Οι περισσότεροι οδηγοί γνωρίζουν τους βασικούς κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Ξέρουν ότι στο κόκκινο σταματάμε, στο STOP παραχωρούμε προτεραιότητα, πριν από μια στροφή χρησιμοποιούμε το φλας και όταν ανάψει το πράσινο μπορούμε να προχωρήσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι η γνώση των κανόνων δεν μας προστατεύει πάντοτε.
Ο δρόμος δεν είναι ένα μαθηματικό σύστημα μέσα στο οποίο όλοι εκτελούν σωστά τις ίδιες εντολές. Ένας οδηγός μπορεί να αφαιρεθεί, να βιάζεται, να κοιτάζει το κινητό του, να έχει πιει, να μην αντιληφθεί μια πινακίδα ή απλώς να πιστέψει ότι προλαβαίνει. Μπορεί ακόμη να έχει δει εσένα, αλλά να υπολογίσει λάθος την ταχύτητα ή την απόστασή σου.
Γι’ αυτό η πραγματική οδική ασφάλεια δεν βασίζεται μόνο στο τι οφείλει να κάνει ο άλλος. Βασίζεται και στο τι ενδέχεται να κάνει, ακόμη και αν αυτό είναι παράνομο, απρόσεκτο ή εντελώς παράλογο.
Περίπου 1,16 εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους σε τροχαίες συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο, ενώ τα τροχαία αποτελούν την κυριότερη αιτία θανάτου για παιδιά και νέους ηλικίας από 5 έως 29 ετών. Περισσότεροι από τους μισούς νεκρούς είναι ευάλωτοι χρήστες του δρόμου, όπως πεζοί, ποδηλάτες και μοτοσικλετιστές.
Στην Ελλάδα, το 2024 καταγράφηκαν 64 θάνατοι από τροχαία ανά εκατομμύριο κατοίκων, όταν ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν 44. Η χώρα βρισκόταν έτσι μεταξύ εκείνων με τους υψηλότερους δείκτες οδικής θνησιμότητας στην ΕΕ. Τα προκαταρκτικά στοιχεία για το 2025 έδειξαν αισθητή βελτίωση, με μείωση των θανάτων κατά 22% σε σύγκριση με το 2024, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το πρόβλημα έχει λυθεί.
Πολλά δυστυχήματα δεν προκαλούνται από κάποια ιδιαίτερα περίπλοκη κατάσταση. Προκαλούνται από μια λανθασμένη βεβαιότητα: ότι το φλας θα χρησιμοποιηθεί, ότι το STOP θα τηρηθεί, ότι το κόκκινο θα σταματήσει τον άλλον και ότι η προτεραιότητα θα μας προστατεύσει.
Το φλας είναι πληροφορία, όχι εγγύηση
Ένα από τα πιο επικίνδυνα λάθη είναι να θεωρούμε ότι ένα αυτοκίνητο θα συνεχίσει ευθεία επειδή ο οδηγός του δεν έχει ενεργοποιήσει το φλας.
Βρισκόμαστε πίσω από ένα όχημα που πλησιάζει σε διασταύρωση. Δεν βλέπουμε φλας, ο δρόμος απέναντι φαίνεται καθαρός και αποφασίζουμε να προσπεράσουμε. Εκείνη τη στιγμή ο οδηγός στρίβει αριστερά. Μπορεί να ξέχασε να δώσει σήμα, να αποφάσισε την τελευταία στιγμή ή να μην κοίταξε ποτέ τον καθρέφτη του.
Για εκείνον, το αποτέλεσμα ίσως είναι μια βαθουλωμένη πόρτα. Για τον αναβάτη μιας μοτοσικλέτας μπορεί να είναι θανατηφόρο.
Δεν προσπερνάμε, επομένως, ένα όχημα κοντά σε διασταύρωση βασιζόμενοι μόνο στην απουσία φλας. Παρατηρούμε τη συνολική συμπεριφορά του. Κοιτάμε αν μειώνει ταχύτητα, αν πλησιάζει προς τον άξονα ή προς την άκρη του δρόμου, αν οι μπροστινοί τροχοί του αρχίζουν να στρέφονται και αν υπάρχει κάποια είσοδος, πάροδος ή χώρος στάθμευσης προς τον οποίο θα μπορούσε να κατευθυνθεί.
