«Η ομάδα Πέταλα της ειρήνης είναι μια εθελοντική πρωτοβουλία που προωθεί τις αξίες της καλοσύνης, της αλήθειας και της συνεργασίας ανάμεσα στα παιδιά και στις κοινότητες. Μέσα από δημιουργικές δράσεις, όπως καλλιτεχνικά εργαστήρια, αφήγηση ιστοριών και κοινωνικές εκδηλώσεις, καλλιεργεί τον σεβασμό, την ενσυναίσθηση και την ειρηνική συνύπαρξη. Στόχος της ομάδας είναι να εμπνεύσει μικρούς και μεγάλους να αναγνωρίζουν τη δύναμη της εσωτερικής γαλήνης και να συμβάλουν σε έναν πιο αρμονικό κόσμο.»
Έτσι περιγράφει η Έφη Γκανά, δασκάλα πιάνου, την ομάδα στην οποία συμμετέχει από την ίδρυσή της το 2019, μαζί με άλλα άτομα από τον καλλιτεχνικό κυρίως χώρο. Πρόκειται για μία πρωτότυπη δράση η οποία στηρίζεται σε δύο διεθνείς δραστηριότητες, τις οποίες τα «Πέταλα της ειρήνης» συνδύασαν για το ελληνικό κοινό.
Το ένα σκέλος της παρουσίασής τους είναι το ομώνυμο πρόγραμμα (The Petals of Peace Project) που ξεκίνησε στην Αυστραλία, αλλά γρήγορα ξεπέρασε τα σύνορα της νησιωτικής χώρας. Πριν από χρόνια, η τότε τρίχρονη Φαντού και η μητέρα της, Τζέιν, πρόσφυγες από την Κίνα, άρχισαν να δείχνουν την τέχνη του διπλώματος του χαρτιού (οριγκάμι), φτιάχνοντας με το κοινό της Αυστραλίας χάρτινα λουλούδια λωτού. Η επιλογή του λωτού είχε βαθιά συμβολική σημασία, αφού στις ασιατικές κοινωνίες ο λωτός (νούφαρο σε εμάς) θεωρείται ιερό λουλούδι για την ιδιότητά του να παραμένει αγνός και άσπιλος παρά το λασπερό περιβάλλον στο οποίο ανθίζει. Μέσα από τα εργαστήρια οριγκάμι, η Φαντού και η Τζέιν μοιράζονταν τη σημασία που έχει η προάσπιση ευγενών αξιών και ιδανικών, ακόμα και υπό αντίξοες συνθήκες.
Το μήνυμα του λωτού μεταφέρει και το παραμύθι που η ομάδα έχει ενσωματώσει στο πρόγραμμά της, το «Ταξίδι του Μικρού Λωτού» της Λιουντμίλα Αριόλ, το οποίο έχει ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο. Όπως λέει η Βαλεντίνα Λισάκ, επίσης ιδρυτικό μέλος της ομάδας και δασκάλα χορού, «πρόκειται για μία ιστορία που διδάσκει στα παιδιά καλοσύνη, υπομονή και αλήθεια. Το βιβλίο μάς μεταφέρει σε έναν παραμυθένιο κόσμο όπου τα παιδιά βλέπουν ένα λουλούδι να παλεύει να αναπτυχθεί σε μια λίμνη και ακούνε για τους κινδύνους που αντιμετώπισε πριν δει το φως. Μέσα από το παραμύθι, τα παιδιά μαθαίνουν να διακρίνουν το καλό από το κακό και, τελικά, καταλαβαίνουν πόση δύναμη χρειάζεται κανείς για να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια και να πετύχει τον στόχο του».
Τα δύο μέρη του προγράμματος είναι διακριτά αλλά και αλληλένδετα, με το ένα να συμπληρώνει και να ενισχύει το άλλο. Το παραμύθι παρουσιάζεται ως αφήγηση, με τη συνοδεία κουκλοθέατρου και μουσικών ήχων, σε σκηνοθεσία που έκαναν τα «Πέταλα της ειρήνης» και με κατασκευές που έκαναν επίσης τα ίδια τα μέλη της ομάδας. Οι διαφορετικές καλλιτεχνικές καταβολές του κάθε μέλους και οι γνώσεις τους στη μουσική, τα εικαστικά, το animation και τον χορό έχουν ως αποτέλεσμα ένα άρτιο και ευφάνταστο αποτέλεσμα.
