Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έχει δηλώσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αγοράσουν, να προσαρτήσουν ή, αν χρειαστεί, να καταλάβουν στρατιωτικά τη Γροιλανδία «για λόγους εθνικής ασφάλειας», πριν παγιωθούν στην περιοχή ρωσικά ή κινεζικά συμφέροντα. Το νησί, που αποτελεί αυτόνομο έδαφος της Δανίας, βρίσκεται πάνω σε κρίσιμες θαλάσσιες λωρίδες για τη ναυσιπλοΐα και είναι πλούσιο σε κρίσιμα ορυκτά και σπάνιες γαίες.
Ο Τραμπ έχει πει ότι, «είτε τους αρέσει είτε όχι», η Γροιλανδία σύντομα θα ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πιθανά σενάρια περιλαμβάνουν το να γίνει η Γροιλανδία αμερικανικό έδαφος όπως οι Παρθένοι Νήσοι ή ελεύθερα συνδεδεμένο κράτος μέσω ειδικής συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παρόμοιες συμφωνίες με τη Μικρονησία, τα Νησιά Μάρσαλ και το Παλάου, παρέχοντάς τους σημαντική οικονομική βοήθεια, ενώ οι ίδιες έχουν αρμοδιότητα για την ασφάλεια και την άμυνα.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ εξέφρασε για πρώτη φορά την πρόθεσή του να αγοράσει τη Γροιλανδία το 2019, κατά την πρώτη του θητεία· τώρα, η δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ εκφράζει μια αίσθηση κατεπείγοντος ως προς την ενσωμάτωσή της. Στις 14 Ιανουαρίου, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζ. Ντ. Βανς, και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, είχαν συνάντηση με Δανούς και Γροιλανδούς αξιωματούχους, η οποία αν και χαρακτηρίστηκε από τον Δανό υπουργό Εξωτερικών, Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, «ειλικρινής αλλά και εποικοδομητική», δεν οδήγησε σε κάποια συμφωνία.
Η κυβέρνηση Τραμπ στηρίζει επίσης εξορυκτικά έργα στη Γροιλανδία, με έμφαση στις σπάνιες γαίες του αρκτικού νησιού, που είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο. Όντας κατά 50% μεγαλύτερη από την Αλάσκα και τριπλάσια από το Τέξας, η ενσωμάτωσή της θα αποτελούσε τη μεγαλύτερη εδαφική επέκταση στην ιστορία των ΗΠΑ.
Ανταγωνισμός για την κυριαρχία
Ένα από τα αίτια που επικαλείται ο Αμερικανός πρόεδρος για να υποστηρίξει την αναγκαιότητα να περιέλθει η Γροιλανδία υπό αμερικανική κατοχή είναι η ρωσική και κινεζική παρουσία στην περιοχή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια και τον έλεγχο της αρκτικής ζώνης.
Το 2007, η Ρωσία φύτεψε ρωσική σημαία στον βυθό του Βόρειου Πόλου. Από τότε, έχει εκσυγχρονίσει περισσότερες από 50 παλιές σοβιετικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Η ρωσική παρουσία στην Αρκτική περιλαμβάνει πλέον έξι στρατιωτικές βάσεις ξηράς, 10 σταθμούς ραντάρ, 14 αεροδρόμια και 16 λιμάνια βαθέων υδάτων. Η ακτογραμμή της Ρωσίας καλύπτει περισσότερους από τους μισούς υδάτινους όγκους του Αρκτικού Ωκεανού και, σύμφωνα με έκθεση του Αυγούστου 2025 του Atlas Institute for International Affairs, διαθέτει περισσότερα παγοθραυστικά, ορισμένα από αυτά πυρηνοκίνητα, από όλο τον υπόλοιπο κόσμο μαζί.
Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, δήλωσε τον Νοέμβριο 2025 ότι είναι σημαντικό να ενισχύεται με συνέπεια η θέση της Ρωσίας στην Αρκτική, να αναπτύσσονται συνολικά οι υλικοτεχνικές δυνατότητες της χώρας και να διασφαλίζεται η ανάπτυξη μιας υποσχόμενης αρκτικής μεταφορικής διόδου από την Αγία Πετρούπολη έως το Βλαδιβοστόκ.
Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν βάσεις απευθείας στον Αρκτικό Ωκεανό. Διαθέτουν πέντε βάσεις στην Αρκτική, τέσσερις στην Αλάσκα και τη Διαστημική Βάση Πιτούφικ στη Γροιλανδία.
Ο Έρικ Κόουλ (Eric Cole), πρώην αξιωματικός της CIA και διευθύνων σύμβουλος της Secure Anchor, δήλωσε ότι η σημασία της Γροιλανδίας από την οπτική της εθνικής άμυνας δεν είναι αμελητέα και θα ενισχυθεί με τον χρόνο. Όπως ανέφερε στην εφημερίδα The Epoch Times, ότι η γεωγραφική θέση της Γροιλανδίας την τοποθετεί ακριβώς κάτω από τις συντομότερες αεροπορικές διαδρομές μεταξύ Βόρειας Αμερικής, Ευρώπης και Ευρασίας, γεγονός που την καθιστά φυσικό σημείο παρατήρησης για την παρακολούθηση αεροπορικής και πυραυλικής δραστηριότητας.
Σύμφωνα με τον Κόουλ, αισθητήρες εγκατεστημένοι στη Γροιλανδία μπορούν να εντοπίζουν αεροσκάφη, διαστημικά αντικείμενα και εκτοξεύσεις πυραύλων που διαφορετικά θα παρέμεναν απαρατήρητα έως πολύ αργότερα στην πορεία τους και ότι αυτή η έγκαιρη ανίχνευση είναι κρίσιμη τόσο για τις αμερικανικές δυνάμεις όσο και για το ΝΑΤΟ, καθώς αυξάνει τον χρόνο προειδοποίησης και βελτιώνει τις επιλογές συντονισμένης ανταπόκρισης. Για συστήματα άμυνας που βασίζονται σε επίγεια και διαστημικά μέσα, η Γροιλανδία προσφέρει ιδανική πρόσβαση σε πολική τροχιά λόγω της γεωγραφικής της θέσης.
Ο ειδικός σε επιχειρήσεις που αφορούν το διάστημα, Πατ Τζέιμσον (Pat Jameson), δήλωσε στην Epoch Times ότι οι δορυφόροι σε πολική τροχιά είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι για τις σύγχρονες δυνατότητες συλλογής πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης, λόγω της μοναδικής οπτικής της Γης που παρέχουν. Η περιοχή λειτουργεί επίσης ως κόμβος για τη σύντηξη δεδομένων από δορυφόρους, συστοιχίες ραντάρ και θαλάσσιους αισθητήρες σε μια ενιαία επιχειρησιακή εικόνα, σύμφωνα με τον Κόουλ, ο οποίος σημειώνει ότι καθώς οι αρκτικές διαδρομές ανοίγουν λόγω της κλιματικής αλλαγής, ο ρόλος της Γροιλανδίας ως σταθερό σημείο επιτήρησης ενισχύεται και ότι, στην ουσία, λειτουργεί ως προωθημένο παρατηρητήριο για ολόκληρη την αρχιτεκτονική ασφαλείας του Βόρειου Ατλαντικού.
Το 2018, η Κίνα αυτοχαρακτηρίστηκε «σχεδόν αρκτικό κράτος», δηλώνοντας «σημαντικός ενδιαφερόμενος» στις αρκτικές υποθέσεις, στο πλαίσιο της οικοδόμησης αυτού που αποκάλεσε «Πολικό Δρόμο Μεταξιού», τον οποίο εντάσσει στην παγκόσμια πρωτοβουλία «Μία ζώνη, ένας δρόμος» ή Νέος Δρόμος Μεταξιού. Ανάλυση του 2024, της RAND Corp., καταδεικνύει ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) έχει αυξήσει την αρκτική παρουσία του από τη δεκαετία του 1990, με κρατικά υποστηριζόμενες κινεζικές εταιρείες να επενδύουν σε πετρέλαιο, φυσικό αέριο, έρευνες για ορυκτά, υποδομές, καθώς και στην ανάπτυξη θαλάσσιων διαδρομών μέσω της Αρκτικής.