Οι επίσημες οδηγίες ασφαλούς οδήγησης προειδοποιούν ότι δεν πρέπει να γίνεται προσπέραση κατά την προσέγγιση ή μέσα σε διασταύρωση, επειδή εκεί μπορούν να διασταυρωθούν απρόβλεπτα οι πορείες διαφορετικών οχημάτων.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν κινούμαστε με μοτοσικλέτα ή ποδήλατο στα δεξιά ενός ταξί. Ο οδηγός του ταξί μπορεί ξαφνικά να δει έναν πελάτη στην άκρη του δρόμου ή να αντιληφθεί κάποιον που του κάνει σήμα. Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο μπορεί να κόψει απότομα προς τα δεξιά, ακόμη και χωρίς φλας ή χωρίς να ελέγξει επαρκώς τον καθρέφτη και το τυφλό σημείο του.
Ο αναβάτης που βρίσκεται δίπλα του κινδυνεύει να παγιδευτεί ανάμεσα στο ταξί και στο πεζοδρόμιο, σε σταθμευμένα αυτοκίνητα, σε κολωνάκια ή σε άλλα εμπόδια. Και σε αυτή την περίπτωση, το γεγονός ότι ο οδηγός του ταξί όφειλε να ελέγξει και να ειδοποιήσει δεν μειώνει τη δύναμη της σύγκρουσης.
Γι’ αυτό δεν παραμένουμε για πολλή ώρα στα δεξιά ενός ταξί, ιδιαίτερα κοντά σε πεζοδρόμια, ξενοδοχεία, σταθμούς, νοσοκομεία, αεροδρόμια, πιάτσες ταξί, κέντρα διασκέδασης ή άλλα σημεία όπου είναι πιθανό να περιμένουν επιβάτες. Είτε μένουμε αρκετά πίσω ώστε να έχουμε χρόνο αντίδρασης είτε απομακρυνόμαστε από το τυφλό σημείο του, όταν αυτό μπορεί να γίνει νόμιμα και με ασφάλεια.
Το ίδιο ισχύει και αντίστροφα. Ένα αναμμένο φλας δεν αποδεικνύει ότι το όχημα θα στρίψει. Ο οδηγός μπορεί να το έχει ξεχάσει από προηγούμενο ελιγμό ή να αλλάξει γνώμη. Δεν περνάμε από μια διασταύρωση μόνο επειδή το όχημα που πλησιάζει έχει βγάλει φλας. Περιμένουμε να δούμε ότι πραγματικά μειώνει ταχύτητα και αρχίζει να στρίβει.
Δεν εμπιστευόμαστε τυφλά ούτε την παρουσία ούτε την απουσία του φλας. Το αντιμετωπίζουμε ως μία πληροφορία ανάμεσα σε πολλές.
Το STOP του άλλου δεν μπορεί να σταματήσει το αυτοκίνητό του
Η πινακίδα STOP είναι μια νομική εντολή προς τον οδηγό. Δεν είναι φυσικό εμπόδιο και δεν μπορεί να φρενάρει από μόνη της ένα αυτοκίνητο.
Όταν κινούμαστε σε δρόμο προτεραιότητας και βλέπουμε ένα όχημα να πλησιάζει από κάθετο δρόμο με STOP, δεν συνεχίζουμε αδιάφορα επειδή «εμείς έχουμε προτεραιότητα». Ελέγχουμε αν το όχημα μειώνει πραγματικά ταχύτητα. Παρατηρούμε τους τροχούς του, την κίνηση του αμαξώματος και, όταν είναι δυνατόν, τη στάση και το βλέμμα του οδηγού.
