Με την αρρενωπότητα να αποτελεί αντικείμενο ποικίλων συζητήσεων τα τελευταία χρόνια, και να έχει μπει στο στόχαστρο μαζί με τον χαρακτηρισμό «τοξική», ενδιαφέρθηκα να αναζητήσω τα στοιχεία εκείνα που συνιστούν έναν ‘καλό άντρα’, και να προσπαθήσω να ξεχωρίσω την ήρα από το στάρι.
Αν και κυκλοφορούν πολλοί «γκουρού» επί του θέματος, προτίμησα να στραφώ σε κάποιον άνθρωπο του περιβάλλοντός μου, ο οποίος είχε μεγαλώσει ήδη τους γιους του με τέτοιον τρόπο ώστε να αποτελούν τη ζωντανή απόδειξη ότι οι γονείς τους, και δη οι πατεράδες τους, είχαν κάνει κάτι σωστό και καλό.
Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Δρ Τομ Ρένναρντ, 61 ετών, παντρεμένος με τη Ζαν εδώ και 34 χρόνια. Μαζί απέκτησαν τέσσερα αγόρια και δύο κορίτσια — τα κορίτσια πηγαίνουν ακόμα σχολείο, αλλά τα αγόρια έχουν γίνει άνδρες, επαγγελματίες, παντρεμένοι και πατέρες οι ίδιοι.
Για τον Δρα Ρένναρντ, ο χαρακτήρας, η δέσμευση και το να νοιάζεται κανείς για τους άλλους είναι πιο σημαντικά από την κοινωνική θέση και το εισόδημα, και αυτές τις αξίες φρόντισε να εμφυσήσει στους γιους του. Ακόμη, «η πίστη, η ηθική της εργασίας, το να μαθαίνουν να εργάζονται, να είναι υπεύθυνοι για κάτι και να αποτελούν μέρος ενός συνόλου», συμπληρώνει.
Η ηθική της εργασίας
Για τον γιατρό, η εργασία αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της αντρικής προσωπικότητας. «Πρέπει να μάθουν να εργάζονται», υπογραμμίζει. «Και δεν νομίζω ότι αυτό θα συμβεί ξαφνικά στα 22 τους ή λίγο πριν τελειώσουν το λύκειο. Ξεκινά στα 8-10 ή και ακόμα νωρίτερα. Όταν βάφαμε με τη γυναίκα μου το σπίτι, ο πεντάχρονος γιος μας ήρθε κι εκείνος για να βοηθήσει. Έβαλα λίγο χρώμα σε ένα πλαστικό πιάτο, του έδωσα κι ένα μικρό σφουγγαράκι και του άφησα χώρο στον τοίχο για να βάψει. Για όλα τα παιδιά ήταν κάτι το συναρπαστικό. Έριχναν λίγες σταγόνες εδώ και εκεί, φυσικά, αλλά είχα πάρει τα μέτρα μου και είχα και τον νου μου. Η εργασία τους ήταν μέρος της διαδικασίας της ανακαίνισης του σπιτιού».
Μπαίνοντας στην εφηβεία, τα αγόρια άρχισαν να τον βοηθούν πιο σοβαρά, ειδικά με τις δουλειές στον κήπο, μερικές φορές με αμοιβή, άλλοτε χωρίς. «Ένας νεαρός άνδρας πρέπει να είσαι δίπλα σε άλλους άνδρες, είτε είναι ο πατέρας σου είτε άλλοι άνθρωποι», υποστηρίζει ο Ρένναρντ.
Στη συνέχεια, τα δύο μεγαλύτερα αγόρια, ο Γουίλ και ο Νέιθαν, αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια επιχείρηση με αντικείμενο το κούρεμα του γκαζόν, την οποία αργότερα μεταβίβασαν στους μικρότερους αδελφούς τους. Σύντομα επεκτάθηκαν, αγοράζοντας ένα μεταχειρισμένο χλοοκοπτικό Toro, με τον μπαμπά να συνεισφέρει στην αγορά ενός καροτσιού για τη μεταφορά του εξοπλισμού τους. Αυτή η επιχείρηση γέμισε τις καλοκαιρινές τους μέρες και τους εκπαίδευσε σχετικά με το κόστος και τις απαιτήσεις της λειτουργίας μιας επιχείρησης. «Έμαθαν να δουλεύουν, να βγάζουν χρήματα και να τα αποταμιεύουν», λέει ο Ρένναρντ.
