Τετάρτη, 07 Δεκ, 2022
Ο Δρ Στέφεν Ιακομπόνι, ογκολόγος, συνιδρυτής του Περιφερειακού Καρκινικού Κέντρου St. Mary's στο Walla Walla της Ουάσιγκτον και συν-διευθυντής του Αιματολογικού-Ογκολογικού Προγράμματος του Γενικού Νοσοκομείου Kennewick (Ευγενική προσφορά του Δρ Ιακομπόνι)

Άθεος ογκολόγος επιστρέφει στην πίστη ενώ θεραπεύει καρκινοπαθείς: Η επιστήμη αποδεικνύει την ύπαρξη ανώτερης δύναμης

Γράφει η Marina Zhang

Ο Δρ Στίβεν Ιακομπόνι ανήκει στη γενιά των μπέιμπι μπούμερς (άτομο γεννημένο στην μεταπολεμική εποχή, μεταξύ 1946-1965). Γεννημένος το 1952, ενηλικιώθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, όταν η χώρα ζούσε στη φούσκα του ιδανικού αμερικανικού ονείρου.

«Μεγάλωσα ως Ρωμαιοκαθολικός και ήμουν πολύ πιστός», μοιράζεται ο Ιακομπόνι, «αλλά υπάρχουν κάποιες εγγενείς αντιφάσεις με τον Χριστιανισμό, και όταν είσαι νέος και ιδεαλιστής, δεν καταλαβαίνεις ότι οι άνθρωποι είναι ατελείς, και έτσι τους κατηγορείς για πράγματα που είναι απλώς μέρος του να είσαι ένας εύθραυστος άνθρωπος με ελαττώματα».

Η απογοήτευση του Ιακομπόνι ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν τα κοινωνικά προβλήματα που φώλιαζαν στις κεντρικές πόλεις της Αμερικής ήρθαν στην επιφάνεια με τις διαδηλώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα και τα αντιπολεμικά κινήματα κατά του πολέμου του Βιετνάμ.

Διαδηλωτές κατά του πολέμου, φορώντας μαύρα περιβραχιόνια, γεμίζουν τα σκαλιά του κτιρίου του Καπιτωλίου των Ηνωμένων Πολιτειών και κρατούν τα χέρια τους την ημέρα του Εθνικού Μορατόριουμ στην Ουάσινγκτον, για να διαμαρτυρηθούν κατά του συνεχιζόμενου πολέμου στο Βιετνάμ, στις 15 Οκτωβρίου 1969. (AFP/Getty Images)

 

«Μεγάλωσα με πατριωτισμό και πίστευα ότι όλοι ήταν ίσοι- έγινα νέος ενήλικας και [συνειδητοποίησα ότι] οι έγχρωμοι δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα και [σφάζαμε] αθώους ανθρώπους στη Νοτιοανατολική Ασία [στον πόλεμο του Βιετνάμ]», δήλωσε ο Ιακομπόνι στην Epoch Times κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρθηκαν από το Βιετνάμ όταν οι απώλειες ήταν υπερβολικές για τη χώρα. 

Μετά τον χαμένο πόλεμο, οι χριστιανοί, οι οποίοι είχαν κυρίως συντηρητικές απόψεις, κατηγορήθηκαν για τις αντικομμουνιστικές πολιτικές που οδήγησαν στην οκταετή επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο του Βιετνάμ. Αυτό περιελάμβανε τις αυξανόμενες απώλειες, τους τραυματισμένους βετεράνους και τις ιστορίες για βάναυσες δολοφονίες από τον αμερικανικό στρατό πάνω στους πολίτες του Βιετνάμ.

Ενώ οι χριστιανοί αντιμετώπιζαν επιθέσεις στο δημόσιο φόρουμ για την προώθηση της πολεμικής ατζέντας, η σύγχρονη επιστήμη έβγαζε συναρπαστικές νέες ανακαλύψεις, πλαισιωμένες από αφηγήσεις που αρνούνταν την ύπαρξη ενός ανώτερου όντος.

«Η επιστήμη της δεκαετίας του ’60 και του ’70 είχε βγει και είχε πει: «Λοιπόν, λύσαμε τον γρίφο της ζωής: ο γρίφος της ζωής είναι διαιρετός στη βιοχημεία, ότι όλα όσα κάνεις, κάθε σκέψη που κάνεις, κάθε συναίσθημα που έχεις, βασίζονται στο DNA και είσαι απλώς μια χημική μηχανή»».

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 έως τη δεκαετία του ’70, οι ανακαλύψεις στη μοριακή βιολογία του DNA εκτοξεύτηκαν.

Το 1953, οι Τζέιμς Γουάτσον και Φράνσις Κρικ διαπίστωσαν ότι η δομή του DNA ήταν μια διπλή ελικοειδής δομή. Ο Ζερόμ Λεζέν απέδειξε το 1959 ότι οι ασθένειες είναι γενετικές με μια μελέτη που έδειξε ότι το σύνδρομο Down αποδίδεται στο ότι γεννιέται κανείς με ένα επιπλέον χρωμόσωμα 21 σε κάθε κύτταρο.

