OPINION

Σχολιασμός

Το μεγαλύτερο ολοκληρωτικό καθεστώς στον κόσμο, που υπερηφανεύεται για την «κοινωνική μηχανική», φαίνεται να προσέκρουσε σε ένα «Σινικό Τείχος» ανθρώπινης αντίστασης και οικονομικής πραγματικότητας.

Για χρόνια, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ) παρουσίαζε το ψηφιακό γουάν (e-CNY) ως το απόλυτο εργαλείο οικονομικού ολοκληρωτισμού. Προοριζόταν να αποτελέσει το κορυφαίο επίτευγμα του κράτους επιτήρησης. Με ένα προγραμματιζόμενο και ανιχνεύσιμο ψηφιακό νόμισμα, το Πεκίνο θεωρούσε ότι θα μπορούσε τελικά να κάμψει την ισχύ ιδιωτικών γιγάντων πληρωμών, όπως το Alipay και το WeChat Pay.

Ωστόσο, παρά τον πλήρη έλεγχο των μοχλών της εγχώριας οικονομίας, το ψηφιακό όνειρο του Πεκίνου εμφανίζει σημάδια τελικής κόπωσης.

Από την πρώτη του εμφάνιση στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2022, το e-CNY μετατράπηκε από ένα επιθετικό, δυνητικά κυρίαρχο εργαλείο λιανικών συναλλαγών σε ένα εργαλείο κρατικής διαχείρισης με χαμηλή απήχηση στο κοινό. Με λίγα λόγια, σχεδόν κανείς δεν το θέλει.

Η δημιουργία του e-CNY

Η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας (PBOC) δεν εισήγαγε το ψηφιακό γουάν για να διευκολύνει τη ζωή του μέσου πολίτη στη Σαγκάη ή τη Σενζέν. Ήταν μια επιθετική κίνηση κατά της αυτονομίας του ιδιωτικού τομέα και ένα επιθετικό μέτρο για την υπονόμευση της ατομικής ιδιωτικότητας.

Το 2014, όταν ξεκίνησε η έρευνα της Κίνας για το ψηφιακό νόμισμα κεντρικής τράπεζας (CBDC), το ΚΚΚ συνειδητοποίησε ότι η συντριπτική πλειονότητα των λιανικών συναλλαγών πραγματοποιούνταν σε πλατφόρμες που δεν ελέγχει άμεσα. Οι αρχές αντιλαμβάνονται ότι κάθε έλλειψη ελέγχου αποτελεί πιθανή απειλή για το Κόμμα. Ως εκ τούτου, ο στόχος του ψηφιακού γουάν ήταν η «χρηματοοικονομική ένταξη» (ευφημισμός για την κρατική παρακολούθηση και τον έλεγχο κάθε δαπάνης), καθώς και η «διεθνοποίηση του γουάν» ώστε να αμφισβητηθεί το δολάριο των ΗΠΑ. Πάνω απ’ όλα, όμως, στόχος ήταν η ενίσχυση του «Συστήματος Κοινωνικής Πίστωσης» του ΚΚΚ. Ένα λιανικό CBDC επιτρέπει στο κράτος να παγώνει περιουσιακά στοιχεία άμεσα, εάν η συμπεριφορά ενός πολίτη αποκλίνει από την κομματική ορθοδοξία.

Οι πολίτες αρνούνται να το υιοθετήσουν

Παρά τη διανομή εκατομμυρίων δολαρίων μέσω προωθητικών «κόκκινων φακέλων» και την υποχρεωτική καταβολή μισθών σε e-CNY σε δημοσίους υπαλλήλους σε πόλεις όπως το Τσανγκσού, η υιοθέτηση έχει σταματήσει. Ο λόγος είναι απλός· δεν υπάρχει όφελος για τον καταναλωτή, μόνο κίνδυνος.

Το Alipay και το WeChat Pay ήδη προσφέρουν μια απρόσκοπτη εμπειρία χρήστη. Η μετάβαση σε ένα κρατικά ελεγχόμενο ψηφιακό πορτοφόλι δεν προσφέρει καμία πρόσθετη χρησιμότητα, ενώ αφαιρεί και τα τελευταία ίχνη οικονομικής ανωνυμίας. Σε μια κουλτούρα όπου η «διατήρηση της αξιοπρέπειας» και η προστασία της περιουσίας από ένα παρεμβατικό κράτος θεωρούνται ύψιστης σημασίας, φαίνεται ότι το κινεζικό κοινό αντέδρασε με μια συλλογική αδιαφορία.

Η νέα μορφή του ψηφιακού γουάν

Παρότι οι εγχώριοι όγκοι συναλλαγών σε ψηφιακό γουάν έχουν σημειώσει σημαντική αύξηση ως ποσοστό της χρήσης, το συνολικό μέγεθος παραμένει μικρό κλάσμα της συνολικής προσφοράς χρήματος. Στις περισσότερες περιπτώσεις χρησιμοποιείται για μικρής αξίας πληρωμές, όπως μέσα μαζικής μεταφοράς ή λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, πριν μετατραπεί άμεσα ξανά σε παραδοσιακές τραπεζικές καταθέσεις.

Για να ενισχύσει την ελκυστικότητά του όσο το δυνατόν περισσότερο, από την 1η Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, η κεντρική τράπεζα επιτρέπει στις εμπορικές τράπεζες να καταβάλλουν τόκους σε ψηφιακά πορτοφόλια e-CNY, μετατρέποντάς το τόσο σε μέσο αποταμίευσης όσο και σε μέσο πληρωμών. Αυτό ενδέχεται να αποτελεί προσπάθεια της PBOC να διασώσει το ψηφιακό νόμισμα. Ωστόσο, αλλάζει σε κάποιο βαθμό και τη φύση του αρχικού σχεδιασμού του ως CBDC. Παρ’ όλα αυτά, οι τρέχουσες καταθέσεις στην Κίνα αποδίδουν μόλις 0,05%.

Οι απόψεις διαφέρουν ως προς το ποια κριτήρια είναι προαιρετικά, όμως οι περισσότερες προσεγγίσεις συμφωνούν ότι πρόκειται για «ψηφιακή μορφή χρήματος της κεντρικής τράπεζας». Αυτός ο αυστηρός ορισμός ενδέχεται να σημαίνει ότι ο νέος σχεδιασμός καθιστά μεγάλο μέρος του e-CNY μη αυθεντικό CBDC.

Στροφή προς ένα νέο νόμισμα για το εμπόριο

Αντιλαμβανόμενο ότι η εγχώρια υιοθέτηση σε επίπεδο λιανικής δεν είναι επαρκής, το Πεκίνο μετατοπίζει την προσοχή του προς το «Project mBridge» — μια πολυ-πλατφόρμα CBDC σχεδιασμένη για διασυνοριακό εμπόριο μεταξύ χωρών των BRICS. Η στρατηγική για το ψηφιακό γουάν μετατοπίζεται από την παρακολούθηση των καθημερινών αγορών των πολιτών στην παράκαμψη του συστήματος SWIFT για το εμπόριο πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Η αύξηση της διεθνούς χρήσης αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για τη διατήρηση εμπορικών και χρηματοοικονομικών σχέσεων σε περίπτωση που οι αμερικανικές κυρώσεις αποκλείσουν την πρόσβαση στο δολάριο. Οι εμπορικοί εταίροι πράγματι το χρησιμοποιούν, αλλά όχι στον βαθμό που θα επιθυμούσε ή χρειάζεται το Πεκίνο. Η αύξηση των επιτοκίων θα μπορούσε να ενισχύσει την ελκυστικότητα του e-CNY διεθνώς, ωστόσο το σημερινό χαμηλό επιτόκιο δεν αποτελεί ισχυρό κίνητρο.

Εστιάζοντας σε ένα CBDC χονδρικής για διεθνείς διακανονισμούς, το ΚΚΚ ελπίζει να οικοδομήσει ένα χρηματοοικονομικό «Σιδηρούν Παραπέτασμα» που θα είναι ανθεκτικό στις δυτικές κυρώσεις. Αυτή η στροφή αποτελεί σιωπηρή παραδοχή ότι το e-CNY λιανικής δεν κατάφερε να εξελιχθεί σε «νόμισμα του λαού».

Οικονομική φθορά 

Η αποτυχία και ο επανασχεδιασμός του e-CNY δεν πρέπει να εξετάζονται απομονωμένα. Οι συνθήκες και τα χαρακτηριστικά του συνεχίζουν να εξελίσσονται, καθώς η αρχική εφαρμογή δεν πέτυχε στον βαθμό που είχε ελπίσει το ΚΚΚ. Η εξέλιξη του ψηφιακού γουάν λαμβάνει χώρα τη στιγμή που το λεγόμενο «Κινεζικό Θαύμα» εισέρχεται στη φάση της παρακμής.

Υπάρχουν πάρα πολλοί αρνητικοί οικονομικοί παράγοντες για να αγνοηθούν. Η αγορά ακινήτων, βασική πηγή πλούτου των κινεζικών νοικοκυριών, συνεχίζει να επιδεινώνεται. Η ανεργία των νέων παραμένει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, ενώ η πρωτοβουλία «Μία ζώνη και ένας δρόμος» έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο βάρος χρέους, με πολλές χώρες-εταίρους να αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια. Η υιοθέτηση ενός νέου νομίσματος που αφαιρεί κάθε ιδιωτικότητα και προσωπική αυτονομία, υπό αυτές τις οικονομικές συνθήκες, είναι τουλάχιστον κακή συγκυρία.

Πολιτική διαίρεση εντός του ΚΚΚ 

Η πολιτική υποστήριξη εντός του ΚΚΚ μεταβάλλεται ως προς την ένταση και μεταξύ των φατριών, και το Κόμμα δεν είναι τόσο ενιαίο όσο φαίνεται. Οι εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ των πιστών του Σι Τζινπίνγκ, που δίνουν προτεραιότητα στην ασφάλεια, και των υπολειμμάτων της τεχνοκρατικής πτέρυγας έχουν οδηγήσει σε παράλυση πολιτικών αποφάσεων, καθώς άλλες χρηματοοικονομικές προτεραιότητες απαιτούν προσοχή.

Πόροι που είχαν αρχικά προοριστεί για το ψηφιακό γιουάν λιανικής ανακατευθύνονται για τη στήριξη ενός προβληματικού τραπεζικού συστήματος και για τη χρηματοδότηση έργων επίδειξης στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, τα οποία αποσκοπούν στη δημιουργία μιας εικόνας τεχνολογικής ισοδυναμίας με τη Δύση.

