Ο κομψός κύριος στον σταθμό Knightsbridge του μετρό φορούσε κοστούμι και μια γραβάτα που δεν είχα δει εδώ και χρόνια. Στεκόταν κοντά στις πύλες εισόδου που μόλις είχα περάσει, αλλά όχι ως φύλακας.
«Χρειάζεστε βοήθεια, κύριε;»
Κοίταξα πίσω μου. Κανείς. Μιλούσε σε μένα. Τότε πρόσεξα τις λέξεις στο κόκκινο γιλέκο του: «[Είμαι] εδώ για να βοηθήσω».
«Φαίνομαι πολύ μπερδεμένος;» ρώτησα.
«Καθόλου, κύριε. Συναντώ Λονδρέζους που ζουν εδώ μια ζωή και μερικές φορές χρειάζονται λίγη βοήθεια στο μετρό. Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;»
Εξέθεσα το πρόβλημά μου: έπρεπε να παρακάμψω έναν κλειστό σταθμό στη γραμμή Piccadilly. Ήταν Κυριακή, ημέρα επισκευών. Το παλαιότερο και δεύτερο μεγαλύτερο μετρό στον κόσμο απαιτεί συνεχή συντήρηση. Μου έδειξε μια σκάλα που οδηγούσε σε μια πιάτσα ταξί, ζήτησε συγγνώμη για την έλλειψη κυλιόμενης σκάλας και ανέφερε έναν ανελκυστήρα που μπορούσα να χρησιμοποιήσω, έχοντας παρατηρήσει τη βαλίτσα μου.
Μετά από 10 ώρες πτήσης, από τη Δυτική Ακτή στο αεροδρόμιο Χήθροου, χρειαζόμουν λίγη άσκηση. Έτσι, έσυρα τη βαλίτσα μου στις σκάλες και βγήκα στον λαμπερό μεσημεριανό ήλιο… στις αρχές Νοεμβρίου. Η θερμοκρασία ήταν 13 βαθμοί Κελσίου. Μου πήρε τρία λεπτά να βρω ταξί και είκοσι λεπτά αργότερα ήμουν στο ξενοδοχείο μου.
Όντας πεινασμένος, περπάτησα κατά μήκος του ποταμού, κάθισα σε μια παμπ στην όχθη του ποταμού και χόρτασα με το καλύτερο ‘γρήγορο’ της Βρετανίας: εξαιρετικό fish &chips, ψάρι και τηγανηές πατάτες. Ο αστραφτερός θόλος από ελεφαντόδοντο του καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου έλαμπε σε κοντινή απόσταση.
Αυτό το μικρό επεισόδιο καταρρίπτει τρεις παγιωμένους μύθους για το Λονδίνο: αδιάκοπα άσχημο καιρό, δύσκολη μετακίνηση και απαίσιο φαγητό. Τίποτα από αυτά δεν είναι αληθές. Η πόλη είναι ένας εξαιρετικός ταξιδιωτικός προορισμός. Είναι πολιτιστική πρωτεύουσα του κόσμου, γενέτειρα της αγγλοσαξονικής έννοιας της ελευθερίας, εύκολη στην περιήγηση, περπατήσιμη, ασφαλής και ευλογημένη με υπέροχα ξενοδοχεία και εστιατόρια. Είναι η πρώτη μου επιλογή για ένα αστικό ταξίδι και την επισκέπτομαι τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, σχεδόν πάντα εκτός σεζόν. Ακολουθούν μερικές ανακαλύψεις που έχω κάνει για την καλύτερη πόλη του κόσμου.
