Παρασκευή, 14 Ιούν, 2024

Μία από τις ομορφότερες βιβλιοθήκες του κόσμου

Πανέμορφη και μεγαλειώδης – η περιγραφή αυτή ταιριάζει απόλυτα στην Κρατική Αίθουσα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας, αναμφίβολα μια από τις πιο όμορφες βιβλιοθήκες στον κόσμο.

Η βιβλιοθήκη βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της Βιέννης, της πόλης που κάποτε ήταν το κέντρο μιας κραταιάς ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας.

Η γνώση είναι δύναμη – ως εκ τούτου, η παλαιά οικογένεια των Αψβούργων, που βασίλευε επί μακρόν, δημιούργησε αυτή τη μεγάλη βιβλιοθήκη στο παλάτι της, όπου συγκεντρώθηκαν η γνώση, η πολιτιστική μνήμη και τα ηγεμονικά τους δικαιώματα, προκειμένου να ισχυροποιήσουν και να εδραιώσουν την εξουσία τους.

Ωστόσο, καμία δυναστεία δεν είναι αιώνια. Καθώς η ισχύς των Αψβούργων εξασθένησε, έχοντας να αντιμετωπίσει και τις αυξανόμενες τάσεις για ανεξαρτησία στα εδάφη τους, η αλλοτινή Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη έγινε η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας του σήμερα.

Έστω κι έτσι, όμως, διατηρεί ακόμα τη μεγαλοπρέπεια ενός αυτοκράτορα, που πίστευε ότι είχε οριστεί από τον ίδιο τον Θεό.

Inside the Austrian National Library. (agsaz/Shutterstock)
Το εσωτερικό της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας. (agsaz/Shutterstock)

 

Inside the Austrian National Library. (aliaksei kruhlenia/Shutterstock)
Το εσωτερικό της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας. (aliaksei kruhlenia/Shutterstock)

 

Μεταξύ των θαυμάτων των εικαστικών τεχνών, της αρχιτεκτονικής και των άλλων τεχνουργημάτων της βιβλιοθήκης, που σήμερα είναι μουσείο, ξεχωρίζει η Αίθουσα του Κράτους (State Hall), η οποία, με τον θεαματικό μπαρόκ διάκοσμό της, μοιάζει να εισχωρεί στο θείο.

Πρόκειται, φυσικά, για βιβλιοθήκη και έτσι υπάρχουν τόμοι βιβλίων και χειρογράφων – μερικά μεγάλης αξίας, που χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα – τα οποία δεσπόζουν σε ράφια εκατέρωθεν της Αίθουσας του Κράτους. Ωστόσο, δεν μπορούν να διαβαστούν, καθώς οι σελίδες έχουν γίνει εξαιρετικά εύθραυστες. Τώρα πια απλώς υπάρχουν ως ιστορικά αντικείμενα, που πρέπει να εξετάζονται από απόσταση.

Η Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη περιλαμβάνει και πολλά πράγματα που μαρτυρούν την πάλαι ποτέ δύναμη και την κληρονομιά των Αψβούργων. Η ανακαίνιση της έγινε βάσει των σχεδίων του Λεοπόλδου Α’ και την έφερε εις πέρας ο γιος του, Κάρολος ΣΤ’, ο οποίος ξεκίνησε τις εργασίες το 1722.

The fresco on the domed ceiling of the Austrian National Library's State Hall. (jorisvo/Shutterstock)
Η τοιχογραφία στην θολωτή οροφή της Αίθουσας του Κράτους στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας. (jorisvo/Shutterstock)

 

A statue of Emperor Charles VI inside the Austrian National Library's State Hall in Vienna, Austria.  (Diego Grandi/Shutterstock)
Το άγαλμα του αυτοκράτορα Καρόλου ΣΤ’ δεσπόζει στην Αίθουσα του Κράτους της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας.(Diego Grandi/Shutterstock)

 

Στο κεντρικό οβάλ της αίθουσας δεσπόζει ένα ηράκλειο άγαλμα του Καρόλου ΣΤ’, ως Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δύο τοξωτές πτέρυγες σε κάθε πλευρά αντιστοιχούν σε δύο αντίθετα θέματα, τον πόλεμο και την ειρήνη, με αντίστοιχες τοιχογραφίες και μοτίβα.

Στολισμένη με κίονες, χρωματιστό μάρμαρο και φύλλα χρυσού, η αίθουσα υψώνεται περισσότερα από 18 μέτρα, με θολωτή κεντρική οροφή. Κοιτάζοντας την κύρια τοιχογραφία της οροφής, οι ίδιοι οι ουρανοί φαίνονται σαν να πέφτουν από πάνω, αναμειγνυόμενοι με τα αρχιτεκτονικά στοιχεία του χώρου.

Θεϊκές και γήινες μορφές συνυπάρχουν στα ζωγραφισμένα σύννεφα και τα ψεύτικα μπαλκόνια αυτού του έργου, που έχει τον τίτλο «Θεοποίηση» και το οποίο συνδέεται αρμονικά με το κάτω μέρος της αίθουσας.

Αν επισκεφθείτε τη Βιέννη, σίγουρα θα δείτε σε ταξιδιωτικές αφίσες και φυλλάδια την πρόσοψη, τα αγάλματα και το εξωπραγματικό φρέσκο της Αίθουσας του Κράτους, καθώς αποτελεί ένα από τα πιο λαμπρά στολίδια της αυστριακής πρωτεύουσας.