Ένα εργαλείο ελέγχου

Το ΚΚΚ δεν φαίνεται να εγκαταλείπει το e-CNY. Τα αυταρχικά καθεστώτα σπάνια παραδέχονται αποτυχίες. Επιπλέον, κάτι τέτοιο θα αποτελούσε πλήγμα για την εξουσία του Σι Τζινπίνγκ, το οποίο θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν οι αντίπαλοί του. Με λίγα λόγια, η ψηφιοποίηση του χρήματος δεν πρόκειται να εξαφανιστεί.

Αντίθετα, το ψηφιακό γουάν πιθανότατα θα περιοριστεί σε ένα εξειδικευμένο εργαλείο για συναλλαγές μεταξύ κρατών, κρατικές πληρωμές και έλεγχο τοπικών αξιωματούχων. Τελικά, το ψηφιακό γουάν αφορά την ενίσχυση του ελέγχου επί των πολιτών και τη διατήρηση της εξουσίας του ΚΚΚ.

Θα παραμείνει, με τη μία ή την άλλη μορφή.

Του James Gorrie

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Σχολιασμός

Ενώ η λογοκρισία αποτελεί συχνά το κύριο αντικείμενο των συζητήσεων για την ελευθερία του λόγου, υπάρχει ένα συναφές φαινόμενο που μπορεί να προκαλέσει εξίσου μεγάλη ζημιά σε μια ελεύθερη κοινωνία. Όχι αποτρέποντας τους ανθρώπους από το να λένε αυτά στα οποία πιστεύουν, αλλά αναγκάζοντάς τους να λένε πράγματα τα οποία δεν πιστεύουν.

Οι «επιβεβλημένες απόψεις» ή δηλώσεις είναι συγκεκριμένες λέξεις ή φράσεις που πρέπει οι αάνθρωποι να χρησιμοποιούν, συμμετέχοντας έτσι στην υποστήριξη ορισμένων ιδεολογικών πεποιθήσεων. Είναι κάτι εξίσου επικίνδυνο για την ελευθερία της έκφρασης όσο και η ανοιχτή λογοκρισία.

Παραδείγματος χάριν, η συνεχής επανάληψη δηλώσεων για το ότι η καναδική γη ανήκει στους ιθαγενείς ινδιάνικους πληθυσμούς καταδεικνύει τη μετατόπιση του Καναδά προς μια επιβαλλόμενη μαζική συμμόρφωση σε σύνθετα κοινωνικά ζητήματα. Αυτές οι δηλώσεις έχουν καταστεί πανταχού παρούσες στη δημόσια ζωή του Καναδά· σε σχολεία, χώρους εργασίας, κυβερνητικές εκδηλώσεις, τελετές και αθλητικά γεγονότα. Οι οργανισμοί τις προβάλλουν σε ιστοσελίδες, έγγραφα, υπογραφές ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένας άνθρωπος στον Καναδά μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με δεκάδες τέτοιες δηλώσεις για τη γη των ιθαγενών καθημερινά, υπό διάφορες συνθήκες.

Αν και παρουσιάζονται ως προαιρετικές χειρονομίες σεβασμού, πολλοί οργανισμοί τις έχουν υιοθετήσει ως υποχρεωτικές· σε άλλες περιπτώσεις, η κοινωνική πίεση μπορεί να τις καθιστά φαινομενικά υποχρεωτικές, ακόμη και όταν δεν είναι.

Η απόδοση της γης στους ιθαγενείς έχει εξελιχθεί από μια απλή παράθεση ιστορικών στοιχείων σε κάτι πολύ πιο προβληματικό· οι δηλώσεις που αναγνωρίζουν το γεγονός έχουν καταστεί ένα είδος ιεροτελεστίας με σχεδόν πνευματικές προεκτάσεις, που συνδέει ορισμένες εθνοτικές ομάδες με την ιδιοκτησία της ίδιας της φύσης. Αν αναλυθούν σε βάθος, υπονοούν πολλά πέρα από όσα εκφράζονται ρητά.

Η απόκλιση από τη γραμμή σε ό,τι αφορά τη γη των ιθαγενών μπορεί να προκαλέσει μια σειρά εχθρικών αντιδράσεων, που κυμαίνονται από κοινωνική καταδίκη έως σημαντικές νομικές συνέπειες. Ο Τζόφρυ Χόρσμαν (Geoffrey Horsman) είναι καθηγητής βιοχημείας στο Wilfrid Laurier University στο Γουότερλου του Οντάριο. Ως γονέας τριών παιδιών στο τοπικό εκπαιδευτικό σύστημα και μέλος του Συλλόγου Γονέων του σχολείου του, παρατήρησε τη σταδιακή πολιτικοποίηση του περιφερειακού σχολικού συστήματος. Ιδιαίτερη ανησυχία τού προκάλεσε η πρακτική να ανοίγει κάθε συνεδρίαση με μια δήλωση αναγνώρισης, κάτι που έπαιρνε πολύτιμο χρόνο και ενίσχυε μια διχαστική παραδοχή.

Ο Χόρσμαν ανέφερε σε συνέντευξή του ότι δεν θεωρεί ότι μπορεί να προκύψει κάτι θετικό από την ιδέα ότι μια συγκεκριμένη εθνοτική ομάδα είναι ο πραγματικός κληρονόμος αυτής της γης. Ωστόσο, όταν εξέφρασε τις αντιρρήσεις του για την πρακτική, συνάντησε άμεση αντίσταση. Σε μια σειρά συναντήσεων με το προσωπικό της Σχολικής Επιτροπής της Περιφέρειας Γουότερλου, του ειπώθηκε ότι ακόμη και η συζήτηση του ζητήματος δεν ήταν αποδεκτή. Τελικά, προσέφυγε νομικά κατά της επιτροπής.

Η Κάθριν Κρόνας (Catherine Kronas), μητέρα μαθητή του Ancaster High Secondary School στο Χάμιλτον του Οντάριο, έχασε πέρυσι τη θέση της ως εκλεγμένο μέλος του σχολικού συμβουλίου, επειδή διαφώνησε ευγενικά με τη συνήθεια να διαβάζονται πριν από κάθε συνεδρίαση δηλώσεις για την αναγνώριση γης, παρατηρώντας ότι τα σχολικά συμβούλια θα έπρεπε να αποφασίζουν τι λέγεται στις συνεδριάσεις τους και ότι δεν θα έπρεπε να υποχρεώνονται να απαγγέλλουν κάτι που επιβάλλεται από την κυβέρνηση. Η Κρόνας επανήλθε στη θέση της μόνο όταν απείλησε με νομικές ενέργειες.

Οι περιπτώσεις του Χόρσμαν και της Κρόνας αφορούν αμφότερες τις δηλώσεις που αναγνωρίζουν τους ιθαγενείς ως νόμιμους κατοίκους της καναδικής γης, αλλά τα ζητήματα που εγείρουν είναι βαθύτερα. Θα μπορούσαν να αφορούν οποιαδήποτε μορφή επιβεβλημένης ιδεολογικής ομιλίας. Πράγματι, πολλές καναδικές κυβερνήσεις και θεσμοί αναπτύσσουν ένα ανησυχητικό ιστορικό νομικής επιβολής ιδεολογικής γλώσσας σε διάφορα ζητήματα.

Το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βρετανικής Κολομβίας, για παράδειγμα, επέβαλε πρόσφατα ένα εντυπωσιακό πρόστιμο 750.000 δολαρίων στον Μπάρρυ Νόιφελντ (Barry Neufeld), πρώην μέλος σχολικής επιτροπής, για άσκηση κριτικής στην ενσωμάτωση και προώθηση της τρανς ιδεολογίας στη δημόσια εκπαίδευση. Ο Νόιφελντ ανέφερε ότι θα ασκήσει έφεση κατά του προστίμου, το οποίο προφανώς αποσκοπεί στο να τον τιμωρήσει οικονομικά για την έκφραση μιας άποψης που διαφέρει από αυτό που το δικαστήριο φαίνεται να θεωρεί αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Η «επιβεβλημένη έκφραση» — η επιβεβλημένη υποστήριξη οποιασδήποτε θέσης — καταπνίγει τον διάλογο και δημιουργεί ένα είδος ηθικού τραύματος. Είτε υποστηρίζει κανείς είτε όχι την ιδέα της αναγνώρισης της γης, υπάρχει μια αντίφαση στον πυρήνα της έννοιας: πώς μπορούν τα λόγια να αποπνέουν γνήσιο σεβασμό όταν επιβάλλονται;

Οι περισσότεροι Καναδοί θεωρούν τους εαυτούς τους ευγενικούς, καλοπροαίρετους και συμπονετικούς, ένα σύνολο χαρακτηριστικών συνήθως αξιέπαινο, το οποίο όμως τελευταία φαίνεται να έχει υποστεί αλλοιώσεις. Πώς θα μπορούσε να ξεκινήσει η μετάβαση από το σημερινό κλίμα έντασης προς έναν πιο ελεύθερο Καναδά;

Ο συνταξιούχος δικαστής της Μανιτόμπα, Μπράιαν Γκίζμπρεχτ (Brian Giesbrecht), προτείνει ορισμένες λύσεις. Σε συνέντευξή του, συμφωνεί ότι οι σημερινές δηλώσεις αναγνώρισης της γης δημιουργούν μια διχαστική μορφή πεποίθησης, κατά την οποία ορισμένοι άνθρωποι διαθέτουν δικαιώματα μόνο ως «έποικοι». Για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, προτείνει μια σειρά τρόπων με τους οποίους οι Καναδοί μπορούν να αντιδράσουν όπως η υποβολή γραπτής καταγγελίας, η δημόσια διατύπωση αντίρρησης, η αποχώρηση από μια συνεδρίαση και η προσφυγή σε νομικά μέσα για την αμφισβήτηση της ιδεολογικής επιβολής.

Το μέλλον ενός ευημερούντος, λειτουργικού και ενωμένου Καναδά εξαρτάται από τη δυνατότητα των ανθρώπων να λένε αυτό που πιστεύουν και από την ελευθερία να παραμένουν σιωπηλοί όταν δεν πιστεύουν αυτό που λέγεται. Αυτός ο Καναδάς μπορεί και πρέπει να αποκατασταθεί. Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε αντιμέτωποι με μια πεποίθηση την οποία δεν συμμερίζεστε, εξετάστε το ενδεχόμενο να σιωπήσετε ή να εκφράσετε ευγενικά την αντίθεσή σας. Αν αντισταθούμε όλοι σε αυτού του είδους την πίεση, δεν θα χρειάζεται πια ιδιαίτερο  θάρρος για να συμπεριφέρεται κανείς με αυθεντικότητα και ειλικρίνεια.

