Η Κέυλιν, 24 ετών, είχε το πρώτο της ραντεβού με τον σημερινό σύζυγό της, Ελεάζερ Ακούτσιε, 25 ετών, τον Ιανουάριο του 2022. Μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες της σχέσης τους, συμφώνησαν να αποφύγουν κάθε σωματική επαφή — για θρησκευτικούς λόγους — μέχρι να αρραβωνιαστούν. Όταν ο Ελεάζερ ζήτησε το χέρι της έναν χρόνο αργότερα, αποφάσισαν να περιμένουν λίγο ακόμα.
Μετά από αναμονή δεκαεπτά μηνών, αντάλλαξαν το πρώτο τους φιλί ως σύζυγοι μπροστά σε φίλους και συγγενείς, την ημέρα του γάμου τους, τον Ιούνιο του 2023.
Οι δύο νέοι γνωρίστηκαν στο Christ For The Nations Institute, στο Ντάλλας, το 2019, αλλά άρχισαν να κάνουν παρέα αργότερα, μέσω κοινών γνωστών. Δημιουργήθηκε φιλία μεταξύ τους και ο Ελεάζερ ζήτησε από την Κέυλιν να βγουν μαζί για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2022. Από τα πρώτα κιόλας στάδια της σχέσης τους, δεσμεύτηκαν ότι δεν θα είχαν ερωτικές επαφές όσο ανέπτυσσαν τη γνωριμία τους. Η απόφασή τους περιελάμβανε και τα ερωτικά φιλιά: στα ραντεβού τους ανταλλάσσαν μόνο φιλιά στο μέτωπο και στο μάγουλο, κρατιόνταν χέρι-χέρι και αγκαλιάζονταν, αλλά δεν προχωρούσαν πέρα από αυτό. Δεν μοιράστηκαν το ίδιο κρεβάτι ούτε συγκατοίκησαν μέχρι να παντρευτούν.
Η πρωτοβουλία της απόφασης αυτής ανήκε στον Ελεάζαρ: «Δεν είχα φιλήσει καμία γυναίκα πριν, και ήθελα το πρώτο άτομο που θα φιλούσα να είναι αυτό που θα παντρευόμουν. Είχε μεγάλη σημασία αυτό για εμένα, αν και ορισμένοι το θεωρούσαν ακραίο. Δεν το θεωρώ κακό [το να κάνει κάποιος κάτι διαφορετικό], απλώς ήταν κάτι που ήθελα. Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να τη φιλήσω, αλλά περισσότερο για εκείνη παρά για μένα».
«Για μένα, υπήρχε μια πίεση. Όταν αναρωτιόμουν γιατί περιμέναμε, έπρεπε να υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου ότι ήταν κάτι πολύ σημαντικό για εκείνον και για τη σχέση μας», ομολογεί η Κέυλιν, η οποία ενίοτε αμφισβητούσε περιστασιακά τα αυστηρά όρια που είχαν θέσει. Ωστόσο, θυμόταν την υπόσχεση που είχαν δώσει ο ένας στον άλλον, δηλαδή να γνωριστούν καλύτερα και να δημιουργήσουν έναν συναισθηματικό και πνευματικό δεσμό πριν προχωρήσουν σε σωματική επαφή.
Για να αντισταθούν στον πειρασμό, επέλεγαν είτε να βγαίνουν με παρέα είτε να πηγαίνουν για αναρρίχηση ή πεζοπορία, για δείπνο σε κάποιο εστιατόριο ή προσεύχονταν μαζί.
Οι περισσότεροι φίλοι τους σεβάστηκαν την απόφασή τους, αν και μερικοί από αυτούς έδειξαν έκπληξη ή το θεώρησαν περίεργο. Κάποιοι ρωτούσαν: «Κι αν δεν φιλάει καλά;» Ωστόσο και οι δύο παρέμειναν σταθεροί στην επιλογή τους.
Όταν αρραβωνιάστηκαν, τον Ιανουάριο του 2023, σκέφτηκαν ότι αφού τα καταφέραν για έναν χρόνο, μπορούν να περιμένουν έξι μήνες ακόμα, μέχρι τον γάμο τους. Όρισαν την ημερομηνία για τις 26 Ιουνίου και μετρούσαν τις ημέρες. Το πρώτο τους φιλί πράγματι δόθηκε στο ιερό, μπροστά στην οικογένεια και τους φίλους τους. Ύστερα, οι νεόνυμφοι απόλαυσαν ένα ρομαντικό ταξίδι του μέλιτος στην Αλάσκα, ανταλλάσσοντας «εκατομμύρια φιλιά την ημέρα», όπως λέει η Κέυλιν. «Τώρα απολαμβάνουμε τις σωματικές πτυχές του γάμου, και το γεγονός ότι περιμέναμε το κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό», συμπληρώνει.
