Το Πεντάγωνο, το οποίο για δεκαετίες απέφευγε να πλήξει το Ιράν, χρειάστηκε λιγότερο από 10 ώρες για να ξεκινήσει την επίθεση, αφότου έλαβε την τελική εντολή από τον πρόεδρο Τραμπ. Στην πραγματικότητα, το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας σχεδίαζε μια ενδεχόμενη μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά του Ιράν ήδη από το 1980.
Τον Δεκέμβριο του 2025, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ενημέρωσε τους υπεύθυνους για τον στρατιωτικό σχεδιασμό ότι θα χρειαζόταν αυτή την επιλογή εάν το σιιτικό καθεστώς συνέχιζε να προχωρά προς την κατασκευή πυρηνικής βόμβας. Η κίνηση του Τραμπ έγινε έπειτα από συνάντηση με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου. Με τη λήξη της συνάντησης, ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την επιχείρηση «Epic Fury».
Ο αρχηγός του Μικτού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Νταν Κέιν δήλωσε σε δημοσιογράφους, στις 2 Μαρτίου, ότι το αίτημα του προέδρου τον Δεκέμβριο οδήγησε τους επικεφαλής του Πενταγώνου να αρχίσουν να προετοιμάζουν τις δυνάμεις και το επιχειρησιακό θέατρο, σε περίπτωση που ο πρόεδρος αποφάσιζε να ενεργήσει. Όταν οι Αμερικανοί διαπραγματευτές, με επικεφαλής τον ειδικό απεσταλμένο Στηβ Γουίτκοφ και τον Τζάρεντ Κούσνερ, αποχώρησαν από τη Γενεύη στις 26 Φεβρουαρίου χωρίς να έχουν γίνει παραχωρήσεις από τον υπουργό Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί, η απόφαση είχε πλέον ληφθεί.
Την επομένη, ο πρόεδρος Τραμπ τηλεφώνησε στο Πεντάγωνο από το προεδρικό αεροσκάφος, καθώς κατευθυνόταν προς το Κόρπους Κρίστυ του Τέξας.
Ο Κέιν ανέφερε ότι θυμάται την ακριβή στιγμή που έλαβε το τηλεφώνημα: η ώρα «H» (στρατιωτικός όρος που δηλώνει τη στιγμή έναρξης μιας επιχείρησης), η στιγμή που το Πεντάγωνο έλαβε την τελική εντολή από τον πρόεδρο Τραμπ, ήταν στις 15:38 ώρα ανατολικής ακτής ΗΠΑ, την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο πρόεδρος δήλωσε ότι η επιχείρηση «Epic Fury» εγκρίνεται, χωρίς δυνατότητα ακύρωσης, και ευχήθηκε καλή επιτυχία.
Τα κέντρα επιχειρήσεων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων σε ολόκληρο τον κόσμο ενεργοποιήθηκαν άμεσα, ενώ ο ναύαρχος Μπραντ Κούπερ, διοικητής της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ στη βάση MacDill της Πολεμικής Αεροπορίας στην Τάμπα της Φλόριντα, ανέλαβε τη διοίκηση των επιχειρήσεων στο θέατρο δράσης.
Όταν ο Τραμπ έδωσε την εντολή στις 15:38 στις 27 Φεβρουαρίου, στην Τεχεράνη ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 28ης Φεβρουαρίου. Στο δεκάωρο που μεσολάβησε μεταξύ της ώρας «H» και της έναρξης της επίθεσης, κάθε στοιχείο της κοινής δύναμης στην περιοχή ολοκλήρωσε τις τελικές προετοιμασίες του.
Οι συστοιχίες αντιαεροπορικής άμυνας τέθηκαν σε ετοιμότητα, ελέγχοντας τα συστήματά τους ώστε να ανταποκριθούν σε πιθανές ιρανικές επιθέσεις. Πιλότοι και πληρώματα επανέλαβαν για τελευταία φορά τα σχέδια κρούσης, ενώ τα πληρώματα αεροσκαφών άρχισαν να φορτώνουν τα τελικά οπλικά συστήματα και δύο ομάδες μάχης αεροπλανοφόρων κινήθηκαν προς τα σημεία εκτόξευσης.