Του George Ramsay

Ο Τζωρτζ Ράμσεϊ είναι απόφοιτος κινησιολογίας από τη Βικτώρια της Βρετανικής Κολομβίας. Το παρόν άρθρο είναι μια επιμελημένη εκδοχή κειμένου του που απέσπασε το πρώτο βραβείο στον 3ο ετήσιο φοιτητικό διαγωνισμό δοκιμίου Patricia Trottier and Gwyn Morgan, και το οποίο δημοσιεύθηκε αρχικά από το C2C Journal.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Σχολιασμός

Ενώ η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να εξαλείψουν τις επίμονες πληθωριστικές επιπτώσεις των εσφαλμένων πολιτικών τους κατά την περίοδο της COVID-19, η Κίνα αντιμετωπίζει αποπληθωριστικές πιέσεις που υπόσχονται σημαντική οικονομική ζημία διαφορετικού τύπου.

Ο αποπληθωρισμός στην Κίνα προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από συγκεκριμένα λάθη πολιτικής και, γενικότερα, από τη σοβαρότητα της επίμονης κρίσης στον τομέα των ακινήτων. Έχει τη δυνατότητα να εντείνει και να επιδεινώσει τα ήδη υπάρχοντα οικονομικά προβλήματα και, στο ακραίο σενάριο, να επιβάλει έναν είδος «φαύλου κύκλου», όπου οι αρνητικοί παράγοντες ενισχύουν ο ένας τον άλλον. Θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι η Κίνα βρίσκεται ήδη σε μια τέτοια κατάσταση —τουλάχιστον όχι ακόμη— αλλά η πιθανότητα υπάρχει σαφώς.

Οι αποπληθωριστικές πιέσεις στην Κίνα λειτουργούν τόσο στο επίπεδο της λιανικής όσο και στο επίπεδο της παραγωγής. Οι αιτίες τους σχετίζονται μεταξύ τους, αλλά δεν είναι απολύτως ίδιες. Στο επίπεδο της λιανικής, οι καθοδικές πιέσεις στις τιμές προκύπτουν κυρίως επειδή ο Κινέζος καταναλωτής έχει δείξει έντονη απροθυμία να δαπανήσει.

Οι λιανικές πωλήσεις συνεχίζουν να υστερούν σε σχέση με σχεδόν κάθε άλλο τομέα της οικονομίας. Την περίοδο Ιανουαρίου–Φεβρουαρίου αυξήθηκαν μόλις κατά 2,8% σε σύγκριση με τα επίπεδα του προηγούμενου έτους, γεγονός που αποτελεί βελτίωση σε σχέση με την εξαιρετικά απογοητευτική επίδοσή τους στα τέλη του περασμένου έτους, αλλά παραμένει πολύ χαμηλότερο από τον ρυθμό πραγματικής ανάπτυξης 5% που ανακοίνωσε το Πεκίνο για το σύνολο της οικονομίας το 2025 ή από τον μειωμένο στόχο ανάπτυξης 4,5–5,0% για το 2026.

Αν αυτή η υποχώρηση στον τομέα της κατανάλωσης ήταν προσωρινή, η υστέρηση αυτή θα είχε μικρή σημασία, αλλά στην πραγματικότητα η απροθυμία των νοικοκυριών να δαπανήσουν προέρχεται από κάτι πολύ πιο διαρκές. Η επίμονη κρίση στον τομέα των ακινήτων στην Κίνα συνεχίζει να ασκεί καθοδικές πιέσεις στις αξίες των ακινήτων και, κατ’ επέκταση, στον πλούτο των κινεζικών νοικοκυριών. Με στόχο να ανακτήσουν τον πλούτο τους, τα νοικοκυριά αυτά παραμένουν απρόθυμα να δαπανήσουν.

Οι καθοδικές πιέσεις στις πωλήσεις έχουν συγκρατήσει τις τιμές. Ο Φεβρουάριος παρουσίασε κάποια αύξηση, αλλά οι αποπληθωριστικές πιέσεις έχουν διατηρήσει τις τιμές καταναλωτή περισσότερο ή λιγότερο στάσιμες από το 2022.

Σε επίπεδο χονδρικής, ο αποπληθωρισμός είναι πολύ πιο έντονος. Οι τιμές παραγωγού αυξήθηκαν κατά περίπου 0,3% από τον Ιανουάριο έως τον Φεβρουάριο, την πιο πρόσφατη περίοδο για την οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, αλλά κατά το τελευταίο έτος έχουν μειωθεί σχεδόν κατά 1,0% και βρίσκονται σε πτωτική πορεία, με διακυμάνσεις, από τα μέσα του 2023.

Σε αυτό το επίπεδο, το πρόβλημα οφείλεται σε μια ατυχής πολιτική απόφαση που έλαβε το Πεκίνο το 2023. Ανησυχώντας για τις οικονομικές επιπτώσεις της αδύναμης κατανάλωσης και της κρίσης ακινήτων, οι σχεδιαστές πολιτικής στο Πεκίνο αποφάσισαν να ενισχύσουν την οικονομία διοχετεύοντας επενδυτικά κεφάλαια σε αναβαθμίσεις και επεκτάσεις παραγωγικών δυνατοτήτων σε πολιτικά ευνοημένους κλάδους, μεταξύ των οποίων η προηγμένη τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη, η ρομποτική, τα ηλεκτρικά οχήματα, η κβαντική υπολογιστική και τα βιοϊατρικά προϊόντα. Αυτή η έντονη επενδυτική δραστηριότητα δημιούργησε υπερβολική πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα σε αυτούς και άλλους ευνοημένους τομείς και προκάλεσε έναν έντονο ανταγωνισμό τιμών που συμπίεσε γενικότερα τις τιμές παραγωγού.

Ίσως είναι δύσκολο για όσους βιώνουν πληθωρισμό να το αντιληφθούν, αλλά ο αποπληθωρισμός, όπως αυτός που αντιμετωπίζει η Κίνα, μπορεί να τροφοδοτήσει μια σειρά από επιβαρυντικούς παράγοντες στην οικονομία. Ο αποπληθωρισμός τείνει να επιβραδύνει τον ρυθμό της οικονομικής δραστηριότητας, καθώς τόσο οι αγοραστές όσο και οι παραγωγοί αναβάλλουν τις συναλλαγές τους με την προσδοκία ότι οι τιμές θα είναι χαμηλότερες στο μέλλον. Κάθε τέτοια καθυστέρηση επιβραδύνει τον ρυθμό εισοδήματος και δαπανών και, συνεπώς, μειώνει τον ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης, επενδύσεων κεφαλαίου και δημιουργίας θέσεων εργασίας.

Επιπλέον, η πτώση των τιμών των προϊόντων επιφέρει απώλειες σε κάθε επιχείρηση που πρέπει να διατηρεί αποθέματα προς πώληση —δηλαδή στη μεγάλη πλειονότητα των επιχειρήσεων— γεγονός που περιορίζει τις οικονομικές τους δυνατότητες για επενδύσεις, επέκταση και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Η επίδραση αυτών των παραγόντων που περιορίζουν τα κέρδη αποτυπώνεται σαφώς στη μείωση των ροών ξένων επενδυτικών κεφαλαίων προς τη χώρα. Για χρόνια, ευρωπαϊκές, αμερικανικές και ιαπωνικές επιχειρήσεις θεωρούσαν την Κίνα ως τη μεγαλύτερη προοπτική ανάπτυξης στον κόσμο. Επενδυτικά κεφάλαια από αυτές τις πηγές εισέρρεαν στη χώρα και συνέβαλαν σημαντικά σε εντυπωσιακές αποδόσεις από επενδύσεις στην Κίνα.

Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, σε μεγάλο βαθμό λόγω της γενικής επιβράδυνσης της ανάπτυξης αλλά κυρίως λόγω των αρνητικών επιπτώσεων του αποπληθωρισμού στα κέρδη, οι ροές αυτές έχουν μειωθεί αισθητά. Οι περικοπές ξεκίνησαν το 2023 —όχι τυχαία, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια αποπληθωρισμού— και συνεχίζονται έκτοτε. Το περασμένο έτος ήταν το τρίτο συνεχόμενο έτος μείωσης των ξένων επενδυτικών ροών, οι οποίες υποχώρησαν κατά 9,5% σε σχέση με τα ήδη μειωμένα επίπεδα του 2024.

Κάθε οικονομία θα επηρεαζόταν αρνητικά από τέτοιες μειώσεις, αλλά η Κίνα, ειδικότερα, έχει ανάγκη τις εισροές ξένων κεφαλαίων. Όχι μόνο παρέχουν τους απαραίτητους χρηματοοικονομικούς πόρους στην κινεζική οικονομία, αλλά εισάγουν επίσης τεχνολογίες και προηγμένες επιχειρηματικές πρακτικές. Με έναν ασυνήθιστα ρεαλιστικό τρόπο, οι σχεδιαστές πολιτικής στο Πεκίνο φαίνεται να έχουν αναγνωρίσει τα θεμελιώδη προβλήματα στα οποία οφείλεται αυτή η μείωση των ξένων επενδύσεων.

Το 15ο Πενταετές Σχέδιο του Πεκίνου δίνει έμφαση στην ανάγκη αναστροφής αυτών των αρνητικών τάσεων. Εκτιμά ότι απαιτείται ένας χρονικός ορίζοντας πέντε ετών για να επιτευχθεί αυτό. Με την επιλογή ενός τόσο μακρού χρονικού ορίζοντα, οι σχεδιαστές πολιτικής έχουν ουσιαστικά παραδεχθεί τη σοβαρότητα του προβλήματος. Στο μεταξύ, ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης της Κίνας θα συνεχίσει να επιβραδύνεται.

Του Milton Ezrati

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Τα τελευταία χρόνια οι μαζικές κινητοποιήσεις στη Δύση υπέρ της Παλαιστίνης έχουν αναδείξει ένα ευρύτερο φαινόμενο πολιτικής ευαισθητοποίησης γύρω από διεθνείς συγκρούσεις. Ωστόσο, η ένταση αυτών των αντιδράσεων συγκρίνεται συχνά με τη σχετική σιωπή που επικρατεί απέναντι σε γεγονότα όπως οι διαδηλώσεις και η καταστολή στο Ιράν. Αυτό γεννά ένα κρίσιμο ερώτημα: πρόκειται για υποκρισία ή για μια πιο σύνθετη κοινωνικοπολιτική δυναμική;

Μια άποψη υποστηρίζει ότι υπάρχει επιλεκτική ευαισθησία. Σύμφωνα με αυτήν, η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα τα πανεπιστημιακά κινήματα εστιάζουν έντονα στο Ισραήλ, ενώ αγνοούν ή υποβαθμίζουν τον ρόλο του ιρανικού καθεστώτος στη χρηματοδότηση οργανώσεων όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι. Από αυτή τη σκοπιά, το Ιράν παρουσιάζεται ως βασικός παράγοντας αστάθειας στη Μέση Ανατολή, και η αλλαγή του καθεστώτος θεωρείται προϋπόθεση για ευρύτερη ειρήνη στην περιοχή.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν εξηγήσεις που εστιάζουν σε πρακτικούς και επικοινωνιακούς παράγοντες. Η περιορισμένη πρόσβαση στην πληροφορία λόγω λογοκρισίας, όπως οι διακοπές σύνδεσης στο διαδίκτυο στο Ιράν, καθιστά δυσκολότερη την κινητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης. Επιπλέον, το παλαιστινιακό ζήτημα έχει μακρά ιστορία και έντονη παρουσία στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, γεγονός που το καθιστά πιο ορατό και άμεσα κατανοητό.