Αναλογιζόμενοι τη διαδρομή που ακολούθησαν, θεωρούν ότι η αναβολή της ερωτικής επαφής ενίσχυσε τη σχέση τους, καθώς τους επέτρεψε να δημιουργήσουν έναν στέρεο συναισθηματικό δεσμό.
Βάσει της εμπειρίας του, ο Ελεάζαρ συμβουλεύει τα νέα ζευγάρια να αναβάλουν τη σωματική οικειότητα, καθώς αυτό τους επιτρέπει να γνωριστούν καλύτερα, να αναπτύξουν βαθύτερους συναισθηματικούς δεσμούς και να φτιάξουν μία σχέση με στέρεα θεμέλια.
«Η σωματική οικειότητα μπορεί να είναι σαν ένα τσιρότο που καλύπτει τα προβλήματα — το γεγονός ότι δεν την είχαμε μάς παρότρυνε να ωριμάσουμε συναισθηματικά ο ένας απέναντι στον άλλον», εξηγεί.
Ο βιολογικός παράγοντας
Η ιστορία των Ακούτσιε και η εξέλιξη της σχέσης τους δείχνουν ότι η αναβολή της σωματικής οικειότητας είναι ένα ζήτημα ανεξάρτητο από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις (παρά το δικό τους κίνητρο) και αγγίζει την ουσία μίας σχέσης.
Εξετάζοντας τα πράγματα από μια βιολογική σκοπιά, έχει διαπιστωθεί ότι η φυσική επαφή, και ακόμη περισσότερο η ερωτική, έχουν αποτέλεσμα την έκκριση ορμονών που επηρεάζουν τα συναισθήματά μας, προκαλώντας συναισθηματικό άνοιγμα και δέσιμο με τον ερωτικό σύντροφο. Η ορμόνη που είναι κυρίως υπεύθυνη για αυτές τις αντιδράσεις ονομάζεται ωκυτοκίνη. Αν και παράγεται και στα δύο φύλα, οι ποσοστώσεις και οι αλληλεπιδράσεις με άλλες ορμόνες δίνουν σχετικά διαφορετικά αποτελέσματα σε άντρες και γυναίκες.
Έχουν ήδη γίνει πλείστες όσες έρευνες για την ωκυτοκίνη, και έχει καταδειχθεί ο ρόλος της στο δεσμό μεταξύ μητέρας και μωρού, αλλά και η επίδρασή της κατά τις ερωτικές επαφές μεταξύ των ανθρώπων. Για την ενεργοποίησή της αρκεί το άγγιγμα, όχι απαραίτητα το ερωτικό, κάτι που εξηγεί τη σημασία της στην πρώτη περίπτωση. Η ωκυτοκίνη είναι υπεύθυνη για τα αισθήματα χαλάρωσης, ασφάλειας και δεκτικότητας, που ευνοούν τη δημιουργία συναισθηματικού δεσμού με το πρόσωπο που τα προκαλεί.
Ωστόσο, τα συναισθήματα παρεμβαίνουν στην κρίση και τη λογική των ανθρώπων, όπως έχουν δείξει άλλες έρευνες. Αυτό σημαίνει ότι όταν έχουμε ερωτικές επαφές ήδη από την αρχή μίας σχέσης, εμποδίζεται επί της ουσίας η αληθινή γνωριμία με τον άλλον. Ενισχύοντας το συναίσθημα εις βάρος της ευθυκρισίας, δυσκολευόμαστε να δούμε ποιο είναι στην πραγματικότητα το άλλο πρόσωπο, ποια είναι τα ελαττώματά του, ο χαρακτήρας και οι αρχές του. Πολλές φορές τείνουμε να αγνοούμε σημάδια και συμπεριφορές που θα απορρίπταμε αν κρίναμε με λιγότερη συναισθηματική εμπλοκή, ενώ ακόμη και όταν τα εντοπίζουμε μπορεί να επιλέξουμε να τα αποδεχθούμε υποβαθμίζοντας τη σημασία τους — επειδή ο συναισθηματικός δεσμός είναι ήδη πολύ ισχυρός. Επιπλέον, υποβαθμίζεται και η ικανότητά μας να βλέπουμε καθαρά σε βάθος χρόνου και να λαμβάνουμε αποφάσεις σύμφωνα με αυτό που θα ήταν καλύτερο για εμάς και τους οικείους μας.