Μέχρι το 1965 αλληλουχήθηκε το πρώτο RNA μεταφοράς (tRNA) και ανακαλύφθηκε ότι οι αλληλουχίες RNA σε σύνολα των τριών αντιστοιχούσαν σε συγκεκριμένα αμινοξέα που συνδέονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν πρωτεΐνες.

«Ήμουν χημικός εκείνη την εποχή και … ήμουν νέος και μορφωμένος και ηλίθιος, δηλαδή δεν ήμουν σοφός. Δεν ήμουν σε θέση να δω την πλάνη σε αυτό το επιχείρημα, και το επιχείρημα έφτασε μέχρι το σημείο να λέει ότι δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε στον Θεό».

Ο Dr Maurice Hugh Frederick Wilkins, 46 ετών, από το Greenwich της Αγγλίας, στέκεται με ένα μοντέλο ενός μορίου DNA κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο γραφείο του Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καρκίνο Sloan-Kettering στη Νέα Υόρκη, στις 18 Οκτωβρίου 1962. (Anthony Camerano/AP Photo)

 

Στον Ιακομπόνι δόθηκε στην ιατρική σχολή ένα βιβλίο που διαμόρφωσε τα νεανικά του χρόνια και επηρέασε πολλούς φοιτητές ιατρικής της εποχής εκείνης. Το βιβλίο αυτό ήταν το «Chance and Necessity» (Πιθανότητα και Αναγκαιότητα), γραμμένο από τον βιοχημικό Ζακ Μονό, βραβευμένο με Νόμπελ και άθεο.

Ο Μονό μοιράστηκε το βραβείο με τον Φρανσουά Ζακόμπ και τον Αντρέ Λουόφ το 1968. Οι τρεις τους απέδειξαν ότι οι πληροφορίες που μεταφέρονται στο DNA μεταφράζονται σε πρωτεΐνες μέσω ενός αγγελιοφόρου, που σήμερα γνωρίζουμε ως αγγελιοφόρο RNA (mRNA).

Απέδειξαν επίσης, χρησιμοποιώντας το οπερόνιο lac (που απαιτείται για τη μεταφορά και τον μεταβολισμό της λακτόζης) από την Escherichia coli, ότι το αν ενεργοποιούνται ή καταστέλλονται οι δράσεις των ενζύμων (πρωτεΐνες που επιταχύνουν τις χημικές αντιδράσεις) αυτορυθμίζεται από το DNA.

Ο Μονό χρησιμοποίησε αυτό το εύρημα για να εδραιώσει το επιχείρημά του ότι οι βιομοριακές δράσεις ελέγχονται αποκλειστικά από το DNA μας και, ως εκ τούτου, δεν υπήρχε καμία ανώτερη οντότητα.

Παρά την ανατροπή του επιχειρήματός του πάνω από 30 χρόνια αργότερα από έναν άλλο άθεο επιστήμονα με την ανακάλυψη της επιγενετικής, το επιχείρημα του Μονό κατά της ύπαρξης του Θεού εξακολουθούσε να υφίσταται και η κληρονομιά της απελπισίας που άφησε στον άνθρωπο παρέμεινε.

«Η αρχαία διαθήκη έχει διαλυθεί», έγραψε ο Μονό, «ο άνθρωπος γνωρίζει επιτέλους ότι είναι μόνος του στην άψυχη απεραντοσύνη του σύμπαντος, από την οποία αναδύθηκε μόνο κατά τύχη. Το πεπρωμένο του δεν είναι πουθενά διευκρινισμένο, ούτε το καθήκον του. Το βασίλειο επάνω ή το σκοτάδι κάτω- είναι στο χέρι του να επιλέξει».

Ως εντυπωσιασμένος νεαρός ενήλικας εκείνη την εποχή, ο Ιακομπόνι εξέλαβε τα επιχειρήματα του Μονό ως την αλήθεια. Απογοητευμένος από τον κόσμο, το αντιθρησκευτικό αφήγημα τόσο από την πολιτική όσο και από την επιστήμη του έβγαζε νόημα.

«Επειδή οι Χριστιανοί είναι υποκριτές», είπε ο Ιακομπόνι, «η θρησκεία τους βασίζεται σε ένα παραμύθι για κάτι που συνέβη πριν από πολύ καιρό, και τώρα έχουμε αποδείξεις στην επιστήμη ότι δεν υπάρχει Θεός».

Για τον Ιακομπόνι εκείνη την εποχή, ήταν εύκολο και μάλλον πιο άνετο να αφήσει τον Θεό παρά να πιστέψει σε κάτι που οι σεβαστοί τελειόφοιτοι των θετικών επιστημών αρνούνταν ολόψυχα.

«Όταν είσαι 20 ετών, δεν είναι τόσο δύσκολο να αφήσεις τον Θεό, επειδή το να πιστεύεις στον Θεό απαιτεί ορισμένους περιορισμούς».

«[Η δεκαετία του ’70 ήταν] η εποχή του ελεύθερου έρωτα. Υπήρχε ο έλεγχος των γεννήσεων… Όλοι αναζητούσαν την αλλαγή».

Ωστόσο, ο Ιακομπόνι σύντομα θα διαπίστωνε ότι η απομάκρυνσή του από την πίστη μετά την ηλικία των 20 ετών θα απαιτούσε τελικά έναν μακρύ και συναισθηματικό δρόμο επιστροφής εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν όλα.