Ένα άλλο επιχείρημα συνδέει τη στάση της δυτικής κοινής γνώμης με μια ευρύτερη ιδεολογική τάση. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι υπάρχει αυξανόμενος αντιδυτικισμός, ιδιαίτερα μεταξύ νεότερων γενεών, που βλέπουν τη Δύση μέσα από το πρίσμα της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, το Ισραήλ συχνά αντιμετωπίζεται ως σύμμαχος της Δύσης και συνεπώς ως στόχος κριτικής.

Παράλληλα, εκφράζονται απόψεις σύμφωνα με τις οποίες εξωτερικοί παράγοντες — κρατικοί ή μη — επηρεάζουν την κοινή γνώμη στη Δύση, χρηματοδοτώντας ή ενισχύοντας συγκεκριμένα αφηγήματα. Αυτές οι θέσεις αντικατοπτρίζουν την αυξημένη καχυποψία γύρω από τον ρόλο της πληροφορίας και της προπαγάνδας στη σύγχρονη πολιτική.

Το ζήτημα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο όταν εμπλέκονται θρησκευτικοί και ιδεολογικοί παράγοντες. Κάποιοι βλέπουν τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή ως βαθιά συνδεδεμένες με τη σχέση θρησκείας και πολιτικής, ενώ άλλοι απορρίπτουν τέτοιες γενικεύσεις ως απλουστευτικές ή επικίνδυνες.

Οι μαζικές διαδηλώσεις στη Δύση για την Παλαιστίνη έχουν τη δύναμη της σύγχρονης κινητοποίησης. Από το Λονδίνο μέχρι τη Νέα Υόρκη, χιλιάδες πολίτες οργανώθηκαν υιοθετώντας κοινά αιτήματα και διαμορφώνοντας ένα ισχυρό, συνεκτικό μήνυμα. Πανεπιστήμια, πλατείες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με συνθήματα, σημαίες και έντονη πολιτική τοποθέτηση. Γιατί δεν βλέπουμε την ίδια ένταση αντίδρασης για όσα συμβαίνουν στο Ιράν;

Στο Ιράν, πολίτες βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για καταπίεση, έλλειψη ελευθερίας και οικονομικές δυσκολίες. Οι αντιδράσεις του καθεστώτος είναι σκληρές και βίαιες. Εν τούτοις, αυτές οι εξελίξεις δεν προκάλεσαν μαζικές κινητοποιήσεις στη Δύση.

Η διαφορά αυτή δεν αφορά μόνο τα γεγονότα. Αφορά το ποια γεγονότα μετατρέπονται σε αφήγημα και ποια όχι.

Πώς δημιουργείται ένα παγκόσμιο αφήγημα

Το παλαιστινιακό ζήτημα έχει αποκτήσει ένα παγκόσμιο, άμεσα αναγνωρίσιμο πλαίσιο: καταπίεση–αντίσταση–δικαιώματα. Αυτό το αφήγημα είναι απλό, μεταφέρεται εύκολα και ενεργοποιεί συναισθηματικά αντανακλαστικά.

Αντίθετα, το Ιράν, παρά τη σοβαρότητα των γεγονότων, δεν έχει ενταχθεί σε ένα αντίστοιχα ισχυρό αφήγημα στη διεθνή δημόσια σφαίρα.

Ποιοι είναι οι παράγοντες που καθορίζουν τη δημιουργία και την πορεία ενός αφηγήματος στο παγκόσμιο κοινό;

1. #FreePalestine και η ψηφιακή μαζικοποίηση

Η ετικέτα #FreePalestine αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα σύγχρονης ψηφιακής κινητοποίησης. Έχει χρησιμοποιηθεί εκατομμύρια φορές σε πλατφόρμες όπως Instagram, Tik Tok, X.

Κατά τη διάρκεια συγκρούσεων, βίντεο και εικόνες συνοδευόμενα από ετικέτα (hashtag) διαδίδονται με τεράστια ταχύτητα, δημιουργώντας ένα ενιαίο, παγκόσμιο μήνυμα. Η απλότητα του συνθήματος επιτρέπει τη μαζική υιοθέτησή του, ανεξαρτήτως βαθύτερης γνώσης του ζητήματος.

2. #MahsaAmini και το ιρανικό κίνημα

Το 2022, ο θάνατος της 22χρονης Μαχσά Αμίνι στο Ιράν πυροδότησε το #MashaAmini και το σύνθημα «Women, Life, Freedom». Η Μαχσά Αμίνι συνελήφθη στην Τεχεράνη από την λεγόμενη «αστυνομία ηθών» επειδή, σύμφωνα με τις αρχές, δεν φορούσε σωστά το χιτζάμπ της (σ.σ. κεφαλομάντιλο). Λίγες ώρες μετά τη σύλληψή της, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση, όπου και πέθανε. Οι ιρανικές αρχές υποστήριξαν ιατρικό επεισόδιο. Η οικογένειά της και πολλοί μάρτυρες, ωστόσο, κατήγγειλαν κακοποίηση κατά τη διάρκεια της κράτησης. Για ένα διάστημα, το θέμα κυριάρχησε στα κοινωνικά δίκτυα και προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις. Οι διαδηλώσεις δεν περιορίστηκαν στο θέμα του ενδυματολογικού κώδικα, αλλά εξελίχθηκαν σε ευρύτερη αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος και των περιορισμών στις ατομικές ελευθερίες. Σύμφωνα με διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκατοντάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και χιλιάδες συνελήφθησαν. Η υπόθεση προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Κυβερνήσεις δυτικών χωρών επέβαλαν κυρώσεις σε Ιρανούς αξιωματούχους, διαδηλώσεις αλληλεγγύης έγιναν σε πολλές πόλεις παγκοσμίως, το #MahsaAmini έγινε παγκόσμια τάση.

Ωστόσο, σε αντίθεση με το παλαιστινιακό αφήγημα, η δυναμική αυτή δεν διατηρήθηκε με την ίδια ένταση, παρά τη σοβαρότητα των εξελίξεων.

Αυτό δείχνει πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί ένα αφήγημα χωρίς συνεχή ροή εικόνων, ξεκάθαρη πλαισίωση και επαναλαμβανόμενη ενίσχυση.

3. Ο ρόλος των influencer και των infographics

Κατά τη διάρκεια κρίσεων, μεγάλοι λογαριασμοί λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές. Παράδειγμα η σύγκρουση, τον Μάιο του 2021, μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, με αφορμή γεγονότα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, όπου εξελίχθηκε σε ενδεκαήμερη ένοπλη σύγκρουση. Εκείνη την περίοδο παρατηρήθηκε κάτι νέο σε μεγάλη κλίμακα. Άτομα επιρροής (influencers) με εκατομμύρια ακόλουθους άρχισαν να μοιράζονται infographics τύπου «educational slides». Το περιεχόμενο προερχόταν συχνά από λίγες αρχικές πηγές και αναπαραγόταν μαζικά. Οι ετικέτες #FreePalestine γίνονταν viral παγκοσμίως. Πολλά από αυτά προέρχονταν από συγκεκριμένες σελίδες ακτιβισμού και αναπαράγονταν μαζικά.

Αυτό θεωρείται από πολλούς αναλυτές ως ένα από τα πρώτα μεγάλα παραδείγματα όπου το Instagram και το Tik Tok διαμόρφωσαν τόσο έντονα το δημόσιο αφήγημα μιας διεθνούς σύγκρουσης.

Αυτού του τύπου το περιεχόμενο απλοποιεί σύνθετες συγκρούσεις σε λίγες εικόνες και bullets, κάνοντάς τες εύκολα καταναλώσιμες, αλλά συχνά μονοδιάστατες.

4. Αλγόριθμοι και «εκρήξεις» περιεχομένου — Ο ρόλος των κοινωνικών δικτύων

Έρευνες έχουν δείξει ότι το Tik Tok, το Instagram και το Χ (πρώην Twitter) προωθούν περιεχόμενο με υψηλή αλληλεπίδραση. Κατά τη διάρκεια κρίσεων, αυτό σημαίνει ότι συγκεκριμένα βίντεο, συχνά δραματικά ή σοκαριστικά, κάνουν εκατομμύρια προβολές μέσα σε ώρες. Μελέτες έχουν δείξει ότι περιεχόμενο με έντονο συναισθηματικό φορτίο, ιδιαίτερα οργή ή αγανάκτηση, διαδίδεται ταχύτερα.

Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία κυμάτων πληροφόρησης, όπου ένα συγκεκριμένο αφήγημα κυριαρχεί σχεδόν ολοκληρωτικά για ένα χρονικό διάστημα.

Κατά τη διάρκεια συγκρούσεων, αυτό οδηγεί στην ταχεία διάδοση συγκεκριμένων εικόνων και αφηγημάτων, συχνά αποσπασματικά, που ενισχύουν μία μόνο πλευρά της πραγματικότητας.

5. Διεθνή μέσα και γεωπολιτική επιρροή

Χώρες επενδύουν συστηματικά σε διεθνή μέσα για να επηρεάσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη. Παραδείγματα περιλαμβάνουν δίκτυα όπως τα RT (Ρωσία), CGTN (Κίνα), Al Jazeera (Κατάρ), τα οποία μεταδίδουν ειδήσεις με συγκεκριμένες οπτικές και προτεραιότητες.

Αυτά τα μέσα δεν κατασκευάζουν απαραίτητα γεγονότα, αλλά επιλέγουν ποια θα αναδείξουν και πώς θα τα πλαισιώσουν, καθώς και ποια θα αγνοήσουν.

Η ύπαρξη τέτοιων δικτύων δείχνει ότι η ενημέρωση αποτελεί εργαλείο επιρροής.

6. Χρηματοδότηση πανεπιστημίων και δεξαμενών σκέψης

Τα τελευταία χρόνια έχει καταγραφεί σημαντική χρηματοδότηση δυτικών πανεπιστημίων από ξένες κυβερνήσεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες για παράδειγμα, το υπουργείο Παιδείας έχει δημοσιεύσει στοιχεία για δισεκατομμύρια δολάρια σε δωρεές από χώρες του εξωτερικού προς τα πανεπιστήμια.

