Τρίτη, 26 Οκτ, 2021

Τι κοινό είχαν οι Ναζί με κάθε άλλη κολεκτίβα του 20ού αιώνα

Του Lawrence W. Reed 

Ακριβώς όπως ο Λένιν, ο Μάο, ο Πολ Ποτ και άλλοι, οι Ναζί ισχυρίστηκαν ότι είναι σοσιαλιστές, συγκέντρωσαν όλη την εξουσία στο Κράτος και αφαίρεσαν  τα ατομικά δικαιώματα.

Στις 29 Ιουλίου συμπληρώνεται μια περιβόητη εκατονταετηρίδα. Πριν από εκατό χρόνια – στις 29 Ιουλίου 1921 – ο Αδόλφος Χίτλερ ανέλαβε την ηγεσία του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, πιο γνωστού ως Ναζί. Έγινε το όχημά του για την εξουσία.

Σημειώστε το επίσημο όνομα του κόμματος. Δεν ήταν το Εθνικό Καπιταλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα. Δεν ήταν το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα της Εθνικής Ελεύθερης Αγοράς. Ούτε ήταν το Εθνικό Χριστιανικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα. Ακόμα έναν αιώνα αργότερα, ακούγονται περιστασιακά οι ισχυρισμοί ότι οι Ναζί ήταν καπιταλιστές ή Χριστιανοί ή και τα δύο – αν και δεν ισχύουν.

Αν και ο Χίτλερ παρέθεσε τη Γραφή στην αρχή της καριέρας του όταν ήταν πολιτικά βολικό (έλεγε συχνά ψέματα, παρεμπιπτόντως), είπε επίσης ότι η Αγία Γραφή ήταν «ένα παραμύθι που εφηύραν οι Εβραίοι». Διόρισε πολλούς ένθερμους αντιχριστιανούς σε υψηλά αξιώματα. Οι οποίοι συνέλαβαν , φυλάκισαν, βασάνισαν και δολοφόνησαν πολλούς ιερείς και πάστορες · αρνήθηκε ότι ο Ιησούς ήταν Εβραίος και διέταξε ακόμη και μια «νέα Βίβλο» χωρίς όλες τις αναφορές στους Εβραίους και στην εβραϊκή ιστορία.

Ο Μπάλντουρ φον Σίραχ, επικεφαλής της Νεολαίας του Χίτλερ, σίγουρα θυμάται καλά: «Η καταστροφή του Χριστιανισμού αναγνωρίστηκε ρητά ως σκοπός του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος», είπε, όπως σημειώνεται στα στοιχεία που δόθηκαν στη δίκη της Νυρεμβέργης και σε αυτό το βίντεο.

Σε μια ιστορία για τη ναζιστική Βίβλο, η Daily Mail του Λονδίνου ανέφερε,

«Ο Χίτλερ θαύμαζε την τελετή και τη μεγαλοπρέπεια της εκκλησίας – το παραδέχτηκε στο «Ο Αγών μου»  αλλά μισούσε τις διδασκαλίες της, οι οποίες δεν είχαν θέση στο όραμά του για τους Γερμανούς υπεράνθρωπους οι οποίοι θα κυβερνούν μικρότερες φυλές μακριά από «ξεπερασμένες» έννοιες όπως το έλεος και η αγάπη. Αλλά ήξερε τη δύναμη της εκκλησίας στη Γερμανία και ακόμη και ότι δεν μπορούσε να την εξορίσει από τη μια μέρα στην άλλη. Αναγκάστηκε ακόμη και να εγκαταλείψει τη συστηματική δολοφονία των ατόμων με ειδικές ανάγκες και παράφρονες πριν από τον πόλεμο, όταν άρχισαν να μιλούν ειλικρινείς επίσκοποι εναντίον του. Αντ ‘αυτού, το σχέδιό του ήταν να «ναζιστικοποιήσει» σταδιακά την εκκλησία ξεκινώντας από ένα θεολογικό κέντρο που ίδρυσε το 1939 για να ξαναγράψει την Αγία Γραφή».

Στην πραγματική Αγία Γραφή, ο Ματθαίος 7:16 δηλώνει ξεκάθαρα: «Από τον καρπό τους θα τους αναγνωρίσετε. Οι άνθρωποι μαζεύουν σταφύλια από αγκάθια ή σύκα από γαϊδουράγκαθο; » Αυτό που παρήγαγε ο Χίτλερ και ο ναζισμός – γενοκτονία, πόλεμος, κρατικός έλεγχος και ατελείωτο κακό σε πολλές μορφές – αποτελεί την ίδια την αντίθεση των διδασκαλιών του Ιησού.

Το ψέμα ότι ο ναζισμός ήταν καπιταλισμός  αντί για αυτό που έλεγαν οι ίδιοι οι Ναζί (δηλαδή, ότι είναι σοσιαλισμός) προέρχεται από το γεγονός ότι το καθεστώς του Χίτλερ δεν ασχολήθηκε με τη μαζική ή ευρεία κρατικοποίηση των επιχειρήσεων. Στο Τρίτο Ράιχ, μπορείτε να διατηρήσετε τον νόμιμο τίτλο ενός εργοστασίου, αλλά αν δεν κάνατε όπως πρόσταξαν οι Ναζί, θα ήσασταν, ας πούμε, σε απομόνωση.

Ο Αυστριακός οικονομολόγος Λούντβιχ φον Μίζες, γράφοντας στο μεγάλο του έργο, «Ανθρώπινη Δράση», εξήγησε ότι ο ναζισμός ήταν «ο σοσιαλισμός κάτω από το εξωτερικό πρόσχημα της ορολογίας του καπιταλισμού»:

«Το δεύτερο μοτίβο [του σοσιαλισμού] (μπορούμε να το ονομάσουμε Χίντενμπουργκ ή γερμανικό) διατηρεί την ονομαστική και φαινομενική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διατηρεί την εμφάνιση των συνήθων αγορών, των τιμών, των μισθών και των επιτοκίων. Ωστόσο, δεν υπάρχουν πλέον επιχειρηματίες, αλλά μόνο διαχειριστές καταστημάτων (Betriebsführer στην ορολογία της ναζιστικής νομοθεσίας). Αυτοί οι διαχειριστές καταστημάτων είναι φαινομενικά καθοριστικοί για τη συμπεριφορά των επιχειρήσεων που τους εμπιστεύονται. Αγοράζουν και πωλούν, προσλαμβάνουν και απολύουν εργαζόμενους και αμείβουν τις υπηρεσίες τους, συμβάλλουν σε χρέη και πληρώνουν τόκους και αποσβέσεις. Αλλά σε όλες τις δραστηριότητές τους είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν άνευ όρων στις εντολές που εκδίδονται από το ανώτατο κυβερνητικό γραφείο διαχείρισης παραγωγής. Αυτό το γραφείο (Reichswirtschaftsministerium στη Ναζιστική Γερμανία) λέει στους διευθυντές καταστημάτων τι και πώς να παράγουν, σε ποιες τιμές και από ποιον να αγοράσουν, σε ποιες τιμές και σε ποιον να πουλήσουν. Αναθέτει σε κάθε εργαζόμενο δουλειές και καθορίζει τους μισθούς του. Καθορίζει σε ποιον και με ποιους όρους οι καπιταλιστές πρέπει να αναθέσουν τα κεφάλαιά τους. Η ελεύθερη αγορά  είναι απλώς πλασματική. Όλοι οι μισθοί, οι τιμές και τα επιτόκια καθορίζονται από την κυβέρνηση. είναι μισθοί, τιμές και επιτόκια μόνο επιφανειακά. Στην πραγματικότητα είναι απλώς ποσοτικοί όροι στις κυβερνητικές εντολές που καθορίζουν τη δουλειά, το εισόδημα, την κατανάλωση και το βιοτικό επίπεδο κάθε πολίτη. Η κυβέρνηση κατευθύνει όλες τις παραγωγικές δραστηριότητες. Οι διαχειριστές των καταστημάτων υπόκεινται στην κυβέρνηση, όχι στη ζήτηση των καταναλωτών και στη δομή των τιμών της αγοράς».

Μοιάζει αυτό με καπιταλισμό σε οποιοδήποτε σκεπτόμενο, ειλικρινές άτομο χωρίς κρυφή ατζέντα που θέλει μόνο στην αλήθεια; Μετά βίας.

Όπως έγραψα στο “The Only Spectrum that Makes Sense” (Το μόνο σύστημα που βγάζει νόημα), ο Λένιν, ο Μάο, ο Πολ Ποτ, ο Κάστρο, ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι ήταν όλοι αντικαπιταλιστικά  μπιζέλια στον ίδιο σοσιαλιστικό, κολεκτιβιστικό λοβό:

«Όλοι ισχυρίστηκαν ότι είναι σοσιαλιστές. Όλοι προσπάθησαν να συγκεντρώσουν την εξουσία στο κράτος και να δοξάσουν το κράτος. Όλοι κατέστρεφαν άτομα που δεν ήθελαν παρά να επιδιώξουν τις δικές τους φιλοδοξίες στο ειρηνικό εμπόριο. Όλοι υποβάθμισαν την ιδιωτική ιδιοκτησία, είτε με πλήρη κατάσχεση είτε με ρύθμιση για την εξυπηρέτηση των σκοπών του κράτους».

Ο Μάικλ Ρίγκερ υποστηρίζει ότι κάποια σύγχυση σχετικά με το πώς να χαρακτηρίσουμε τα ναζιστικά οικονομικά προέρχονται από τις συνεχώς μεταβαλλόμενες εκφάνσεις του σοσιαλισμού. Οι Σοσιαλιστές είναι περιβόητοι στο να ισχυρίζονται ότι «αυτό είναι» όταν γράφουν ή ονειροπολούν για κάτι  και στη συνέχεια ισχυρίζονται ότι «αυτό δεν ήταν έτσι» όταν πια ξεπεραστεί. Ο Rieger γράφει,

«Η μεγάλη διαφορά μεταξύ ουτοπικού σοσιαλισμού, κομμουνισμού, εθνικοσοσιαλισμού και δημοκρατικού σοσιαλισμού καθιστά εξαιρετικά εύκολο για τα μέλη κάθε ιδεολογίας να κουνήσουν τα δάχτυλά τους στους άλλους και να πουν:« Δεν ήταν πραγματικός σοσιαλισμός ». Ωστόσο, υπάρχει ένα κοινό νήμα σε κάθε έναν από αυτούς τους ορισμούς του σοσιαλισμού. Από τον Ανρί ντε Σαιν-Σιμόν έως την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, όλοι οι αυτο-περιγραφόμενοι σοσιαλιστές έχουν την πεποίθηση ότι οι απαντήσεις από πάνω προς τα κάτω στα προβλήματα της κοινωνίας είναι ανώτερες από τις απαντήσεις της βάσης προς τα πάνω που δημιουργεί η ελεύθερη αγορά».

