Παρασκευή, 14 Ιούν, 2024

Παρουσίαση βιβλίου: «Δημιουργία ζωής»

Το Σάββατο 16 Δεκεμβρίου, στις 12.00 το μεσημέρι, η έμπειρη επιστήμων μαία Μαρία Γ. Γκόσμα, η οποία επί 40 χρόνια  ασχολείται με την προετοιμασία ζευγαριών για φυσικό τοκετό και για τοκετό στο σπίτι, θα παρουσιάσει το βιβλίο της «Δημιουργία Ζωής», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός. Η παρουσίαση θα λάβει χώρα στην οδό Μαυροκορδάτου 11.

Είναι πολύ σημαντική η προσφορά της κας Γκόσμα να μοιραστεί με το ελληνικό κοινό, τους νέους  και τους μελλοντικούς γονείς, το σπάνιο έργο της και τη γνώση της. Είναι από τις πρώτες μαίες στην Ελλάδα που ασχολήθηκαν με τον τοκετό στο σπίτι και ήταν μαθήτρια για  κάποιο διάστημα του γνωστού Γάλλου μαιευτήρα Φρεντερίκ Λεμπουαγέ (Frédérick Leboyer, 1918-2017). Χρειάζεται εμπειρία, υπευθυνότητα, γνώση και  ένα δυνατό εσωτερικό κάλεσμα για να δοθεί μια μαία  στον τοκετό στο σπίτι. Η αφοσίωση της κας Γκόσμα σε αυτό την έκανε να μελετήσει την παραδοσιακή κινέζικη ιατρική, τον βελονισμό και τα κινέζικα βότανα, για ολιστική και ειρηνική βοήθεια στον τοκετό χωρίς παρεμβατικές τεχνικές.

Είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε την κα Γκόσμα και να μας πει λίγα λόγια για το έργο της.

Κυρία Γκόσμα, τι σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας «Δημιουργία Ζωής»;

Θέλησα να μεταφέρω, εκτός από τις επιστημονικές γνώσεις, τη σχεδόν τεσσαρακονταετή εμπειρία μου δίπλα στην έγκυο γυναίκα και το μωρό της, και δίπλα στην γυναίκα που γεννάει  και στο παιδί που γεννιέται.

Σήμερα πλέον η μαίευση δεν ασκείται παραδοσιακά και εμπειρικά όπως παλιά,  έχουμε περάσει στην εποχή της επιστημονικής  τεχνολογίας και της ταχύτητας.

Είναι πολλά, βέβαια, τα οφέλη της τεχνολογικής επιστημονικής μαιευτικής και είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό, όταν υπάρχει ένδειξη.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, λόγω του υψηλού ποσοστού της εφαρμογής της και των παρεμβάσεων ρουτίνας (κατάκλιση, τεχνητή ρήξη θυλακίου, περινεοτομή,  επισκληρίδιος αναισθησία, υψηλό ποσοστό καισαρικών τομών), έχουν  χαθεί τα σημαντικά οφέλη για τη μητέρα και το παιδί σε αυτήν τη σημαντική εμπειρία της ζωής τους.

Δηλαδή, οι μητέρες, λόγω των παρεμβάσεων, σε υψηλό ποσοστό χάνουν την ενεργό συμμετοχή στον τοκετό τους και – κατά συνέπεια – την πραγματική συγκίνηση, τη χαρά και την ευχαρίστηση από τη γέννα των παιδιών τους (λόγω καταστολής των φυσικών τους ορμονών). Χάνουν επίσης τον πρώιμο δεσμό με το νεογνό, καθώς και τον σημαντικό και ωφέλιμο θηλασμό του μέσα στην πρώτη ώρα.

Λόγω επισκληριδίου αναισθησίας, οι μητέρες, χάνουν και την αυθόρμητη και ενστικτώδη έκφραση αγάπης και τρυφερότητας  απέναντι στο νεογέννητό τους και συχνά «εκφράζονται μηχανικά».

