OPINION

Το περιστατικό με το μη επανδρωμένο θαλάσσης που εντοπίστηκε ανοιχτά της Λευκάδας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια απομονωμένη είδηση ή ως ένα τεχνικό ζήτημα που αφορά μόνο τις στρατιωτικές υπηρεσίες. Όταν ο υπουργός Εθνικής Άμυνας δηλώνει δημόσια ότι οι ελληνικές αρχές γνωρίζουν τι είναι και τι περίπου περιέχει ένα τέτοιο μη επανδρωμένο σκάφος, η συζήτηση ξεπερνά το επίπεδο της απλής περιέργειας. Αφορά την εθνική ασφάλεια, την προστασία των πολιτών και τη θέση της Ελλάδας μέσα σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που γίνεται ολοένα πιο επικίνδυνο.

Οι υποθέσεις δεν αποτελούν αποδείξεις. Το περιστατικό στη Λευκάδα δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πεδίο μυστικών επιχειρήσεων. Δεν αποδεικνύει ότι περνούν συγκεκριμένα πολεμικά φορτία από ελληνικά τρένα. Δεν αποδεικνύει σύνδεση με τα Τέμπη ή με οποιαδήποτε άλλη υπόθεση.

Από την άλλη, η απουσία τελεσίδικης απόδειξης δεν αντιστρατεύεται το δικαίωμα της κοινωνίας να ρωτά. Αντιθέτως, σε μια εποχή όπου οι πόλεμοι δεν διεξάγονται πλέον μόνο με επίσημες ανακοινώσεις, σημαίες και συμβατικά μέτωπα, τα ερωτήματα των πολιτών γίνονται μέρος της δημοκρατικής άμυνας μιας χώρας. Το ζητούμενο δεν είναι να καλλιεργηθεί πανικός, αλλά να υπάρξει αφύπνιση: να γνωρίζουμε πού βρισκόμαστε, τι κινδύνους δημιουργεί η νέα στρατηγική πραγματικότητα και ποια ευθύνη έχει το κράτος να προστατεύει τους πολίτες του.

Η τραγωδία των Τεμπών άλλαξε οριστικά το πλαίσιο αυτής της συζήτησης. Μετά την 28η Φεβρουαρίου 2023, το ερώτημα «τι κουβαλάνε τα τρένα;» δεν είναι υπερβολή ούτε θεωρία συνωμοσίας. Είναι ερώτημα δημόσιας ασφάλειας. Το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, όπως παρουσιάστηκε δημόσια, ανέδειξε σοβαρές ελλείψεις ασφάλειας, υποστελέχωση, προβλήματα στη διερεύνηση και απώλεια κρίσιμων στοιχείων. Παράλληλα, στη δημόσια συζήτηση αναδείχθηκε το ζήτημα πιθανής παρουσίας άγνωστου εύφλεκτου υλικού και ιχνών υδρογονανθράκων, μεταξύ αυτών και ξυλολίου,που συνδέθηκαν με ερωτήματα γύρω από την πυρόσφαιρα και την καύσιμη ύλη που ενεπλάκη στο δυστύχημα. Δημοσιεύματα που επικαλούνται το πόρισμα ανέφεραν ότι η φωτιά άφησε διαφορετικά υπολείμματα και ότι η παρουσία ξυλολίου χαρακτηρίστηκε μη φυσιολογική ή ασυνήθιστη στο συγκεκριμένο πλαίσιο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει αποδειχθεί δικαστικά η μεταφορά παράνομου φορτίου.

Το ξυλόλιο δεν αποδεικνύει στρατιωτικό φορτίο. Δεν αποδεικνύει ουκρανική εμπλοκή. Δεν αποδεικνύει δόλο. Καταδεικνύει, όμως, ότι οι πολίτες έχουν πλέον κάθε λόγο να απαιτούν πλήρη και αξιόπιστη ασφάλεια στις μεταφορές υψηλού κινδύνου. Όχι απλώς «διαφάνεια» με τη γενική έννοια, αλλά ασφάλεια στην πράξη: έλεγχο φορτίων, καταγραφή επικίνδυνων υλικών, πρωτόκολλα για εύφλεκτες, εκρηκτικές ή διπλής χρήσης ουσίες, λογοδοσία όταν κάτι πάει στραβά. Και, κυρίως, ένα κράτος που δεν ζητά τυφλή εμπιστοσύνη από τους πολίτες, αλλά την κερδίζει με αποδείξεις.

Το ερώτημα για τις στρατιωτικές μεταφορές μέσω ελληνικού εδάφους είναι επίσης απολύτως θεμιτό. Η Ελλάδα δεν είναι εκτός χάρτη. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ, βρίσκεται σε κομβική γεωγραφική θέση, διαθέτει λιμάνια στρατηγικής σημασίας και αποτελεί πέρασμα προς τα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Ευρώπη. Το ίδιο το ΝΑΤΟ έχει παρουσιάσει την Αλεξανδρούπολη ως κόμβο στρατηγικής ανάπτυξης, με τακτικά και υλικοτεχνικά οχήματα να φεύγουν από το λιμάνι σιδηροδρομικώς στο πλαίσιο άσκησης.

Επομένως, το ερώτημα «γίνονται στρατιωτικές μεταφορές και μέσω τρένων;» δεν είναι ακραίο. Είναι αυτονόητο. Το κρίσιμο δεν είναι να δαιμονοποιηθεί κάθε στρατιωτική μεταφορά, αφού κράτη και συμμαχίες έχουν νόμιμες υποχρεώσεις και επιχειρησιακές ανάγκες. Το κρίσιμο είναι αν υπάρχει επαρκές πλαίσιο ασφάλειας. Ποιος γνωρίζει τι μεταφέρεται; Ποιος εγκρίνει τη διέλευση; Ποιος πιστοποιεί το φορτίο; Ποια υπηρεσία ενημερώνεται όταν υπάρχει επικίνδυνο υλικό; Ποια μέτρα λαμβάνονται για εργαζόμενους, κατοικημένες περιοχές, σταθμούς, σήραγγες και κρίσιμες υποδομές;

Η ευρωπαϊκή συζήτηση κινείται ήδη προς αυτή την κατεύθυνση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε το Military Mobility Package με στόχο την ταχεία, συντονισμένη και ασφαλή μετακίνηση στρατιωτικού προσωπικού και εξοπλισμού μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αναγνωρίζοντας ότι οι μεταφορές στρατιωτικού υλικού δεν είναι περιθωριακό θέμα, αλλά μέρος της ευρωπαϊκής άμυνας και ασφάλειας. Άρα, η Ελλάδα δεν μπορεί να προσποιείται ότι τέτοια ζητήματα δεν την αφορούν. Την αφορούν άμεσα.