Left: Detail of a fresco painting in the State Hall. (jorisvo/Shutterstock); Right: Interior of the Austrian National Library, located in Hofburg Palace. (agsaz/Shutterstock)
Αριστερά: Λεπτομέρεια από την τοιχογραφία της οροφής της Αίθουσας του Κράτους. (jorisvo/Shutterstock) | Δεξιά: Εσωτερικό της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας, που στεγάζεται πλέον στο παλάτι Χόφμπουργκ. (agsaz/Shutterstock)

 

A view of the ceiling of the Austrian National Library's State Hall. (Evgeny Shmulev/Shutterstock)
Άποψη της οροφής της Αίθουσας του Κράτους της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας. (Evgeny Shmulev/Shutterstock)

 

A ceiling fresco inside State Hall in Hofburg Palace, Vienna. (jorisvo/Shutterstock)
Τοιχογραφία οροφής της Αίθουσας του Κράτους, στο παλάτι Χόφμπουργκ της Βιέννης. (jorisvo/Shutterstock)

 

Η Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη, ωστόσο, προϋπήρχε της Αίθουσας του Κράτους και χρονολογείται αιώνες νωρίτερα. Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, στα τέλη της δεκαετίας του 1300, ανήκε στο θησαυροφυλάκιο του δούκα Άλμπρεχτ Γ΄ και φυλασσόταν σε ένα παρεκκλήσι μέσα στο κάστρο του δούκα.

«Εκτός από κοσμήματα, πολύτιμους λίθους και κάθε είδους αξιοπερίεργα, στα θησαυροφυλάκια των κοσμικών αντιβασιλέων φυλάσσονταν και τα πιο πολύτιμα βιβλία», αναφέρει η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας. «Αυτοί οι θησαυροί δεν είχαν μόνο υψηλή υλική αξία, αλλά κυρίως συμβολική και ιερή.»

Μέρος της συλλογής αυτής αποτελούσε και το παλαιότερο βιβλίο που υπάρχει σήμερα στη βιβλιοθήκη, το Ευαγγέλιο, το οποίο, ως γνωστόν, απεικονίζει σκηνές από τους τέσσερεις Ευαγγελιστές και του οποίου τις γωνίες κοσμούν τα οικόσημα τεσσάρων οίκων: της Αυστρίας, της Στυρίας, του Τιρόλου και της Καρινθίας.

Καθώς η συλλογή άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες (συμπεριλαμβανομένων πλήθος Αγίων Ρωμαίων Αυτοκρατόρων) με την πάροδο των αιώνων, διευρύνθηκε, με επιπλέον συλλογές και βιβλιοθήκες, που προστέθηκαν μέσω αγορών, ενοποιήσεων και επιστημονικών ταξιδιών.

The façade of the State Hall in Vienna. (Borisb17/Shutterstock)
Η πρόσοψη της Αίθουσας του Κράτους στη Βιέννη. (Borisb17/Shutterstock)

 

A bookshelf full of antique books in the Austrian National Library. (Ann Raff/Shutterstock)
Ένα ράφι γεμάτο με βιβλία-αντίκες στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας. (Ann Raff/Shutterstock)

 

Στην ακμή της Αναγέννησης, η συλλογή της βιβλιοθήκης επικεντρώθηκε στις επιστήμες, την ιστορία και τη γενεαλογία, για τη νομιμοποίηση και τη διαφύλαξη της αυτοκρατορικής κληρονομιάς. Η ομορφιά των χειρογράφων πέρασε σε δεύτερη μοίρα έναντι της εξουσίας.

Με την πάροδο του χρόνου, όμως, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, η εστίαση σε μία οικογένεια – έστω και αυτοκρατορική – επικρίθηκε και η αναζήτηση της γνώσης έγινε το νέο σημείο εστίασης της βιβλιοθήκης. Εισήχθη ένα σύστημα ευρετηρίων και προστέθηκαν επιστημονικά έργα.

Μεταφέρθηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας της: από το κάστρο του δούκα Άλμπρεχτ Γ΄στο κάστρο του Φρειδερίκου Γ’, το Βίνερ Νόισταντ, τον 16ο αιώνα και, ύστερα, στο Χάραχ Χάουζ το 1623, πριν τελικά μεταφερθεί στο Χόφμπουργκ, το αυτοκρατορικό παλάτι των Αψβούργων, με την ολοκλήρωση της Αίθουσας του Κράτους το 1726.

A globe inside the Austrian National Library. (Yudai/Shutterstock); (Inset) Detail showing an ancient manuscript in the Austrian National Library, Vienna. (Alessandro Cristiano/Shutterstock)
Μια υδρόγειος σφαίρα στο εσωτερικό της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας. (Yudai/Shutterstock) | Εσωτερική εικόνα: Λεπτομέρεια από αρχαίο χειρόγραφο, που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας. (Alessandro Cristiano/Shutterstock)

 

Interior of Austrian National Library. (Nazar Skladanyi/Shutterstock)
Άποψη του εσωτερικού της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας. (Nazar Skladanyi/Shutterstock)

 

Η Αίθουσα του Κράτους είναι το στολίδι της βιβλιοθήκης, αν και επεκτείνεται πέρα από αυτήν με πρόσθετες πτέρυγες, μουσεία και αναγνωστήρια, που εμπλουτίζουν τη συλλογή της. Έχοντας υπάρξει κυρίως εκθεσιακός χώρος για τους φιλοξενούμενους μελετητές και διπλωμάτες κατά τον 18ο αιώνα, η αίθουσα είναι τώρα ένας χώρος τον οποίον μπορεί να επισκέπτεται, να απολαμβάνει και να χρησιμοποιεί για μελέτη το ευρύ κοινό.

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας δεν είναι μόνο μία από τις πιο όμορφες βιβλιοθήκες στον κόσμο. Η γνώση που περιέχεται στις αίθουσές της την καθιστά φύλακα της μνήμης της ανθρωπότητας πολλών αιώνων.

Εκτός από τα 200.000 βιβλία στην Αίθουσα του Κράτους, υπάρχουν αρχεία παπύρων, μια συλλογή από υδρόγειες σφαίρες, παρτιτούρες, χάρτες, έντυπα άρθρα και αντικείμενα, συνολικά περίπου 4 εκατομμύρια έργα.