Κρατάμε χώρο, είμαστε έτοιμοι να φρενάρουμε και δεν επιταχύνουμε για να προλάβουμε να περάσουμε πρώτοι. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν το όχημα πλησιάζει γρήγορα, όταν δεν μπορούμε να δούμε το πρόσωπο του οδηγού ή όταν η ορατότητα περιορίζεται από δέντρα, τοίχους, σταθμευμένα αυτοκίνητα ή την κλίση του δρόμου.
Ο άλλος μπορεί να μην έχει δει το STOP. Μπορεί να κοιτάζει μόνο προς τη μία κατεύθυνση. Μπορεί να κάνει ένα «κυλιόμενο STOP», μειώνοντας κάπως την ταχύτητα χωρίς να ακινητοποιηθεί. Μπορεί να έχει δει το αυτοκίνητό μας αλλά όχι τη μοτοσικλέτα μας.
Η Ελληνική Αστυνομία υπενθυμίζει ότι η ασφαλής οδήγηση απαιτεί συμμόρφωση με τον ΚΟΚ, πλήρη προσοχή, στάση στο STOP, παραχώρηση προτεραιότητας και αποφυγή αντικανονικών προσπεράσεων και παραβιάσεων του κόκκινου σηματοδότη.
Ο αμυντικός οδηγός, όμως, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Δεν θεωρεί δεδομένο ότι όλοι οι υπόλοιποι θα εφαρμόσουν όσα προβλέπει ο νόμος.
Η προτεραιότητα μπορεί να αποδείξει ποιος είχε δίκιο μετά τη σύγκρουση. Δεν μπορεί να αποτρέψει τη σύγκρουση.
Το πράσινο φανάρι δεν καθαρίζει τη διασταύρωση
Το πράσινο φανάρι δεν σημαίνει ότι η διασταύρωση είναι άδεια. Σημαίνει ότι επιτρέπεται να προχωρήσουμε, εφ’ όσον μπορούμε να το κάνουμε με ασφάλεια.
Όταν το φανάρι γίνεται πράσινο, ειδικά αν είμαστε πρώτοι στη σειρά, δεν εκτοξευόμαστε αμέσως στη διασταύρωση. Κάνουμε έναν γρήγορο έλεγχο δεξιά και αριστερά. Ένα αυτοκίνητο μπορεί να προσπάθησε να προλάβει το πορτοκαλί, να έχει ήδη παραβιάσει το κόκκινο ή να πλησιάζει με ταχύτητα που δεν του επιτρέπει να σταματήσει εγκαίρως.
Ο ισχύων Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας προβλέπει ότι ακόμη και με πράσινο φως ο οδηγός οφείλει να παραχωρήσει προτεραιότητα σε όχημα ή πεζό που εξακολουθεί να κινείται στη διασταύρωση από την προηγούμενη σηματοδότηση.
Η πιο επικίνδυνη στιγμή μπορεί να είναι ακριβώς η στιγμή κατά την οποία ανάβει το πράσινο για τους πεζούς. Ο τελευταίος οδηγός της κάθετης κυκλοφορίας πιστεύει ότι προλαβαίνει. Εμείς βλέπουμε το πράσινο και θεωρούμε ότι ο δρόμος μάς ανήκει. Οι δύο αυτές βεβαιότητες συναντώνται στο κέντρο της διασταύρωσης.
Οι διασταυρώσεις αποτελούν από τη φύση τους σημεία σύγκρουσης διαφορετικών πορειών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου το ένα τέταρτο των θανάτων και σχεδόν οι μισοί τραυματισμοί από τροχαία συνδέονται με διασταυρώσεις, ενώ περίπου το ένα τρίτο των θανάτων σε διασταυρώσεις καταγράφεται σε σημεία με φωτεινή σηματοδότηση.
Για τον μοτοσικλετιστή, μια πλάγια σύγκρουση σε διασταύρωση μπορεί να είναι καταστροφική. Η σωστή συνήθεια είναι απλή: πριν ξεκινήσουμε, κοιτάμε προς την επερχόμενη κυκλοφορία. Ο έλεγχος αυτός απαιτεί ελάχιστο χρόνο, αλλά μπορεί να αποτρέψει ένα δυστύχημα.