Το διεθνές περιβάλλον κάνει αυτή τη συζήτηση ακόμη πιο επείγουσα. Στον Περσικό Κόλπο βλέπουμε μια επικίνδυνη μετάβαση από την κλασική διπλωματία και την ανοιχτή στρατιωτική αντιπαράθεση σε κάτι πιο θολό: περιορισμένα πλήγματα, μυστικές επιχειρήσεις, μη ανακοινωμένες ανταποδόσεις, χρήση μη επανδρωμένων, επιθέσεις σε υποδομές και διαρκή αμφισημία. Ο Guardian ανέφερε, επικαλούμενος τη Wall Street Journal, ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φέρονται να πραγματοποίησαν μυστική επίθεση κατά ιρανικού στόχου, μεταξύ άλλων στο νησί Λαζάν, λίγο πριν από την ανακοίνωση εκεχειρίας στις 7 Απριλίου. Το ίδιο ρεπορτάζ αναφέρει και τη σύλληψη μελών των Φρουρών της Επανάστασης που φέρονται να επιχείρησαν ενέργειες στο Κουβέιτ.

Ακόμη και αν ορισμένες από αυτές τις πληροφορίες παραμένουν αντικείμενο δημοσιογραφικής και διπλωματικής επιβεβαίωσης, η μεγάλη εικόνα είναι σαφής: η περιοχή μας μπαίνει σε περίοδο γκρίζου πολέμου. Δημόσια, οι κυβερνήσεις μπορεί να μιλούν για αποκλιμάκωση. Παρασκηνιακά, όμως, προετοιμάζονται για πλήγματα, αντίποινα, κυβερνοεπιθέσεις, σαμποτάζ και επιχειρήσεις χαμηλής ορατότητας. Το Al Jazeera μετέδωσε ότι κράτη του Κόλπου ανέφεραν επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα ακόμη και μετά την ανακοίνωση προσωρινής εκεχειρίας ΗΠΑ–Ιράν, ενώ η Defense News έχει καταγράψει ιρανικά πλήγματα σε υποδομές που υποστηρίζουν την αμερικανική αεροπορική ισχύ στην περιοχή.

Αυτό έχει άμεση σημασία για την Ελλάδα. Όχι επειδή πρέπει να μεταφερθούν μηχανικά όλα τα σενάρια του Κόλπου στο Ιόνιο ή στο ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Αλλά επειδή η λογική του σύγχρονου πολέμου είναι πλέον διακλαδική και υβριδική. Ένα λιμάνι μπορεί να είναι εμπορικό και ταυτόχρονα στρατηγικό. Ένας σιδηρόδρομος μπορεί να μεταφέρει επιβάτες, εμπορεύματα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, στρατιωτικό υλικό. Ένα μη επανδρωμένο μπορεί να εμφανιστεί μακριά από το επίσημο μέτωπο. Ένα φορτίο μπορεί να είναι πολιτικό, στρατιωτικό ή διπλής χρήσης. Και μια υποδομή μπορεί να γίνει στόχος όχι επειδή ανήκει στον στρατό, αλλά επειδή εξυπηρετεί στρατιωτική κινητικότητα.

Γι’ αυτό το βασικό αίτημα δεν είναι απλώς «να μάθουμε». Η διαφάνεια είναι μέσο, όχι τελικός σκοπός. Ο σκοπός είναι η παροχή ασφάλειας. Η Πολιτεία οφείλει να μπορεί να πει στους πολίτες, με τρόπο υπεύθυνο και χωρίς να αποκαλύπτει επιχειρησιακά μυστικά: ναι, υπάρχουν πρωτόκολλα· ναι, ελέγχονται τα επικίνδυνα φορτία· ναι, οι σιδηροδρομικές και λιμενικές υποδομές έχουν σχέδια έκτακτης ανάγκης· ναι, οι τοπικές αρχές ξέρουν τι πρέπει να κάνουν· ναι, οι εργαζόμενοι δεν αφήνονται στο σκοτάδι· ναι, μετά τα Τέμπη κάτι ουσιαστικό άλλαξε.

Αντί γι’ αυτό, η κοινωνία συχνά εισπράττει αμηχανία, καθυστερήσεις, αμυντικές ανακοινώσεις και την εύκολη κατηγορία της «συνωμοσιολογίας». Όμως η καχυποψία των πολιτών δεν γεννήθηκε από το πουθενά. Γεννήθηκε από δυστυχήματα, ελλείψεις, αντιφάσεις, χαμένα στοιχεία, ανεπαρκείς εξηγήσεις και μια γενικότερη αίσθηση ότι μεγάλα ζητήματα χειρίζονται πίσω από κλειστές πόρτες. Η απάντηση σε αυτή την καχυποψία δεν μπορεί να είναι η περιφρόνηση. Πρέπει να είναι η θεσμική σοβαρότητα.

Μετά τα Τέμπη, το κράτος οφείλει να αποδεικνύει ότι όλα ελέγχονται. Μετά το περιστατικό στη Λευκάδα, πρέπει να εξηγηθεί, στο μέτρο που επιτρέπεται, τι σημαίνει αυτό για την ασφάλεια της χώρας.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περιοχή όπου η γραμμή ανάμεσα στην ειρήνη, την αποτροπή και την εμπλοκή γίνεται ολοένα πιο λεπτή. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να φοβηθούμε. Σημαίνει ότι πρέπει να ζητήσουμε με ψυχραιμία ασφάλεια, ενημέρωση, έλεγχο.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι ήταν το μη επανδρωμένο στη Λευκάδα. Δεν είναι μόνο τι ακριβώς συνέβη με το ξυλόλιο στα Τέμπη. Δεν είναι μόνο αν γίνονται στρατιωτικές μεταφορές από ελληνικά τρένα. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η Ελλάδα διαθέτει κράτος ικανό να προστατεύσει τους πολίτες της σε μια εποχή όπου οι υποδομές, τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι, τα μη επανδρωμένα και οι γεωπολιτικές συγκρούσεις συνδέονται μεταξύ τους. Και αν εμείς σαν πολίτες ξέρουμε τι συμβαίνει και είμαστε διατεθειμένοι για κάποιο δύσκολο σενάριο.

Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Σχολιασμός

Επί χρόνια, το κοινό βομβαρδίζεται με ένα ψευδές αφήγημα: τα παιδιά που βιώνουν δυσφορία φύλου πρέπει να επιβεβαιώνονται — κοινωνικά, ορμονικά και χειρουργικά — διαφορετικά η ψυχικά τους υγεία θα κλονιστεί. Ωστόσο, τα δεδομένα που προκύπτουν σκιαγραφούν μια διαφορετική εικόνα.

Μια μεγάλης κλίμακας φινλανδική μελέτη, η οποία παρακολούθησε νέους που πήραν παραπεμπτικό λόγω δυσφορίας φύλου, διαπίστωσε ότι ο βασικός παράγοντας που οδηγούσε σε αρνητικά αποτελέσματα ψυχικής υγείας δεν ήταν η ίδια η ταυτότητα φύλου, αλλά υποκείμενες ψυχιατρικές παθήσεις. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι ιατρικές παρεμβάσεις, όπως οι ορμόνες και οι χειρουργικές επεμβάσεις, δεν έδειξαν σαφή επίδραση στη μείωση των αυτοκτονικών τάσεων.

Με άλλα λόγια, οι θεραπείες που παρουσιάζονται ως σωτήριες δεν αντιμετωπίζουν καθόλου τον πόνο ούτε τη ρίζα του προβλήματος. Το σημερινό μοντέλο αντιμετώπισης των νέων που βιώνουν σύγχυση γύρω από το φύλο δεν εκπληρώνει τις υποσχέσεις του.

Όταν ήμουν έφηβη, υπέστην πίεση ώστε να «γίνω» αγόρι, επειδή οι γιατροί και οι σύμβουλοί μου προωθούσαν αυτό ως  λύση σε όλα μου τα προβλήματα. Τελικά, δεν ήταν.

Θυμάμαι έντονα να μπαινοβγαίνω σε ιατρεία γιατρών και γραφεία θεραπευτών. Είχα κατάθλιψη και διατροφική διαταραχή, ενώ είχα μεγαλώσει σε ένα ταραγμένο περιβάλλον ως παιδί. Αυτός ο συνδυασμός συνήθως αποτελεί συνταγή καταστροφής. Η βασική αιτία δεν ήταν ότι ήμουν διεμφυλική — ήταν ότι είχα περάσει τραυματικές εμπειρίες επαρκώς καταστροφικές για την ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων.

Είμαι άτομο που πέρασε από τις διαδικασίες της λεγόμενης «φροντίδας επιβεβαίωσης φύλου» και πλέον έχει επιστρέψει στην ταύτιση με το βιολογικό της φύλο — το γυναικείο.

Η εμπειρία μου δεν είναι μοναδική. Αρκετοί φίλοι και συνομήλικοί μου βίωσαν την ίδια πίεση και εξαναγκασμό να «αποδεχθούν» ότι ανήκουν στο άλλο φύλο.

Η φινλανδική μελέτη δεν είναι η μόνη. Μια άλλη μελέτη, που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, διαπίστωσε ότι τα στοιχεία υπέρ της παιδιατρικής φύλου είναι «εντυπωσιακά αδύναμα» και ότι οι νεαροί ασθενείς συχνά παρουσιάζουν σύνθετες ψυχικές ανάγκες, οι οποίες απαιτούν ολοκληρωμένη ψυχολογική φροντίδα και όχι χειρουργικό ακρωτηριασμό.

Συνδυάζοντας αυτές τις δύο σημαντικές μελέτες, διαμορφώνεται μια ξεκάθαρη εικόνα: ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε σήμερα αυτά τα ζητήματα είναι εντελώς λανθασμένος.

Παιδιά που εμφανίζουν ψυχική δυσφορία, δύσκολη οικογενειακή ζωή και χρόνια έκθεση στο διαδίκτυο συχνά τοποθετούνται σε μια «γραμμή παραγωγής» κοινωνικής μετάβασης φύλου, αναστολέων εφηβείας, ορμονών του αντίθετου φύλου και μη αναστρέψιμων χειρουργικών επεμβάσεων. Ακόμη πιο εξοργιστικό είναι ότι ορισμένα από αυτά μπορεί να εγκριθούν μέσα σε ένα ιατρείο χωρίς τη συγκατάθεση γονέα ή κηδεμόνα. Το να γίνονται αυτά πίσω από την πλάτη των γονέων και να ενθαρρύνεται η μυστικότητα γύρω από την κοινωνική μετάβαση φύλου θα έπρεπε να αποτελεί έγκλημα.

Το αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών υπήρξε καταστροφικό για την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς μας, προς το σύστημα υγείας μας, ακόμη και προς τις σχολικές περιφέρειες. Η κλιμάκωση αυτών των λεγόμενων «θεραπειών» απλώς ενισχύει περαιτέρω τις επιβλαβείς συνέπειές τους.

Οι ορμονικές παρεμβάσεις επηρεάζουν την οστική πυκνότητα, τη γονιμότητα και τη μακροπρόθεσμη λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος. Οι χειρουργικές παρεμβάσεις είναι μη αναστρέψιμες. Πρόκειται για βαθιά σημαντικές ιατρικές αποφάσεις που λαμβάνονται για ασθενείς οι οποίοι, εξ ορισμού, βρίσκονται ακόμη στη φάση της ανάπτυξης.

