Πιθανότατα έχετε πάρει κάποιο αντιόξινο για την καούρα, έχετε αποφύγει το γάλα όταν είχατε κρυολόγημα ή έχετε στραφεί στην ασπιρίνη για να προστατεύσετε την καρδιά σας. Όλα αυτά μοιάζουν με λογικές κινήσεις, πράγματα που «όλοι ξέρουν».
Αυτές οι κοινές πεποιθήσεις διαμορφώνουν το τι τρώμε, το πώς ασκούμαστε και το πώς αντιμετωπίζουμε ασθένειες, τραυματισμούς ή κακώσεις. Όμως, δεν έχουν όλες οι ιδέες που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά πραγματική αξία. Πολλοί παλιοί «κανόνες» υγείας δεν αντέχουν στην επιστημονική εξέταση. Κάποιοι παρερμηνεύονται, ενώ άλλοι είναι απλώς λανθασμένοι, και μπορεί ακόμη και να αποδειχθούν επιβλαβείς.
Μερικοί από τους πιο συνηθισμένους μύθους που έχει αποδειχθεί ότι χρειάζεται να ξεπεραστούν είναι οι ακόλουθοι:
Ο πυρετός είναι κακός και πρέπει να ρίχνετε τη θερμοκρασία του σώματος
Έχουμε κληρονομήσει την αντίληψη ότι ο πυρετός είναι κάτι που πρέπει να καταπολεμάται, κάτι που οδηγεί στη λήψη αντιπυρετικών.
Ωστόσο, σύμφωνα με όσα ανέφερε στην εφημερίδα The Epoch Times ο Δρ Κάιλ Χουντεμπέκε (Dr. Kyle Hoedebecke), κλινικός σύμβουλος στο Alpas Wellness, αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην σωστό. Ο πυρετός είναι ένα φυσικό και σημαντικό μέρος της ανοσολογικής αντίδρασης του οργανισμού απέναντι στη λοίμωξη. Η αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος βοηθά το ανοσοποιητικό να καταπολεμά πιο αποτελεσματικά βακτήρια και ιούς.
Έρευνες έχουν δείξει η προσπάθεια να ρίξουμε έναν χαμηλό ή μέτριο πυρετό μπορεί ακόμα και να καθυστερήσει την ανάρρωση, ενώ αν τον αφήσουμε να ακολουθήσει την πορεία του, η αρρώστια κάνει τον φυσιολογικό κύκλο της και φεύγει συνήθως ευκολότερα και πιο γρήγορα. Για παράδειγμα, παρά τις ισχύουσες ιατρικές κατευθυντήριες οδηγίες, μελέτη διαπίστωσε ότι ασθενείς με σήψη που έφταναν στα επείγοντα με υψηλότερο πυρετό είχαν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης και μικρότερη διάρκεια νοσηλείας.
Ο Χουντεμπέκε ανέφερε ότι, για τους περισσότερους ενήλικες και παιδιά, ένας χαμηλός πυρετός δεν αποτελεί λόγο ανησυχίας και δεν χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή, εκτός αν υπάρχει έντονη δυσφορία. Επεσήμανε, ωστόσο, ότι πυρετός 39 ή 40° C, ή πυρετός σε βρέφη κάτω των 3 μηνών, απαιτεί άμεση ιατρική φροντίδα.
Τα αντιόξινα είναι η λύση για την καούρα
Η αίσθηση της καούρας στο στομάχι και τον οισοφάγο συχνά οδηγεί τους ανθρώπους κατευθείαν στο ντουλάπι με τα φάρμακα για ένα σκεύασμα που μειώνει τα οξέα. Αν και αυτά τα φάρμακα μπορεί να βοηθούν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, ειδικοί επισημαίνουν ότι αυτό δεν σημαίνει πως το στομάχι παράγει υπερβολικά πολλά οξέα.
