NEWSFEED

Στην Ιαπωνία, όταν ένα πολύτιμο κεραμικό σπάσει, δεν θεωρείται αναγκαστικά άχρηστο. Μπορεί να επισκευαστεί με λάκα και σκόνη χρυσού, ασημιού ή άλλου πολύτιμου μετάλλου, έτσι ώστε η ρωγμή να μη σβηστεί αλλά να φανεί. Η τέχνη αυτή λέγεται κίντσουγκι — kintsugi, δηλαδή «χρυσή ένωση» — και συναντάται και ως κιντσουκούροϊ, «χρυσή επισκευή». Δεν είναι απλώς μια τεχνική αποκατάστασης κεραμικών. Είναι ένας τρόπος να βλέπει κανείς τον χρόνο, τη φθορά, την απώλεια και τη συνέχεια.

Η εικόνα είναι απλή και γι’ αυτό δυνατή: ένα πιάτο, ένα μπολ ή ένα κύπελλο της τελετής του τσαγιού πέφτει και σπάει. Σε έναν κόσμο που συνηθίζει να μετρά την αξία με όρους καινούριου, άθικτου και εμπορικά ελκυστικού, η πρώτη αντίδραση θα ήταν να πεταχτεί. Στη λογική του κίντσουγκι, όμως, το αντικείμενο δεν ακυρώνεται από το τραύμα του. Αντιθέτως, το τραύμα εντάσσεται στην ταυτότητά του. Η ρωγμή δεν κρύβεται· φωτίζεται. Το σπάσιμο δεν αντιμετωπίζεται ως ντροπή· γίνεται μέρος της ιστορίας.

Η παραδοσιακή μέθοδος δεν είναι πρόχειρη. Χρησιμοποιεί ουρούσι [urushi], φυσική ιαπωνική λάκα από χυμό δέντρου, και απαιτεί χρόνο, υπομονή και τεχνική. Δεν πρόκειται για ένα βιαστικό «κόλλημα», αλλά για μια διαδικασία φροντίδας. Το αντικείμενο δεν επιστρέφει ακριβώς στην προηγούμενη κατάσταση. Γίνεται κάτι άλλο: παλαιότερο και νέο μαζί, πιο ευάλωτο αλλά και πιο πολύτιμο, επειδή φέρει επάνω του τη μνήμη της θραύσης και της αποκατάστασης.

Εκεί βρίσκεται η ουσία του κίντσουγκι. Δεν αρνείται ότι τα πράγματα σπάνε. Δεν προσποιείται ότι η φθορά δεν υπάρχει. Δεν ζητά να κρύψουμε τις πληγές κάτω από ένα στρώμα ψεύτικης τελειότητας. Λέει κάτι βαθύτερο: ότι όσα έχουν αξία δεν πετιούνται επειδή ράγισαν. Επισκευάζονται με τέτοιον τρόπο ώστε η πληγή τους να γίνει μαρτυρία, μνήμη και κάλλος.

Το κίντσουγκι συνδέεται συχνά με την αισθητική του ουάμπι-σάμπι [wabi-sabi], την ιαπωνική αναγνώριση της ομορφιάς στην απλότητα, στην ατέλεια και στην παροδικότητα. Στη Δύση, η ατέλεια συχνά αντιμετωπίζεται ως αποτυχία. Στην ιαπωνική αυτή παράδοση, όμως, η ατέλεια μπορεί να γίνει βάθος. Το παλιό αντικείμενο, το ραγισμένο κεραμικό, το σημάδι του χρόνου, δεν είναι κατ’ ανάγκην ελάττωμα. Είναι απόδειξη ότι κάτι έζησε, άντεξε, υπέστη βλάβη και δεν εγκαταλείφθηκε.

Από αυτή την τέχνη μπορεί να αντλήσει κανείς ένα ευρύτερο πολιτισμικό μάθημα. Διότι οι κοινωνίες, όπως και τα αντικείμενα, ραγίζουν. Ραγίζουν από οικονομικές κρίσεις, πολέμους, δημογραφική παρακμή, θεσμική κόπωση, ηθική διάβρωση, απώλεια πίστης στην οικογένεια, στην κοινότητα και στην πατρίδα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν ρωγμές. Το ερώτημα είναι τι κάνεις όταν εμφανιστούν.

