Ως φοιτητής, ο πάστορας Μπομπ Φου ήταν μία από τις ηγετικές μορφές του δημοκρατικού κινήματος της δεκαετίας του 1980, που κατέληξε στη σφαγή της Τιενανμέν το 1989. Αργότερα, έγινε επικεφαλής μιας υπόγειας κινεζικής εκκλησίας, και το 1996 φυλακίστηκε για «παράνομο κήρυγμα του Ευαγγελίου».
Εγκαταλείποντας την Κίνα, ίδρυσε στις Ηνωμένες Πολιτείες την ChinaAid, μια χριστιανική οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα η οποία καταγράφει περιπτώσεις δίωξης, παρέχει νομική βοήθεια και υποστηρίζει τη θρησκευτική ελευθερία στην Κίνα.
Συζητώντας με τον Γιαν Γεκιέλεκ, στην εκπομπή του δεύτερου «American Thought Leaders», στις 7 Μαρτίου 2026, περιέγραψε την κλιμάκωση των θρησκευτικών διώξεων τα τελευταία χρόνια στην Κίνα και την απάνθρωπη μεταχείριση των χριστιανών.
Όπως επεσήμανε, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία σημαντική αύξηση των θρησκευτικών διώξεων στην Κίνα, που πλέον στρέφονται και κατά των χριστιανών. Υπενθυμίζοντας τις «πέντε μαύρες τάξεις» που είχαν στοχοποιηθεί κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, αναφέρει ότι το 2012 η νέα ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ) ανακήρυξε πέντε νέες «μαύρες τάξεις» ή μαύρες κατηγορίες, περιλαμβάνοντας και τις υπόγειες χριστιανικές εκκλησίες στη λίστα.
Σύμφωνα με τον π. Φου, η ηγεσία του ΚΚΚ είναι αποφασισμένη εξαλείψει τη χριστιανική πίστη από την Κίνα και να καταστρέψει τη θετική εικόνα που έχουν οι Κινέζοι για τους χριστιανούς.
Αυτό που παρατηρείται τώρα είναι μια έντονη κλιμάκωση της δυσφημιστικής προπαγάνδας, η οποία διαχέεται μέσω των κρατικά ελεγχόμενων μέσων ενημέρωσης. Κατά τον π. Φου, οι θρησκευτικές διώξεις έχουν ενταθεί υπό την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ, και έχουν επεκταθεί σε περισσότερες θρησκευτικές ομάδες: η εκστρατεία που είχε ξεκινήσει το ΚΚΚ το 1999 κατά των ασκουμένων του Φάλουν Γκονγκ, επεκτάθηκε σταδιακά και κατά των Ουιγούρων, των Θιβετιανών και τώρα και κατά των χριστιανών που δεν εντάσσονται στον επίσημο κλήρο (ο οποίος καθοδηγείται και ελέγχεται από το κινεζικό καθεστώς).
«Το Κομμουνιστικό Κόμμα αντιμετωπίζει αυτούς τους ανθρώπους ως υπαρξιακή απειλή. Ο Σι Τζιπίνγκ θέλει να λογίζεται ο ίδιος για Θεός», εξηγεί.
Η χρήση της προπαγάνδας και της ‘απανθρωποίησης’ μίας συγκεκριμένης ομάδας είναι πιθανό να αποτελεί προθάλαμο βιαιότερων επιθέσεων, και ένα μέσον για να κερδηθεί η σιωπηρή συναίνεση της κοινωνίας. Κατά τη δεκαετία του 1960, το ΚΚΚ είχε στοχοποιήσει τους γαιοκτήμονες, τους πλούσιους, τους εύπορους, τους αντιεπαναστάτες. Οι άνθρωποι που κατατάσσονταν σε μία από αυτές τις κατηγορίες δέχονταν τη χειρότερη δυνατή μεταχείριση, τους ανέθεταν τις πιο ταπεινωτικές εργασίες. Οι νέες ‘μαύρες’ κατηγορίες περιλαμβάνουν τους δικηγόρους ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τους αντιφρονούντες, όσους υπογράφουν αιτήματα και τους πιστούς μη επίσημων θρησκειών.