Έτσι, αυτό που κάποτε φύλαγε την κληρονομιά μιας αυτοκρατορίας, διαφυλάσσει σήμερα πολύ περισσότερα μέσα στο θαυμαστό του περίβλημα, παραμένοντας ένα θαύμα της ανθρώπινης ιστορίας, που πρέπει να δείτε αν επισκεφθείτε ποτέ τη Βιέννη.

Του Michael Wing

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

Ένας ακέφαλος Ασσύριος Φύλακας ηλικίας 2.700 ετών επανεμφανίζεται στο Ιράκ

Ο Φύλακας βρισκόταν βαθιά στην άμμο και τα βράχια, στη μέση της ερήμου και της ιρανοκουρδικής σύγκρουσης, για αρκετές δεκαετίες. Το αρχαίο άγαλμα, που τώρα ήταν ακέφαλο, είχε σίγουρα δει και καλύτερες μέρες.

«Η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι απίστευτη», δήλωσε ο Πασκάλ Μπυττερλέν (Pascal Butterlin), καθηγητής αρχαιολογίας της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, που εργάζεται στην ανασκαφή κοντά στο Χορσαμπάντ.

Το παρόν άγαλμα συντηρείται από διεθνείς αρχαιολόγους από τη Γαλλία και τη Γερμανία – ομάδα που περιλαμβάνει και αρχαιολόγους από το Λούβρο και το Πανεπιστήμιο του Μονάχου.

Άψογα σμιλεμένες μπούκλες σχηματίζουν τη γενειάδα του αγάλματος. Ακριβείς γραμμές ορίζουν τα συμπαγή, ανοιγμένα φτερά του, που ξεδιπλώνονται αποκαλύπτοντας περίτεχνες λεπτομέρειες.

 A headless lamassu statue at a dig site in Khorsabad, Iraq. (Courtesy of Mission archéologique française à Khorsabad, P. Butterlin)
Το άγαλμα του ακέφαλου Λαμάσσου, που βρέθηκε σε χώρο ανασκαφής στο Χορσαμπάντ του Ιράκ. (Ευγενική παραχώρηση της γαλλικής αποστολής στο Χορσαμπάντ, P. Butterlin)

 

Αυτή η κολοσσιαία θεότητα, σκαλισμένη σε συμπαγές λευκό αλάβαστρο, είναι ένας Λαμάσσου. Με σώμα ταύρου, φτερά πουλιού και κεφάλι ανθρώπου, οι μονολιθικοί αυτοί φύλακες κάποτε επέβλεπαν όσους περνούσαν τις πύλες της αρχαίας ασσυριακής πρωτεύουσας Ντουρ-Σαρρουκίν, του σημερινού χωριού Χορσαμπάντ στο Ιράκ.

Η ανασκαφή που έφερε στο φως το συγκεκριμένο άγαλμα έλαβε χώρα το 1993, αλλά το εύρημα ακρωτηριάστηκε από πλιατσικολόγους, οι οποίοι αφαίρεσαν το κεφάλι του και το έκοψαν σε κομμάτια, για να το βγάλουν λαθραία από το Ιράκ. Όμως οι κλέφτες πιάστηκαν και το κεφάλι βρίσκεται τώρα στο Μουσείο του Ιράκ.

Ωστόσο, οι περιπέτειες του αποκεφαλισμένου αγάλματος δεν είχαν τελειώσει, καθώς βρισκόταν σε αμφισβητούμενο έδαφος κατά τη διάρκεια του ιρακινοκουρδικού εμφυλίου πολέμου, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, όπου συγκρούονταν σφοδρά οι δύο πλευρές με τανκς και πυροβολικό.

 A headless lamassu in Khorsabad, Iraq. (Courtesy of Mission archéologique française à Khorsabad, P. Butterlin)
Πλαϊνή όψη της Ασσυριακής θεότητας-φύλακα, που βρέθηκε σε χώρο ανασκαφής στο Χορσαμπάντ του Ιράκ. (Ευγενική παραχώρηση της γαλλικής αποστολής στο Χορσαμπάντ, P. Butterlin)

 

Καθώς ο κίνδυνος να καταστραφεί το άγαλμα λόγω των συγκρούσεων ήταν μεγάλος, οι ιρακινές αρχές, περιλαμβανομένου του Κρατικού Συμβουλίου Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, αποφάσισαν ότι ο Λαμάσσου χρήζει άμεσης προστασίας.

Τον περιέβαλαν με έναν μικρό τοίχο από λασπότουβλα και τον έθαψαν στην άμμο, διατηρώντας τον ασφαλή από τους βομβαρδισμούς και τις χερσαίες μάχες για αρκετές δεκαετίες. Τώρα έχει αναδυθεί ξανά στην επιφάνεια σχεδόν αλώβητος.

Το μονολιθικό άγαλμα έχει διαστάσεις 3,8 επί 3,9 μέτρα και ζυγίζει 18 τόνους. «Δεν έχω ξαναβρεί ποτέ στη ζωή μου κάτι τόσο μεγάλο», δήλωσε ο κ. Μπυττερλέν, όπως μετέδωσε το France 24. «Συνήθως, μόνο στην Αίγυπτο ή την Καμπότζη βρίσκεις τόσο μεγάλα κομμάτια.»

Οι ασσυριακοί Λαμάσσου προέρχονται από τον 8ο αιώνα π.Χ. Η κατασκευή τους έγινε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σαργών Β΄(722-705 π.Χ.) και η αποστολή τους ήταν να στέκονται ακοίμητοι φύλακες στις πύλες των πόλεων.