Ο αγώνας μου για δικαιοσύνη δεν αφορά απλώς τη δική μου εμπειρία, παρότι έχω περάσει τα πάνδεινα. Πρόκειται θεμελιωδώς για ένα ζήτημα ιατρικής ηθικής, στο οποίο το νομικό σύστημα πρέπει να δώσει απάντηση. Τα στοιχεία συσσωρεύονται εναντίον του ψευδούς αφηγήματος ότι οι χειρουργικές επεμβάσεις αλλαγής φύλου ισοδυναμούν με σωτήρια φροντίδα. Τα παιδιά που τοποθετούνται σε αυτή την πορεία δεν κατανοούν πλήρως — και δεν θα κατανοήσουν — τις συνέπειες παρά μόνο χρόνια αργότερα. Μέχρι τότε, η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Χωρίς δράση σε κάθε πολιτεία, σε κάθε ιατρικό ίδρυμα και σε κάθε διοικητικό φορέα, θα συνεχιστεί η πίεση για λατρεία μιας ιδεολογίας χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση. Τα δεδομένα πλέον δεν αμφισβητούνται. Τα στοιχεία είναι ξεκάθαρα. Πιστεύω ότι είναι πλέον σαφές ότι πρέπει να τερματιστεί άμεσα αυτή η αποτρόπαιη πρακτική.

Της Prisha Mosley

Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Το πρόβλημα δεν είναι αν ένας ηγέτης δηλώνει εθνικιστής ή επαναστάτης. Το πρόβλημα αρχίζει όταν μια κυβέρνηση ζητά θυσίες από τους πολίτες και την ίδια ώρα γύρω της εμφανίζονται λογαριασμοί, ακίνητα, offshore, συγγενείς-διαχειριστές και επιχειρηματίες-φίλοι. Εκεί τελειώνει η ιδεολογία και αρχίζει η γνωστή, παλιά ιστορία: η δημόσια εξουσία ως ιδιωτικό ταμείο.

Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή. Οι υπερβολές βολεύουν, αλλά αποδυναμώνουν την αλήθεια. Δεν χρειάζεται να γράψει κανείς ότι ο Νικολάς Μαδούρο είχε αποδεδειγμένα «800 εκατομμύρια σε ελβετική τράπεζα» για να θέσει το ηθικό ερώτημα. Αρκεί να μείνει στο τεκμηριωμένο: στην Ελβετία αναφέρθηκαν παγωμένα περιουσιακά στοιχεία ύψους 687 εκατ. ελβετικών φράγκων, προερχόμενα από τη Βενεζουέλα και συνδεδεμένα με πρόσωπα του περιβάλλοντός του. Αυτό δεν είναι το ίδιο με έναν προσωπικό λογαριασμό στο όνομά του, αλλά είναι αρκετό για να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το πού καταλήγει ο πλούτος ενός κράτους όταν η πολιτική εξουσία δεν ελέγχεται.

Το ίδιο ισχύει και για τον μύθο των «4 δισεκατομμυρίων» που δήθεν άφησε ο Ούγκο Τσάβες στην κόρη του. Η ιστορία κυκλοφόρησε πολύ, αλλά δεν στέκεται με τα σημερινά δημοσιογραφικά κριτήρια. Αν μπει σε άρθρο ως βεβαιότητα, θα γίνει λάθος. Το πραγματικό θέμα δεν είναι να φορτωθεί σε έναν νεκρό ηγέτη ένα ποσό που δεν αποδεικνύεται· είναι να εξεταστεί πώς καθεστώτα που μιλούν στο όνομα των φτωχών μπορούν να γεννήσουν αυλές, προνόμια και αδιαφανείς οικογενειακές σχέσεις με το κράτος.

Στην περίπτωση του Φιντέλ Κάστρο, το Forbes είχε εκτιμήσει το 2006 την περιουσία του στα 900 εκατ. δολάρια, όχι επειδή παρουσίασε τραπεζικά βιβλιάρια, αλλά επειδή συνέδεσε την προσωπική του ισχύ με τον έλεγχο κρατικών επιχειρήσεων. Ο Κάστρο το αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αυτό ακριβώς δείχνει το πρόβλημα: σε συστήματα όπου ο ηγέτης, το κόμμα, το κράτος και η οικονομία γίνονται ένα σώμα, είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τι είναι δημόσιο, τι είναι προσωπικό και τι είναι απλώς προπαγάνδα.

Η υπόθεση Κίρχνερ στην Αργεντινή είναι διαφορετική, γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για φήμες. Η υπόθεση Vialidad οδήγησε σε καταδίκη για απάτη εις βάρος του Δημοσίου και σε διαδικασίες ανάκτησης τεράστιων ποσών. Αλλά και εδώ η ακρίβεια έχει σημασία: τα 111 ακίνητα δεν πρέπει να παρουσιαστούν σαν να ήταν όλα προσωπικές ιδιοκτησίες της Κριστίνα Κίρχνερ. Αφορούν ένα πλέγμα περιουσιακών στοιχείων που συνδέονται με την ίδια, τα παιδιά της, τον επιχειρηματία Λάσαρο Μπάες και εταιρείες, στο πλαίσιο μιας δικαστικής προσπάθειας να ανακτηθεί η ζημία για το κράτος.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία: η διαφθορά δεν έχει μόνο ένα χρώμα. Ο δεξιός δικτάτορας Αουγκούστο Πινοσέτ είναι ίσως το πιο καθαρό παράδειγμα από την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος. Έρευνα της αμερικανικής Γερουσίας αποκάλυψε δίκτυο τουλάχιστον 125 μυστικών τραπεζικών και επενδυτικών λογαριασμών στις ΗΠΑ, με ψευδώνυμα, offshore εταιρείες και τρίτα πρόσωπα, μέσα από τα οποία μετακινήθηκαν εκατομμύρια δολάρια. Ο Αουγκούστο Πινοσέτ ήταν στρατιωτικός, πολιτικός και πρόεδρος της Χιλής από το 1973 έως το 1990. Κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα ανατρέποντας τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε.