Αντί να παραδεχτούν ότι ο ναζισμός ήταν σοσιαλιστικός και καταστροφικός, οι σκληροπυρηνικοί  Σοσιαλιστές δηλώνουν “ότι δεν ήταν σοσιαλισμός”. Θα ήταν πιο ειλικρινές αν έλεγαν , “Ωχ.” Αλλά συνήθως αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο (σε έντονη άρνηση) σε αποτυχημένα σοσιαλιστικά πειράματα παντού, από τη Σοβιετική Ένωση έως τη Βενεζουέλα.

Ο Διευθυντής περιεχομένου της FEE, Dan Sanchez, προκάλεσε πολλές αναρτήσεις όταν πρόσφατα δήλωσε αυτό:

«Περιπτώσεις σοσιαλισμού που δεν τους αρέσουν: «Δεν είναι αληθινός σοσιαλισμός». Περιπτώσεις καπιταλισμού που τους αρέσουν: «Δεν είναι αληθινός καπιταλισμός». Οι σοσιαλιστές χάνουν πάντα στα οικονομικά, γι’ αυτό προσπαθούν να κερδίσουν στα παγκόσμια συστήματα».

Ρωτήστε τον εαυτό σας αυτό: η ακόλουθη δήλωση ακούγεται σαν κάτι που ένας σοσιαλιστής θα έλεγε ή κάτι που θα έλεγε ένας υποστηρικτής της ελεύθερης αγοράς, ένας καπιταλιστής;

«Το καλό της κοινότητας έχει προτεραιότητα σε σχέση με αυτό του ατόμου. Αλλά το κράτος πρέπει να διατηρεί  τον έλεγχο. κάθε ιδιοκτήτης πρέπει να αισθάνεται τον εαυτό του ως υπάλληλο του κράτους. Είναι καθήκον του να μην καταχραστεί τα υπάρχοντά του εις βάρος του κράτους ή τα συμφέροντα των συμπατριωτών του. Αυτό είναι το επίμαχο σημείο. Το τρίτο Ράιχ θα διατηρεί πάντα το δικαίωμα να ελέγχει τους ιδιοκτήτες ακινήτων».

Αυτός ήταν ο Aδόλφος Χιτλερ  σε μια συνέντευξη του 1931 με τον Ρίτσαρντ Μπράιτινγκ . Είπε ουσιαστικά το ίδιο πράγμα εκατό φορές ή και περισσότερες και είναι ακριβώς αυτό που πραγματοποίησε στην πράξη. Και είναι τόσο σοσιαλιστής όσο δεν παίρνει. Κανένας καπιταλισμός ή ελεύθερη αγορά δεν υπάρχει για σε αυτόν.

Πριν από έναν αιώνα, ένας μεγαλομανής άρχισε την πολιτική του καριέρα στην εξουσία. Ο κόσμος υπέστη ανυπολόγιστη καταστροφή στα χέρια αυτού του αντί- χριστιανικού και αντι-καπιταλιστικού τέρατος. Μην είστε αφελείς ή αρκετά ανόητοι ώστε να υποδείξετε ότι ήταν διαφορετικός .

Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε:

“The Only Spectrum That Makes Sense” by Lawrence W. Reed

“The Nazis Were Capitalist? A Lie Touted by Socialists” by Chris Calton

“Were the Nazis Really Socialists? It Depends on How You Define Socialism” by Michael Rieger

“The XYZs of Socialism” (free eBook) by Lawrence W. Reed

“You May Think You Like Socialism, But You’re Probably Not a Socialist at Heart” by Kyle deVries

“Was Adolf Hitler a Christian?” (video) by Ray Comfort and Gordon Robertson

“Was Hitler a Christian?” By James Patrick Holding

Ο Lawrence W. Reed είναι ομότιμος πρόεδρος της FEE, ανώτερος συνεργάτης της οικογένειας Humphreys και παγκόσμιος πρέσβης για την ελευθερία του Ron Manners, έχοντας υπηρετήσει για σχεδόν 11 χρόνια ως πρόεδρος της FEE (2008–2019). Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου “Was Jesus a Socialist?” «Ήταν ο Ιησούς Σοσιαλιστής;» καθώς και “Real Heroes: Incredible True Stories of Courage, Character, and Conviction”  και “Excuse Me, Professor: Challenging the Myths of Progressivism”  «Αληθινοί Ήρωες: απίστευτες ιστορίες κουράγιου, χαρακτήρα και πεποιθήσεων», και “Excuse Me, Professor: Challenging the Myths of Progressivism.” «Με συγχωρείτε, Καθηγητά: αμφισβητώντας τους μύθους του προοδευτισμού». Ακολουθήστε τον στο LinkedIn και το Twitter και κάντε Like στη δημόσια σελίδα του στο Facebook. Η ιστοσελίδα του είναι η LawrenceWReed.com.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο FEE.org.

 

Ακολουθήστε μας στο Telegram @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο Facebook @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο SafeChat @epochtimesgreece

Η επιστήμη πίσω από την υποχρεωτική μάσκα στα σχολεία παραπαίει, ενώ οι επιπτώσεις αγνοούνται

Ανάλυση Ειδήσεων

Θα πρέπει τα παιδιά να φορούν μάσκες στο σχολείο; Αξιολογώντας το κόστος και τα οφέλη και παίρνοντας υπόψη ορισμένες από τις τελευταίες επιστημονικές έρευνες που έχουν δημοσιευτεί, πολλά πράγματα δεν «ταιριάζουν μεταξύ τους» στην περίπτωση της χρήσης μασκών στα σχολεία.

Καταρχάς, κάτι βασικό.

Ο κίνδυνος θανάτου από COVID-19 μεταξύ των μαθητών είναι πάρα πολύ χαμηλός.

Πόσο χαμηλός;

Μια μελέτη του Nature που εκτιμά το ποσοστό θνησιμότητας από λοίμωξη (IFR) COVID-19, ή το ποσοστό των μολυσμένων που πεθαίνουν, βρήκε IFR μόλις 0,001% σε παιδιά ηλικίας 5-9 ετών και IFR πολύ κάτω από το 0,01% σε όλα τα άτομα ηλικίας 19 ετών και κάτω.

Αυτό είναι λιγότερο από ένα στα 10.000 μεταξύ των εφήβων και λιγότερο από ένα στα 100.000 σε παιδιά ηλικίας 5 έως 9 ετών.

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής (AAP), η οποία έχει υποστηρίξει τη χρήση μάσκας σε παιδιά ηλικίας 2 ετών και πάνω, διαπίστωσε ότι μόνο 460 παιδιά είχαν πεθάνει από COVID-19 από τα τέλη Μαΐου 2020 έως τις 9 Σεπτεμβρίου 2021 σε 45 πολιτείες, τη Νέα Υόρκη, το Γκουάμ και το Πουέρτο Ρίκο — 0,08% του συνολικού αριθμού των θανάτων που μέτρησαν.

Κοιτάζοντας ξανά σε πολλές πολιτείες, το AAP διαπίστωσε ότι τα κρούσματα COVID-19 μεταξύ των παιδιών έχουν αυξηθεί τις τελευταίες εβδομάδες, αυξανόμενο κατά 10% από 4.797.683 σε 5.292.837 μεταξύ 26 Αυγούστου και 9 Σεπτεμβρίου – μια τάση που θα μπορούσε να σχετίζεται με την έναρξη της δια ζώσης εκπαίδευσης.

Ωστόσο, τα ίδια τα στοιχεία του AAP δείχνουν ότι τα παιδιά είναι μόλις το 0,9% των νοσηλειών COVID-19, ποσοστό ίσο με τις προηγούμενες εβδομάδες και χαμηλότερο από τα αναφερόμενα ποσοστά νοσηλείας 3,8% στα μέσα του 2020.

Με όλα αυτά κατά νου, ποια είναι τα οφέλη της μάσκας στα παιδιά;

Σύμφωνα με το AAP, αυτά τα οφέλη περιλαμβάνουν την «προστασία των ανεμβολίαστων μαθητών από την COVID-19», καθώς και τη «μετάδοση».

Ωστόσο, όπως περιγράφεται παραπάνω, οι κίνδυνοι της COVID-19 για τους μαθητές ήταν και παραμένουν εξαιρετικά χαμηλοί.

Επιπλέον, τα εμβόλια έχουν διατεθεί ευρέως ή έχουν γίνει ακόμη και υποχρεωτικά σε εκπαιδευτικούς, οι οποίοι ανήκουν σε ηλικιακές ομάδες πιο ευάλωτες στην COVID-19 από τα παιδιά – και παρά τις προσπάθειες περιορισμού της πρόσβασης στην ιβερμεκτίνη, τα άτομα μπορεί ακόμα να είναι σε θέση να αποκτήσουν το φάρμακο, το οποίο προσδιορίζεται ως «απαραίτητο φάρμακο» από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, καθώς και άλλες πιθανές θεραπευτικές αγωγές.

Όπως και το AAP, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) συνιστούν τώρα καθολική χρήση μάσκας στα σχολεία, μια αλλαγή από την προηγούμενη στάση του ότι οι εμβολιασμένοι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζεται να φορούν μάσκες. (Ούτε το AAP ούτε το CDC αναφέρουν φυσική ανοσία στις σχολικές οδηγίες).

Και αυτοί επισημαίνουν τη μετάδοση ως δικαιολογία για την καθολική χρήση μάσκας σε εσωτερικούς χώρους, επικαλούμενοι την εξαιρετικά μεταδοτική μετάλλαξη Δέλτα.

Οι ανησυχίες σχετικά με τη μετάδοση συνοψίζονται σε δύο ερωτήματα: Πρώτον, πόσο είναι η εκτεταμένη μετάδοση COVID-19 που ξεκινάει από τα παιδιά στο σχολείο και δεύτερον, πόσο καλά περιορίζουν τη μετάδοση οι μάσκες και η υποχρεωτικότητα μάσκας;

Ενώ ορισμένοι επιστήμονες έχουν παράσχει αποδείξεις ότι τα παιδιά μπορεί να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση του ιού στην κοινωνία, οι ερευνητές συμφωνούν γενικά ότι τα παιδιά, και ειδικά τα μικρά παιδιά, δεν είναι οι κύριοι παράγοντες.

