Πέμπτη, 30 Μαΐ, 2024

Η νέα κουλτούρα της «αντι-δίαιτας» και της άρσης κάθε διατροφικού περιορισμού

Σύμφωνα με μελέτες στις ΗΠΑ, οι περισσότεροι Αμερικανοί είναι μεταβολικά μη υγιείς. Στην πραγματικότητα, μόνο ένας στους οκτώ πληροί τα κριτήρια για έναν υγιή μεταβολισμό. Ερευνητές αναφέρουν το ποσοστό ως «επικίνδυνα χαμηλό» και συμφωνώ με αυτό. Ως ιατρός Λειτουργικής Ιατρικής, το βλέπω αυτό στον κόσμο καθημερινά.

Ακόμη χειρότερα, βλέπω τις επιπτώσεις που έχει συχνά στην υγεία ένας κακός μεταβολισμός, συμπεριλαμβάνοντας την κόπωση, την αποκαλούμενη «εγκεφαλική ομίχλη», τη στειρότητα, τα προβλήματα με την πέψη και τη χώνεψη, τα ορμονολογικά θέματα, τα δερματικά προβλήματα και τη χαμηλή λίμπιντο. Απλά και μόνο επειδή κάτι είναι κοινό δεν σημαίνει ότι είναι και φυσιολογικό.

Παρ’ όλα αυτά, το κίνημα της «αντι-δίαιτας» είναι πιο έντονο και πιο κυρίαρχο από ποτέ, αντιδρώντας στην τοξική κουλτούρα της δίαιτας με ακραίο τρόπο μέσω της προτροπής για απόλαυση δίχως όρια, χωρίς να δίνει βάση στην αξία της ορθής διατροφής και της πραγματικής υγείας.

Το φαινόμενο της αντι-δίαιτας

Όπως πολλές μόδες που καταλήγουν να το παρατραβάνε, το κίνημα της αντι-δίαιτας ξεκίνησε με καλές προθέσεις. Οι διαιτητικές πρακτικές που εφαρμόζονταν 10, 20 ή 30-κάτι χρόνια πριν στηρίζονταν στην ντροπή και τους υπερβολικούς περιορισμούς  και σπάνια λάμβαναν υπ’ όψιν τη σωστή διατροφή. Έδιναν περισσότερη έμφαση στη μείωση των θερμίδων, τον περιορισμό των τροφών και την έντονη και υπερβολική άσκηση. Σαν να μην έφτανε αυτό, στην κοινωνία υπήρχε και η χυδαία κριτική ενάντια στα άτομα που πάλευαν να διατηρήσουν το σωματικό τους βάρος σε υγιή επίπεδα.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν χιλιάδες περιπτώσεις ανά τον κόσμο, συμφωνώ απόλυτα με το γεγονός ότι για να ‘ανθίσει’ κανείς νοητικά και σωματικά, δεν πρέπει να υπάρχει ντροπή, υπερβολικοί περιορισμοί ή ανθυγιεινές εμμονές. Για να επιτευχθεί η πραγματική υγεία, πρέπει όλοι μας να αισθανόμαστε πλήρως υποστηριγμένοι, μέσω φροντίδας και τροφής, σε νου και σώμα.

Ωστόσο, αντί να εξετάσουμε μια ρύθμιση στη διατροφή και τον τρόπο ζωής βασισμένη στην επιστήμη, το σημερινό μήνυμα της αντι-δίαιτας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υποστηρίζει πως «δεν υπάρχει κακή τροφή» και πως η διαίσθησή μας αρκεί για να [μας καθοδηγήσει πώς να] τρώμε καλά.

Παρόλο που θα ήθελα να ισχύει η παραπάνω θέση και πράγματι να αρκούσαν η συλλογική και η προσωπική μας διαίσθηση ώστε η διατροφή μας να συντελεί στη διατήρηση της υγείας μας στο βέλτιστο επίπεδο, ο μέσος άνθρωπος αντιμετωπίζει πολλά εμπόδια προς αυτή την κατεύθυνση, όπως δείχνουν και τα στοιχεία των ερευνών για τη μεταβολική υγεία των Αμερικανών.

Η «ευεξία» της αντι-δίαιτας είναι εξίσου τοξική ή και πιθανώς πιο τοξική από την κουλτούρα της δίαιτας. Τα ακραία στοιχεία του «κινήματος της αποδοχής του σωματότυπου» (body positivity movement), της «υγείας σε κάθε μέγεθος» και της «κουλτούρας της αντι-δίαιτας» αγνοούν τη βασική διατροφική επιστήμη και στηρίζονται στην ενεργοποίηση (enabling) και τη δημόσια έκφραση των ‘σωστών’ απόψεων (virtue signaling).

Η αύξηση των προβλημάτων του μεταβολισμού και των αυτοάνοσων

Με σχεδόν 50 εκατομμύρια Αμερικανούς να έχουν διαγνωσθεί με κάποιου είδους αυτοάνοση κατάσταση και εκατομμύρια άλλους να βρίσκονται εντός του φάσματος αυτοάνοσου/φλεγμονής, τίθεται το ερώτημα: Γιατί;

Η συντριπτική πλειοψηφία των καταστάσεων της υγείας του μεταβολισμού προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρη αν όχι εξ’ ολοκλήρου, σε πολλές περιπτώσεις, από τα φαγητά που τρώμε ή δεν τρώμε. Λέγοντας πως «δεν υπάρχει κακό φαγητό», σκόπιμα παραγνωρίζουμε την κύρια αιτία αρρώστιας για εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι ανακριβές.

Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών, το 80% αυτών που πάσχουν από ασθένειες του μεταβολισμού τους δεν το γνωρίζουν καν.

Κι όμως, σύμφωνα με τους «διαιτολόγους της αντι-δίαιτας», η υγεία μπορεί να επιτευχθεί με το να τρώει κανείς ό,τι θέλει, όσο αυτό είναι «σύμφωνα με την διαίσθησή του». Υπερασπίζομαι το να τρώει κανείς ενσυνείδητα, αλλά είναι πολύ δύσκολο να φάει κανείς [σωστά] χρησιμοποιώντας τη διαίσθησή του, όταν βρίσκεται σε κατάσταση φλεγμονής και τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα του σκαμπανεβάζουν. Είναι πράγματι διαίσθηση ή «θυμός λόγω πείνας»; Διαίσθηση ή ορμονική ανισορροπία;

Είναι δύσκολο να ακουστεί η ήρεμη και μικρή φωνούλα της διαίσθησης όταν σκεπάζεται από τον θόρυβο ενός απορυθμισμένου  μεταβολισμού. Το μήνυμα που προωθεί η κουλτούρα της αντι-δίαιτας είναι επικίνδυνο και έντονα παραπλανητικό για την πλειονότητα των ενηλίκων, οι οποίοι θα ωφελούνταν από μια εκτίμηση του μεταβολισμού τους και από μια προσέγγιση που δίνει προτεραιότητα στην υγεία για να αντιμετωπίσουν τα μυριάδες ζητήματα υγείας και μακροζωίας που προκύπτουν από τις διαταραχές του μεταβολισμού.

Το ‘Μέγα Βρώμικο’ και το κίνημα της αντι-δίαιτας

Η λέξη «δίαιτα» έχει καταντήσει άλλη μια ανάρμοστη λέξη, όταν στην πραγματικότητα σημαίνει απλά «αυτό που τρώμε». Η πλειοψηφία των Αμερικανών αποτυγχάνουν αφ’ ενός λόγω έλλειψης προτροπής και πρόσβασης σε πραγματική τροφή και αφ’ ετέρου λόγω ενός συστήματος υγείας το οποίο δεν θέτει ως προτεραιότητα τη διατροφή, καθώς μόλις τώρα ξεκινά να κατανοεί τον τεράστιο αντίκτυπο που έχει η δίαιτα στην υγεία κάποιου.

Αυτό που είναι άμεσα διαθέσιμο, επιδοτούμενο και βαριά διαφημιζόμενο είναι – καλά μαντέψατε- το φαγητό που δεν ανταποδίδει την αγάπη στο ανθρώπινο σώμα.

Δεν είναι καθόλου έκπληξη το γεγονός πως το Μέγα Βρώμικο (junk food = πρόχειρο φαγητό ή ‘βρώμικο’) έχει συμβάλει στο κίνημα της αντι-δίαιτας. Η εταιρεία General Mills – ο κατασκευαστής των δημητριακών Lucky Charms, των γλυκών Betty Crocker και των παγωτών Häagen-Dazs – έχει εξαπολύσει μια εθνική εκστρατεία για να προειδοποιήσει ενάντια στα κακά της «κατάκρισης του φαγητού» (food shaming), σε συνεργασία με διαιτολόγους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που προσθέτουν αξιοπιστία στους ισχυρισμούς της.

Συνεργαζόμενες με το ήδη διαστρεβλωμένο κίνημα της αντι-δίαιτας, εταιρείες όπως η General Mills έχουν επιτυχώς αντιστρέψει την κατάσταση της πραγματικής υγείας, βρίσκοντας την ευκαιρία να ανακτήσουν όσα είχαν χάσει όταν επικρατούσαν οι τάσεις υπέρ της υγείας και της ευεξίας. Οι εταιρείες βρήκαν τρόπο να πουν στους ανθρώπους ότι μπορούν να έχουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο – ενδυναμώνοντας, καθησυχάζοντας και δείχνοντας ένα ‘ηθικό’ πρόσωπο σε μια άρρωστη κοινωνία.

Τι είναι η καλή υγεία του μεταβολισμού;

Μελέτες όπως αυτή του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας ορίζουν την καλή υγεία του μεταβολισμού σύμφωνα με πέντε μετρήσεις. Τα συμβατικά εργαστήρια κοιτάζουν, κυρίως, τη μέση στατιστική των ανθρώπων που πηγαίνουν στα εργαστήρια, οι οποίοι όμως δεν είναι η πιο υγιής ομάδα για να καθορίσει κανείς τη μακροζωία και την άριστη υγεία. Στη Λειτουργική Ιατρική κοιτάζουμε το βέλτιστο και όχι το μέσο όταν λαμβάνουμε υπ’ όψιν τις παρακάτω μετρήσεις της μεταβολικής υγείας:

  1. Γλυκόζη νηστείας: ιδανικά λιγότερο από 90mg/dL
  2. HDL χοληστερίνη (λιποπρωτεϊνη υψηλής πυκνότητας): ιδανικά μεγαλύτερη από ή ίση με 60mg/dL
  3. Τριγλυκερίδια: ιδανικά λιγότερα από 100mg/dL
  4. Περιφέρεια: ιδανικά μικρότερη από 100 εκατοστά για τους άντρες και 86 εκατοστά για τις γυναίκες
  5. Πίεση: ιδανικά η συστολική πίεση μικρότερη από 12 και η διαστολική μικρότερη από 8.

Αυτοσεβασμός: Το κλειδί για την καταπολέμηση της τοξικής κουλτούρας της δίαιτας

Στο ζήτημα της καταπολέμησης της τοξικής κουλτούρας της δίαιτας, η λύση ξεκινάει με καλοσύνη προς τον εαυτό μας, επειδή δεν μπορείς να θεραπεύσεις ένα σώμα το οποίο μισείς. Δεν μπορείς να πετύχεις την ευεξία μέσω της ντροπής. Δεν μπορείς να βρεις τον δρόμο προς την υγεία μέσω της εμμονής.

Αν και εμείς μπορεί να εκδηλώνουμε την αγάπη προς τον εαυτό μας τρώγοντας συχνά ορισμένα φαγητά δίχως ενοχές – όπως συστήνει το κίνημα της «αντι-δίαιτας/αποδοχής του σωματότυπου» – είναι γεγονός ότι πολλά από αυτά τα φαγητά δεν ανταποδίδουν την αγάπη μας. Σε αυτή την περίπτωση, το να τα αποφεύγουμε, δεν είναι «περιοριστική και τοξική διατροφική κουλτούρα». Είναι αυτοσεβασμός.

Οποιοσδήποτε θεωρεί φυσιολογική τη χρόνια κατανάλωση φαγητού που δεν «ανταποδίδει την αγάπη», απενοχοποιεί την κατανάλωση τροφών που δεν αποσκοπούν στην ευεξία και την υγεία του σώματος. Αυτή η αλήθεια μπορεί να μεταδοθεί με χάρη και αγάπη, χωρίς κατάκριση και ντρόπιασμα. Το να τρώει κανείς φαγητά που δεν ανταποδίδουν την αγάπη δεν καθιστά κάποιον κακό άνθρωπο – αλλά ούτε και υγιή.

Όταν ξεκινήσει κανείς να θεραπεύει το σώμα του με πραγματικά, θρεπτικά, πλούσια σε συστατικά φαγητά, το σώμα θα αρχίσει σταδιακά να επιθυμεί ό,τι είναι καλύτερο για αυτό. Η «διαίσθηση του σώματος», ακριβώς όπως ένας μυς, χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί, και μπορεί να εκλεπτυνθεί μέσα από μια σωστή διατροφική εκπαίδευση. Μέχρι τότε, η «διαισθητική κατανάλωση τροφής», όπως παρουσιάζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σήμερα, δεν είναι ένας έγκυρος τρόπος επιδίωξης της υγείας.

Του Will Cole

Μετάφραση: Βλαδίμηρος Αλεξάντρωφ

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Ο Γουίλ Κόουλ, IFMCP, DNM, D.C., είναι κορυφαίος ειδικός στη Λειτουργική Ιατρική, ο οποίος ξεκίνησε το πρώτο κέντρο τηλεϋγείας Λειτουργικής Ιατρικής στον κόσμο. Χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους 50 κορυφαίους λειτουργικούς και ολιστικούς γιατρούς, είναι οικοδεσπότης του δημοφιλούς podcast The Art of Being Well και αρθρογράφος στους New York Times.