Το τέλος μίας διαδρομής
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η σωματική εγγύτητα σηματοδοτεί το τέλος του πρώτου σταδίου μιας γνωριμίας, στην οποία συμμετέχουν δύο άνθρωποι ψυχή τε και σώματι.
Έχοντας ως αφετηρία το αξίωμα ότι δύο άγνωστοι στην αρχή χωρίζονται από μία απόσταση — η οποία είναι τόσο φυσική όσο και ψυχική και συναισθηματική — λογικά η γνωριμία τους απαιτεί την κάλυψη αυτής της απόστασης. Το αργό πλησίασμα επιτρέπει τη σταδιακή εμπλοκή των αισθήσεων και των αντιληπτικών μας μέσων, άρα και την καλύτερη επεξεργασία των πληροφοριών που λαμβάνουμε και την εμβάθυνση σε αυτές. Η όραση, η ακοή, η όσφρηση, καθώς και ο νους ενεργοποιούνται για να αποκρυπτογραφήσουν το μυστήριο που συναντούν, και να το ανασυνθέσουν εσωτερικά σε μία μορφή οικεία.
Κατά τη διάρκεια μιας σταδιακής γνωριμίας έχουμε πολλές ευκαιρίες να αντιληφθούμε τα ξένα και ανεπιθύμητα στοιχεία, αυτά που δεν θα θέλαμε να γίνουν μέρος της ζωής μας και του εαυτού μας, και να κάνουμε μια συνειδητή επιλογή. Με αυτόν τον τρόπο, τίθενται τα θεμέλια της αποδοχής, στοιχείο καίριο για την πρόοδο, τη δύναμη και την ποιότητα της σχέσης.
Αυτή η διαδρομή δεν είναι απλώς μία πορεία προς τον άλλον, αλλά και προς τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού οι ιδιότητες του απέναντι και η διαδικασία οικοδόμησης μίας σχέσης μάς αποκαλύπτουν και δικές μας άγνωστες μέχρι τότε πτυχές. Όταν έχουν γίνει όλα τα αναγκαία βήματα, η απόσταση έχει σχεδόν καλυφθεί και οι δύο σύντροφοι είναι βέβαιοι ο ένας για τον άλλον αλλά και για τον εαυτό τους, έρχεται η στιγμή να οριστικοποιήσουν την επιλογή τους, αποφασίζοντας αν πράγματι θέλουν να μοιραστούν τη ζωή και τον εαυτό τους με αυτόν τον άνθρωπο. Από εκεί και πέρα, ξεκινά μια νέα σχέση, μια κοινή πορεία.
Τότε, η σωματική εμπειρία θα βοηθήσει το ζευγάρι να ενωθεί βαθιά και ουσιαστικά (ψυχικά, ενεργειακά, συναισθηματικά), δημιουργώντας μια νέα ταυτότητα υπό το «εμείς» και εξερευνώντας νέα πεδία και κομμάτια του εαυτού και της ζωής.
Το κόστος μίας σχέσης και η δύναμη της πρώτης φοράς
Ποιο είναι το κέρδος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος και μία σχέση από την αναμονή για την ολοκλήρωση μίας σχέσης; Έχοντας συνηθίσει στη λογική της σεξουαλικής απελευθέρωσης, τείνουμε να βλέπουμε την αναστολή της ερωτικής επαφής ως καταπίεση ή συντηρητισμό και θεωρούμε ότι αυτό που είναι καλό και φυσιολογικό είναι να ακολουθούμε τις παρορμήσεις και τα συναισθήματά μας.
Επιπλέον, οι περισσότεροι συνδέουμε την αποφυγή των προγαμιαίων σχέσεων με την προσκόλληση στη θρησκεία. Ωστόσο, η θρησκεία αποτελεί απλώς ένα ισχυρό έρεισμα για να μην ενδώσει κάποιος στις ερωτικές συνήθειες της εποχής μας· δεν αποτελεί προαπαιτούμενο.