Μια μελέτη παρατήρησης στο Journal of the American Medical Association έδειξε ότι τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 9 ετών που πάνε σχολείο δεν ήταν σημαντικοί παράγοντες για την εξάπλωση του COVID-19, αν και τα ευρήματα της μελέτης για τους εφήβους ήταν πιο διφορούμενα.

Μια μετα-ανάλυση του 2020 ή ανάλυση πολλαπλών μελετών σχετικά με την ευαισθησία της COVID-19 μεταξύ μικρών παιδιών και εφήβων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ευαισθησία ήταν χαμηλότερη σε αυτές τις ομάδες από ότι στους ενήλικες και προσέφερε «αδύναμες αποδείξεις» ότι διαδραματίζουν μικρότερο ρόλο στη μετάδοση σε επίπεδο πληθυσμού.

Πιο πρόσφατα, μια μετα-ανάλυση του 2021 σχετικά με τις ομάδες μετάδοσης της COVID-19 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που έχουν μολυνθεί στο σχολείο «είναι απίθανο να μεταδώσουν τον SARS-CoV-2 στα μέλη της οικογένειάς τους που συγκατοικούν».

Ενώ η παραλλαγή Δέλτα φαίνεται να είναι πιο μεταδοτική, οδηγώντας σε αύξηση των κρουσμάτων και των θανάτων που σχετίζονται με τον ιό του ΚΚΚ (Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα), πολλοί υποστήριξαν ότι είναι λιγότερο θανατηφόρα από το αρχικό στέλεχος Άλφα.

Αυτό θα ήταν σύμφωνο με την υποθετική αντιστάθμιση μεταξύ μετάδοσης και λοιμογόνου παράγοντα, γεγονός που υποδηλώνει ότι τα παθογόνα εξελίσσονται προς την κατεύθυνση της εξάπλωσης, ενώ ταυτόχρονα γίνονται λιγότερο επιβλαβή για τους ξενιστές τους.

Η αποτελεσματικότητα των μασκών και των εντολών μάσκας στα σχολεία είναι επίσης θέμα διαφωνίας, με τις εντολές μάσκας για τους μαθητές να στερούνται προφανώς σαφούς υποστήριξης.

Στην εκτελεστική εντολή του στις 30 Ιουλίου κατά της υποχρεωτικότητας της μάσκας στα σχολεία της Φλόριντα, ο κυβερνήτης Ρον ΝτεΣάντις υποστήριξε ότι «ο εξαναγκασμός των μαθητών να φορούν μάσκες στερείται μιας καλά θεμελιωμένης επιστημονικής αιτιολόγησης», επικαλούμενος μια προδημοσίευση του 2021 που δεν βρήκε καμία συσχέτιση μεταξύ των εντολών μάσκας και των ποσοστών των περιπτώσεων COVID-19 μεταξύ μαθητών και καθηγητών σε σχολεία στη Φλόριντα, τη Νέα Υόρκη και τη Μασαχουσέτη.

Ωστόσο, οι συντάκτες αυτής της μελέτης τόνισαν ότι η έρευνά τους περιορίστηκε σε μόλις τρεις πολιτείες, πράγμα που σημαίνει ότι τα συμπεράσματά τους ενδέχεται να μην ισχύουν αλλού. Τόνισαν επίσης ότι οι παραλλαγές μάσκας που εντόπισαν στα σχολεία της Φλόριντα θα μπορούσε να κάνει τα ευρήματά τους «ακόμη λιγότερο γενικευμένα σε όλους τους μαθητές των ΗΠΑ».

Μια έκθεση του 2020 από το ίδιο το CDC σχετικά με τα δημοτικά σχολεία στη Γεωργία σημείωσε ότι «τα κρούσματα COVID-19 ήταν 37% χαμηλότερα στα σχολεία που απαιτούσαν από τους δασκάλους και τα μέλη του προσωπικού να χρησιμοποιούν μάσκες».

Είναι σημαντική, ωστόσο, η διαπίστωση του CDC ότι οι εντολές μάσκας για τους μαθητές δεν είχαν στατιστικά σοβαρό αντίκτυπο στη συχνότητα εμφάνισης COVID-19.

Και εδώ, οι συντάκτες της μελέτης σημείωσαν ορισμένους περιορισμούς στο έργο τους. Συγκεκριμένα, τα ευρήματά τους βασίστηκαν στην αυτοαναφορά και οι ερευνητές δεν εξέτασαν άμεσα εάν οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν μάσκες.

Τι γίνεται με τις μάσκες γενικότερα;

Μια πρώιμη τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή 4.862 ενηλίκων συμμετεχόντων από τη Δανία δεν διαπίστωσε μείωση της λοίμωξης COVID-19 λόγω της χρήσης χειρουργικών μασκών, αν και οι συγγραφείς σημείωσαν ότι ορισμένα αποτελέσματα ήταν «ασαφή».

Την 1η Σεπτεμβρίου, ωστόσο, οι ερευνητές δημοσίευσαν μια έρευνα εργασίας που περιγράφει λεπτομερώς μια τυχαιοποιημένη δοκιμή της προώθησης της μάσκας σε κοινότητες στο αγροτικό Μπανγκλαντές, στην οποία συμμετείχαν 600 χωριά και περισσότερα από 300.000 άτομα, η οποία φαίνεται να υποστηρίζει τη χρήση μάσκας.

Μετά την έρευνα “όλων των προσιτών συμμετεχόντων” και τις εξετάσεις αίματος στα συμπτωματικά άτομα, οι ερευνητές συνέδεσαν την προώθηση της μάσκας με μια μικρή μείωση των συμπτωματικών λοιμώξεων COVID-19.

Ωστόσο, όπως με τη μελέτη στη Δανία, η μελέτη του Μπανγκλαντές είχε ως στόχο να εξετάσει ρητά τη χρήση μάσκας μεταξύ εκείνων «που φαίνεται να είναι 18 ετών και άνω», όχι των μικρών παιδιών ή των εφήβων στους οποίους ισχύουν οι εντολές για τη χρήση μάσκας στα σχολεία.

Ποιο είναι, λοιπόν, το δυνητικό κόστος της απαίτησης να φοράνε τα παιδιά μάσκα στο σχολείο;

Ένα προφανές είναι η καθαριότητα.

«Σχεδόν όλοι διδαχθήκαμε ως παιδιά ότι τα χαρτομάντιλα μιας χρήσης είναι καλά επειδή τα μαντήλια είναι ανθυγιεινά και αηδιαστικά», έγραψε ο Michael Brendan Dougherty σε άρθρο του για το National Review Online. «Αλλά για τα μικρά παιδιά, ιδιαίτερα τα νήπια, οι βαμβακερές μάσκες που φορούν συχνότερα στα σχολεία είναι ακριβώς αυτό, ένα μαντήλι που τραβιέται πάνω από το στόμα και τη μύτη τους συνεχώς. Συχνά είναι αηδιαστικά στο τέλος μιας ημέρας χρήσης».

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι παιδικές μάσκες μπορεί να είναι ένα έδαφος αναπαραγωγής βακτηρίων και άλλων μικροοργανισμών, μερικά εκ των οποίων είναι δυνητικά επικίνδυνα.

Μια πρόσφατη ανάλυση από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα αποκάλυψε ότι οι περισσότερες μάσκες που φοριούνται από παιδιά σε θερμοκρασία 90 βαθμών Φαρενάιτ μολύνθηκαν με παράσιτα, μύκητες και βακτήρια, συμπεριλαμβανομένου ενός ιού που είναι γνωστό ότι προκαλεί θανατηφόρα συστηματική ασθένεια στα ελάφια και τα βοοειδή.

Οι μάσκες, ιδιαίτερα οι μάσκες μιας χρήσης, είναι επίσης επιβλαβείς για το περιβάλλον. Με δισεκατομμύρια μάσκες μίας χρήσης να απορρίπτονται καθημερινά, οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι πεταμένες μάσκες και οι αναπνευστήρες αυξάνουν τη ρύπανση από πλαστικά – ένα πρόβλημα στο οποίο οι εντολές για τη σχολική μάσκα μπορούν μόνο να επιδεινώσουν.

Η μάσκα και άλλες παρεμβάσεις μπορεί επίσης να έχουν επιπτώσεις που σχετίζονται με τη συχνότητα άλλων αναπνευστικών ασθενειών.

Η πρόσφατη, εκτός εποχής αύξηση των παιδιατρικών νοσηλειών για αναπνευστικό συγκυτιακό ιό (RSV) έχει συνδεθεί με την αντίδραση του COVID-19, με βρέφη και μικρά παιδιά που διαφορετικά θα είχαν εκτεθεί σε RSV σε μικρότερη ηλικία, τώρα να αρρωσταίνουν από αυτό.

Η μάσκα μπορεί επίσης να έχει σημαντικές ψυχολογικές και αναπτυξιακές επιπτώσεις στα παιδιά.

Ένα άρθρο του 2004 σχετικά με τη χρήση μάσκας σε παιδιατρικό νοσοκομείο, το οποίο συντάχθηκε πολύ πριν η πανδημία COVID-19 μετατοπίσει την επιστημονική συζήτηση για τη χρήση μάσκας, ανέλυσε πιο λεπτομερώς ορισμένους από τους ψυχολογικούς κινδύνους για τα παιδιά.

«Φανταστείτε τον αντίκτυπο ενός νοσοκομείου γεμάτου με “απρόσωπους” ανθρώπους σε ένα μικρό παιδί. Ποιος χαμογελάει; Ποιος κατσουφιάζει; Πώς μπορώ να αναγνωρίσω το γιατρό μου; Πώς με αναγνωρίζει η νοσοκόμα μου; Γιατί όλοι φοβούνται τόσο εμένα και τα μικρόβια μου;».

«Όταν φοράτε μάσκες, προστατευτικά γυαλιά ή/και ασπίδες προσώπου, η μη λεκτική επικοινωνία μειώνεται. Οι λεπτές ενδείξεις του προσώπου απουσιάζουν ή μπορεί να παρερμηνεύονται και η ανάγνωση χειλιών είναι αδύνατη».

Πιο πρόσφατα, σε μια συνεδρίαση με τον κυβερνήτη ΝτεΣάντις και άλλους επιστήμονες, ο καθηγητής του Στάνφορντ Δρ Τζέι Μπατατσάρια υποστήριξε ότι η χρήση μάσκας σε παιδιά είναι τόσο ιατρικά περιττή όσο και «αναπτυξιακά ακατάλληλη».