Παλλόμενα φώτα και φανάρια εκτός λειτουργίας
Ακόμη μεγαλύτερη προσοχή χρειάζεται όταν ο σηματοδότης λειτουργεί με παλλόμενο ή, όπως αναφέρεται στον ΚΟΚ, αναλάμπον κίτρινο φως. Το ίδιο ισχύει όταν τα φανάρια έχουν σβήσει εντελώς εξαιτίας βλάβης ή διακοπής ρεύματος.
Σε αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχει η καθαρή εναλλαγή πράσινου και κόκκινου που οργανώνει τη ροή της κυκλοφορίας. Οι οδηγοί πρέπει να μειώσουν ταχύτητα, να εξετάσουν τη σήμανση και να εφαρμόσουν τους κανόνες προτεραιότητας με ιδιαίτερη επιφύλαξη.
Σύμφωνα με τον ελληνικό ΚΟΚ, όταν λειτουργεί απλό ή διπλό αναλάμπον κίτρινο φως, ο οδηγός υποχρεούται να ανακόψει ταχύτητα, να προχωρήσει με ιδιαίτερη προσοχή και να παραχωρήσει προτεραιότητα στους πεζούς και στα οχήματα.
Στην πράξη, όμως, ένα παλλόμενο ή σβηστό φανάρι μπορεί να δημιουργήσει μεγάλη σύγχυση. Ένας οδηγός μπορεί να μην αντιληφθεί το STOP που βρίσκεται στην πλευρά του. Άλλος μπορεί να θεωρήσει λανθασμένα ότι έχει προτεραιότητα επειδή κινείται στον μεγαλύτερο ή φαρδύτερο δρόμο. Κάποιος μπορεί να ακολουθήσει μηχανικά το προπορευόμενο όχημα χωρίς να ελέγξει τη σήμανση.
Είναι επίσης πιθανό δύο οδηγοί να πιστέψουν ταυτόχρονα ότι ο άλλος θα σταματήσει. Ο ένας μπορεί να περνά απολύτως σωστά και ο άλλος να μπει λανθασμένα στη διασταύρωση. Το αποτέλεσμα, όμως, δεν αλλάζει ανάλογα με το ποιος είχε δίκιο.
Σε μια τέτοια διασταύρωση μειώνουμε αισθητά την ταχύτητα, κοιτάμε προς όλες τις κατευθύνσεις και προσπαθούμε να καταλάβουμε αν οι υπόλοιποι οδηγοί μάς έχουν αντιληφθεί. Δεν διεκδικούμε επιθετικά την προτεραιότητα και δεν μπαίνουμε αν δεν έχουμε χώρο να σταματήσουμε ή να αποφύγουμε κάποιον που θα κινηθεί λανθασμένα.
Η σήμανση μπορεί να μας δίνει νομικά την προτεραιότητα. Δεν μπορεί να εμποδίσει τον άλλον να κάνει λάθος.
Στο φανάρι με μοτοσικλέτα: Μην περιμένεις σαν να μην υπάρχει κανείς πίσω σου
Ένας μοτοσικλετιστής που περιμένει ακίνητος στη μέση της λωρίδας, με αυτοκίνητο μπροστά του και άλλο όχημα να πλησιάζει από πίσω, μπορεί να βρεθεί μέσα σε μια παγίδα. Αν ο πίσω οδηγός κοιτάζει το κινητό του, έχει αφαιρεθεί ή δεν αντιληφθεί εγκαίρως το κόκκινο, η μοτοσικλέτα μπορεί να συνθλιβεί ανάμεσα στα δύο οχήματα.
Γι’ αυτό ο αναβάτης πρέπει να σταματά σε θέση από την οποία είναι ορατός και διαθέτει έξοδο διαφυγής. Συχνά αυτό σημαίνει μια ελαφρώς μετατοπισμένη θέση προς τη μία πλευρά της λωρίδας και όχι ακριβώς πίσω από το κέντρο του προπορευόμενου αυτοκινήτου.