Το μοντέλο της μητρότητας ως κοινωνικό παράγωγο

Η μητρότητα είναι ένα αρκετά σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο με μακρά εξελικτική ιστορία, πολιτισμικά και ατομικά χαρακτηριστικά, που εξετάζεται από δύο κύριες θέσεις: η μητρότητα ως παροχή συνθηκών για την ανάπτυξη ενός παιδιού και η μητρότητα ως μέρος της προσωπικής σφαίρας της γυναίκας.

Επί του παρόντος, υπάρχουν πολλές απόψεις για τη μητρότητα. Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν τα μητρικά συναισθήματα ως φυσικό χαρακτηριστικό μιας γυναίκας. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η μητρότητα είναι μια έννοια που όχι μόνο εξελίσσεται, αλλά έχει διαφορετικό περιεχόμενο σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Αν εξετάσουμε τους τρεις κύριους κοινωνικούς γυναικείους ρόλους σε αλληλεπίδραση (μητέρα, σύζυγος και ελεύθερα συνειδητοποιημένη γυναίκα), θα δούμε ότι σε διαφορετικές εποχές ο κυρίαρχος ρόλος αλλάζει.

Κάθε πολιτισμός έχει τον δικό του θεσμό της μητρότητας, αναπόσπαστο μέρος του οποίου αποτελούν οι τρόποι ανατροφής μιας γυναίκας ως μητέρας, σχεδιασμένοι για το γεγονός ότι η μητέρα θα συνειδητοποιήσει μερικά από τα περιεχόμενα των λειτουργιών της συνειδητά και κάποια όχι. Κατά συνέπεια, δεν αναγνωρίζονται πλήρως όλες οι λειτουργίες της μητέρας από τη συνείδηση ​​του κοινού. Όλα αυτά μαζί συνιστούν μια συγκεκριμένη κοινωνικοπολιτισμική πορεία προς το «μοντέλο της μητρότητας», το οποίο είναι ένα εργαλείο που δημιουργείται ταυτόχρονα από τη φύση και την κοινωνία για το παιδί ως εκπρόσωπο του είδους του και του πολιτισμού του.

Η κοινωνία δεν βρίσκεται σε παγιωμένη κατάσταση, αλλά συνεχώς εξελίσσεται. Επομένως, αλλαγές στο μοντέλο της μητρότητας αντανακλούν τις αλλαγές στην κοινωνία, που αντιστοιχούν σε αλλαγές στις κοινωνικές σχέσεις, αναδιαμορφώνοντας τη στάση της γυναίκας απέναντι στον ρόλο της ως μητέρας. Στις σύγχρονες συνθήκες, αυτές οι αλλαγές είναι εξαιρετικά γρήγορες. Η πορεία προς το λεγόμενο «μοντέλο μητρότητας», το οποίο αναπτύσσεται εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια και περιλαμβάνει τους τρόπους διαμόρφωσης μίας γυναίκας σε μητέρα, είναι εν μέρει συνειδητή και εν μέρει ασυνείδητη.

Στην εποχή μας, η θέση της μητρότητας στην ιεραρχία των αξιών μιας σύγχρονης γυναίκας φαίνεται πως έχει υποβαθμιστεί αισθητά. Η αύξηση της επιθυμίας για επαγγελματική ανέλιξη και καριέρα, για υλική ευημερία και υψηλό επίπεδο κατανάλωσης παρεμποδίζουν τη μητρότητα. Υπάρχει ένα νέο μοντέλο προσωπικότητας, το οποίο δεν έχει αρμονική και συμπληρωματική σχέση με τη μητρότητα. Η σημερινή κατάσταση επιδεινώνεται από τη διακοπή των δεσμών μεταξύ των γενεών και, κατά συνέπεια, από την απώλεια των παραδοσιακών τρόπων μεταφοράς εμπειριών και επισημοποίησης της αλληλεπίδρασης μητέρας-παιδιού. Μια γυναίκα στο κατώφλι της μητρότητας αποδεικνύεται ότι αγνοεί τα στοιχειώδη χαρακτηριστικά της ανάπτυξης του παιδιού και τη λειτουργία της στη φροντίδα του και στην επικοινωνία μαζί του.

Στις σημερινές συνθήκες, οι νέες μητέρες πρέπει να λαμβάνουν τις πληροφορίες που τους λείπουν. Όλα αυτά απαιτούν τη στοχευμένη διαμόρφωση όχι μόνο των πληροφοριακών, αλλά και των συναισθηματικών θεμελίων της μητρικής σφαίρας. Η κατασκευή της γίνεται καθήκον του ίδιου του υποκειμένου της μητρότητας. Μια γυναίκα πρέπει να αναπτύξει τα συναισθήματά της και να ξέρει τι ρόλο παίζει αυτό στην ανάπτυξη του παιδιού, γιατί το χρειάζεται η ίδια και τι πρέπει να γίνει για να αναπτύξει αυτά τα συναισθήματα. Η προετοιμασία για τη μητρότητα δεν πρέπει να περιορίζεται στη διαχείριση της εγκυμοσύνης και στις πληροφορίες σχετικά με τη φροντίδα και τη σίτιση των παιδιών. Πρέπει απαραίτητα να περιλαμβάνει την ανάπτυξη της συναισθηματικής σφαίρας της γυναίκας, τη διαίσθηση και τον έλεγχο των τρόπων επικοινωνίας με ένα παιδί πριν από τη γέννησή του.

Στην πόλη, δραστηριότητες για την ανάπτυξη της μητρικής ικανότητας σε νεαρές μητέρες ως ψυχοσυναισθηματική ετοιμότητα για μητρότητα κατά την περίοδο της αναμονής, του τοκετού και της ανατροφής ενός παιδιού παρέχονται από ειδικούς βοήθειας γυναικών που βρίσκονται σε κρίσιμες καταστάσεις στη ζωή τους, όπως το Κέντρο Κοινωνικής Βοήθειας Οικογένειας και Παιδιών. Υπάρχουν ακόμα οι βοηθοί μητρότητας.

Το αναμενόμενο αποτέλεσμα της διαδικασίας διαμόρφωσης των θεμελίων της μητρικής ικανότητας είναι η ανεπτυγμένη στάση της μητέρας προς το παιδί ως θέμα όχι μόνο σωματικών, αλλά και ψυχικών αναγκών και υποκειμενικών εμπειριών. Αυτή περιλαμβάνει την ικανότητα να ανταποκρίνεται επαρκώς στις εκδηλώσεις του παιδιού, την ικανότητα να εστιάζει στα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς του παιδιού και στη δική του κατάσταση προκειμένου να κατανοήσει το παιδί, την ύπαρξη των απαραίτητων γνώσεων σχετικά με τη σωματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού, σχετικά με τα ηλικιακά χαρακτηριστικά της αλληλεπίδρασής του με τον κόσμο, την ικανότητα συνεργασίας με το παιδί. Κατακτώντας δεξιότητες γονικής μέριμνας και διδασκαλίας που είναι κατάλληλες για τα ηλικιακά χαρακτηριστικά του παιδιού, οι νέες μητέρες μπορούν να ανταποκριθούν καλύτερα και πληρέστερα στον νέο τους ρόλο, αναπληρώνοντας την έλλειψη πείρας και την ατροφία των μητρικών τους ενστίκτων.

Της Εμελιάνοβας Γκαλίνας Νικολάγιεβνα, επικεφαλής του τμήματος βοήθειας σε γυναίκες που βρίσκονται σε δύσκολες καταστάσεις ζωής, κρατικό δημοσιονομικό ίδρυμα της Σεβαστούπολης, Κέντρο Κοινωνικής Βοήθειας στην Οικογένεια και τα Παιδιά
Andryushchenko A.I., Κοινωνιολογία της οικογένειας. Αγία Πετρούπολη, 2011
Brutman V.I., Radionova M.S., Σχηματισμός προσκόλλησης μητέρας-παιδιού κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. 1997. Νο 6. σελ. 38-47
Winnicott D.V., Τα μικρά παιδιά και οι μητέρες τους. Μ., 2008
Schneider L.B., ψυχολογία των οικογενειακών σχέσεων. Μ., 2013

Επιμέλεια: Βαλεντίνα Λισάκ

Αντίο στην ανθρωπιά μας

Σχολιασμός

Σε αρκετές περιπτώσεις στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι διοικητές του στρατού που απελευθέρωσε τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ανάγκασαν τους κατοίκους της περιοχής να περάσουν από αυτά, υπό φρούρηση, για να συναντήσουν κάποιους από τους κρατούμενους και να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι τη φρίκη όλων αυτών.

Για τους περισσότερους από αυτούς τους ανθρώπους, η εμπειρία πρέπει να ήταν βαθιά τραυματική και λέγεται ότι κάποιοι οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία από τη ντροπή και το σοκ της πραγματικότητας.

Η στάση μας απέναντι σε αυτό ήταν συνήθως η εξής: «Καλά να πάθουν!»

Όταν βλέπεις την καταγραφή αυτών των τόπων σε φιλμ, ο θυμός ανεβαίνει και σε πνίγει. Είναι εύκολο να αισθανθείς εκδικητικός απέναντι στους πολίτες που ζούσαν κοντά στα στρατόπεδα και δεν γνώριζαν ή έκαναν ότι δεν γνώριζαν τι πραγματικά συνέβαινε.

Σκεπτόμενοι, όμως, πιο ψύχραιμα θα μπορούσαμε να εικάσουμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς μάλλον αγνοούσαν τις λεπτομέρειες, επειδή η ανθρώπινη ικανότητα για αυτοεξαπάτηση και άρνηση δυσάρεστων αληθειών είναι ένας ιδιαίτερα ανεπτυγμένος μηχανισμός.

Σίγουρα, οι περισσότεροι Γερμανοί δεν θα μπορούσαν να μην γνωρίζουν ότι οι λεγόμενοι εχθροί του κράτους εξαφανίζονταν κατά καιρούς. Αλλά σε δύσκολους καιρούς δεν κάνεις πολλές ερωτήσεις και προτιμάς να πιστεύεις ότι τέτοιου είδους ενέργειες ήταν δικαιολογημένες και πραγματοποιήθηκαν με ανθρώπινο τρόπο.

Σύμφωνα με την ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και καθηγήτρια Τζοάνα Χάου (Joanna Howe), στα 10 χρόνια από το 2010 έως το 2020, μόνο στη Βικτώρια και το Κουίνσλαντ 724 μωρά επέζησαν της έκτρωσης – και αφέθηκαν να πεθάνουν. Πεινασμένα, διψασμένα, εγκαταλελειμμένα και μόνα τους.

Αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου – ενός βουνού παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμβαίνουν και όχι μόνο είναι νόμιμες, αλλά τις επαινούν κιόλας σε αρκετές περιπτώσεις.

Ως πολίτες, είτε αρνούμαστε αυτά τα πράγματα εντελώς είτε προσποιούμαστε ότι δεν είναι σημαντικά, και αυτό είναι ένα σημάδι ότι έχουμε χάσει κάθε αξίωση ηθικής ανωτερότητας.

Αυτό μπορεί να φανεί υπερβολικό σε κάποιους, αλλά πώς τολμάμε να δείχνουμε με το δάχτυλο τον Αδόλφο Χίτλερ – ή τον Πολ Ποτ ή τον Ιωσήφ Στάλιν – όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε τόσο απορροφημένοι από το κακό;

Πώς είμαστε καλύτεροι από εκείνους τους Γερμανούς χωρικούς που δεν ήξεραν τι συνέβαινε ή τουλάχιστον πείστηκαν ότι δεν θα μπορούσε να είναι τόσο άσχημα και ότι τέτοια πράγματα «δεν συμβαίνουν εδώ»;

Ως ανθρωπότητα, επιτρέπουμε και εφαρμόζουμε την προγεννητική παιδοκτονία σε τεράστια κλίμακα. Ας εγκαταλείψουμε αυτή την άθλια λέξη «άμβλωση» (όπως και αυτή την ύπουλη φράση «υγεία των γυναικών») και ας την αποκαλέσουμε όπως είναι.

Η μεταγεννητική παιδοκτονία θα ακολουθήσει, τόσο αναπόφευκτα όσο η νύχτα που διαδέχεται τη μέρα.

Πολλοί αναγνώστες ίσως αισθανθούν ότι εστιάζω υπερβολικά σε αυτό το θέμα, παραμελώντας σοβαρότερες απειλές για την επιβίωση της πλούσιας πολιτισμένης κληρονομιάς μας. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχουν σοβαρότερες απειλές από τη δολοφονία αθώων και το ψέμα και την απάτη που προσπαθεί να την κρατήσει κρυφή.

Χιλιάδες διαδηλωτές υπέρ της ζωής κρατούν πανό και πινακίδες ενώ διαδηλώνουν στη Λεωφόρο Πενσυλβάνια κατά τη διάρκεια της March for Life (Πορεία για τη Ζωή) στην Ουάσιγκτον, στις 23 Ιανουαρίου 2006. (Chip Somodevilla/Getty Images)

 

Υποθέτω ότι έχουμε μια καλύτερη δικαιολογία από τους κατοίκους των γερμανικών χωριών – αυτοί αναγκάστηκαν να γίνουν μάρτυρες πραγματικών αποδείξεων των φρικαλεοτήτων, ενώ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες για να κρατήσουν την αλήθεια της «έκτρωσης» κρυφή από εμάς.