Άρα το ηθικό ερώτημα δεν είναι «κλέβει η αριστερά;» ή «κλέβει η δεξιά;». Το ερώτημα είναι πιο βαθύ: τι συμβαίνει όταν ένας ηγέτης μένει πολύ καιρό χωρίς πραγματικό έλεγχο; Τι συμβαίνει όταν η Δικαιοσύνη φοβάται, ο Τύπος φιμώνεται, οι συγγενείς αποκτούν ρόλους, οι φίλοι παίρνουν έργα και τα σύνορα ανάμεσα στο δημόσιο ταμείο και την προσωπική περιουσία θολώνουν; Το World Justice Project μετρά την απουσία διαφθοράς ακριβώς μέσα από τέτοιες μορφές κατάχρησης: δωροδοκία, αθέμιτη επιρροή και υπεξαίρεση δημόσιων πόρων από κρατικούς αξιωματούχους.

Ένας ηγέτης μπορεί να έχει περιουσία. Μπορεί να έχει αποκτήσει χρήματα νόμιμα, πριν ή μετά την πολιτική. Αλλά όταν η περιουσία είναι κρυφή, όταν περνά μέσα από συγγενείς, φίλους, τράπεζες του εξωτερικού και εταιρικά σχήματα, τότε δεν μιλάμε πια για ιδιωτική επιτυχία. Μιλάμε για έλλειμμα δημοκρατικής ηθικής.

Ο πολίτης δεν ζητά από τους ηγέτες του να είναι φτωχοί από υποχρέωση. Ζητά να είναι καθαροί. Να δηλώνουν τι έχουν. Να εξηγούν από πού προήλθε. Να μην κυβερνούν μια χώρα φτώχειας με λογαριασμούς σε τραπεζικούς παραδείσους. Να μην καταγγέλλουν τους «ολιγάρχες» ενώ οι ίδιοι χτίζουν τη δική τους αυλή.

Η επανάσταση, η πατρίδα, η αγορά, η τάξη, ο λαός — όλες οι μεγάλες λέξεις μπορούν να γίνουν προπέτασμα καπνού. Το πραγματικό μέτρο είναι απλούστερο: ελέγχεται η εξουσία ή όχι; Αν δεν ελέγχεται, τότε αργά ή γρήγορα ο δρόμος της ιδεολογίας καταλήγει στο ίδιο μέρος — στο θησαυροφυλάκιο.

Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Σχολιασμός

Η σύγκρουση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν έχει εντείνει τον ανταγωνισμό μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας στον τομέα της ενέργειας. Η αναστάτωση που προκάλεσε το ουσιαστικό κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ ανέδειξε πόσο ευάλωτες είναι οι παγκόσμιες ενεργειακές αγορές σε στενά περάσματα, καθιστώντας ακόμη πιο σημαντικές άλλες κρίσιμες θαλάσσιες οδούς μεταφοράς. Με τα Στενά του Ορμούζ ουσιαστικά κλειστά, η προσοχή έχει στραφεί σε εναλλακτικούς θαλάσσιους διαδρόμους, όπως το Μπαμπ ελ Μαντέμπ, με τον έλεγχο των ενεργειακών ροών να εξελίσσεται σε πεδίο αντιπαράθεσης.

Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ, γνωστό ως «Πύλη των Δακρύων», είναι ένα πέρασμα που στο στενότερο σημείο του έχει πλάτος μόλις 30 χιλιόμετρα, και από το οποίο διακινείται καθημερινά περίπου το 12% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου. Τα πλοία που μεταφέρουν πετρέλαιο από τον Περσικό Κόλπο προς την Ευρώπη πρέπει να κινηθούν βόρεια μέσω της Αραβικής Θάλασσας, να εισέλθουν στον Κόλπο του Άντεν, να περάσουν από το Μπαμπ ελ Μαντέμπ, να εισέλθουν στην Ερυθρά Θάλασσα και να διασχίσουν τη Διώρυγα του Σουέζ προς τη Μεσόγειο, γεγονός που καθιστά το στενό τη νότια πύλη εισόδου σε έναν διάδρομο στον οποίο δεν υπάρχει άλλη πρόσβαση.

Εάν αποκλειστεί οποιοδήποτε από αυτά τα στενά, ολόκληρη η διαδρομή καθίσταται μη λειτουργική, αναγκάζοντας τα πλοία να ανακατευθυνθούν γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, προσθέτοντας περίπου 3.500 ναυτικά μίλια και 10-14 ημέρες σε κάθε ταξίδι.

Οι επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα στα τέλη του 2023, διέκοψαν τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή· τα πλοία άρχισαν να αποφεύγουν το Μπαμπ Ελ Μαντέμπ, με αποτέλεσμα οι διελεύσεις από τη διώρυγα του Σουέζ να μειωθούν από 2.068 σε 877, μεταξύ του Νοεμβρίου του 2023  και του Οκτωβρίου του 2024, σύμφωνα με την Lloyd’s List Intelligence. Νομικά, το στενό υπάγεται στη δικαιοδοσία τριών παράκτιων κρατών: της Υεμένης στα βορειοανατολικά και του Τζιμπουτί και της Ερυθραίας στα νοτιοδυτικά, χωρίς καμία χώρα να ασκεί πλήρη έλεγχο.

Στην πράξη, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα έχουν εγκαθιδρύσει στρατιωτική παρουσία στις ακτές του Τζιμπουτί, με τη Βάση Υποστήριξης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας να βρίσκεται σε απόσταση περίπου 11 χιλιομέτρων από την αμερικανική βάση Camp Lemonnier, καθιστώντας το Μπαμπ Ελ Μαντέμπ τον μοναδικό πορθμό όπου οι δύο δυνάμεις ανταγωνίζονται για επιρροή σε τόσο κοντινή απόσταση. Το Camp Lemonnier αποτελεί τη μοναδική μόνιμη αμερικανική στρατιωτική βάση στην Αφρική και φιλοξενεί τη Συνδυασμένη Κοινή Δύναμη Κέρας της Αφρικής της AFRICOM, με περισσότερους από 5.000 στρατιωτικούς και πολιτικό προσωπικό.