 Lamassu statues in the Louvre in Paris. (<a href="https://fr.m.wikipedia.org/wiki/Fichier:Human-headed_Winged_Bulls_Gate_Khorsabad_-_Louvre_02a.jpg">Vania Teofilo</a>/CC BY 3.0)
Αυτοί οι δύο Λαμάσσου φυλάσσονται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι. (Vania Teofilo/CC BY 3.0)

 

 (Left) Lamassu guardians are featured at the Louvre, Paris; (Right) Lamassus stand in the Assyrian Hall at the Iraqi Museum in Baghdad, Iraq. (Left: <a href="https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Human-headed_Winged_Bulls_Gate_-_Louvre.jpg">Poulpy</a>/CC BY 3.0; Right: <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/File:Iraqi_Museum.jpg">MohammadHuzam</a>/CC BY 4.0)
Αριστερά: Εμπρόσθια όψη των Λαμάσσου του Λούβρου (Poulpy/CC BY 3.0). Δεξιά: Δύο Λαμάσσου που φυλάσσονται στην Ασσυριακή Αίθουσα του Ιρακινού Μουσείου στη Βαγδάτη, στο Ιράκ (MohammadHuzam/CC BY 4.0).

 

Αρκετοί Λαμάσσου ανακαλύφθηκαν τον 19ο αιώνα από τον Γάλλο αρχαιολόγο Βικτόρ Πλας (Victor Place) και έγιναν εξέχοντα κομμάτια των συλλογών του Λούβρου και του Βρετανικού Μουσείου.

Εκτός του ιρανοκουρδικού πολέμου, το ακέφαλο άγαλμα επιβίωσε και των επιθέσεων του ISIS στα ασσυριακά τεχνουργήματα, όταν είχε καταλάβει την περιοχή μεταξύ 2014-2017. Εκείνα τα χρόνια, η μουσουλμανική οργάνωση κατέστρεψε δύο από τους τερατόμορφους φύλακες που βρίσκονταν στο Μουσείο της Μοσούλης. Αρκετοί Λαμάσσου καταστράφηκαν και στο Βορειοδυτικό Παλάτι στο Νιμρούντ.

Τώρα που οι εντάσεις έχουν υποχωρήσει και η περιοχή έχει σταθεροποιηθεί, οι αρχαιολόγοι συρρέουν από όλα τα σημεία της υφηλίου για να ανακτήσουν σημαντικά ευρήματα. Σε αυτά περιλαμβάνονται καλά διατηρημένες ασσυριακές πινακίδες που αποκαλύφθηκαν πέρυσι και Λαμάσσου που βρέθηκαν αυτό τον μήνα στο παλάτι του Εζαρχαντόν.

Τα ιστορικά ευρήματα – περιλαμβανομένου, ίσως, του ακέφαλου Φύλακα του Χορσαμπάντ – προορίζονται για το Μουσείο της Μοσούλη, για την αναπλήρωση της κατεστραμμένης συλλογής του.

Του Michael Wing

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

 

Ένα σπάνιο κλασικό αυτοκίνητο του 1931 βγαίνει σε δημοπρασία από τον οίκο Sotheby’s

Τι οδηγούσε ο Αλ Καπόνε, η ηθοποιός Τζίντζερ Ρότζερς και ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’ της Ιταλίας;

Η απάντηση είναι το μοντέλο J  . Ήταν ένα πολυτελές αυτοκίνητο και σύμβολο κύρους στην Αμερική και όχι μόνο, και από όλα τα μοντέλα J, ο σχεδιαστής της Duesenberg Γκόρντον Μ. Μπιούριγκ (Gordon M. Buehrig) θεωρούσε το κομψό, 5θέσιο Tourster το αγαπημένο του.

Με μόλις οκτώ αυθεντικά Tourster που κατασκευάστηκαν από την Derham Body Company του Rosemont της Πενσυλβάνια, ένα μοντέλο του 1931, με αριθμό J-423, εμφανίστηκε στον οίκο Sotheby’s και θα προσφερθεί σε δημοπρασία στις 18 Αυγούστου. Αντίστοιχα με τη φήμη αυτού του αυτοκινήτου, το J-423 έχει τον δικό του αστικό μύθο που συνδέεται με αυτό – καθώς φέρεται να επέζησε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κρυμμένο μέσα σε μια στοίβα άχυρα.

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

Αδιαμφισβήτητα, αυτό το Tourster έχει μείνει ανέπαφο, γεγονός εντυπωσιακό αν αναλογιστεί κανείς πού βρισκόταν τόσα χρόνια. Έχοντας όλους τους αυθεντικούς αριθμούς – στο πλαίσιο, το τοίχωμα πυρόσβεσης, τον κινητήρα και το αμάξωμα – και «υπέροχη καθαρότητα στο σύνολό του», η ομορφιά αυτού του Tourster παραμένει. Και η ομορφιά του είναι αυτό που ίσως εξασφάλισε την επιβίωσή του κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δήλωσε ο οίκος δημοπρασιών.

Ένα Duesenberg μοντέλο J Tourster που βρέθηκε μέσα σε μια στοίβα από άχυρα

Η ιστορία του πώς ένα Duesenberg Model J Tourster βρέθηκε κάτω από μια στοίβα άχυρα ξεκινά από τον αρχικό ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου. Ο οίκος Sotheby’s εξηγεί.

«Ένας από τους πελάτες της υψηλής κοινωνίας της Φιλαδέλφειας τους οποίους ο Derham εξυπηρετούσε ήταν ο Μπάτλερ Χάλαχαν, ο αρχικός ιδιοκτήτης του Tourster που έχουμε εδώ», δήλωσε ο οίκος δημοπρασιών. «Ο Χάλαχαν ήταν ένας πλέιμποϊ, γιος του Γουώλτερ και της Τζένι Μπάτλερ Χάλαχαν, ο οποίος κληρονόμησε τις περιουσίες των γονέων του, από υποδηματοπωλεία και παντοπωλεία αντίστοιχα».