Στο διαδίκτυο, μπορείτε να παρακολουθήσετε αμέτρητες εκπομπών καλόκαρδων κτηνιάτρων και να δείτε ένα πλήθος χειρουργικών επεμβάσεων σε πολυαγαπημένα σκυλιά και γάτες, αλλά ποτέ δεν θα σας αφήσουν να δείτε μια ανθρώπινη «έκτρωση», γιατί αν το έκαναν, το κλίμα θα αναστρεφόταν.

Θα είχατε προβλήματα με τον νόμο αν κάνατε σε ένα γατάκι ό,τι κάνουν κάποιοι άνθρωποι στα έμβρυα.

 

Νέος γαλλικός νόμος για τις αμβλώσεις

Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης είχαν πολλά να πουν για την πρόσφατη συνταγματική αλλαγή στη Γαλλία, και το έκαναν ως επί το πλείστον με λίγες λεπτομέρειες, αλλά με πολλή ευφορία.

Η επί λέξει διατύπωση του νέου νόμου είναι η εξής: «La loi détermine les conditions dans lesquelles s’exerce la liberté garantie à la femme d’avoir recours à une interruption volontaire de grossesse.»

Δηλαδή: «Ο νόμος καθορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ασκείται το δικαίωμα της γυναίκας για εκούσια διακοπή της εγκυμοσύνης.»

Οι φιλελεύθερες φεμινίστριες, όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε όλη τη Δύση, είναι σαφώς ενθουσιασμένες με αυτό το προφανώς ασυμβίβαστο αποτέλεσμα, ενώ οι υποστηρικτές της προστασίας της ζωής είναι βαθιά θλιμμένοι και φοβισμένοι για τις διαρκείς και πιθανώς ανεξίτηλες συνέπειές του.

Έχει γίνει πολύς λόγος για το γεγονός ότι μια συνταγματική αλλαγή είναι δύσκολο να ανατραπεί. Αυτό είναι αναμφίβολα αλήθεια.

Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι λόγοι για να ελπίζουμε.

Η σαρωτική περιεκτικότητα αυτών των λέξεων θα μπορούσε να αποδειχθεί αδυναμία: η ίδια η συντομία τους μπορεί να είναι η καταστροφή τους.

Για παράδειγμα, αποτυγχάνουν να κάνουν διάκριση μεταξύ πρόωρων και όψιμων «τερματισμών» ή αυτών με βάση το φύλο. Πρέπει να εξοντωθεί ένα έμβρυο επειδή δεν είναι αρσενικό; Ξέρουμε ότι αυτό συμβαίνει πολύ συχνά (αν και ακόμη και μία φορά θα ήταν ντροπή).

Όχι μόνο για τους ορθόδοξους Χριστιανούς, αλλά και για τους γνήσιους Βουδιστές, Μουσουλμάνους, Ινδουιστές, Εβραίους και πολλούς άθεους επίσης, η θανάτωση ενός αθώου ανθρώπινου όντος είναι πάντα λάθος.

Αλλά οι αξιοπρεπείς άνθρωποι πολλές φορές προσπαθούν να κάνουν διακρίσεις είτε από γνήσιο αίσθημα ανθρωπιάς είτε από ενδιαφέρον για τις νεαρές γυναίκες που αναγκάζονται να μείνουν έγκυες ή ακόμη και για να διευκολύνουν τη δική τους συνείδηση και συχνά αναρωτιούνται: «Ενεργοποιείται ο εγκέφαλος; Υπάρχει καρδιακός παλμός; Χρησιμοποιήθηκε αναισθητικό;»

Πολύ περισσότερο, οι άνθρωποι θα ήθελαν να μάθουν αν το έμβρυο θανατώνεται μόνο και μόνο επειδή είναι κορίτσι, ενώ οι γονείς του ελπίζουν σε αγόρι.

Αυτός ο νόμος θα αντιμετωπίσει προβλήματα – ακόμη και μεταξύ των Γάλλων φιλελεύθερων – καθώς θα γίνουν γνωστές πραγματικές περιπτώσεις αποκρουστικών και ναρκισσιστικών διακρίσεων.

 Από τον David Daintree

 

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

 

 

Δισεκατομμύρια δολάρια στο εμπόριο ή ανθρώπινα δικαιώματα;

Σχολιασμός

Η επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών του Πεκίνου, Γουάνγκ Γι, στην Αυστραλία στις 20-21 Μαρτίου, έφερε και πάλι στο προσκήνιο τη συνάντηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του εμπορίου.

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948 είναι σαφής.

Στις δύο πρώτες παραγράφους του Προοιμίου αναφέρεται ότι «η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο» και ότι «η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση».

Αν δεχτούμε τα παραπάνω, τότε η προτεραιότητα στο εμπόριο και η περιφρόνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί απειλή για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη στον κόσμο και μπορεί να οδηγήσει σε βάρβαρες πράξεις που εξοργίζουν τη συνείδηση της ανθρωπότητας.

Μετά την πρόσφατη συνάντησή της στις 20 Μαρτίου με τον Υπουργό Εξωτερικών Γουάνγκ στο Κοινοβούλιο, η Υπουργός Εξωτερικών της Αυστραλίας Πένι Γουόνγκ μίλησε μόνη της σε συνέντευξη Τύπου.

«Όπως θα περιμένατε, έθεσα τις ανησυχίες της Αυστραλίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μεταξύ άλλων στo Σιντζιάνγκ, το Θιβέτ και το Χονγκ Κονγκ», είπε.

Μια αξιοσημείωτη παράλειψη ήταν το Φάλουν Γκονγκ, μια αρχαία κινεζική πνευματική πρακτική που έχει υποστεί 25ετή διωγμό και μπορεί να θεωρηθεί ως η μεγαλύτερη διωκόμενη ομάδα στην Κίνα – με 70-100 εκατομμύρια ασκούμενους.

Το Φάλουν Γκονγκ, που ονομάζεται επίσης Φάλουν Ντάφα, και η δίωξή του στην Κίνα, είναι μια σημαντική πτυχή των σχέσεων Αυστραλίας-Κίνας.

Όταν το Φάλουν Γκονγκ διδάχθηκε για πρώτη φορά στο κοινό το 1992 από τον ιδρυτή της πρακτικής, κ. Λι Χονγκζί, χαιρετίστηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ), καθώς έφερε βελτίωση της υγείας σε δεκάδες εκατομμύρια Κινέζους. Το 1995, ο κ. Λι προσκλήθηκε επίσης να διδάξει το Φάλουν Γκονγκ στην κινεζική πρεσβεία στο Παρίσι.

Το Φάλουν Ντάφα περιλαμβάνει επίσης διαλογισμό και ηθικές διδασκαλίες βασισμένες στις αρχές του Τζεν-Σαν-Ρεν (Αλήθεια-Καλοσύνη-Ανεκτικότητα).

Ήταν αυτή η αναζωπύρωση των πνευματικών και ηθικών θεμελίων της Κίνας, που καταπνίγηκε κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, που άναψε την οργή του τότε ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Τζιανγκ Ζεμίν το 1999, και η εκστρατεία για την εξάλειψη του Φάλουν Γκονγκ που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Δεν μπορεί η κυβέρνηση [της Αυστραλίας] να μην αναγνωρίζει τη δίωξη. Έχει αναφερθεί ευρέως από τα Ηνωμένα Έθνη, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, τη Διεθνή Αμνηστία, το Freedom House και πολλά δυτικά μέσα ενημέρωσης επί δεκαετίες.

Η Αυστραλία έχει επίσης παράσχει άσυλο σε εκατοντάδες ασκούμενους του Φάλουν Γκονγκ που διέφυγαν από την Κίνα από τότε που άρχισε η δίωξη τον Ιούλιο του 1999.

Η πρόκληση της αντιμετώπισης των φρικαλεοτήτων του ΚΚΚ- όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα- με την ταυτόχρονη προσπάθεια για διαχείριση των εμπορικών δεσμών, δεν είναι καινούργια.

Έχει ταλαιπωρήσει τις αυστραλιανές κυβερνήσεις, τόσο της Συμμαχίας όσο και των Εργατικών, τα τελευταία 25 χρόνια.

Ασκούμενοι του Φάλουν Γκονγκ, Θιβετιανοί και Ουιγούροι διαμαρτύρονται για την επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών του ΚΚΚ Γουάνγκ Γι στην Καμπέρα της Αυστραλίας, στις 20 Μαρτίου 2024. (Rebecca Zhu/The Epoch Times)

 

Η κινεζική συμφωνία για το φυσικό αέριο ύψους 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων

Η υπουργός Εξωτερικών Γουόνγκ εξήγησε επίσης στη συνέντευξη Τύπου: «Επιδιώκουμε μια σταθερή και παραγωγική και ώριμη σχέση με την Κίνα» και επιβεβαίωσε ότι «η Αυστραλία αντιτίθεται στη θανατική ποινή σε όλες τις περιστάσεις για όλους τους λαούς».

Φαίνεται όμως ότι δεν έγινε καμία συζήτηση για τους θανάτους από την εξαναγκαστική αφαίρεση οργάνων στην Κίνα, όπου κρατούμενοι συνείδησης εκτελούνται με αφαίρεση των οργάνων τους για πώληση και μεταμόσχευση, ενώ είναι ακόμη ζωντανοί. Αυτό θα πρέπει να αναγνωριστεί ως ένα ειδεχθές έγκλημα που απαιτεί άμεση έρευνα και την αυστηρότερη δυνατή καταδίκη.

Το ΚΚΚ ορίζει ότι οτιδήποτε θέλει να αποφύγει ή να αποκρύψει είναι «αντικινεζική θέση» και δεν πρέπει να συζητηθεί. Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκει να χειραγωγεί και να ελέγχει χώρες όπως η Αυστραλία.

Αν η προσέγγιση της αυστραλιανής κυβέρνησης είναι να «διαχειριστεί» τη σχέση με το ΚΚΚ, πρέπει να γνωρίζει τι είναι το ΚΚΚ και να ενεργεί ανάλογα. Διαφορετικά, η κυβέρνησή της θα «διευθύνεται» από το Πεκίνο.

Τον Μάρτιο του 2002, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου στην Αυστραλία, ο τότε υπουργός Εξωτερικών του ΚΚΚ, κ. Τανγκ Τζιασουάν, είπε στην αυστραλιανή κυβέρνηση να απέχει από την υποστήριξη των δραστηριοτήτων του Φάλουν Γκονγκ για να προστατεύσει τις «φιλικές και συνεργατικές σχέσεις» με την Κίνα από το να πληγούν με οποιονδήποτε τρόπο.

Ως αποτέλεσμα, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του κ. Τανγκ, ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Αυστραλίας Αλεξάντερ Ντάουνερ εξέδωσε πιστοποιητικά για να εμποδίσει τους ασκούμενους του Φάλουν Γκονγκ να κρατούν πανό απέναντι από την κινεζική πρεσβεία στην Καμπέρα.

Μέχρι τον Αύγουστο του 2002, μια κοινοπραξία με έδρα την Αυστραλία είχε συμβόλαιο για την προμήθεια υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Κίνα αξίας έως και 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων (15,65 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ).

Η έκδοση των πιστοποιητικών του κ. Ντάουνερ δεν σταμάτησε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2006, μετά από επιτυχή νομική προσφυγή των ασκούμενων του Φάλουν Γκονγκ στο Ανώτατο Δικαστήριο της ACT.

 

Μια εποχή που καταλαβαίναμε πραγματικά την απειλή του κομμουνισμού

Ο κομμουνισμός του ΚΚΚ είναι ένα μαρξιστικό-λενινιστικό σύστημα. Ένα μαρξιστικό σύστημα επικεντρώνεται στα οικονομικά αποτελέσματα μέσω της δημόσιας ιδιοκτησίας των περιουσιακών στοιχείων και, θεωρητικά, στην ίση κατανομή του πλούτου. Ο λενινισμός είναι ένα πολιτικό δόγμα που επιβάλλει τον έλεγχο των πάντων.

Το ΚΚΚ έχει μετατραπεί σε ένα μαρξιστικό-λενινιστικό καθεστώς με πτυχές καπιταλισμού που δημιουργούν πλούτο γύρω από την προνομιούχα ηγετική ομάδα, ενώ επιβάλλει τον απόλυτο έλεγχο του λαού για τη διατήρηση της κομματικής κυριαρχίας και αρνείται την ύπαρξη του Θεού ή του θρησκευτικού νοήματος στη ζωή.

Ο πρώην Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ Γουίλιαμ Π. Μπαρ προειδοποίησε για την αποτυχία κατανόησης του ΚΚΚ σε ομιλία του για την πολιτική της Κίνας στο Προεδρικό Μουσείο Τζέραλντ Ρ. Φορντ στις 17 Ιουλίου 2020.

«Η εκστρατεία του ΚΚΚ για τον εξαναγκασμό σε ιδεολογική συμμόρφωση δεν σταματά στα σύνορα της Κίνας», είπε.

«Η απώτερη φιλοδοξία των ηγετών της Κίνας δεν είναι το εμπόριο με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι να επιτεθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες.»

«Το ΚΚΚ έχει εξαπολύσει μια ενορχηστρωμένη εκστρατεία, μέσα από όλα τα πολλά πλοκάμια του στην κινεζική κυβέρνηση και κοινωνία, για να εκμεταλλευτεί το άνοιγμα των θεσμών μας προκειμένου να τους καταστρέψει».