Δεν σημαίνει, όμως, ότι πρέπει πάντοτε να κολλάμε στο πεζοδρόμιο. Η άκρη του δρόμου μπορεί να έχει χαλίκια, νερά, λάδια, λακκούβες, σχάρες, κολωνάκια, πεζούς ή πόρτες σταθμευμένων οχημάτων. Μπορεί ακόμη να μην προσφέρει πραγματική έξοδο διαφυγής.
Η σωστή θέση είναι εκείνη που μας κάνει ορατούς και αφήνει έναν καθαρό δρόμο προς τα εμπρός ή προς το πλάι. Αν η πλευρά κοντά στο πεζοδρόμιο είναι καθαρή και ασφαλής, μπορεί να προσφέρει διέξοδο. Αν είναι κλειστή ή επικίνδυνη, επιλέγουμε διαφορετική θέση.
Ειδικά τη νύχτα, δεν κοιτάζουμε μόνο το φανάρι μπροστά. Ελέγχουμε συχνά τους καθρέφτες. Κρατάμε αναμμένο το φως του φρένου και παρατηρούμε αν το αυτοκίνητο που έρχεται πίσω μειώνει ταχύτητα.
Η Motorcycle Safety Foundation συμβουλεύει τους αναβάτες να αποφεύγουν τα τυφλά σημεία, να χρησιμοποιούν το φως φρένου ώστε να γίνονται αντιληπτοί και να έχουν έτοιμη διαδρομή διαφυγής σε περίπτωση που κάποιος οδηγός δεν τους δει ή παραβιάσει την προτεραιότητά τους.
Μέχρι να σταματήσει με ασφάλεια πίσω μας τουλάχιστον ένα όχημα, παραμένουμε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί. Αν δούμε αυτοκίνητο να πλησιάζει γρήγορα χωρίς να δείχνει ότι φρενάρει, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να κινηθούμε προς την έξοδο που έχουμε ήδη επιλέξει.
Η απόσταση ασφαλείας δεν είναι χαμένος χώρος
Πολλοί οδηγοί αντιμετωπίζουν την απόσταση από το προπορευόμενο όχημα ως χώρο που πρέπει να κλείσει. Μόλις δημιουργηθεί ένα κενό, επιταχύνουν για να πλησιάσουν ή δυσανασχετούν όταν κάποιο άλλο αυτοκίνητο εισέρχεται ανάμεσά τους.
Στην πραγματικότητα, η απόσταση ασφαλείας δεν είναι απλώς μέτρα ασφάλτου. Είναι χρόνος ζωής.
Είναι ο χρόνος που χρειαζόμαστε για να δούμε ένα εμπόδιο, να αντιληφθούμε τι συμβαίνει, να αποφασίσουμε και τελικά να φρενάρουμε ή να αλλάξουμε πορεία. Όσο πιο κοντά κινούμαστε στο προπορευόμενο όχημα τόσο λιγότερο βλέπουμε τον δρόμο μπροστά του και τόσο πιο γρήγορη πρέπει να είναι η αντίδρασή μας αν συμβεί κάτι απρόβλεπτο.
Η απόσταση πρέπει να αυξάνεται όταν βρέχει, τη νύχτα, σε ολισθηρό οδόστρωμα, όταν είμαστε κουρασμένοι ή όταν το όχημα μπροστά περιορίζει την ορατότητά μας. Ο αναβάτης μιας μοτοσικλέτας χρειάζεται χώρο όχι μόνο για να φρενάρει, αλλά και για να αποφύγει λακκούβες, λάδια, αντικείμενα ή κακοτεχνίες του δρόμου.
Αν κάποιος μας ακολουθεί από υπερβολικά κοντά, αφήνουμε ακόμη περισσότερο χώρο μπροστά μας. Έτσι μπορούμε να επιβραδύνουμε σταδιακά αντί να αναγκαστούμε να φρενάρουμε απότομα, δίνοντας περισσότερο χρόνο αντίδρασης και στον επικίνδυνο οδηγό που βρίσκεται πίσω.
