Ο Πάρης Γούναρης κρατά από γενιά ζαχαροπλαστών. Στα 18 του επέλεξε να σπουδάσει στο λεγόμενο Οικονομικό της Νομικής Σχολής Αθηνών· αποφοίτησε μεν, αλλά τελικά ακολούθησε τον οικογενειακό κλάδο.
«Η ζαχαροπλαστική είναι τρόπος σκέψης και τρόπος ζωής», μας λέει στο εργαστήριο του, στην Κουλμπάρα του ιστορικού κέντρου της Μυτιλήνης. Έχοντας ανακαινίσει εκ βάθρων και μετατρέψει σε εργαστήριο και πωλητήριο ένα μαγαζί στη γωνία Μητροπόλεως και Βερναρδάκη, όπου στις αρχές του 20ου αιώνα στεγαζόταν το εργαστήριο φωτογραφίας του Σίμου Χουτζαίου, ο κος Γούναρης δε θα μπορούσε παρά να παράγει γλυκά… «έργα τέχνης».
«Και τούτες τις μέρες», λέει στο ΑΠΕ ΜΠΕ, «το γλυκό έργο τέχνης πραγματικά μέσα στην απλότητα του, η μυτιληνιά βασίλισσα των γιορτών, είναι η πλατσέντα».
Η πλατσέντα είναι ένα είδος πίτας: ζυμάρι σε λωρίδες που «σουρώνει», με καρύδι, κανέλα και γαρύφαλλα μέσα, και ψήνεται. Η μια εκδοχή του γίνεται με ελαιόλαδο, πετιμέζι από σύκα, ούζο μυτιληνιό και ντόπια καρύδια, ενώ η άλλη, η πιο «βαρειά», κρατάει τα καρύδια, τα μυρωδικά και το ούζο και αντικαθιστά με βούτυρο το ελαιόλαδο και με μέλι το πετιμέζι.
Και το μυστικό της επιτυχίας του ποιο είναι; «Τα καλά ντόπια υλικά. Η Λέσβος παράγει απίστευτης ποιότητας γεωργικά προϊόντα και παράγωγα τους. Η κουζίνα της και άρα και η ζαχαροπλαστική του νησιού έχουν να κάνουν με τα προϊόντα αυτής της γης. Χωρίς αυτά, όσο ταλέντο και αν διαθέτουμε, καμία πλατσέντα, κανένα άλλο ντόπιο γλυκό δεν θα είναι ίδιο», καταλήγει.
Του Στρ. Μπαλάσκα
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