Μια κοινωνία της αντικατάστασης πετά το παλιό και αγοράζει κάτι νέο. Μια κοινωνία της μνήμης επισκευάζει. Η πρώτη βλέπει το σπάσιμο ως τέλος. Η δεύτερη το βλέπει ως αρχή ευθύνης. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε έναν πολιτισμό που σέβεται τη συνέχεια και σε έναν πολιτισμό που έχει μάθει να ζει με την ευκολία του αναλώσιμου.

Η σύγχρονη Δύση έχει χτίσει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς της πάνω στην αντικατάσταση. Όταν κάτι δυσκολεύει, το αλλάζει. Όταν κάτι παλιώνει, το θεωρεί ξεπερασμένο. Όταν μια σχέση, μια οικογένεια, μια γειτονιά, ένα επάγγελμα, ένας θεσμός ή μια εθνική παράδοση παρουσιάσει ρωγμές, η πρώτη αντίδραση είναι συχνά η εγκατάλειψη. Όχι η επισκευή. Όχι η υπομονή. Όχι η αργή αποκατάσταση. Αλλά η εύκολη λύση: πετάμε, αγοράζουμε, εισάγουμε, αντικαθιστούμε.

Αυτό το πνεύμα δεν περιορίζεται στα αντικείμενα. Περνά στον άνθρωπο, στην πολιτική, στην οικογένεια, στην οικονομία και τελικά στο ίδιο το έθνος. Όταν η δημογραφία καταρρέει, η απάντηση δεν είναι πάντα η ενίσχυση της οικογένειας, η στήριξη των νέων ζευγαριών, η αποκατάσταση της σχέσης του ανθρώπου με τον τόπο του. Πολύ συχνά η απάντηση γίνεται λογιστική: αντικατάσταση πληθυσμού, εισαγωγή εργατικών χεριών, εμπορευματοποίηση της κατοικίας, μετατροπή της παραμονής σε επενδυτικό προϊόν.

Η Ιαπωνία δεν είναι κοινωνία χωρίς προβλήματα. Αντιμετωπίζει βαριά γήρανση, υπογεννητικότητα και μεγάλη πίεση στην αγορά εργασίας. Όμως το δημογραφικό της πρόβλημα έχει διαφορετική μορφή από εκείνο πολλών δυτικών κοινωνιών. Δεν έχει μετατραπεί σε μια γενικευμένη πολιτική αντικατάστασης του εθνικού σώματος ούτε συνοδεύεται από ένα μοντέλο όπου η εγκατάσταση στη χώρα αγοράζεται μέσω ακινήτων. Η Ιαπωνία έχει ξένους κατοίκους και αυξανόμενες ανάγκες ξένης εργασίας, αλλά μέσα σε αυστηρά ορισμένες κατηγορίες παραμονής: εργασία, εξειδικευμένη απασχόληση, σπουδές, οικογενειακοί δεσμοί, επιχειρηματική διαχείριση ή άλλες συγκεκριμένες δραστηριότητες. Οι επίσημες ιαπωνικές κατηγορίες μακράς παραμονής δεν συγκροτούν ένα πρόγραμμα Golden Visa τύπου Ελλάδας, όπου η αγορά ακινήτου λειτουργεί ως βασική οδός για άδεια διαμονής.

Αυτό είναι κρίσιμο. Η Ιαπωνία δεν προσφέρει μια κλασική Golden Visa δεμένη με αγορά κατοικίας. Δεν λέει στον ξένο επενδυτή: αγόρασε ακίνητο και πάρε δικαίωμα παραμονής. Η παραμονή συνδέεται με δραστηριότητα, ιδιότητα, εργασία, οικογένεια ή θεσμικά ορισμένο σκοπό. Η ιδιοκτησία ακινήτου δεν γίνεται από μόνη της διαβατήριο εγκατάστασης. Αυτό δείχνει μια διαφορετική αντίληψη για τη σχέση ανάμεσα στο κράτος, τη γη και την παραμονή.

