Η Αγγλία, όπως την ξέρουμε σήμερα, προέκυψε μέσα από έναν μακρύ και ταραγμένο ιστορικό δρόμο σφυροκοπημάτων, συμμαχιών και ανατροπών. Η βάση της τοποθετείται στον 7ο αιώνα, όταν η αποχώρηση των Ρωμαίων από τις Βρετανικές νήσους άνοιξε την πόρτα σε γερμανικές φυλές — τους Άγγλους, τους Σάξονες και τους Ιούτες — να εγκατασταθούν και να θεμελιώσουν επτά ξεχωριστά βασίλεια: το Έσσεξ, το Κεντ, το Σάσσεξ, τη Μερκία, την Ανατολική Αγγλία, τη Νορθουμβρία και το Ουέσσεξ.
Το 793, η βάρβαρη επιδρομή των Βίκινγκ στη μονή του Λίντισφορντ σόκαρε τους Άγγλους, αποκαλύπτοντας την ευάλωτη κατάσταση των βασιλείων. Μέσα σε λίγα χρόνια, οι Δανοί κυριεύουν την Ανατολική Αγγλία (870), τη Μερκία (874) και τη Νορθουμβρία (875), αφήνοντας μόνο το βασίλειο του Ουέσσεξ αλώβητο.
Ο θάνατος του Εθελρέδου του Ουέσσεξ το 871 θέτει στο τιμόνι τον Αλφρέδο τον Μέγα, ο οποίος αντιμετώπισε αρχικά τους Βίκινγκ με λύτρα και κατόπιν με στρατιωτική αντεπίθεση. Στη μάχη του Έντιγκτον (878), οι Δανοί ηττήθηκαν αποφασιστικά, ενώ ακολούθησε η συμφωνία του Ουάιτσμπορω, που έθεσε τα θεμέλια για το δικαίωμα του Αλφρέδου πάνω σε εδάφη της Μερκίας.
Μετά τον θάνατο του Αλφρέδου (899), ο γιος του Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος και η αδελφή του Αεθελφλάιντ, δούκισσα της Μερκίας, συνέχισαν την εκστρατεία εναντίον των Δανών. Η Αεθελφλάιντ απελευθέρωσε τη Βόρεια Μερκία και κατέλαβε την Υόρκη, ενώ ο Εδουάρδος ενσωμάτωσε την Ανατολική Αγγλία. Το 924, όλοι οι ηγεμόνες των πρώην δανικών εδαφών συμφώνησαν να ορκισθούν πίστη στον Εδουάρδο, φέρνοντας την πλειονότητα της σημερινής Αγγλίας υπό μία στέγη.
Ο εγγονός του Αλφρέδου, Αεθελστάιν, στέφθηκε βασιλιάς των Άγγλων το 927. Με διπλωματία και στρατιωτικές επιχειρήσεις εδραίωσε την κυριαρχία του στη Νορθούμβρια και επιτέθηκε στη Σκωτία («Άλμπα»), όπου συνάντησε ισχυρή συμμαχία Σκωτσέζων, Δουβλινέζων και Βρετανών του Στράθκαρντλ. Στη διάσημη μάχη του Μπρούνανμπουργκ (937), οι Άγγλοι νίκησαν αποφασιστικά, χαράσσοντας το πρώτο πραγματικά παν-αγγλικό συναίσθημα.
Μετά τον θάνατο του Αεθελστάιν (939), οι Βίκινγκ επιχείρησαν να επιστρέψουν στην Αγγλία: ο Όλαφ Κουτφρίδσον ανακατέλαβε την Υόρκη και τμήματα της Μερκίας και της Νορθουμβρίας. Ωστόσο ο βασιλιάς Εδουάρδος ο Ειρηνικός (939–946) ανακατέλαβε γρήγορα τα εδάφη, ενώ αργότερα ο Εδρέδ (946–955) εξασφάλισε τη μόνιμη επανένωση.
Με την άνοδό του στον θρόνο το 959, ο Εδουάρδος Β΄ ο Ειρηνικός εδραίωσε νομοθετικά και διοικητικά τον νεοσύστατο βασιλικό θεσμό. Υιοθέτησε πολλούς νόμους της Δανικής Νομοθεσίας, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των Δανών υπηκόων, ενώ ενοποίησε τα δικαστήρια και βελτίωσε τη φορολογία. Η περίοδος αυτή σηματοδότησε την πρώτη αληθινή υλοποίηση της ενωμένης Αγγλίας, χάρη στην αρμονία, την οργάνωση και την κρατική δομή που θεμελιώθηκαν.
Από τη στιγμή που ο Αλφρέδος ο Μέγας ένωσε το Ουέσσεξ και τη Μερκία, έως την τελική ειρήνη του Εδουάρδου του Ειρηνικού και την ομόφωνη αναγνώριση του Αεθελστάιν ως «βασιλιά των αγγλικών φύλων», η Αγγλία πέρασε από κύματα βίας και συμφωνιών, εισβολών και επανακατακτήσεων. Κάθε βασίλειο, κάθε μάχη, κάθε πολιτική κίνηση συνέβαλε στη δημιουργία μίας εθνικής ταυτότητας που ενσωμάτωνε Άγγλους, Σάξονες και Δανούς.
Σήμερα, η Αγγλία εξακολουθεί να φέρει εντός της τα ίχνη αυτού του μακρινού παρελθόντος: η γλώσσα, οι θεσμοί, οι νομικές βάσεις και η πολιτιστική κληρονομιά αποτελούν την επιτομή της ιστορικής συνέχειας από τον 7ο αιώνα έως την εποχή της πρώτης ολοκληρωμένης βασιλείας υπό τον Εδουάρδο τον Ειρηνικό. Με υπομονή, στρατηγική και διαρκή ένωση, η χώρα που πρωτοδιαμορφώθηκε από φυλές και εισβολείς εξελίχθηκε στον πυρήνα του σημερινού έθνους της Αγγλίας.