Η Νέλη Σφιγγοπούλου, αρπίστρια σε διαδικασία απόκτησης μεταπτυχιακού τίτλου στη αρπαθεραπεία και το sound healing, λέει σχετικά: «Οι περισσότεροι στην ομάδα είμαστε από τον καλλιτεχνικό τομέα: μουσικοί και εικαστικοί, και άλλοι ασχολούνται με το θέατρο… Είναι πολύ πιο δυνατό ένα παραμύθι να βιώνεται μέσα από τη μουσική και την αναπαράσταση. Έτσι μένει η ιστορία πιο εύκολα στις καρδιές. […] Πιστεύω πως η τέχνη, η ομορφιά και ο εθελοντισμός είναι πράγματα που όλοι μας, μικρά και μεγάλα παιδιά, πρέπει να τα έχουμε καθημερινά στη ζωή μας. Γιατί έτσι η ζωή μας γίνεται πιο όμορφη, πιο φωτεινή, πιο εμπνευσμένη, πιο δημιουργική».
Η Βαλεντίνα συμπληρώνει: «Το παραμύθι ξεκινά με υπέροχη μουσική, ενώ διάφορα όργανα χρησιμοποιούνται για να ενισχύσουν τον ήχο σε όλη την ιστορία. Το μικρό μας θέατρο χρησιμοποιεί παιχνίδια που ράψαμε μόνοι μας για να κρατήσουμε το ενδιαφέρον των παιδιών. Κάθε κούκλα είναι μοναδική. Το θέατρο ακτινοβολεί καλοσύνη, γεμίζοντας την αίθουσα με χαρά. Μετά το παραμύθι συζητάμε με τα παιδιά για τις βασικές αρχές που έμaθαν, αυτές της αλήθειας, της καλοσύνης και της ανεκτικότητας».
Η συζήτηση αποτελεί κρίσιμο μέρος του προγράμματος, αφού βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα τις έννοιες που τους παρουσιάστηκαν, και να τις απορροφήσουν ώστε να μπορέσουν να τις χρησιμοποιήσουν αργότερα στη ζωή τους, όταν τις χρειαστούν. Πολλές φορές το ακροατήριο είναι πολύ νεαρό, ακόμα και 2,5 ετών, και σε αυτήν την ηλικία είναι δύσκολο για τα παιδιά να συνδεθούν με αφηρημένες έννοιες.
Η Αθηνά Γιαννίκου, φοιτήτρια της Παντείου και μία από τις κουκλοπαίκτριες, εξηγεί:«Σκοπός της [ιστορίας] είναι να δώσει σε παιδιά, αλλά πολλές φορές και σε ενήλικες, το έναυσμα για να δουν την καθημερινότητα τους με μια διαφορετική και γεμάτη αισιοδοξία και καλοσύνη οπτική. […] Σε μία κοινωνία η οποία προωθεί αρνητικά συναισθήματα και σταδιακά διαμορφώνει μέσα από τους φορείς κοινωνικοποίησης την παιδική σκέψη, τα Πέταλα της ειρήνης λειτουργούν ως ένας σταθμός δημιουργίας, φαντασίας και διάπλασης κριτικής σκέψης, προτρέποντας τους ακροατές του παραμυθιού να κάνουν μία αυτοαξιολόγηση, ακόμη και ακούσια. Η ταύτιση με τον χαρακτήρα του Μικρού Λωτού περνάει επίσης το μήνυμα ότι οποιαδήποτε δυσκολία μπορεί να ξεπεραστεί. Όπως λέει και ο Μικρός Λωτός: ‘Κάθε πρόβλημα έχει και τη λύση του’».
«Μέσα από τις συζητήσεις γύρω από το παραμύθι στο τέλος της παράστασης, τα παιδιά συνήθως καταλήγουν στα δικά τους συμπεράσματα, όπως ότι το ψέμα δεν είναι καλό, ότι πρέπει να είναι πιο υπομονετικοί με τους γύρω τους και να φέρονται με καλοσύνη», προσθέτει.
Μετά από το παραμύθι και τη συζήτηση, έρχεται η πολυπόθητη ώρα για το εργαστήριο οριγκάμι: αυτό είναι κάτι που τα περισσότερα παιδιά περιμένουν με μεγάλη ανυπομονησία. Τα μέλη της ομάδας μοιράζουν τα απαραίτητα υλικά και τα παιδιά περνούν σε… δράση.