Αν και αυτές οι χρηματοδοτήσεις δεν συνεπάγονται απαραίτητα άμεση επιρροή στο περιεχόμενο διδασκαλίας ή ακτιβισμού, έχουν πυροδοτήσει συζητήσεις για το κατά πόσο επηρεάζουν το κλίμα και τις προτεραιότητες εντός των πανεπιστημίων.

Πώς ενισχύονται τα αφηγήματα

Τα παραπάνω παραδείγματα δείχνουν ότι η διάδοση ενός αφηγήματος δεν είναι τυχαία. Ενισχύεται όταν συνδυάζονται: σαφές και απλό μήνυμα, συνεχής ροή οπτικού περιεχομένου, μαζική αναπαραγωγή από άτομα επιρροής και χρήστες, αλγοριθμική προώθηση από πλατφόρμες, κάλυψη από διεθνή μέσα.

Όταν αυτοί οι παράγοντες ευθυγραμμίζονται, ένα ζήτημα μπορεί να μετατραπεί σε παγκόσμιο σύμβολο. Όταν λείπουν αυτοί οι μηχανισμοί, ακόμα και σοβαρά γεγονότα μπορεί να παραμείνουν στο περιθώριο.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι το φαινόμενο της επιλεκτικής αγανάκτησης δεν είναι απαραίτητα αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής των πολιτών. Είναι το αποτέλεσμα ενός οικοσυστήματος όπου οι πλατφόρμες προωθούν συγκεκριμένο περιεχόμενο, τα μέσα επιλέγουν τι θα καλύψουν και τα αφηγήματα ανταγωνίζονται για προσοχή.

Σε έναν κόσμο υπερπληροφόρησης, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο τι συμβαίνει. Είναι ποια γεγονότα αποκτούν φωνή και ποια χάνονται μέσα στον θόρυβο. Γιατί τελικά, η παγκόσμια αγανάκτηση δεν είναι απλώς και μόνο αντίδραση στην πραγματικότητα. Είναι προϊόν του τρόπου με τον οποίο αυτή παρουσιάζεται.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Η σύγχρονη παγκόσμια οικονομία δοκιμάζεται διαρκώς από διαδοχικές κρίσεις, με τον πόλεμο να αποτελεί έναν από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες αστάθειας. Στον κλάδο των logistics, οι επιπτώσεις είναι άμεσες και πολυεπίπεδες, επηρεάζοντας όχι μόνο τις μεταφορές αλλά και το σύνολο της εφοδιαστικής αλυσίδας. Παρά τις πιέσεις, η εικόνα που διαμορφώνεται δεν είναι μονοδιάστατα αρνητική, αλλά χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα.

Ήδη από τις πρώτες εβδομάδες της σύγκρουσης στο Ιράν, οι επιχειρήσεις του κλάδου βρέθηκαν αντιμέτωπες με αυξημένα ναύλα, υψηλότερο ενεργειακό κόστος και γενικευμένη αβεβαιότητα. Η εφοδιαστική αλυσίδα, ως βασικός πυλώνας της οικονομίας, υπέστη σημαντικές διαταραχές, οι οποίες όμως δεν οδήγησαν σε κατάρρευση, αλλά σε μια προσεκτική προσαρμογή. Η αγορά, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, επέδειξε ψυχραιμία και προσαρμοστικότητα, αποδεικνύοντας ότι έχει αποκτήσει εμπειρία διαχείρισης κρίσεων από προηγούμενα γεγονότα, όπως η πανδημία και η ενεργειακή κρίση.

Ωστόσο, η πραγματική δοκιμασία φαίνεται να βρίσκεται στον χρονικό ορίζοντα της κρίσης. Όσο παρατείνεται η αβεβαιότητα, τόσο αυξάνονται οι πιέσεις στις επιχειρήσεις, ιδιαίτερα σε επίπεδο επενδύσεων και χρηματοδότησης. Η στάση αναμονής που τηρούν πολλοί οικονομικοί παράγοντες υποδηλώνει ότι οι επιπτώσεις δεν έχουν ακόμη αποτυπωθεί πλήρως. Σε περίπτωση παρατεταμένης κρίσης, η επιστροφή σε μια ισορροπία ενδέχεται να απαιτήσει σημαντικό χρόνο και συντονισμένες παρεμβάσεις.

Παράλληλα, η συγκυρία αυτή αναδεικνύει νέες δυνατότητες για την Ελλάδα. Η γεωγραφική της θέση και η δυναμική των υποδομών της μπορούν να την καταστήσουν κρίσιμο κόμβο μεταφοράς και εμπορίου, ιδιαίτερα προς την Ανατολική και Βορειοανατολική Ευρώπη. Οι νέοι ενεργειακοί και εμπορευματικοί διάδρομοι ενδέχεται να ενισχύσουν τον ρόλο της χώρας, εφόσον αξιοποιηθούν στρατηγικά.

Καθοριστικής σημασίας για το μέλλον του κλάδου αποτελεί ο ψηφιακός μετασχηματισμός. Η ενίσχυση των ψηφιακών υποδομών, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, δεν είναι απλώς μια επιλογή, αλλά μια επιτακτική ανάγκη. Οι επιχειρήσεις που θα επενδύσουν σε τεχνολογία και καινοτομία θα αποκτήσουν σαφές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας. Η επόμενη τριετία χαρακτηρίζεται ως κρίσιμη για τη διαμόρφωση αυτής της νέας πραγματικότητας.

Την ίδια στιγμή, η ελληνική επιχειρηματικότητα καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη για ανάπτυξη και στις προκλήσεις της βιωσιμότητας. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, διαθέτουν ευελιξία και προσαρμοστικότητα, αλλά συχνά αντιμετωπίζουν περιορισμένη πρόσβαση σε κεφάλαια. Από την άλλη πλευρά, η υπερβολική συγκέντρωση σε μεγάλες επιχειρήσεις μπορεί να δημιουργήσει νέες ανισορροπίες. Η βέλτιστη λύση φαίνεται να βρίσκεται σε ένα ισορροπημένο μοντέλο, όπου συνυπάρχουν ισχυροί οργανισμοί και ευέλικτες, εξειδικευμένες εταιρείες.

Ο πόλεμος, όσο καταστροφικός κι αν είναι, λειτουργεί ταυτόχρονα ως καταλύτης αλλαγών. Και όπως κάθε κρίση, έτσι και αυτή θέτει ένα ερώτημα: ποιοι θα καταφέρουν όχι μόνο να αντέξουν, αλλά και να εξελιχθούν μέσα από αυτήν.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Τείνω να αποφεύγω τα διάφορα εργαλεία που αυτοματοποιούν τις εργασίες, γιατί πιστεύω ότι όταν κάνουμε τα πράγματα με τα χέρια μας τούς δίνουμε μία επιπλέον αξία.

Στον κήπο, γύρω από το αγρόκτημά μου, και ειδικά στην κουζίνα, ετοιμάζω τα πάντα με τα χέρια. Δεν χρησιμοποιώ το χρονόμετρο του φούρνου μου, δεν υπάρχει σκεύος αργού μαγειρέματος στο ντουλάπι και οι άνθρωποι που ζητούν τις συνταγές μου πάντα μπερδεύονται όταν με ρωτάνε πόση ώρα χρειάζεται να μαγειρευτεί κάτι.

—Μέχρι να γίνει, απαντάω.

—Πώς το καταλαβαίνεις;

—Το ελέγχω.

—Πώς;

—Με το χέρι.

—Δηλαδή;

 

Το σύμπαν μάς έδωσε χέρια για κάποιο λόγο, ωστόσο δισεκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν πλέον ότι ο καλύτερος τρόπος για να κάνουμε τις δουλειές μας είναι να δίνουμε την εντολή σε μια τεχνητή νοημοσύνη, στη συσκευή Alexa-Siri-Gemini-HAL που βρίσκεται στον πάγκο της κουζίνας, δίπλα στο εγκαταλελειμμένο ράφι για μαχαίρια που μας έδωσε η γιαγιά ως γαμήλιο δώρο, όταν οι άνθρωποι έφτιαχναν φρέσκο ψωμί με δικό τους προζύμι. Με τα χέρια! Φανταστείτε! Χωρίς μηχανή ψωμιού.

—Γεια σου, Google, πώς βράζω νερό;

Θεός φυλάξοι!

 

Όλος ο κήπος μου είναι σε υπερυψωμένα παρτέρια, και κάθε άνοιξη ανακατεύω κάθε παρτέρι χειρωνακτικά, χρησιμοποιώντας ένα εξαιρετικά ανθεκτικό κηπουρικό πιρούνι. Στα εξαιρετικά στενά παρτέρια από τα οποία τα φασόλια τεντώνονται προς τον ουρανό πάνω σε πέργκολα, ανακατεύω το χώμα με ένα απλό φτυαράκι.

—Ξέρεις, λένε μερικοί, υπάρχουν μικρά αυτοκινούμενα σκαπτικά που μπορούν να το κάνουν αυτό αντί για σένα.

Ίσως, αλλά με το χέρι:

• Πετυχαίνω βαθύτερη και πιο ενδελεχή καλλιέργεια.
• Σταματάω περιοδικά και ξεριζώνω τα χειμερινά ζιζάνια.
• Σπάω τους σβώλους χώματος που έχουν μείνει.
• Εξοικονομώ 720 δολάρια το χρόνο από τη συνδρομή στο γυμναστήριο που δεν χρειάζομαι.

Αν δεν βάζεις τα χέρια σου στο χώμα, είσαι σίγουρος ότι θέλεις να καλλιεργείς;

Τις προάλλες έβγαζα τα ζιζάνια, σκεπτόμενος ένα πολύ ωραίο άρθρο για την υγεία των Los Angeles Times που είχα διαβάσει στο διαδίκτυο. Προσέφερε «πέντε εύκολες ασκήσεις για τα χέρια, τους καρπούς, τους πήχεις και τους αγκώνες, για την ανακούφιση των πόνων από τη δουλειά στο γραφείο». Ευτυχώς, οι ασκήσεις δεν είναι τόσο περίπλοκες όσο ο τίτλος: Γυρίστε αργά τους καρπούς σας προς τα μέσα και προς τα έξω, πέντε έως δέκα φορές σε κάθε πλευρά. Το δοκιμάζω με ένα κομμάτι βότανο μήκους 30 εκατοστών. Δεν αρκεί. Πρέπει να το τραβήξω και προς τα πάνω.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η εφημερίδα The Telegraph έχει ένα πρόγραμμα έξι βημάτων για την ανακούφιση του πόνου στα χέρια από αρθρίτιδα. Δεν έχετε αρθρίτιδα ακόμα; Περιμένετε, έρχεται. Το πρόγραμμα του Ηνωμένου Βασιλείου είναι πολύ πιο περίπλοκο και, αν εκτελεστεί πλήρως, απαιτεί περίπου πέντε ώρες ασκήσεων πολλών βημάτων που περιλαμβάνουν είδη όπως θεραπευτική πλαστελίνη, η οποία δεν ήξερα καν ότι υπήρχε.