Κατά τον Χουντεμπέκε, είναι μύθος πως η καούρα προκαλείται από υπερβολική ποσότητα γαστρικού οξέος. Το υψηλό γαστρικό οξύ μπορεί να προκαλέσει καούρα, αλλά στην πραγματικότητα πολλοί άνθρωποι με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση έχουν πολύ λίγο γαστρικό οξύ, αναφέρει, εξηγώντας ότι η αίσθηση καψίματος κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου καούρας προκύπτει όταν ο κατώτερος οισοφαγικός σφιγκτήρας — μία ομάδα μυών κοντά στον οισοφάγο — χαλαρώνει και επιτρέπει στο γαστρικό οξύ να επιστρέψει προς τα πάνω, στον οισοφάγο. Δεν έχει σημασία πόσο γαστρικό οξύ υπάρχει, επειδή οποιαδήποτε ποσότητα μπορεί να προκαλέσει παλινδρόμηση.
Παράγοντες που μπορεί να προκαλέσουν χαλάρωση του κατώτερου οισοφαγικού σφιγκτήρα είναι οι μεγάλες ποσότητες φαγητού, τα λιπαρά ή τηγανητά φαγητά, το αλκοόλ, η καφεΐνη και το να ξαπλώνει κάποιος μετά το γεύμα.
Τα αντιόξινα προσφέρουν μεν προσωρινή ανακούφιση μειώνοντας το γαστρικό οξύ, όμως η υπερβολική χρήση τους μπορεί να οδηγήσει σε υποχλωρυδρία που προκαλείται από φάρμακα, δηλαδή σε πολύ χαμηλά επίπεδα γαστρικού οξέος, αυξάνοντας τον κίνδυνο βακτηριακών λοιμώξεων και δυσχεραίνοντας την απορρόφηση θρεπτικών συστατικών. Μπορεί, επίσης, να προκαλέσει συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της καούρας.
Οι γιατροί μπορούν να διαγνώσουν αυτήν την κατάσταση ζητώντας από τον ασθενή να υποβληθεί σε μία «δοκιμασία υδροχλωρικού οξέος», κατά την οποία λαμβάνει μαζί με το γεύμα μία κάψουλα που περιέχει οξύ, ώστε να διαπιστωθεί αν τα συμπτώματά του βελτιώνονται ή επιδεινώνονται.
Επειδή η καούρα είναι μια σύνθετη κατάσταση και μπορεί να αποτελεί σύμπτωμα υποκείμενης πάθησης του στομάχου ή του εντέρου, όσοι την εμφανίζουν συχνά θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο επίσκεψης σε γιατρό για σωστή διάγνωση και θεραπεία.
Αποφύγετε το γάλα όταν έχετε κρυολόγημα
Η ιδέα ότι η κατανάλωση γαλακτοκομικών κατά τη διάρκεια λοίμωξης του ανώτερου αναπνευστικού οδηγεί σε αυξημένη παραγωγή βλέννας κυκλοφορεί εδώ και δεκαετίες.
Ωστόσο, σχετικές έρευνες δεν έχουν βρει στοιχεία ότι το γάλα αυξάνει την παραγωγή βλέννας. Ωστόσο, μπορεί να κάνει τη βλέννα να φαίνεται πιο παχιά στο στόμα ή στον λαιμό, κάτι που πιθανότατα εξηγεί τη γέννηση και διάδοση του μύθου. Σε παλαιότερη μελέτη, ερευνητές έδωσαν σε ορισμένους συμμετέχοντες αγελαδινό γάλα και σε άλλους γάλα σόγιας και διαπίστωσαν ότι και τα δύο αύξησαν την αίσθηση της πιο παχιάς βλέννας, αλλά δεν προκάλεσαν αυξημένη παραγωγή βλέννας.
Το γάλα είναι ένα μείγμα από πολύ μικρά σωματίδια λίπους και νερό. Όταν αναμιγνύεται με το σάλιο, που περιέχει πρωτεΐνες με ζελατινώδη υφή, τις λεγόμενες βλεννίνες, τα σταγονίδια λίπους κολλάνε μεταξύ τους, αφήνοντας μια αίσθηση επίστρωσης που παραμένει στο στόμα.