Αμυντική στρατηγική
Ο πρώην διπλωμάτης και αξιωματούχος του υπουργείου Πολέμου των ΗΠΑ, Αρμάντ Κουτσινιέλo, δήλωσε στην Epoch Times ότι η Γροιλανδία γίνεται ολοένα και πιο σημαντική για την αμυντική στρατηγική των ΗΠΑ, καθώς προσφέρει πέντε βασικά στρατηγικά και επιχειρησιακά οφέλη για τις Ηνωμένες Πολιτείες — συγκεκριμένα τη δυνατότητα εγκατάστασης ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης, δυνατότητες επιτήρησης του διαστήματος, παρακολούθηση ναυτικών κινήσεων στον Βόρειο Ατλαντικό, πρόσβαση σε νέες ναυτιλιακές διαδρομές και κοιτάσματα κρίσιμων ορυκτών και στοιχείων σπάνιων γαιών που χρησιμοποιούνται στις σύγχρονες τεχνολογίες. Σημείωσε δε ότι με το λιώσιμο των πολικών πάγων, η περιοχή μετατρέπεται σε πεδίο εντεινόμενου ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, κυρίως με τη Ρωσία αλλά και την Κίνα.
Η Γροιλανδία οριοθετείται από δύο θαλάσσιες διόδους, οι οποίες συνδέουν τον Αρκτικό Ωκεανό με τον Βόρειο Ατλαντικό: το Στενό Ντέιβις στη Θάλασσα Μπάφιν στα δυτικά και το Κενό Γροιλανδίας-Ισλανδίας-Ηνωμένου Βασιλείου στο Στενό της Δανίας, στη Θάλασσα της Γροιλανδίας, στα ανατολικά.
Η Θούλη, που πλέον ονομάζεται Διαστημική Βάση Πιτούφικ, παραμένει η μοναδική επίσημη αμερικανική στρατιωτική εγκατάσταση στη Γροιλανδία, ένα βασικό προκεχωρημένο φυλάκιο έγκαιρης προειδοποίησης με 150 στρατιωτικούς, σε «απόσταση αναπνοής» από ρωσικές αεροπορικές βάσεις σε νησιά του Αρκτικού Ωκεανού, συμπεριλαμβανομένης της Αεροπορικής Βάσης Ναγκούρσκογε, όπου δορυφορικές εικόνες έχουν δείξει ρωσική ανάπτυξη ισχυρών μαχητικών Μιγκ-31, γνωστών και ως Φόξχαουντ. Ωστόσο, αναλυτές εκτιμούν ότι πλέον η Γροιλανδία μπορεί να είναι ακόμη πιο σημαντική γεωστρατηγικά από όσο ήταν στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου και του Ψυχρού Πολέμου.
Εμπορικές διαδρομές
Ένα στρατηγικό πλεονέκτημα στις διευρυνόμενες αρκτικές εμπορικές διαδρομές, θα μπορούσε να έχει εκτεταμένα οφέλη Ηνωμένες Πολιτείες, ισχυρίζεται ο Χουάν Κάρλος Λασκουρέιν-Γκρόσβενορ (Juan Carlos Lascurain-Grosvenor), διευθύνοντα σύμβουλο της Grosvenor Square Consulting Group.
Ο Γκρόσβενορ, αναλυτής εμπορίου και συναλλαγών, εξήγησε στην Epoch Times ότι οι σύγχρονες αλυσίδες εφοδιασμού δεν είναι εύθραυστες λόγω της απόστασης αλλά λόγω της συγκέντρωσης. Καθώς υπερβολικά μεγάλο μέρος του εμπορίου εξακολουθεί να εξαρτάται από λίγα σημεία διέλευσης και δικαιοδοσίες, τα οποία μπορεί να διαταραχθούν πολιτικά, στρατιωτικά ή μέσω κυρώσεων, οι αρκτικές διαδρομές προσφέρουν έναν πρόσθετο άξονα για ενέργεια, εμπορεύματα και στρατηγικά φορτία, μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο.