Ένα άρθρο του 1941 στην εφημερίδα The Philadelphia Inquirer ανέφερε ότι ο Χάλαχαν «για χρόνια διατηρούσε ένα επιτηδευμένο διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη και μετακινούνταν μεταξύ εκείνου και της Ευρώπης, έχοντας στις αποσκευές του στις αμέτρητες αποδράσεις του από το Μανχάταν και την Καλιφόρνια ένα αυτοκίνητο αξίας 17.000 δολαρίων».

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

Με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, ο κος Χάλαχαν υποτίθεται ότι επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες από μια από τις εξορμήσεις του στην Ευρώπη, αφήνοντας πίσω το Tourster του. Το αυτοκίνητο της Duesenberg επέζησε από τον πόλεμο προφανώς «χάρη σε έναν ανώνυμο ευεργέτη που το έθαψε κάτω από μια στοίβα άχυρα», σύμφωνα με τον οίκο Sotheby’s, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου.

Μετά τον πόλεμο, το Tourster διασώθηκε από έναν Ιταλό αξιωματικό του στρατού, έναν ταξίαρχο Νίμπλο, σύμφωνα με τις σημειώσεις του οίκου δημοπρασιών. Στη συνέχεια, το αυτοκίνητο άλλαξε χέρια τουλάχιστον άλλες δύο φορές προτού βρει το δρόμο της επιστροφής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου παρέμεινε τα τελευταία 55 χρόνια.

Δύο οικογένειες κράτησαν το J-423 από το 1968, όταν το απέκτησε ο συλλέκτης κλασικών αυτοκινήτων Άντονι Ντ. «Τόνι» Πασκούτσι από το Μέριντιαν του Κονέκτικατ, ο οποίος φρόντισε να αποκαταστήσει την αρχική του αίγλη. Πήγε το αυτοκίνητο στο εργαστήριο του Τεντ Μπίλινγκ, στο Σριούσμπερι της Μασαχουσέτης, όπου το επανέφεραν στην αρχική του κατάσταση.

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

Τα εξωτερικά στοιχεία του J-423 ξαναβάφτηκαν με ένα καθαρό, διακριτικά μεταλλικό πράσινο χρώμα δύο τόνων και το εσωτερικό ανανεώθηκε με δέρμα σε αντίστοιχο λαδί-καφέ χρώμα. Εν τω μεταξύ, ούτε το αμάξωμα ούτε το πλαίσιο διαχωρίστηκαν, παραμένοντας αμφότερα σε άριστη κατάσταση. Οι αρχικοί προβολείς, ωστόσο, έλειπαν και αντικαταστάθηκαν με τα σωστά σώματα, που βρέθηκαν στην τεράστια αποθήκη ανταλλακτικών του κου Πασκούτσι για το μοντέλο J.

Η αποκατάσταση του αυτοκινήτου ολοκληρώθηκε το 1975 και το Tourster μεταφέρθηκε τελικά στο θερμαινόμενο γκαράζ του κου Πασκούτσι. Η ιδιοκτησία του αυτοκινήτου μεταβιβάστηκε τελικά στον λάτρη της Duesenberg γιο του κου Πασκούτσι, Τζόνι, πριν περάσει τελικά στον σημερινό ιδιοκτήτη του, τον Τέρενς Ε. Άντερλεϊ, το 2013. Από τότε διατηρείται στη συλλογή Terence E. Adderley.

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

Τα τελευταία 55 χρόνια, το Tourster οδηγήθηκε σπάνια – μόνο περιστασιακά σε μερικές εκθέσεις, περιλαμβανομένων των εμφανίσεων του στο Auburn Cord Duesenberg Club National Reunion στο Ώμπερν της Ιντιάνα και στο Amelia Island Concours d’Elegance το 2010.

Το αριστούργημα του Γκόρντον Μπιούριγκ διατίθεται προς πώληση

Ο οίκος Sotheby’s αναμένει ότι το J-423 θα πιάσει από 1.600.000 έως 2.000.000 δολάρια στη δημοπρασία. Ο οίκος δημοπρασιών το περιγράφει ότι βρίσκεται «σε αξιοσημείωτα άθικτη κατάσταση», εκτός από το χρώμα που δείχνει την ηλικία του «που αντιπροσωπεύεται σε μεγάλο βαθμό από ρωγμές και μικρά σπασίματα σε μερικά σημεία» και ελαφριά τσαλακώματα στο εσωτερικό.

Η σχεδιαστική ιδιοφυΐα του Μπιούριγκ φαίνεται σε διακριτικές πινελιές, όπως π.χ. στο «πίσω παρμπρίζ» που μοιάζει εντυπωσιακό ανάμεσα στα πίσω και τα μπροστινά καθίσματα. Το χαρακτηριστικό αυτό, που ονομάζεται «διπλό καπό», στο σχεδιασμό του Tourster έλυσε ένα πρόβλημα που ήταν σύνηθες σε άλλα phaetons της εποχής: δηλαδή, τα διπλά καπό ήταν αδέξια στο χειρισμό. Η λύση του Μπιούριγκ ήταν να μπορεί να σύρεται προς τα πάνω και προς τα κάτω πίσω από το μπροστινό κάθισμα με τη μανιβέλα μιας χειρολαβής, κρατώντας το μακριά από τους πίσω επιβάτες.

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

(ευγενική παραχώρηση του οίκου RM Sotheby’s)

 

Τα οκτώ αυθεντικά Toursters κατασκευάστηκαν όλα από την Derham Body Company του Rosemont της Πενσυλβάνια. Το σημερινό αυτοκίνητο θεωρείται Full Classic του Classic Car Club of America.