Η καθημερινή λήψη ασπιρίνης προλαμβάνει το έμφραγμα
Παρόλο που οι κατευθυντήριες οδηγίες της American Heart Association του 2019 και οι συστάσεις της U.S. Preventive Services Task Force δεν συμβουλεύουν πλέον υγιείς ενήλικες να λαμβάνουν ασπιρίνη καθημερινά για να προλάβουν ένα πρώτο έμφραγμα ή εγκεφαλικό, έρευνα του Ιανουαρίου διαπίστωσε ότι το 48% των ενηλίκων στις ΗΠΑ πιστεύει πως τα οφέλη της καθημερινής λήψης χαμηλής δόσης ασπιρίνης για την πρόληψη εμφράγματος ή εγκεφαλικού υπερτερούν των κινδύνων. Σχεδόν το 20% των ενηλίκων χωρίς προσωπικό ή οικογενειακό ιστορικό εμφράγματος ή εγκεφαλικού ανέφερε ότι λαμβάνει συστηματικά χαμηλή δόση ασπιρίνης.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Χουντεμπέκε, η ασπιρίνη ενέχει σοβαρό κίνδυνο αυξημένων αιμορραγικών επεισοδίων, όπως αιμορραγία στο στομάχι ή στον εγκέφαλο — η προληπτική λήψη ασπιρίνης συνιστάται πλέον μόνο σε άτομα που έχουν ήδη καρδιαγγειακή νόσο ή πολύ υψηλό κίνδυνο καρδιοπάθειας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, πράγματι τα οφέλη υπερτερούν των κινδύνων. Ωστόσο, όποιος φλερτάρει με την ιδέα της καθημερινής λήψης ασπιρίνης θα πρέπει πρώτα να συμβουλευτεί τον γιατρό του, ώστε να διαπιστωθεί αν οι παράγοντες κινδύνου για έμφραγμα ή εγκεφαλικό δικαιολογούν ένα τέτοιο μέτρο.
Οι κοιλιακοί ‘ρίχνουν’ την κοιλιά
Διαφημίσεις που ισχυρίζονται ότι «αυτή η θαυματουργή προπόνηση πέντε λεπτών θα ισιώσει γρήγορα την κοιλιά σας» ακούγονται ίσως ελκυστικές, ωστόσο, οι κοιλιακοί και άλλες ασκήσεις για τον κορμό, από μόνες τους, δεν θα κάψουν το λίπος της κοιλιάς που κρύβει τους κοιλιακούς μύες.
Η απώλεια ή η αύξηση λίπους αφορά ολόκληρο το σώμα και η γυμναστική ενός συγκεκριμένου μέρους δεν θα μειώσει το λίπος σε εκείνη την περιοχή, διευκρίνισε στην Epoch Times ο Δρ Ντέρεκ Οτσιάι (Dr. Derek Ochiai), αρθροσκοπικός χειρουργός και ειδικός στην αθλητιατρική στο Nirschl Orthopaedic Center στη Βιρτζίνια.
Ο Δρ Οτσιάι σημείωσε ότι ναι μεν προτείνει τους κοιλιακούς και άλλες ασκήσεις ενδυνάμωσης του κορμού για την πρόληψη τραυματισμών, αλλά όχι ως μέσο ειδικά για τη μείωση του κοιλιακού λίπους. Η μείωση λίπους στη μέση συνήθως απαιτεί προσαρμογή της διατροφής και του προγράμματος άσκησης έτσι ώστε να προωθείται η συνολική απώλεια βάρους.
Όπως εξήγησε, οι επιπλέον θερμίδες καίγονται με άσκηση και γενικότερα μέσω κίνησης· αν η ενέργεια που καταναλώνεται υπερβαίνει τις θερμίδες που προσλαμβάνει ένα άτομο, τότε το σωματικό λίπος, συμπεριλαμβανομένου του κοιλιακού λίπους, θα μειωθεί.
Χρειάζεστε έντονη άσκηση για να έχετε πραγματικά οφέλη
Η ήπια έως μέτρια σωματική δραστηριότητα, όπως το περπάτημα, συχνά υποτιμάται ως πολύ εύκολη ή ως μη «πραγματική» άσκηση, όμως αυτή η στάση στέλνει τους ανθρώπους σε πρόωρο θάνατο, ανέφερε στην Epoch Times ο Άνταμ Μπρόκμαν (Adam Brockman), χειροπράκτης και διδάκτορας νατουροπαθητικής. Το περπάτημα αποτελεί τη βάση της ανθρώπινης κίνησης και χρειάζεται να το ‘κατακτήσει’ κανείς πριν από οτιδήποτε άλλο.