Προορισμός LHR
Το Λονδίνο έχει πέντε μεγάλα αεροδρόμια, μια διάκριση που μοιράζεται με μόνο μία άλλη μητροπολιτική περιοχή, το Λος Άντζελες: Χήθροου, Γκάτγουικ, Στάνστεντ, Λούτον και Σίτυ. Μόνο τα δύο πρώτα έχουν πτήσεις από τη Βόρεια Αμερική, αν και η άφιξη των στενών αεροσκαφών για διατλαντικές πτήσεις μπορεί να αλλάξει αυτό το γεγονός. Τα Στάνστεντ και Λούτον είναι πολύ φθηνότερα για τις αεροπορικές εταιρείες και, ως εκ τούτου, και για τους επιβάτες. Προς το παρόν, το Χήθροου Heathrow είναι το μέρος για διηπειρωτικά ταξίδια, εισερχόμενα και εξερχόμενα.
Δυσφημισμένο και ευρέως χλευασμένο, το Χήθροου (Heathrow/LHR) βρίσκεται 22 χλμ δυτικά του κέντρου του Λονδίνου και είναι το πιο συνδεδεμένο διεθνές αεροδρόμιο στον κόσμο, σύμφωνα με την εταιρεία στατιστικών εμπορικής αεροπορίας OAG — 89 αεροπορικές εταιρείες πετούν προς 214 προορισμούς σε 84 χώρες. Συνέπεια αυτής της υπεροχής είναι η παγκόσμια φήμη του ως «δύσκολο», κάτι που, σύμφωνα με την εμπειρία μου, δεν ισχύει. Έχω πετάξει προς, από και μέσω του Χήθροου περίπου εκατό φορές και δεν έχω αντιμετωπίσει ούτε ένα πρόβλημα.
Είναι εύκολο να μετακινηθείτε μεταξύ των τεσσάρων τερματικών σταθμών, η μεταφορά στο Λονδίνο είναι εξαιρετική, οι τερματικοί σταθμοί είναι πολυσύχναστοι αλλά εύχρηστοι και αποτελεσματικοί, και ο καιρός σπάνια προκαλεί διακοπή της λειτουργίας του. Ο τεράστιος όγκος της κυκλοφορίας σημαίνει ότι τις περισσότερες μέρες υπάρχουν καθυστερήσεις στις αφίξεις, αλλά αυτό ισχύει για όλα σχεδόν τα μεγάλα αεροδρόμια του κόσμου. Αν πετάτε με τη British Air (όπως το ήμισυ των επιβατών του Χήθροου), θα χρησιμοποιήσετε τον ειδικά κατασκευασμένο Τερματικός Σταθμός 5, εφοδιασμένο με συστήματα σχεδιασμένα για να σας μεταφέρουν μέσα και έξω αποτελεσματικά και άνετα.
Οι έλεγχοι ασφαλείας είναι αυστηροί, διεξοδικοί και αρκετά γρήγοροι. Οι περισσότερες πτήσεις προς τη Βόρεια Αμερική πραγματοποιούνται από τους πιο ήσυχους δορυφόρους B και C, στους οποίους μπορείτε να φτάσετε εύκολα με το μετρό. Όπως σε όλους τους παγκόσμιους κόμβους, πρέπει να παρακολουθείτε τις οθόνες των πτήσεων, καθώς οι πύλες αλλάζουν συχνά.
Εκτός από το Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, το Χήθροου είναι το καλύτερο σημείο στον κόσμο για να θαυμάσετε αεροπλάνα, με A380 διάσπαρτα στον διάδρομο προσγείωσης, σαν τα μικρά λεωφορεία στο Χονγκ Κονγκ. Μπορείτε ακόμα να δείτε ένα ή δύο 747. Νεότερα αεροσκάφη, όπως τα A350, είναι επίσης συνηθισμένα και μπορεί να υπάρχει ακόμη και ένα DC3 σε ένα μακρινό υπόστεγο. Πιστέψτε με, το να βλέπεις ένα 380 να απογειώνεται είναι καταπληκτικό.
Προσοχή στο κενό!