Ακόμη και στο ζήτημα της παράνομης παραμονής, η ιαπωνική περίπτωση δείχνει διαφορετική κλίμακα και διαφορετική κρατική στάση. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Μετανάστευσης της Ιαπωνίας, οι αλλοδαποί που διέμεναν παράνομα στη χώρα ανέρχονταν σε 68.488 την 1η Ιανουαρίου 2026, αριθμός μειωμένος σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Δεν πρόκειται για μηδενικό φαινόμενο· καμία μεγάλη σύγχρονη χώρα δεν είναι απολύτως απαλλαγμένη από τέτοια ζητήματα. Όμως πρόκειται για περιορισμένο και κρατικά καταγεγραμμένο φαινόμενο σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της χώρας. Την ίδια ώρα, οι ξένοι κάτοικοι της Ιαπωνίας έφτασαν τα 4.125.395 στο τέλος του 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία της ιαπωνικής διοίκησης, παραμένοντας περίπου στο 3,3% του συνολικού πληθυσμού.

Με άλλα λόγια, η Ιαπωνία γερνά, αλλά παραμένει δημογραφικά συμπαγής. Δεν αντιμετωπίζει το έθνος της ως κάτι που μπορεί απλώς να αντικατασταθεί. Το πρόβλημά της είναι βαθύ, όμως παραμένει εσωτερικό: πώς θα διατηρηθεί η συνέχεια ενός λαού με λίγες γεννήσεις. Το ερώτημα για την Ιαπωνία είναι πώς θα επισκευάσει το ράγισμα χωρίς να αλλάξει το ίδιο το σκεύος. Αυτή ακριβώς είναι η σύνδεση με το κίντσουγκι: η ρωγμή αναγνωρίζεται, αλλά δεν γίνεται πρόσχημα για εγκατάλειψη της ταυτότητας.

Εδώ εισάγεται το ελληνικό ερώτημα. Η Ελλάδα γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει ρωγμή. Οικονομική κρίση, φυγή νέων ανθρώπων, υπογεννητικότητα, γήρανση, πίεση στην οικογένεια, ακριβά ενοίκια, αποδυνάμωση των τοπικών κοινοτήτων, απώλεια εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2024 καταγράφουν ξανά τη δημογραφική πίεση: οι θάνατοι υπερβαίνουν τις γεννήσεις, επιβεβαιώνοντας τη φυσική μείωση του πληθυσμού. Η χώρα δεν έχει απλώς ένα οικονομικό πρόβλημα. Έχει πρόβλημα συνέχειας.

Το ερώτημα είναι τι κάνει με αυτή τη ρωγμή. Την επισκευάζει με χρυσό ή πουλά το ίδιο το σκεύος;

Σε αυτό το σημείο μπαίνει η συζήτηση για τη Golden Visa. Το ελληνικό πρόγραμμα παρουσιάζεται ως εργαλείο προσέλκυσης επενδύσεων. Και πράγματι, φέρνει κεφάλαια στην αγορά ακινήτων. Όμως η βαθύτερη σημασία του δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πολιτική, κοινωνική και εθνική. Διότι όταν μια χώρα με δημογραφικό πρόβλημα και στεγαστική κρίση συνδέει την άδεια παραμονής με την αγορά ακίνητης περιουσίας, τότε δεν προσελκύει απλώς χρήμα. Αλλάζει τη σχέση ανάμεσα στον τόπο, την κατοικία και την παραμονή.

