Οι καθηγητές της στη Σχολή Καλών Τεχνών, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, της είπαν ότι «δεν μπορούσε να δει τα χρώματα», έτσι η Λίζα Ουώτκινς πήρε πτυχίο στην κλωστοϋφαντουργία. Αυτή η αξιολόγηση την κράτησε μακριά από τη ζωγραφική για πάνω από δύο δεκαετίες.
«Η χαρά μου είχε σχεδόν εξαφανιστεί», είπε η 56χρονη Ουώτκινς στην εφημερίδα The Epoch Times, μιλώντας για την επίδραση της κριτικής των καθηγητών της στη δημιουργικότητά της. «Άφησα τα μολύβια μου για πάνω από 20 χρόνια, αλλάζοντας συνεχώς δουλειές, δουλεύοντας πάντα σκληρά, αλλά χωρίς να νιώθω ποτέ ικανοποιημένη. Πάντα κάτι έλειπε».
Αφού υπέστη σωματική και ψυχική κατάρρευση το 2012, ένας καλοπροαίρετος σύμβουλος την ενθάρρυνε να ξανασυνδεθεί με τη δημιουργική της πλευρά. Τότε αγόρασε ένα σετ 120 μολυβιών ακουαρέλας Albrecht Durer και «όλα άλλαξαν».
Η Ουώτκινς, που μπορεί να δει τα χρώματα, διδάσκει πλέον με μεγάλη επιτυχία διεθνώς και έχει κερδίσει πολλά βραβεία για τα πορτρέτα της με θέμα την άγρια φύση. Η πρόταση του συμβούλου τής έδωσε το έναυσμα να επιστρέψει στην τέχνη της και να ανακάμψει με μεγάλη επιτυχία.
«Από τη στιγμή που έβαλα το μολύβι στο χαρτί, ένιωσα σαν να γύρισα στο σπίτι μου», είπε η καλλιτέχνις, που κατάγεται από το Βόρειο Λίνκολνσιρ του Ηνωμένου Βασιλείου. «Όλες μου οι γνώσεις γνώση επανήλθαν και η αγάπη μου για τα ζώα ξεχείλιζε σε κάθε μου πινελιά».
Μετά από τον εικοσαετή της καλλιτεχνικό λήθαργο, η πρώτη της μεγάλη προσπάθεια ήταν ένας διαγωνισμός του περιοδικού Colored Pencil Magazine, στον οποίο κέρδισε την πρώτη θέση στην κατηγορία Αρχαρίων για το πορτρέτο μιας λεοπάρδαλης του χιονιού. Πολύ σύντομα, κατακλύστηκε από παραγγελίες για πορτρέτα κατοικίδιων ζώων. Μόλις έξι μήνες μετά την αγορά ενός νέου σετ χρωματιστών μολυβιών, έκανε ένα τεράστιο άλμα, παραιτούμενη από τη δουλειά της για να αφοσιωθεί στη ζωγραφική.
«Τότε τα πράγματα δεν διαδίδονταν τόσο γρήγορα και μαζικά όπως τώρα, αλλά [το «Snow Leopard»] επιλέχθηκε από πολλούς καλλιτέχνες και οργανισμούς. Η ατζέντα μου γέμισε με παραγγελίες για τους επόμενους μήνες και δούλεψα ακούραστα για να βελτιωθώ», θυμάται.
Οι παραγγελίες για άλογα που έλαβε πριν από εννέα χρόνια (όπως τα έργα της «Cowboy» και «Ziggy») την επανέφεραν στο σχέδιο αλόγων, λόγω της μεγάλης ζήτησης από τους οπαδούς της στο Patreon, και την οδήγησαν στη δημιουργία τού «Ready When You Are». Το όμορφο καστανό κεφάλι του ίππου με το χαλινάρι έλαβε έπαινο από τη UK Colour Pencil Society στην Ετήσια Ανοιχτή Έκθεση του 2025.
Στοιχείο-κλειδί στα έργα της είναι η διαστρωμάτωση.
«Πάντα ξεκινώ δημιουργώντας ένα υπόβαθρο με μολύβια ακουαρέλας. Μόλις στεγνώσει, επιστρέφω με στρώσεις μολυβιών με βάση το λάδι για να δώσω βάθος, τόνο, υφή και λεπτομέρεια», εξηγεί στο Facebook, μετά την ανάρτηση της εικόνας.
«Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που βλέπω στα έργα των καλλιτεχνών που χρησιμοποιούν χρωματιστά μολύβια είναι η έλλειψη βάθους στα έργα τους. Συχνά, αυτό οφείλεται απλώς στο γεγονός ότι δεν έχουν δουλέψει αρκετά τις στρώσεις».
Ξεκινώντας με ένα υγρό σχέδιο που έχει γίνει με μολύβι ακουαρέλας, το χρώμα εισχωρεί στις ίνες του χαρτιού, δημιουργώντας την πρώτη βασική στρώση. Αυτή η απαλή βάση ευνοεί την προσθήκη λεπτομερειών, δημιουργώντας βάθος όπου τα πιο γενικά σχήματα έχουν μια διακριτική ασάφεια, ενώ οι πιο έντονες λεπτομέρειες, όπως η γούνα και οι αντανακλάσεις, ξεχωρίζουν.
Από το πρώτο της ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2017 για να διδάξει εικαστικά, η Ουώτκινς άρχισε να διοργανώνει περιοδείες σε διεθνές επίπεδο, καθώς και διαδικτυακά μαθήματα. Ως αποτέλεσμα, δεν είχε πολύ χρόνο να δημιουργεί τα δικά της έργα, αλλά αυτό τώρα αλλάζει. «Φέτος, αφιέρωσα λίγο χρόνο στον εαυτό μου, εστιάζοντας σε προσωπικά έργα και αποκαθιστώντας την ισορροπία μετά από ένα μικρό πρόβλημα υγείας», λέει.
Τώρα, η Ουώτκινς ανυπομονεί να διδάξει ξανά. Η κάποτε απογοητευμένη φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών έχει κλείσει έναν κύκλο και πλέον ενθαρρύνει άλλους αναδυόμενους καλλιτέχνες. «Αυτό είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα», είπε μιλώντας για τα επερχόμενα μαθήματα. «Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να είσαι παρών, να βλέπεις τις στιγμές της έμπνευσης και τη χαρά όταν όλα συντελούνται για τους μαθητές σου».
ΓΚΑΛΕΡΙ