Το περπάτημα είναι μια προσιτή μορφή άσκησης και συμβάλλει στη μείωση του κινδύνου ανάπτυξης καρδιοπάθειας και υψηλής αρτηριακής πίεσης. Μπορεί επίσης να αποτελεί μέρος ενός προγράμματος διαχείρισης βάρους. Ο Μπρόκμαν ανέφερε ότι έχει δει ασθενείς να χάνουν βάρος, να μειώνουν την ανάγκη για συνταγογραφούμενα φάρμακα και να μεταμορφώνουν άλλες πτυχές της υγείας τους απλώς βγαίνοντας με συνέπεια καθημερινά για περπάτημα.
Από την άλλη, για τον Δρα Οτσιάι, το περπάτημα δεν είναι η πιο αποδοτική μορφή άσκησης. Το μέτριο τρέξιμο για 30 λεπτά καίει περίπου τις διπλάσιες θερμίδες από το περπάτημα στον ίδιο χρόνο. Ως προς την απόσταση, το τρέξιμο καίει μόνο ελαφρώς περισσότερες θερμίδες ανά μίλι από το περπάτημα. Περπάτημα 1,5 χλμ, παραδείγματος χάριν, μπορεί να κάψει γύρω στις 100 θερμίδες, ενώ το τρέξιμο της ίδιας απόστασης καίει περίπου 20% περισσότερες, ανέφερε, σημειώνοντας ότι το περπάτημα είναι μια καλή επιλογή για όσους έχουν προβλήματα με τις αρθρώσεις, που δεν τους επιτρέπουν το τρέξιμο.
Η αποφυγή γλουτένης είναι πιο υγιεινή επιλογή
Η γλουτένη είναι μία πρωτεΐνη που βρίσκεται στο σιτάρι, το κριθάρι, τη σίκαλη και άλλα δημητριακά. Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί μία τάση αποφυγής της, καθώς θεωρείται γενικώς επιβαρυντική για την υγεία — στις ΗΠΑ, το ένα τρίτο των ενηλίκων δηλώνει ότι θα προτιμούσε να μειώσει ή να αποφύγει εντελώς την κατανάλωση γλουτένης.
Όσοι έχουν κοιλιοκάκη, ευαισθησία στη γλουτένη χωρίς κοιλιοκάκη ή αλλεργία στο σιτάρι πρέπει πράγματι να ακολουθούν μία δίαιτα χωρίς γλουτένη, ώστε να αποφεύγουν πεπτικά προβλήματα ή αλλεργικές αντιδράσεις. Ωστόσο, έρευνες δείχνουν ότι για τους περισσότερους ανθρώπους η εξάλειψη της γλουτένης από το διαιτολόγιό τους δεν προσφέρει ουσιαστικά οφέλη, το αντίθετο μάλλον: οδηγεί σε διατροφικές ελλείψεις (ειδικά σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β, σίδηρο και ιχνοστοιχεία) και αυξάνει τον κίνδυνο καρδιοπάθειας, αφού τα τρόφιμα χωρίς γλουτένη κατά κανόνα περιέχουν περισσότερα λιπαρά και θερμίδες και λιγότερες φυτικές ίνες σε σύγκριση με αντίστοιχα τρόφιμα που περιέχουν γλουτένη, σύμφωνα με μελέτη του 2017 που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The BMJ.
Επιπλέον, έρευνες έχουν δείξει ότι πολλά προϊόντα χωρίς γλουτένη είναι σε μεγάλο βαθμό επεξεργασμένα. Μια διατροφή με υψηλή κατανάλωση υπερεπεξεργασμένων τροφίμων συνδέεται επίσης με αυξημένο κίνδυνο καρδιοπάθειας, διαβήτη τύπου 2 και θανάτου από κάθε αιτία. Γι’ αυτό, όσοι ακολουθούν δίαιτα χωρίς γλουτένη είναι σημαντικό να επιλέγουν προσεκτικά την τροφή που καταναλώνουν και να διασφαλίζουν ότι το διαιτολόγιό τους περιλαμβάνει αρκετά φρούτα, λαχανικά, όσπρια, ξηρούς καρπούς και δημητριακά (χωρίς γλουτένη).