«Και τα οκτώ Derham Toursters έχουν επιβιώσει, αλλά δύο από αυτά αποτελούν πλέον μόνιμα μουσειακά αποκτήματα και τα υπόλοιπα παραμένουν σε μακροχρόνιες συλλογές», δήλωσε ο οίκος Sotheby’s. «Έτσι, αυτή μπορεί να είναι η μοναδική ευκαιρία στο άμεσο μέλλον για να αποκτήσει κανείς ένα από τα κλασικά σχέδια της Duesenberg όλων των εποχών, ένα αριστούργημα του Gordon Buehrig, το οποίο μάλιστα διατηρεί όλα τα πρωτότυπα χαρακτηριστικά και τη γοητεία του. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό μοντέλο J, που αξίζει να το κρατήσει ο επόμενος κάτοχός του για ακόμη μισό αιώνα, πάνω κάτω!»

Του Michael Wing

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

Ψηφιακή Φωτογραφία: Οι καλύτερες λήψεις του Γαλαξία μας για το 2023

Αστέρια, αστέρια και ακόμα περισσότερα αστέρια!

Η ψηφιακή τεχνολογία έχει αλλάξει τα δεδομένα για τους επίδοξους αστροφωτογράφους ανά τον κόσμο, που στρέφουν τους φακούς τους προς τον ουρανό τη νύχτα για να απαθανατίσουν το μεγαλείο του γαλαξία μας.

Στην πρότερη περίοδο της φωτογραφίας, η έλλειψη ευαισθησίας του φιλμ στο σκοτάδι περιόριζε τους φωτογράφους που ήθελαν να απαθανατίσουν αυτό το αμυδρά φωτισμένο θέαμα. Η ψηφιακή τεχνολογία που αναπτύχθηκε κατόπιν ξεπέρασε αυτό το εμπόδιο, αναδεικνύοντας τον Γαλαξία μας με μια ευαισθησία στο χρώμα που κάποτε διέθεταν μόνο τα τηλεσκόπια υψηλών προδιαγραφών και οι παραγωγές της NASA.

«Το τοπίο που ήθελα να δω» του Μιτσουχίρο Οκάμπε. (ευγενική παραχώρηση του Mitsuhiro Okabe)

 

Νέες τεχνικές και καινοτομίες στο λογισμικό επέτρεψαν επίσης στους φωτογράφους να συνδυάζουν ξεχωριστά φόντα και στοιχεία πρώτου πλάνου για να δημιουργήσουν καλλιτεχνικές συνθέσεις, άγνωστα μέχρι σήμερα έξω από τα σύνορα των στούντιο ειδικών εφέ του Χόλιγουντ. Η μαγεία μπήκε και στους οικιακούς υπολογιστές.

Καθώς οι επαγγελματικές φωτογραφικές μηχανές πολλαπλασιάζονταν όλο και περισσότερο και δινόταν η ευκαιρία σε περισσότερους ανθρώπους να τις αποκτήσουν, οι αστροφωτογράφοι αυξήθηκαν εκθετικά σε όλο τον κόσμο. Το μεγαλείο του Γαλαξία μας δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο εύκολα διαθέσιμο. Κυριολεκτικά, αρκεί το κλικ ενός ποντικιού.

«Η πύλη των μπουκαλόδεντρων» του Μπέντζαμιν Μπαρακάτ. (ευγενική παραχώρηση του Benjamin Barakat)

 

Χάρη στο διαδίκτυο και τους διαγωνισμούς φωτογραφίας που διοργανώνονταν με θέμα την αποκάλυψη της ομορφιάς του γαλαξία μας, οι καλλιτέχνες που ειδικεύονταν στη φωτογράφιση των αστεριών προβλήθηκαν σε δημόσιους κόμβους και παρουσίασαν στο ευρύ κοινό την αφρόκρεμα της δουλειάς τους.

Ο διαγωνισμός «Capture the Atlas» (Συλλαμβάνοντας τον Άτλαντα) είναι ένας διαδικτυακός ετήσιος διαγωνισμός αστροφωτογραφίας. Φέτος, είχε περισσότερες από 3.000 συμμετοχές, από τις οποίες μόλις 25 από 16 διαφορετικές χώρες επιλέχθηκαν ως νικητές. Οι φωτογράφοι προέρχονταν από πολύ διαφορετικά μέρη: από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Μαδαγασκάρη, τη Χιλή, την Αργεντινή, τη Ναμίμπια, την Ελβετία, τη Βουλγαρία, την Ισπανία, τη Σλοβενία, την Ιαπωνία, το Ιράν, το Περού, την Υεμένη και την Ινδονησία.

Τα λόγια υπολείπονται των εικόνων – πρέπει να τις δείτε με τα ίδια σας τα μάτια. Οι μεγαλειώδεις αστρικές αψίδες που αποτύπωσαν, μας δίνουν την ευκαιρία να αναλογιστούμε τη δική μας μικροσκοπική ύπαρξη μέσα σε αυτό το απέραντο σύμπαν.

«Νότια της πατρίδας» του Λορέντζο Ρανιέρι Τέντι. (ευγενική παραχώρηση του Lorenzo Ranieri Tenti)

 

«Ουράνια ασπίδα» του Ιβάν Φερέρο. (ευγενική παραχώρηση του Iván Ferrero)

 

«Τα μάτια του σύμπαντος» του Μιχαήλ Μίνκοφ. (ευγενική παραχώρηση του Mihail Minkov)

 

Η ουράνια αψίδα που στέκεται πάνω από το Καστίγιο δε Αουνκεοσπέσε στην Ισπανία κάνει το κάστρο του 12ου αιώνα να φαίνεται σχεδόν καινούριο συγκριτικά.