Τα παραπάνω ισχύουν και για την Αυστραλία. Θα χρειαζόταν ένας πολιτικός άνδρας σαν τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο οποίος όχι μόνο κατανοούσε τον κομμουνισμό, αλλά καθοδηγούνταν από την πίστη στον Θεό και ένα ανώτερο νόημα στη ζωή από τον υλισμό.

Ο κ. Ρίγκαν απεχθανόταν τον σοβιετικό κομμουνισμό επειδή επέβαλε την αθεΐα σε όλους τους υπηκόους του και έτσι επιδόθηκε σε έναν άγριο διωγμό των Χριστιανών και άλλων ανθρώπων της πίστης.

Έβλεπε τον κομμουνισμό ως μια άθλια ιδέα που έπρεπε να νικηθεί, παρά ως γεωπολιτικό αντίπαλο που έπρεπε να ελεγχθεί ή να περιοριστεί. Σε αυτή τη μάχη ιδεών, αποκαλούσε επίσης τη Σοβιετική Ένωση ως «αυτοκρατορία του κακού».

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα με την κομμουνιστική Κίνα.

Διώκει ανθρώπους της πίστης, καλλιεργεί υποτελή κράτη, επεκτείνεται και καταλαμβάνει άλλα εδάφη, υποστηρίζει σοσιαλιστικές και μαρξιστικές επαναστάσεις στον αναπτυσσόμενο κόσμο, χρησιμοποιεί την Πρωτοβουλία Μιας Ζώνης και Ενός Δρόμου (Belt and Road Initiative) για να παγιδεύσει έθνη και διεισδύει στις δυτικές δημοκρατίες με την κομμουνιστική ιδεολογία που διαλύει την οικογένεια και τις ηθικές και δεοντολογικές αρχές που βασίζονται στις ιουδαιοχριστιανικές πεποιθήσεις.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα ως θεμέλιο του εμπορίου

Η προπαγάνδα κατά του Φάλουν Γκονγκ που συνοδεύει τις διώξεις στην Κίνα έχει επεκταθεί σε όλο τον κόσμο. Το ΚΚΚ ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικό στο να συνδέει τη σιωπή για τις θηριωδίες στα ανθρώπινα δικαιώματα με τις εμπορικές σχέσεις ενός έθνους.

Έχει γίνει ένας [φαύλος] κύκλος με την Αυστραλία να συμβιβάζει τις βασικές της αξίες και να γίνεται υπόχρεη στη λειτουργία ενός αυταρχικού καθεστώτος που απεχθάνεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και είναι ένα διεφθαρμένο και επικίνδυνο καθεστώς εχθρικό προς το κράτος δικαίου.

Αλλά το εμπόριο και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενα ή αναγκαστικά αντίθετα.

Στην πραγματικότητα, η ίδια η παραδοσιακή κουλτούρα της Κίνας μιλούσε για τη σημασία της δράσης βάσει αρχών όπως η δικαιοσύνη και η ιδιοκτησία, και μόλις αυτό γινόταν, θα ακολουθούσαν καλές κοινωνικές σχέσεις.

Αν δεχτούμε ότι η προτεραιότητα του εμπορίου έναντι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι αποδεκτή για την εξυπηρέτηση των θεωρούμενων βραχυπρόθεσμων εθνικών συμφερόντων, τότε απειλούμε τις δικές μας ελευθερίες.

Αν δεχτούμε ότι το να σιωπούμε σε βάρβαρες πράξεις όπως η δολοφονία αθώων μέσω της εξαναγκαστικής αφαίρεσης οργάνων είναι εντάξει, τότε απειλούμε την ίδια μας την ανθρωπιά.

Από τον John A. Deller

 

Ο John A. Deller είναι μέλος της επιτροπής της Ένωσης Φάλουν Ντάφα της Αυστραλίας.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι γνώμες του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

 

 

Η γυναικεία περιοδικότητα

Όταν τα ζητήματα θεωρητικοποιούνται σε βαθμό που χάνεται η επαφή με την πραγματικότητα, είναι καλό να επιστρέφουμε στα απλά, βασικά πράγματα, για να γειωνόμαστε και να ξαναβρίσκουμε τις σταθερές μας.

Για τις γυναίκες έχουν γραφτεί πολλά, πάρα πολλά, από τις απαρχές της ανθρωπότητας σχεδόν. Η μαγική τους δύναμη να εμφανίζουν μωρά είχε συγκλονίσει τον προϊστορικό άνθρωπο, μέχρι να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε. Αλλά κι όταν ακόμα καταλάβαμε, μήπως αυτό μείωσε τη μαγεία της δημιουργίας μιας νέας ζωής;

Η πατριαρχία διαδέχτηκε τη μητριαρχία, όπως διδαχθήκαμε από την οπτική μιας εσαεί ανταγωνιστικής σχέσης μεταξύ των δύο φύλων. Είναι όμως ο ανταγωνισμός η μοναδική σχέση που μπορεί να υπάρξει μεταξύ ανδρών και γυναικών;

Το ζήτημα της τεκνοποιίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, φαίνεται παίζει καθοριστικό στον τρόπο οργάνωσης των ζωών των ανθρώπων και των κοινωνιών. Είναι μία πραγματικότητα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν, αλλά ούτε θέλουν να αποφύγουν, αφού τα παιδιά  είναι ευλογία και ο βιολογικός προορισμός του ανθρώπου.

Για τη δημιουργία των παιδιών χρειάζονται και τα δύο φύλα εξίσου – αυτό το γνωρίζουμε πια καλά! Ωστόσο, η ανθρώπινη φυσιολογία ορίζει το γυναικείο σώμα ως τον χώρο όπου θα λάβει χώρα η δημιουργία. Δεν είμαστε σαν τα ψάρια ή τα πουλιά, που τεκνοποιούν εξωσωματικά. Αυτό και μόνο δημιουργεί μια  ξεχωριστή πραγματικότητα για το γυναικείο σώμα, μια διαφορετική συνθήκη για τη γυναικεία ζωή.

Προς Θεού, δεν ισχυριζόμαστε ότι η ζωή μιας γυναίκας εξαντλείται στη μητρότητα ή περιορίζεται σε αυτήν ή οτιδήποτε άλλο παρεμφερές. Αλλά, για πολλές γυναίκες η μητρότητα είναι ένα μείζων κομμάτι της ύπαρξής τους.

Το σημείο αυτό καταπολεμήθηκε συστηματικά τον περασμένο αιώνα και συνεχίζει να υπονομεύεται. Η έφεση των γυναικών στη μητρότητα και τα όσα η μητρότητα προσφέρει στις γυναίκες υποτιμήθηκαν και υποβαθμίστηκαν ως δεσμά και εμπόδια στην αυτοπραγμάτωση των γυναικών. Το ίδιο και οι φροντίδες προς το σπίτι και την οικογένεια. “Ταπεινωτικές” χαρακτηρίστηκαν από ορισμένες φεμινίστριες, που πίστεψαν τι; Ότι η φροντίδα για τον εαυτό είναι ανώτερη από τη φροντίδα για τους άλλους;

Θα μπορούσαμε να δούμε το κίνημα του φεμινισμού ως μια γιγάντια αντίδραση στους πολυετείς περιορισμούς που είχαν υποστεί οι γυναίκες, ανά τους αιώνες και τις κοινωνίες, στη βία και την υποτίμηση. Οφείλουμε, εν τούτοις, να αναρωτηθούμε κατά πόσο ο φεμινισμός υπηρέτησε πράγματι τα συμφέροντα και τις ανάγκες των γυναικών, τα οποία συνυφασμένα καθώς είναι με τη γυναικεία φύση, αναγκαστικά διαφοροποιούνται – σε ένα βαθμό – από τα αντίστοιχα των ανδρών.

Εξετάζοντας την εξέλιξη του κινήματος, βλέπουμε ότι αυτό που προωθήθηκε τελικά δεν ήταν ακριβώς η ισότητα μεταξύ των δύο φύλων, αλλά η εξομοίωση των γυναικών με τους άνδρες. Αυτό που ίσως ξεκίνησε με τις αγνότερες προθέσεις απέτυχε να αναδείξει τις ιδιαιτερότητες του γυναικείου φύλου ως εξίσου καλές και απαραίτητες και συμπληρωματικές με αυτές του ανδρικού και ουσιαστικά τις μείωσε περαιτέρω, προτάσσοντας το ανδρικό πρότυπο ως καθολικό πρότυπο. Ισότητα για τις γυναίκες κατέληξε να σημαίνει μίμηση του ανδρικού τρόπου – ζωής, σκέψης, συμπεριφοράς κλπ.

Χρόνια μετά, ίσως πρέπει να αναθεωρηθούν όλα αυτά και οι γυναίκες να μπορέσουν να κοιτάξουν τους εαυτούς τους και τους άνδρες χωρίς να νιώθουν ότι πρέπει να αποδείξουν ή να κερδίσουν κάτι. Εγκαταλείποντας το ανταγωνιστικό πρότυπο, μπορούμε να ανακαλύψουμε ότι οι μεν χρειάζονται τις δε και το αντίστροφο. Σε μία σχέση μέσα, σε μία οικογένεια, το ζητούμενο είναι το κάθε μέρος να συνεισφέρει τις δυνάμεις του για την ευημερία όλων. Σε μία οικογένεια, τελικά, όλοι υποτάσσονται στις ανάγκες της οικογένειας.

Οι δυτικές κοινωνίες των τελευταίων αιώνων φαίνεται πως έχουν μια δυσκολία να διαχειριστούν τα ζητήματα της διαφορετικότητας. Ειδικά σήμερα, που η διαφορετικότητα είναι στο προσκήνιο ως αίτημα και ως δικαίωμα, παρατηρούμε πως αυτό που ουσιαστικά γίνεται είναι μία προσπάθεια εξάλειψης κάθε διαφορετικότητας.

Οι διαφορές θεωρούνται προβληματικές – οι διαχωρισμοί επίσης. Στο επίπεδο των φύλων, αυτό παρατηρείται έντονα. Οι γυναίκες και οι άντρες έχουν χάσει τους ρόλους τους σε κάθε επίπεδο και φαίνεται να ματαιοπονούν σε προσπάθειες αυτοεκπλήρωσης άνευ ερείσματος.

Κάποτε ως γυναίκα οριζόταν ο άνθρωπος θηλυκού φύλου κάθε ηλικίας. Τώρα, η θηλυκότητα γίνεται ζήτημα άποψης. Η ανεδαφικότητα μιας τέτοιας προσέγγισης είναι προφανής, όπως και η απόλυτη παράβλεψη κάθε είδους αντικειμενικότητας.

Καλώς ή κακώς, πριν ή πέραν των συναισθημάτων, των επιθυμιών και της αντίληψής μας, η οποία μπορεί να υφίσταται πάσης φύσεως στρεβλώσεις, υπάρχει μια πραγματικότητα κοινή στους περισσότερους ανθρώπους, παρόλο που μπορεί να είναι προϊόν των περιορισμών της ανθρώπινης φύσης. Παρόλα αυτά, είναι ο κοινός μας παρονομαστής και πάνω σε αυτήν οι άνθρωποι οργανώνουν τις ζωές τους και επικοινωνούν. Η άρνηση της κοινής λογικής ίσως είναι πρόσφορη όταν εμπλέκονται μεταφυσικά ζητήματα, αλλά αποβαίνει καταστροφική όταν ασχολούμαστε με τα καθ’ ημάς.

Ας δούμε, λοιπόν, τα πράγματα με απλό τρόπο και ας αναγνωρίσουμε ότι μια γυναίκα γεννιέται, δεν γίνεται. Το είδος του αναπαραγωγικού συστήματος που φέρει το κάθε άτομο κατά τη γέννησή του, το κατατάσσει και στο αντίστοιχο φύλο.

Οι αέναοι κύκλοι

Το αναπαραγωγικό σύστημα των γυναικών είναι ένα αρκετά πολύπλοκο σύστημα πολλών τμημάτων, που επηρεάζει με τις ορμονικές διακυμάνσεις που επιφέρουν οι επαναλαμβανόμενοι κύκλοι της εμμήνου ρύσεως τη ζωή των γυναικών σε πολλά επίπεδα.

Οι εμμηνορροϊκοί κύκλοι είναι μέρος της γυναικείας καθημερινότητας. Ιδίως όταν οι ημέρες της περιόδου συνοδεύονται από έντονους πόνους. Αλλά ακόμα κι όταν έρχονται και φεύγουν ανώδυνα, οι αλλαγές στα επίπεδα και η συνεπακόλουθη αναστάτωση που προκαλείται στον οργανισμό είναι αρκετές για να αποδιοργανωθεί η ρουτίνα μίας γυναίκας.

Ο εμμηνορροϊκός κύκλος μπορεί να χωριστεί σε τέσσερις φάσεις: εμμηνορρυσία, ωοθυλακιορρηξία, ωχρινική περίοδος και προεμμηνορρυσία. Η συγκέντρωση των οιστρογόνων και της προγεστερόνης αλλάζει σε κάθε φάση.

Κατά τη φάση της εμμήνου ρύσεως (της περιόδου), τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδά τους. Καθώς όμως ξεκινά η φάση της ωοθυλακιορρηξίας, τα οιστρογόνα αρχίζουν να αυξάνονται. Στην ωχρινική φάση, η οποία ακολουθεί αμέσως μετά, οι συγκεντρώσεις προγεστερόνης αρχίζουν επίσης να αυξάνονται. Και οι δύο ορμόνες φτάνουν στο αποκορύφωμά τους κοντά στο τέλος της ωχρινικής φάσης, πριν πέσουν δραματικά κατά τη διάρκεια της προεμμηνορροϊκής φάσης (από την 25η έως την 28η ημέρα ενός μέσου κύκλου).