Όπως παρατήρησε, για τις ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές αγορές, αυτό αφορά λιγότερο τη μείωση της διάρκειας της μεταφοράς και περισσότερο τη διασφάλιση απέναντι σε γεωπολιτικούς «κραδασμούς», ενώ από πλευράς τιμολόγησης, ακόμη και η ύπαρξη εναλλακτικών διαδρομών μειώνει με τον χρόνο τα ασφάλιστρα κινδύνου, κάτι που έχει σημασία για ασφαλιστές, δανειστές, εμπόρους εμπορευμάτων και κυβερνήσεις. Κατά τον Γκρόσβενορ, η ουσιαστική οικονομική επίδραση μιας αμερικανικής κατοχής της Γροιλανδίας θα βρισκόταν στον «σχεδιασμό εφοδιασμού υπό κρατική κυριαρχία» για εμπορεύματα όπως το υγροποιημένο φυσικό αέριο και τα κρίσιμα ορυκτά.
Το θαλάσσιο εμπόριο θεωρείται ευρέως η ραχοκοκαλιά της παγκόσμιας οικονομίας, επειδή είναι ο πιο οικονομικά αποδοτικός τρόπος μεταφοράς μεγάλων ποσοτήτων βαρέων αγαθών. Ο ίδιος ανέφερε ότι η συνεργασία ή ο έλεγχος σε μέρη που αποκαλούνται «θαλάσσια σημεία στραγγαλισμού», όπως οι διώρυγες του Παναμά και του Σουέζ, είναι ζωτικής σημασίας, ιδίως επειδή εχθρικά καθεστώτα μπορούν να περιορίσουν την πρόσβαση σε αυτές τις κρίσιμες υδάτινες διόδους και να αυξήσουν το κόστος των αγαθών ή να προκαλέσουν ελλείψεις.
Ο Γκρόσβενορ δήλωσε ότι, αν επιτραπεί στη Ρωσία ή την Κίνα να «θέσουν τους κανόνες στην Αρκτική», οι μακροοικονομικές συνέπειες θα μπορούσαν να είναι ιδιαιτέρως αρνητικές και μακράς διάρκειας. Ανέφερε ότι η Ρωσία έχει ήδη δείξει πως αντιμετωπίζει την ενέργεια, την υλικοτεχνική υποστήριξη και τη γεωγραφία ως πολιτικά όπλα, ενώ η Κίνα χρησιμοποιεί τον έλεγχο υποδομών και την εξάρτηση από χρηματοδότηση για να παγιώνει την επιρροή της επί δεκαετίες — κατά την εκτίμησή του, κανένα από τα δύο μοντέλα δεν παράγει αποτελεσματικές αγορές, διάφανη τιμολόγηση ή νομική βεβαιότητα, στοιχεία που, όπως είπε, απαιτούν το παγκόσμιο εμπόριο και οι κεφαλαιαγορές.
Η στρατιωτική και εμπορική κίνηση έχει αυξηθεί σημαντικά σε δύο διακοπτόμενες αρκτικές θαλάσσιες λωρίδες τις τελευταίες δύο δεκαετίες: στο Βορειοδυτικό Πέρασμα, που ακολουθεί την καναδική αρκτική ακτή, και στη Βόρεια Θαλάσσια Διαδρομή, η οποία εκτείνεται κατά μήκος των τεράστιων αρκτικών ακτογραμμών της Ρωσίας. Το Βορειοδυτικό Πέρασμα, μήκους 900 μιλίων, είναι αξιόπιστα ανοικτό μόνο για σύντομα χρονικά «παράθυρα», όμως οι λωρίδες διέλευσης αυξάνονται καθώς λιώνουν οι πάγοι.
Σύμφωνα με έκθεση του Belfer Center for Science and International Affairs του Χάρβαρντ, από το 1906 έως το 2006 υπήρξαν μόνο 69 πλήρεις διελεύσεις μέσω του Βορειοδυτικού Περάσματος. Ο αριθμός αυτός ισοφαρίστηκε μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, με 69 ταξίδια να ολοκληρώνοντας μεταξύ 2006 και 2010. Ανάλυση του Canadian International Council, που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο 2025, ανέφερε ότι περισσότερα από δώδεκα πλοία διέσχισαν το πέρασμα το 2023, όπως και το 2024. Σύμφωνα με το Center for Arctic Policy Studies του Πανεπιστημίου του Φέρμπανκς, έως τη δεκαετία του 2030, ενδέχεται να μπορούν τα εμπορικά φορτηγά πλοία να διαπλέουν το Βορειοδυτικό Πέρασμα και άλλα τμήματα του Αρκτικού Ωκεανού χωρίς τη συνοδεία παγοθραυστικών, για ολοένα και μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα.