«Τα παιδιά απολαμβάνουν πραγματικά το οριγκάμι. Εκτός τού ότι είναι κάτι ‘εξωτικό’, τους δίνει την ευκαιρία να βάλουν σε δοκιμασία πολλές δεξιότητες, και ακόμα και τις αρχές για τις οποίες άκουσαν προ ολίγου στο παραμύθι. Γιατί το οριγκάμι απαιτεί μεγάλη υπομονή, επιμονή και αυτοσυγκέντρωση. Και είναι πολύ όμορφο να βλέπουμε πώς αφοσιώνονται τα περισσότερα παιδιά, κι ακόμα πώς εφαρμόζουν και την αρχή της καλοσύνης, βοηθώντας το ένα το άλλο. Είναι πράγματι εντυπωσιακό, όσο και τα λουλουδάτα τους αποτελέσματα, το κάθε ένα μοναδικό και χαριτωμένο με τον δικό του τρόπο», λέει η Αλία Ζάε, εικαστικός και έτερη κουκλοπαίκτρια.
Η Αθηνά συμφωνεί: «Το εργαστήριο οριγκάμι που γίνεται συνήθως μετά το κουκλοθέατρο μαθαίνει σε μικρούς και μεγάλους μία νέα δεξιότητα, διδάσκει την ομορφιά της υπομονής, καθώς ο χρόνος και η πειθαρχία στην ακολουθία των σωστών βημάτων που αφιερώνονται για τη δημιουργία του αντανακλώνται στο αποτέλεσμα. Στο τέλος, το κάθε λουλούδι λωτού φέρει τη δική του ξεχωριστή ομορφιά».
Η Βαλεντίνα, που ήταν η πρώτη διδάξασα του οριγκάμι στην ομάδα, θυμίζει το βασικότερο για την τέχνη, που όχι μόνο «βοηθά στην ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών, αλλά είναι επίσης και κάτι διασκεδαστικό». Στο τέλος του εργαστηρίου, το κάθε παιδί φεύγει με το δικό του λουλούδι, μερικές φορές και με περισσότερα από ένα!
Τι είναι όμως αυτό που παρακινεί αυτές τις πέντε γυναίκες να οργανώνουν και να δίνουν παραστάσεις, χωρίς κάποιο εμφανές κέρδος αφού η συμμετοχή στο πρόγραμμα έχει εθελοντικό χαρακτήρα;
«Το Ταξίδι του Μικρού Λωτού με άγγιξε από την πρώτη στιγμή που το διάβασα, και ως δασκάλα μουσικής αποφάσισα να το αναδείξω στα πλαίσια μιας μεγάλης διοργάνωσης που κάνει η Yamaha Music School σε συνεργασία με το ωδείο στο οποίο εργάζομαι. Στα πλαίσια ενός εκπαιδευτικού προγράμματος όπου οι μικροί μαθητές εκπαιδεύονται να μπορούν να φτιάχνουν τις δικές τους μουσικές συνθέσεις περιγράφοντας μια ιστορία, ετοιμάσαμε το παραμύθι επενδύοντάς το με μια σειρά από συνθέσεις των μαθητών μου, ηλικίας 7 και 8 ετών. Είχε τόσο μεγάλη απήχηση στις καρδιές του κοινού που θέλησα αυτή την εμπειρία να τη μεταφέρω σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, περνώντας τα ευγενή μηνύματά της σε μια κοινωνία που υποφέρει όλο και περισσότερο», λέει η Έφη, η οποία έχει τον ρόλο της αφηγήτριας.
Για την Αθηνά, καίρια σημασία έχει ο εθελοντικός χαρακτήρας της δράσης, που «έχει ως στόχο να προσφέρει σε όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται μία ευχάριστη αλλά διδακτική ιστορία. Από τη δική μου εμπειρία, συμμετέχοντας στο κουκλοθέατρο και το εργαστήριο οριγκάμι, βρίσκω τον εαυτό μου συχνά να θυμάται σημεία από το παραμύθι εν μέσω δυσκολιών. […] Η δράση γίνεται με καλή διάθεση, ενδιαφέρον και χαρά. Παραμένει και θα παραμείνει εθελοντική, με το Ταξίδι του μικρού λωτού και το εργαστήριο οριγκάμι να είναι διαθέσιμα για όποιον θέλει».