Επιστροφή στην πίστη με τη θεραπεία ασθενών με καρκίνο

«Στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, κάπου μεταξύ 2000 και 2010, συνήλθα σιγά σιγά [και επέστρεψα στην πίστη]».

Το βιβλίο του Ιακομπόνι «The Undying Soul» (Η ψυχή που δεν πεθαίνει), που εκδόθηκε το 2010, αφηγείται το συναισθηματικό ταξίδι του πίσω στην πίστη, καθώς θεράπευε καρκινοπαθείς, καταγράφοντας τους πρώτους του ασθενείς, όταν ήταν ακόμη υπότροφος, μέχρι όταν έγινε εν ενεργεία ειδικευμένος ογκολόγος.

Ο Ιακομπόνι άσκησε την υποτροφία του στο MD Anderson, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα, ένα παγκοσμίου φήμης πανεπιστημιακό διδακτικό νοσοκομείο και μία από τις κορυφαίες εγκαταστάσεις έρευνας για τον καρκίνο στον κόσμο.

«Ανήκα στο Anderson -φιλοσοφικά, εννοώ. Ως νεαρός, άθεος διανοούμενος, φρεσκοβγαλμένος από την ιατρική σχολή και γεμάτος ύβρη, επέλεξα την ογκολογία επειδή ήθελα να αποδείξω ότι η επιστήμη και η λογική μπορούσαν να θριαμβεύσουν επί των πάντων – ακόμη και επί του καρκίνου», γράφει ο Ιακομπόνι στο βιβλίο του.

Το Κέντρο Καρκίνου MD Anderson του Πανεπιστημίου του Τέξας, την 1η Οκτωβρίου 2018. (Timothy A. Clary/AFP/Getty Images)

 

Ωστόσο, σύντομα θα συνειδητοποιούσε, αρχής γενομένης από τον πρώτο ασθενή που περιέθαλψε στο Άντερσον, ότι τις περισσότερες φορές η σύγχρονη επιστήμη δεν μπορούσε να σταματήσει τον καρκίνο από το να «ξεζουμίσει» τη ζωή των ασθενών του.

Ακόμη χειρότερα, ο Ιακομπόνι σύντομα συνειδητοποίησε ότι ενώ η θεραπεία των ασθενών ήταν δύσκολη, είχε να αντιμετωπίσει και μια άλλη πρόκληση, για την οποία δεν ήταν προετοιμασμένος να την αντιμετωπίσει. Οι ασθενείς του ήθελαν κάτι περισσότερο από έναν γιατρό, ήθελαν έναν συναισθηματικό θεραπευτή και καθοδηγητή- ήθελαν να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν το θάνατό τους.

«Ως άθεος, φυσικά, δεν είχα απαντήσεις».

“[Ως] άθεος γιατρός που ασχολείται με ασθενείς που είναι σε μεγάλο βαθμό αγνωστικιστές, ο θάνατος είναι πολύ δύσκολος για όλους», δήλωσε ο Ιακομπόνι, «οι ασθενείς μου που δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους να έχουν πίστη βασανίζονταν πολύ στο νεκροκρέβατό τους».

Αυτή η πραγματικότητα βασάνιζε τον Ιακομπόνι. Ήξερε ότι κάτι έλειπε και στη μέση της καριέρας του άρχισε να αναζητά απαντήσεις για να βοηθήσει τους ασθενείς του στο συναισθηματικό ταξίδι.

Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν γι’ αυτόν μόλις άρχισε να ασκεί το επάγγελμά του σε μια μικρή αγροτική πόλη, ένα μέρος όπου σχεδόν όλοι οι ασθενείς του ανήκαν σε κάποια πίστη.

Ο πρώτος ασθενής που τον οδήγησε στο ταξίδι της επιστροφής στην πίστη ήταν ένας άνδρας από την Ουκρανία, ο Πάβελ. Ο Πάβελ ήταν ένας απλός αγρότης. Φρόντιζε τα ζώα και τις καλλιέργειες κοντά στον πυρηνικό αντιδραστήρα του Τσέρνομπιλ στην Ουκρανία. Όταν συνέβη η καταστροφή του Τσέρνομπιλ το 1986, η ραδιενέργεια έκανε τις ντομάτες του κίτρινες, τα φασολάκια κόκκινα και το σιτάρι του συρρικνώθηκε.

Παρόλα αυτά η γυναίκα του Πάβελ και οι άλλες γυναίκες αλέθανε τα δημητριακά σε αλεύρι για ψωμί και έτρωγαν τα παράξενα χρωματισμένα λαχανικά. Ο Πάβελ και η οικογένειά του δεν είχαν άλλη επιλογή. Ή έτρωγαν ό,τι είχαν φυτέψει ή λιμοκτονούσαν.

Επομένως, δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι ο Πάβελ ανέπτυξε λευχαιμία που προκλήθηκε από ακτινοβολία από τα μολυσμένα τρόφιμα που έτρωγε.