Για να μεταβείτε από το Χίλλινγκτον, την ευρύτερη περιοχή του Χήθροου, στο Λονδίνο, κατεβείτε στο μετρό (οι ανελκυστήρες βρίσκονται ακριβώς έξω από την αίθουσα αφίξεων) και πάρτε τη γραμμή Piccadilly προς τα ανατολικά. Περνά από τα περισσότερα κεντρικά αξιοθέατα του Λονδίνου, από το Harrods μέχρι το Παλάτι του Μπάκιγχαμ και το Κόβεντ Γκάρντεν, καθώς και από την πλειονότητα των ξενοδοχείων. Αγοράστε μια επαναφορτιζόμενη κάρτα Oyster από ένα περίπτερο (ή φορτώστε τη στο τηλέφωνό σας) και θα φτάσετε στο ξενοδοχείο σας σε 40 λεπτά, με 8,5 ευρώ περίπου.
Εναλλακτικά, χρησιμοποιήστε τη νέα γραμμή Queen Elizabeth, η οποία είναι ελαφρώς πιο άμεση και έχει πιο κομψά βαγόνια. Ίδιος χρόνος ταξιδιού, ίδια τιμή.
Αλλά τι γίνεται με το περίφημο Heathrow Express;
Είναι ένα από τα πιο υπερτιμημένα τουριστικά μέσα μεταφοράς στον πλανήτη. Ναι, είναι πιο γρήγορο (25 λεπτά, λένε), αλλά κοστίζει περισσότερο (περίπου 28 ευρώ) και σας αφήνει στο σταθμό Paddington, που βρίσκεται κοντά… στο πουθενά. Γι’ αυτό υπάρχει εκεί μια πολύ μεγάλη ουρά από τα διάσημα μαύρα ταξί του Λονδίνου, έτοιμα να μεταφέρουν τους ταξιδιώτες εκεί που πραγματικά θέλουν να πάνε.
Αγοράστε ένα εισιτήριο για το μετρό, μελετήστε τον περίφημο χάρτη και θα διαπιστώσετε ότι μπορείτε να φτάσετε σχεδόν οπουδήποτε θέλετε σε μισή ώρα περίπου, με 4-9 ευρώ.
«Προσέξτε το κενό!» υπενθυμίζει στους ταξιδιώτες η δημόσια αναγγελία σε κάθε σταθμό του μετρό. Έχω μια καρφίτσα με αυτό το διάσημο meme. Ακόμα ψάχνω για ένα καπέλο. Δεν είναι τόσο συνηθισμένα στο Λονδίνο όσο στο Λίνκολν της Νεμπράσκα.
Μόλις φτάσετε στο κέντρο του Λονδίνου, μπορείτε να πάτε περπατώντας σχεδόν οπουδήποτε θελήσετε. Ή να πάρετε ένα ταξί, τα οποία τώρα δέχονται πιστωτικές κάρτες και πληρωμές μέσω τηλεφώνου. Από την εμπειρία μου, οι ταξιτζήδες του Λονδίνου είναι ομιλητικοί, γνώστες της πόλης και ευχαριστημένοι με το επάγγελμά τους.
Αφήστε την ομπρέλα σας στο σπίτι
Μόνο μια φορά, βγαίνοντας από τον σταθμό Embankment γύρω στα τέλη Μάρτη, με υποδέχθηκε μια δυνατή ανοιξιάτικη βροχή που με ανάγκασε να περιμένω δέκα λεπτά πριν μπορέσω να περπατήσω μέχρι το ξενοδοχείο μου. Εκεί, οι πελάτες μπορούν να δανειστούν μία ομπρέλα.
Κατά τα άλλα, έχω πιει καφέ δίπλα στη λίμνη στο Χάυντ Παρκ τον Απρίλιο, έχω περπατήσει σε όλη την πόλη το βράδυ τον Ιανουάριο φορώντας μόνο ένα ελαφρύ παλτό και ούτω καθ’ εξής. Εν ολίγοις, έχω πάει πολλές φορές στο Λονδίνο, σε διάφορες εποχές, χωρίς να συναντήσω βροχές, χιόνι, τσουχτερό κρύο ή αφόρητη ζέστη. Επίσης, σε όλα τα χρόνια που το επισκέπτομαι, δεν έχω συναντήσει ποτέ τη διάσημη ομίχλη του, που μοιάζει με πηχτή σούπα. Θα ήθελα, όμως, να το ζήσω και αυτό.