Τι θα θέλατε να πετύχετε με την συγγραφή και την κυκλοφορία αυτού του βιβλίου σας ;

Θα ήθελα, με όλη μου την καρδιά, να αφυπνιστεί, να ευαισθητοποιηθεί η γυναίκα για να ξαναπάρει στα χέρια της τον τοκετό της, αντί να την …ξε-γεννάμε εμείς και να της παίρνουμε την Δύναμη με την οποία είναι προικισμένη από την Φύση της και το Σχέδιό της. Θα ήθελα να απευθύνεται στη μαία της και να εκπαιδεύεται ώστε να θυμηθεί την λειτουργία της θηλυκής της Φύσης, αν την έχει «ξεχάσει»: την υπομονή, την τρυφερότητα, την αγάπη, τη δεκτικότητα, τη θεραπεία, την παράδοση του εγώ της… , όλα τα θηλυκά  χαρακτηριστικά με τα οποία είναι ευλογημένη να συν-δημιουργεί τη νέα Ζωή μαζί με τον άνδρα, να την μορφοποιεί και να την εκδηλώνει εδώ στον φυσικό μας κόσμο, να τη γεννάει δηλαδή με τις δικές της δυνάμεις.…

Και ο πατέρας θα πρέπει να φροντίζει τη μητέρα, διότι εμμέσως φροντίζει το παιδί του και του μαθαίνει ότι η ζωή είναι ωραία όταν μας αγαπούν και μας φροντίζουν. Έτσι  μαθαίνει κι εκείνος σιγά-σιγά να γίνεται πατέρας…

Και η πολιτεία με τη σειρά της, βέβαια, έχει υποχρέωση να υποστηρίζει την έγκυο γυναίκα, να της εξασφαλίζει τα κατάλληλα κέντρα για φυσικό  τοκετό χωρίς παρεμβάσεις και βία, με τη βοήθεια μαιών, καθώς και να υποστηρίζει τη θηλάζουσα μητέρα.

Η κυρία Γκόσμα προετοιμάζει ζευγάρια από την αρχή της εγκυμοσύνης και είναι μέλος του συλλόγου Επιστημόνων Μαιών/Μαιευτών και της ομάδας «Εθελοντική Μαιευτική«.

Με το βιβλίο της «Δημιουργία Ζωής«, μας οδηγεί βήμα-βήμα σ’ ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Στη συνειδητοποίηση ότι η Ζωή μας ξεκινάει από ΕΝΑ κύτταρο που εξελίσσεται σταδιακά, μέχρι να εκδηλωθούμε ως τελειωμένοι άνθρωποι.

Περιγράφει ολιστικά τη βιολογική και ψυχοπνευματική μας υπόσταση, με απλό και  κατανοητό τρόπο, χωρίς να χάνεται η επιστημονική ταυτότητα του πονήματος.

Αναφέρεται στη φυσιολογία των γεννητικών οργάνων και  των γενετικών μας κυττάρων, τα οποία σηματοδοτούν τα χαρακτηριστικά της αρσενικής και της θηλυκής – συγχρόνως – πλευράς που όλοι φέρουμε εντός μας.

Η συγγραφέας μάς θυμίζει τη θαυμαστή προετοιμασία του θηλυκού και του αρσενικού κυττάρου μέχρι να ενωθούν, που σηματοδοτεί την αντίστοιχη προετοιμασία της γυναίκας και του άνδρα μέχρι να ενωθούν  και να «καλέσουν» μια νέα Ζωή.

Περιγράφει την ανά εβδομάδα και ανά μήνα ανάπτυξη του εμβρύου και τα μηνύματα που εκείνο «δίνει» στους γονείς του, ώστε να το εκπαιδεύουν προγεννητικά.

Αναφέρεται στη Δύναμη με την οποία είναι ευλογημένη η γυναίκα-μητέρα,  να μορφοποιεί την νέα Ζωή που κυοφορεί.

Στέκεται, με ιερότητα, στον φυσικό τοκετό χωρίς παρεμβάσεις ρουτίνας και στην ανάγκη να «ξαναπάρει» η γυναίκα στα χέρια της τη γέννα των παιδιών της.

Ιδιαίτερα, στέκεται στο δώρο του «πόνου» της γέννας και στη σημασία του για την μητέρα και το παιδί.

Μιλάει για την θρέψη της νέας Ζωής και για τα πολλαπλά σωματικά και ψυχικά οφέλη που αποκομίζει  το παιδί και η μητέρα από τον θηλασμό.

Τέλος, η Μαρία Γκόσμα αναφέρεται στο σημαντικό Έργο της Μαίας και στην συμμετοχή της, για την φυσική και ψυχική υγεία μητέρας- παιδιού και οικογένειας.

