Σχολιασμός
Αν παρακολουθήσει κανείς τη δυτική κάλυψη για τη Βόρεια Κορέα, αναδύεται ένα μοτίβο, καθώς η προσοχή μετατοπίζεται από το ένα επεισόδιο στο επόμενο· μια σύνοδος κορυφής, μια δοκιμή πυραύλου, κυρώσεις, και τώρα το Συνέδριο του Κόμματος.
Το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής αναφορικά με το Ένατο Συνέδριο του Κόμματος της Βόρειας Κορέας έχει επικεντρωθεί στη στάση του Κιμ Γιονγκ Ουν απέναντι στη Νότια Κορέα και στη συνεχιζόμενη επέκταση του πυρηνικού του οπλοστασίου. Ωστόσο, το Συνέδριο περιελάμβανε και μια άλλη διατύπωση που αξίζει πιο προσεκτική εξέταση, καθώς η Βόρεια Κορέα προτίθεται να αναπτύξει δυνατότητες επίθεσης σε εχθρικούς δορυφόρους. Το Reuters ανέφερε ότι το νέο πενταετές στρατιωτικό σχέδιο του Κιμ περιλαμβάνει όπλα ικανά να πλήξουν εχθρικούς δορυφόρους, ενώ αναλυτές επεσήμαναν ότι οι δυνατότητες κατά δορυφόρων εμφανίζονταν μαζί με συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, μη επανδρωμένες πλατφόρμες και πιο προηγμένους δορυφόρους αναγνώρισης.
Δεν επρόκειτο για ρητορική συμπλήρωση, καθώς τα συνέδρια του κόμματος στη Βόρεια Κορέα δεν είναι χαλαρές πολιτικές συγκεντρώσεις αλλά το σημείο όπου το καθεστώς καθορίζει την κατεύθυνση, και όταν κάτι εμφανίζεται σε ένα πενταετές αμυντικό σχέδιο σημαίνει ότι έχει προτεραιότητα. Αυτή η προτεραιότητα ταιριάζει σε ένα ευρύτερο μοτίβο.
Η Βόρεια Κορέα δεν ήταν ποτέ απλώς πρόβλημα πυραύλων ή πυρηνικών, αλλά πρόβλημα καθεστώτος, καθώς η δυναστεία Κιμ επιβιώνει μέσω της απομόνωσης, του εξαναγκασμού, της στρατιωτικοποίησης και της διαρκούς κρίσης, και αυτή η δομή παράγει τη συμπεριφορά. Αν το καθεστώς διατηρηθεί, τα μέσα θα αλλάξουν, οι μέθοδοι θα εξελιχθούν και το πεδίο θα επεκταθεί, αλλά το υποκείμενο σύστημα δεν θα αλλάξει. Αυτό σχετίζεται με τον τρόπο που ασκεί κρατική πολιτική, όπως περιγράφεται στο έργο των εκλιπόντων Τζιμ Λίλλεϋ (Jim Lilley) και Τσακ Ντάουνς (Chuck Downs) στο «Over the Line», όπου υποστηρίζεται ότι η Βόρεια Κορέα κατασκευάζει κρίσεις, χρησιμοποιεί πολιτική στων άκρων και εξαπάτηση και αποσπά παραχωρήσεις παρά την αδύναμη διαπραγματευτική της θέση, με στόχο την ενίσχυση της επιβίωσης του καθεστώτος και της στρατιωτικής του ισχύος.
Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν τεκμηριώσει αυτό το σύστημα λεπτομερώς, καθώς η Επιτροπή Έρευνας του 2014 περιέγραψε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, ενώ πιο πρόσφατες αναφορές καταλήγουν ότι η καταστολή όχι μόνο δεν έχει μειωθεί αλλά έχει ενταθεί, με την επιτήρηση να διευρύνεται και τον φόβο να παραμένει βασικό εργαλείο διακυβέρνησης. Ένα καθεστώς που στηρίζεται σε αυτή τη βάση δεν μετατρέπεται σε «κανονικό» απλώς υιοθετώντας τη ρητορική της διαστημικής ισχύος, αλλά συνεχίζει να λειτουργεί με τις ίδιες πρακτικές.
Η στροφή προς το διάστημα δεν ξεκίνησε φέτος. Το 2022, η Βόρεια Κορέα αναθεώρησε τον Νόμο για την Ανάπτυξη του Διαστήματος, αφαιρώντας διατυπώσεις που περιόριζαν τη δραστηριότητα σε ειρηνικούς σκοπούς και συνδέοντας άμεσα τις διαστημικές προσπάθειες με την εθνική άμυνα. Η διατύπωση στο Συνέδριο του Κόμματος ακολουθεί αυτή την αλλαγή. Η Βόρεια Κορέα δεν αντιμετωπίζει το διάστημα ως έργο κύρους αλλά ως μέρος του στρατιωτικού της προβλήματος, και αυτή η εξέλιξη δεν λαμβάνει χώρα μεμονωμένα.