Ποια είναι η καλύτερη εποχή; Σας συμβουλεύω να πάτε στα τέλη Οκτωβρίου ή στις αρχές Απριλίου. Θα χρειαστείτε ένα ελαφρύ μπουφάν ή παλτό. Το ελαφρύ μαλλί είναι η καλύτερη επιλογή. Ο κόσμος θα είναι πολύ λιγότερος από ό,τι το καλοκαίρι, όταν πρέπει να σπρώχνετε για να περάσετε τη γέφυρα του Ουεστμίνστερ για να φτάσετε στο Μπιγκ Μπεν, ιδρώνοντας από τη ζέστη και την υγρασία.
Υπάρχουν πολλά που μπορείτε να απολαύσετε και στα μέσα του χειμώνα, όπως ένα χαλαρό πρωινό στο ξενοδοχείο σας, μια επίσκεψη στο Βρετανικό Μουσείο ή στην Tate Britain για μερικές ώρες, ψητά κάστανα στο περίπτερο δίπλα στην κεντρική πύλη. Βρείτε ένα κοντινό καφέ για απογευματινό τσάι, πάρτε το μετρό για να επιστρέψετε στο ξενοδοχείο σας και φάτε ένα ελαφρύ δείπνο πριν πάτε στο West End για να δείτε μια παράσταση.
Στο Λονδίνο, το χιόνι είναι εξαιρετικά σπάνιο. Τα καλοκαίρια κυμαίνονται από ζεστά έως καυτά. Τα λουλούδια αρχίζουν να ανθίζουν τον Φεβρουάριο. Η ετήσια βροχόπτωση, παρεμπιπτόντως, είναι 60 εκ. Η Νέα Υόρκη έχει διπλάσια βροχόπτωση.
Μια πόλη όπου ανθεί το θέατρο
«Μπορούσα σχεδόν να τεντώσω το χέρι μου και να πιάσω το μανίκι του!»
Καθόμουν στη δεύτερη σειρά του πιο γνωστού ανεξάρτητου θεάτρου του West End, του Donmar Warehouse, και, ειλικρινά, ήμουν κατάπληκτος. Ήταν μια τολμηρή παραγωγή του «Ερρίκου Ε΄», του έργου του Σαίξπηρ για έναν από τους μεγαλύτερους ήρωες της Βρετανίας, του οποίου οι στρατιές συγκλόνισαν τους Γάλλους στο Αγκινκούρ της Γαλλίας.
Σε αυτή την περίπτωση, ο Ερρίκος ήταν ντυμένος με επίσημη ενδυμασία ή στρατιωτική στολή, και στον οικείο χώρο του θεάτρου, που είχε μόλις 251 θέσεις, η μελαγχολική παρουσία του σταρ Κιτ Χάρινγκτον ήταν δραματικά συγκρατημένη, αλλά και πολύ επιβλητική ταυτόχρονα. Και πολύ, πολύ κοντά.
Ο Χάρινγκτον είχε πρόσφατα ολοκληρώσει μια μακρά και εξαιρετική πορεία ως Τζον Σνόου στο «Game of Thrones», που τον έκανε έναν από τους πιο διάσημους ηθοποιούς στον κόσμο. Η εμπειρία δεν ήταν μόνο αξέχαστη, αλλά και χαρακτηριστική: πουθενά αλλού δεν μπορείς να δεις μεγαλύτερους αστέρες σε καλύτερες παραγωγές των πιο αξιόλογων θεατρικών έργων από ό,τι στο Λονδίνο. Δεν είναι απλώς εντυπωσιακά δράματα με διασημότητες στην αφίσα. Είναι εξαιρετικά σκηνοθετημένα και ερμηνευμένα, βυθίζονται βαθιά στη θεατρική παράδοση της ανθρωπότητας και συχνά ξεπερνούν τα όρια μιας συνηθισμένης ερμηνείας.