Το τοπικό νοσοκομείο του Πάβελ στην Ουκρανία δεν ήταν εξοπλισμένο για να αντιμετωπίσει τον καρκίνο του, αλλά είχε Ρώσους συγγενείς στην Ουάσιγκτον. Αφού οι συγγενείς του διηγήθηκαν την ιστορία του Πάβελ στην εκκλησία τους, η εκκλησία τη διαβίβασε στην πολιτεία και στον βουλευτή τους, ο οποίος ήταν ο Τομ Φόλεϊ -τότε πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Ο Φόλεϊ εξασφάλισε έκτακτο επίδομα και διαβατήριο για τον Πάβελ και στη συνέχεια μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ουάσινγκτον για θεραπεία.

Ο Ιακομπόνι ήταν ο γιατρός του Πάβελ, και παρόλο που η οικογένειά του δεν μπορούσε να διαθέσει χρήματα για τη θεραπεία του, γνωρίζοντας όλες τις θυσίες που έγιναν για να έρθει ο άνθρωπος στο γραφείο του, ο Ιακομπόνι ήταν αποφασισμένος να κάνει ό,τι μπορούσε για να βοηθήσει τον Πάβελ.

Ωστόσο, ο Πάβελ βρισκόταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο και σύντομα θα έμενε με «δανεικό» χρόνο. Η πρώτη του εξέταση αίματος έδειξε ότι ήταν σοβαρά αναιμικός με τον όγκο των ερυθρών αιμοσφαιρίων του στο 10 τοις εκατό με το φυσιολογικό εύρος 38-45 τοις εκατό.

Ωστόσο, κατά τη συνάντησή του, ο Ιακομπόνι έμεινε έκπληκτος από το πόσο χαρούμενος ήταν ο άνθρωπος χωρίς εμφανή σημάδια ασθένειας.

Κατά τη συνάντησή τους στο δωμάτιο του νοσοκομείου, ο Πάβελ πετάχτηκε από το κρεβάτι και έσφιξε το χέρι του Ιακομπόνι τόσο δυνατά που ένιωθε τους κάλους στην παλάμη του.

Όπως θυμάται ο Ιακομπόνι στο βιβλίο του:

    «Και τότε, αργά και τελετουργικά, έσκυψε το κεφάλι του».

    «Έμεινα έκπληκτος από αυτόν τον επίσημο σεβασμό. Τον διαβεβαίωσα με λόγια -και στη συνέχεια, ανακαλύπτοντας ότι δεν μιλούσε σχεδόν καθόλου αγγλικά, με τη γλώσσα του σώματος- ότι δεν χρειαζόταν να υποκλιθεί».

    «Ο Πάβελ χαμογέλασε ελαφρά, προσφέροντάς μου μια έκφραση που μιλούσε όσο το δυνατόν πιο καθαρά και ξάστερα: δεν πρόκειται για το τι είναι τυπικό ή αναγκαίο, αλλά για την εκτίμηση…»

    «Και, με μια λέξη, χάρη».

Ο Ιακομπόνι έβαλε τον Πάβελ σε μετάγγιση αίματος για την αναιμία και στη συνέχεια ξεκίνησε χημειοθεραπεία. Ο Πάβελ γινόταν καλύτερα, αλλά μόνο για 9 μήνες, καθώς τα φάρμακα έχαναν σιγά σιγά την αποτελεσματικότητά τους.

Σύντομα η λευχαιμία ανέλαβε και εξαπλώθηκε σε όλο του το σώμα. Η σπλήνα του Πάβελ μεγάλωσε από το κανονικό μέγεθος μιας πατάτας σε μέγεθος καρπουζιού.

Ο Πάβελ πέθαινε.

Ωστόσο, καθ’ όλη τη διάρκεια των 9 μηνών που ο Ιακομπόνι περιέθαλψε τον Πάβελ, διαπίστωσε με έκπληξη ότι ο Πάβελ όχι μόνο δεν είχε άγχος για το θάνατο, αλλά περίμενε το θάνατο με ανυπομονησία και θαυμασμό.

Ο Πάβελ ήταν χριστιανός, όπως και πολλοί άνθρωποι στην πόλη. Ο Ιακομπόνι έχει περιθάλψει πολλούς χριστιανούς που, στο θάνατό τους, δεν βρήκαν παρηγοριά στην πίστη τους. Η πίστη του Πάβελ, ωστόσο, τον εξυπηρέτησε πολύ καλά.

«Ανίκανος να μου μιλήσει με λόγια, επικοινωνούσε μέσα από το φως στα μάτια του, το εύκολο χαμόγελό του και την ικανοποιημένη στάση του. Με αυτόν τον τρόπο αλληλεπιδρούσε με όλους, όχι μόνο με εμένα».

Στο δικό του πνευματικό ταξίδι και ενώ αναζητούσε απαντήσεις, ο Ιακομπόνι προσελκύστηκε από τη χάρη και τη δύναμη του Πάβελ. Ο Ιακομπόνι ήξερε ότι η αισιοδοξία και το χαμόγελό του δεν ήταν φτιαχτά. Ο καρκίνος αφαιρεί όλα τα είδη των προσωπείων και έχει δει όλα τα είδη των ασθενών.

