Η υπόθεση των Τεμπών παραμένει μια από τις πιο βαριές πληγές της ελληνικής κοινωνίας. Όμως, τις τελευταίες ημέρες, το ενδιαφέρον της δημόσιας συζήτησης μετατοπίστηκε από τις δικαστικές εξελίξεις και την αναζήτηση ευθυνών, σε μια εσωτερική σύγκρουση μέσα στον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. Η παραίτηση — ή, ακριβέστερα, η δημόσια ρήξη — της Μαρίας Καρυστιανού με μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, πυροδότησε ένα κύμα αντιδράσεων, αλληλοκατηγοριών και πολιτικών υπονοουμένων, που πλέον απειλεί να επισκιάσει την ουσία του αγώνα: τη δικαίωση των νεκρών.
Στο επίκεντρο βρίσκεται μια ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ της Καρυστιανού και μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, τα οποία — όπως προκύπτει — είχαν ζητήσει την παραίτησή της, επικαλούμενοι ότι προχωρά στη δημιουργία πολιτικού φορέα. Η ίδια έχει χαρακτηρίσει τη διαδικασία αυτή παράτυπη, υποστηρίζοντας ότι τέτοια θέματα μπορούν να κριθούν μόνο από τη γενική συνέλευση των μελών και όχι από αποφάσεις στενού κύκλου μέσα στη διοίκηση.
Η Καρυστιανού εμφανίζεται να καταγγέλλει ότι αντιμετώπισε εμπόδια και ότι υπήρξε ζήτημα διαφάνειας, με αιχμή τη μη δημοσιοποίηση οικονομικών στοιχείων του συλλόγου. Σε δήλωσή της, αφήνει να εννοηθεί πως η ίδια βρέθηκε στο στόχαστρο λάσπης για το θέμα των οικονομικών, ενώ επέλεγε να σιωπά ώστε να μη φέρει σε δύσκολη θέση άλλα μέλη.
Από την άλλη πλευρά, η γραμματέας του συλλόγου Ελένη Βασσάρα, σε ραδιοφωνική παρέμβαση, παρουσιάζει μια τελείως διαφορετική εικόνα. Υποστηρίζει πως τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. βρέθηκαν επανειλημμένα στη δυσάρεστη θέση να μαθαίνουν τις κινήσεις και τις απόψεις της Καρυστιανού «από τα ΜΜΕ και τα social media», αντί να ενημερώνονται θεσμικά μέσω των διαδικασιών του συλλόγου.
Σημείο-κλειδί της αντιπαράθεσης είναι τα οικονομικά. Η Βασσάρα υποστηρίζει ότι η πλειοψηφία του Διοικητικού Συμβουλίου επέμενε εδώ και μήνες να γίνει πλήρης οικονομικός έλεγχος και απολογισμός, κάτι που — όπως λέει — ξεκίνησαν από τις αρχές Σεπτεμβρίου, ενώ η Καρυστιανού φέρεται να προτείνει να δημοσιοποιηθεί μόνο ένα μέρος των οικονομικών, συγκεκριμένα στοιχεία που αφορούσαν συγκεκριμένες δράσεις, όπως μια συναυλία.
Περιγράφει επίσης έντονη εσωτερική δυσλειτουργία: ότι η Καρυστιανού απουσίαζε από συνεδριάσεις, δεν συγκαλούσε Διοικητικά Συμβούλια από τις αρχές Σεπτεμβρίου, και ότι η διοίκηση αναγκάστηκε να κινηθεί με έκτακτη σύγκληση συμβουλίου μέσω υπογραφών, όπως προβλέπει το καταστατικό.
Το πιο αιχμηρό σημείο, ωστόσο, είναι η κατηγορία της Βασσάρα πως η Καρυστιανού «κινούνταν με δική της ατζέντα», χωρίς συλλογική συζήτηση και χωρίς να ακολουθεί τις διαδικασίες του συλλόγου. Όταν ρωτήθηκε ευθέως γιατί πιστεύει ότι η Καρυστιανού κάνει αυτή την επιλογή, απάντησε ξεκάθαρα: «Γιατί έχει τη δική της ατζέντα που δεν τη γνωρίζουμε».
Σε αυτό το σημείο μπαίνει στη συζήτηση και ο πολιτικός παράγοντας. Στο δεύτερο αρχείο γίνεται αναφορά ότι αυτή η εσωτερική ρήξη έχει ήδη «ανακόψει μια δυναμική» σε σχέση με την πολιτική πρωτοβουλία που συνδέεται με την Καρυστιανού, με δημοσκοπικούς αναλυτές να σημειώνουν ότι η εικόνα σύγκρουσης και διχασμού επηρεάζει το συνολικό αποτύπωμα του κινήματος.
Παράλληλα, εμφανίζεται και η κυβερνητική/πολιτική αντίδραση: ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης παρεμβαίνει δημόσια ζητώντας εξηγήσεις, λέγοντας ουσιαστικά ότι αν η ίδια επικαλείται διαφάνεια, τότε οφείλει να πει «τι ακριβώς συμβαίνει» και ποιους δεν θέλει να εκθέσει. Η παρέμβαση αυτή ενισχύει το αίσθημα ότι η κρίση στον σύλλογο δεν είναι απλώς εσωτερικό θέμα, αλλά έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης.
Το τραγικό στοιχείο είναι ότι μέσα σε αυτή τη σύγκρουση, τα ίδια τα Τέμπη — ως υπόθεση δικαιοσύνης— κινδυνεύουν να περάσουν σε δεύτερο πλάνο. Η Βασσάρα το λέει καθαρά: αντί να μιλά η κοινωνία για τις δίκες και την εξέλιξη της υπόθεσης, τροφοδοτείται μια δημόσια κόντρα μεταξύ μελών του συλλόγου, κάτι που χαρακτηρίζει ανεπίτρεπτο.
Υπάρχει, μάλιστα, και μια κρίσιμη πληροφορία που δείχνει πόσο περίπλοκο είναι το δικαστικό σκέλος: σύμφωνα με την ίδια, η υπόθεση έχει «κατακερματιστεί» σε επτά διαφορετικές δικογραφίες, με αποτέλεσμα οι πράξεις να εμφανίζονται μεμονωμένες και όχι ως ενιαίο έγκλημα με συνοχή και αλληλουχία ευθυνών. Αυτό είναι ένα από τα πιο σοβαρά ζητήματα για τους συγγενείς, γιατί ακουμπά την ίδια τη δυνατότητα να αποδοθεί δικαιοσύνη με τρόπο συνολικό και όχι αποσπασματικό.
Προς το παρόν, ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών βρίσκεται σε μια δύσκολη καμπή. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η Καρυστιανού που μιλά για εμπόδια, αδιαφάνεια και άρνηση δημοσιοποίησης στοιχείων. Από την άλλη, υπάρχουν μέλη του Δ.Σ. που την κατηγορούν για προσωπική στρατηγική, απουσίες, μονομερείς κινήσεις και υπονόμευση των συλλογικών διαδικασιών. Η κοινωνία παρακολουθεί — και μαζί της παρακολουθούν τα μέσα ενημέρωσης και η πολιτική σκηνή — αλλά αυτό που είναι κρίσιμο είναι να μην ξεχαστεί η ουσία των Τεμπών και να μη μετατραπεί μια υπόθεση εθνικού πένθους σε πεδίο εσωτερικών συγκρούσεων.