Η βάση λειτουργεί ως πλατφόρμα για αποστολές καταπολέμησης της τρομοκρατίας και επιχειρήσεις αντιμετώπισης κρίσεων, συμπεριλαμβανομένης της εκκένωσης του προσωπικού της αμερικανικής πρεσβείας από το Σουδάν το 2023. Μια δεύτερη εγκατάσταση, το αεροδρόμιο Chabelley, ξεκίνησε να χρησιμοποιείται για τη λειτουργία αμερικανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών τον Σεπτέμβριο του 2013, αφού η κυβέρνηση του Τζιμπουτί ζήτησε από τις ΗΠΑ να μεταφέρουν τις επιχειρήσεις αυτές μακριά από το διεθνές αεροδρόμιο.

Το Camp Lemonnier λειτουργεί εντός μιας ευρύτερης στρατιωτικής αρχιτεκτονικής των ΗΠΑ στην περιοχή. Ο 5ος Στόλος των ΗΠΑ, με έδρα το Μπαχρέιν, διευθύνει ναυτικές επιχειρήσεις στον Περσικό Κόλπο, την Ερυθρά Θάλασσα και την Αραβική Θάλασσα. Η βάση στο Ντιέγκο Γκαρσία, στον κεντρικό Ινδικό Ωκεανό, παρέχει το απαραίτητο υλικοτεχνικό βάθος, προμηθεύοντας πλοία σε προκαθορισμένες θέσεις, καύσιμα και πυρομαχικά, που στηρίζουν τις προωθημένες επιχειρήσεις και στα δύο θέατρα επιχειρήσεων.

Η Βάση Υποστήριξης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΛΑΣ) της Κίνας στο Τζιμπουτί αποτελεί την πρώτη και μοναδική επίσημη υπερπόντια στρατιωτική εγκατάσταση της χώρας. Βρίσκεται δίπλα στο Camp Lemonnier, κοντά στο λιμάνι Ντοραλέχ που λειτουργεί από κινεζική εταιρεία, και κατασκευάστηκε το 2017. Οι ΗΠΑ είχαν μπλοκάρει τη δημιουργία ρωσικής βάσης στο Τζιμπουτί το 2014 και είχαν επενδύσει ένα δισεκατομμύριο δολάρια για την αναβάθμιση του Camp Lemonnier, αλλά αιφνιδιάστηκαν όταν το Τζιμπουτί ενέκρινε την κινεζική βάση δύο χρόνια αργότερα.

Η εγγύτητα των δύο εγκαταστάσεων προκαλεί συνεχή ένταση. Τον Μάιο του 2018, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ ανέφερε ότι στρατιωτικής ποιότητας λέιζερ είχαν στοχεύσει τα μάτια Αμερικανών πιλότων, με τα περιστατικά να προέρχονται από την κινεζική βάση. Το Πεκίνο αρνήθηκε την ευθύνη.

Οι δύο βάσεις αποτελούν ανταγωνιστικά σημεία στήριξης στο ίδιο στρατηγικό πέρασμα, αλλά δεν είναι ισοδύναμες ως προς τις δυνατότητες. Η κινεζική εγκατάσταση είναι μια βάση υποστήριξης σχεδιασμένη για υλικοτεχνική υποστήριξη, ανεφοδιασμό και εκκενώσεις αμάχων, όχι για μάχιμη ισχύ. Δεν διαθέτει ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρου ούτε ανεξάρτητη ικανότητα προβολής ισχύος πέρα από την περίμετρό της.

Η ασυμμετρία γίνεται πιο εμφανής όταν εξετάζεται το ζήτημα της ενίσχυσης. Οποιαδήποτε κινεζική ναυτική δύναμη αποστέλλεται από την ηπειρωτική χώρα προς το Τζιμπουτί έχει μόνο δύο εναλλακτικές διαδρομές. Μπορεί να περάσει είτε από τα Στενά της Μαλάκκα, όπου οι ΗΠΑ έχουν τη δυνατότητα να την εμποδίσουν χάρη στην αμυντική τους συνεργασία με την Ινδονησία και της πρόσβασής τους στη ναυτική βάση Changi της Σιγκαπούρης. Η δεύτερη διαδρομή περνά από τις δυτικές ακτές της Αυστραλίας και μέσω του Ινδικού Ωκεανού, όπου τα μέσα του 5ου Στόλου των ΗΠΑ και το Ντιέγκο Γκαρσία συγκροτούν ένα δίκτυο υποστήριξης που η Κίνα δεν μπορεί να αναπαράγει.

Εν ολίγοις, δεν υπάρχει διαδρομή από την Κίνα προς το Τζιμπουτί που να μην διέρχεται από ή κοντά σε θαλάσσιες περιοχές υπό την επιρροή των ΗΠΑ. Σε περίπτωση σύγκρουσης, η κινεζική βάση στο Τζιμπουτί θα μπορούσε ουσιαστικά να απομονωθεί, αποκομμένη από ενισχύσεις, ανεφοδιασμό και αντικατάσταση πλοίων. Η Κίνα έχει επιδιώξει την ανάπτυξη ναυτικού ανοιχτής θαλάσσης, αλλά δεν την έχει επιτύχει σε διαρκή επιχειρησιακή βάση — δεν διαθέτει δεύτερη υπερπόντια βάση ικανή να στηρίξει παρατεταμένες ναυτικές επιχειρήσεις ούτε δόγμα ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρου δοκιμασμένο σε συνθήκες μάχης.

Η κινεζική εγκατάσταση στο Τζιμπουτί αποτελεί, συνεπώς, μια προωθημένη σταθερή θέση χωρίς αυτοδύναμη εφοδιαστική αλυσίδα. Σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης συνιστά μεν πλεονέκτημα, είναι ωστόσο ευάλωτη.

Η Κίνα έχει επιδιώξει μια μακροπρόθεσμη αντιστάθμιση μέσω αυτού που οι αναλυτές αποκαλούν «Αλυσίδα των Μαργαριταριών»: ένα δίκτυο συμφωνιών πρόσβασης σε λιμάνια σε όλο τον Ινδικό Ωκεανό, συμπεριλαμβανομένων του γκουαντάρ στο Πακιστάν, του Χαμπαντότα στη Σρι Λάνκα και τοποθεσιών που βρίσκονται υπό συζήτηση στη Βιρμανία (Μιανμάρ) και την Τανζανία. Καμία από αυτές δεν αποτελεί επιχειρησιακή στρατιωτική βάση, αλλά αντιπροσωπεύουν πιθανούς μελλοντικούς κόμβους ανεφοδιασμού που το Πεκίνο αναπτύσσει, αναγνωρίζοντας την ευπάθεια της βάσης του στο Τζιμπουτί.

Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ αναδεικνύεται έτσι στο σημείο ασφυξίας όπου ο ανταγωνισμός ΗΠΑ–Κίνας είναι πιο άμεσος και συγκεντρωμένος, με τις δύο δυνάμεις να διατηρούν εγκαταστάσεις στην ίδια ακτογραμμή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, διατηρούν το ισχυρότερο πλεονέκτημα. Διαθέτουν μεγαλύτερη βάση, λειτουργικό δίκτυο υποστήριξης, ναυτική υπεροχή στην ανοιχτή θάλασσα και επιχειρησιακή εμπειρία στο συγκεκριμένο πέρασμα, που έχει συσσωρευθεί μέσα από δύο χρόνια επιχειρήσεων κατά των Χούθι. Η Κίνα, από την άλλη, κατέχει μια προωθημένη θέση, την οποία όμως δεν μπορεί να υποστηρίξει σε περίπτωση σύγκρουσης, αφού η σύνδεση γίνεται μέσα από θαλάσσιες οδούς τις οποίες οι ΗΠΑ μπορούν να πλήξουν.

Οι απόψεις που εκφράζονται στο παρόν αποτελούν προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Η αγορά πετρελαίου έχει μπει σε μια νέα φάση. Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο αν το brent ανεβαίνει ή αν το WTI ακολουθεί. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος έχει διαθέσιμα βαρέλια, από ποια διαδρομή μπορούν να φύγουν, ποιο διυλιστήριο μπορεί να τα επεξεργαστεί και πόσο γρήγορα θα φτάσουν τα τελικά προϊόντα — ντίζελ, βενζίνη και αεροπορικά καύσιμα — στην πραγματική οικονομία. Το παιχνίδι δεν παίζεται μόνο στο αργό πετρέλαιο, αλλά στη φυσική αγορά, στη διύλιση και στα προϊόντα που τελικά κινούν μεταφορές, εμπόριο, βιομηχανία και τουρισμό.

Η ένταση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι ένα ακόμη γεωπολιτικό επεισόδιο που απλώς προσθέτει ένα «ασφάλιστρο κινδύνου» στην τιμή. Τα Στενά αποτελούν έναν από τους πιο κρίσιμους διαδρόμους του παγκόσμιου πετρελαίου. Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας, το 2025 περνούσαν από εκεί κατά μέσο όρο περίπου 20 εκατ. βαρέλια αργού και πετρελαϊκών προϊόντων την ημέρα, δηλαδή περίπου το ένα τέταρτο του θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου. Με τόσο μεγάλο όγκο συγκεντρωμένο σε ένα τόσο στενό πέρασμα, ακόμη και μερικός περιορισμός της κυκλοφορίας δεν είναι απλή καθυστέρηση· είναι διαταραχή στην καρδιά της εφοδιαστικής αλυσίδας.

Γι’ αυτό και η σημερινή αναστάτωση δεν μοιάζει με τις συνηθισμένες πετρελαϊκές κρίσεις. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας ανέφερε στην έκθεση Απριλίου 2026 ότι η παγκόσμια προσφορά πετρελαίου υποχώρησε τον Μάρτιο κατά 10,1 εκατ. βαρέλια την ημέρα, στα 97 εκατ. βαρέλια, εξαιτίας επιθέσεων σε ενεργειακές υποδομές και περιορισμών στη μετακίνηση δεξαμενόπλοιων μέσω των Στενών. Στην ίδια έκθεση καταγράφεται ότι οι ροές μέσω Ορμούζ στις αρχές Απριλίου είχαν περιοριστεί περίπου στα 3,8 εκατ. βαρέλια την ημέρα, από πάνω από 20 εκατ. βαρέλια τον Φεβρουάριο πριν από την κρίση.

Αυτό εξηγεί γιατί οι αγορές αντιδρούν τόσο έντονα. Δεν τιμολογούν μόνο τον φόβο. Τιμολογούν τη δυσκολία να βρεθεί αντικατάσταση για φορτία που έχουν εγκλωβιστεί, καθυστερούν ή δεν μπορούν να φορτωθούν. Όταν το πετρέλαιο υπάρχει στα χαρτιά αλλά δεν κινείται, η χρηματιστηριακή τιμή λέει μόνο τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή βρίσκεται στα premium της φυσικής αγοράς, στις ασφαλίσεις των πλοίων, στη διαθεσιμότητα δεξαμενόπλοιων, στις εναλλακτικές διαδρομές και στο αν τα διυλιστήρια μπορούν να βρουν το σωστό είδος αργού για τις μονάδες τους.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αλλαγή. Η αγορά μετατοπίζει το βάρος από το «πόσο κάνει το βαρέλι» στο «ποιος μπορεί να το παραδώσει». Αυτό δίνει πλεονέκτημα σε παραγωγούς και εμπορικά δίκτυα που θεωρούνται πιο ασφαλή, πιο προσβάσιμα και λιγότερο εκτεθειμένα σε κλειστά περάσματα. Δεν σημαίνει ότι κάποιος «κερδίζει» καθαρά. Σημαίνει όμως ότι η προσβασιμότητα μετατρέπεται σε αξία. Σε μια τέτοια αγορά, ένα βαρέλι που βρίσκεται πιο μακριά αλλά μπορεί να παραδοθεί με βεβαιότητα μπορεί να αξίζει περισσότερο από ένα βαρέλι που είναι φθηνότερο αλλά εγκλωβισμένο.

