Κινέζοι πολίτες οδηγούνται στην πώληση αίματος προκειμένου να επιβιώσουν, λόγω του επίμονα υψηλού ποσοστού ανεργίας και της υποτονικής πορείας της κινεζικής οικονομίας, όπως ανέφεραν κάτοικοι από διαφορετικές περιοχές της χώρας μιλώντας στην εφημερίδα The Epoch Times.
Κάτοικος Πεκίνου, ο Τσεν Χονγκ (ψευδώνυμο), ο οποίος στράφηκε στη συλλογή ανακυκλώσιμων υλικών αφού έχασε τη δουλειά του, δήλωσε πρόσφατα στην Epoch Times ότι πολλοί άνθρωποι είναι άνεργοι και στερούνται ακόμη και τροφής. Ανέφερε ότι το 2023 και το 2024 υπήρχαν πολλοί άστεγοι στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Beijing West, οι οποίοι βασίζονταν στην πώληση αίματος για να καλύψουν βασικές ανάγκες διαβίωσης.
Όπως είπε, επειδή δεν μπορούν να βρουν ούτε την πιο στοιχειώδη εργασία με ημερομίσθιο, μένουν χωρίς χρήματα και χωρίς φαγητό, ενώ αν προσφερθούν να πουλήσουν αίμα, τους παρέχεται τροφή. Πρόσθεσε ότι ορισμένοι φτάνουν στο σημείο να πουλούν αίμα κάθε δύο εβδομάδες.
Ο Γιανγκ Ντονγκ (ψευδώνυμο), μεσίτης αίματος στο Πεκίνο, δήλωσε στην Epoch Times στις 10 Φεβρουαρίου ότι οι τιμές διαμορφώνονται ανάλογα με την ομάδα αίματος. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι οι ομάδες A και O αποζημιώνονται με 800 γουάν (περίπου 97 ευρώ), ενώ οι ομάδες AB και B με 700 γουάν (περίπου 91 ευρώ). Επισήμανε ότι το βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη αίματος ομάδων A και O, καθώς πολλοί ασθενείς χρειάζονται αυτές τις ομάδες. Πρόσθεσε ότι διαθέτει διασυνδέσεις με όλα τα νοσοκομεία του Πεκίνου και μπορεί να διευκολύνει τη γραφειοκρατική διαδικασία και τον προγραμματισμό των ραντεβού για τη «δωρεά» αίματος.
Ανέφερε ακόμη ότι εκείνη την ημέρα βρισκόταν στο Νοσοκομείο 301, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για νοσοκομείο που συνήθως δέχεται ασθενείς με σοβαρές παθήσεις. Το Νοσοκομείο 301 έχει επίσης λειτουργήσει ως βάση υγειονομικής περίθαλψης για την ανώτατη ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (ΚΚΚ), με αρμοδιότητα τη διάγνωση και θεραπεία των ηγετών του Κόμματος, καθώς και όλων των θεατρικών διοικήσεων και κλάδων του στρατού, ενώ παράλληλα εξυπηρετεί και πολίτες.
Άρθρο για την αγορά περιστασιακής εργασίας της Ματζουτσιάο στο Πεκίνο, το οποίο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο από τον Ιανουάριο και υπογράφει ο ανεξάρτητος δημοσιογράφος Λι Μπαντζιάνγκ (Li Banjiang), αναφέρει ότι πολλοί από όσους κατέφευγαν εκεί αναζητώντας εργασία βρίσκονταν σε απόγνωση. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πώληση αίματος κατέληξε να αποτελεί την έσχατη λύση επιβίωσης, με ανθρώπους να φωνάζουν στον δρόμο ότι διαθέτουν αίμα προς πώληση.
Το ίδιο άρθρο επικαλείται ηλικιωμένο άνδρα από τη γειτονική επαρχία Χεμπέι, ο οποίος ανέφερε ότι οι περισσότεροι στη Ματζουτσιάο απολύονται από εργοστάσια όταν φτάσουν σε συγκεκριμένη ηλικία και έτσι αναγκάζονται να αναζητούν περιστασιακές εργασίες. Αν ούτε αυτό αποδώσει, πρόσθεσε, καταφεύγουν στην πώληση προσωπικών δεδομένων ή ακόμη και του αίματός τους για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.
Ο Πινγκ Σενγκ (ψευδώνυμο), 39 ετών από την επαρχία Γκουανγκντόνγκ, δήλωσε στην Epoch Times ότι πριν από την πανδημία COVID-19 η εταιρεία του είχε επενδύσει πάνω από οκτώ εκατομμύρια γουάν (περίπου 1.025.000 ευρώ) για επέκταση, τον Οκτώβριο του 2019. Ωστόσο, εξαιτίας των περιοριστικών μέτρων της πανδημίας, η ταμειακή ροή της επιχείρησης μηδενίστηκε, με αποτέλεσμα να βρεθεί με χρέη άνω των τριών εκατομμυρίων γουάν (περίπου 390.000 ευρώ). Στη συνέχεια εμφάνισε πέτρες στα νεφρά, αλλά δεν διέθετε τα 3.000 γουάν (περίπου 410 ευρώ) που απαιτούνταν για τη θεραπεία και αναγκάστηκε να πουλήσει αίμα για να επιβιώσει.