Έχω δει μια παραγωγή της «Μήδειας», της κλασικής τραγωδίας του Ευριπίδη, σε θέατρο με κυκλική σκηνή, με τη φλογερή ερμηνεία της Σόφι Οκονέντο, πρωταγωνίστρια των ταινιών «Hotel Rwanda» και «Death on the Nile». Ο Ρόρυ Κίνηρ, συμπρωταγωνιστής σε τέσσερις πρόσφατες ταινίες του Μποντ, χρησιμοποίησε επιθέματα και αίμα στον «Μάκβεθ» του Εθνικού Θεάτρου . Ο πρωταγωνιστής του «Lawmen: Bass Reeves», Ντέιβιντ Ογιελόβο, ήταν ένας μαγευτικός Κοριολανός στην τραγωδία του Σαίξπηρ για τον Ρωμαίο ηγέτη που έφερε τον εαυτό του σε ένα τρομερό τέλος.
Αυτόν τον Νοέμβριο, παρακολούθησα μια εξαιρετική παραγωγή τού «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ, του πιο προκλητικού, αξιομνημόνευτου και σημαντικού έργου του 20ού αιώνα.
Κανένα άλλο μέρος δεν μπορεί να συγκριθεί με την τεράστια θεατρική προσφορά του Λονδίνου. Παράλληλα με τα μεγάλα, εντυπωσιακά και διάσημα μιούζικαλ («Evita», «Lion King» κλπ), παίζονται και έργα του Μπένετ, του Σαίξπηρ, του Ευριπίδη. Αξιοποιήστε την ευκαιρία όσο βρίσκεται στο Λονδίνο· αυτές είναι εμπειρίες που ζείτε μια φορά στη ζωή σας.
Φυσικά, σχεδόν πάντα παίζεται κάποια παράσταση με έργο του Σαίξπηρ. Το Shakespeare’s Globe είναι μια πιστή αναπαράσταση του θεάτρου που χρησιμοποιούσε ο Σαίξπηρ πριν από 430 χρόνια, στο ίδιο σημείο και με εξαιρετικά προσιτές τιμές. Άλλοι αξιοσημείωτοι χώροι περιλαμβάνουν το ασύγκριτο Εθνικό Θέατρο με τις τρεις σκηνές, το πειραματικό Donmar Warehouse, το Royal Haymarket και το Harold Pinter. Υπάρχουν συνολικά περισσότερα από πενήντα θέατρα. Ο καλύτερος συνεκτικός κατάλογος παραστάσεων είναι το LondonTheatre.co.uk.
Σε ποια «πόλη» βρίσκεστε ακριβώς;
Αν στέκεστε στη γέφυρα του Ουεστμίνστερ, δεν βρίσκεστε στην πόλη του Λονδίνου. Βρίσκεστε στην πόλη του Ουεστμίνστερ. Η πόλη του Λονδίνου βρίσκεται περίπου ένα χιλιόμετρο προς τα ανατολικά. Ωστόσο, βρίσκεστε στο «Μεγάλο Λονδίνο». Έχει έκταση 1.572 τετραγωνικά χλμ και λίγο περισσότερους από 9 εκατομμύρια κατοίκους.
Η «πόλη του Λονδίνου», το Σίτυ, έχει έκταση περίπου 2,6 τετραγωνικό χλμ και 8.800 κατοίκους… τη νύχτα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, εργάζονται εκεί 500.000 άνθρωποι.