Η μαύρη σοκολάτα είναι μια υγιεινή επιλογή
Η μαύρη σοκολάτα, που κάποτε θεωρούνταν λιχουδιά, έγινε γνωστή ως «υγιεινή τροφή» γύρω στα 2022, όταν διαπιστώθηκε από μελέτες ότι μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρδιαγγειακής νόσου, ορισμένων μορφών καρκίνου και εγκεφαλικών διαταραχών, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ. Πρόσφατη έρευνα διαπίστωσε ότι η θεοβρωμίνη, μια ένωση που βρίσκεται στη μαύρη σοκολάτα, μπορεί ακόμη και να βοηθά στην επιβράδυνση της βιολογικής γήρανσης.
Η μαύρη σοκολάτα περιέχει κακάο, το οποίο είναι πλούσιο σε φαινολικές ενώσεις, συμπεριλαμβανομένων των φλαβονοειδών. Αυτές οι ενώσεις παρέχουν οφέλη για την υγεία, αλλά κάνουν μια σοκολάτα με υψηλή περιεκτικότητα σε κακάο να έχει πικρή ή όξινη γεύση, κάτι που σε ορισμένους δεν είναι ευχάριστο. Έτσι, πολλοί παρασκευαστές προσθέτουν συστατικά για να βελτιώσουν τη γεύση.
Η σοκολάτα με λιγότερο κακάο είναι συνήθως υψηλότερη σε λιπαρά και ζάχαρη. Αν και μπορεί να έχει πιο γλυκιά γεύση, δεν είναι τόσο υγιεινή όσο η σοκολάτα με υψηλή περιεκτικότητα σε κακάο και μπορεί να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.
Η επιστημονική κοινή αντίληψη είναι ότι η μαύρη σοκολάτα με περιεκτικότητα 70% ή υψηλότερη σε κακάο προσφέρει τα μεγαλύτερα οφέλη. Επομένως, όταν επιλέγετε μαύρη σοκολάτα, όσο πιο πικρή τόσο καλύτερη.
Το τρέξιμο μπορεί να βλάψει τις αρθρώσεις
Σε αντίθεση με τη διαδεδομένη πεποίθηση, έρευνες έχουν δείξει ότι το τρέξιμο σε ερασιτεχνικό επίπεδο δεν αυξάνει τον κίνδυνο αρθρίτιδας. Αντίθετα, ενισχύει τους μυς και τις αρθρώσεις των ποδιών, βελτιώνει τη φυσική κατάσταση και μπορεί ακόμη και να μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης αρθρίτιδας.
Ο Μπρόκμαν ανέφερε ότι αυτός ο μύθος έχει αποτρέψει πολλούς ανθρώπους από αυτή την άσκηση, άδικα. Για τον χόνδρο είπε ότι μοιάζει με σφουγγάρι και ότι χρειάζεται συμπίεση και αποσυμπίεση με δραστηριότητες όπως το τρέξιμο για να παραμένει υγιής και να λαμβάνει θρεπτικά συστατικά. Ανέφερε επίσης ότι έχει συναντήσει δρομείς μαραθωνίου στα 70 τους με πιο υγιή γόνατα από 40άρηδες που κάνουν καθιστική ζωή. Αυτό που στην πραγματικότητα προκαλεί αρθρίτιδα είναι ένας συνδυασμός γενετικής, προηγούμενων τραυματισμών, παχυσαρκίας και έλλειψης κίνησης.
Αν ένα άτομο έχει ήδη βλάβη στις αρθρώσεις ή κινητικά προβλήματα, τότε η τεχνική τρεξίματος και τα υποδήματα είναι κρίσιμα. Όμως, για τους περισσότερους ανθρώπους, ο Μπρόκμαν υποστηρίζει ότι τα οφέλη υπερτερούν κατά πολύ οποιωνδήποτε θεωρητικών κινδύνων.
Πρέπει να μείνετε ξύπνιοι μετά από διάσειση
Ο φόβος ότι μια εγκεφαλική κάκωση μπορεί να επιδεινωθεί ή να περάσει απαρατήρητη είναι ο λόγος που πολλοί πιστεύουν ότι κάποιος δεν πρέπει να κοιμηθεί ή ότι πρέπει να τον ξυπνούν και να τον ελέγχουν μετά από διάσειση.