An infographic showing the way hormones change throughout the menstrual cycle.
Hormone concentrations change in each phase on your cycle. Dan Gordon, Author provided

 

Καθώς τα επίπεδα ενέργειας του σώματος επηρεάζονται επίσης, υπάρχει μία σύγχρονη τάση, να ρυθμίζεται το είδος άσκησης και η διατροφή μίας γυναίκας ανάλογα με τις φάσεις του εμμηνορροϊκού της κύκλου. Παραδείγματος χάριν, η ωχρινική φάση μπορεί να είναι η ιδανική στιγμή για προπόνηση δύναμης λόγω της αύξησης τόσο των οιστρογόνων όσο και της προγεστερόνης. Έρευνες δείχνουν ότι υπάρχουν αξιοσημείωτες αυξήσεις στη δύναμη και την αντοχή κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης.

Αλλά όταν η προγεστερόνη και τα οιστρογόνα βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδά τους κατά τη διάρκεια της περιόδου (φάση της εμμήνου ρύσεως), είναι πιθανό να δείτε λιγότερες αλλαγές όσον αφορά την οικοδόμηση των μυών. Υπάρχει, επίσης, μεγαλύτερη πιθανότητα να νιώθετε κόπωση λόγω των χαμηλών επιπέδων ορμονών, παράλληλα με την απώλεια αίματος της περιόδου. Αυτή μπορεί να είναι μια καλή στιγμή για να σκεφτείτε να προσαρμόσετε την προπόνησή σας, να επικεντρωθείτε σε ασκήσεις χαμηλότερης έντασης.

Εμμηνόπαυση

Εξίσου σημαντική στη ζωή μίας γυναίκας είναι και η διακοπή των εμμηνορροϊκών κύκλων. Πρόκειται για μία μακρά διαδικασία, η οποία ποικίλει από γυναίκα σε γυναίκα, τόσο όσον αφορά την ηλικία έναρξης όσο και τη διάρκεια και τα συμπτώματα που την ακολουθούν.

Επισήμως, η εμμηνόπαυση (ή αλλιώς κλιμακτήριος) αρχίζει μόλις το σώμα μιας γυναίκας σταματήσει να έχει εμμηνορροϊκούς κύκλους. Μια γυναίκα θεωρείται ότι έχει εισέλθει στην εμμηνόπαυση όταν το σώμα της δεν έχει εμμηνόρροια για 12 μήνες, εφόσον δεν μπορούν να εντοπιστούν ιατρικές παθήσεις ή χειρουργικές επεμβάσεις ως αιτία για την απουσία εμμηνορροϊκών κύκλων. Οι περισσότερες γυναίκες εισέρχονται στην εμμηνόπαυση μετά από τα 50, αν και η εμμηνόπαυση μπορεί να ξεκινήσει ακόμα και μετά τα 40 ή, πιο σπάνια, τα 30 σε μια γυναίκα.

Η εμμηνόπαυση, όταν αρχίζει φυσικά, είναι ένα φυσιολογικό και υγιές μέρος της διαδικασίας γήρανσης. Η έμμηνος ρύση μιας γυναίκας επανέρχεται σε συνεχείς κύκλους από τότε που εκείνη μπήκε στην εφηβεία. Καθώς γερνάει, το σώμα αρχίζει φυσικά να επιβραδύνει τον αναπαραγωγικό του κύκλο, έως ότου οι ωοθήκες σταματήσουν πλήρως να απελευθερώνουν ωάρια, φέρνοντας τον επαναλαμβανόμενο κύκλο σε πλήρη διακοπή.

Τα οιστρογόνα είναι μία ορμόνη απαραίτητη για τον φυσικό αναπαραγωγικό κύκλο μιας γυναίκας. Καθώς μια γυναίκα μεγαλώνει, ιδιαίτερα όταν περνά τα 40, οι ωοθήκες της θα επιβραδύνουν την παραγωγή οιστρογόνων. Τα χαμηλότερα επίπεδα οιστρογόνων θα προκαλέσουν αλλαγές στην έμμηνο ρύση, οι οποίες μπορεί να διαφέρουν για κάθε γυναίκα. Για πολλές, υπάρχει μια περίοδος ακανόνιστων εμμηνορροϊκών κύκλων πριν οι κύκλοι σταματήσουν πλήρως.

Ενώ η εμμηνόπαυση είναι μια απολύτως φυσιολογική βιολογική διαδικασία, είναι πιθανό να έχει συμπτώματα και παρενέργειες που μπορεί να είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν τόσο σε σωματικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο.

Υπάρχουν τέσσερα επιμέρους στάδια στην εμμηνόπαυση: η προεμμηνόπαυση, η περιεμμηνόπαυση, η εμμηνόπαυση και η μεταεμμηνόπαυση.  Καθώς το σώμα μιας γυναίκας προσαρμόζεται στα κυμαινόμενα επίπεδα των οιστρογόνων και άλλων ορμονών, είναι πιθανό να βιώσει μια ποικιλία σωματικών αλλαγών κατά τη διάρκεια αυτών των σταδίων.

Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης είναι:

  • Νυχτερινές εφιδρώσεις
  • Ακανόνιστες περίοδοι (αυτό μπορεί να περιλαμβάνει ακανόνιστο πρόγραμμα, πιο έντονη ή πιο ελαφριά ροή και μικρότερους ή μεγαλύτερους κύκλους)
  • Κρύος ιδρώτας
  • Εξάψεις
  • Κολπική ξηρότητα
  • Αϋπνία ή γενική δυσκολία στον ύπνο
  • Ευαισθησία στο στήθος
  • Πιο έντονα συμπτώματα
  • Κυκλοθυμία
  • Επείγουσα ή συχνή ούρηση
  • Αλλαγές στη λίμπιντο
  • Πονοκέφαλοι
  • Αύξηση βάρους
  • Νοητική ύφεση

Αν και ορισμένες γυναίκες καταφεύγουν στην ορμονοθεραπεία και τα συνταγογραφούμενα φάρμακα για να καταπραΰνουν τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, είναι πιο λειτουργική μια ολόπλευρη φροντίδα για την επίτευξη της ευεξίας.

Αλλαγές στον τρόπο ζωής, ιδίως σε τομείς όπως η διατροφή και η άσκηση, καθώς και η χρήση βοτάνων και συμπληρωμάτων, αποτελούν πιο φυσικούς τρόπους διαχείρισης των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης. Συχνά οι γυναίκες που συνεργάζονται με έναν πάροχο λειτουργικής ιατρικής δημιουργούν ένα σχέδιο μοναδικό για τη φυσιολογία της κάθε μίας, ώστε να μπορέσει να περάσει την εμμηνόπαυση με ευκολία και ενδυνάμωση.

Με πληροφορίες από τους Epoch Times.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις της γράφουσας και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις των Epoch Times.

Τουρκία: Ο χειρότερος σύμμαχος της Αμερικής;

Σχολιασμός

Η Τουρκία είναι ταυτόχρονα ένας από τους σημαντικότερους και χειρότερους συμμάχους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Πρόσφατα, αρνήθηκε τη διέλευση σε δύο βρετανικά ναρκαλιευτικά που θα απενεργοποιούσαν ρωσικά πυρομαχικά και θα βοηθούσαν στη μεταφορά ουκρανικών σιτηρών. Πέρυσι, η Τουρκία εκνεύρισε τη Δύση με τον αποκλεισμό των στενών της από δεξαμενόπλοια.

Η Τουρκία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ το 1952. Ως έδρα της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο ως ένα πολιτιστικό κέντρο με επιρροή και ένας από τους λίγους στενούς μουσουλμανικούς συμμάχους της Αμερικής. Από το 1955, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ λειτουργεί αεροπορική βάση στην Τουρκία στο Ιντσιρλίκ, πραγματοποιώντας κατασκοπευτικές και μαχητικές αποστολές κρίσιμες για την αντιμετώπιση των απειλών από Ρωσία, Ιράν και τρομοκρατών.

Ωστόσο, σε μια κρίσιμη στιγμή για την επέκταση του ΝΑΤΟ σε Φινλανδία και Σουηδία, η Τουρκία έθεσε εμπόδια και προσπάθησε να αξιοποιήσει το βέτο της για να πετύχει παραχωρήσεις σε τοπικιστικό επίπεδο, όπως κατά των υποτιθέμενων Κούρδων τρομοκρατών, και την άρση των περιορισμών στις στρατιωτικές εξαγωγές, συμπεριλαμβανομένων των μαχητικών αεροσκαφών F-16 και F-35 από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Τουρκία είναι μια σχετικά φτωχή χώρα που εξαρτάται από το φθηνό ρωσικό πετρέλαιο, το οποίο επιχειρεί να αγοράσει με έκπτωση 25%, να διυλίσει και στη συνέχεια να επανεξάγει ως τουρκικής προέλευσης φυσικό αέριο σε τιμές αγοράς. Αυτό δείχνει έναν τρόπο με τον οποίο η σχέση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας είναι υπερβολικά στενή. Η παροχή πρόσβασης στα F-35 θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια βασικής τεχνολογίας στη Ρωσία, η οποία στη συνέχεια θα μπορούσε να την πουλήσει στην Κίνα.

Η Άγκυρα προφανώς πιστεύει ότι επωφελείται από το να παίζει και στις δύο πλευρές και να εκμεταλλεύεται τα παγκόσμια ζητήματα για το δικό της παροικιακό όφελος. Εάν όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ το έπρατταν αυτό, η συμμαχία θα ήταν μη λειτουργική και θα έπαυε να αντιτάσσεται έναντι ενός ολοένα πιο ισχυρού άξονα, συμπεριλαμβανομένων των συντονισμένων επιθέσεων από τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Η Άγκυρα υπήρξε μια σημαντική δύναμη μετριοπάθειας στις διαμάχες με άλλα μουσουλμανικά έθνη και παράγοντες, μεταξύ άλλων στο Αφγανιστάν, στο οποίο έστειλε στρατεύματα στο πλαίσιο της ανάπτυξης του ΝΑΤΟ. Ακόμη και πρόσφατα, στις 29 Δεκεμβρίου, η τουρκική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη σύλληψη 189 ατόμων με φερόμενες διασυνδέσεις με τους τρομοκράτες του ISIL (ISIS).

Όμως, μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ, η Τουρκία υποστήριξε τη Χαμάς. Η τρομοκρατική ομάδα, την οποία ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποκαλεί “μαχητές της ελευθερίας”, μπορεί να δρα σχετικά ελεύθερα στην Τουρκία. Το Ισραήλ ανακοίνωσε το σχέδιό του να κυνηγήσει τους πράκτορες της Χαμάς σε παγκόσμιο επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας. Ακολούθησε η σύλληψη από την τουρκική κυβέρνηση 33 ατόμων με φερόμενες διασυνδέσεις με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες.

Το ΑΕΠ της Τουρκίας αυξήθηκε δραματικά από 202 δισεκατομμύρια δολάρια το 2001 σε 958 δισεκατομμύρια δολάρια το 2013 ( σημερινά δολάρια ΗΠΑ). Αλλά, έκτοτε, η οικονομία έμεινε στάσιμη. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ μειώθηκε κατά 15 τοις εκατό. Η κυβέρνηση φαίνεται να τυπώνει χρήμα ως απάντηση, μεταξύ άλλων για δήθεν διεφθαρμένα κατασκευαστικά έργα. Ο πληθωρισμός ανέρχεται σήμερα στο εκπληκτικό 65 τοις εκατό. Οι περισσότεροι Τούρκοι εργαζόμενοι βγάζουν λιγότερα από 300 δολάρια το μήνα.

Μέρος του προβλήματος είναι ο κ. Ερντογάν, ο οποίος έχει τον έλεγχο της οικονομίας και ευνοείται από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ως ισλαμιστής αντίπαλος της δυτικής επιρροής και της «εκκοσμίκευσης». Ο κ. Ερντογάν έγινε πρωθυπουργός το 2003, αλλά μόνο μέσω μιας αλλαγής στο σύνταγμα της χώρας κατάφερε να είναι υποψήφιος παρά την ποινική καταδίκη του. Ισχυρίστηκε απόπειρα πραξικοπήματος το 2008, την οποία χρησιμοποίησε για να στοχοποιήσει την αντιπολίτευση.

Διαδηλώσεις το 2013 και μια στρατιωτική εξέγερση διαλύθηκαν με σκληρά μέτρα, όπως δακρυγόνα και ξυλοδαρμούς. Και τα δύο έδωσαν στον κ. Ερντογάν δικαιολογίες για ευρεία καταστολή της κοινωνίας των πολιτών, μεταξύ άλλων κατά των ακτιβιστών και του Τύπου. Με δεκάδες χιλιάδες αντιπολιτευόμενους εκπαιδευτικούς, αστυνομικούς και άλλους δημόσιους υπαλλήλους να απολύονται και πάνω από 100 ειδησεογραφικά πρακτορεία να κλείνουν, η αυτολογοκρισία έγινε ο κανόνας. Ο κ. Ερντογάν έχει τώρα θάρρος να επεκτείνει τις εσωτερικές του επιθέσεις στο συνταγματικό δικαστήριο της Τουρκίας, του οποίου την εξουσία θέλει να περιορίσει.