Το ευρύτερο Λονδίνο είναι μια τεράστια μητροπολιτική περιοχή που αποτελείται από 32 ξεχωριστούς δήμους — όπως η Νέα Υόρκη, αλλά με πολύ περισσότερους από τους πέντε δήμους του ‘Μεγάλου Μήλου’. Η πόλη του Λονδίνου, που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή εποχή (47 μ.Χ.), δεν είναι δήμος. Είναι πόλη. Όταν ακούτε κάποιον στο Λονδίνο να αναφέρεται στο «Σίτυ», εννοεί αυτήν, που είναι και το όνομα της οικονομικής περιοχής. Είναι σαν τη Wall Street, αλλά είναι πόλη, όχι δρόμος.
Να θυμάστε: Βρίσκεστε σε μια χώρα που προσκολλάται και τιμά στυλ και διακρίσεις που φαίνονται αρχαϊκά σε άλλους λαούς, ξεκινώντας από τη μοναρχία — και παρά τα όσα μπορεί να ακούτε, οι Ουίνδσορ δεν πρόκειται να φύγουν. Η Κάθριν, πριγκίπισσα της Ουαλίας, έχει βαθμολογία δημοτικότητας 74%· ο σύζυγός της Ουίλλιαμ, ο μελλοντικός βασιλιάς, έχει επίσης 74%. Οποιοσδήποτε πολιτικός θα ήταν ενθουσιασμένος με αυτά τα νούμερα.
Ο εκάστοτε βασιλιάς (ή βασίλισσα) είναι ο αρχηγός του κράτους. Αλλά η κυβέρνηση διοικείται από τον πρωθυπουργό, στον οποίο ο αρχηγός του κράτους πάντα υποχωρεί. Περπατήστε δίπλα από το Παλάτι του Μπάκιγχαμ, την βασιλική κατοικία, που εξακολουθεί να φυλάσσεται από απίστευτα ευθυτενείς νεαρούς άνδρες με κατακόκκινες στολές, και σκεφτείτε το γεγονός ότι οι 775 αίθουσεςτου δεν είναι πλέον η έδρα της εξουσίας.
Μπορείτε να περπατήσετε κοντά στον αριθμό 10 της Downing Street, την πραγματική έδρα της εξουσίας, και να σκεφτείτε το γεγονός ότι μοιάζει πολύ με οποιοδήποτε κτίριο στο Upper East Side. Έχει περίπου το 1/100 του μεγέθους του Λευκού Οίκου.
Μια κουζίνα καλύτερη από τη φήμη της
Είναι γεγονός ότι στο συλλογικό ασυνείδητο έχει εδραιωθεί η άποψη ότι η αγγλική κουζίνα είναι η χειρότερη του κόσμου, με τα φασόλια κονσέρβα, το βραστό λάχανο, τον αρακά πουρέ και μπριζόλες σαν πετσί.
Ξεχάστε όλα αυτά. Δεν ισχύουν.
Υπάρχουν 85 εστιατόρια με αστέρια Michelin στο Λονδίνο, περισσότερα από όσα έχει η Νέα Υόρκη. Το Παρίσι έχει 123, το Τόκυο 160. Μπορείτε — όπως έκανα εγώ — να ξοδέψετε εύκολα 500 δολάρια για δείπνο για δύο άτομα στο Mayfair, την πολυτελή γειτονιά ανατολικά του Χάυντ Παρκ, την περιοχή της υψηλής γαστρονομίας. Ήταν ένα εξαιρετικό δείπνο, αν και η ατμόσφαιρα ήταν λίγο αυστηρή και τα τραπέζια πολύ κοντά μεταξύ τους.
Αλλά οι πραγματικοί γαστρονομικοί θησαυροί του Λονδίνου είναι τα παραδοσιακά βρετανικά φαγητά. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι το fish & chips και το κάρυ.