Ακόμα και όταν η βλάβη από τη λευχαιμία γινόταν εμφανής, ο Πάβελ παρέμενε ευγενικός και δεν παραπονιόταν για τον πόνο που ένιωθε. Ενώ πολλοί ασθενείς μπορεί να παρουσιάζουν ένα γενναίο προσωπείο και να φέρονται πιο δυνατοί και υγιείς στην κλινική για να έχουν τον Ιακομπόνι να τους υποστηρίζει στην άρνηση του θανάτου, ο Πάβελ δεν το έκανε.

«Η αισιοδοξία του δεν φάνηκε ποτέ εξαναγκασμένη με κανέναν τρόπο. Όταν το ετοιμοθάνατο σώμα του χαλάρωσε και η ενέργειά του άρχισε να φθίνει, δεν το πάλεψε. Απλώς το άφησε να συμβεί», έγραψε στο βιβλίο του.

Τελικά, ήρθαν οι τελευταίες μέρες για τον Πάβελ και ο Ιακομπόνι αναγκάστηκε να τον νοσηλεύσει. Ακόμη και στο νεκροκρέβατο του, ο Ιακομπόνι έμεινε έκπληκτος όταν διαπίστωσε ότι ο Πάβελ χαμογελούσε, παρηγορώντας τους φίλους και τους συγγενείς του.

Ήταν δύσκολο για τον Ιακομπόνι να επικοινωνήσει με τον Πάβελ, δεδομένου του γλωσσικού τους φραγμού, οπότε έμεινε με τον Πάβελ τις τελευταίες τρεις ή τέσσερις ώρες στο κρεβάτι προσπαθώντας να κατανοήσει αυτόν τον μικρό, απλό άνθρωπο που ήταν τόσο γεμάτος χάρη και δύναμη.

«Κατά τη διάρκεια αυτής της αγρυπνίας παρατήρησα για πρώτη φορά στην καριέρα μου τη σπάνια και συγκλονιστική ομορφιά ενός πνευματικά ικανοποιημένου θανάτου», έγραψε.

Σε αντίθεση με όλους τους ασθενείς που είχε περιθάλψει ο Ιακομπόνι τα τελευταία 15 χρόνια, ο Πάβελ επέλεξε να πεθάνει φυσιολογικά χωρίς ηρεμιστικά.

Αυτό επέτρεψε στον Ιακομπόνι να παραμείνει συναισθηματικά συνδεδεμένος με τον Πάβελ μέχρι το τέλος. Ο Πάβελ κρατούσε τα μάτια του ανοιχτά και ο Ιακομπόνι τον παρακολουθούσε με προσοχή.

Τότε, στα τελευταία λεπτά, το βλέμμα του Πάβελ άλλαξε, έμοιαζε «απόκοσμο» – ένα βλέμμα γαλήνης και ανιδιοτέλειας που ο Ιακομπόνι δεν είχε ξαναδεί.

Στην αρχή, ο Ιακομπόνι πίστεψε ότι ο Πάβελ είχε πέσει σε κώμα, αλλά ο σφυγμός του ήταν δυνατός και η αναπνοή του χωρίς δυσκολίες.

Τότε η «απόκοσμη» έκφραση του Πάβελ άλλαξε ελαφρώς, και μάλιστα τόσο ώστε να ξαφνιάσει τον Ιακομπόνι με την πεποίθηση ότι τον παρακολουθούσε μια άλλη αισθανόμενη οντότητα.

«Κάποιος άλλος από τον Πάβελ τον άνθρωπο -το εγώ του ή την προσωπικότητά του. Αλλά ποιος… ή τι… θα μπορούσε να είναι;», ρωτάει ο Ιακομπόνι στο βιβλίο του.

Η αλήθεια έμοιαζε να ξεπηδάει μπροστά του, ωστόσο του ήταν δύσκολο να την αποδεχτεί.

Ο Ιακομπίνι κοίταξε επίμονα και κράτησε την αναπνοή του. Δεν ήξερε πόση ώρα του πήρε μέχρι να χαλαρώσει και τελικά να παραδεχτεί. Έγραψε:

    «Ναι, φίλε μου, το βλέπω…».

    «…βλέπω την ψυχή σου».

    «Εκείνη τη στιγμή της επιφοίτησης, της αναγνώρισης και της πραγμάτωσης… ο Πάβελ αφέθηκε ελεύθερος. Τα μάτια του έκλεισαν, η αναπνοή του σταμάτησε και το δωμάτιο έμεινε ακίνητο».

Εκείνη τη νύχτα, ο Ιακομπόνι έμαθε με πεποίθηση την απάντηση στο ερώτημα που τον καταδίωκε μετά από κάθε θάνατο των ασθενών του.

«Ποτέ ξανά δεν θα αναρωτιόμουν αν υπήρχε κάτι περισσότερο».

“The Undying Soul” του Stephen Iacoboni. (Ευγενική προσφορά του Dr Iacoboni)

 

Ο Πάβελ ήταν το πρώτο, σημαντικό κομμάτι στο ταξίδι του Ιακομπόνι πίσω στην πίστη.

Τέλος: Πώς η επιστήμη αποδεικνύει την ύπαρξη ενός σχεδιαστή

Το 2010 ο Ιακομπόνι άρχισε να δουλεύει το βιβλίο του «TELOS: The Scientific Basis for a Life of Purpose» (Τέλος: Η επιστημονική βάση για μια ζωή με σκοπό). Το βιβλίο εκδόθηκε τελικά το 2022.