Από τη δεκαετία του 1970 και ύστερα, οι άνθρωποι άρχισαν να μαθαίνουν να θεωρούν φυσιολογικές τις ελεύθερες σχέσεις και την πληθώρα των ερωτικών συντρόφων. Διάφορες μορφές πολιτισμικής έκφρασης, όπως ο κινηματογράφος και η μουσική, προώθησαν συστηματικά τα νέα ήθη, διαχέοντας μαζικά το μήνυμα της εγκατάλειψης των αναστολών. Το διάστημα που έχει περάσει από τότε μάς έδωσε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη των ερωτικών συνηθειών και τις συνέπειες στις συντροφικές σχέσεις.
Οι παρατηρήσεις δεν μοιάζουν ιδιαίτερα ενθαρρυντικές. Αυτό που καταγράφεται είναι μοναξιά, επιφανειακές σχέσεις, αδυναμία σύνδεσης, διαζύγια, μια υπερπροσφορά και έλλειψη ταυτόχρονα διαθέσιμων συντρόφων. Αν και η ‘απελευθέρωση’ των ερωτικών ηθών δεν είναι ο μοναδικός υπαίτιος, ωστόσο μπορούμε να ισχυριστούμε ότι της αναλογεί ένα μερίδιο ευθύνης για τη διαμόρφωση αυτής της κατάστασης.
Κάτι που υποτιμήθηκε, και ακόμα υποτιμάται, είναι η αξία αυτού που δίδεται και ανταλλάσσεται με την ερωτική επαφή. Αν σκεφτούμε τον άνθρωπο ως ένα πολυεπίπεδο ον, του οποίου τα διάφορα μέρη — νους, σώμα, καρδιά — συνδέονται, επικοινωνούν και αλληλεπιδρούν, είναι λογικό να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι η ερωτική πράξη μάς επηρεάζει συνολικά, και ότι είναι κάτι περισσότερο από μια ευχάριστη δραστηριότητα ή μια ανάγκη όπως το φαγητό.
Ταυτόχρονα υπερτιμούμε τις δυνάμεις μας. Στη νεότητα δεν γνωρίζουμε το κόστος κάθε πράξης — πόσο μάλλον της ερωτικής. Οι νέοι δεν έχουν αντίληψη της φθοράς ως συνέπειας της ύπαρξης — κι όμως συμβαίνει. Η εμπλοκή σε σχέσεις κακής ποιότητας — είτε λόγω κακού χαρακτήρα του ερωτικού συντρόφου είτε λόγω επιφανειακής εμπλοκής — μάς κοστίζει κάθε φορά ένα μέρος του εαυτού μας. Η αθωότητα χάνεται, η εμπιστοσύνη φθίνει, τα συναισθήματα περιορίζονται, οι επιφυλάξεις αυξάνονται. Ακόμα και όταν η σχέση δεν είναι κακή, αλλά υπάρχει απώλεια, δεχόμαστε ένα πλήγμα, και αυτό έχει ως συνέπεια να είμαστε ‘λιγότεροι’ στην επόμενη σχέση.
Έτσι, οι πληγές και ο φόβος αντικαθιστούν την εμπιστοσύνη και υποσκάπτουν τη λαχτάρα για ένωση. Όταν περιορίζεται η εμπιστοσύνη, δίνουμε λιγότερα. Και όσο λιγότερα δίνουμε τόσο πιο επιφανειακή παραμένει η σχέση, μέχρι που τελικά το «εμείς» γίνεται ακατόρθωτο.
Διαφυλάσσοντας τον εαυτό μας — το σώμα μας και την ψυχή — διαφυλάσσουμε την αξία και τη δύναμή του. Ταυτόχρονα, η πεποίθησή μας μεταφέρεται και στον άλλον, θέτοντας τον πήχυ της σχέσης ψηλά.
Μπορεί η έννοια της αμαρτίας να είναι σχετική και να καθορίζεται από το πλαίσιο των εκάστοτε πεποιθήσεων, ωστόσο οι πληγές είναι αντικειμενικές και σχεδόν απτές· μαρτυρούν δε ότι το κακό για το οποίο μιλά η θρησκεία δεν εξαργυρώνεται μόνο σε κάποια μεταθανάτια κόλαση, αλλά και στην παρούσα ζωή την οποία υποβαθμίζει ευθέως ανάλογα.
Με πληροφορίες από άρθρο του SWNS
