Η πρόσφατη διπλωματική κινητικότητα της Τεχεράνης, με αποκορύφωμα την επίσκεψη του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, στο Πεκίνο λίγο πριν την κρίσιμη σύνοδο μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Σι Τζινπίνγκ, αναδεικνύει την προσπάθεια του Ιράν να κεφαλαιοποιήσει το παρατεταμένο στρατιωτικό αδιέξοδο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Η επίσκεψη αυτή ακολουθεί τις επαφές του Αραγτσί στη Μόσχα — όπου εξασφάλισε την απρόσμενα ισχυρή ρητορική στήριξη του Βλαντίμιρ Πούτιν — και εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική εξασφάλισης διεθνών ερεισμάτων απέναντι στην αμερικανική πίεση.
Το υπόβαθρο αυτής της διπλωματικής εκστρατείας είναι η πορεία των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ο πόλεμος, ο οποίος σχεδιάστηκε από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ως μια σύντομη επιχείρηση λίγων ημερών, έχει ξεπεράσει τους δύο μήνες χωρίς να επιτευχθούν οι αρχικοί στρατηγικοί στόχοι. Παρά τον αποκεφαλισμό της ιρανικής ηγεσίας μέσω στοχευμένων χτυπημάτων και τις εκτεταμένες ζημιές στις υποδομές της χώρας, το ιρανικό καθεστώς εξακολουθεί να λειτουργεί συντεταγμένα υπό συνθήκες πολέμου. Επιπλέον, το Ιράν διατηρεί την ικανότητα ανταπόδοσης, πραγματοποιώντας στοχευμένα πλήγματα, όπως αυτά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εναντίον στρατηγικών υποδομών της CIA και ενεργειακών δικτύων.
Η παρατεταμένη σύγκρουση φέρνει στο φως μια σοβαρή αστοχία στον αρχικό σχεδιασμό των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το αφήγημα που φέρεται να προώθησε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου προς τον Ντόναλντ Τραμπ, προέβλεπε ότι τα μαζικά πλήγματα θα προκαλούσαν εσωτερική αποσταθεροποίηση και εξέγερση του ιρανικού λαού, ο οποίος θα υποδεχόταν τις ξένες δυνάμεις ως απελευθερωτές. Το σενάριο αυτό δεν επιβεβαιώθηκε. Παράλληλα, μια χερσαία αμερικανική επέμβαση σε μια χώρα 90 εκατομμυρίων κατοίκων κρίνεται μη υλοποιήσιμη.
Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον, η μετάβαση του Αραγτσί στο Πεκίνο αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Η Τεχεράνη επιδιώκει να αναβαθμίσει τη συνεργασία της με την Κίνα, εστιάζοντας κυρίως στην τεχνολογική υποστήριξη, η οποία εκτιμάται ότι είναι κρίσιμη για τη συνέχιση της αμυντικής της προσπάθειας. Τόσο το Πεκίνο όσο και η Μόσχα έχουν αποφύγει την άμεση στρατιωτική εμπλοκή, επιλέγοντας αντίθετα να παρέχουν εναλλακτικές μορφές στήριξης. Η κίνηση του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών στοχεύει στο να καταστήσει το ιρανικό ζήτημα κεντρικό σημείο στη γεωπολιτική σκακιέρα, ακριβώς τη στιγμή που ο Αμερικανός πρόεδρος ετοιμάζεται να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον Κινέζο ομόλογό του.
Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.