Μην κατοικείς στο τυφλό σημείο
Ένα ακόμη συνηθισμένο λάθος είναι να κινούμαστε για πολλή ώρα δίπλα σε άλλο όχημα, ιδιαίτερα κοντά στην πίσω πόρτα ή στον πίσω τροχό του. Εκεί βρίσκεται συχνά το τυφλό σημείο του οδηγού.
Το γεγονός ότι εμείς βλέπουμε καθαρά το αυτοκίνητο δεν σημαίνει ότι ο οδηγός του βλέπει εμάς. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις μοτοσικλέτες και τα ποδήλατα, τα οποία λόγω του μικρού τους μεγέθους μπορούν να εξαφανιστούν στα νεκρά σημεία των καθρεφτών.
Η Εθνική Υπηρεσία Οδικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (NHTSA) επισημαίνει ότι στις περισσότερες συγκρούσεις μοτοσικλέτας με άλλο όχημα, το πρόβλημα συνδέεται συχνά με το ότι ο άλλος οδηγός δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως τον μοτοσικλετιστή. Συνιστά στους αναβάτες να κινούνται αμυντικά, να αφήνουν χώρο και να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στις διασταυρώσεις.
Δεν παραμένουμε, επομένως, παράλληλα με ένα όχημα χωρίς λόγο. Είτε μένουμε αρκετά πίσω, ώστε να είμαστε ορατοί στον καθρέφτη του είτε ολοκληρώνουμε την προσπέραση χωρίς να παρατείνουμε την παραμονή μας στο τυφλό σημείο.
Δίπλα σε φορτηγό ή λεωφορείο ο κίνδυνος είναι ακόμη μεγαλύτερος. Τα μεγάλα οχήματα έχουν εκτεταμένες τυφλές ζώνες και χρειάζονται περισσότερο χώρο για να στρίψουν. Αν δεν μπορούμε να δούμε τον οδηγό στους καθρέφτες του φορτηγού, είναι πολύ πιθανό ούτε εκείνος να μπορεί να δει εμάς.
Το όχημα που σταμάτησε μπορεί να κρύβει έναν άνθρωπο
Όταν βλέπουμε ένα αυτοκίνητο να επιβραδύνει ή να σταματά χωρίς προφανή λόγο, δεν σπεύδουμε να το προσπεράσουμε. Μπορεί να παραχωρεί προτεραιότητα σε πεζό, παιδί, ποδηλάτη ή ζώο που εμείς δεν μπορούμε να δούμε.
Το ίδιο συμβαίνει κοντά σε διαβάσεις, σχολεία, στάσεις λεωφορείων και σειρές σταθμευμένων αυτοκινήτων. Ένα παιδί μπορεί να εμφανιστεί ανάμεσα σε δύο οχήματα. Μια πόρτα μπορεί να ανοίξει ξαφνικά. Ένας πεζός μπορεί να θεωρήσει ότι, επειδή σταμάτησε το πρώτο αυτοκίνητο, έχει σταματήσει ολόκληρη η κυκλοφορία.
Δεν προσπερνάμε ένα όχημα που έχει σταματήσει σε διάβαση ή σε σημείο όπου πιθανόν περνά πεζός. Πρώτα πρέπει να καταλάβουμε γιατί σταμάτησε. Οι επίσημες οδηγίες οδικής ασφάλειας προειδοποιούν ότι η προσπέραση κοντά σε διασταυρώσεις, διαβάσεις ή όχημα που επιβραδύνει για πεζό μπορεί να φέρει τον οδηγό σε άμεση σύγκρουση με χρήστη του δρόμου που δεν είναι ορατός.
Δεν οδηγούμε γρηγορότερα από όσο μπορούμε να δούμε
Σε μια νυχτερινή διαδρομή ή σε δρόμο με κλειστές στροφές, η πραγματικά ασφαλής ταχύτητα δεν καθορίζεται μόνο από την πινακίδα του ορίου. Καθορίζεται από την απόσταση που μπορούμε να δούμε καθαρά μπροστά μας.