Μιλώντας από την οπτική του γονέα, η Νέλη σημειώνει: «Εμείς, ως γονείς, θέλουμε έστω να ακούσουν τα παιδιά τις αξίες της αλήθειας και του κουράγιου, της καλοσύνης, της κατανόησης, της υπομονής και της ανεκτικότητας, γιατί είναι αξίες βασικές για όλους μας, όπως και το να μπορούμε να βλέπουμε τη ζωή μέσα από πιο φωτεινές αξίες πάρα τις αντιξοότητες, το να έχουμε το κουράγιο να θυμόμαστε [αυτές τις αξίες] ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις…»
«Κάποτε κάποια πράγματα ήταν αυτονόητα. Τώρα, δεν είναι πια. Και νιώθω ένα ισχυρό αίσθημα ευθύνης να υποστηρίξω τα καλά πράγματα — ιδανικά, αξίες, αρχές — που βάλλονται στην εποχή μας από παντού. Η κοινωνία μας δεν είναι μια άμορφη μάζα. Αποτελείται από εκατομμύρια άτομα: εμάς. Κι όταν κάθε ένας από εμάς κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, υπάρχει ελπίδα και το καλό παραμένει ζωντανό», σημειώνει η Αλία.
Στην προσπάθειά τους δεν είναι μόνες, αλλά πλαισιώνονται από μέλη-αφανείς ήρωες που με εργασία που κάνουν ‘στα παρασκήνια’, αλλά και με την παρουσία τους κάθε φορά που χρειάζεται η ομάδα ενίσχυση, στηρίζουν ουσιαστικά τα Πέταλα: η Χρύσα, η Σταματίνα, ο Βασίλης, ο Παναγιώτης, ο Κώστας, ο Γιώργος… Τα πιο δύσκολα πράγματα είναι αυτά που φαίνονται απλά, και τα Πέταλα της ειρήνης το γνωρίζουν αυτό.
Η ομάδα έκανε ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο το 2019, συμμετέχοντας στην Ανθοκομική Έκθεση Κηφισιάς, και πηγαίνοντας σε διάφορους παιδικούς σταθμούς και ιδρύματα της Αθήνας. Η πανδημία που ξέσπασε την επόμενη χρονιά έκοψε για λίγο τη φόρα της, ωστόσο τα τρία τελευταία χρόνια το χαμένο έδαφος φαίνεται να καλύπτεται με ικανοποιητικό ρυθμό.
Μέχρι τώρα έχουν φιλοξενηθεί σε ετερόκλητα μέρη, και το ακροατήριο ποικίλλει: από σχολεία και παιδικούς σταθμούς μέχρι παιδικά φεστιβάλ, φεστιβάλ συμπερίληψης, χριστουγεννιάτικες γιορτές, σχολές πολεμικών τεχνών, ΚΔΑΠ, ΚΕΘΕΑ, εκθέσεις ζωγραφικής κλπ.
Από τους πρώτους που φιλοξένησαν τα «Πέταλα της ειρήνης» ήταν ο παιδικός σταθμός «Ηλιοχαμόγελο» στον Βύρωνα. Η κα Αμαλία Μαμπλέκου, η διευθύντρια, λέει σχετικά: «Η παράσταση φιλοξενήθηκε στο Ηλιοχαμόγελο και κέρδισε τις εντυπώσεις των μαθητών. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν από την ιστορία που εκτυλίχθηκε μπροστά τους, με τις μαριονέτες να πρωταγωνιστούν υπό τη συνοδεία των υπέροχων μουσικών της κυρίας Έφης Γκανά. Τα μηνύματα για την αγάπη, την αλήθεια, την καλοσύνη και την ανεκτικότητα μεταφέρθηκαν με επιτυχία και οι μικροί μαθητές έλαβαν ένα μεγάλο δώρο ψυχής, συνοδευόμενο από το όμορφο λουλούδι που δημιούργησαν οι ίδιοι στο τέλος της παράστασης. […] Το λουλούδι που κάθε παιδί κρατούσε επιστρέφοντας στο σπίτι του, μετέφερε μαζί του πολύτιμες έννοιες όπως η αγάπη, η φιλία και η χαρά της δημιουργίας.