Σύμφωνα με το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, η Golden Visa αφορά τη «μόνιμη άδεια διαμονής επενδυτή» και συνοδεύεται από ειδικά δικαιολογητικά, μεταξύ των οποίων συμβολαιογραφικές πράξεις, στοιχεία ακινήτου και τρόπος καταβολής τιμήματος ή μισθώματος. Στα στοιχεία του Απριλίου 2026, οι ισχύουσες άδειες διαμονής μόνιμου επενδυτή μαζί με τα μέλη οικογένειας ανέρχονταν σε 89.726. Οι άδειες που αφορούσαν τον ίδιο τον μόνιμο επενδυτή ήταν 31.178, από τις οποίες 23.643 αφορούσαν αρχική χορήγηση και 7.535 ανανέωση ή επανέκδοση.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η εικόνα των αιτήσεων. Για την περίοδο 2022 έως Απρίλιο 2026, οι αιτήσεις αρχικής χορήγησης και ανανέωσης ανήλθαν σε 39.785. Από αυτές, 29.697 είχαν εκδοθεί, 367 είχαν απορριφθεί, 30 είχαν ανακληθεί και 9.691 παρέμεναν εκκρεμείς. Στο δωδεκάμηνο Απρίλιος 2025–Απρίλιος 2026, καταγράφηκαν 7.077 αιτήματα, εκ των οποίων 2.380 είχαν εκδοθεί έως το τέλος Απριλίου, ενώ 4.676 παρέμεναν εκκρεμή. Οι περισσότερες εκκρεμότητες συγκεντρώνονταν στην Αττική, με 7.332 περιπτώσεις, ενώ ακολουθούσαν οι περιφέρειες Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου, Θεσσαλίας–Στερεάς Ελλάδας και Μακεδονίας–Θράκης. Ως προς τις υπηκοότητες, οι περισσότερες εκκρεμότητες αφορούσαν επενδυτές από την Κίνα, την Τουρκία και το Ισραήλ.

Η κυβέρνηση έχει αυξήσει τα όρια επένδυσης σε περιοχές υψηλής ζήτησης, αναγνωρίζοντας εμμέσως ότι το πρόγραμμα δεν είναι ουδέτερο για την αγορά κατοικίας. Σε Αττική, Θεσσαλονίκη, Μύκονο, Σαντορίνη και νησιά με πληθυσμό άνω των 3.100 κατοίκων το όριο έχει ανέβει στις 800.000 ευρώ, ενώ σε άλλες περιοχές στις 400.000 ευρώ, με ειδικές περιπτώσεις στις 250.000 ευρώ για αλλαγή χρήσης ή αποκατάσταση ακινήτων, υπό όρους. Οι αλλαγές αυτές δείχνουν ότι το κράτος γνωρίζει πως η Golden Visa δεν είναι απλώς ένα τεχνικό εργαλείο επενδύσεων. Επηρεάζει την κατοικία, τις τιμές, τη γεωγραφία της ιδιοκτησίας και τελικά την αίσθηση των πολιτών ότι μπορούν να ζήσουν στον τόπο τους.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη επισημάνει ότι τα προγράμματα επενδυτικής ιθαγένειας και διαμονής, οι λεγόμενες «χρυσές βίζες» και τα «χρυσά διαβατήρια», εγείρουν κινδύνους που σχετίζονται με ασφάλεια, ξέπλυμα χρήματος, φοροδιαφυγή και διαφθορά. Η κριτική, επομένως, δεν είναι μόνο συναισθηματική ή ιδεολογική. Είναι και θεσμική. Όταν η παραμονή σε μια χώρα γίνεται προϊόν αγοράς, τότε η ίδια η έννοια του δεσμού με τον τόπο εξασθενεί.

Το κίντσουγκι μάς βοηθά να δούμε τη διαφορά. Η χρυσή επισκευή δεν σημαίνει ότι ρίχνεις χρήμα πάνω σε μια ρωγμή. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις την πληγή, τη φροντίζεις, τη μετατρέπεις σε μνήμη και την εντάσσεις σε μια συνέχεια. Αντιθέτως, όταν μια χώρα χρησιμοποιεί το ακίνητο ως μέσο εμπορικής πρόσβασης, κινδυνεύει να μπερδέψει τον χρυσό της επισκευής με το χρυσό της εκποίησης.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να αρνηθεί κάθε επένδυση. Δεν χρειάζεται να κλειστεί στον εαυτό της. Χρειάζεται όμως να θυμηθεί ότι η κατοικία δεν είναι απλώς ένα περιουσιακό στοιχείο, η γειτονιά δεν είναι απλώς προϊόν, η παραμονή δεν είναι απλώς διαδικασία, και ο τόπος δεν είναι απλώς αγορά. Μια χώρα που έχει δημογραφικό πρόβλημα δεν μπορεί να βλέπει τη γη της μόνο ως επενδυτικό πεδίο τρίτων. Μια χώρα που χάνει νέους ανθρώπους δεν μπορεί να απαντά μόνο με εισροές κεφαλαίων. Μια χώρα που γερνά δεν μπορεί να αντικαθιστά την πολιτική οικογένειας με την πολιτική ακινήτων.