Με τα χρήματα που μάζεψαν τα τέσσερα αγόρια, πλήρωσαν ένα μέρος από τα δίδακτρα των σπουδών τους. Αυτό προήλθε από την εμπειρία του πατέρα τους.
Πριν σπουδάσει ο ίδιος ο Ρένναρντ, ο πατέρας του, στέλεχος της Ford Motor Company στο Ντητρόιτ, του εξήγησε ότι μπορούσε να πάει όπου ήθελε για τις ανώτερες σπουδές του, αλλά θα έπρεπε να καλύψει ο ίδιος το μισό κόστος. Έτσι, ο Ρένναρντ δούλευε κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο Στάνφορντ, ένα από τα καλύτερα και πιο ακριβά πανεπιστήμια ακόμη και τότε. «Έκανα αυτό που αποκαλούσαν hashing, δηλαδή έστηνα πριν και καθάριζα μετά το φαγητό σε ένα εστιατόριο στο Στάνφορντ. Επίσης, δούλευα ως RA, τα καλοκαίρια έκανα άλλες δουλειές, και έτσι κέρδισα αρκετά χρήματα για να πληρώσω τα μισά δίδακτρα».
Ο Ρένναρντ ακολούθησε την ίδια τακτική με τους γιους του.
«Η γυναίκα μου δεν συμφωνούσε», θυμάται, «αλλά εγώ είπα στα παιδιά: ‘Μπορείτε να πάτε όπου θέλετε, αλλά πρέπει να πληρώσετε τα μισά’». Αν και ίσως να προτιμούσαν το Πανεπιστήμιο Ντιουκ, όπου ο πατέρας τους είχε κάνει την πρακτική και την ειδικότητά του, επέλεξαν αντ’ αυτού λιγότερο ακριβές σχολές όπως το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας και το Κλέμσον. «’Ολοι δούλεψαν και πλήρωσαν το μερίδιό τους. Στο τέλος, αποφοίτησαν με χρήματα που είχαν αποταμιεύσει».
Μένοντας κοντά στην οικογένεια
Όταν τα μεγαλύτερα αγόρια ήταν νήπια, ο Ρένναρντ άρχισε να παίζει γκολφ. «Γρήγορα συνειδητοποίησα, ωστόσο, ότι το να περνάω πέντε ώρες στο γήπεδο του γκολφ μακριά από την οικογένειά μου δεν ήταν έξυπνο, όπως δεν ήταν έξυπνο το να εκπαιδεύσω τα παιδιά να αγαπήσουν το γκολφ, γιατί τότε θα περνούσαν πέντε ώρες παίζοντας γκολφ. Έκανα στροφή λοιπόν και αντί να παίζω γκολφ, κάναμε μαζί άλλα αθλήματα, διακοπές και πεζοπορία. Έθεσα ως προτεραιότητα το να περνάω χρόνο μαζί τους και το χαιρόμουν πραγματικά».
Ακόμα και σήμερα, αν και τα αγόρια έχουν πλέον μεγαλώσει, τους αρέσει να μαζεύονται και είναι απίστευτα δεμένοι.
Για τον Ρένναρντ εξίσου σημαντική ήταν και η παρουσία της μητέρας τους και θεωρεί τα χρόνια που εκείνη τους αφιέρωσε κάνοντάς τους μάθημα στο σπίτι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξή τους. «Έχει να κάνει με το να δίνεις στους άλλους. Αυτό η Ζαν το έμαθε από τη μητέρα της και από την πίστη της. Πρέπει να επενδύουμε στους άλλους, όχι στον εαυτό μας. Ένας επιτυχημένος γάμος είναι το πιο σημαντικό πράγμα για την ανάπτυξη του παιδιού».
Η ιδέα δεν είναι καινούρια, αλλά ο Ρένναρντ πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και επισημαίνει την αξία της οικογένειας που λειτουργεί μαζί ως ένα σύνολο. «Νομίζω ότι ο χρόνος που περνάει το παιδί με τον κάθε γονιό ξεχωριστά είναι πολύτιμος, αλλά ο χρόνος που περνάμε μαζί ως ομάδα και η συνειδητοποίηση αυτών των σχέσεων είναι επίσης σημαντικός. Θέλαμε τα παιδιά να δουν την αξία τού να έχει κανείς παιδιά, να κάνουμε την παιδική ηλικία, την ανατροφή και το ταξίδι των γονέων με τα παιδιά κάτι το ελκυστικό για αυτά».
