Πλήθος διαδηλώσεων καταγράφονται σε Ευρώπη, Αμερική, Αφρική και Ασία, ενώ συνεχίζονται οι συνδυασμένες επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ κατά της Τεχεράνης, καθώς και τα ιρανικά αντίποινα κατά αμερικανικών βάσεων στην ευρύτερη περιοχή, πλοίων στα Στενά του Ορμούζ και στόχων στο Ισραήλ. Οι αντιδράσεις του κόσμου που έχουν καταγραφεί κυμαίνονται από υποστηρικτικές στην επίθεση κατά του θεοκρατικού καθεστώτος, υποστηρικτικές υπέρ του θεοκρατικού καθεστώτος και του εκλιπόντος ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, αντι-αμερικανικές και αντι-καθεστωτικές, όπως καταγράφηκε σε έρευνα του Προγράμματος Δεδομένων για Τόπους και Γεγονότα Ένοπλων Συγκρούσεων (Armed Conflict Location & Event Data Project – ACLED).
Σύμφωνα με τα δεδομένα του προγράμματος, για το χρονικό διάστημα μεταξύ 28/2 και 6/3, επικρατούν οι διαδηλώσεις κατά της αμερικανοϊσραηλινής παρέμβασης, οι οποίες εκδηλώθηκαν στις περισσότερες χώρες της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης (της Ελλάδας και της Κύπρου περιλαμβανομένων), σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ, στην Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ, το Κατάρ, την Υεμένη, το Πακιστάν, την Ινδία, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Αυστραλία. Στην Αφρική, οι περισσότερες αντι-αμερικανικές εκδηλώσεις καταγράφηκαν στη Νιγηρία, και ορισμένες σε Μαρόκο, Τυνησία και Ν. Αφρική.
Από αυτές, οι περισσότερες οργανώθηκαν σε πόλεις της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ (Νέα Υόρκη και Ουάσιγκτον), σε Πακιστάν, Υεμένη, Ινδία, Ιαπωνία, ενώ στην Ευρώπη η χώρα με τις περισσότερες διαδηλώσεις κατά των αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων είναι η Ισπανία.
Αντιθέτως, οι εκδηλώσεις που χαιρέτισαν τη δυτική παρέμβαση, συχνά με τη σημαία με το Λιοντάρι και τον Ήλιο — τη σημαία του Ιράν προ της Επανάστασης του 1979 — απαντούν κυρίως σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στην Ιβηρική Χερσόνησο, στη Σκανδιναβία, αλλά και στην Κύπρο, καθώς και στην ανατολική και δυτική ακτή των ΗΠΑ. Σε αυτές πρωτοστατούν οι αυτοεξόριστοι Ιρανοί, οι οποίοι πανηγύριζαν με λουλούδια και σαμπάνια, αλλά και με τις φωτογραφίες θυμάτων της ισλαμικής κυβέρνησης.
Οι διαδηλώσεις υπέρ του Ιράν εντοπίζονται, εκτός από το ίδιο το Ιράν, σε Τουρκία, Νιγηρία, Υεμένη και Κατάρ, και σε πιο περιορισμένο βαθμό στη Νέα Υόρκη, το Μαρόκο, την Ινδία και τη Βρετανία. Ωστόσο, ακόμα και στην αντιαμερικανική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στις 12 Μαρτίου, παρατηρήθηκαν άνθρωποι με φωτογραφίες του Αλί Χαμενεΐ, ένας εκ των οποίων ήταν και ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και ιδρυτής του κόμματος «Λαϊκή Συσπείρωση» Παναγιώτης Λαφαζάνης. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, συμμετείχαν και άλλα πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Νάσος Ηλιόπουλος, βουλευτής της Νέας Αριστεράς, ενώ η συγκέντρωση οργανώθηκε με πρωτοβουλία κομμάτων και συλλογικοτήτων της αριστεράς. Τα κυρίαρχα συνθήματα ήταν κατά των ΗΠΑ, του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ και των βάσεων στη Σούδα, και υπέρ του Ιράν, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης. Μετά τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, ακολούθησε πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία.