Οι εθνικιστικές πολιτικές και ο αυταρχισμός του κ. Ερντογάν του παρέχουν δικαιολογίες για να προδώσει τους συμμάχους και τους πολίτες του. Ένα άρθρο στο τέλος του έτους από αναλυτές του Ινστιτούτου Cato σωστά σημείωσε: «Παρά το γεγονός ότι αποδεικνύει ξανά και ξανά ότι δεν είναι αξιόπιστος σύμμαχος, η Τουρκία συνεχίζει να λαμβάνει αμερικανικά όπλα αξίας εκατομμυρίων δολαρίων για να αγοράσει μια πίστη που έχει αποδειχθεί απρόθυμη να αποδείξει».

Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν το ενδεχόμενο αποδέσμευσης των μαχητικών αεροσκαφών F-16 στην Τουρκία για να διευκολύνουν την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, το F-35 θα πρέπει να είναι απαγορευτικό για οποιαδήποτε χώρα με έναν ηγέτη τόσο αυταρχικό και αναξιόπιστο όσο η Τουρκία. Θα πρέπει να εξεταστούν πρόσθετα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων αυξημένων δασμών και εμπορικών κυρώσεων, για να ενθαρρυνθεί η Άγκυρα να υποστηρίξει πιο διεξοδικά τη δημοκρατία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους στενότερους συμμάχους μας στην G7.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

 

Ο Anders Corr έχει πτυχίο/μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ (2001) και διδακτορικό στη διοίκηση από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (2008). Είναι επικεφαλής της Corr Analytics Inc., εκδότης του περιοδικού Journal of Political Risk, και έχει διεξάγει εκτεταμένη έρευνα στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία. Τα τελευταία του βιβλία είναι τα “The Concentration of Power: Institutionalization, Hierarchy, and Hegemony” (2021) και “Great Powers, Grand Strategies: The New Game in the South China Sea” (2018).

10 Δεκεμβρίου 2023, η 75η επέτειος της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα: Μια αφορμή για περισυλλογή

Αναμφισβήτητα, ένα από τα σημαντικότερα έγγραφα στην ιστορία του σύγχρονου πολιτισμού, η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, προέκυψε από τις στάχτες μιας γενοκτονίας, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτό το πρωτοποριακό έγγραφο εγκρίθηκε στο Παρίσι στις 10 Δεκεμβρίου 1948 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε, έπρεπε να υποφέρουν τόσοι πολλοί για να αφυπνιστεί η συλλογική μας συνείδηση; Μια επέτειος μας δίνει την ευκαιρία να σκεφτούμε αυτό το ερώτημα και να στοχαστούμε για την αξιοπρέπεια και τον σκοπό κάθε ανθρώπινου όντος.

Από πολλές απόψεις, η διακήρυξη ήταν επιτυχής. Λειτούργησε ως φάρος ελπίδας για όσους υποφέρουν από δικτατορίες και ενθάρρυνε άλλους να προστατεύουν τους ευάλωτους. Εάν δεν είχαμε μια επίσημη δήλωση που να διασφαλίζει το δικαίωμά μας στη ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία και το δικαίωμα στην προσωπική ασφάλεια, δυστυχώς τόσο τα θύματα όσο και οι υποστηρικτές θα μπορούσαν να τα ξεχάσουν εντελώς.

Οι άνθρωποι με συνείδηση μπορεί να θεωρούν δεδομένο ότι κανείς δεν πρέπει να κρατείται σε καθεστώς δουλείας και να υποβάλλεται σε βασανιστήρια – ωστόσο, αυτά τα δικαιώματα εξαχνώνονται σε χώρες και περιοχές όπου η διακήρυξη δεν θεωρείται κατευθυντήρια γραμμή.

Αυτό το έχουμε παρατηρήσει ξανά και ξανά στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, τα οποία, όπως οι ομώνυμοι πόλοι ενός μαγνήτη, απωθούνται από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην περίπτωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας – η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με τη Δημοκρατία της Κίνας, γνωστή και ως Ταϊβάν. Δύο κοινωνικά συστήματα, δύο τρόποι χειρισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το δεύτερο αντικατοπτρίζει την επιτυχία της Οικουμενικής Διακήρυξης – το πρώτο είναι μια συνεχής υπενθύμιση της αποτυχίας της.

Στις κοινωνίες που κυβερνά, ο κομμουνισμός εκτοπίζει όχι μόνο την πίστη στον Θεό, αλλά και τον βασικό σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή, ο οποίος μπορεί να πραγματωθεί μόνο σε μια ελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία. Μια από τις πιο κατάφωρες απάτες του κομμουνισμού είναι ο ισχυρισμός του ότι υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού, ωστόσο η Οικουμενική Διακήρυξη το καθιστά σαφές: οι κομμουνιστικές κυβερνήσεις περιφρονούν την ελευθερία των πολιτών.

Το 2017, ο ηγέτης του Ανώτατου Δικαστηρίου της Κίνας αποτύπωσε αυτό το σημείο με σαφήνεια όταν δήλωσε ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) είναι πρακτικά υπεράνω του κινεζικού συντάγματος, το οποίο προστατεύει τις βασικές ελευθερίες, περιλαμβανομένων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι μια πνευματική πειθαρχία που ανήκει στην παράδοση της βουδιστικής καλλιέργειας διώκεται από ένα καθεστώς που περιφρονεί τα ανθρώπινα δικαιώματα; Έχοντας ως βασικές του αρχές την αλήθεια, την καλοσύνη και την ανεκτικότητα, το Φάλουν Γκονγκ είναι εναρμονισμένο με ορισμένες αρχές της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ωστόσο, το κινεζικό καθεστώς διώκει και βασανίζει τους ασκούμενους του Φάλουν Γκονγκ, δολοφονώντας τους για να συλλέξει τα όργανά τους με τον σκοπό να τα χρησιμοποιήσει σε μεταμοσχεύσεις – μια θηριωδία που έχω προσπαθήσει να αναδείξω διεθνώς.

Ως μια βάναυσα διωκόμενη ομάδα, το Φάλουν Γκονγκ είναι ένα σύμβολο και μια υπενθύμιση για την ανθρωπότητα. Αν του δινόταν η ευκαιρία, το ΚΚΚ θα εξαφάνιζε πιθανότατα τη διακήρυξη. Αυτό θα άνοιγε τις πόρτες για το κινεζικό καθεστώς να μεταχειριστεί τον υπόλοιπο κόσμο όπως έχει μεταχειριστεί το Φάλουν Γκονγκ.

Έχουμε ήδη πάρει μια γεύση από τη θρασύτητα της Κίνας, που επέτρεψε στον ιό COVID-19 να εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο στις αρχές του 2020, που υποστηρίζει τη Ρωσία στον πόλεμο της Ουκρανίας, που προμηθεύει όπλα σε τρομοκρατικές οργανώσεις στη Μέση Ανατολή και που προώθησε πρόδρομες ουσίες της φαιντανύλης στο Μεξικό, γεγονός που οδήγησε στο θάνατο 100.000 Αμερικανών.

Ο αριθμός των θανάτων είναι συγκλονιστικός, αλλά αυτό που είναι ακόμη πιο εκπληκτικό είναι ότι όσοι τιμούν την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απλώς παρακολουθούν παθητικά. Η διεθνής κοινότητα έχασε την ευκαιρία να αντιδράσει αποφασιστικά όταν η είδηση της αναγκαστικής αφαίρεσης οργάνων από τους ασκούμενους του Φάλουν Γκονγκ ήρθε για πρώτη φορά στο φως το 2006. Η ιερότητα του ανθρώπινου σώματος παραβιάζεται στην Κίνα για περισσότερα από 20 χρόνια και μαζί της η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ενώ οι υποστηρικτές της διακήρυξης έχουν να διηγηθούν πολλές ιστορίες επιτυχίας, έχουν επίσης γίνει μάρτυρες αρκετών παραβιάσεων. Η μεγαλύτερη ανησυχία είναι ότι η διεθνής κοινότητα έχει αποτύχει σε κάποιο βαθμό να υιοθετήσει και να υπερασπιστεί τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα – και τη βασική κοινή λογική. Τι μπορεί να γίνει;

Κάθε άνθρωπος και κάθε κυβέρνηση πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να είναι αναφαίρετα, να μην διακυβεύονται και να μην ξεχνιούνται ποτέ. Αν αποτύχουμε να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα κάθε ατόμου, πέφτουμε θύματα εκείνων που εκτιμούν την εξουσία και τον έλεγχο πάνω από την ανθρώπινη ευημερία.

Στην 75η επέτειο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πρέπει όχι μόνο να αναγνωρίσουμε τα επιτεύγματα αυτού του κρίσιμου εγγράφου, αλλά και να αναλάβουμε δράση για να εγγυηθούμε τη συνέχιση της επιτυχίας του. Στην περίπτωση του Φάλουν Γκονγκ και των εξαναγκαστικών αφαιρέσεων οργάνων από τους οπαδούς του, θα πρέπει να γίνουμε συνήγοροί τους.

Η ατζέντα του ΚΚΚ για τη συλλογή των ζωτικών οργάνων των ασκούμενων του Φάλουν Γκονγκ καθοδηγείται από την πρόθεση να εξαλείψει και να καταστρέψει το Φάλουν Γκονγκ. Γιατί; Επειδή το ΚΚΚ βλέπει τις εξαναγκαστικές αφαιρέσεις οργάνων ως την ιδανική λύση για να καταστείλλει το Φάλουν Γκονγκ και να εμποδίσει την ανθρωπότητα να μάθει γι’ αυτή την ειρηνική πρακτική. Το κινεζικό καθεστώς δεν θέλει να μάθει ο κόσμος για την καλοσύνη που έχει φέρει το Φάλουν Γκονγκ στους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Όπως και τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι αρχές του Φάλουν Γκονγκ για την αλήθεια, την καλοσύνη και την ανεκτικότητα είναι αρχές που συντελούν στην ευημερία της ανθρωπότητας.

Αν θέλετε να κάνετε ένα δώρο για την 75η επέτειό της στην Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, υπερασπιστείτε τις αρχές του Φάλουν Γκονγκ και καταπολεμήστε τις εξαναγκαστικές αφαιρέσεις οργάνων μιλώντας ανοικτά για αυτές.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις των Epoch Times.

Του Torsten Trey

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

Η υποστήριξη των ρυθμιστικών αρχών από τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες εγείρει πολλά ερωτήματα

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ – Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός και η άρνηση εργασίας στους ανεμβολίαστους μπορεί κάλλιστα να γίνει θέμα εκλογών.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, αναγκαστήκαμε να εμβολιαστούμε.

Επιτρέψτε μου να πω ότι έχω εμβολιαστεί από την ηλικία των δύο ετών κατά των πάντων.

Αλλά δεν εξαναγκάστηκα. Ούτε οι γονείς μου.

Η πρώην κυβέρνηση Μόρρισον, με την υποστήριξη της Εργατικής Αντιπολίτευσης, επέτρεψε να γίνουν οι εμβολιασμοί υποχρεωτικοί.

Και μας είπαν ποια εμβόλια – AstraZeneca, Moderna.

Έχω διαβάσει πολύ για το μικρό δισκίο, την ιβερμεκτίνη, το οποίο, λαμβανόμενο με άλλα συνιστώμενα φάρμακα, είχε, εδώ και χρόνια, αποδειχθεί ασφαλές και αποτελεσματικό.

Αλλά δεν σας επιτρεπόταν να αναφέρετε το μικρό δισκίο.

Σας “ακύρωσαν”.

Οι γιατροί στο Κουήνσλαντ απειλήθηκαν με φυλάκιση.

Μια νεαρή γυναίκα γιατρός που θα μπορούσα να αναφέρω εδώ, δεν έχει ακόμη πιστοποιητικό άσκησης ιατρικού επαγγέλματος επειδή συνταγογράφησε ιβερμεκτίνη σε έναν βαριά άρρωστο ασθενή που ανάρρωσε.

Τώρα, η Εργατική Κυβέρνηση Αλμπανέζε δεν θα έχει Βασιλική Επιτροπή για την αντίδραση του κορωνοϊού. Αλλά υπάρχουν ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν.

Η ρυθμιστική αρχή, μεταξύ άλλων εδώ, είναι ο Οργανισμός Θεραπευτικών Προϊόντων (TGA / Therapeutic Goods Administration).

Αληθεύει ότι η Αυστραλία έχει το υψηλότερο ποσοστό χρηματοδότησης αυτών των ρυθμιστικών αρχών από τις φαρμακευτικές εταιρείες;

Το ποσοστό ανέρχεται στο 96%. Και περισσότερες από 9 στις 10 αιτήσεις φαρμακευτικών εταιρειών εγκρίνονται.

Ο TGA δεν ιδρύθηκε ως ανεξάρτητο ίδρυμα;

Αποτελεί η σχεδόν αποκλειστική εξάρτηση από τη χρηματοδότηση της φαρμακοβιομηχανίας σύγκρουση συμφερόντων, όταν αυτοί οι ρυθμιστικοί φορείς εγκρίνουν αιτήσεις από φαρμακευτικές εταιρείες;

Δεν μας λένε πόσο πληρώθηκαν οι φαρμακευτικές εταιρείες για την παροχή εμβολιασμών.

Στον φτωχό φορολογούμενο είπαν ότι οι εμβολιασμοί ήταν δωρεάν.

Δεν ήταν.

Υποψιάζομαι ότι πληρώσαμε δισεκατομμύρια στις φαρμακευτικές εταιρείες.

