Ένα ζευγάρι από τη Φλόριντα κατέφυγε στην εξωσωματική γονιμοποίηση με την ίδια ελπίδα που οδηγεί κάθε οικογένεια σε αυτή τη διαδικασία. Ήθελαν ένα παιδί. Ύστερα από χρόνια, η γυναίκα έμεινε έγκυος. Όμως, όταν γεννήθηκε το μωρό τους, είχαν την αίσθηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αυτό που έβλεπαν δεν αντιστοιχούσε σε αυτό που περίμεναν.
Αυτή η διαίσθηση τους οδήγησε σε εξετάσεις και τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν το αδιανόητο. Το παιδί που έφεραν στο σπίτι δεν ήταν γενετικά δικό τους. Το έμβρυο που προοριζόταν για εκείνους είχε τοποθετηθεί κατά λάθος αλλού και, μέχρι σήμερα, δεν γνωρίζουν πού βρίσκεται.
Στην Καλιφόρνια, ένα άλλο ζευγάρι βίωσε μια παρόμοια αλλά ακόμη πιο δραματική εμπειρία. Δύο οικογένειες υποβλήθηκαν σε εξωσωματική γονιμοποίηση στην ίδια κλινική. Οι δύο γυναίκες ολοκλήρωσαν κανονικά την εγκυμοσύνη τους, γέννησαν και… επέστρεψαν στο σπίτι με το λάθος μωρό. Οι δύο οικογένειες συναντήθηκαν και κατέληξαν σε μια δύσκολη απόφαση: η κάθε μητέρα αποχωρίστηκε το παιδί που είχε κυοφορήσει, δίνοντάς το στους βιολογικούς του γονείς, και παίρνοντας το γενετικά δικό της μωρό, το οποίο είχε μεγαλώσει στη μήτρα της άλλης μητέρας — μια συναισθηματική κατάσταση από τις πιο σύνθετες.
Αυτές οι ιστορίες συγκλονίζουν, επειδή δίνουν την αίσθηση ότι κάτι έχει πάει τρομερά στραβά. Το σύστημα απέτυχε. Έγινε ένα λάθος. Ένα παιδί τοποθετήθηκε στη λάθος μήτρα.
Αυτές είναι οι περιπτώσεις για τις οποίες ακούμε· εκείνες που αναγκαστικά έρχονται στο φως, επειδή επειδή κάτι προδίδει ότι δεν είναι όπως θα έπρεπε. Οδηγούν σε εξετάσεις, σε ερωτήματα, σε απαντήσεις. Όμως δεν παρουσιάζεται κάθε περίπτωση τόσο ξεκάθαρα. Αν η ανακάλυψη εξαρτάται από το αν κάτι είναι προφανές, τότε αξίζει να αναρωτηθούμε πόσες περιπτώσεις δεν αποκαλύπτονται ποτέ.
Ωστόσο, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συμβαίνει όταν ένα επιθυμητό παιδί γεννιέται σε λάθος ζευγάρι. Το βαθύτερο ερώτημα είναι τι συμβαίνει με όλα τα παιδιά που δεν γεννιούνται ποτέ.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, φυλάσσονται περισσότερα από ένα εκατομμύριο κατεψυγμένα έμβρυα. Πολλά από αυτά δημιουργήθηκαν με πρόθεση και ελπίδα. Οικογένειες υποβλήθηκαν σε ιατρικές διαδικασίες, δαπάνησαν σημαντικά ποσά και υπέστησαν μεγάλη συναισθηματική δοκιμασία για να τα δημιουργήσουν. Όμως, μόλις αποκτήσουν τον αριθμό των παιδιών που επιθυμούν, τα εναπομείναντα έμβρυα συχνά μένουν πίσω.
Ορισμένα παραμένουν επ’ αόριστον στην κατάψυξη. Ορισμένα καταστρέφονται, άλλα δωρίζονται, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό παραμένει σε μια κατάσταση αναστολής, χωρίς να προχωρά προς κάποια κατεύθυνση, αλλά και χωρίς να εγκαταλείπεται οριστικά.
Για όσους πιστεύουν ότι η ζωή αρχίζει με τη σύλληψη, αυτό εγείρει ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Αν ένα έμβρυο είναι ζωή, τότε τι σημαίνει να διατηρείται αυτή η ζωή σε τον πάγο, σε μια αόριστη αναμονή, χωρίς χρονικό ορίζοντα, χωρίς σχέδιο και, συχνά, χωρίς καμία κατάληξη;
Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να δημιουργεί ζωή έξω από το ανθρώπινο σώμα, να την αποθηκεύει, να τη μεταφέρει, να τη διαχειρίζεται — πολλές φορές λανθασμένα. Ναι, έχουμε κατακτήσει την τεχνική πλευρά της διαδικασίας, αλλά δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε το νόημά της.
Πότε αρχίζει η ζωή; Πότε αποκτά σημασία; Και πότε αναλαμβάνουμε την ευθύνη απέναντί της;
Αυτά δεν είναι καινούργια ερωτήματα, όμως η τεχνολογία τα έχει μεταφέρει σε ένα νέο πλαίσιο. Δεν πρόκειται πλέον για μια θεωρητική συζήτηση. Βρίσκονται σε εγκαταστάσεις αποθήκευσης σε ολόκληρη τη χώρα — με ετικέτες, καταχωρισμένα και σε αναμονή.
Κάποιοι θα πουν ότι το έμβρυο δεν είναι ακόμη άνθρωπος. Άλλοι θα πουν ότι αποτελεί ήδη μια ζωή με εγγενή αξία. Και κάποιοι άλλοι θα αποφύγουν εντελώς το ερώτημα, επιλέγοντας να μην αποφασίσουν. Όμως τα έμβρυα παραμένουν εκεί. Δεν γίνονται πρωτοσέλιδα, όπως τα περιστατικά ανταλλαγής εμβρύων ή μωρών που γίνονται είδηση σε εθνικό επίπεδο. Δεν συνοδεύονται από θεαματικές δικαστικές υποθέσεις ή συγκινητικές επανενώσεις. Υπάρχουν σιωπηρά, μακριά από τα βλέμματα, μέσα σε ένα σύστημα το οποίο ελάχιστοι άνθρωποι σκέφτονται όταν ολοκληρωθεί η δική τους προσπάθεια.
Αν πρόκειται να κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση για τη ζωή, για την οικογένεια και για τον ρόλο της τεχνολογίας και στα δύο, τότε δεν μπορούμε να σταματήσουμε στις ιστορίες που μας σοκάρουν. Πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να εξετάσουμε και εκείνες που πλέον θεωρούμε φυσιολογικές.
Έχουμε μάθει πώς να δημιουργούμε ζωή σε ένα εργαστήριο. Είμαστε όμως πραγματικά έτοιμοι να αναλάβουμε το βάρος όσων συνεπάγεται αυτή η δυνατότητα;
Της Mollie Engelhart
Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.