«Θέλω να πω, πώς διδάσκεις σε ένα παιδί να διαβάζει με μάσκα προσώπου στο Zoom; Νομίζω ότι τα παιδιά αναπτύσσονται παρακολουθώντας άλλους ανθρώπους», δήλωσε ο Μπατατσάρια.

Η διαμάχη σχετικά με τις αναπτυξιακές επιπτώσεις της μάσκας των παιδιών έχει επηρεάσει ακόμη και το AAP.

Τον Αύγουστο, χρήστες του Διαδικτύου «ξέθαψαν» μια σελίδα του AAP τονίζοντας την αναπτυξιακή σημασία του χρόνου «πρόσωπο με πρόσωπο» μεταξύ γονέων και βρεφών που προφανώς είχαν αφαιρεθεί από την ιστοσελίδα του οργανισμού, μαζί με άλλες σελίδες του AAP που περιγράφουν πώς τα βρέφη και τα μικρά παιδιά μαθαίνουν παρατηρώντας πρόσωπα.

Το AAP απάντησε εξηγώντας ότι οι ιστοσελίδες εξαφανίστηκαν ως αποτέλεσμα της μετεγκατάστασης του ιστότοπου, λέγοντας στο Just the News ότι «ορισμένες περιοχές περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένης της Πρώιμης Ανάπτυξης Εγκεφάλου και Παιδιών, εξακολουθούν να οργανώνονται πριν βγουν στη νέα πλατφόρμα».

Τέλος, η πρακτική της εφαρμογής μασκών θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι θέτει σε κίνδυνο την ατομική και γονική αυτονομία.

Ομάδες υπεράσπισης όπως η Utah Parents United έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στις εντολές για τη χρήση μάσκας στα σχολεία, λέγοντας ότι υπονομεύουν τα γονεϊκά δικαιώματα και είναι περιττές για μια τόσο χαμηλού κινδύνου ομάδα, ιδιαίτερα δεδομένης της διαθεσιμότητας εμβολίων σε ενήλικες δασκάλους και προσωπικό.

Με όλα όσα ξέρουμε μέχρι στιγμής, πώς μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτούς τους γονείς;

Εάν τα οφέλη από τις εντολές μάσκας δεν υπερτερούν του κόστους, είναι δύσκολο να βρεθεί σφάλμα στον αντίλογο, ή τουλάχιστον σκεπτικισμός – ειδικά για τους νέους μαθητές, οι οποίοι διατρέχουν τον χαμηλότερο κίνδυνο σοβαρής ασθένειας και θανάτου και οι οποίοι μπορεί να είναι πιο ευάλωτοι στο αβέβαιο και υποτιμημένο κόστος της καθολικής υποχρεωτικότητας της μάσκας και άλλων αυστηρών μέτρων.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι οι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Άποψη: Φόβητρο, ανάγκη για την επιβίωση του πολιτισμού

Σχολιασμός

Το φόβητρο είναι η αρχαία ικανότητα να τρομάζεις κάποιον από το να βλάψει εσένα, τους φίλους σου ή τα συμφέροντά σου – χωρίς τη διεξαγωγή κάποιου μεγάλου πολέμου.

Θέλεις ειρήνη; Τότε να είσαι προετοιμασμένος για πόλεμο. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν οι Ρωμαίοι.

Είναι μια εύκολα κατανοητή έννοια κατά τρόπο αφηρημένο. Αλλά το φόβητρο εξακολουθεί να παραμένει μια μυστικιστική ιδιότητα πίσω από το προφανές αφού δύσκολα αποκτάται και όμως εύκολα χάνεται.

Οι ‘ταλαιπωρημένες’ δημοκρατίες της δεκαετίας του ‘30 πήραν το μάθημά τους όταν συνέχιζαν να συναινούν στις διαδοχικές επιθέσεις του Χίτλερ.

Η Γερμανία του Χίτλερ επιτέθηκε αργότερα ανόητα σε μια πολύ ισχυρότερη Σοβιετική Ένωση το 1941, μια επίθεση βασισμένη πάνω στο «χαμένο φόβητρο» της Μόσχας μετά από τις κακές επιχειρήσεις της στην Πολωνία και τη Φινλανδία, το σύμφωνό της με τους Ναζί και τις τότε εκκαθαρίσεις των αξιωματικών της.

Το φόβητρο είναι πανταχού παρών και το βλέπουμε να εφαρμόζεται επίσης και σε άλλα ζητήματα πέραν του πολέμου και της ειρήνης. Το εγκληματικό κύμα δολοφονιών και βίαιων επιθέσεων που βλέπουμε τώρα να συμβαίνει στις μεγάλες πόλεις μας οφείλεται στις ηχηρές προσπάθειες κάποιων για διακοπή χρηματοδότησης της αστυνομίας και εντάσσουν τα εγκλήματα αυτά μέσα σε ένα τέτοιο εννοιολογικό πλαίσιο, έτσι ώστε με κάποιον μαγικό τρόπο ο φταίχτης να είναι η κοινωνία, και όχι ο εγκληματίας.

Ως αποτέλεσμα, οι παραβάτες του νόμου πλέον θεωρούν ότι εάν ληστέψουν, πληγώσουν ή σκοτώσουν κάποιον υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τους αποφέρει κάποιο χρηματικό κέρδος, ή το λιγότερ, μια μεγάλη ικανοποίηση. Δεν φοβούνται πλέον μια πιθανή 30ετή ποινή φυλάκισης. Έτσι, βλέπουν μικρό τον κίνδυνο στο να βλάψουν ανθρώπους. Και οι αθώοι υποφέρουν.

Με το τείχος στα σύνορα, βάζοντας τέλος στη χρήση της μεθόδου “σύλληψη και απελευθέρωση”, και την έκδοση σκληρών απειλών στις κυβερνήσεις του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής, μια νέα αμερικανική αποτρεπτική στάση το 2019-20 αποθάρρυνε τα κάποτε ασταμάτητα κύματα μεταναστών.

Οι μετανάστες που έφταναν στο Βορρά ήξεραν ότι ακόμη και αν έφταναν και διέσχιζαν τα σύνορα, υπήρχε μια μεγάλη πιθανότητα όλη αυτή η προσπάθεια να ήταν μάταιη, δεδομένης της γρήγορης σύλληψης και απέλασης.

Έτσι, κάνοντας τους ορθολογικούς υπολογισμούς τους, οι μετανάστες αποφάσισαν να μείνουν στα σπίτια τους, περιμένοντας λιγότερο αποτρεπτικές εποχές. Και η ευκαιρία ήρθε όταν ο Τζο Μπάιντεν σταμάτησε την κατασκευή του τοίχους, επανέφερε τη “σύλληψη και απελευθέρωση” και μείωσε τις πιέσεις στο Μεξικό για να σταματήσει τα τροχόσπιτα που κατευθύνονταν βόρεια.

Στο εξωτερικό, ο Ντόναλντ Τραμπ αποκατέστησε τη «στρατηγική του φόβητρου» που είχε χάσει ο προκάτοχός του.

Ο Μπαράκ Ομπάμα είχε παραβλέψει το δολοφονικό ISIS ως «JVs» – και αυτοί ευδοκίμησαν. Σήκωσε τους ώμους όταν η Κίνα κατέλαβε έκταση στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας για να χτίσει στρατιωτικές βάσεις. Διέκοψε την πυραυλική άμυνα στην Ευρώπη, ωθώντας με αυτόν τον τρόπο σε δράση τον Βλαντιμίρ Πούτιν  κατά τη διάρκεια της δικής του προεκλογικής εκστρατείας το 2012.

Ο Ομπάμα ανακοίνωσε με έντονο ύφος τα κόκκινα σημεία στη Συρία χωρίς να έχει σκοπό να τις επιβάλει ποτέ. Έδωσε πίσω στους Ταλιμπάν τους φυλακισμένους τρομοκράτες ηγέτες τους με αντάλλαγμα την επιστροφή του Αμερικανού λιποτάκτη Μπόου Μπέργκνταλ. Και έστειλε ‘νύχτα’ στους Ιρανούς  μετρητά για να τους πείσει να συνάψουν μια ευχάριστη γιαυτούς Ιρανική συμφωνία. Έπειτα ήρθε η επιθετικότητα καθώς το φόβητρο των ΗΠΑ διαβρώθηκε.

Ως αντίδοτο σε όλα αυτά, ο Τραμπ κατέστρεψε το «χαλιφάτο» του ISIS. Εξάλειψε μια επίθεση Ρώσων μισθοφόρων στη Συρία. Έβγαλε από τη μέση τους εγκέφαλους τρομοκρατικών οργανώσεων όπως ο Ιρανός στρατηγός Κασέμ Σουλεϊμάνι και ο δολοφόνος του ISIS Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι.

Για όλους τους επικίνδυνους παράγοντες, ένας απρόβλεπτος Τραμπ φαινόταν πιο πιθανό να ανταποδώσει αν προκληθεί. Ως αποτέλεσμα, οι εχθροί της Αμερικής φοβούνταν να αμφισβητήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και οι φίλοι της και οι αυτοί που παραμένουν ουδέτεροι ήταν πιο έτοιμοι να συνεργαστούν με μια δύναμη που θεωρήθηκε ξανά, όχι απλώς αξιόπιστη, αλλά πρόθυμη να αναλάβει εύλογα ρίσκα για να βοηθήσει στην ασφάλειά τους.

Το κλειδί για το «φόβητρο» είναι όλα τα μέρη να γνωρίζουν εκ των προτέρων τη σχετική ισχύ του καθενός και την πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί. Όταν οι ισχυρές δυνάμεις δυστυχώς μεταδίδουν σήματα αδυναμίας, σκόπιμα ή ακούσια, τότε οι μικρές δυνάμεις μπερδεύονται και πιστεύουν ότι οι αντίπαλοί τους μπορεί να μην είναι τόσο ισχυροί όσο φαίνονται οι ένοπλες δυνάμεις τους. Συχνά, το ατυχές αποτέλεσμα είναι περιττοί πόλεμοι.