Κατά παράδοξο τρόπο, η λεγόμενη «μυστική συμφωνία» μεταξύ Βατικανού και Κίνας — με την οποία το Βατικανό επιτρέπει στο ΚΚΚ να προτείνει, διορίζει και ελέγχει τους επισκόπους της χώρας — αντί να περιορίσει την εχθρική και κατασταλτική πολιτική του κόμματος, μάλλον την έχει επαυξήσει, όπως δείχνουν οι μαρτυρίες και τα στοιχεία των τελευταίων χρόνων. Για τον π. Φου, αυτή η συμφωνία αποτελεί μείζονα συνθηκολόγηση του Βατικανού υπό το βάρος των κινεζικών πιέσεων (οικονομικών και διπλωματικών), αφού το ΚΚΚ δεν έχει επί της ουσίας ούτε το δικαίωμα ούτε την αρμοδιότητα να διορίζει επισκόπους.
Το 2002, ο π. Φου είχε παραλάβει ένα σύνολο γραπτών μαρτυριών χριστιανών γυναικών, οι οποίες είχαν συλληφθεί και βασανιστεί βάναυσα. Μέρος των βασανιστηρίων, όπως και στην περίπτωση Θιβετιανών και ασκουμένων του Φάλουν Γκονγκ, ήταν και η απαίτηση να επαναλάβουν οι πιστοί ασεβείς φράσεις προς τον Θεό και να τον απαρνηθούν. Ανάλογα περιστατικά έχουν αναφερθεί και πρόσφατα — η δίωξη της Εκκλησίας της Σιών αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, με το σύνολο της ηγεσίας της βρίσκεται στη φυλακή. Ακόμη και ο επίσημος Καθολικός κλήρος φέρεται να δέχεται μεγαλύτερη πίεση τώρα. Η κύρια κατηγορία που χρησιμοποιείται για την ποινική δίωξη είναι η «απάτη» ή η «υποκίνηση σε ανατροπή της κρατικής εξουσίας», όπως στην περίπτωση της Εκκλησίας Early Rain Covenant. Οι ποινές μπορεί να φτάσουν και τα 15 χρόνια ή και να τα ξεπεράσουν.
Από μια άποψη, για τον π. Φου, αυτή είναι μία μάχη του σκοταδιού κατά του φωτός: οι διεφθαρμένες δυνάμεις του κομμουνιστικού καθεστώτος παλεύουν να καταπνίξουν τη φωτεινή δράση και την καλοσύνη των χριστιανών πιστών και να αμαυρώσουν την εικόνα τους στα μάτια των Κινέζων πολιτών. Εξετάζοντας το ζήτημα και από μια πολιτική σκοπιά, παρατήρησε ότι η αφοσίωση των χριστιανών (και όποιων άλλων πιστών) στον Θεό αντί στον ηγέτη του ΚΚΚ, θεωρείται εθνική προδοσία από τους ηγέτες του κόμματος, και ικανό λόγο να επιζητείται η ολοκληρωτική εξάλειψη της θρησκείας στην Κίνα. Ανάλογο είναι και το μέγεθος της απειλής που βιώνουν από τη διαδικτυακή ελευθερία, την οποία προσπαθούν να περιορίσουν με ποικίλους τρόπους, προσέθεσε ο π. Φου.
Ο έλεγχος επιτείνεται με την αρωγή της τεχνολογίας, καθώς οι νέες μέθοδοι αναγνώρισης της κίνησης, της στάσης και της συμπεριφοράς ενός ατόμου ή μιας ομάδας οδηγούν σε συλλήψεις πιστών που καταγράφονται ως σιλουέτες από κάμερες ασφαλείας όταν πηγαίνουν σε κάποια βραδινή συγκέντρωση της εκκλησίας.
Προκειμένου να εξαλείψει τον «υπαρξιακό κίνδυνο», το ΚΚΚ δεν διστάζει να φυλακίσει για σειρά ετών, αλλά και να εξαφανίσει όσους θεωρεί βλαβερούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Γκάο Τζισένγκ, δικηγόρου ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο οποίος είχε αναλάβει την υπεράσπιση τόσο ασκουμένων του Φάλουν Γκονγκ όσο και χριστιανών. Αν και Αμερικανός πολίτης, ο Γκάο πρώτα εξέτισε ποινή 10ετούς κάθειρξης, υποβαλλόμενος σε συνεχή βασανιστήρια, ενώ λίγο μετά την αποφυλάκισή του το καθεστώς τον ‘εξαφάνισε’. Όπως επεσήμανε ο π. Φου, εδώ και οκτώμισι χρόνια, κανείς δεν γνωρίζει πού βρίσκεται ο Γκάο ούτε αν ζει ή αν πέθανε, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της οικογένειάς του. Για την Κίνα, ο Γκάο όχι μόνο θεωρείται ήρωας αλλά και η συνείδηση της χώρας — αυτό που το ΚΚΚ θέλει επισταμένως να καταστρέψει.
Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συνεντευξιαζόμενου και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.