Καθώς πλησίαζε η αυγή στην περιοχή επιχειρήσεων της Κεντρικής Διοίκησης, ο ουρανός γέμισε: περισσότερα από 100 αεροσκάφη απογειώθηκαν από ξηρά και θάλασσα — μαχητικά, ιπτάμενα τάνκερ ανεφοδιασμού, αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης, αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου, βομβαρδιστικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και μη επανδρωμένα συστήματα — σχηματίζοντας ένα ενιαίο συγχρονισμένο κύμα επίθεσης.
Το κύμα αυτό έφθασε πάνω από την Τεχεράνη στις 09:45 τοπική ώρα.
Το χρονοδιάγραμμα αυτό επιταχύνθηκε από ενέργεια των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, που πραγματοποιήθηκε με τη συνδρομή της αμερικανικής κοινότητας πληροφοριών, η οποία μετέτρεψε την προγραμματισμένη νυχτερινή επίθεση σε πρωινό πλήγμα, το οποίο και επέφερε τον θάνατο του Ιρανού ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και έως 48 στρατιωτικών ηγετών της χώρας σε συγκρότημα κτιρίων στην Τεχεράνη.
Συνολικά, περισσότεροι από 1.000 στόχοι χτυπήθηκαν μέσα στις πρώτες 24 ώρες της επίθεσης, με αεροσκάφη, πυραύλους και μη επανδρωμένα συστήματα.
Ο Κέιν δήλωσε ότι η πλήρης ισχύς των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων συγκεντρώθηκε με ενιαίο σκοπό απέναντι σε έναν ικανό και αποφασισμένο αντίπαλο. Η ανάπτυξη αυτή περιελάμβανε χιλιάδες στελέχη από όλους τους κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, εκατοντάδες προηγμένα μαχητικά τέταρτης και πέμπτης γενιάς, δεκάδες αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού, τις ομάδες μάχης των αεροπλανοφόρων Lincoln και Ford με τις αεροπορικές τους πτέρυγες, καθώς και συνεχή ροή πυρομαχικών και καυσίμων. Όλα αυτά υποστηρίζονται από δίκτυο διοίκησης και ελέγχου, καθώς και από συστήματα συλλογής πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης.
Όπως ανέφερε στις 2 Μαρτίου, η μεταφορά δυνάμεων συνεχιζόταν ακόμη.
Ο ανώτατος αξιωματικός των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων παρουσίασε επίσης τη διάταξη μάχης και τις δυνάμεις που, μέχρι τις 2 Μαρτίου, συμμετείχαν στην επιχείρηση «Epic Fury». Η ταχεία συγκέντρωση δυνάμεων κατέδειξε την ικανότητα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων να προσαρμόζονται και να προβάλλουν ισχύ στον χρόνο και στον τόπο που επιλέγει το έθνος. Όπως είπε, η επιχείρηση περιελάμβανε και αρκετές πρωτιές σε επίπεδο μάχης, οι οποίες θα δημοσιοποιηθούν σε μεταγενέστερο χρόνο.
Πριν ακόμη πλήξει ο πρώτος πύραυλος, οι πρώτες κινήσεις προήλθαν από τεχνικούς ηλεκτρονικού και κυβερνοπολέμου της Διαστημικής Δύναμης, του Στρατού και της Πολεμικής Αεροπορίας. Οι ειδικοί αυτοί ενεργοποίησαν μη κινητικά μέσα, διαταράσσοντας, υποβαθμίζοντας και περιορίζοντας την ικανότητα του Ιράν να εντοπίζει, να επικοινωνεί και να αντιδρά.
Με τις επικοινωνίες διαταραγμένες, ήταν αδύνατο για την ιρανική αεράμυνα να εντοπίσει, να συντονιστεί ή να ανταποκριθεί αποτελεσματικά. Έτσι, οι αεροπορικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εγκαθίδρυσαν τοπική αεροπορική υπεροχή με γρήγορα, ακριβή και συντριπτικά πλήγματα. Αυτό έθεσε τις βάσεις για μια εκστρατεία την οποία το Πεντάγωνο δηλώνει ότι μπορεί να διατηρήσει — και να επεκτείνει εάν χρειαστεί — για εβδομάδες.