Ζούμε αρκετά επικίνδυνες στιγμές γιατί ο Τζο Μπάιντεν μείωσε τον αμυντικό προϋπολογισμό. Αποχώρησε απερίσκεπτα από το Αφγανιστάν, αφήνοντας πίσω Αμερικανούς πολίτες, Αφγανούς συμμάχους και φίλους μας καθώς και σύγχρονο εξοπλισμό αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Εξόργισε τους εταίρους μας στο ΝΑΤΟ που εγκαταλείφθηκαν με περίπου 8.000 στρατιώτες, σε μια χώρα στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες τους είχαν ζητήσει κάποτε να εισέλθουν. Έχει πολιτικοποιήσει τον στρατό, μετατρέποντάς τον σε μια καρικατούρα μιας «αφυπνησμένης» ελίτ υψηλόβαθμων στελεχών, το ακριβώς αντίθετο από τους συντηρητικούς στρατιώτες.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι εχθροί μας – η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας, οι Ιρανοί θεοκράτες, οι τρελοί Βορειοκορεάτες – αναλογίζονται πλέον αν η απερίσκεπτη χαλαρότητα του Μπάιντεν είναι μια παρέκκλιση. ‘Η είναι πλέον χαρακτηριστικό της διοίκησής του; Ή μήπως σηματοδοτεί μια νέα πιο αδύναμη και μπερδεμένη Αμερική που προσφέρει στους εχθρούς στρατηγικά ανοίγματα;

Όπως ο υποψήφιος εγκληματίας, ή ο υποψήφιος μετανάστης, οι εχθροί μας γνωρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη δύναμη να αποτρέψουν κάθε ανεπιθύμητη συμπεριφορά, δεδομένου της τεράστιας στρατιωτικής δύναμης, της τεράστιας οικονομίας και της παγκόσμιας κουλτούρας της.

Αλλά μπορεί να μην τα υπολογίσουν όλα αυτά όταν τέτοια δύναμη έρχεται με μια τόσο αντιληπτή σύγχυση. Και έτσι, με τον τρόπο ενός ενθουσιασμένου εγκληματία ή μετανάστη, δοκιμάζουν κάτι που διαφορετικά δεν θα το έκαναν.

Εν ολίγοις, το φόβητρο στο εσωτερικό και στο εξωτερικό έχει πλέον χαθεί επικίνδυνα. Και θα είναι ακόμη πιο τρομακτική η προσπάθεια να ανακτήσουμε αυτό που τόσο βιαστικά και ανόητα χαραμίσαμε.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της The Epoch Times.

Άποψη: Θρησκευτική πίστη, μια απειλή για τον απολυταρχισμό

Σχολιασμός

Ως βιβλιοφάγος, αποφάσισα να διαβάσω την αυτοβιογραφία της Τζένιφερ Ζενγκ «Witnessing History: One Woman’s Fight for Freedom and Falun Gong».

Δημοσιευμένο το 2005, το βιβλίο αυτό είναι η αυτοβιογραφία μιας ασκούμενης του Φάλουν Γκονγκ, η οποία φυλακίστηκε σε κινεζικό στρατόπεδο επανεκπαίδευσης, βασανίστηκε και ταπεινώθηκε μέχρι να «μεταρρυθμιστεί».

Είναι μια ιστορία επιμονής, πίστης, διώξεων και λύτρωσης και αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα της διαχρονικής δύναμης που έχει η πίστη, η αλήθεια, η συμπόνια και η ανεκτικότητα.

Κυρίως όμως, το βιβλίο είναι μια απτή υπενθύμιση της δίωξης που δέχεται η θρησκευτική πίστη και η συνείδηση σε πολλά μέρη του κόσμου. Ως εκ τούτου, το βιβλίο της Ζενγκ έχει πολλές φορές αναθεωρηθεί.

Η ιστορία της Ζενγκ εξετάζει γιατί οι κινεζικές αρχές και άλλες κυβερνήσεις διώκουν ανελέητα και βίαια θρησκευτικές ομάδες απλώς και μόνο επειδή ασκούσαν την πίστη τους.

Στην περίπτωση του Φάλουν Γκονγκ, αυτός ο διωγμός περιελάμβανε στέρηση ύπνου, σκληρή εργασία, πλύση εγκεφάλου, εκτελέσεις, φρικτές συνθήκες σε στρατόπεδα επανεκπαίδευσης, βίαιες αφαιρέσεις οργάνων και άλλα.

Ωστόσο, η αντιμετώπιση που οι ασκούμενοι του Φάλουν Γκονγκ στην Κίνα έχουν από το κινεζικό καθεστώς δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός θρησκευτικών διώξεων στον κόσμο. Για παράδειγμα, στην Κίνα αυτή τη στιγμή, η μουσουλμανική μειονότητα των Ουιγούρων στο Σιντζιάνγκ αντιμετωπίζει σχεδόν την ίδια μεταχείριση.

Επιπλέον, η κοινότητα Μπαχάι διώκεται εδώ και πολύ καιρό στο Ιράν και την Υεμένη, όπου τα μέλη τους αντιμετωπίζουν μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης.

Πιο πρόσφατα, χριστιανικές εκκλησίες έχουν καταστραφεί στην Ινδονησία, μερικές φορές ακόμη και με τη σιωπηρή υποστήριξη των αρχών. Στο Αφγανιστάν, υπήρξαν αναφορές για άτομα που εκτελέστηκαν επειδή είχαν την Αγία Γραφή στα τηλέφωνά τους.

Γιατί λοιπόν κάποιες χώρες διώκουν τόσο άγρια τις θρησκείες;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι τόσο ανησυχητική όσο και αληθινή. Το κυβερνών καθεστώς φοβάται ότι οι άνθρωποι θα υπακούσουν και θα δράσουν σύμφωνα με μια αρχή που θεωρούν υψηλότερη από το κυβερνών κόμμα.

Στην Κίνα, το Κομμουνιστικό Κόμμα παίρνει ουσιαστικά τη θέση του Θεού. Θα καταστείλει βάναυσα κάθε θρησκεία, φιλοσοφία ή ιδεολογία που θεωρείται ότι ανταγωνίζεται το κομμουνιστικό κόμμα στις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) θα κάνει τα πάντα για να διατηρήσει την εξουσία και να αποκρούσει κάθε αντίθεση στην αυταρχική διακυβέρνησή του, ακόμη και από ένα μη βίαιο θρησκευτικό κίνημα, επειδή φοβάται ιδέες που δεν μπορεί να ελέγξει ή δεν προέρχονται από αυτό.

Το βιβλίο της Ζενγκ υπενθυμίζει στους αναγνώστες του ότι, ακόμη και σήμερα, οι θρησκευτικές ελευθερίες δέχονται σοβαρή απειλή.

Ακόμη και σε χώρες όπως η Αυστραλία, όπου το κοινό νομικό σύστημα – με ρίζες στη θρησκεία, τις θρησκευτικές αξίες και τις παραδόσεις – διαβρώνεται, διαλύεται και, εν πάση περιπτώσει, αμφισβητείται και δέχεται σοβαρή επίθεση.

Οι διάφορες μορφές πίστης συχνά συγκρούονται με κύματα νέας νομοθεσίας που στοχεύουν στον επανασχεδιασμό της κοινωνίας.

Αυτοί οι νόμοι επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο. Μέσα σε αυτούς περιλαμβάνεται και σχετίζονται με το πώς και πότε γεννιόμαστε, πώς ορίζεται ο γάμος και πλέον επεκτείνεται στον τρόπο με τον οποίο πεθαίνουμε.

Η μεταχείριση του Φάλουν Γκονγκ, την οποία οι κινεζικές αρχές ψευδώς ισχυρίζονται ότι είναι «κακή», είναι μια υπενθύμιση ότι ο ολοκληρωτισμός φοβάται τη θρησκευτική πίστη.

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα ενστερνίζονται το Άρθρο 1 του The Humanist Manifesto II 1973 – ένα κείμενο του ουμανιστικού κινήματος – το οποίο αναφέρει ότι «οι παραδοσιακές … θρησκείες που τοποθετούν την αποκάλυψη, τον Θεό, την τελετουργία ή το δόγμα πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες και εμπειρία ζημιώνουν το ανθρώπινο είδος. Ο,τιδήποτε αφορά τη φύση πρέπει να περνάει τις δοκιμές των επιστημονικών στοιχείων. … Τα δόγματα και οι μύθοι των παραδοσιακών θρησκειών δεν το κάνουν».

Η δίωξη των θρησκειών παραβιάζει επίσης το διεθνές δίκαιο. Υπάρχουν πολλά διεθνή έγγραφα για τα ανθρώπινα δικαιώματα που προστατεύουν το δικαίωμα να ασκεί κανείς τη θρησκεία του -δημόσια και ιδιωτικά- ελεύθερα. Είναι μια προσπάθεια κωδικοποίησης των φυσικών δικαιωμάτων.

Το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αναφέρει: «Ο καθένας έχει δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Αυτό το δικαίωμα περιλαμβάνει την ελευθερία να αλλάξει τη θρησκεία ή την πεποίθησή του και την ελευθερία, είτε μόνος είτε σε κοινότητα με άλλους και δημόσια ή ιδιωτικά, να εκδηλώσει τη θρησκευτική του πίστη στη διδασκαλία, την πρακτική, τη λατρεία και την εθιμοτυπία».

Ο Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Χάροπ Α. Φρίμαν υποστήριξε το 1958 ότι η θρησκευτική πίστη και δράση δεν μπορούν να διαχωριστούν, λέγοντας: «Κάθε μεγάλη θρησκεία δεν είναι απλώς θέμα πίστης· είναι δράση» και ότι μια από τις «πιο δριμείες επιπλήξεις στη θρησκεία προορίζεται στους υποκριτές που πιστεύουν αλλά δεν πράττουν ανάλογα».

Υπάρχουν πολλά ακόμη διεθνή έγγραφα που προστατεύουν το δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να διατηρούν θρησκευτικές πεποιθήσεις και να ασκούν αυτές τις πεποιθήσεις.

Για παράδειγμα, η Διακήρυξη για την εξάλειψη όλων των μορφών μισαλλοδοξίας και των διακρίσεων με βάση τη θρησκεία και την πίστη υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 25 Νοεμβρίου 1981. Το άρθρο 3 της παρούσας διακήρυξης ορίζει ότι, «Διακρίσεις μεταξύ ανθρώπων λόγω θρησκείας ή πεποιθήσεων συνιστά προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και άρνηση των αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και θα καταδικαστεί ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών».

Η δίωξη της θρησκείας είναι, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της Διακήρυξης του 1981, «προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Είναι ασυμβίβαστο με τα διεθνή πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προστατεύουν τη θρησκευτική πίστη και πρακτική.

Η θρησκευτική πίστη θα πρέπει να προστατεύεται στην Κίνα και σε άλλα αυταρχικά κράτη και να επανεκτιμηθεί στις δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της The Epoch Times.