Το σπασμένο πιάτο του κίντσουγκι δεν πετιέται. Και φυσικά ούτε πουλιέται κομμάτι κομμάτι. Επισκευάζεται. Το ίδιο ισχύει και για μια κοινωνία. Αν η Ελλάδα έχει ρωγμές — και έχει — η απάντηση δεν μπορεί να είναι η εύκολη αντικατάσταση. Δεν μπορεί να είναι η εκποίηση της κατοικίας, η μετατροπή της παραμονής σε επενδυτικό προϊόν και η λογιστική αντιμετώπιση του δημογραφικού. Η απάντηση πρέπει να είναι μια «χρυσή επισκευή»: στήριξη της οικογένειας, αναζωογόνηση της υπαίθρου, αξιοπρεπής κατοικία για τους νέους, θεσμική σοβαρότητα, προστασία της ιδιοκτησίας των Ελλήνων, σεβασμός στη συνέχεια του έθνους.

Το κίντσουγκι δεν είναι νοσταλγία. Είναι αυστηρό μάθημα ευθύνης. Λέει ότι η φθορά δεν είναι δικαιολογία για παραίτηση. Ότι το παλιό δεν είναι άχρηστο επειδή ράγισε. Ότι η πληγή δεν πρέπει να κρύβεται, αλλά ούτε και να γίνεται αφορμή για διάλυση. Πρέπει να επισκευάζεται με τρόπο που να κάνει το αντικείμενο πιο δυνατό, πιο αληθινό και πιο πολύτιμο.

Αυτό είναι το δίλημμα για την Ελλάδα και συνολικά για τη Δύση. Θα συνεχίσουμε να πετάμε ό,τι ραγίζει, αναζητώντας κάθε φορά κάτι φθηνότερο, πιο γρήγορο και πιο εύκολο; Θα αντιμετωπίζουμε την οικογένεια, την κατοικία, την παράδοση και το έθνος ως παλιά σκεύη που πρέπει να αντικατασταθούν; Ή θα ξαναμάθουμε την τέχνη της επισκευής;

Η Ιαπωνία, με όλες τις δικές της δυσκολίες, μας υπενθυμίζει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος: ο δρόμος της συνέχειας, της πειθαρχίας, της μνήμης και της μη εκποίησης της ταυτότητας. Το κίντσουγκι μάς λέει ότι οι ρωγμές μπορούν να γίνουν θησαυρός. Όχι όταν τις πουλάμε. Όταν τις επισκευάζουμε με χρυσό.

Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Η νέα «Έκθεση για την Παγκόσμια Δικαιοσύνη» του World Inequality Lab στη Γαλλία — η οποία ζητά την επιβολή ανώτατων ορίων στην οικονομική ανάπτυξη των πλούσιων χωρών, ανώτατους συντελεστές φόρου εισοδήματος 90% και τη δημιουργία ενός Παγκόσμιου Κρατικού Ταμείου για την αναδιανομή του πλούτου προς τον Παγκόσμιο Νότο — έχει αναζωπυρώσει μία από τις παλαιότερες συζητήσεις στην οικονομική επιστήμη: πώς μπορούμε να βγάλουμε τους ανθρώπους από τη φτώχεια;

Τα στοιχεία δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας. Η απάντηση είναι η οικονομική ανάπτυξη. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν εδώ και δεκαετίες ότι η ανάπτυξη δεν αρκεί ή δεν είναι τόσο σημαντική όσο η αναπτυξιακή βοήθεια. Η γαλλική έκθεση αποτελεί απλώς μια ριζοσπαστική έκφραση μιας ευρέως διαδεδομένης άποψης. Αξίζει, λοιπόν, να επανεξετάσουμε τα δεδομένα.