Το διεθνές νομικό καθεστώς του Βορειοδυτικού Περάσματος αμφισβητείται, όπως σημειώνει η έκθεση του Χάρβαρντ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν ότι αποτελεί διεθνές στενό, ενώ ο Καναδάς διεκδικεί κυριαρχία επί ολόκληρου του περάσματος, το οποίο μειώνει κατά ~3.500 ναυτικά μίλια τη θαλάσσια μεταφορά φορτίων από τη δυτική Ευρώπη προς την Ασία μέσω της Διώρυγας του Παναμά. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, η Ρωσία στηρίζει τις καναδικές διεκδικήσεις, λόγω της δικής της αποκλειστικής διεκδίκησης επί της Βόρειας Θαλάσσιας Διαδρομής μήκους 3.500 μιλίων.
Ο ρωσικός στόλος, που διαθέτει οκτώ πυρηνοκίνητα παγοθραυστικά, κρατά τη διαδρομή ανοικτή για ολοένα μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, σύμφωνα με τη ρωσική κρατική εταιρεία πυρηνικής ενέργειας Rosatom. Το Arctic Institute αναφέρει σε έκθεσή του ότι η Μόσχα προωθεί τη θαλάσσια λωρίδα ως εναλλακτική που «γλιτώνει χρόνο και χρήμα» έναντι της Διώρυγας του Σουέζ, μειώνοντας τον χρόνο πλεύσης μεταξύ Ευρώπης και Ασίας έως και κατά 50%.
Η Ρωσία συνεργάζεται με την Κίνα για την ανάπτυξη αρκτικών θαλάσσιων διαδρομών, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης της Διαπολικής Θαλάσσιας Διαδρομής, η οποία περνά πάνω από τον Βόρειο Πόλο και είναι συντομότερη και βαθύτερη από το Βορειοδυτικό Πέρασμα ή τη Βόρεια Θαλάσσια Διαδρομή. Ένα από τα πρώτα πλοία που χρησιμοποίησαν αυτή τη διαδρομή, το 2012, ήταν ένα κινεζικό παγοθραυστικό.
Σπάνιες γαίες και κρίσιμα ορυκτά
Ενώ ο Τραμπ έχει τονίσει τη σημασία της Γροιλανδίας για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ στο πλαίσιο του γεωστρατηγικού ανταγωνισμού με τη Ρωσία, αναλυτές λένε ότι είναι περισσότερο η γεωλογία της αυτό που την καθιστά σημαντική, ιδίως στο πλαίσιο της προσπάθειας να σπάσει η κινεζική κυριαρχία στην παγκόσμια αγορά μετάλλων και ορυκτών. Η επένδυση στη Γροιλανδία θα τοποθετούσε αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία κοντά σε ταχέως διευρυνόμενες θαλάσσιες λωρίδες, ανταγωνιζόμενη την κυριαρχία της Ρωσίας και διαταράσσοντας τις πολικές φιλοδοξίες της Κίνας, τοποθετώντας αμερικανικά συμφέροντα πάνω από δυνητικά προσοδοφόρα κοιτάσματα κρίσιμων ορυκτών.
Οι κινεζικές μονάδες επεξεργασίας σχεδόν μονοπωλούν την παγκόσμια αγορά κρίσιμων ορυκτών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαρτώνται πλήρως από την Κίνα για 15 από τα 54 εμπορεύματα, σύμφωνα με τον πρόσφατα επικαιροποιημένο Κατάλογο Κρίσιμων Ορυκτών της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, και εξαρτώνται εν μέρει από κινεζικές εισαγωγές για τουλάχιστον άλλα 31. Η Κίνα παράγει πάνω από το 70% των επεξεργασμένων μετάλλων παγκοσμίως και το 90% των σπάνιων γαιών που χρειάζονται οι αμερικανικοί κατασκευαστές και οι εργολάβοι άμυνας.