Άποψη: Τα διαβατήρια εμβολιασμού προωθούν το μίσος

Σχολιασμός

Νομικά μιλώντας (τουλάχιστον στον Καναδά), η ρητορική μίσους είναι μια δημόσια έκφραση, δημοσίευση ή συμβολική αναπαράσταση που διαδίδει, υποκινεί, προωθεί ή δικαιολογεί τον εξευτελισμό και την αποστροφή μιας αναγνωρίσιμης ομάδας.

Τους τελευταίους μήνες, έχω παρατηρήσει την ραγδαία αύξηση των πινακίδων σε κήπους που γράφουν: «Το μίσος δεν έχει σπίτι εδώ». Αυτοί που συνήθως επιδεικνύουν τέτοιες πινακίδες είναι σε γενικές γραμμές καλοπροαίρετοι άνθρωποι που πιστεύουν ότι προσφέρουν ένα μήνυμα υποστήριξης σε όσους νιώθουν περιθωριοποιημένοι. Ένα πιο αποτελεσματικό μήνυμα θα ήταν: «Καλωσορίζουμε κάθε είδους άνθρωπο. Σε αγαπάμε!» Αντίθετα, το μήνυμα υποδηλώνει ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος ατόμου που δεν είναι ευπρόσδεκτο. Αυτοί οι “ανεκδιήγητοι” είναι απεχθής και κατακρίνονται. Με άλλα λόγια, το κίνημα κατά του μίσους προωθεί το μίσος.

Κάπου στην πορεία, οι αγωνιστές κατά του μίσους φαίνεται να έχουν χάσει την ικανότητά τους να αναγνωρίζουν το μίσος, αφού ορισμένα είδη θεωρούνται υγιή. Το κίνημα είναι τόσο απορροφημένο με πινακίδες κήπων που όταν έρχεται αντιμέτωπο με πραγματική ρητορική μίσους—για παράδειγμα όταν ο πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό λέει: «Πρέπει να καταδικάσετε αυτούς τους ανθρώπους» ή «Βάζουν σε κίνδυνο τα παιδιά μας»—δεν πιάνεται απ’ το “ραντάρ” τους. Το μίσος βρήκε μια κερκόπορτα στις καρδιές τους.

Με την έλευση της πανδημίας COVID-19, χάρη στις προσπάθειες ορισμένων, έγινε μια προσπάθεια χαρακτηρισμού όσων αντιτίθενται στις καραντίνες και σε διάφορες άλλες λανθασμένες μορφές διακυβέρνησης ως υποκινητές μίσους. Ένας σαθρός ισχυρισμός κυκλοφόρησε ευρέως το 2020, για παράδειγμα, που υποδηλώνει ότι κάθε είδους κριτική στις καραντίνες ήταν μια εκδήλωση μίσους κατά ορισμένων μειονοτικών ομάδων που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο μόλυνσης. Αυτό που αποκάλυψε ότι το παράλογο αυτό επιχείρημα ήταν απλώς μια μορφή πολιτικής ρητορικής είναι ότι τώρα που τα διαβατήρια εμβολιασμού βρίσκονται στην κορυφή της ατζέντας, το επιχείρημα ότι οι περιθωριοποιημένες μειονότητες επηρεάζονται δυσανάλογα από το μέτρο αυτό, λαμβάνει πολύ μικρή προσοχή και σχεδόν ποτέ δεν αποκαλείται “έκφραση μίσους”.

Τα αναδυόμενα καθεστώτα COVID – παίρνοντας μια σελίδα από το εγχειρίδιο των Ναζί – ξεχωρίζουν μια ομάδα ως ακάθαρτους μολυσματικούς παράγοντες και μεταδοτική απειλή για την κοινωνία. Οι πολιτικοί συμμετέχουν ξεδιάντροπα σε ρητορική μίσους, υποκινώντας εσκεμμένα αποστροφή προς τους ανεμβολίαστους. Εν τω μεταξύ, οι διστακτικοί των εμβολίων COVID θεωρούνται ένοχοι για την διαφορετική άποψή τους, αφενός, και αφετέρου, για την αντίθεσή τους στην παρεμβολή του κρατικού ελέγχου πάνω στο σώμα τους.

Πριν από τον COVID, το σύνθημα «Δικό μου το σώμα, δική μου η απόφαση» ήταν πανταχού παρόν στον αγώνα για τα δικαιώματα των αμβλώσεων. Και μέχρι χθες, δεν μπορούσε κανείς να του αντιπαρατεθεί χωρίς να θεωρηθεί μισογύνης, υποκινητής του μίσους. Φτάνουμε στον COVID και εν μία νυκτί, το ιδανικό «Δικό μου το σώμα, δική μου η απόφαση» ακυρώνεται. Το σκεπτικό; Νομικά μιλώντας, η «σωματική μας αυτονομία δεν είναι απόλυτη». Πρόσφατα, δικηγόροι που εκπροσωπούν την Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU) βγήκαν λέγοντας ακριβώς αυτό, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα κατά των αμβλώσεων για να υποστηρίξουν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.

Όπως επισημαίνει ο Glen Greenwald, αυτή η θέση είναι μια στροφή 180 μοιρών για την ACLU, η οποία, σε εκθέσεις του 2008 και του 2020, δήλωνε κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού και της επιβαλλόμενης κρατικής δράσης, αποδεικνύοντας το πώς η κρατική παρεμβολή έχει κάνει περισσότερο κακό παρά καλό σε προηγούμενες κρίσεις υγείας. Αντίθετα, οι εκπαιδευτικές προσεγγίσεις έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικές για τον έλεγχο της έξαρσης των επιδημιών. Όχι μόνο η ACLU, αλλά και περίπου 60.000 επαγγελματίες στον χώρο της υγείας και ιατροί σε όλο τον κόσμο έχουν συμφωνήσει με αυτήν την ισορροπημένη αξιολόγηση υπογράφοντας τη Διακήρυξη του Great Barrington.

Όποιος θέλει να επιδείξει ένα στοιχείο εξαιρετικότητας όσον αφορά τον COVID, το μόνο που χρειάζεται είναι να παρατηρήσει εκείνες τις περιοχές που έχουν απορρίψει τις καραντίνες και τον διαχωρισμό. Απέναντι σε κάθε είδους διεθνείς πιέσεις, η Σουηδία, για παράδειγμα, υποστήριξε το σύνταγμα και το κράτος δικαίου. Κατά συνέπεια, οι Σουηδοί ευημερούν και δεν έχουν υποστεί την τεράστια παράπλευρη ζημιά που προκλήθηκε από το πραξικόπημα που έγινε σε άλλα μέρη.

Χωρίς αμφιβολία, το να μισείς τους Ναζί ή το ΚΚΚ μπορεί να είναι καλό. Για χάρη του επιχειρήματος, ας δεχτώ το προβληματικό και κυκλικό επιχείρημα για όσους θεωρούν σωστό να μισούν τους ανθρώπους που μισούν. Ας δεχτώ επίσης το σκεπτικό κατά των αμβλώσεων πως η «σωματική μας αυτονομία δεν είναι απόλυτη».

Ωστόσο, το πρόβλημα με αυτήν τη θέση όταν εφαρμόζεται στα εμβόλια COVID είναι η εξής: Οι ανεμβολίαστοι δεν αποτελούν μεγαλύτερο κίνδυνο για τους άλλους απ’ ότι οι εμβολιασμένοι. Οι εμβολιασμένοι ενέχουν τουλάχιστον τον ίδιο κίνδυνο με αυτούς που δεν είναι εμβολιασμένοι. Όπως έχει ξεκαθαριστεί με την περίπτωση του Ισραήλ, οι εμβολιασμένοι εξακολουθούν να είναι ευάλωτοι στην ασθένεια. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη (pdf), οι εμβολιασμένοι έχουν έως και 13 φορές περισσότερες πιθανότητες να μολυνθούν από τον COVID και 27 φορές περισσότερες πιθανότητες να αρρωστήσουν σε σχέση με τους ανεμβολίαστους που έχουν αναρρώσει από την ασθένεια ή έχουν αποκτήσει φυσική ανοσία.

Τα εμβόλια που κυκλοφορούν στην αγορά δεν εμποδίζουν ένα εμβολιασμένο άτομο να μεταφέρει και να μεταδώσει τον ιό. Δεν υπάρχει, εν ολίγοις, κανένα επιχείρημα που να δικαιολογεί την υποχρέωσή τους. Και είναι παράλογο να διαχωρίζουμε τον ανεμβολίαστο.

Σύμφωνα με την καθηγήτρια Christina Parks από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Michigan, με διδακτορικό στην κυτταρική και μοριακή βιολογία που κατέθεσε ενώπιον της Νομοθετικής Βουλής του Μίσιγκαν τον Αύγουστο του 2021, ένα μεγάλο ποσοστό των διστακτικών απέναντι στο εμβόλιο είναι διδάκτορες. Γιατί διστάζουν οι διδάκτορες; – (α) η ιστορική καταγραφή των βιαστικών εμβολίων είναι γεμάτη από επικίνδυνες αποτυχίες, (β) οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν πληρώσει δισεκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις και (γ) οι διδάκτορες είναι εξοικειωμένοι με τον τρόπο λειτουργίας της διαφθοράς μέσα σε σχολές και ιδρύματα, ειδικά στον ιατρικό τομέα.

Επισκεφθείτε το VAERS – το σύστημα αναφοράς ανεπιθύμητων συμβάντων των ΗΠΑ – και δείτε τη σήμανση αιτίας θανάτου για τα τρέχουσα εμβόλια. (‘Η μπορείτε να επισκεφθείτε το openvaers.com.) Επισκιάζει κατά πολύ τις σημάνσεις προηγούμενων σκευασμάτων. Οι ΗΠΑ έχουν πάνω από 7.000 αναφορές θανάτων μετά το εμβόλιο (από τις 13 Σεπτεμβρίου 2021) και ο αριθμός ολοένα και αυξάνεται. Λάβετε υπόψη ότι οι μαζικές μετρήσεις δεν κάνουν διάκριση μεταξύ εκείνων που πεθαίνουν με COVID και εκείνων που πεθαίνουν από COVID, ενώ οι αναφορές VAERS για όσους πεθαίνουν με ή από το εμβόλιο παραμένουν αναπάντητες.

Οι διδάκτορες γνωρίζουν αυτά τα δεδομένα και, ως εκ τούτου, διστάζουν.