Ο νυχτερινός ουρανός με τα διαμάντια πάνω από το μυστηριακό νησί Σόκοτρα στην Υεμένη θυμίζει ένα εξωγήινο τοπίο με τα παράξενα δέντρα με το αίμα του δράκου που φτάνουν προς τον ουρανό σαν κεραίες κάποιας παράξενης μορφής ζωής.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τα αστέρια που τρεμοπαίζουν πάνω από τους κοκκινωπούς βραχώδεις σχηματισμούς του Καφαγιάτε Σάλτα στη βορειοδυτική Αργεντινή, οι σουρεαλιστικοί πύργοι και οι πύλες του οποίου ονομάστηκαν εύστοχα «εργοστάσιο αστεριών» από τον φωτογράφο.

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα τοπία που θα δείτε στον φετινό διαγωνισμό. Υπάρχουν πολύ περισσότερα. Ας αφήσουμε όμως τα μάτια μας να απολαύσουν τη μεγαλοπρέπεια των έναστρων τοπίων.

Συγκεντρώνοντας τόσα καλλιτεχνικά ταλέντα και έργα μαζί, το «Συλλαμβάνοντας τον Άτλαντα» επιτυγχάνει τον στόχο του: να προσφέρει αφενός στους νέους αστροφωτογράφους μια στέρεη βάση από την οποία μπορούν να ξεκινήσουν το δικό τους φωτογραφικό ταξίδι και παράλληλα να φέρει «τον γαλαξία μας πιο κοντά, ώστε να μπορέσουμε όλοι να τον δούμε και να τον γνωρίσουμε καλύτερα».

«Ο γαλαξίας ανατέλλει πάνω από τον Πετροπόταμο και το όρος Ταρανάκι» του Μπρένταν Λάρσεν. (ευγενική παραχώρηση του Brendan Larsen)

 

«Εξωγήινο δάσος» του Μαρσίν Ζάζατς. (ευγενική παραχώρηση του Marcin Zając)

 

«Φυσικοί σχηματισμοί» του Ούρος Φινκ. (ευγενική παραχώρηση του Uroš Fink)

 

«Νύχτες του ποταμού του ανέμου» του Μπραντ Ράιντερ. (ευγενική παραχώρηση του Brandt Ryder)

 

«Χειμερινή λάμψη» του Λάριν Ρέι. (ευγενική παραχώρηση του Larryn Rae)

 

«Νύχτα κάτω από τα μπαομπάμπ» της Στέφι Λίμπερμαν. (ευγενική παραχώρηση της Steffi Lieberman)

 

«Η αστροεμπειρία της La Palma» του Γιάκομπ Ζάχνερ. (ευγενική παραχώρηση του Jakob Sahner)

 

«Τα φώτα του Καθεδρικού» της Ροξολιάνα Χίλεβιτς. (ευγενική παραχώρηση της Roksolyana Hilevych)

 

«Η Τζίτζι Χίου λάμπει στο σκοτάδι» του Γκάρι Μπαζτάρα. (ευγενική παραχώρηση του Gary Bhaztara)

 

«Το νυχτερινό τρένο» του Αλεξάντερ Φορστ. (ευγενική παραχώρηση του Alexander Forst)

 

«Διαστρικός» του Χοσέ Λουίς Κανταμπράνα Γκαρθία. (ευγενική παραχώρηση του Jose Luis Cantabrana Garcia)

 

«Η κοιλάδα των κάκτων» του Πάμπλο Ρουίθ Γκαρθία. (ευγενική παραχώρηση του Pablo Ruiz García)

 

«O γαλαξίας πάνω από τα βράχια της Κουένκα» του Λουίς Καχέτε. (ευγενική παραχώρηση του Luis Cajete)

 

«Το εργοστάσιο αστεριών του Καφαγιάτε» του Γκονζάλο Σαντίλε. (ευγενική παραχώρηση του Gonzalo Santile)

 

«Η λάμψη της ερήμου Λουτ» της Ιζαμπέλα Ταμπάκι. (ευγενική παραχώρηση της Isabella Tabacchi)

 

Με τη συμβολή της ομάδας Epoch Inspired

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

Αρχαιολόγοι φέρνουν στο φως σχεδόν άθικτο ρωμαϊκό ψηφιδωτό του 3ου αιώνα μ.Χ. στη Βερόνα

Θαμμένο λίγα μέτρα κάτω από το έδαφος σε έναν αμπελώνα στη Βερόνα της Ιταλίας, βρίσκονται τα ερείπια ενός αρχαίου πολιτισμού.

Πολλά μέρη της Ιταλίας είναι κυριολεκτικά χτισμένα πάνω σε ερείπια της αρχαιότητας και ένα απλό σκάψιμο μπορεί να εμφανίσει σημαντικές ανακαλύψεις που χρονολογούνται χιλιάδες χρόνια πίσω. Αυτό συνέβη σε έναν δήμο κοντά στη Βερόνα, όπου ξεκίνησε ένας χώρος ανασκαφής σε έναν τοπικό αμπελώνα τον Οκτώβριο του 2019.

Η κοινότητα του Νέγκραρ ντι Βαλπολιτσέλλα, που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βόρεια της Βερόνας, έχει υπάρξει ένα γνωστό μέρος για την εύρεση αντικειμένων ιστορικής σημασίας από τα τέλη του 1800. Τα ευρήματα συνήθως περιλαμβάνουν βαμμένο γύψο, τούβλα, θεμέλια και εντυπωσιακά ψηφιδωτά δαπέδου από τον ρωμαϊκό πολιτισμό.

Αρχαιολόγοι από την Εποπτεία Αρχαιολογίας, Καλών Τεχνών και Τοπίου (Ευγενική προσφορά του SABAP-VR)

 

Αρχαιολόγοι από την Εποπτεία Αρχαιολογίας, Καλών Τεχνών και Τοπίου (Ευγενική προσφορά του SABAP-VR)

 

Μια μη επεμβατική έρευνα της τοποθεσίας το φθινόπωρο του 2019 δεν έδειξε κάποια αξιοσημείωτη ανακάλυψη τότε. Λίγους μήνες αργότερα, το έργο παρεμποδίστηκε περαιτέρω από τη καραντίνα εξαιτίας της πανδημίας τον Φεβρουάριο.