Η Γροιλανδία είναι πλούσια σε σιδηρομετάλλευμα, γραφίτη, βολφράμιο, παλλάδιο, βανάδιο, ψευδάργυρο, χρυσό, ουράνιο, χαλκό και πετρέλαιο. Όμως, τα εκτιμώμενα 1,5 εκατομμύρια μετρικοί τόνοι στοιχείων σπάνιων γαιών στο υπέδαφος της νήσου προσελκύουν μεγαλύτερη προσοχή σε ένα σκληρό περιβάλλον, όπου είναι δύσκολη η εξόρυξη. Μόλις εννέα μεταλλευτικές επιχειρήσεις έχουν ξεκινήσει στο νησί από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με έκθεση αυτού του μήνα του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (Center for Strategic and International Studies). Μόνο δύο λειτουργούν σήμερα στη Γροιλανδία: το ορυχείο ανορθοσίτη White Mountain και το ορυχείο χρυσού Nalunaq.
Τουλάχιστον τρία σχέδια για έργα έχουν προταθεί για την εξόρυξη σπάνιων γαιών από μεγάλα κοιτάσματα στο Τανμπρίζ και στο Κβάνεφιελντ, στη νοτιοδυτική Γροιλανδία. Η κυβέρνηση Τραμπ στηρίζει ένα, ίσως δύο, από αυτά τα έργα.
Τον Ιούνιο 2025, η Export-Import Bank των ΗΠΑ έστειλε επιστολή ενδιαφέροντος προς την Critical Metals Corp. για δάνειο 120 εκατομμυρίων δολαρίων, ώστε να χρηματοδοτηθεί το ορυχείο σπάνιων γαιών Τανμπρίζ, σύμφωνα με την έκθεση του Center for Strategic and International Studies. Το δάνειο, εφόσον εγκριθεί, θα αποτελεί την πρώτη υπερπόντια επένδυση της κυβέρνησης σε εξόρυξη. Η Critical Metals Corp. απέκτησε συμμετοχή στο έργο αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες άσκησαν πιέσεις στο Τανμπρίζ για να αποτραπεί η πώληση του κοιτάσματος σε Κινέζο αγοραστή.
Η καναδική Amaroq διαπραγματεύεται με την κυβέρνηση Τραμπ για αμερικανική επένδυση στην εξερεύνηση χρυσού, χαλκού, γερμανίου, γαλλίου και άλλων κοιτασμάτων κρίσιμων ορυκτών στη Γροιλανδία. Επίσης τον Ιούνιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνώρισε το έργο εξόρυξης γραφίτη στο Αμιτσόκ ως στρατηγικό έργο στο πλαίσιο του Critical Raw Materials Act. Τον Δεκέμβριο του 2025, η Γροιλανδία εξέδωσε 30ετή άδεια εκμετάλλευσης για το κοίτασμα Αμιτσόκ στη λονδρέζικη GreenRoc Mining — πρόκειται για την τρίτη άδεια που χορήγησε η Γροιλανδία πέρυσι.
Ωστόσο, η ανάπτυξη στην τοποθεσία Κβάνεφιελντ, η οποία περιέχει σημαντικά κοιτάσματα νεοδυμίου, δυσπροσίου και άλλων σπάνιων γαιών, έχει βαλτώσει από το 2019 λόγω ανησυχιών για κινεζική επένδυση στο έργο. Παρότι μια αυστραλιανή εταιρεία, η Greenland Minerals, έχει την πλειοψηφική ιδιοκτησία του έργου, μια κινεζική εταιρεία σπάνιων γαιών, η Shanghai Resources, είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος και στρατηγικός εταίρος της δραστηριότητας, σύμφωνα με έκθεση αυτού του μήνα του Atlantic Council.
Αξιωματούχοι έχουν επίσης εκφράσει την ανησυχία ότι, σε αντίθεση με την περιοχή Τανμπρήζ, υπάρχει εκτιμώμενη ποσότητα 270.000 τόνων ουρανίου στο κοίτασμα Κβάνεφιελντ, γεγονός που το καθιστά το όγδοο μεγαλύτερο κοίτασμα ουρανίου στον κόσμο. Ωστόσο, η εξόρυξη είναι παράνομη βάσει γροιλανδικού νόμου του 2021.
Των John Haughey και Autumn Spredemann