Όταν ήρθε στο φως ότι οι Ναζί είχαν εμπλακεί σε ιατρικά πειράματα σε ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένης της στείρωσης των «ακάθαρτων», οι παγκόσμιοι ηγέτες συγκεντρώθηκαν για να διασφαλίσουν ότι αυτή η φρικτή πλευρά της επιστήμης δεν θα ξανασήκωνε ποτέ το άσχημο κεφάλι της. Το αποτέλεσμα ήταν ο Κώδικας της Νυρεμβέργης, ο οποίος έκανε την «εν επιγνώσει συναίνεση» τον ηθικό ακρογωνιαίο λίθο που θα καθοδηγούσε τις εταιρείες ανάπτυξης φαρμάκων κατά την οποιαδήποτε φάση δοκιμών σε ανθρώπους. Ζωτικής σημασίας για την έννοια αυτή: Η συναίνεση δεν μπορεί να εκβιαστεί. Το να λένε στους ανθρώπους, για παράδειγμα, ότι θα χάσουν τη δουλειά τους ή τα δικαιώματά τους εάν δεν συναινέσουν σε ιατρική πράξη τους κατατάσσει στους χειρότερους υποκινητές μίσους.

Εν ολίγοις, το κίνημα κατά του μίσους κοιμάται στο τιμόνι. Οι φύλακές μας ατενίζουν τις πινακίδες κήπων, ενώ οι πολιτικές διαχωρισμού και η ρητορική μίσους αφθονεί. Ήρθε η ώρα το κίνημα κατά του μίσους να κάνει μια ενδοσκόπηση για να διερευνήσει πώς συμβάλλει και όχι μειώνει το μίσος στον κόσμο.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της The Epoch Times.

Άποψη: Ο θάνατος της επιστήμης

Σχολιασμός

Η επιστημονική μέθοδος συνήθιζε να επηρεάζει σημαντικά ένα μεγάλο κομμάτι της αμερικανικής σκέψης.

Με εμπειρικό τρόπο, οι επιστήμονες μας συμβούλευαν να εξετάζουμε στοιχεία και δεδομένα και στη συνέχεια μέσω της επαγωγικής μεθόδου να καταλήγουμε σε ορθολογικές υποθέσεις. Οι εχθροί της «επιστήμης» ήταν η πολιτική, η δεισιδαιμονία, η προκατάληψη και η έκπτωση.

Ωστόσο, βλέπουμε τώρα να επιστρέφουμε σε μια δική μας εκδοχή της μεσαιωνικής αλχημείας και της αστρολογίας απορρίπτοντας μια χιλιετία επιστημονικής μεθόδου.

Πάρτε για παράδειγμα τις δεισιδαιμονίες που περιβάλλουν τώρα την COVID-19.

Πλέον γνωρίζουμε από δεδομένα ότι μια προηγούμενη λοίμωξη COVID-19 παρέχει ισχυρή ανοσία όσο και ο εμβολιασμός. Γιατί, λοιπόν, τα προτεινόμενα μέτρα για υποχρεωτικό εμβολιασμό του Τζο Μπάιντεν αγνοούν αυτό το επιστημονικό γεγονός; Ο γιατρός Άντονι Φάουτσι, όταν ρωτήθηκε, φάνηκε να χάνει τα λόγια του.

Είναι αυτό ένα ακόμη πλατωνικό «γενναίον ψεύδος» της επιστημονικής κοινότητας, όπως όταν ο Φάουτσι διαβεβαίωσε το κοινό πέρυσι ότι δεν χρειάζεται μάσκες; Αργότερα ισχυρίστηκε ότι είπε ψέματα για να μην εξαντληθούν τα αποθέματα των υγειονομικών.

Ο Φάουτσι ανέφερε επίσης διογκωμένα ποσοστά που απαιτούνται για την ανοσία της αγέλης, προφανώς σε μια προσπάθεια να πείσει το κοινό ότι δεν θα είναι ποτέ ασφαλές, έως ότου κάθε Αμερικανός προστατευθεί από την COVID-19 παρά μόνο με εμβολιασμό.

Και γιατί ήταν τόσο δύσκολο για την επιστημονική κοινότητα να προτείνει μια πιθανή υπόθεση για την προέλευση της COVID-19. Οι ίδιοι επιστήμονες που ασχολούνται με πειράματα «κέρδους-λειτουργίας» ήταν οι επιβλέποντες μιας έρευνας σε συνεργασία με τις κινεζικές αρχές. Επιβεβαίωσαν το προκαθορισμένο συμπέρασμα ότι ο ιός πιθανότατα δεν είχε καμία σχέση με τα πειράματα «κέρδους-λειτουργίας». Και βρήκαν ελάχιστες αποδείξεις ότι προήλθε από το Εργαστήριο Ιολογίας της Γούχαν. Ωστόσο, η επιστημονική άποψη, τα αναδυόμενα στοιχεία και η απλή λογική έχουν προτείνει το αντίθετο.

Πώς μπορεί η κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι οι πολίτες έχουν ηθικό καθήκον – και σύντομα νομική υποχρέωση – να εμβολιαστούν, όταν δεν επιβάλλει εμβολιασμούς στους πρόσφυγες που φτάνουν αεροπορικώς από το Αφγανιστάν;

Πώς μπορεί η κυβερνητική ιατρική κοινότητα να παραμένει σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή όταν αναμένεται να περάσουν τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών 2 εκατομμύρια ξένοι υπήκοοι το τρέχον οικονομικό έτος—σχεδόν κανένας από τους οποίους δεν εμβολιάζεται ή εξετάζεται για την COVID-19;

Γιατί τα μέσα ενημέρωσης και η κυβέρνηση κατηγορούν συγκεκριμένες φυλές για το ξέσπασμα της παραλλαγής Δέλτα με την αιτιολογία ότι ήταν ανεπαρκώς εμβολιασμένοι; Γιατί οι αξιωματούχοι απλώς δεν παροτρύνουν τις λατίνο και τις μαύρες κοινότητες να εμβολιαστούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα; Τα δεδομένα δείχνουν ότι και οι δύο ομάδες έχουν χαμηλότερα ποσοστά εμβολιασμού από τους λευκούς και τους ασιατικούς πληθυσμούς.

Μήπως οι ‘αφυπνισμένες’ πολιτικές ατζέντες απαξιώνουν την επιστήμη και χάνουν τη μάχη της δημόσιας υγείας;

Το είδαμε ακριβώς τον Ιούνιο του 2020, όταν περισσότεροι από 1.200 «επαγγελματίες υγείας» υπέγραψαν μια αίτηση που απαιτούσε την εξαίρεση των διαδηλωτών των Black Lives Matter από λοκντάουν και καραντίνες. Και επινόησαν ιατρικές δικαιολογίες όπως «ζωτικής σημασίας για την εθνική δημόσια υγεία» για να επιμείνουν ότι η παραβίαση των περιορισμών ήταν λιγότερο ανθυγιεινή από το να μην ξεχυθούν στους δρόμους.

Γιατί ο υποψήφιος πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και η συνυποψήφιά του για Αντιπρόεδρος, Καμάλα Χάρις, προειδοποίησαν τον αμερικανικό λαό την παραμονή των εμβολιασμών ότι ένας εμβολιασμός υπό τη διοίκηση Τραμπ θα μπορούσε να είναι μη ασφαλής, υπονομεύοντας έτσι την εμπιστοσύνη στα εμβόλια;

Γιατί η ιατρική κοινότητα ήταν σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή σε τέτοια επικίνδυνα σαμποτάζ νέων εμβολίων, αλλά μήνες αργότερα έγινε έντονα επικριτική προειδοποιώντας το κοινό ότι οι όποιες αμφιβολίες σχετικά με την ασφάλεια αυτών των εμβολίων ήταν επιστημονικά άστοχες; Υπήρξε κάποια ιατρική ανακάλυψη στις 20 Ιανουαρίου 2020, ώστε να αλλάξει η γνώμη τους;

Από την ανταμοιβή της ‘ιδεολογίας αφύπνισης’ στις εισαγωγές στην ιατρική σχολή έως την αξιολόγηση από ομοτίμους επιστημονικών εργασιών, η αντι-επιστημονική μανία έχει μολύνει κάθε επιστημονική προσπάθεια.

Η «κριτική θεωρία της φυλής» θα μας έδινε μια παράλογη απάντηση ότι χρειαζόμαστε τον ρατσισμό για να καταπολεμήσουμε τον ρατσισμό.

Η «κριτική θεωρία του δικαίου» γελοία ισχυρίζεται ότι οι νόμοι δεν έχουν ορθολογική βάση, αλλά απλώς αντικατοπτρίζουν τις ανισότητες ισχύος.

Η «σύγχρονη νομισματική θεωρία» αψηφά χιλιετίες αποδεικτικών στοιχείων και βασικής λογικής, δηλώνοντας ότι οι κυβερνήσεις μπορούν απλά να εκτυπώνουν χρήματα χωρίς να ανησυχούν για την εξισορρόπηση των εσόδων-εξόδων ή τον μέχρι τελικής πτώσεως ανεξέλεγκτο πληθωρισμό.

Οι εταιρείες καλούνται τώρα να αποδεχτούν μια νέα θεωρία αφύπνισης – “Περιβαλλοντική, Κοινωνική και Εταιρική Διακυβέρνηση (ESG)” – αντί για τις πραγματικότητες της αγοράς, τους κανόνες επενδύσεων και τα οικονομικά δεδομένα.

Η επιστήμη πεθαίνει. η δεισιδαιμονία υπό τον μανδύα της ηθικής επιστρέφει. Και σύντομα θα γίνουμε όλοι φτωχότεροι, πιο θυμωμένοι και πιο διχασμένοι.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της The Epoch Times.

Άποψη: Ο ιός του ΚΚΚ ανακατασκευάζει τον κόσμο κατ’ εικόνα της Κίνας

Σχολιασμός

Το 1992, ο ιστορικός Φράνσις Φουκουγιάμα έγραψε ότι η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης σηματοδότησε «το τέλος της ιστορίας».

Ο καπιταλισμός κέρδισε τον μαρξισμό

Υπήρχαν διαφοροποιήσεις στη θεωρία του Φουκουγιάμα, αλλά ουσιαστικά υπολόγιζε ότι στη μάχη μεταξύ μαρξισμού και καπιταλισμού, ο μαρξισμός είχε χάσει. Οι κομμουνιστικές χώρες, από την Κούβα έως την Κίνα, ήταν όλες αθεϊστικές οικονομικές αποτυχίες, δολοφονικά καθεστώτα και φρικτοί ρυπαντές που είχαν μετατραπεί σε κολαστήρια. Το «ενάντια στο Θεό», καταπιεστικό κομμουνιστικό σύστημα δεν είχε εκπληρώσει τις υποσχέσεις του με κανένα τρόπο.

