Σχολιασμός
Επί χρόνια, το κοινό βομβαρδίζεται με ένα ψευδές αφήγημα: τα παιδιά που βιώνουν δυσφορία φύλου πρέπει να επιβεβαιώνονται — κοινωνικά, ορμονικά και χειρουργικά — διαφορετικά η ψυχικά τους υγεία θα κλονιστεί. Ωστόσο, τα δεδομένα που προκύπτουν σκιαγραφούν μια διαφορετική εικόνα.
Μια μεγάλης κλίμακας φινλανδική μελέτη, η οποία παρακολούθησε νέους που πήραν παραπεμπτικό λόγω δυσφορίας φύλου, διαπίστωσε ότι ο βασικός παράγοντας που οδηγούσε σε αρνητικά αποτελέσματα ψυχικής υγείας δεν ήταν η ίδια η ταυτότητα φύλου, αλλά υποκείμενες ψυχιατρικές παθήσεις. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι ιατρικές παρεμβάσεις, όπως οι ορμόνες και οι χειρουργικές επεμβάσεις, δεν έδειξαν σαφή επίδραση στη μείωση των αυτοκτονικών τάσεων.
Με άλλα λόγια, οι θεραπείες που παρουσιάζονται ως σωτήριες δεν αντιμετωπίζουν καθόλου τον πόνο ούτε τη ρίζα του προβλήματος. Το σημερινό μοντέλο αντιμετώπισης των νέων που βιώνουν σύγχυση γύρω από το φύλο δεν εκπληρώνει τις υποσχέσεις του.
Όταν ήμουν έφηβη, υπέστην πίεση ώστε να «γίνω» αγόρι, επειδή οι γιατροί και οι σύμβουλοί μου προωθούσαν αυτό ως λύση σε όλα μου τα προβλήματα. Τελικά, δεν ήταν.
Θυμάμαι έντονα να μπαινοβγαίνω σε ιατρεία γιατρών και γραφεία θεραπευτών. Είχα κατάθλιψη και διατροφική διαταραχή, ενώ είχα μεγαλώσει σε ένα ταραγμένο περιβάλλον ως παιδί. Αυτός ο συνδυασμός συνήθως αποτελεί συνταγή καταστροφής. Η βασική αιτία δεν ήταν ότι ήμουν διεμφυλική — ήταν ότι είχα περάσει τραυματικές εμπειρίες επαρκώς καταστροφικές για την ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων.
Είμαι άτομο που πέρασε από τις διαδικασίες της λεγόμενης «φροντίδας επιβεβαίωσης φύλου» και πλέον έχει επιστρέψει στην ταύτιση με το βιολογικό της φύλο — το γυναικείο.
Η εμπειρία μου δεν είναι μοναδική. Αρκετοί φίλοι και συνομήλικοί μου βίωσαν την ίδια πίεση και εξαναγκασμό να «αποδεχθούν» ότι ανήκουν στο άλλο φύλο.
Η φινλανδική μελέτη δεν είναι η μόνη. Μια άλλη μελέτη, που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, διαπίστωσε ότι τα στοιχεία υπέρ της παιδιατρικής φύλου είναι «εντυπωσιακά αδύναμα» και ότι οι νεαροί ασθενείς συχνά παρουσιάζουν σύνθετες ψυχικές ανάγκες, οι οποίες απαιτούν ολοκληρωμένη ψυχολογική φροντίδα και όχι χειρουργικό ακρωτηριασμό.
Συνδυάζοντας αυτές τις δύο σημαντικές μελέτες, διαμορφώνεται μια ξεκάθαρη εικόνα: ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε σήμερα αυτά τα ζητήματα είναι εντελώς λανθασμένος.
Παιδιά που εμφανίζουν ψυχική δυσφορία, δύσκολη οικογενειακή ζωή και χρόνια έκθεση στο διαδίκτυο συχνά τοποθετούνται σε μια «γραμμή παραγωγής» κοινωνικής μετάβασης φύλου, αναστολέων εφηβείας, ορμονών του αντίθετου φύλου και μη αναστρέψιμων χειρουργικών επεμβάσεων. Ακόμη πιο εξοργιστικό είναι ότι ορισμένα από αυτά μπορεί να εγκριθούν μέσα σε ένα ιατρείο χωρίς τη συγκατάθεση γονέα ή κηδεμόνα. Το να γίνονται αυτά πίσω από την πλάτη των γονέων και να ενθαρρύνεται η μυστικότητα γύρω από την κοινωνική μετάβαση φύλου θα έπρεπε να αποτελεί έγκλημα.
Το αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών υπήρξε καταστροφικό για την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς μας, προς το σύστημα υγείας μας, ακόμη και προς τις σχολικές περιφέρειες. Η κλιμάκωση αυτών των λεγόμενων «θεραπειών» απλώς ενισχύει περαιτέρω τις επιβλαβείς συνέπειές τους.
Οι ορμονικές παρεμβάσεις επηρεάζουν την οστική πυκνότητα, τη γονιμότητα και τη μακροπρόθεσμη λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος. Οι χειρουργικές παρεμβάσεις είναι μη αναστρέψιμες. Πρόκειται για βαθιά σημαντικές ιατρικές αποφάσεις που λαμβάνονται για ασθενείς οι οποίοι, εξ ορισμού, βρίσκονται ακόμη στη φάση της ανάπτυξης.
Ο αγώνας μου για δικαιοσύνη δεν αφορά απλώς τη δική μου εμπειρία, παρότι έχω περάσει τα πάνδεινα. Πρόκειται θεμελιωδώς για ένα ζήτημα ιατρικής ηθικής, στο οποίο το νομικό σύστημα πρέπει να δώσει απάντηση. Τα στοιχεία συσσωρεύονται εναντίον του ψευδούς αφηγήματος ότι οι χειρουργικές επεμβάσεις αλλαγής φύλου ισοδυναμούν με σωτήρια φροντίδα. Τα παιδιά που τοποθετούνται σε αυτή την πορεία δεν κατανοούν πλήρως — και δεν θα κατανοήσουν — τις συνέπειες παρά μόνο χρόνια αργότερα. Μέχρι τότε, η ζημιά έχει ήδη γίνει.
Χωρίς δράση σε κάθε πολιτεία, σε κάθε ιατρικό ίδρυμα και σε κάθε διοικητικό φορέα, θα συνεχιστεί η πίεση για λατρεία μιας ιδεολογίας χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση. Τα δεδομένα πλέον δεν αμφισβητούνται. Τα στοιχεία είναι ξεκάθαρα. Πιστεύω ότι είναι πλέον σαφές ότι πρέπει να τερματιστεί άμεσα αυτή η αποτρόπαιη πρακτική.
Της Prisha Mosley
Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.