Με απλά λόγια, κάθε χώρα που έχει γίνει συνολικά πλουσιότερη έχει επίσης μειώσει τη φτώχεια. Καμία φτωχή χώρα δεν έχει επιτύχει ποτέ αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο χωρίς πρώτα να γίνει πραγματικά πλουσιότερη. Ο πλούτος και η ανθρώπινη ευημερία κινούνται παράλληλα, και αυτή είναι μία σχέση τόσο σταθερή που μοιάζει περισσότερο με φυσικό νόμο παρά με εύρημα των κοινωνικών επιστημών.

Οι άνθρωποι που ζουν σε συνθήκες φτώχειας έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε τρόφιμα, καθαρό νερό, αξιοπρεπή στέγαση, βασική ιατρική περίθαλψη και εκπαίδευση. Στη φύση δεν υπάρχει επάρκεια· οι αναγκαίες ποσότητες πρέπει να παραχθούν. Καθώς μια οικονομία αναπτύσσεται, παράγει περισσότερα από αυτά τα αγαθά. Αυτό επιτρέπει περαιτέρω ανάπτυξη, η οποία, με τη σειρά της, βγάζει τις μάζες από τη φτώχεια.

Πριν από δύο αιώνες, περί τα τρία τέταρτα του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσαν σε περιορισμένης έκτασης ενδιαιτήματα, με ελάχιστη δυνατότητα θέρμανσης, ενώ η τροφή έφτανε ίσα ίσα για να αποφύγουν τον υποσιτισμό. Πλέον το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν υπό αυτές τις συνθήκες είναι πολύ μικρότερο. Αυτό οφείλεται στην εκρηκτική αύξηση της παραγωγής που ξεκίνησε με τη Βιομηχανική Επανάσταση και δεν έχει σταματήσει ακόμα.

Ωστόσο, είναι ευρέως διαδεδομένη η πεποίθηση ότι η οικονομική ανάπτυξη στις φτωχές χώρες ωφελεί τους πλουσιότερους κατοίκους και παρακάμπτει τους άπορους. Ένας μεγάλος όγκος οικονομικής βιβλιογραφίας αποδεικνύει ότι αυτό δεν ισχύει. Για παράδειγμα, η έρευνα των οικονομολόγων της Παγκόσμιας Τράπεζας Ντέιβιντ Ντόλλαρ και Ααρτ Κρέυ [David Dollar, Aart Kraay], καθώς και άλλων, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όταν αυξάνονται τα μεσαία εισοδήματα, τα εισοδήματα του φτωχότερου 20% του πληθυσμού αυξάνονται ουσιαστικά με τον ίδιο ρυθμό. Με άλλα λόγια, η ανάπτυξη δεν ευνοεί συστηματικά τους πλούσιους σε βάρος των φτωχών.

Επιπλέον, ακόμη και στις χειρότερες περιπτώσεις όπου η ανάπτυξη ευνοεί τις ελίτ, ο αντίκτυπος στην ευημερία των φτωχών χωρών δεν μπορεί να αγνοηθεί. Σε μια πρόσφατη ανάρτηση στο Substack, ο οικονομολόγος ανάπτυξης Λαντ Πρίτσετ [Lant Pritchett] έδειξε ότι η ανάπτυξη που ευνοεί τις ελίτ στην Αιθιοπία συμβάλλει τέσσερις φορές περισσότερο στη βελτίωση των βασικών παραγόντων της ανθρώπινης ευημερίας — νερό, παιδική θνησιμότητα, σχολική εκπαίδευση — από ό,τι η ομοιόμορφη ανάπτυξη στη Δανία. Η Δανία έχει ήδη επιτύχει αυτούς τους βασικούς στόχους. Η Αιθιοπία όχι.