Τώρα, μια εβδομάδα μετά την επιστροφή στη δουλειά τον Ιούνιο, το σκάψιμο έβγαλε στο φως ένα εντυπωσιακό εύρημα μόλις λίγα μέτρα κάτω από την επιφάνεια: ένα αρχαίο ρωμαϊκό ψηφιδωτό δαπέδου, εξαιρετικά λεπτομερές σε σχεδόν άριστη κατάσταση. Η ανακάλυψη λέγεται ότι χρονολογείται τον 3ο αιώνα μ.Χ.

Αρχικά, οι αρχαιολόγοι είχαν εντοπίσει τα περιγράμματα ενός ρωμαϊκού θόλου – ένα ρωμαϊκό σπίτι που ανήκε σε ανώτερα μέλη της κοινωνίας. Μέσα στην περίμετρο, ανασκάφηκαν μικρά τμήματα τάφρων, αποκαλύπτοντας αρχαία ρωμαϊκά σχέδια δαπέδων από πέτρινα πλακάκια: μπλε και άσπρες σπείρες, «κόμπους του Σολομίν», οκτάγωνα και άλλα γεωμετρικά σχήματα που απεικονίζονται σε έντονα χρώματα, λευκό, κόκκινο, ροζ, πορτοκαλί, μοβ και κίτρινο.

Μια τάφρος αποκαλύπτει ένα ρωμαϊκό ψηφιδωτό σε έναν αμπελώνα στο Νέγκραρ ντι Βαλπολιτσέλλα. (Ευγενική προσφορά του SABAP-VR)

 

Λεπτομέρεια ρωμαϊκού ψηφιδωτού σε μια περιοχή ανασκαφών στο Νέγκραρ ντι Βαλπολιτσέλλα. (Ευγενική προσφορά του SABAP-VR)

 

Η ανασκαφή απέχει ακόμη από την ολοκλήρωση και παραμένει αρκετή δουλειά για να αποκαλυφθεί ολόκληρη η δομή. Ο στόχος της ομάδας είναι να προσδιορίσει τα ακριβή όρια και την τοποθεσία του αρχαίου κτηρίου.

Εν τω μεταξύ, η τοπική αυτοδιοίκηση συνεργάζεται με τους ιδιοκτήτες της γης σε μια προσπάθεια να επιτρέψουν τη δημόσια επίσκεψη, αν και θα μπορούσε να είναι μια μακρά διαδικασία ώστε να ληφθεί κάποια χρηματοδότηση για αυτό τον σκοπό. Το σκάψιμο θα συνεχιστεί το φθινόπωρο, όταν τελειώσει η συγκομιδή, δήλωσε το δελτίο τύπου.

Ο σκωτσέζος ιστορικός Μάικο Κλέλλαντ ανακοίνωσε στο Twitter ότι το εύρημα θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη αρχαιολογική ανακάλυψη της χρονιάς. «Είναι στην πραγματικότητα υπολείμματα ολόκληρων πόλεων, όπου οι κάτοικοι έχτισαν στρώμα το στρώμα έως ότου το όλο πράγμα απέκτησε ύψος», είπε στο Metro.

«Χίλιοι πιθανοί λόγοι, αλλά ένας πολύ χαλαρός κανόνας είναι περίπου μια ίντσα εδάφους ανά αιώνα, είναι εκπληκτικό το πώς η ανθρωπότητα έχει τη συνήθεια να χτίζει πάνω από τις προηγούμενες προσπάθειες. Η Ρώμη είναι ένα συναρπαστικό παράδειγμα, πολλές ανακαλύψεις εκεί σε τακτική βάση! ” ο Κλέλλαντ πρόσθεσε.

Μια τάφρος εκθέτει ένα ρωμαϊκό ψηφιδωτό σε μια περιοχή ανασκαφών στο Νέγκραρ ντι Βαλπολιτσέλλα. (Ευγενική προσφορά του SABAP-VR)

 

Αρχαία ρωμαϊκά ψηφιδωτά και άλλοι θησαυροί της αρχαιότητας βρίσκονται συνήθως στην περιοχή της Βερόνας και σε άλλα μέρη της Ιταλίας. Η πόλη της Βόρειας Ιταλίας ήταν ένα σημαντικό σταυροδρόμι κατά τους αρχαίους ρωμαϊκούς χρόνους, καθώς βρισκόταν ανάμεσα σε τέσσερις μεγάλους δρόμους. Αρκετά άλλα ψηφιδωτά που ανασκάφηκαν τη δεκαετία του 1960 εκτίθενται στο μουσείο της πόλης.

Εν τω μεταξύ, η Βερόνα φιλοξενεί και άλλα διάσημα ρωμαϊκά ερείπια, όπως το εντυπωσιακό τοξωτό αμφιθέατρο, γνωστό ως το Αρένα, που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ., το οποίο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για κλασικές παραστάσεις και όπερα μέχρι σήμερα.

Ο αρχαιολόγος Γιάννι ντε Τζουκάτο από την Αρχή Αρχαιολογίας, Καλών Τεχνών και Τοπίου (Ευγενική παραχώρηση του SABAP-VR)

Το γνωρίζατε;

Η Epoch Times είναι η πρώτη και μοναδική εφημερίδα που εκθέτει την πραγματική φύση, τον αντίκτυπο και τον τελικό στόχο του κομμουνισμού. Εξηγούμε τη ζημιά του στα ηθικά μας θεμέλια και στις ανατολικές και δυτικές παραδόσεις. Συζητάμε επίσης τα αποτελέσματα του σοσιαλισμού και τον αντίκτυπό του στην οικονομική και πολιτική σταθερότητα των χωρών.

[give_form id=”3924″]