Όπως ανέφερε, είχε δώσει αίμα αρκετές φορές, αποκομίζοντας συνολικά περίπου 2.000 γιουάν (περίπου 244 ευρώ). Πρόσθεσε ότι πλέον δεν μπορεί να συνεχίσει, καθώς του επισημάνθηκε ότι αν εξακολουθήσει να πουλά αίμα κινδυνεύει να πεθάνει. Διευκρίνισε επίσης ότι το νοσοκομείο δεν μπορεί να χαρακτηρίσει τη διαδικασία ως πώληση αίματος, καθώς αυτό είναι παράνομο, και γι’ αυτό χρησιμοποιείται ο όρος δωρεά αίματος.
Οικονομία του αίματος
Το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας απαγόρευσε την πώληση αίματος με την έναρξη ισχύος του Νόμου περί Αιμοδοσίας την 1η Οκτωβρίου 1998, ο οποίος προβλέπει την εθελοντική αιμοδοσία. Έκτοτε, η πώληση αίματος πραγματοποιείται υπό το πρόσχημα της «εθελοντικής αιμοδοσίας». Όσοι μεσολαβούν σε αυτή τη δραστηριότητα και αποκομίζουν κέρδος αποκαλούνται «μεσίτες αίματος».
Ο Γιανγκ ανέφερε ότι η διαδικασία προσομοιάζει με μια κανονική επίσκεψη στο νοσοκομείο για αιμοδοσία και την τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών. Όταν καταβάλλονται χρήματα, διευκρίνισε, αυτά εμφανίζονται ως έξοδα διατροφικής ενίσχυσης. Σημείωσε ότι σήμερα υπάρχουν πολλοί «αιμοδότες», μεταξύ των οποίων άνεργοι και πολυάριθμοι εργάτες για αγροτικές εργασίες.
Τη δεκαετία του 1990, η λεγόμενη «οικονομία του πλάσματος αίματος» —η παράνομη δραστηριότητα επί πληρωμή μεταγγίσεων και δωρεών αίματος που λειτουργούσε με την υποστήριξη τοπικών αρχών του ΚΚΚ στην επαρχία Χενάν, μετατρέποντας ολόκληρη την περιοχή σε «φάρμα αίματος»— οδήγησε σε σοβαρή επιδημία AIDS στη χώρα. Σύμφωνα με έρευνες ιατρικών ειδικών και πληροφοριοδοτών, όπως η Γκάο Γιαοτζιέ (Gao Yaojie) και η Γουάνγκ Σουπίνγκ (Wang Shuping), το πραγματικό μέγεθος της επιδημίας ήταν πολύ σοβαρότερο από αυτό που παραδέχονταν οι αξιωματούχοι και οι επιπτώσεις της αναμένονταν μακροχρόνιες.
Τα τελευταία χρόνια, καθώς η κινεζική οικονομία συνεχίζει να επιδεινώνεται, ολοένα και περισσότεροι Κινέζοι αναγκάζονται να πουλήσουν αίμα για να επιβιώσουν, σύμφωνα με κατοίκους της χώρας.
Ο Τανγκ Τζινγκγιουάν, σχολιαστής τρεχουσών υποθέσεων με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες και ιατρός, δήλωσε στην Epoch Times ότι η παράνομη πώληση αίματος υφίσταται στην Κίνα εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, ωστόσο στο παρελθόν διεξαγόταν υπόγεια, ενώ πλέον έχει λάβει τον χαρακτήρα μιας ημι-δημόσιας παράνομης δραστηριότητας. Προειδοποίησε ότι η αύξηση του αριθμού των παράνομων πωλητών αίματος ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρή βλάβη σε ολόκληρο τον κλάδο των προϊόντων αίματος.
Όπως σημείωσε, το φαινόμενο αντανακλά τη μαζική ανεργία που έχει προκαλέσει η εκτεταμένη οικονομική ύφεση στην Κίνα, εξωθώντας πολλούς απελπισμένους πολίτες να πουλούν το αίμα τους απλώς για να επιβιώσουν. Πρόσθεσε ότι το γεγονός πως η παράνομη αυτή δραστηριότητα έχει εξελιχθεί σε ολόκληρη αλυσίδα της αγοράς καταδεικνύει τη σημερινή απορρύθμιση στη διαχείριση της κοινωνίας, η οποία έχει εισέλθει σε μια «ημι-μαφιόζικη κατάσταση».
Κατέληξε ότι ένα τέτοιο κοινωνικό φαινόμενο αποτελεί, στην πραγματικότητα, αναπόφευκτη εκδήλωση ενός καθεστώτος που εισέρχεται στο τελικό του στάδιο, με έντονη πόλωση πλούτου και απώλεια ελέγχου της κοινωνικής διαχείρισης.
Με τη συμβολή των Ning Haizhong και Gu Xiaohua