Περίμενε ότι αν είχε αφιερώσει όλο του το χρόνο στη συγγραφή του βιβλίου, το «Telos» θα του είχε πάρει 6 μήνες, αλλά ως εν ενεργεία ογκολόγος, του πήρε 10 χρόνια.

Ενώ ο Ιακομπόνι επέστρεφε στην πίστη συναισθηματικά -όπως τεκμηριώνεται στο «The Undying Soul»- ερευνούσε επίσης διανοητικά, προσπαθώντας να καταλάβει γιατί αυτά που διδάχθηκε ήταν σε πλήρη αντίθεση με αυτά που βίωνε.

Σύντομα διαπίστωσε ότι η επιστήμη στην οποία πίστευε ακράδαντα ήταν ελαττωματική και της έλειπαν βασικά στοιχεία για τις θεωρίες της, παρόλο που οι θεωρίες αυτές διαφημίζονταν ως γεγονότα.

Σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου, ακολουθεί τις θεωρίες της ζωής από διάφορους μεγάλους φιλοσόφους και επιστήμονες, όπως ο Αριστοτέλης, ο Ισαάκ Νεύτων, ο Κάρολος Δαρβίνος και πολλοί άλλοι, μέχρι οι αναγνώστες να καταλήξουν στην κατανόηση του σήμερα.

Οι πρωτοπόροι της σύγχρονης επιστήμης, όπως ο Μονό και ο Μπέρτραντ Ράσελ, όλοι υποστήριζαν ότι η ζωή ήταν τυχαία και ότι οι άνθρωποι ήταν μόνοι στον κόσμο χωρίς καμία ανώτερη οντότητα.

«Ο άνθρωπος είναι το προϊόν αιτιών που δεν είχαν καμία πρόβλεψη για τον σκοπό που πετύχαιναν- η καταγωγή του, οι ελπίδες του, οι αγάπες του και οι πεποιθήσεις του, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα τυχαίας συνεγκατάστασης ατόμων», έγραφε ο Ράσελ.

Αν και αυτά τα επιχειρήματα έκαναν τους πιστούς του δόγματός τους να αισθάνονται απελευθερωμένοι, τους οδήγησαν επίσης στην «ανυποχώρητη απελπισία» που αντιμετώπισε ο Ράσελ, όπως ακριβώς βίωναν πολλοί από τους πρώτους ασθενείς του Ιακομπόνι.

Διότι, αν τα σώματα και οι ζωές τους ήταν τυχαία γεγονότα, αυτό εξάλειφε την αίσθηση του σκοπού τους, το νόημα της ζωής.

«Ο διαβόητος άθεος Μπέρτραντ Ράσελ είχε πει σε νεαρή ηλικία σε παρόμοιο τόνο: «Σκέφτηκα την αυτοκτονία, την οποία θα είχα κάνει, αν δεν είχα βρει τα μαθηματικά τόσο ενδιαφέροντα»», έγραψε ο Ιακομπόνι.

Σε αντίθεση με ό,τι είχε διδαχθεί, ο Ιακομπόνι παρατηρούσε τη φύση και παρατήρησε ότι η ζωή ήταν γεμάτη σκοπό και πρόθεση.

Ήταν γεμάτη από «telos», που σημαίνει τέλος ή απώτερος σκοπός.

“Telos: Η επιστημονική βάση για μια ζωή με σκοπό.” (Ευγενική προσφορά του Dr Iacoboni)

 

«Το καλύτερο παράδειγμα αυτού [της ζωής με σκοπό] στον κόσμο είναι οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι. Περπατούν 60 μίλια στον πάγο για να βρουν τροφή και γεμίζουν το στομάχι τους και περπατούν 60 μίλια πίσω και αναμασούν την τροφή για τον νεοσσό», δήλωσε ο Ιακομπόνι.

«Γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί αυτός ο πιγκουίνος δεν λέει ότι δεν περπατάω 60 μίλια για να ταΐσω ένα ηλίθιο πουλάκι. Θα χορτάσω και μετά θα χαλαρώσω, δεν το κάνουν αυτό».

Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι όχι μόνο υπομένουν αυτή τη σωματική εργασία για να αναπαράγουν τα μικρά τους, αλλά το βιβλίο του Ιακομπόνι δείχνει επίσης ότι έχουν μια έμφυτη κατανόηση της θερμοδυναμικής κατά την επώαση:

«Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι, οι οποίοι αγκαλιάζονται μαζί σε μια ανταρκτική χιονοθύελλα, ο καθένας με τη σειρά του περιστρέφεται από το κέντρο προς το άλλο χείλος του κύκλου και πάλι πίσω, μοιράζονται το κρύο και προστατεύουν ο ένας τον άλλον στο πιο εχθρικό περιβάλλον της γης. Κανείς δεν εκπαίδευσε τους πιγκουίνους να εκτελούν αυτόν τον πολύπλοκο ελιγμό ούτε τους εξήγησε ότι συνεργαζόμενοι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να επιβιώσουν καλύτερα από ό,τι αν τα κατάφερναν μόνοι τους. Η ενδόμυχη γνώση για να ενεργούν με τέτοιο σκοπό ήταν ήδη μέσα τους, εγγενής στη συμπεριφορά τους».