Η πίεση δεν σταματά στο αργό. Περνά γρήγορα στη διύλιση. Ο IEA αναφέρει ότι τα διυλιστήρια στη Μέση Ανατολή και σε τμήματα της Ασίας που αντιμετωπίζουν έλλειψη πρώτης ύλης περιόρισαν τον Απρίλιο τη λειτουργία τους κατά περίπου 6 εκατ. βαρέλια την ημέρα. Παράλληλα, τα περιθώρια διύλισης εκτινάχθηκαν, με τα μεσαία αποστάγματα — την κατηγορία όπου ανήκουν κυρίως το ντίζελ και τα αεροπορικά καύσιμα — να φτάνουν σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Αυτό είναι κρίσιμο, διότι το ντίζελ δεν είναι απλώς ένα καύσιμο για Ι.Χ. Είναι καύσιμο φορτηγών, μηχανημάτων, εφοδιαστικών αλυσίδων και παραγωγής. Τα αεροπορικά καύσιμα, από την άλλη, επηρεάζουν απευθείας μετακινήσεις, αερομεταφορές και τουρισμό.

Με άλλα λόγια, η ακρίβεια δεν μένει στο χρηματιστήριο. Μεταφέρεται στην αντλία, στο φορτηγό, στο εισιτήριο, στο κόστος μεταφοράς και τελικά στο ράφι. Η αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών Ενέργειας προέβλεψε στην έκθεση Απριλίου ότι οι υψηλότερες τιμές αργού θα οδηγήσουν σε υψηλότερες τιμές βενζίνης και ντίζελ, με το ντίζελ να παραμένει ιδιαίτερα αυξημένο λόγω στενών παγκόσμιων προμηθειών και χαμηλότερων αμερικανικών αποθεμάτων σε σχέση με τον μέσο όρο πενταετίας.

Το Ιράν, η Ρωσία, οι ΗΠΑ, οι μεγάλοι παραγωγοί, οι ναυλωτές, τα διυλιστήρια και οι καταναλωτές δεν βρίσκονται όλοι στην ίδια θέση. Ένας παραγωγός μπορεί να βλέπει υψηλότερη ονομαστική τιμή, αλλά να χάνει όγκο εξαγωγών. Ένας άλλος μπορεί να διαθέτει πιο ασφαλή διαδρομή, αλλά να πληρώνει πολιτικό ή πληθωριστικό κόστος. Μια χώρα μπορεί να έχει περισσότερη παραγωγή, αλλά ο πολίτης της να πληρώνει ακριβότερα καύσιμα επειδή η αγορά πετρελαίου παραμένει παγκόσμια. Η ΕΙΑ εκτιμά ότι η παραγωγή αργού στις ΗΠΑ παραμένει πολύ υψηλή, στα 13,5 εκατ. βαρέλια την ημέρα για το 2026, όμως αυτό δεν ακυρώνει την επίδραση των διεθνών τιμών στον τελικό καταναλωτή.

Η Ρωσία είναι ειδική περίπτωση. Οι κυρώσεις μετά την εισβολή στην Ουκρανία άλλαξαν τις ροές του ρωσικού πετρελαίου, σπρώχνοντας μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών προς την Ασία. Η ΕΙΑ έχει καταγράψει ότι οι ρωσικές εξαγωγές αργού μειώθηκαν συγκρατημένα μετά το 2022, αλλά οι προορισμοί τους άλλαξαν βαθιά, με την Ευρώπη να υποχωρεί ως αγοραστής και την Ασία να απορροφά μεγαλύτερους όγκους. Αυτό δείχνει ότι η αγορά δεν εξαφανίζει εύκολα τα βαρέλια· τα αναδρομολογεί, συχνά με εκπτώσεις, με μεγαλύτερο ρίσκο και με πιο σύνθετες εμπορικές διαδρομές.

Στις ΗΠΑ, η εικόνα είναι διαφορετική αλλά όχι ανέφελη. Η μεγάλη εγχώρια παραγωγή προσφέρει στρατηγικό βάθος και μικρότερη άμεση εξάρτηση από τον Περσικό Κόλπο σε σχέση με το παρελθόν, όμως η αμερικανική αγορά δεν είναι απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Όταν το Brent ανεβαίνει, όταν το ντίζελ σφίγγει και όταν η φυσική αγορά πληρώνει premium για σίγουρα φορτία, η πίεση φτάνει και στον Αμερικανό καταναλωτή. Η ΕΙΑ προέβλεψε ότι το brent θα κορυφωθεί στο δεύτερο τρίμηνο του 2026 γύρω στα 115 δολάρια το βαρέλι, υπό την προϋπόθεση ότι η κρίση δεν θα παραταθεί και ότι η κυκλοφορία στα Στενά θα επανέλθει σταδιακά.

Οι τελευταίες κινήσεις των τιμών επιβεβαιώνουν αυτή την ευαισθησία. Στις 4 Μαΐου 2026, το brent έκλεισε πάνω από τα 114 δολάρια το βαρέλι και το WTI πάνω από τα 106 δολάρια, μετά από νέα ένταση που επανέφερε τον φόβο περαιτέρω διαταραχών στην προσφορά. Την επόμενη ημέρα οι τιμές υποχώρησαν ελαφρώς, αλλά παρέμειναν σε υψηλά επίπεδα, ένδειξη ότι η αγορά δεν έχει ηρεμήσει· απλώς ανατιμολογεί κάθε νέα πληροφορία από τη Μέση Ανατολή.

Το κρίσιμο συμπέρασμα είναι ότι η αγορά πετρελαίου πράγματι αλλάζει. Όχι επειδή το πετρέλαιο έγινε ξαφνικά πιο σημαντικό — πάντα ήταν. Αλλά επειδή επιστρέφει στο προσκήνιο η παλιά, σκληρή αλήθεια της ενέργειας: η τιμή έχει σημασία, όμως η φυσική διαθεσιμότητα έχει μεγαλύτερη. Τα αποθέματα μπορούν να αγοράσουν χρόνο, όχι να λύσουν μόνιμα το πρόβλημα. Οι εναλλακτικές διαδρομές μπορούν να μειώσουν την πίεση, όχι να αντικαταστήσουν πλήρως τα Στενά του Ορμούζ. Και τα διυλιστήρια μπορούν να προσαρμοστούν, αλλά όχι από τη μια μέρα στην άλλη.

Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.