Απαγορεύτηκαν, λοιπόν, η ιβερμεκτίνη και η υδροξυχλωροκίνη επειδή οι ρυθμιστικές αρχές έπαιρναν τα χρήματά τους από τις φαρμακευτικές εταιρείες;

Eξακολουθεί η TGA να δέχεται χρήματα, δωρεές και χρηματοδότηση από τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες;

Ποιες φαρμακευτικές εταιρείες πληρώνουν τις ρυθμιστικές μας αρχές και πόσα χρήματα εμπλέκονται;

Γιατί ο σημερινός ομοσπονδιακός υπουργός Υγείας δεν έχει ερωτηθεί γι’ αυτό στο Κοινοβούλιο;

Σίγουρα θα πρέπει είτε να σταματήσουν οι πληρωμές είτε να κλείσει ο TGA.

Ποιες άλλες άμεσες πληρωμές πραγματοποιούνται από φαρμακευτικές εταιρείες σε διάφορες υγειονομικές αρχές, ακόμη και σε κρατικές υπηρεσίες υγείας;

Υπάρχει πλέον η περίπτωση, σε συντριπτικό βαθμό, οι ρυθμιστικές αρχές να υπόκεινται σε δικό τους παρατηρητή.

Μήπως χρειαζόμαστε ένα Συμβούλιο Φαρμάκων και Εμβολιασμών, ανεξάρτητο από τη ρυθμιστική αρχή φαρμάκων, για να διερευνήσει αυτές τις πρακτικές χρηματοδότησης αλλά, κυρίως, για να διερευνήσει τι έχει προκαλέσει ο υποχρεωτικός εμβολιασμός στην υγεία και την απασχόληση πολλών Αυστραλών;

Έχουμε ένα ανεξάρτητο συμβούλιο ασφαλείας για τις αεροπορικές εταιρείες και τους επιβάτες τους, γιατί όχι και για τους ασθενείς;

Το κυρίαρχο ζήτημα είναι το εξής:

Η ιβερμεκτίνη και η υδροξυχλωροκίνη απαγορεύτηκαν.

Δεν μπορούσατε να αναφερθείτε σε αυτές ούτε να μιλήσετε γι’ αυτές ούτε να τις συστήσετε.

 Australia backsteps its stance on the effect of ivermectin on COVID. (Sonis Photography/Shutterstock)
Η Αυστραλία υπαναχωρεί από τη θέση της σχετικά με την επίδραση της ιβερμεκτίνης στον κορωνοϊό. (Sonis Photography/Shutterstock)

 

Οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες εισέπραξαν πολλά χρήματα από την κυβέρνηση.

Έπρεπε να είναι η AstraZeneca ή η Moderna, είπε η ρυθμιστική αρχή, είπε η κυβέρνηση.

Ας ξεκινήσουμε με ένα ερώτημα.

Πόσα χρήματα πληρώνουν αυτές οι φαρμακευτικές εταιρείες στις ίδιες ρυθμιστικές αρχές που υποτίθεται ότι ρυθμίζουν τη βιομηχανία φαρμάκων;

Αληθεύει ότι ο Οργανισμός Θεραπευτικών Προϊόντων (TGA) βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη φαρμακοβιομηχανία για τη χρηματοδότησή του;

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο απαγορεύτηκαν η ιβερμεκτίνη και η υδροξυχλωροκίνη;

Φαίνεται, λοιπόν, πως η φαρμακοβιομηχανία κέρδισε την κυβέρνηση και τις ρυθμιστικές αρχές.

Σκεφτείτε το.

Μας λείπουν σημαντικές απαντήσεις.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις των Epoch Times.

Του Alan Jones

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

«Η Αμερική του Μάο: Η προειδοποίηση μίας επιζήσασας»

Ζω στην κομητεία Φώκιερ της Βιρτζίνια., κοντά στην κομητεία Λάουντεν. Και οι δύο βρίσκονται σε ακτίνα 80 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα των ΗΠΑ. Όντας τόσο κοντά στο κέντρο εξουσίας της χώρας, υπάρχουν φορές, ανάλογα με το θέμα, που οι τοπικές ειδήσεις μπορεί να γίνουν εθνικές ειδήσεις.

Αυτό συνέβη και όταν η γεννημένη στην Κίνα Σι Βαν Φλητ (Xi Van Fleet) μίλησε κατά της Κριτικής Φυλετικής Θεωρίας σε μια συνεδρίαση του σχολικού συμβουλίου της κομητείας Λάουντεν τον Ιούνιο του 2021.

Τα σχόλιά της διαδόθηκαν σαν φωτιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ακολούθησαν αιτήματα για εμφανίσεις και συνεντεύξεις σε μυριάδες μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των Epoch Times. Αν και συγκρατημένη και χωρίς τάσεις αυτοπροβολής, η κα Φαν Φλητ εκτοξεύτηκε στο εθνικό προσκήνιο.

Η «Αμερική του Μάο: Η προειδοποίηση μιας επιζήσασας» είναι η ιστορία της – μια συγκλονιστική ιστορία, πράγματι – και ταυτόχρονα άλλη μία ένδειξη για τη συστηματική διάβρωση της Αμερικής από μια πολιτισμική επανάσταση που φέρνει στον νου την Πολιτιστική Επανάσταση που έλαβε χώρα στην Κίνα από το 1966 μέχρι το 1976. Η κα Βαν Φλητ την αποκαλεί Αμερικανικό Μαρξισμό και υποστηρίζει ότι η προοδευτική αριστερά την προωθεί με ύπουλους τρόπους στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 "Mao’s America: A Survivor’s Warning" by Xi Van Fleet. (Center Street)
Σι Βαν Φλητ, «Η Αμερική του Μάο: Η προειδοποίηση μιας επιζήσασας». (εκδ. Center Street 2023)

 

Η κατήχηση των παιδιών

Η κα Bαν Φλητ ξεκινά περιγράφοντας τη ζωή της ως παιδί στην Κίνα του Μάο Τσετούνγκ. Το κύριο ανάγνωσμά της, όπως και όλων των άλλων παιδιών, ήταν το «Μικρό κόκκινο βιβλίο» του Μάο, όπου ο Κινέζος ηγέτης μοιραζόταν πολλές από τις σκέψεις του σχετικά με την ταξική πάλη και τη διόρθωση των λανθασμένων ιδεών. Ενώ εκατομμύρια άνθρωποι διώκονταν ή σκοτώνονταν κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, το κόκκινο βιβλίο κυκλοφορούσε σε δισεκατομμύρια αντίτυπα μπαίνοντας σε κάθε κινέζικο σπίτι. Πολλές οικογένειες είχαν περισσότερα από ένα αντίτυπα.

Υπήρχαν ελάχιστες ευκαιρίες να διαβάσει κανείς άλλα κείμενα – πολλές βιβλιοθήκες και πολιτιστικά κέντρα είχαν καταστραφεί. Η κινεζική ιστορία και οι παραδόσεις που άνθιζαν για χιλιάδες χρόνια είχαν διαγραφεί και αντικατασταθεί από το κομμουνιστικό όραμα του Μάο.

Η κα Bαν Φλητ μοιράζεται ανατριχιαστικές αναμνήσεις από τους Ερυθροφρουρούς του Μάο – πολλοί από τους οποίους ήταν νέα παιδιά – οι οποίοι έτρεχαν αφηνιασμένοι, προκαλώντας ζημιές σε πρόσωπα και περιουσίες, από τυφλή αφοσίωση στον ηγέτη τους.

Ως έφηβοι, η κα Bαν Φλητ στάλθηκε στην ύπαιθρο για να εργαστεί στα χωράφια. Αυτό ήταν μέρος μιας διαδικασίας για τη αναμόρφωση των νέων σχετικά με τα πλεονεκτήματα της σκληρής εργασίας και σύμφωνα με την απλή ζωή που ζούσαν οι αγρότες.

 A public appearance of Chairman Mao and Lin Biao among Red Guards, in Beijing, during the Cultural Revolution, November 1966. (Public Domain)
Δημόσια εμφάνιση του Προέδρου Μάο και του Λιν Μπιάο ανάμεσα σε Ερυθροφρουρούς, στο Πεκίνο, κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, τον Νοέμβριο του 1966. (Public Domain)

 

Ο θάνατος του Μάο το 1976 σήμανε το τέλος της Πολιτιστικής Επανάστασης. Το 1977, επέστρεψε στην εξουσία ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ, ο οποίος ήθελε να ανοιχτεί η Κίνα στη Δύση και να εργαστεί για τη βελτίωση της οικονομίας της. Τα κολέγια και τα πανεπιστήμια ήταν πλέον ανοιχτά.

Η κα Bαν Φλητ θυμάται ότι ενθουσιάστηκε όταν πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις και μπόρεσε να φοιτήσει στο κολέγιο για να σπουδάσει αγγλικά. Αν και οι φυσικές συνθήκες δεν ήταν καλές, αφού τα ιδρύματα ήταν αδρανή για τόσα χρόνια και οι πόροι ήταν περιορισμένοι, η νεαρή γυναίκα είχε μεγάλες ελπίδες και πίστη σε ένα πιο φωτεινό μέλλον.

Με τα μάτια του ενήλικα

Στα 26 της, η κα Bαν Φλητ έφτασε στο Κεντάκυ και ξεκίνησε ένα ακαδημαϊκό, αλλά και προσωπικό ταξίδι. Απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα, προχώρησε στις σπουδές της, ξεκίνησε μία καριέρα, παντρεύτηκε και θεμελίωσε μια μεσο-αστική ζωή σε ένα μέρος που πλέον αποκαλεί σπίτι. Ήταν σίγουρη ότι είχε δραπετεύσει από μια κομμουνιστική χώρα και ότι ζούσε σε μία ελεύθερη. Έζησε με αυτή την πεποίθηση για αρκετές δεκαετίες μέχρι που άρχισε να βλέπει σημάδια ότι ίσως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

 Cover of elementary school textbook from Guangxi Province, 1971. The Chinese characters say: “Good good study, day day up” (a quote from Mao). (Public Domain)
Εξώφυλλο σχολικού εγχειριδίου δημοτικού σχολείου από την επαρχία Γκουανγκσί, 1971. Οι κινεζικοί χαρακτήρες αναπαράγουν το απόφθεγμα του Μάο: «Καλή καλή μελέτη, μέρα μέρα πάνω». (Public Domain)

 

Όπως γράφει η κα Bαν Φλητ: «Θεωρώ μοναδικό, ίσως και προνομιακό, το γεγονός ότι στη διάρκεια της ζωής μου έχω βιώσει όχι μόνο μία, αλλά δύο από τις σημαντικότερες πολιτιστικές επαναστάσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας – τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο (1966-1976) και την αμερικανική πολιτιστική επανάσταση της δεκαετίας του 2020 (με ρίζες που χρονολογούνται πολύ νωρίτερα). Και οι δύο είναι πολιτιστικές μαρξιστικές επαναστάσεις και είναι συνώνυμες με τον κομμουνισμό».

Η απόφασή της να μιλήσει στη συνεδρίαση του σχολικού συμβουλίου της κομητείας Λάουντεν ενάντια σε αυτό που αντιλαμβανόταν ως διάχυτο και καταπατητικό «αφυπνισμό» (woke-ism) στο δημόσιο σχολικό σύστημα, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Ένιωσε όμως ότι ήταν απαραίτητο να επιστήσει την προσοχή σε αυτό που θεωρούσε κίνδυνο και απειλή για τους υπάρχοντες θεσμούς, τις παραδόσεις και τις κοινωνικές νόρμες – στην ουσία για τον δυτικό πολιτισμό. Ήξερε, από άμεση εμπειρία, τι είχε κάνει ο Μάο στην Κίνα. Συνέβαινε αυτό και στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Η κα Bαν Φλητ δείχνει με εξαιρετικά πειστικό τρόπο τους παραλληλισμούς μεταξύ της Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο και των ανησυχητικών τάσεων που βλέπει να επικρατούν σήμερα: την καταστροφή των οικογενειακών αξιών, τον πόλεμο κατά της θρησκείας (ειδικά του χριστιανισμού), τις προσπάθειες ακύρωσης του πολιτισμού και αλλοίωσης της ιστορίας, την έμφαση στον κολεκτιβισμό αντί του ατομικισμού και την απόρριψη της ευρωκεντρικής ιστορίας και αισθητικής.

Οι αναγνώστες θα εκτιμήσουν τη σαφήνεια της γραφής της, που βασίζεται σε εκτεταμένη έρευνα, περιλαμβάνει άφθονες σημειώσεις, είναι καλά οργανωμένη και πολύ πειστική. Πρόκειται για μια ειλικρινή έκκληση που θέλει να αφυπνίσει τον κόσμο και να τον ενώσει σε μια κοινή προσπάθεια για την καταπολέμηση «αυτού που δεν θα μπορούσε να συμβεί εδώ».

 An image of a 1960s Chinese holding up "Selected Works of Mao Zedong," with the words "revolution is no crime, to rebel is justified" written on the back, 1967. (Public Domain)
1967- Εικόνα ενός Κινέζου της δεκαετίας του 1960 που κρατάει τα «Επιλεγμένα έργα του Μάο Τσετούνγκ», με τις λέξεις «η επανάσταση δεν είναι έγκλημα, το να επαναστατείς είναι δικαιολογημένο» γραμμένες στο πίσω μέρος. (Public Domain)

 

Το βιβλίο της έχει βαρύτητα, ιδίως για όσους προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει, πού πήγαν τα πράγματα στραβά και τι μπορεί να γίνει για να σταματήσει αυτή η πορεία.