Πρωτιές στο πεδίο της μάχης
Αφού τα ιρανικά συστήματα αεράμυνας παραβιάστηκαν ή «τυφλώθηκαν» πριν από το πρώτο πλήγμα, η επίθεση ξεκίνησε με κύματα πυραύλων κρουζ Tomahawk, οι οποίοι μπορούν να πλήξουν στόχους εκατοντάδες χιλιόμετρα στο εσωτερικό της χώρας.
Τα όπλα αυτά μεγάλης ακρίβειας εκτοξεύθηκαν από τα αεροπλανοφόρα USS Abraham Lincoln στην Αραβική Θάλασσα και USS Gerald R. Ford στην ανατολική Μεσόγειο, καθώς και από τα αντιτορπιλικά των ομάδων μάχης τους.
Το USS Gerald R. Ford είχε αναπτυχθεί στην περιοχή το καλοκαίρι του 2025, κατά τη διάρκεια του πολέμου των δώδεκα ημερών, επιχείρηση που κατέληξε σε βομβαρδισμό τριών ιρανικών εγκαταστάσεων για τον εμπλουτισμό ουρανίου.
Στη συνέχεια, το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο στον κόσμο στάλθηκε στη νότια Καραϊβική για να ηγηθεί της επιχείρησης «Southern Spear» στα ανοικτά της Βενεζουέλας. Τον Ιανουάριο διατάχθηκε να επιστρέψει στον 6ο Στόλο και πλέον βρίσκεται στον όγδοο μήνα συνεχών επιχειρήσεων.
Αναμένεται να αντικατασταθεί από το USS George H.W. Bush, αεροπλανοφόρο κλάσης Nimitz, που βρίσκεται σε δοκιμές στη θάλασσα μετά από εκτεταμένη συντήρηση.
Καθώς οι πύραυλοι βρίσκονταν ήδη καθ’ οδόν προς τους στόχους τους, εκατοντάδες μαχητικά F-15 και F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ καθώς και αεροσκάφη χαμηλής παρατηρησιμότητας (stealth) F-22 Raptor ενώθηκαν με F/A-18 Hornet που απογειώθηκαν από αεροπλανοφόρα, με F-35 χαμηλής παρατηρησιμότητας και με αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου EA-18G, στην εκτεταμένη αεροπορική επίθεση κατά της ιρανικής αεράμυνας και των θέσεων εκτόξευσης πυραύλων.
Αργότερα, σε αυτά προστέθηκαν βομβαρδιστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας B-2 Spirit της Πολεμικής Αεροπορίας, τα οποία πέταξαν επί 17 ώρες από τη βάση Whiteman στο Μιζούρι. Τα αεροσκάφη αυτά είχαν πλήξει ύποπτα πυρηνικά συγκροτήματα τον Ιούνιο του 2025 με βόμβες διάτρησης 13.600 κιλών. Στις πρώτες φάσεις της επίθεσης της 28ης Φεβρουαρίου στόχευσαν θέσεις βαλλιστικών πυραύλων με κατευθυνόμενες βόμβες ακριβείας περίπου 900 κιλών, επιβεβαιώνοντας ότι ο στόχος ήταν η αποδυνάμωση της ιρανικής αεράμυνας και των επικοινωνιών.
Στη σύγκρουση συμμετείχαν επίσης πύραυλοι ακριβείας του αμερικανικού Στρατού, που εκτοξεύθηκαν από το σύστημα πυραύλων υψηλής κινητικότητας M142, εγκατεστημένο σε κινητούς εκτοξευτές που εφαρμόζουν την τακτική άμεσης εκτόξευσης και απομάκρυνσης. Οι πύραυλοι αυτοί εκτοξεύθηκαν από βάσεις σε χώρες του Κόλπου προς το Ιράν και ήταν την πρώτη φορά που το σύστημα βαλλιστικών πυραύλων μικρού βεληνεκούς χρησιμοποιήθηκε σε πραγματική μάχη.