Πρέπει να μπορούμε να σταματήσουμε μέσα στο ορατό και ελεύθερο τμήμα του δρόμου. Αν μπαίνουμε σε στροφή χωρίς ορατότητα, οφείλουμε να θεωρούμε πιθανό ότι πίσω της υπάρχει σταματημένο αυτοκίνητο, πεσμένο αντικείμενο, ζώο, πεζός, ποδήλατο ή όχημα που έχει περάσει εν μέρει στη λωρίδα μας.
Το όριο ταχύτητας είναι το ανώτατο νόμιμο όριο. Δεν αποτελεί υπόσχεση ότι ο δρόμος είναι πάντοτε ασφαλής για να κινηθούμε με αυτή την ταχύτητα.
Στη βροχή, στην ομίχλη, τη νύχτα, σε στενούς επαρχιακούς δρόμους ή σε περιοχές με ζώα και αγροτικά οχήματα, η ταχύτητα πρέπει να προσαρμόζεται στην πραγματική ορατότητα και όχι μόνο στον αριθμό της πινακίδας.
Προετοιμάζουμε την αντίδραση πριν εμφανιστεί ο κίνδυνος
Στις διασταυρώσεις, στις εισόδους καταστημάτων, δίπλα σε σταθμευμένα αυτοκίνητα και σε σημεία όπου μπορεί να εμφανιστεί πεζός, δεν περιμένουμε πρώτα να δημιουργηθεί η έκτακτη ανάγκη.
Μειώνουμε ελαφρά την ταχύτητα, μεταφέρουμε την προσοχή μας προς τον πιθανό κίνδυνο και είμαστε έτοιμοι να φρενάρουμε. Δεν οδηγούμε με τον φόβο ότι κάτι θα συμβεί, αλλά με την επίγνωση ότι μπορεί να συμβεί.
Στη μοτοσικλέτα, η στάση του σώματος και η θέση των χεριών πρέπει να επιτρέπουν άμεση και ομαλή αντίδραση. Απότομες, πανικόβλητες ενέργειες συχνά αποσταθεροποιούν το όχημα. Η έγκαιρη αναγνώριση του κινδύνου μάς επιτρέπει να αντιδράσουμε ηπιότερα και αποτελεσματικότερα.
Η Motorcycle Safety Foundation περιγράφει αυτή τη νοοτροπία με τη μέθοδο SEE: αναζητούμε συνεχώς τους κινδύνους, αξιολογούμε τι μπορεί να συμβεί και εκτελούμε εγκαίρως την κατάλληλη ενέργεια.
Η προνοητικότητα μπορεί να αποβεί σωτήρια
Η αμυντική οδήγηση δεν σημαίνει φοβισμένη, αργή ή αναποφάσιστη οδήγηση. Σημαίνει ότι παρατηρούμε, προβλέπουμε και διατηρούμε επιλογές.
Δεν υποθέτουμε ότι ο άλλος θα βγάλει φλας. Δεν θεωρούμε ότι θα σταματήσει επειδή έχει STOP. Δεν μπαίνουμε τυφλά στη διασταύρωση επειδή έχουμε πράσινο. Δεν περνάμε χωρίς έλεγχο επειδή το παλλόμενο φανάρι και η πινακίδα μάς δίνουν προτεραιότητα.
Δεν στεκόμαστε με τη μοτοσικλέτα σε σημείο από το οποίο δεν μπορούμε να διαφύγουμε. Δεν μένουμε στο τυφλό σημείο ενός αυτοκινήτου, ενός ταξί ή ενός φορτηγού. Δεν κολλάμε στο προπορευόμενο όχημα και δεν οδηγούμε γρηγορότερα από όσο μας επιτρέπει η ορατότητά μας.
Πάνω απ’ όλα, δεν μπερδεύουμε το δικαίωμα προτεραιότητας με την πραγματική ασφάλεια.
Στον δρόμο δεν αρκεί να είμαστε σωστοί. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι και για το λάθος του άλλου.
Διότι το πράσινο φανάρι, το STOP, η προτεραιότητα και ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας μπορούν να αποδείξουν ότι είχαμε δίκιο. Μόνο η προνοητικότητα, όμως, μπορεί να μας βοηθήσει να επιστρέψουμε ζωντανοί στο σπίτι.