Η «Δημιουργία Ζωής» αποτελεί χρήσιμο βοήθημα:

  • Για την αυτογνωσία των νέων που πρέπει να γνωρίσουν την ανδρόγυνη φύση τους πριν συνενωθούν με τ’ άλλο φύλο.
  • Για τα ζευγάρια που επιθυμούν να «καλέσουν» μια νέα Ζωή.
  • Για τους μελλοντικούς γονείς που «εκπαιδεύουν» το παιδί τους προγεννητικά.
  • Για τους επαγγελματίες υγείας (γιατρούς, μαίες/μαιευτές, νοσηλευτές, θεραπευτές, βοηθούς μητρότητας.
  • Για τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων που εκπαιδεύουν την νέα γενιά.
  • Για τα άτομα οποιασδήποτε ηλικίας που επιθυμούν περαιτέρω γνώση και «θεραπεία», πραγματοποιώντας αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας.

* * * * *

«Δημιουργία Ζωής»

Συγγραφέας: Μαρία Γ. Γκόσμα

Εκδότης: Αρμός, 2023

Αριθμός σελίδων: 256

Διαστάσεις: 21×14

Της Νέλης Σφιγγοπούλου

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

Η ιερή επιδίωξη της τελειότητας

Η ελληνική αρχιτεκτονική τονίζει τη φυσική τελειότητα, την ισορροπία και την συμμετρία βασισμένη στη μαθηματική κατανόηση της αισθητικής.

Μια ανακατασκευή του χρυσαλεφάντινου αγάλματος της Αθηνάς Παρθένου από τον Παρθενώνα, εκτίθεται σε αντίγραφο του Παρθενώνα στο Νάσβιλ του Τενεσί. (Ευγενική προσφορά του Paul Lithgow)

 

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ένα ρητό το οποίο ανακάλεσε μερικά χρόνια αργότερα ο Ρωμαίος μαθηματικός Βιτρούβιος: «Αυτός [ο αρχιτέκτονας] πρέπει να γνωρίζει τη γραφή, να είναι ειδικευμένος στο σχέδιο και να είναι καταρτισμένος στη γεωμετρία. Θα πρέπει να μπορεί να θυμάται πολλές ιστορίες, να ακούει προσεκτικά τους φιλόσοφους, να μην αγνοεί την ιατρική, να γνωρίζει τη μουσική, να θυμάται τις αποφάσεις των νομικών, και να γνωρίζει καλά την αστρονομία και την ουράνια τάξη».

Στην Ελληνιστική περίοδο, οι γλύπτες παρατηρούσαν το ανθρώπινο σώμα για να το απεικονίσουν τέλεια. Αλλά γιατί ένας γλύπτης πρέπει να έχει και μουσική γνώση;

Ο τρόπος με τον οποίο ένας Έλληνας αθλητής ρίχνει το δίσκο ονομάστηκε «ρυθμός». Ένας Έλληνας αθλητής γνώριζε με ακρίβεια τη μηχανική του σώματος και το ρυθμό του, τον οποίο χρησιμοποιούσε σε συνδυασμό με την περιστροφή του σώματος για να ρίξει την καλύτερη βολή.

Ακριβώς όπως οι αθλητές έπρεπε να κατανοούν το ρυθμό, οι αρχιτέκτονες έπρεπε να γνωρίζουν τη μουσική, γιατί με τη μουσική θα μπορούσαν να κατανοήσουν καλύτερα την ουσία οποιασδήποτε δράσης – χρήσιμη για τη γλυπτική του ανθρώπινου σώματος σε κίνηση – και την ουσία αυτού που κάνει ένα κτίριο ασφαλές.

Στρατηγική τοποθέτηση κτιρίων

Στην Ελλάδα, τα κτίρια πρέπει να τοποθετηθούν στρατηγικά για ν’ αντιστέκονται στους σεισμούς. Ο Παρθενώνας, που έχει ηλικία 2.500 έτη αποτελεί απόδειξη της επινοητικότητας των αρχιτεκτόνων. Επίσης οι κατασκευαστές έδιναν ιδιαίτερη σημασία στην τοποθεσία, προκειμένου να έχουν την καλύτερη θέα απ’ όλες τις οπτικές γωνίες.