Ως εκ τούτου, το πιο σημαντικό ερώτημα για τις φτωχές χώρες δεν είναι ποιος ωφελείται περισσότερο από την ανάπτυξη, αλλά αν υπάρχει ανάπτυξη. Οι χώρες όπου κατοικεί η πλειονότητα των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας — η Μαδαγασκάρη, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Μοζαμβίκη, το Μαλάουι και το Μπουρούντι — δεν αναπτύσσονται εδώ και δεκαετίες. Ο Μαξ Ρόζεν, του «Our World in Data», επισημαίνει ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Μαδαγασκάρης σήμερα είναι περίπου το ίδιο με αυτό του 1950.

Ο λόγος δεν είναι η έλλειψη αναπτυξιακής βοήθειας. Αυτές οι οικονομίες συγκαταλέγονται μεταξύ των πιο εξαρτημένων από οικονομική βοήθεια στον κόσμο. Το Κονγκό έχει λάβει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια εδώ και πολλές δεκαετίες και 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια το 2024 μόνο από τις ΗΠΑ. Τα προηγούμενα χρόνια, η Μοζαμβίκη κάλυπτε έως και το ήμισυ του κρατικού προϋπολογισμού της από ξένη βοήθεια. Αυτές οι χώρες αποτελούν εδώ και γενιές το επίκεντρο αναπτυξιακών προγραμμάτων, δραστηριοτήτων μη κυβερνητικών οργανώσεων, έργων της Παγκόσμιας Τράπεζας, φιλανθρωπικών παρεμβάσεων και δωρεών.

Οι χώρες δεν παραμένουν εγκλωβισμένες στην ακραία φτώχεια επειδή ο κόσμος τις έχει αγνοήσει. Παραμένουν εγκλωβισμένες επειδή δεν παράγουν. Και δεν παράγουν επειδή οι θεσμικές συνθήκες που καθιστούν δυνατή την παραγωγή — ασφαλή δικαιώματα ιδιοκτησίας, κράτος δικαίου, ανοιχτές αγορές, προστασία από καταχρηστικές κυβερνητικές πρακτικές — απουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Οι χώρες που κατατάσσονται στις τελευταίες θέσεις ή κοντά σε αυτές στους δείκτες οικονομικής ελευθερίας είναι επίσης και οι φτωχότερες. Όσες προχωρούν σε απελευθέρωση βλέπουν γενική αύξηση των εισοδημάτων.

Η έρευνα του οικονομολόγου Βίνσεντ Τζελόζο [Vincent Geloso] καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η οικονομική ελευθερία αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους παράγοντες πρόβλεψης τού ποιος θα ξεφύγει από τη διαρκή φτώχεια και ποιος θα παραμείνει παγιδευμένος σε αυτήν. Οι Κόλιν Ντόραν και Τόμας Στράτμαν [Colin Doran, Thomas Stratmann] κατέληξαν σε παρόμοια συμπεράσματα. Ο μηχανισμός είναι απλός: τα δικαιώματα ιδιοκτησίας παρέχουν κίνητρο στους ανθρώπους να παράγουν. Τα μικρότερα ρυθμιστικά εμπόδια επιτρέπουν τη δημιουργία επιχειρήσεων και την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού προς τις ευκαιρίες. Η άρση των κυβερνητικών παρεμβάσεων ενθαρρύνει τις μακροπρόθεσμες επενδύσεις. Χωρίς αυτές τις συνθήκες, οι χώρες παραμένουν σε στασιμότητα, ανεξάρτητα από το πόση βοήθεια λαμβάνουν.

Η ανάπτυξη είναι απαραίτητη, αλλά και επαρκής. Καμία χώρα δεν έχει ξεφύγει από τη φτώχεια χωρίς αυτήν. Κάθε χώρα που έχει επιτύχει υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ έχει επίσης επιτύχει υψηλά επίπεδα ευημερίας στους βασικούς τομείς. Η στοχευμένη βοήθεια μπορεί να είναι χρήσιμη σε περιθωριακό επίπεδο, αλλά δεν αποτελεί υποκατάστατο της ανάπτυξης. Αν και πολλοί ‘αγωνιστές κατά της φτώχειας’ αγνοούν αυτή την πραγματικότητα, δεν επιτρέπεται να την αγνοούν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής.

Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.