Ως επιζήσασα που έχει βιώσει τις φρικτές συνέπειες του κινεζικού κομμουνιστικού συστήματος, η κα Bαν Φλητ έχει τώρα φορέσει την πανοπλία μιας ακτιβίστριας που αγωνίζεται για την Αμερική που έχει αγαπήσει και εκτιμήσει. Έγραψε το βιβλίο της με την ενθάρρυνση πολλών που συμμερίζονται τις απόψεις της.

Αυτό είναι ένα κρίσιμο μήνυμα, μια προειδοποίηση ενάντια στην πολιτιστική επανάσταση που λαμβάνει χώρα στην Αμερική, μια χώρα στην οποία δεν θα έπρεπε να μπορεί να βρει έδαφος να ριζώσει.

Το βιβλίο «Mao’s America: A Survivor’s Warning» της Xi Van Fleet, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 31 Οκτωβρίου 2023 από τις εκδόσεις Center Street, με σκληρό εξώφυλλο, 320 σελίδες και μέγεθος 16 x 23 εκ.

Της Anita L. Sherman

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

Μποϋκοτάροντας το τσάι: η συμβολή των γυναικών του Ήντεντον στην Αμερικανική Επανάσταση

Η αγγλική ιδιωματική έκφραση «τρικυμία σε μια τσαγιέρα» (“tempest in a teapot”) σημαίνει να κάνουμε πολύ φασαρία για το τίποτα – για κάτι ουσιαστικά ασήμαντο. Στις 25 Οκτωβρίου 1774, στο Ήντεντον της Βόρειας Καρολίνας, 51 γυναίκες έκαναν τον συγκεκριμένο ιδιωματισμό κυριολεξία, ξεσηκώνοντας από τις τσαγιέρες τους μια καταιγίδα που συνέτεινε στη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπό την ηγεσία της Πενέλοπε Πάτζετ Μπάρκερ (Penelope Pagett Barker, 1728-1796) και εμπνευσμένες από το Κίνημα του Τσαγιού (Tea Party) της Βοστώνης του προηγούμενου Δεκεμβρίου, οι γυναίκες του Ήντεντον συναντήθηκαν στο σπίτι της Ελίζαμπεθ Κινγκ, όπου υπέγραψαν ένα έγγραφο με το οποίο διαμαρτύρονταν επίσημα για τη φορολόγηση χωρίς αντιπροσώπευση – τη φορολόγηση δηλαδή των Αμερικανών εποίκων από τη Βρετανία, χωρίς να μπορούν να συμμετέχουν στα πολιτικά πράγματα της χώρας αυτής. Δεσμεύτηκαν «να μην ξαναπιούν τσάι ούτε να ξαναφορέσουν βρετανικά υφάσματα». Δήλωναν επίσης ότι «αποφάσισαν να δώσουν μια αξιομνημόνευτη απόδειξη του πατριωτισμού τους και ως εκ τούτου προχωρούν στην ακόλουθη έντιμη και δυναμική ένωση».

Τα νέα αυτής της γυναικείας διαμαρτυρίας έφτασαν σύντομα στην Αγγλία, προκαλώντας την περιφρόνηση και δυνατά γέλια. Τον Ιανουάριο του 1775, σε μια επιστολή από το Λονδίνο προς τον αδελφό του Τζέημς, δικηγόρο του Ήντεντον, ο οποίος αργότερα υπηρέτησε στο πρώτο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, ο Άρθουρ Ίρεντελ χλεύασε τις «κυρίες του Ήντεντον», αναρωτώμενος αν σε αυτό το «γυναικείο πυροβολικό» περιλαμβάνονταν συγγενείς της κουνιάδας του. «Εμείς οι Άγγλοι», ειρωνεύτηκε,

«φοβόμαστε το ανδρικό Κογκρέσο, αλλά αν οι κυρίες, οι οποίες από την εποχή των Αμαζόνων θεωρούνται οι πιο τρομεροί εχθροί, αν, λέω εγώ, μας επιτεθούν, πρέπει να φοβόμαστε τις πιο θανατηφόρες συνέπειες. Τόσο επιδέξιες στο χειρισμό ενός βέλους, κάθε πληγή που προκαλούν είναι θανάσιμη – ενώ εμείς, τόσο άσχημα πλασμένοι από τη φύση, όσο περισσότερο προσπαθούμε να τις κατακτήσουμε τόσο περισσότερο κατακτιόμαστε.»

Έξι εβδομάδες αργότερα, μια εφημερίδα του Λονδίνου δημοσίευσε μια καυστική γελοιογραφία του Φίλιπ Ντάου, που απεικόνιζε ορισμένες από τις γυναίκες να υπογράφουν το έγγραφο σε ένα τραπέζι, ενώ άλλες συγκεντρώνονταν γύρω από ένα μπολ με παντς. Ο καλλιτέχνης έδωσε σε αυτές τις γυναίκες ανδρικά χαρακτηριστικά και τις απεικόνισε ως ένα μπερδεμένο και κάπως αφηνιασμένο συρφετό που δεν είχε ιδέα τι έκανε.

Το Λονδίνο γέλασε, αλλά οι πατριώτισσες με τα μεσοφόρια θα γελούσαν τελευταίες.

 The English cartoonist Philip Dawe’s satire of the Edenton women’s boycott. “A Society of Patriotic Ladies, at Edenton in North Carolina” published by R. Sayer & J. Bennett on March 25, 1775. Library of Congress. (Public Domain)
Η γελοιογραφία του Άγγλου σκιτσογράφου Φίλιπ Ντάου για το μποϊκοτάζ των γυναικών του Ήντεντον, «A Society of Patriotic Ladies, at Edenton in North Carolina», δημοσιεύθηκε από τους R. Sayer & J. Bennett στις 25 Μαρτίου 1775. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. (Public Domain)

 

Μια αξιοθαύμαστη ηγέτιδα

Η διοργανώτρια αυτής της διαμαρτυρίας, Πηνελόπη Μπάρκερ, ήταν μια υπολογίσιμη δύναμη στην πολύβουη αποικιακή πόλη του Ήντεντον. Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Ντίλλαρντ έγραψε για αυτήν: «Ήταν μια από εκείνες τις ευγενείς, υψηλόφρονες, ατρόμητες, αριστοκρατικές γυναίκες που μοιάζουν γεννημένες για να ηγούνται. Ήταν πραγματικά άφοβη… Ήταν λαμπρή συζητήτρια και ηγέτις της κοινωνίας της εποχής της».

Η Μπάρκερ επέδειξε αυτές τις ιδιότητες από νωρίς στη ζωή της. Σε ηλικία 17 ετών, ανέλαβε την ευθύνη για τα τρία παιδιά της εκλιπούσας αδελφής της και σύντομα παντρεύτηκε τον σύζυγο της αδελφής της, Τζον Χότζσον. Δύο χρόνια αργότερα, όταν κυοφορούσε το δεύτερο παιδί τους, ο Χότζσον πέθανε. Η Μπάρκερ θα παντρευτεί και θα θάψει άλλους δύο συζύγους, ενώ μόνο ένα από τα εννέα παιδιά που γέννησε ή ανέλαβε μέσω γάμου έζησε περισσότερο από εκείνη.

Παρά τις προσωπικές της τραγωδίες, η Μπάρκερ ήταν και μια έξυπνη επιχειρηματίας. Ευλογημένη με μια κληρονομιά που της άφησε ο δεύτερος σύζυγός της, έγινε μια από τις πλουσιότερες γυναίκες στις Αποικίες. Από το 1761 έως το 1778, ενώ ο τρίτος σύζυγός της Τόμας Μπάρκερ βρισκόταν στην Αγγλία ως αντιπρόσωπος των Αποικιών, είχε την ευθύνη των υποθέσεων της οικογένειας και κατάφερε να διατηρήσει με θαυμαστό τρόπο το κύρος και τον πλούτο της.

 A portrait of Mrs. Penelope Barker, President of the Edenton Tea Party, from “The Historic Tea Party of Edenton” by Richard Dillard, October 25, 1774. Library of Congress. (Public Domain)
Πορτρέτο της Πηνελόπης Μπάρκερ, προέδρου του Κόμματος του Τσαγιού του Ήντεντον, από το «The Historic Tea Party of Edenton» του Ρίτσαρντ Ντίλαρντ, 25 Οκτωβρίου 1774. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. (Public Domain)

 

Πιθανώς λόγω της εμπλοκής του συζύγου της στην πολιτική, η Μπάρκερ έδειξε επίσης ενεργό ενδιαφέρον για τα γεγονότα που οδήγησαν στην αντιπαράθεση με τη Μεγάλη Βρετανία. Όταν το 1774 το Πρώτο Ηπειρωτικό Κογκρέσο απηύθυνε έκκληση στους εποίκους να απαρνηθούν τα βρετανικά προϊόντα, η Μπάρκερ έπαιξε ενεργό ρόλο στη διάδοση αυτής της διαμαρτυρίας. Οι γυναίκες τις οποίες συγκέντρωσε εκείνη την ημέρα του Οκτωβρίου και οι οποίες έβαλαν τις υπογραφές τους σε μια δημόσια δήλωση ορκίστηκαν να μην ξαναπιούν αγγλικό τσάι, αντικαθιστώντας το με βότανα από τον κήπο ή τα δάση, και να απαρνηθούν τα ωραία φορέματα που τους έστελναν από την Αγγλία με ρούχα που θα έφτιαχναν οι ίδιες στο σπίτι. Η Μπάρκερ σημείωσε:

«Ίσως μέχρι τώρα να ήταν μόνο άνδρες αυτοί που διαμαρτύρονταν στον βασιλιά. Αυτό σημαίνει μόνο ότι εμείς οι γυναίκες αργήσαμε πολύ να αφήσουμε τη φωνή μας να ακουστεί. Υπογράφουμε τα ονόματά μας σε ένα έγγραφο και δεν κρυβόμαστε πίσω από κοστούμια, όπως έκαναν οι άνδρες στη Βοστώνη στο δικό τους Κίνημα του Τσαγιού. Οι Βρετανοί θα γνωρίζουν ποιες είμαστε.»

Παρά τις χλευαστικές ιαχές από τη ‘μητέρα-πατρίδα’, πολλές άλλες Αμερικανίδες προσχώρησαν στο μποϊκοτάζ που πρότειναν οι κυρίες του Ήντεντον. Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε ότι η αποχή από το τσάι δεν ήταν μια μικρή θυσία. Το ρόφημα αυτό αποτελούσε βασικό είδος σε πολλά νοικοκυριά και τα σπιτικά υποκατάστατα είχαν γενικά απαίσια γεύση σε σύγκριση με το πραγματικό τσάι που ερχόταν από την Αγγλία.

Κι αν και η πένα είναι ισχυρότερη από το σπαθί, η Μπάρκερ χειριζόταν επιδέξια και τα δύο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν ένας υπηρέτης της έφερε την είδηση ότι Βρετανοί στρατιώτες έπαιρναν άλογα από τον στάβλο, η Μπάρκερ άρπαξε το σπαθί του συζύγου της από τον τοίχο, έτρεξε έξω, έκοψε τα χαλινάρια ενός αλόγου που το τραβούσε ένας στρατιώτης και οδήγησε το ζώο πίσω στον στάβλο. Ο επικεφαλής αξιωματικός εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από το θάρρος της που της επέστρεψε τα άλλα άλογα και διέταξε τους άνδρες του να αφήσουν ανενόχλητοι την περιουσία της.

Με πίστη και αποφασιστικότητα

Η Πηνελόπη Μπάρκερ και οι γυναίκες του Κινήματος του Τσαγιού του Ήντεντον όχι μόνο συνέβαλλαν στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αμερικής, αλλά η κίνησή τους αναγνωρίζεται και ως «η πρώτη καταγεγραμμένη πολιτική κινητοποίηση γυναικών σε αυτό που θα γινόταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής». Πολλά χρόνια αργότερα, τον 20ο αιώνα, ο Μαχάτμα Γκάντι παρομοίως θα αποκηρύξει τα βρετανικά υφάσματα, αγωνιζόμενος για την ελευθερία της δικής του πατρίδας.

Η διαμαρτυρία τους θα πρέπει επίσης να μας θυμίζει ότι πολλές άλλες γυναίκες έχουν στηρίξει δυναμικά όχι μόνο τον αμερικανικό αγώνα, αλλά και πολλούς άλλους αγώνες και κινήματα για ελευθερία ανά τον κόσμο. Και ακόμα κι αν οι ταυτότητες τους είναι γνωστές μόνο στους απογόνους τους, ο ρόλος τους στο εκάστοτε κίνημα καθόλου δεν μειούται. Αυτές οι γυναίκες, οι μητέρες, οι σύζυγοι, οι αδελφές και οι κόρες, όλες τους δόθηκαν με θέρμη στον σκοπό τους όσο και οι άνδρες γύρω τους – και μερικές φορές ακόμα περισσότερο.

 The house of patriot Elizabeth King where the Edenton women formally signed a document protesting Britain’s taxation without representation. A drawing from “The Historic Tea Party of Edenton” by Richard Dillard, October 25, 1774. Library of Congress. (Public Domain)
Το σπίτι της Ελίζαμπεθ Κινγκ, όπου οι γυναίκες του Ήντεντον υπέγραψαν επίσημα ένα έγγραφο διαμαρτυρίας για τη φορολόγηση χωρίς αντιπροσώπευση από τη Βρετανία. Σχέδιο από το «The Historic Tea Party of Edenton» του Ρίτσαρντ Ντίλλαρντ, 25 Οκτωβρίου 1774. (Public Domain)

 

Του Jeff Minick

Επιμέλεια: Αλία Ζάε