Οι αρχιτέκτονες ζητούσαν συμβουλές σχετικά με το πού πρέπει να χτίσουν ένα κτίριο. Μερικές φορές λάμβαναν σημάδια από έναν συγκεκριμένο θεό που τους καθοδηγούσε για το πού και τι να χτίσουν. Όταν οι Πέρσες κατέστρεψαν τον Παρθενώνα και έκαψαν την ιερή ελιά που υπήρχε εκεί, οι Αθηναίοι δεν ήθελαν να τον ξαναχτίσουν από ανησυχία ότι θα τους υπενθύμιζε αυτό που είχαν κάνει οι Πέρσες. Αλλά την επόμενη μέρα, η ιερή ελιά επανεμφανίστηκε σαν να μην συνέβη τίποτα – ένα σημάδι ότι η θεά ήθελε να ξαναχτιστεί ο Παρθενώνας.

Έργα γεννημένα από την ευσέβεια

Γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες μπορούσαν να δημιουργήσουν γλυπτά και κτίρια τόσο όμορφα που μερικές φορές φαίνονται απίστευτα στα μάτια μας και μας κάνουν να θαυμάζουμε και ν’ αναρωτιόμαστε για το τι μπορούν να κάνουν τα ανθρώπινα όντα;

Η λέξη «άγαλμα», προέρχεται από το ρήμα «αγάλω» που σημαίνει ικανοποίηση, ευχαρίστηση, ευφροσύνη, ανάταση ψυχής.

Η τέχνη δημιουργήθηκε ως μια προσπάθεια ένδειξης σεβασμού κι ευσέβειας προς τους θεούς. Ετσι ένα έργο αφιερωμένο στο θεό που απεικονίζει πρέπει να είναι άψογο.

Αυτή η ίδια νοοτροπία καθοδηγούσε τους Έλληνες σε ό,τι δημιουργούσαν, ειδικά αν απευθυνόταν προς τους θεούς ή απεικόνιζε μια θεότητα.

Μπορούμε να δούμε σε ό, τι έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες συνδύαζαν τη θεωρία, τον σεβασμό για τους ουρανούς και την επιστήμη για να φτιάξουν ένα τέλειο έργο τέχνης.

Για τον καλλιτέχνη, η κατασκευή του τέλειου γλυπτού ήταν μια διαδικασία κάθαρσης της ψυχής. Τελειώνοντας το έργο ήξερε ότι και οι θεοί και οι άνθρωποι θα ένιωθαν αγαλλίαση με το που το αντίκριζαν.

Γνωρίζατε ότι είμαστε ανεξάρτητοι;

Η Epoch Times είναι ανεξάρτητη από οποιαδήποτε επιρροή από εταιρείες, κυβερνήσεις ή πολιτικά κόμματα. Ο μόνος μας στόχος είναι να δίνουμε στους αναγνώστες μας ακριβείς πληροφορίες και να είμαστε υπεύθυνοι προς το κοινό.

 

Ο Σωκράτης μιλάει για την γνώση

Ο Ξενοφώντας ο ιστορικός, περιέγραψε τον Σωκράτη ως έναν δίκαιο και ενάρετο πολίτη. Για τον Πλάτωνα ήταν ένας πρωτοπόρος ηθικός φιλόσοφος που έκανε λογοπαίγνια με τους διαλόγους του. Για τον Κικέρωνα, τον Ρωμαίο συγγραφέα και πολιτικό, αυτός που αντλούσε τη φιλοσοφία από τους ουρανούς και την έβαζε στις καρδιές και τα σπίτια των ανθρώπων.

Για τους περισσότερους ανθρώπους, ο Σωκράτης είναι γνωστός ως ο μεγάλος Αθηναίος φιλόσοφος (4 Ιουνίου, 470 π.Χ. έως 339 π.Χ.).

Από την αρχαιότητα έως και σήμερα, πολλοί μελετητές έχουν μελετήσει τη ζωή και τις διδασκαλίες του Σωκράτη. Πολλοί έβγαλαν συμπεράσματα για τον τρόπο ζωής του, και άλλοι έκαναν εικασίες βασισμένοι σε διάφορες φήμες.

Όλα αυτά συνέβησαν διότι ο Σωκράτης δεν άφησε ποτέ πίσω του γραπτά κείμενα. Μόνο αυτοί που ζούσαν κοντά του ή εκείνοι που έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον έγραψαν για αυτόν.

Είναι φυσιολογικό οι σημαντικές φυσιογνωμίες να αποτελούν αντικείμενο πολλών συζητήσεων στη ζωή και την κοινωνία των ανθρώπων. Ανεξάρτητα από το τι λένε οι σχολιαστές, ο Σωκράτης άφησε μια πολιτιστική κληρονομιά που μιλά στον άνθρωπο άμεσα ή έμμεσα και τον διδάσκει πώς να συμπεριφέρεται.