Γιατί; Το ψάρι είναι βασικό συστατικό της διατροφής εδώ και χιλιετίες, για προφανείς λόγους. Το κάρυ οφείλεται στο αποικιοκρατικό παρελθόν του Ηνωμένου Βασιλείου και στην εποχή της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών, που έφερε στο νησί συνταξιούχους αξιωματούχους της Κοινοπολιτείας και μετανάστες που είχαν μεγάλη προτίμηση στο πικάντικο ινδικό άρτυμα. Κάθε παμπ προσφέρει fish & chips. Αν δεν είναι καλό, τότε είναι κακή παμπ.
Το fish & chips δεν βρίσκεται μόνο στις παμπ. Δοκιμάστε το Poppies, ένα διάσημο κατάστημα στο East End, που φέρνει κάθε πρωί φρέσκα ψάρια από τα λιμάνια και πατάτες από τα αγροκτήματα, και τα τηγανίζει όλα σε φιστικέλαιο. Τολμήστε να προσθέσετε και μια μερίδα ζελέ χελιού: πιο αγγλικό δεν γίνεται!
Για κάρυ είναι καλύτερα να πάτε στο διάσημο Brick Lane, έναν δρόμο στο East End. Παλιά κατασκευάζονταν τούβλα εκεί, αλλά τώρα δεκάδες καταστήματα σερβίρουν καυτά κάρυ. Οι πωλητές στέκονται στο πεζοδρόμιο και διαφημίζουν τα πλεονεκτήματα του καταστήματός τους. Αν πάτε γύρω στις 17:00, θα έχετε ένα τραπέζι μόνο για εσάς και την αδιάκοπη προσοχή ενός σερβιτόρου που θα γοητευτεί από την απόλαυση που σας προσφέρει αυτή η μοναδική γαστρονομική εμπειρία. Μπορεί να είναι Αγγλία, αλλά το κάρυ είναι πικάντικο. Το ψωμί νάαν είναι το αντίδοτο.
Για πρωινό αναζητήστε ένα σάντουιτς με μπέικον: περιέχει παχιές φέτες αγγλικού μπέικον, ένα απλό άλειμμα όπως βούτυρο ή μαγιονέζα, και… αυτό είναι όλο. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.
Πολλοί αγγλόφιλοι, συμπεριλαμβανομένου και του ανταποκριτή σας, πιστεύουν ότι το ζενίθ της αγγλικής κουζίνας τα ουαλικά σκόουν με την πηχτή κρέμα γάλακτος. Με υφή ξινής κρέμας, αλλά με πολύ πιο γλυκιά και πλούσια γεύση, η αγγλική κρέμα γάλακτος παρασκευάζεται από κρέμα αγελάδας Jersey. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Το σκόουν είναι απλώς το μέσον.
Τα καλά ουαλικά σκόουν δεν είναι ποτέ ξηρά, δεν θρυμματίζονται στα χέρια σας και ψήνονται σε πλάκα, όχι στον φούρνο. Τα περισσότερα καφέ-μπιστρό προσφέρουν κρέμα γάλακτος και σκόουν. Προτιμήστε το για το μεσημεριανό σας διάλειμμα!
Μία πόλη με μουσειακή αξία
Όπως και στη Νέα Υόρκη, πολλά από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του Λονδίνου ιδρύθηκαν με την προϋπόθεση ότι θα παραμείνουν δωρεάν και ανοιχτά για όλους. Και είναι… για όσους έχουν το σθένος να προσπεράσουν μια σειρά από εκκλήσεις για «δωρεές» και υπενθυμίσεις για το πόσο κοστίζει η λειτουργία των κορυφαίων μουσείων του κόσμου. Οι επισκέπτες πληρώνουν για τις ειδικές εκθέσεις.
Αν είστε εκεί μόνο για τα δωρεάν πράγματα, δεν βλάψει να ρίξετε μερικές λίρες στα κουτιά για δωρεές. Είμαι τόσο αγγλόφιλος που διατηρώ ετήσια συνδρομή στις γκαλερί Tate (το Tate Britain, το μουσείο παραδοσιακής τέχνης, και το Tate Modern).