Φωτογραφίες του Αλί Χαμενεΐ, μαζί με ιρανικές και παλαιστινιακές σημαίες, είχαν εμφανιστεί και σε συγκέντρωση στο Λονδίνο, έξω από την αμερικανική πρεσβεία, το Σάββατο 7 Μαρτίου, με αίτημα τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν. Μεταξύ των οργανώσεων που συμμετείχαν ήταν οι «Εκστρατεία για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό» (Campaign for Nuclear Disarmament – CND), «Σταματήστε τον πόλεμο» (Stop The War), «Εκστρατεία Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη» (Palestine Solidarity Campaign), «Μουσουλμανικός Σύλλογος Βρετανίας» (Muslim Association Of Britain), «Παλαιστινιακό Φόρουμ Βρετανίας» (Palestinian Forum in Britain) και «Φίλοι του Αλ Άκσα» (Friends Of Al-Aqsa).
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι περισσότερες αντι-αμερικανικές/αντι-πολεμικές πορείες οφείλονται κυρίως σε πρωτοβουλίες αριστερών οργανώσεων όπως είναι οι ANSWER Coalition, Code Pink, The People’s Forum και το Κόμμα για τον Σοσιαλισμό και την Ελευθερία (Party for Socialism and Freedom). Το Κογκρέσο συνδέει αυτές τις ομάδες με το Πεκίνο, το οποίο τις χρησιμοποιεί για να προωθεί παρόμοιες αποσταθεροποιητικές δράσεις στις δυτικές κοινωνίες και να προκαλεί εκ των έσω διάβρωση. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, παρόμοιες εκδηλώσεις δεν εκφράζουν αυθόρμητα τη λαϊκή βούληση και διάθεση, αλλά είναι προϊόντα ενός προσεκτικού σχεδιασμού και ενός ευρύτερου σχεδίου.
Όπως εξηγεί ο Μάικ Γκονζάλες, ανώτερος ερευνητής στο Heritage Foundation, οι περισσότερες από αυτές τις οργανώσεις έχουν στενούς οικονομικούς δεσμούς με την Κίνα. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι χρηματοδοτούνται — όπως και ορισμένα μέσα ενημέρωσης — από τον Νέβιλ Ρόϋ Σίνγκαμ (Neville Roy Singham), μαοϊκό εκατομμυριούχο που ζει στη Σαγκάη και έχει επαφές με το ΚΚ Κίνας, κάτι που δεν προβάλλεται από τα μέσα ενημέρωσης. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο NTD TV, ανέφερε ως παράδειγμα παραπληροφόρησης ένα δημοσίευμα της Washington Post σχετικά με τη συγκέντρωση του Σαββάτου στον Λευκό Οίκο, το οποίο περιλαμβάνει συνομιλία με έναν από τους διαδηλωτές· επισημαίνει ότι το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι ένας μέσος άνθρωπος, που διαμαρτύρεται για την εξωτερική πολιτική της πατρίδας του: είναι Ιρανο-Αμερικανός, ανήκει σε οργάνωση η οποία τελεί υπό έρευνα για τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, και επιπλέον συνεργάζεται στενά με την πρεσβεία της Κούβας.
Οι εν λόγω οργανώσεις, σημειώνει ο κος Γκονζάλες, βρίσκονται πίσω από τη συντριπτική πλειονότητα των διαδηλώσεων που εναντιώνονται στις κυβερνητικές κινήσεις: Βενεζουέλα, Γάζα, μεταναστευτική πολιτική. Όπως προαναφέρθηκε, ο στόχος είναι η πρόκληση κοινωνικών αναταραχών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, από τις οποίες επωφελείται το Πεκίνο.
Αν και ο Σίνγκαμ τελεί εδώ και χρόνια υπό ομοσπονδιακή έρευνα στις ΗΠΑ, δεν μπορεί να κλητευθεί όσο διαμένει στην Κίνα. Σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times του 2023, ο Σίνγκαμ διοχετεύει εκατομμύρια δολάρια σε εξτρεμιστικές οργανώσεις που προάγουν την ιδεολογία του, καθώς σε ειδησεογραφικά εταιρείες όπως ο Όμιλος Maku τα οποία προβάλλουν την προπαγάνδα του κινεζικού καθεστώτος, κεκαλυμμένη πίσω από την αποστολή ‘να πουν την ιστορία της Κίνας καλά’.
Με πληροφορίες από Reuters, NTD, ITV, Fox News, Athens Magazine