Γνῶθι σε αυτόν

Πολλοί άνθρωποι προσπάθησαν να αναλύσουν αυτή τη φράση για να κατανοήσουν τη βαθύτερη της έννοια. Είναι εύκολο να κατανοηθούν οι λέξεις, αλλά οι πράξεις κάποιου αποκαλύπτουν αν έχει καταλάβει το νόημα.

«Γνῶθι σαυτόν» σημαίνει “γνώρισε τον εαυτό σου”. Αυτός που έχει πραγματική επίγνωση του εαυτού του και των πράξεών του, μπορεί να καταλάβει και τους άλλους επίσης. Σε απλούστερο επίπεδο, είναι η ικανότητα κάποιου να συνειδητοποιήσει εάν οι συνήθειές του είναι καλές ή κακές και να έχει τη θέληση να μαθαίνει και να βελτιώνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Εν οίδα ότι ουδέν οίδα: Ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα

Η φράση στα ελληνικά συνήθως μεταφράζεται ως: «Ξέρω ένα πράγμα, και αυτό είναι ότι δεν ξέρω τίποτα». Κατά την άποψή μου, ο Σωκράτης δε εννοεί ότι δεν ξέρει τίποτα, αλλά ότι δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει κάτι με απόλυτη βεβαιότητα, αν και μπορεί να αισθάνεται σίγουρος για ορισμένα πράγματα. Ο Σωκράτης εξερευνούσε τον εαυτό του και όσο ανακάλυπτε, όλο και συνειδητοποιούσε ότι δε γνώριζε τίποτα.

Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι παρόμοιος με αυτόν της Ανατολίτικης φιλοσοφίας, όπου ο Βούδας Σακιαμούνι είπε: «Δεν δίδαξα κανένα Ντάρμα στη ζωή μου» αφού μετέδωσε τις διδασκαλίες του πάνω στις αλήθειες του σύμπαντος για πολλά χρόνια.

Όποια φιλοσοφία και αν εξετάσουμε, όλες έχουν μια ομοιότητα: τη γνώση και την ανακάλυψη του εαυτού.

Ένα άτομο που έχει επίγνωση του εαυτού του μπορεί να αποφύγει πολλές άσχημες καταστάσεις.

Η ιστορία του Δαίδαλου μας υπενθυμίζει το πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζει κανείς τα όρια του.

Ο Δαίδαλος ήταν ένας πολύ επιδέξιος τεχνίτης, τόσο που λέγεται ότι οι φιγούρες που έφτιαχνε έμοιαζαν να έχουν ζωή. Ο βασιλιάς Μίνωας τον έκλεισε σε έναν πύργο για να αποτρέψει να διαρρεύσουν οι γνώσεις του σχετικά με τον διάσημο λαβύρινθο της Κρήτης. Ο ίδιος και ο γιος του Ίκαρος ήθελαν να αποδράσουν από την Κρήτη και ο μόνος τρόπος ήταν πετώντας.

Έτσι κατασκεύασε δύο ζεύγη φτερών. Ο Δαίδαλος προειδοποίησε τον Ίκαρο να μην πετάξει πολύ ψηλά, γιατί η θερμότητα του ήλιου θα έλιωνε το κερί, ούτε πολύ χαμηλά, επειδή ο αφρός της θάλασσας θα έβρεχε τα φτερά του και δε θα  μπορούσε να πετάξει. Έτσι πατέρας και γιος πέταξαν μακριά. Είχαν περάσει από τη Σάμο, τη Δήλο και τη Λέβυνθο όταν το αγόρι άρχισε να ανυψώνεται, σαν να ήθελε να φτάσει στον παράδεισο.

Ο φλεγόμενος ήλιος έλιωνε το κερί που κρατούσε τα φτερά ενωμένα και άρχισαν να αποσυναρμολογούνται. Ο Ίκαρος έπεσε στη θάλασσα. Ο πατέρας του φώναζε κλαίγοντας, νιώθοντας τύψεις και πικρία για τα δημιουργήματά του. Εις μνήμη του παιδιού του, ονόμασε τη γη κοντά στο μέρος όπου ο Ίκαρος έπεσε Ικαρία.

Όταν δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, είναι δύσκολο να δεχτούμε κάποια συμβουλή στην καρδιά μας και πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τα πάντα, με αποτέλεσμα να ερχόμαστε αντιμέτωποι πολλές φορές με πολύ δύσκολες καταστάσεις.