Αν και τα μουσεία τέχνης της Νέας Υόρκης είναι μεγαλύτερα και καλύτερα, το Λονδίνο είναι μια ασύγκριτη πόλη μουσείων. Εδώ βρίσκονται πολλά παγκοσμίου φήμης αντικείμενα, όπως η Στήλη της Ροζέτας, το έργο «The Fighting Temeraire» του J.M.W. Turner, το παλαιότερο χαλί στον κόσμο και πολλά άλλα.
Το Βρετανικό Μουσείο, η Βρετανική Βιβλιοθήκη, οι γκαλερί Tate, η Εθνική Πινακοθήκη, η Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων, το Victoria and Albert, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και ο Πύργος του Λονδίνου (όπου φυλάσσονται τα στέμματα) είναι από τα πιο γνωστά. Μικρότερα, αλλά εξίσου αξιόλογα και πιο εύκολα προσβάσιμα είναι το Imperial War Museum, τα Churchill War Rooms και, φυσικά, το Μουσείο Σέρλοκ Χολμς, που βρίσκεται πράγματι στο 221B της Baker Street. Υπάρχουν περισσότερα από 60 μουσεία, κάτι που είναι πραγματικά εκπληκτικό και πολύ πέρα από τις δυνατότητες οποιουδήποτε επισκέπτη σε ένα μόνο ταξίδι.
Τοαγαπημένο μου παρουσιάζει σε ένα μικρό δωμάτιο την τεράστια σημασία της Βρετανίας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μπείτε στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, κατευθυνθείτε προς το βάθος και θα δείτε από κοντά ένα από τα τέσσερα πρωτότυπα αντίγραφα της Magna Carta, το 800 ετών έγγραφο που θεωρείται το θεμέλιο της ελευθερίας στον δυτικό πολιτισμό. Εκεί κοντά βρίσκονται και οι χειρόγραφοι στίχοι του Paul McCartney για το «Yesterday», το πιο δημοφιλές τραγούδι στην ιστορία της μουσικής. Αμφότερα είναι εκπληκτικά τεκμήρια της ανθρώπινης κατάστασης, αμφότερα είναι κατ’ εξοχήν βρετανικά, αμφότερα βρίσκονται μπροστά σας.
Αρκετά από τα μουσεία είναι επίσης γνωστά για την απόκτηση και τη φύλαξη ιστορικών αντικειμένων που δεν παραδόθηκαν οικειοθελώς. Τα πιο αμφιλεγόμενα είναι τα Ελγίνεια Μάρμαρα από τον Παρθενώνα, που εκλάπησαν από την Αθήνα πριν από περισσότερα από 200 χρόνια. Εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο, περιτριγυρισμένα από μεγάλες πινακίδες που παρουσιάζουν λεπτομερή επιχειρήματα για το γιατί πρέπει να παραμείνουν εκεί. Η Ελλάδα τα θέλει πίσω, ενώ η Αίγυπτος ζητά τη στήλη της Ροζέτας. Το διαμάντι Koh-i-Noor, που αποκτήθηκε με αθέμιτα μέσα στην Ινδία, είναι τοποθετημένο σε ένα στέμμα που εκτίθεται στον Πύργο του Λονδίνου.
«Το Λονδίνο είναι μια πόλη αντιφάσεων και χάους, αλλά αυτό είναι που το κάνει τόσο συναρπαστικό και ζωντανό», είπε κάποτε η ηθοποιός Έμμα Γουώτσον.
Μήπως η μεγάλη σημασία και τα μεγάλα επιτεύγματα φέρουν εγγενώς αμφίβολο βάρος; Η επίσκεψη στο Λονδίνο προσφέρει την ευκαιρία να το σκεφτούμε, σε μια πόλη που ταυτόχρονα γιορτάζει την ελευθερία και τη βασιλεία, το παρελθόν και το παρόν.
Του Eric Lucas