Στο Owl Feather Farm, έχουμε τον πηλό για «θεραπευτική πλαστελίνη».

 

Παρακαλώ σημειώστε ότι όλα αυτά τα πρακτικά πράγματα δεν είναι θρησκεία. Επίσης δεν συζητούμε την απόλυτη αποχή από τα μηχανήματα. Για παράδειγμα, δεν χρησιμοποιώ γουδί και γουδοχέρι για να αλέσω σκόρδο, σκληρό τυρί και βασιλικό για πέστο — οι γονείς της γυναίκας μου μου έδωσαν ένα καταπληκτικό Cuisinart για αυτό.

Επίσης, έχω έναν υπέροχο οικιακό μύλο με τον οποίο αλέθω ξηρό καλαμπόκι για αλεύρι καλαμποκιού και κόκκους. Ούτε γι’ αυτό χρησιμοποιώ γουδί και γουδοχέρι. Αλλά το χειμώνα ξεφλουδίζω τους κόκκους από τα καλαμπόκια με το χέρι, καθισμένος δίπλα στη φωτιά και ακούγοντας ήρεμη μουσική.

Ούτε ποτίζω τον κήπο μου χρησιμοποιώντας κουβά, αν και περιστασιακά θα ρίξω νερό σε ένα φρεσκοφυτεμένο δέντρο, παίρνοντας νερό από το ρυάκι που διατρέχει τον οπωρώνα.

Το γράψιμο, φυσικά, το επάγγελμά μου, το κάνω με το χέρι. Για εμένα, το να βλέπω τις λέξεις να ξετυλίγονται σταθερά, γράμμα προς γράμμα, παραμένει βασική πτυχή της δημιουργικής διαδικασίας.

Όσον αφορά την τεχνητή νοημοσύνη, έχετε διαβάσει καθόλου γενετικό περιεχόμενο τελευταία; Είναι παντού στο διαδίκτυο και είναι σιχαμερό. Ηλίθιο. Γελοίο. Εκτός από το υλικό που μου έκλεψε η OpenAI.

Ας επιστρέψουμε στο σημείο μηδέν, εκεί από όπου όλα ξεκινούν, και ας συμβουλευτούμε τον προστάτη άγιο των κήπων και της φύσης, τον Φραγκίσκο της Ασίζης. Είπε:

«Αυτός που εργάζεται με τα χέρια του είναι εργάτης.

Αυτός που εργάζεται με τα χέρια και το μυαλό του είναι τεχνίτης.

Αυτός που εργάζεται με τα χέρια, το μυαλό και την καρδιά του είναι καλλιτέχνης.»

Υποτίθεται ότι ένας γείτονας πέρασε μια μέρα ενώ ο Φραγκίσκος έσκαβε τον κήπο του (βλέπετε, ακόμη και οι άγιοι κάνουν κοπιαστική χειρωνακτική εργασία) και ρώτησε: «Αν ήξερες ότι θα πεθάνεις αργότερα σήμερα, τι θα έκανες;»

«Θα τελείωνα το σκάψιμο του κήπου μου», απάντησε ο Φραγκίσκος.

Με χαρά, είμαι σίγουρος. Μετά θα πήγαινε να μαγειρέψει το δείπνο με τα χέρια του. Θα το έτρωγε με τα χέρια του. Θα καθάριζε με τα χέρια του. Ίσως, τότε, θα ανταποκρινόταν σε μια κλήση από ψηλά. Αυτή είναι η πράξη του Θεού, στην πραγματικότητα.

Του Eric Lucas

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Η Ελληνική Επανάσταση και ο Ευαγγελισμός της Παναγίας: δύο συμβολικά γεγονότα-ορόσημα, που συγχωνεύτηκαν για να δώσουν ώθηση στη γέννηση του ελληνικού έθνους και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους.

Τα χρόνια των επαναστατικών ζυμώσεων, η σύνδεση των δύο προέκυψε με έναν φυσικό θα έλεγε κανείς τρόπο. Το θρήσκευμα έγινε εθνική ταυτότητα και η εθνική ταυτότητα απαιτούσε θρησκευτικά ‘πιστοποιητικά’ και καθαρότητα. Οι Έλληνες ήταν Χριστιανοί. Οι Μουσουλμάνοι Τούρκοι. Με αυτή τη γενίκευση, όσο κι αν οι ειδικές περιπτώσεις παραγνωρίζονταν, η Επανάσταση εξαπλώθηκε και εδραιώθηκε, διεκδικώντας τον διαχωρισμό των δύο και την αυτοδιάθεση. Στο πλαίσιο των αυτοκρατοριών της εποχής, όπου το θρήσκευμα έπαιζε μάλλον δευτερεύοντα ρόλο, και οι διάφοροι λαοί συνυπήρχαν και συγχρωτίζονταν διαμορφώνοντας μια καθημερινότητα λιγότερο ή περισσότερο αρμονική, το αίτημα της Ελληνικής Επανάστασης ήταν μάλλον καινοτόμο.

Η αντιπαλότητα μεταξύ του χριστιανισμού και του ισλάμ δεν ήταν ένα νέο φαινόμενο, ενώ οι αιώνες της βυζαντινής αυτοκρατορίας είχαν γίνει μάρτυρες σε πλήθος θρησκευτικούς διχασμούς και πολέμους, όπως οι Σταυροφορίες, το Σχίσμα, η Μεταρρύθμιση στη Δύση, η εξάλειψη της πίστης στο δωδεκάθεο κλπ. Στην ιστορία, η θρησκεία έχει αναμιχθεί πλείστες όσες φορές με την πολιτική, εξυπηρετώντας μη πνευματικούς στόχους και σκοπούς που δεν αφορούν τη σωτηρία της ψυχής, αλλά κοσμικά ζητήματα. Ωστόσο, αυτό δεν θα έπρεπε να μας ξενίζει, αν σκεφθούμε τη θρησκεία ως φορέα ιδεών που ορίζουν τη θεώρησή μας για τη ζωή και τον θάνατο, το καλό και το κακό, την πρέπουσα συμπεριφορά, τον χαρακτήρα μας — εν ολίγοις, ένα ολόκληρο πλέγμα πεποιθήσεων και συνηθειών που διατρέχουν τη ζωή και τις σχέσεις εντός μιας ορισμένης κοινότητας. Υπό αυτή την οπτική, η πίστη συνδέεται με τη συνοχή μιας κοινωνίας· συνεκδοχικά, το κατά πόσο μία κοινωνία έχει τη δυνατότητα να φιλοξενεί στους κόλπους της ποικίλες θρησκευτικές κοινότητες εξαρτάται από την ύπαρξη και την ισχύ άλλων συνεκτικών στοιχείων.

Το γεγονός ότι η διεκδίκηση ενός ανεξάρτητου κράτους εκ μέρους των Ελλήνων συνδέθηκε τόσο απόλυτα με τη χριστιανική πίστη ήταν κάτι το αναπόδραστο μπορεί να υποστηριχθεί και για άλλους λόγους, όπως η μακραίωνη βυζαντινο-χριστιανική ιστορία, στους κόλπους της οποίας διατηρήθηκαν και εξελίχθηκαν ελληνικά στοιχεία. Μία άλλη παράμετρος ήταν η χριστιανικότητα της Ευρώπης και η επιλογή των Ελλήνων να ενταχθούν και να ακολουθήσουν το δυτικό σύστημα, ανακτώντας δεσμούς που είχαν αρχίσει να δημιουργούνται ήδη από την αρχαιότητα.

Από το Βυζάντιο, οι Έλληνες κληρονόμησαν τη βαθιά εισδοχή της θρησκευτικής πίστης στην ταυτότητα της κοινωνίας και του ατόμου. Τη μακρά περίοδο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, η χριστιανική πίστη όχι μόνο έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους, αλλά και εισχώρησε σε κάθε πτυχή της ζωής, εσωτερικής και εξωτερικής, των υπηκόων της αλλά και των αυτοκρατόρων των ίδιων. Η πολιτική, η οικονομία, οι τέχνες και η γραμματεία, όλα συνδέθηκαν και καθορίστηκαν από το περιεχόμενο της Ορθοδοξίας, καθώς και από τους εκπροσώπους της. Παράλληλα, η Δύση εκχριστιανιζόταν σταδιακά, ενώ στην Ανατολική Ευρώπη τα σλαβικά φύλα μυήθηκαν στην Ορθόδοξη πίστη, με τη Ρωσική αυτοκρατορία να αναλαμβάνει τον ρόλο του θεματοφύλακά της όταν η Βυζαντινή καταλύθηκε από τους Οθωμανούς. Παρά τις δογματικές διαφορές και τη διαφοροποίηση των Εκκλησιών, που ώθησαν κάποια στιγμή τους Βυζαντινούς να προτιμήσουν τους Τούρκους από τους σχισματικούς, η κοινή πίστη διαφύλαξε έναν βαθμό συγγένειας μεταξύ των χριστιανικών λαών.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Ρόντερικ Μπήτον, ομότιμος καθηγητής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στο King’s College, στο Λονδίνο, τη μεγαλύτερη συγγένεια με τους Έλληνες οι Ευρωπαίοι την ένιωθαν μέσω των στοιχείων του αρχαιοελληνικού πολιτισμού που μεταλαμπαδεύτηκαν στην ήπειρο, καθορίζοντας την τέχνη, τη φιλοσοφία, τις ιδέες και συνολικά τη διαμόρφωση και εξέλιξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. «Οι νόμοι μας, η λογοτεχνία μας, η θρησκεία μας, οι τέχνες μας έχουν τις ρίζες τους στην Ελλάδα», έγραψε ο Άγγλος Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ στον πρόλογο για το ποίημα του συμπατριώτη του και μεγάλου φιλέλληνα λόρδου Βύρωνα «Ελλάς» (1822), συμπληρώνοντας παρακάτω ότι για αυτό «είμαστε όλοι Έλληνες». Το μεγάλο κίνημα του φιλελληνισμού που αναπτύχθηκε σε Ευρώπη και Αμερική έπαιξε κρίσιμο ρόλο στη μεταστροφή των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) και την τελική αποδοχή εκ μέρους τους της σύστασης ανεξάρτητου και κυρίαρχου ελληνικού κράτους, μαζί με τη βοήθεια που η απόφαση αυτή συνεπαγόταν. Η ισορροπία της ισχύος μεταξύ τους στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και η αναπόφευκτη κατάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας που συνετέλεσε, κατά τον Μπήτον, στο να προσφέρουν την υποστήριξή τους στην Ελλάδα.