Έκτοτε, στη φιλόξενη αίθουσα εκδηλώσεων του «Ηλιοχαμόγελου», τα «Πέταλα της ειρήνης» έχουν παίξει ξανά και ξανά, σε καινούριο ακροατήριο κάθε φορά, αφού «με τη διαδραστική αυτή παράσταση, η ψυχή κάθε παιδιού ντύνεται με αγάπη, και αυτό είναι το σημαντικότερο που προσφέρεται απλόχερα από την ομάδα», όπως σημειώνει η κα Μαμπλέκου.
Οι πιο πρόσφατες εμφανίσεις τους ήταν στο βιβλιοπωλείο «Όναρ», στην Ηλιούπολη, και σε ένα παιδικό πάρτυ.
Το «Όναρ» είναι γνωστό στην περιοχή για τις συχνές και ποικίλες δράσεις που φιλοξενεί, σε μία προσπάθεια να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για τα βιβλία, να καλλιεργήσει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους και να τους συστήσει ενδιαφέρουσες εναλλακτικές της οθόνης. Σε αυτό το πλαίσιο προσκλήθηκαν και τα «Πέταλα της ειρήνης». Η Πασχαλιά, ιδιοκτήτρια του «Όναρ» και υπεύθυνη για τη μαγική, παραμυθένια του ατμόσφαιρα, λέει για την παρουσίαση: «Τα Πέταλα της ειρήνης ήρθαν στο βιβλιοπωλείο μας την Παρασκευή 21/11 κι έφεραν μαζί τους γαλήνη, απλότητα και πηγαία καλοσύνη! Η ιστορία του Μικρού Λωτού μάγεψε μικρούς και μεγάλους τόσο με την πλούσια μουσική επένδυση όσο και με την ξεχωριστή ονειρική αφήγηση! Οι κούκλες ζωντάνεψαν μπροστά στο κοινό, που ακολούθησε πρόθυμα τον Μικρό Λωτό σ’ όλες του τις περιπέτειες, στο ταξίδι του προς την αυτογνωσία αλλά και στον δρόμο του Φάλουν Ντάφα, αυτόν της Αλήθειας, της Καλοσύνης και της Ανεκτικότητας».
Η Τζωρτζίνα, μαμά που παρακολούθησε το κουκλοθέατρο μαζί με την κόρη της στο Μαρούσι, λέει σχετικά: «Την Κυριακή (σ.σ. 14 Δεκεμβρίου) παρακολουθήσαμε το παραμύθι σε ένα παιδικό πάρτυ. Η μικρή το χάρηκε πολύ!! Ήταν αρκετά διαδραστικό και όλα τα μηνύματα που περνούσε είχαν αισιοδοξία και χαρά!! Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση μού έκανε το ότι είχε στη σκηνή μια άρπα, που συνόδευε την αφήγηση του παραμυθιού!! Τα κορίτσια σίγουρα αγγίζουν την παιδική ψυχή και στο τέλος συζητάνε με τα παιδιά για αυτά τα υπέροχα νοήματα της καλοσύνης και της αλήθειας και χαρίζουν και ένα συμβολικό δωράκι σε όλους!! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!»
Και τα μελλοντικά σχέδια;
Για τις φετινές γιορτές είναι προσκεκλημένοι των εκδόσεων Κομνηνός στο Makers’ Market, στον Πευκώνα (θέση 2) του Πάρκου Σταύρος Νιάρχος, την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου, ώρα 17:30-19:30, σε μια ανοικτή εκδήλωση όπου θα ανταλλάξουν ευχές με όσους θέλουν να ακολουθήσουν τον Μικρό Λωτό στο ταξίδι του.
Την επόμενη μέρα θα πλαισιώσουν τη χριστουγεννιάτικη γιορτή του Ωδείου Φίλιππος Νάκας, ενώ τη Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου θα επισκεφθούν το 6ο Δημοτικό Σχολείο Μοσχάτου, συμμετέχοντας στο πρόγραμμα φιλαναγνωσίας που πραγματοποιεί ο Σύλλογος Γονέων του σχολείου.
Με την ελπίδα να θυμόμαστε το φως όταν βρισκόμαστε στο σκοτάδι, τα Πέταλα της ειρήνης εύχονται καλά Χριστούγεννα σε όλους και να κρατάμε αυτό το πνεύμα της χαράς, της ιερότητας και της καλοσύνης κάθε μέρα!
Μπορείτε να ακολουθήσετε τα «Πέταλα της ειρήνης» στο Facebook, στο Instagram και στο Gan Jing World.