Το Πεντάγωνο έχει επίσης αναγνωρίσει ότι η επιχείρηση «Epic Fury» σηματοδοτεί το ντεμπούτο ενός νέου χαμηλού κόστους μη επανδρωμένου επιθετικού συστήματος μάχης με την ονομασία LUCAS. Πρόκειται για σύστημα μίας χρήσης που έχει σχεδιαστεί με αντίστροφη μηχανική ώστε να μιμείται το ιρανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος Shahed 136, το οποίο το Ιράν έχει εξαγάγει μαζικά στη Ρωσία για χρήση στον πόλεμο στην Ουκρανία.
Μεταξύ των δυνάμεων που συμμετέχουν στην επίθεση βρίσκονται επίσης μη επανδρωμένα αεροσκάφη MQ-9 Reaper της Πολεμικής Αεροπορίας, εξοπλισμένα με πυραύλους Hellfire και κατευθυνόμενες βόμβες, επιθετικά αεροσκάφη A-10 δύο κινητήρων, τα οποία κατευθύνονται από αεροσκάφη επιτήρησης E-3 Sentry και E-2 Hawkeye, καθώς και από αεροσκάφη αναγνώρισης EA-11A BACN που λειτουργούν ως «ασύρματο δίκτυο στον ουρανό». Στις επιχειρήσεις συμμετέχουν επίσης αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού KC-135 και KC-46.
Περίπου 2.400 Αμερικανοί στρατιώτες που σταθμεύουν στη Συρία και στο Ιράκ — μεταξύ αυτών και στο Ιρμπίλ — δέχονται επιθέσεις από ιρανικές και σιιτικές πολιτοφυλακές. Η αμερικανική βάση στο Ιρμπίλ συγκαταλέγεται μεταξύ των εγκαταστάσεων της ευρύτερης περιοχής που δέχονται κατά διαστήματα επιθέσεις από το Ιράν και συμμαχικές πολιτοφυλακές.
Ο πρόεδρος Τραμπ και ο υπουργός Πολέμου Πητ Χέγκσεθ δεν έχουν αποκλείσει την αποστολή χερσαίων στρατευμάτων, αν και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι μονάδες πεζικού του Στρατού ή του Σώματος Πεζοναυτών έχουν λάβει εντολή ανάπτυξης.
Δύο εκστρατευτικές μονάδες πεζοναυτών, καθεμία με περίπου 2.500 στρατιώτες εφόδου, βρίσκονται ήδη στη θάλασσα, αλλά δεν επιχειρούν κοντά στη Μέση Ανατολή.
Οι πεζοναύτες που επιβαίνουν στο USS Iwo Jima παραμένουν στην Καραϊβική, ανοικτά της Βενεζουέλας, ενώ όσοι βρίσκονται στο USS Tripoli επιχειρούν με την ομάδα μάχης του αεροπλανοφόρου USS Washington στον δυτικό Ειρηνικό.
Εάν αναπτυχθούν συμβατικές χερσαίες δυνάμεις, οι πρώτες που πιθανότατα θα κινητοποιηθούν θα προέλθουν από την 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία και το XVIII Αερομεταφερόμενο Σώμα στο Φορτ Μπραγκ της Βόρειας Καρολίνας ή από την 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία στο Φορτ Κάμπελ του Κεντάκυ.
Άλλες μονάδες του Στρατού που είναι προσανατολισμένες σε ταχεία ανάπτυξη περιλαμβάνουν την 4η Μεραρχία Πεζικού στο Φορτ Κάρσον του Κολοράντο και μονάδες της 10ης Ορεινής Μεραρχίας που εκπαιδεύονται στο Φορτ Πολκ της Λουιζιάνα.
Ωστόσο, ο Κέιν δήλωσε στους δημοσιογράφους στις 2 Μαρτίου ότι παρότι η αποστολή χερσαίων δυνάμεων αποτελεί πάντοτε επιλογή, δεν βρίσκεται στην κορυφή των επιλογών που εξετάζουν οι σχεδιαστές του Πενταγώνου. Το επόμενο στάδιο, αφού αποδυναμωθούν οι ιρανικές άμυνες, θα επιτρέψει στις αεροπορικές δυνάμεις να συγκεντρωθούν για το μεγάλο κύμα επιθέσεων που πρόκειται να ακολουθήσει.
Του John Haughey