Τον Ιανουάριο του 2025, ο Λευκός Οίκος εξέδωσε εκτελεστικό διάταγμα γνωστό ως «Iron Dome for America», το οποίο περιγράφει μια αρχιτεκτονική αντιπυραυλικής άμυνας με στοιχεία στο διάστημα. Η ιδέα συζητήθηκε ευρέως ως «Golden Dome» και η Βόρεια Κορέα το κατήγγειλε ως «σενάριο πυρηνικού πολέμου στο διάστημα». Η αλληλουχία είναι σαφής: οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν την αντιπυραυλική άμυνα με διαστημικά στοιχεία και η Βόρεια Κορέα δείχνει ενδιαφέρον για την ικανότητα παρεμβολής στα συστήματα αυτά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Βόρεια Κορέα διαθέτει ήδη λειτουργικό όπλο κατά δορυφόρων. Τα δημόσια στοιχεία δεν δείχνουν δοκιμασμένο ή ανεπτυγμένο σύστημα τέτοιου τύπου, ωστόσο δείχνουν πρόθεση. Η πιο πιθανή βραχυπρόθεσμη εξέλιξη δεν είναι ένας εξελιγμένος αναχαιτιστής αλλά μορφές διατάραξης, όπως παρεμβολές ή άλλες μέθοδοι που δυσχεραίνουν τη χρήση δορυφόρων σε περίοδο κρίσης, κάτι που συνάδει με τη γενικότερη προσέγγιση της Βόρειας Κορέας.
Το καθεστώς δεν επιδιώκει συμμετρία αλλά πλεονέκτημα. Δεν χρειάζεται να ελέγχει το διάστημα, αλλά να μπορεί να διαταράσσει τα συστήματα από τα οποία εξαρτώνται οι αντίπαλοί του, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό εξηγεί γιατί η δυτική τάση κατακερματισμού του προβλήματος της Βόρειας Κορέας — σε πυρηνικά, πυραύλους, ανθρώπινα δικαιώματα, κυβερνοχώρο και διάστημα — αποδεικνύεται ανεπαρκής.
Η Βόρεια Κορέα αποτελεί ένα ενιαίο κακό σύστημα, όπου το ίδιο κράτος που φυλακίζει τον πληθυσμό του, καταστέλλει την πληροφόρηση και κυβερνά μέσω του φόβου, αναπτύσσει όπλα, εξάγει αστάθεια και αναζητά τρόπους να αντισταθμίσει ισχυρότερους αντιπάλους. Το μοτίβο παραμένει σταθερό· πυροβολικό, πύραυλοι, πυρηνικός εκβιασμός, κυβερνοεπιχειρήσεις και τώρα το διάστημα.
Η Βόρεια Κορέα δεν εισέρχεται στο διάστημα όπως άλλα κράτη ούτε επιδιώκει εξερεύνηση ή επιστημονικό κύρος, αλλά επεκτείνει τη στρατηγική της, καθώς το καθεστώς που βασίζεται στον εξαναγκασμό στο εσωτερικό και στην πίεση στο εξωτερικό σηματοδοτεί ότι σκοπεύει να ανταγωνιστεί και σε τροχιά.
Αυτή είναι η εξέλιξη που έχει σημασία. Μια σοβαρή αμερικανική στρατηγική θα ξεκινούσε με αυτή την αναγνώριση, καθώς η Βόρεια Κορέα δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα στενό πρόβλημα ελέγχου εξοπλισμών, αλλά απαιτεί ένα ενιαίο πλαίσιο που περιλαμβάνει αντιπυραυλική άμυνα, ανθεκτικότητα στο διάστημα, δυνατότητες αντιμετώπισης παρεμβολών, αποτροπή και πίεση στο ίδιο το καθεστώς.
Το ζήτημα δεν είναι αν η Βόρεια Κορέα μπορεί ήδη να καταστρέψει έναν δορυφόρο, αλλά ότι έχει αποφασίσει πως το διάστημα αποτελεί μέρος του πεδίου μάχης της. Αυτή είναι η ευρύτερη εικόνα, η οποία συχνά παραβλέπεται, καθώς δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη τεχνολογία ή οπλικό σύστημα, αλλά για ένα καθεστώς που κακοποιεί τον λαό του και απειλεί τον κόσμο.
Του Lamont Colucci
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.