Αυτό το αίσθημα της συγγένειας βάσει της κληρονομιάς του αρχαιοελληνικού πολιτισμού σε έναν βαθμό καλλιεργήθηκε από τους ίδιους τους επαναστατημένους. Αφ’ ενός με την επιλογή της ονομασίας «Έλληνες» και «Ελλάς» για τον αυτοπροσδιορισμό τους και του κράτους το οποίο επιθυμούσαν αφ’ ετέρου θέτοντας τον αγώνα τους στη βάση της απελευθέρωσης από τους «βαρβάρους της Ανατολής», παραπέμποντας στους περσικούς πολέμους, των οποίων το αποτέλεσμα καθόρισε την ιστορία της ηπείρου. Το αποτέλεσμα ήταν η κατασκευή ενός αμαλγάματος, που συνέθετε τη χριστιανική πίστη με τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, την κληρονομιά του οποίου διεκδίκησαν οι οραματιστές του νέου έθνους. Το πλούσιο παρελθόν τροφοδότησε τη διαμόρφωση του ελληνικού κράτους, παρέχοντας ένα σταθερό όραμα, που εμπλουτίστηκε από τα απελευθερωτικά κινήματα και τις επαναστάσεις της εποχής, με πρώτη την Αμερικανική και δεύτερη τη Γαλλική. Το αμερικανικό Σύνταγμα, προσηλωμένο στις αρχές της δημοκρατίας και της ισότητας, ενέπνευσε τους λαούς που με τη σειρά τους αποφάσισαν να αγωνιστούν για την αυτοδιάθεση, δίνοντας έναυσμα σε μια διαδικασία που άλλαξε το πολιτικό τοπίο της Ευρώπης και του κόσμου όλου, κατά την οποία οι αυτοκρατορίες  αντικαταστάθηκαν από εθνικά κράτη.

Στη διαδικασία αυτή, η Ελληνική Επανάσταση ήταν πρωτοπόρος και το ελληνικό κράτος το πρώτο που αναγνωρίστηκε ως τέτοιο στην Ευρώπη. Αν και δεν πέτυχε άμεσα όλους τους στόχους που είχαν τεθεί στα πρώτα στάδια του αγώνα και στις πρώτες εθνικές συνελεύσεις, και η δημοκρατία ως πολίτευμα άργησε πολύ να εγκαθιδρυθεί, εν τούτοις αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της ανατροπής στην ήπειρο και συνέβαλε με τον τρόπο του στη διάδοση του δημοκρατικού ιδεώδους και στον σχηματισμό των νέων ευρωπαϊκών εθνών.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Σχολιασμός

Αν παρακολουθήσει κανείς τη δυτική κάλυψη για τη Βόρεια Κορέα, αναδύεται ένα μοτίβο, καθώς η προσοχή μετατοπίζεται από το ένα επεισόδιο στο επόμενο· μια σύνοδος κορυφής, μια δοκιμή πυραύλου, κυρώσεις, και τώρα το Συνέδριο του Κόμματος.

Το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής αναφορικά με το Ένατο Συνέδριο του Κόμματος της Βόρειας Κορέας έχει επικεντρωθεί στη στάση του Κιμ Γιονγκ Ουν απέναντι στη Νότια Κορέα και στη συνεχιζόμενη επέκταση του πυρηνικού του οπλοστασίου. Ωστόσο, το Συνέδριο περιελάμβανε και μια άλλη διατύπωση που αξίζει πιο προσεκτική εξέταση, καθώς η Βόρεια Κορέα προτίθεται να αναπτύξει δυνατότητες επίθεσης σε εχθρικούς δορυφόρους. Το Reuters ανέφερε ότι το νέο πενταετές στρατιωτικό σχέδιο του Κιμ περιλαμβάνει όπλα ικανά να πλήξουν εχθρικούς δορυφόρους, ενώ αναλυτές επεσήμαναν ότι οι δυνατότητες κατά δορυφόρων εμφανίζονταν μαζί με συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, μη επανδρωμένες πλατφόρμες και πιο προηγμένους δορυφόρους αναγνώρισης.

Δεν επρόκειτο για ρητορική συμπλήρωση, καθώς τα συνέδρια του κόμματος στη Βόρεια Κορέα δεν είναι χαλαρές πολιτικές συγκεντρώσεις αλλά το σημείο όπου το καθεστώς καθορίζει την κατεύθυνση, και όταν κάτι εμφανίζεται σε ένα πενταετές αμυντικό σχέδιο σημαίνει ότι έχει προτεραιότητα. Αυτή η προτεραιότητα ταιριάζει σε ένα ευρύτερο μοτίβο.

Η Βόρεια Κορέα δεν ήταν ποτέ απλώς πρόβλημα πυραύλων ή πυρηνικών, αλλά πρόβλημα καθεστώτος, καθώς η δυναστεία Κιμ επιβιώνει μέσω της απομόνωσης, του εξαναγκασμού, της στρατιωτικοποίησης και της διαρκούς κρίσης, και αυτή η δομή παράγει τη συμπεριφορά. Αν το καθεστώς διατηρηθεί, τα μέσα θα αλλάξουν, οι μέθοδοι θα εξελιχθούν και το πεδίο θα επεκταθεί, αλλά το υποκείμενο σύστημα δεν θα αλλάξει. Αυτό σχετίζεται με τον τρόπο που ασκεί κρατική πολιτική, όπως περιγράφεται στο έργο των εκλιπόντων Τζιμ Λίλλεϋ (Jim Lilley) και Τσακ Ντάουνς (Chuck Downs) στο «Over the Line», όπου υποστηρίζεται ότι η Βόρεια Κορέα κατασκευάζει κρίσεις, χρησιμοποιεί πολιτική στων άκρων και εξαπάτηση και αποσπά παραχωρήσεις παρά την αδύναμη διαπραγματευτική της θέση, με στόχο την ενίσχυση της επιβίωσης του καθεστώτος και της στρατιωτικής του ισχύος.

Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν τεκμηριώσει αυτό το σύστημα λεπτομερώς, καθώς η Επιτροπή Έρευνας του 2014 περιέγραψε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, ενώ πιο πρόσφατες αναφορές καταλήγουν ότι η καταστολή όχι μόνο δεν έχει μειωθεί αλλά έχει ενταθεί, με την επιτήρηση να διευρύνεται και τον φόβο να παραμένει βασικό εργαλείο διακυβέρνησης. Ένα καθεστώς που στηρίζεται σε αυτή τη βάση δεν μετατρέπεται σε «κανονικό» απλώς υιοθετώντας τη ρητορική της διαστημικής ισχύος, αλλά συνεχίζει να λειτουργεί με τις ίδιες πρακτικές.

Η στροφή προς το διάστημα δεν ξεκίνησε φέτος. Το 2022, η Βόρεια Κορέα αναθεώρησε τον Νόμο για την Ανάπτυξη του Διαστήματος, αφαιρώντας διατυπώσεις που περιόριζαν τη δραστηριότητα σε ειρηνικούς σκοπούς και συνδέοντας άμεσα τις διαστημικές προσπάθειες με την εθνική άμυνα. Η  διατύπωση στο Συνέδριο του Κόμματος ακολουθεί αυτή την αλλαγή. Η Βόρεια Κορέα δεν αντιμετωπίζει το διάστημα ως έργο κύρους αλλά ως μέρος του στρατιωτικού της προβλήματος, και αυτή η εξέλιξη δεν λαμβάνει χώρα μεμονωμένα.

Τον Ιανουάριο του 2025, ο Λευκός Οίκος εξέδωσε εκτελεστικό διάταγμα γνωστό ως «Iron Dome for America», το οποίο περιγράφει μια αρχιτεκτονική αντιπυραυλικής άμυνας με στοιχεία στο διάστημα. Η ιδέα συζητήθηκε ευρέως ως «Golden Dome» και η Βόρεια Κορέα το κατήγγειλε ως «σενάριο πυρηνικού πολέμου στο διάστημα». Η αλληλουχία είναι σαφής: οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν την αντιπυραυλική άμυνα με διαστημικά στοιχεία και η Βόρεια Κορέα δείχνει ενδιαφέρον για την ικανότητα παρεμβολής στα συστήματα αυτά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Βόρεια Κορέα διαθέτει ήδη λειτουργικό όπλο κατά δορυφόρων. Τα δημόσια στοιχεία δεν δείχνουν δοκιμασμένο ή ανεπτυγμένο σύστημα τέτοιου τύπου, ωστόσο δείχνουν πρόθεση. Η πιο πιθανή βραχυπρόθεσμη εξέλιξη δεν είναι ένας εξελιγμένος αναχαιτιστής αλλά μορφές διατάραξης, όπως παρεμβολές ή άλλες μέθοδοι που δυσχεραίνουν τη χρήση δορυφόρων σε περίοδο κρίσης, κάτι που συνάδει με τη γενικότερη προσέγγιση της Βόρειας Κορέας.

Το καθεστώς δεν επιδιώκει συμμετρία αλλά πλεονέκτημα. Δεν χρειάζεται να ελέγχει το διάστημα, αλλά να μπορεί να διαταράσσει τα συστήματα από τα οποία εξαρτώνται οι αντίπαλοί του, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό εξηγεί γιατί η δυτική τάση κατακερματισμού του προβλήματος της Βόρειας Κορέας — σε πυρηνικά, πυραύλους, ανθρώπινα δικαιώματα, κυβερνοχώρο και διάστημα — αποδεικνύεται ανεπαρκής.

Η Βόρεια Κορέα αποτελεί ένα ενιαίο κακό σύστημα, όπου το ίδιο κράτος που φυλακίζει τον πληθυσμό του, καταστέλλει την πληροφόρηση και κυβερνά μέσω του φόβου, αναπτύσσει όπλα, εξάγει αστάθεια και αναζητά τρόπους να αντισταθμίσει ισχυρότερους αντιπάλους. Το μοτίβο παραμένει σταθερό· πυροβολικό, πύραυλοι, πυρηνικός εκβιασμός, κυβερνοεπιχειρήσεις και τώρα το διάστημα.

Η Βόρεια Κορέα δεν εισέρχεται στο διάστημα όπως άλλα κράτη ούτε επιδιώκει εξερεύνηση ή επιστημονικό κύρος, αλλά επεκτείνει τη στρατηγική της, καθώς το καθεστώς που βασίζεται στον εξαναγκασμό στο εσωτερικό και στην πίεση στο εξωτερικό σηματοδοτεί ότι σκοπεύει να ανταγωνιστεί και σε τροχιά.

Αυτή είναι η εξέλιξη που έχει σημασία. Μια σοβαρή αμερικανική στρατηγική θα ξεκινούσε με αυτή την αναγνώριση, καθώς η Βόρεια Κορέα δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα στενό πρόβλημα ελέγχου εξοπλισμών, αλλά απαιτεί ένα ενιαίο πλαίσιο που περιλαμβάνει αντιπυραυλική άμυνα, ανθεκτικότητα στο διάστημα, δυνατότητες αντιμετώπισης παρεμβολών, αποτροπή και πίεση στο ίδιο το καθεστώς.