Η αξία των συζητήσεων
Όταν ο Ρένναρντ προπονούσε τους Asheville Trailblazers, μια ομάδα μπάσκετ μαθητών οικοδιδασκαλίας, στην οποία έπαιξαν όλοι οι γιοι του, συχνά άνοιγε συζητήσεις γύρω από την επικαιρότητα καθώς τους μετέφερε σε αγώνες εκτός πόλης. Μερικές φορές αυτές οι συζητήσεις στρέφονταν σε πιο προσωπικά θέματα, όπως «Τι κάνει έναν γάμο καλό; Ποιες ιδιότητες πρέπει να αναζητά ένας άνδρας σε μια σύζυγο;» Τα αγόρια στο βαν του Δρ Ρένναρντ δεν μάθαιναν μόνο μπάσκετ.
Ο Γουίλ, μηχανικός και ο μεγαλύτερος γιος του Ρένναρντ, πρόσφατα παντρεύτηκε μία γυναίκα με οκτώ αδελφούς. «Ο πατέρας της εξακολουθεί να συγκεντρώνει τους γιους του τρεις ή τέσσερις φορές το χρόνο για ‘συζητήσεις στη βεράντα’ ή ‘συζητήσεις σοφίας’», λέει ο Ρένναρντ . «Σε αυτές μιλάνε για κάποιο θέμα — μπορεί για χρήματα, για παιδιά, πειθαρχία, πίστη ή τον έρωτα. Είναι μια στιγμή κατά την οποία συζητούν και μοιράζονται πράγματα τα οποία οι άνδρες πρέπει να σκέφτονται».
Αν και ο Ρένναρντ δεν είχε καθιερώσει παρόμοιες συζητήσεις με τους δικούς του γιους, κατανοεί και θαυμάζει το κίνητρο πίσω από αυτές. «Πρέπει να είμαστε πιο συνειδητοί όσον αφορά τη ζωή μας, τι λειτουργεί, τι δεν λειτουργεί, τι είναι σημαντικό και τι όχι», παρατηρεί.
Δεν τελειώνει όταν φεύγουν από το σπίτι
Ο Ρένναρντ αναφέρθηκε και σε μια πεποίθηση που είναι κοινή στη σημερινή κουλτούρα, όπου ο στόχος είναι «να τους φτάσουμε στα 18, να τους βοηθήσουμε να κάνουν μια αρχή και μετά να πούμε ‘Τελείωσα με την ανατροφή τους’».
Προτείνει να αναβάλουμε την ημερομηνία αποχώρησης μέχρι την ηλικία των 25 περίπου ετών, όταν οι γιοι μας θα έχουν ωριμάσει, συνεχίζοντας ταυτόχρονα να θέτουμε στον εαυτό μας ερωτήσεις σχετικά με αυτούς: «Έχουν ολοκληρώσει την εκπαίδευσή τους; Έχουν δουλειά; Είναι σε θέση να συνάψουν σχέση με κάποιον του αντίθετου φύλου και να φροντίσουν και να στηρίξουν μια οικογένεια;»
Είναι επιφυλακτικός σχετικά με ορισμένους στόχους που ενθαρρύνει η κοινωνία μας. «Τι θέλω για αυτούς στην ηλικία των 25; Θα έλεγα ότι ζουν τη ζωή όπως ήλπιζα για αυτούς — όχι απαραίτητα ως γιατροί ή ισχυροί τραπεζίτες που κάνουν πράγματα που φέρνουν χρήματα και επιτυχία, όλα αυτά τα ‘εφέ’ που συνοδεύουν ένα μεγαλύτερο σπίτι, ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο, μια πιο κομψή σύζυγο. Αυτά είναι τα πράγματα που δίνουν ικανοποίηση; Όλοι ξέρουμε πως όχι».
Να κάνει μια δουλειά που αξίζει τον κόπο, να είναι άξιος γάμου, να έχει τα μέσα να μεγαλώσει και να συντηρήσει μια οικογένεια, να είναι καλός πατέρας, να ζει με πίστη — αυτά, για τον Ρένναρντ , είναι τα σωστά χαρακτηριστικά της ανδρικής φύσης, οι στόχοι που θα έπρεπε να θέτει κάθε γονέας που μεγαλώνει γιους.
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν προσωπικές απόψεις του γράφοντος και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.