Η έμφυτη επιθυμία τους να αναθρέψουν τα μικρά τους ξεπερνά σημαντικά τη φυσική τους επιθυμία να επιβιώσουν. Αυτή η κατανόηση της σωματικής τους διάπλασης και του τρόπου με τον οποίο θα έπρεπε να λειτουργούν ήρθε εντελώς έμφυτη σε αυτά.

Αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι (Aptenodytes forsteri) στην Ανταρκτική. (Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών)

 

Ο Ιακομπόνι έδωσε πολλά παραδείγματα αυτών των έμφυτων ορμών στο βιβλίο του. Παρατήρησε πώς οι νεογέννητες καμηλοπαρδάλεις μέσα σε 10 λεπτά από τη γέννησή τους σηκώνονται στα πόδια τους και θηλάζουν από τη μητέρα τους, εκτελώντας μια έμφυτη για τον εαυτό τους εργασία.

Από πού προήλθε αυτή η έμφυτη κατανόηση;

Ο Ιακομπόνι υποστήριξε ότι «σχεδιάστηκε» στον οργανισμό.

Όταν σχεδιάζουμε κάτι, του προσδίδουμε έναν συγκεκριμένο σκοπό και πρόθεση, και βλέποντας ότι η ζωή είναι γεμάτη με μια φυσική ορμή που ξεπερνά την επιβίωση και μόνο, ο Ιακομπόνι υποστήριξε ότι πρέπει να υπάρχει ένας ανώτερος σχεδιαστής, ανεξάρτητα από το αν μπορούμε να δούμε αυτό το άτομο ή όχι.

«Αν περπατήσετε στην παραλία … και βρείτε ένα κάστρο στην άμμο και κανείς δεν είναι τριγύρω. Θα πρέπει να αναρωτηθείτε, τι κάνει αυτό το πράγμα εδώ; Μήπως η άμμος, ο άνεμος και το νερό το έφτιαξαν αυτό το πράγμα; Αυτοοργανώθηκε από άγνωστες δυνάμεις; Ή μήπως το έφτιαξε κάποιος με σχεδιαστική διάνοια;», ρωτάει ο Ιακομπόνι.

«Αυτές είναι οι μόνες δύο πιθανότητες, σωστά; Και δε νομίζω να υπάρχει κάποιος νοήμων άνθρωπος που θα έλεγε «η άμμος και ο άνεμος έφτιαξαν ένα κάστρο από άμμο». Θα έλεγαν «όχι, κάποιος μπαμπάς και τα παιδιά του έφτιαξαν ένα κάστρο από άμμο, έπαιξαν και πήγαν σπίτι τους»».

Αυτή είναι η ίδια νοοτροπία που καθιέρωσε ο Ιακομπόνι στον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη ζωή. Αν και μπορεί να μην βλέπουμε τον μπαμπά και τα παιδιά να χτίζουν το κάστρο από άμμο, βλέπουμε τη διάνοια και το σχέδιο στην προσωρινή κατασκευή από άμμο, και στα ζωντανά όντα, ο Ιακομπόνι μπορεί να δει το σχέδιο και τη διάνοια επίσης.

Οι καρχαρίες διαθέτουν μια δομή που ονομάζεται οι αμπούλες του Λοριζίνι, την οποία δεν διαθέτουν άλλα ζώα. Πρόκειται για ένα μοναδικό δίκτυο πόρων γεμάτων βλέννα στο μπροστινό μέρος και στα πλευρά του, που επιτρέπει στον καρχαρία να πιάνει τη λεία του. Οι περισσότεροι καρχαρίες έχουν πολύ κακή αίσθηση της όρασης και δεν μπορούν να κολυμπήσουν ούτε τόσο γρήγορα, οπότε αυτό που θέλει είναι να μπορεί να πιάσει ένα θήραμα που βρίσκεται σε κίνδυνο. Αυτό ακριβώς κάνουν οι αμπούλες του- μπορούν να ανιχνεύουν τις αναταράξεις από απόσταση.

Κάποιος μπορεί, όπως ο Κάρολος Δαρβίνος, να υποστηρίξει ότι προέκυψε από την εξέλιξη, πράγμα που σημαίνει ότι οι καρχαρίες κάποτε δεν είχαν αμπούλες αλλά στη συνέχεια την απέκτησαν μέσω μετάλλαξης (τυχαία αλλαγή στο DNA).

Αυτό μπορεί να ακούγεται υπέροχο στη θεωρία, αλλά η πραγματικότητα συχνά λέει μια διαφορετική ιστορία.

«Το πρόβλημα είναι ότι αν έχεις τυχαίες μεταλλάξεις δεν πας πουθενά εποικοδομητικά. Όλα είναι καταστροφικά», δήλωσε ο Ιακομπόνι, «στους ιατρικούς τομείς, ξέρουμε τι κάνουν οι μεταλλάξεις, σε σκοτώνουν».

Στους ανθρώπους, οι μεταλλάξεις αποτελούν τη βάση των γενετικά κληρονομικών ασθενειών και του καρκίνου. Εκτός από τη δημιουργία ανθεκτικών στα φάρμακα βακτηρίων και ιών, οι περισσότερες μεταλλάξεις για τα ζώα και τα φυτά οδηγούν σε ασθένειες.