Το ζήτημα δεν είναι αν η Βόρεια Κορέα μπορεί ήδη να καταστρέψει έναν δορυφόρο, αλλά ότι έχει αποφασίσει πως το διάστημα αποτελεί μέρος του πεδίου μάχης της. Αυτή είναι η ευρύτερη εικόνα, η οποία συχνά παραβλέπεται, καθώς δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη τεχνολογία ή οπλικό σύστημα, αλλά για ένα καθεστώς που κακοποιεί τον λαό του και απειλεί τον κόσμο.

Του Lamont Colucci

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Η πρόσφατη υιοθέτηση του νόμου για την Προώθηση της Εθνικής Ενότητας και Προόδου στη Λαϊκή Δημοκρατίας της Κίνας σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή στη διαχείριση των εθνοτικών και πολιτισμικών διαφορών εντός της χώρας. Παρουσιαζόμενος ως εργαλείο για τη συνοχή και την κοινή ανάπτυξη, ο νόμος αυτός εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον των εθνοτικών μειονοτήτων και την επιβίωση των πολιτισμικών τους ταυτοτήτων.

Ο νόμος που ψηφίστηκε από το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο, επισημοποιεί πολιτικές για την προώθηση της μανδαρινικής γλώσσας ως «εθνικής κοινής γλώσσας» στην εκπαίδευση, στις επίσημες επιχειρήσεις και στους δημόσιους χώρους.

Η Κίνα αναγνωρίζει επίσημα 55 εθνοτικές μειονότητες εντός των συνόρων της που μιλούν εκατοντάδες γλώσσες και διαλέκτους. Οι κυβερνητικές πολιτικές έχουν ήδη θέσει ως στόχο τη χρήση των μανδαρινικών κινεζικών ως γλώσσα διδασκαλίας σε ορισμένες περιοχές με μεγάλους πληθυσμούς μειονοτήτων, όπως το Θιβέτ και η Εσωτερική Μογγολία.

Ο Γιαλκούν Ουλουγιόλ, ερευνητής για την Κίνα στο Human Rights Watch, περιέγραψε τη νέα νομοθεσία ως «σημαντική απόκλιση» από την πολιτική της εποχής του Ντενγκ Σιάο Πινγκ που εγγυόταν το δικαίωμα των μειονοτήτων να χρησιμοποιούν τις δικές τους γλώσσες.

Η ιδεολογία πίσω από την «ενότητα»

Στον πυρήνα του νόμου βρίσκεται η ιδέα μιας ενιαίας εθνικής ταυτότητας, βασισμένης σε κοινές αξίες, πολιτισμικά χαρακτηριστικά και κυρίως τη γλώσσα. Η προώθηση των μανδαρινικών ως κυρίαρχης γλώσσας δεν αποτελεί απλώς ένα πρακτικό εργαλείο επικοινωνίας, αλλά και ένα πολιτικό μέσο ενοποίησης. Η γλωσσική αυτή πολιτική λειτουργεί ως μοχλός αφομοίωσης, περιορίζοντας τη χρήση τοπικών και μειονοτικών γλωσσών στη δημόσια και εκπαιδευτική σφαίρα.

Στο κεφάλαιο ΙV, ο νόμος εστιάζει στην έννοια της «αστικής και ηθικής ανάπτυξης»: προωθεί τον μετασχηματισμό ή την εγκατάλειψη παραδοσιακών εθίμων που θεωρούνται «ξεπερασμένα»· ενθαρρύνει τη δημιουργία μιας ενιαίας, «προοδευτικής» κουλτούρας, ευθυγραμμισμένης με την κυρίαρχη εθνική ταυτότητα· υπονοεί ότι οι μειονοτικές ταυτότητες πρέπει να ενσωματωθούν στον κυρίαρχο κινεζικό πολιτισμό.

Η ιδέα ότι η πρόοδος προϋποθέτει την εγκατάλειψη παραδοσιακών πρακτικών και την υιοθέτηση ενός ενιαίου πολιτισμικού προτύπου δεν είναι νέα. Ωστόσο, με τη θεσμοθέτησή της, αποκτά πλέον δεσμευτική ισχύ και διεισδύει σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής.

Η πολιτική αυτή επηρεάζει ιδιαίτερα περιοχές όπως η Μογγολία, το Θιβέτ και το Σιντζιάνγκ, όπου οι τοπικές κοινότητες διατηρούν ισχυρές πολιτισμικές και γλωσσικές ιδιαιτερότητες. Εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, αλλαγές στα σχολικά προγράμματα και περιορισμοί στη δημόσια χρήση των τοπικών γλωσσών θα οδηγήσουν στη σταδιακή περιθωριοποίηση αυτών των ταυτοτήτων.

Στο κεφάλαιο ΙΙ, προβλέπεται η προστασία και διατήρηση των μειονοτικών γλωσσών, κυρίως μέσω τυποποίησης και ψηφιοποίησης. Ωστόσο, αυτή η «προστασία» είναι παθητική και αρχειακή όχι ενεργή. Δεν ενθαρρύνεται η καθημερινή χρήση των γλωσσών. Στην πράξη, οι μειονοτικές γλώσσες αντιμετωπίζονται ως πολιτιστικά αντικείμενα προς καταγραφή, όχι ως ζωντανά μέσα επικοινωνίας.

Η πολιτισμική έκφραση μετατρέπεται σε αντικείμενο «διατήρησης» αντί για ζωντανή πρακτική. Οι γλώσσες και τα έθιμα καταγράφονται, ψηφιοποιούνται και προβάλλονται ως πολιτιστικά κατάλοιπα, αλλά απομακρύνονται από την καθημερινή χρήση. Αυτή η διαδικασία οδηγεί σε αυτό που πολλοί αναλυτές περιγράφουν ως «μουσειοποίηση» των πολιτισμών.

Μηχανισμοί επιβολής και κοινωνικός έλεγχος

Ο νόμος δεν περιορίζεται σε ιδεολογικές κατευθύνσεις. Εισάγει επίσης μηχανισμούς επιβολής που ενισχύουν τον κοινωνικό έλεγχο. Στα κεφάλαια V και VI εισάγονται εργαλεία κοινωνικού και νομικού ελέγχου για την εφαρμογή του νόμου. Οι πολίτες καλούνται να αναφέρουν συμπεριφορές ή δραστηριότητες που θεωρούνται ότι υπονομεύουν την εθνική ενότητα, ενώ οι αρχές αποκτούν ευρύτερες εξουσίες για την τιμωρία πολιτισμικών ή ιδεολογικών αποκλίσεων. Οι κρατικοί εισαγγελείς μπορούν να κινήσουν νομικές διαδικασίες για υποθέσεις που επηρεάζουν τον πολιτιστικό ή ιδεολογικό τομέα. Η εφαρμογή βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε υφιστάμενες διατάξεις του ποινικού δικαίου, δίνοντας ευελιξία στις αρχές.

Η έννοια της «υπονόμευσης» παραμένει ασαφής, επιτρέποντας ευρεία ερμηνεία και ενδεχόμενη κατάχρηση. Αυτό δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η πολιτισμική έκφραση μπορεί να θεωρηθεί απειλή, με συνέπεια την ανάπτυξη αυτολογοκρισίας και φόβου.

Παρά τις πιέσεις, οι τοπικές κοινότητες δεν παραμένουν παθητικές. Ποιήματα, τραγούδια και άλλες μορφές πολιτισμικής έκφρασης λειτουργούν ως μέσα αντίστασης και διατήρησης της ταυτότητας. Η γλώσσα, ιδιαίτερα, αναδεικνύεται σε κεντρικό πεδίο αγώνα.

Οι αντιδράσεις αυτές , αν και συχνά περιορισμένες λόγω της καταστολής, δείχνουν τη βαθιά σημασία που έχει η πολιτισμική κληρονομιά για τις κοινότητες αυτές. Η διατήρηση της γλώσσας και των παραδόσεων δεν αποτελεί μόνο ζήτημα πολιτισμού, αλλά και αξιοπρέπειας και αυτοπροσδιορισμού.

Διεθνείς προεκτάσεις

Η εφαρμογή του νόμου δεν περιορίζεται εντός των συνόρων της Κίνας. Περιλαμβάνει διατάξεις ( άρθρο 63) που επιτρέπουν την επέκταση της δικαιοδοσίας σε ξένους οργανισμούς και άτομα που θεωρείται ότι υπονομεύουν την εθνική ενότητα και προωθούν εθνοτικό διχασμό. Αυτό ενδέχεται να επηρεάσει διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να περιορίσει τη δράση τους.

Η πολιτική αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ενίσχυσης του κρατικού ελέγχου και αναδιαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας, με επιπτώσεις πέρα από το εσωτερικό της χώρας.

Ο Νόμος για την προώθηση της Εθνικής Ενότητας και Προόδου αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο διαμόρφωσης της κοινωνίας σύμφωνα με ένα ενιαίο πρότυπο. Συνδυάζει ιδεολογική κατεύθυνση (πολιτισμική ομογενοποίηση) με πρακτικά εργαλεία επιβολής (νομικά και κοινωνικά). Ενώ προβάλλεται ως μέσο σταθερότητας και ανάπτυξης, στην πράξη θέτει τις βάσεις για ενισχυμένο έλεγχο πάνω στην πολιτισμική έκφραση και την ταυτότητα των μειονοτήτων.

Η πρόκληση για τις εθνοτικές μειονότητες είναι τεράστια: πώς θα διατηρήσουν την ταυτότητά τους μέσα σε ένα περιβάλλον που ευνοεί την αφομοίωση; Το αν θα καταφέρουν να το πετύχουν θα εξαρτηθεί τόσο από την εσωτερική τους αντοχή όσο και από τη διεθνή προσοχή και στήριξη. Θα χρειαστεί μια εξίσου συντονισμένη προσπάθεια από την πλευρά των ακτιβιστών εντός και εκτός Κίνας για να αντιμετωπιστεί η ισχύς του Νόμου της Εθνικής Ενότητας και προόδου, να διαφυλαχθούν οι γλώσσες και οι πολιτισμοί των κινεζικών εθνοτικών μειονοτικών ομάδων και να διασφαλιστεί ότι οι μακραίωνες παραδόσεις τους μπορούν να παραμείνουν μέρος της «καθημερινής χρήσης από ζωντανούς ανθρώπους», σε αντίθεση με τις επιταγές του καθεστώτος.

Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα αυτό δεν αφορά μόνο την Κίνα, αλλά θέτει ευρύτερα ερωτήματα για τη σχέση μεταξύ κράτους, ταυτότητας και πολιτισμικής ελευθερίας στον σύγχρονο κόσμο.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.