Ωστόσο, ο Μπρόκμαν ανέφερε ότι αυτή η συμβουλή έχει προκαλέσει περισσότερο κακό παρά καλό και προέρχεται από παλιά πρωτόκολλα επειγόντων περιστατικών, που η σύγχρονη έρευνα για τις διασείσεις έχει διαψεύσει. Εξήγησε ότι σύμφωνα με την παλιά αντίληψη, η απώλεια της συνείδησης σήμαινε επιδείνωση της εγκεφαλικής κάκωσης, οπότε το να κρατούνται οι άνθρωποι ξύπνιοι φαινόταν λογικό. Ωστόσο, η στέρηση ύπνου παρεμποδίζει τους φυσικούς μηχανισμούς επούλωσης του εγκεφάλου.
Ο ύπνος είναι στην πραγματικότητα κρίσιμος για την αποκατάσταση του εγκεφάλου μετά από διάσειση, αφού ο εγκέφαλος αποκαθίσταται κυρίως κατά τη διάρκεια του ύπνου, καθαρίζοντας μεταβολικά απόβλητα και εδραιώνοντας κατεστραμμένες νευρωνικές οδούς. Όπως σημείωσε ο Μπρόκμαν, έχει εργαστεί με πολλούς αθλητές των οποίων η ανάρρωση καθυστέρησε απλώς επειδή φοβούνταν να κοιμηθούν φυσιολογικά μετά από κάκωση στο κεφάλι. Όταν διορθώθηκε αυτή η λανθασμένη αντίληψη και κοιμήθηκαν κανονικά, η κατάστασή τους βελτιώθηκε θεαματικά.
Παρότι ο ύπνος είναι ασφαλής μετά από διάσειση, αν κάποιος εμφανίζει συμπτώματα επιπλοκών, όπως σπασμούς, διπλή όραση ή επιδεινούμενο πονοκέφαλο, δεν θα πρέπει να κοιμηθεί αλλά να αναζητήσει επείγουσα ιατρική φροντίδα, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών των ΗΠΑ.
Το πρήξιμο μετά από έναν τραυματισμό πρέπει να αντιμετωπίζεται
Το στραμπούληγμα στον αστράγαλο ή άλλοι τραυματισμοί στις αρθρώσεις, τους συνδέσμους και τους τένοντες συχνά οδηγούν σε πρήξιμο, το οποίο πολλοί πιστεύουν ότι χρειάζεται άμεση και επιθετική αντιμετώπιση. Ωστόσο, ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να είναι καλύτερο να αφεθεί το σώμα να αξιοποιήσει τις θεραπευτικές του δυνατότητες.
Ο Μπρόκμαν ανέφερε ότι αυτός ο μύθος τον εξοργίζει, επειδή έχει οδηγήσει σε τόσες περιττές παρεμβάσεις με τα χρόνια, και πρόσθεσε ότι αυτό που οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν είναι πως το πρήξιμο δεν είναι πάντα ο «εχθρός». Το πρήξιμο είναι μια φυσική αντίδραση σε τραυματισμό, σαν τη δική του ομάδα άμεσης επέμβασης που σπεύδει στο σημείο. Η αρχική φλεγμονώδης αντίδραση φέρνει θρεπτικά συστατικά, ανοσοκύτταρα και αυξητικούς παράγοντες στην τραυματισμένη περιοχή.
Ο Μπρόκμαν ανέφερε ότι, τον προηγούμενο μήνα, ένας παίκτης μπάσκετ τον επισκέφθηκε έχοντας βάλει πάγο εμμονικά στο διάστρεμμα του αστραγάλου του για δύο εβδομάδες, αναρωτώμενος γιατί δεν γινόταν καλύτερα, και ότι το πρόβλημα ήταν πως παρενέβαινε στη φυσική «αλυσίδα» επούλωσης του σώματός του.