Περαιτέρω, οι καρχαρίες έχουν 16.000 δισεκατομμύρια ζεύγη DNA, οπότε είναι και θέμα τύχης όχι μόνο να υπάρχουν οι μεταλλάξεις χρήσιμες, αλλά και να υπάρχουν συνδυασμοί μεταλλάξεων στην κατάλληλη περιοχή, δεδομένου ότι οι άλλες μεταλλάξεις αλλού δεν σκοτώνουν πρώτα τον καρχαρία.

Ακόμα και στο υποθετικό σενάριο ότι οι αμπούλες προήλθαν όντως από μεταλλάξεις, τίθεται το ερώτημα της επιβίωσης του καρχαρία χωρίς αμπούλες, με κακή όραση και μέτρια ικανότητα κολύμβησης. Πώς θα μπορούσε να επιβιώσει επί πολλές γενιές για να αποκτήσει τις αμπούλες;

Αν ο καρχαρίας είχε καλή όραση και μπορούσε να πιάσει θήραμα χωρίς τις αμπούλες, τότε οι καρχαρίες που ζουν τώρα θα έπρεπε να είναι και οξυδερκείς στην όραση και με αμπούλες, το να χάνουν οι καρχαρίες σταδιακά την όρασή τους έρχεται σε αντίθεση με τη θεωρία της επιβίωσης του ισχυρότερου όπου επιβιώνει αυτός που έχει τα πιο ωφέλιμα χαρακτηριστικά και μεταδίδει τα χαρακτηριστικά του.

Ως εκ τούτου, ο Ιακομπόνι υποστήριξε ότι ο άλλος πιθανός λόγος είναι ότι όλα ήταν σχεδιασμένα, με όλες τις λειτουργίες και τον σκοπό να συγχωνεύονται με φυσικό τρόπο στο τελικό μοντέλο της ζωής.

«Οι οργανισμοί έχουν να κάνουν με την οργάνωση», έγραψε ο Ιακομπόνι. Ακόμα και η ίδια η ετυμολογία της λέξης οργανισμός έχει τις ρίζες της στην τάξη και στον σχεδιασμό.

Σαν μια δίνη από γυαλιστερές νιφάδες που αστράφτουν σε μια σφαίρα χιονιού, το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA/ESA συλλαμβάνει μια στιγμιαία ματιά σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες αστέρια που κινούνται στο σφαιρωτό σμήνος Μ13, ένα από τα πιο φωτεινά και γνωστά σφαιρωτά σμήνη του βόρειου ουρανού. Αυτή η αστραφτερή μητρόπολη αστεριών βρίσκεται εύκολα στον χειμερινό ουρανό στον αστερισμό του Ηρακλή και μπορεί να γίνει αντιληπτή ακόμη και με γυμνό μάτι υπό σκοτεινό ουρανό. Το Μ13 φιλοξενεί πάνω από 100 000 αστέρια και βρίσκεται σε απόσταση 25 000 ετών φωτός. (NASA)

 

Ένα κάλεσμα στα όπλα

Το TELOS είναι ένα «κάλεσμα στα όπλα», λέει ο Ιακομπόνι. Δεν είναι απλώς μια άσκηση, ούτε μια ανάγνωση, αλλά μάλλον η αναγνώριση ότι υπάρχει ένας ανώτερος δημιουργός. Τα άπιστα άτομα είναι καταδικασμένα στην ίδια δυστυχία και στο ίδιο χάος που βίωσαν ο Μονό, ο Ράσελ και άλλοι άθεοι επιστήμονες που αναφέρονται στο βιβλίο του.

«Δεν με ενδιαφέρει να ονομάσω τον Θεό, δεν είμαι θεολόγος», δήλωσε ο Ιακομπόνι.

«Θέλω μόνο να πιστέψετε σε έναν ανώτερο σχεδιαστή και να καταλάβετε ότι υπάρχει ένας μεγαλύτερος σκοπός που διαπερνά τη ζωή και με τον οποίο πρέπει να έρθετε σε επαφή αν θέλετε να έχετε μια ζωή που αξίζει να ζήσετε».

Πως μπορείτε να μας βοηθήσετε ώστε να συνεχίσουμε να σας κρατάμε ενημερωμένους

Ποιος είναι ο λόγος που χρειαζόμαστε την βοήθειά σας για την χρηματοδότηση του ερευνητικού ρεπορτάζ μας; Επειδή είμαστε ένας ανεξάρτητος οργανισμός ειδήσεων που δεν επηρεάζεται από καμία κυβέρνηση, εταιρεία ή πολιτικό κόμμα. Από την ημέρα που ξεκινήσαμε, έχουμε έρθει αντιμέτωποι με προσπάθειες αποσιώπησης της αλήθειας κυρίως από το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Αλλά δεν θα λυγίσουμε. Η ελληνική έκδοση της Epoch Times βασίζεται ολοκληρωτικά στις γενναιόδωρες συνεισφορές σας για να διατηρήσει την παραδοσιακή δημοσιογραφία ζωντανή και υγιή στην Ελληνική γλώσσα. Μαζί, μπορούμε να συνεχίσουμε να διαδίδουμε την αλήθεια.

ΣΧΕΤΙΚΑ

Σχολιάστε