Παρότι κάποια φλεγμονή είναι απαραίτητη για την επιδιόρθωση των ιστών, η υπερβολική διόγκωση μπορεί να είναι προβληματική. Μια μελέτη του 2024 υποστήριξε ότι η ανεξέλεγκτη φλεγμονή μπορεί να οδηγήσει σε βλάβη ιστών, να παρεμποδίσει την επούλωση και να προκαλέσει σχηματισμό ουλώδους ιστού. Επομένως, η ακριβής ρύθμιση της φλεγμονής είναι κρίσιμη.
Για τις πρώτες 24 έως 48 ώρες μετά από έναν οξύ τραυματισμό, ήπια συμπίεση και ανύψωση μπορούν να βοηθήσουν στη διαχείριση της υπερβολικής διόγκωσης, ανέφερε ο Μπρόκμαν. Πρόσθεσε ότι δεν πρέπει να γίνεται υπερβολική χρήση αντιφλεγμονωδών φαρμάκων ή επιθετικών πρωτοκόλλων παγοθεραπείας και ότι το σώμα «ξέρει τι να κάνει», οπότε χρειάζεται εμπιστοσύνη στη διαδικασία, ενώ παράλληλα να γίνεται διαχείριση των ακραίων καταστάσεων.
Παρόλα αυτά, ο Οτσιάι ανέφερε ότι το πρήξιμο γύρω από μια άρθρωση μπορεί να σηματοδοτεί σημαντική βλάβη. Αν και η αρχική αντιμετώπιση με το πρωτόκολλο ξεκούραση, πάγος, συμπίεση και ανύψωση, μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, ο τραυματισμός θα πρέπει επίσης να αξιολογηθεί από επαγγελματία υγείας.
Οι περισσότερες χρόνιες ασθένειες δεν θεραπεύονται
Όταν ένα άτομο διαγνωστεί με μια χρόνια ασθένεια, πολλοί πιστεύουν ότι είναι αδύνατο να αλλάξει ουσιαστικά τη νέα, ανεπιθύμητη κατάσταση υγείας του.
Παρότι πολλές χρόνιες παθήσεις μπορούν να διαρκέσουν μια ζωή, υπάρχουν ολοένα περισσότερα στοιχεία ότι ορισμένες καταστάσεις, όπως ο διαβήτης τύπου 2 και η καρδιοπάθεια σε αρχικό στάδιο, μπορούν να τεθούν σε ύφεση μέσω αλλαγών στον τρόπο ζωής, ανέφερε ο Χούντεμπεκε. Αυτές οι αλλαγές περιλαμβάνουν τη μετάβαση σε διατροφή πλούσια σε φρέσκα και μη επεξεργασμένα τρόφιμα, την τακτική σωματική κίνηση, τη διαχείριση του στρες, τον επαρκή ύπνο και την αναζήτηση κοινωνικής υποστήριξης.
Ο Δρ Μικέλ Ντάνιελς (Dr. Mikel Daniels), πρόεδρος και επικεφαλής ιατρικός διευθυντής στο WeTreatFeet Podiatry, ανέφερε στην Epoch Times ότι ο μύθος πως ορισμένες χρόνιες ασθένειες δεν μπορούν να αντιστραφούν είναι βαθύς, επειδή αθόρυβα στερεί από τους ανθρώπους την ελπίδα. Ανέφερε ότι συναντά πολλούς ασθενείς που έχουν εσωτερικεύσει το μήνυμα «αυτός είσαι τώρα» μετά από διάγνωση διαβήτη τύπου 2 ή υψηλής αρτηριακής πίεσης και ότι κάποιοι σχεδόν εγκλωβίζονται μέσα σε αυτό.
Πρόσθεσε ότι η ταύτιση με τη διάγνωση γίνεται μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, επειδή κάνει τους ανθρώπους λιγότερο πιθανό να εμπλακούν και λιγότερο πρόθυμους να πιστέψουν ότι οι καθημερινές επιλογές τους εξακολουθούν να έχουν σημασία. Ο Ντάνιελς προτρέπει τα άτομα με δυνητικά αναστρέψιμες χρόνιες παθήσεις να παραμένουν ανοιχτά στο ενδεχόμενο ότι το ανθρώπινο σώμα είναι πιο ικανό για αλλαγή απ’ όσο έχουμε οδηγηθεί να πιστεύουμε.
Της Kimberly Drake