Αντίθετα, τα ελεύθερα καπιταλιστικά έθνη απέδωσαν σχετικά καλά– στο βιοτικό επίπεδο, στην ελευθερία των ανθρώπων σε όλες τις μορφές τους, στην τεχνολογική καινοτομία, στην καλλιτεχνική και πολιτική έκφραση, στα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμη και στη μείωση της ρύπανσης. Το μόνο που απέμενε, σύμφωνα με τον Φουκουγιάμα, ήταν η τεχνική διαχείριση της απορρόφησης των αποτυχημένων μαρξιστικών εθνών στην καπιταλιστική παγκόσμια οικονομία.

Φτιάχνοντας την Κίνα κατ’ εικόνα μας – ή αντίστροφα;

Αλλά κάτι όχι και τόσο αστείο συνέβη στο δρόμο για το «τέλος της ιστορίας». Μια δεκαετία πριν από την πτώση του σοβιετικού κομμουνισμού, η Δύση – υπό την ηγεσία της Αμερικής – αποφάσισε ότι η συμμετοχή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ) όχι μόνο θα ήταν αντίβαρο στην ΕΣΣΔ, αλλά θα είχε επίσης ως αποτέλεσμα η Κίνα να γίνει περισσότερο σαν την ελεύθερη, καπιταλιστική Δύση.

Η σκέψη ήταν ότι δίνοντας χρήματα, εργοστάσια, τεχνολογία και αγορές στους Κινέζους κομμουνιστές, θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε αυτό το πολυπληθές έθνος του κόσμου σε μια κοινωνία που έμοιαζε με τη δική μας. Υπήρχε η αίσθηση ότι θα τα καταφέρναμε, αλλά η σφαγή 10.000 νεαρών φοιτητών στην πλατεία Τιενανμέν το 1989 τερμάτισε αυτή την αυταπάτη.

Μετά από αυτή τη σκληρή επίδειξη από το ΚΚΚ, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαιζαν την Κίνα σε διπλό ταμπλό. Καταρχάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες απάντησαν με αδύναμες κυρώσεις και στη συνέχεια το 2000, κάλεσαν το ΚΚΚ στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Από το 1980 έως το 2020, η Κίνα πέρασε από ένα οπισθοδρομικό αγροτικό έθνος ανίκανο να τραφεί, σε ένα που μπορεί να ανταγωνιστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες στην τεχνολογία, την οικονομική ισχύ και την παγκόσμια επιρροή. Όλα αυτά τα χρόνια, αυτά που η Κίνα δεν πήρε νόμιμα από την άποψη της πνευματικής ιδιοκτησίας και της τεχνολογίας, τα έκλεψε από τη Δύση, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αυτή η πρακτική συνεχίζεται και σήμερα.

Το σύστημα κοινωνικής πίστωσης εμφανίζεται

Πριν από λίγο καιρό, το ΚΚΚ απέκτησε τις τεχνολογικές δυνατότητες –από την αναγνώριση προσώπου έως τις κάμερες, τις συσκευές καταγραφής, τους εντοπιστές GPS και άλλα αντικείμενα– να δημιουργήσει ένα ψηφιακό σύστημα παρακολούθησης για τον εντοπισμό, τη σύλληψη και τη διάθεση των ατόμων που ενδέχεται ή θα μπορούσαν ενδεχομένως να αποτελέσουν απειλή για το κράτος. Έτσι γεννήθηκε το σύστημα κοινωνικής πίστωσης της Κίνας.

Στη συνέχεια, το ΚΚΚ συγκέντρωσε την τεχνολογία παρακολούθησής του, την λάνσαρε ως τεχνολογία «έξυπνης πόλης» και την πώλησε σε άλλα αυταρχικά καθεστώτα σε όλο τον κόσμο. Το ΚΚΚ σίγουρα δεν εφηύρε την έξυπνη τεχνολογική παρακολούθηση, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι από τις πιο επιτηρούμενες κοινωνίες στη Γη εδώ και δεκαετίες. Αλλά η Κίνα την τελειοποίησε.

Ο ιός του ΚΚΚ φέρνει τον ολοκληρωτισμό

Όσο για τη λογοκρισία και την προπαγάνδα, τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και ο ακαδημαϊκός κόσμος πολέμησαν την κυβέρνηση Τραμπ και τους υποστηρικτές της σε βαθμό που δεν είχαμε ξαναδεί. Τα αρνητικά γεγονότα μεγεθύνθηκαν, ακόμη και «εφευρέθηκαν», ενώ οποιαδήποτε θετικά δεν δημοσιεύτηκαν όσο θα έπρεπε, διαστρεβλώθηκαν ή δεν αναφέρθηκαν καθόλου.

Αλλά όλες αυτές οι εξελίξεις ήταν μόνο ο πρόδρομος αυτού που επρόκειτο να έρθει με το ντεμπούτο του ιού του ΚΚΚ (κοινώς γνωστό ως ο νέος κορονοϊός) το 2019.

Όπως αποδεικνύεται, η Αμερική έχει τη δική της φουρνιά απολυταρχικών αξιωματούχων που είναι έτοιμοι για δράση. Έχει γίνει προφανές ότι για τους μεγιστάνες των Μεγάλων Τεχνολογικών Εταιριών της Αμερικής, ο τεράστιος πλούτος δεν είναι αρκετός.

Θέλουν μεγάλη δύναμη, και πράγματι, την έχουν.

Υγειονομικός Αυταρχισμός

Δυστυχώς, ο συντονισμός των μεγιστάνων της τεχνολογίας με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για τη λογοκρισία ιδεών που έρχονται σε αντίθεση με το επίσημο αφήγημα σχετικά με τον ιό του ΚΚΚ στην Αμερική μοιάζει με τη σχέση μεταξύ του ΚΚΚ και των κρατικών μέσων ενημέρωσης στην Κίνα. Οι εταιρείες μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μαζί με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση χρησιμοποιούν τον ιό του ΚΚΚ για να δικαιολογήσουν την παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων με το πρόσχημα της «ασφάλειας».

Μοιάζει σαν η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων – η οποία όχι μόνο εγγυάται τα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των ατόμων, αλλά περιορίζει και την εξουσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης – να έχει υποκύψει στον ιό και να έχει αντικατασταθεί από ιατρικά επαγόμενο αυταρχισμό.

Κι αυτό διότι συμβαίνει ήδη.

Η Δύναμη του Φόβου

Δυστυχώς, αυτό ενοχλεί πολύ λίγους ανθρώπους. Φυσικά, ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι η απόφαση να παραιτηθεί από τα δικαιώματά του στο όνομα της ιατρικής ασφάλειας δεν είναι σοφή ή νόμιμη; Πολύ λίγοι άνθρωποι αντιστέκονται, γιατί αν κάποιος το κάνει, θα λογοκριθεί, θα αντιμετωπίσει την δημόσια οργή, θα μείνει άνεργος και θα τον ακυρώσουν.

Η πραγματικότητα είναι ότι μας τροφοδοτούν φόβο με το κουτάλι μέρα με τη μέρα εδώ και 18 μήνες  και όλοι πρέπει να αποδεχτούμε ότι είμαστε πολύ ευάλωτοι, πολύ αδύναμοι και πολύ φοβισμένοι για να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο, για να αντιμετωπίσουμε μια ασθένεια με ποσοστό επιβίωσης 99%, χωρίς να ζούμε υπό την προστασία του κράτους.

Και πού είναι η Κίνα σε όλα αυτά;

Παντού.

Η Κίνα αποκτά τον έλεγχο της Αμερικής

Στην πραγματικότητα, τα τελευταία χρόνια, η Κίνα αγοράζει μεγάλο μέρος της αμερικανικής βιομηχανίας – από γεωργικές εκτάσεις και τις μεγαλύτερες μονάδες επεξεργασίας κρέατος έως τις κινηματογραφικές αίθουσες της AMC και μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Οι συνέπειες αυτού είναι ανατριχιαστικές: Το ΚΚΚ αποκτά μεγάλη επιρροή σε ό,τι βάζουμε στο σώμα και στο μυαλό μας. Αυτό είναι ακριβώς το είδος της δύναμης που αρέσει να έχει το ΚΚΚ.

Επιπλέον, όλοι αυτοί οι τεχνολογικοί κολοσσοί έχουν βγάλει δισεκατομμύρια δολάρια στην Κίνα και παραμένουν βαθιά συνδεδεμένοι με το κομμουνιστικό καθεστώς. Άλλη μια σύμπτωση. Μπορεί κανείς να τους κρατήσει υπόλογους γι’αυτό; Εξάλλου, το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για την οικογένεια Μπάιντεν.

Αλλά που θα οδηγήσει αυτή η κατάσταση τον αμερικανικό λαό;

Επιστροφή στις Παλιές Αυτοκρατορίες;

Για δεκαετίες, η καταπίεση του κινεζικού λαού από το ΚΚΚ θεωρούνταν σε όλο τον κόσμο ως μια θλιβερή ιστορική παρέκκλιση – ένα θλιβερό δυστοπικό θετό παιδί της παλιάς σοβιετικής δικτατορίας. Η υπόθεση ότι θα εξελισσόταν σε μια χώρα δυτικού τύπου έχει αποδειχθεί ανόητη. Αντίθετα, οι τρέχουσες τάσεις δείχνουν ότι η Κίνα είναι μια αναπτυσσόμενη αυτοκρατορία με παγκόσμιες δυνατότητες και φιλοδοξίες, περιφρονώντας τα δυτικά έθνη που επέτρεψαν την άνοδό της.

Από τη σημερινή οπτική γωνία, ίσως η ιστορική παρέκκλιση να είναι η Αμερική που εξαφανίζεται μπροστά στα μάτια μας. Η ιστορία, που χαρακτηρίζεται κυρίως από την ωμή δύναμη και την τυραννία που καθόρισε την μια αυτοκρατορία μετά την άλλη, επιστρέφει τώρα στην αρχική της μορφή;

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι οι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Ακολουθήστε μας στο Telegram @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο Facebook @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο SafeChat @epochtimesgreece

Η Κίνα και «το κεφάλι του δράκου»

Ο κρατικός κολοσσός China Cosco Shipping Corporation, η τρίτη ναυτιλιακή εταιρεία στον κόσμο, αλλά και ο επιχειρησιακός βραχίονας της κυβέρνησης του Πεκίνου για τα έργα επέκτασης της υποδομής της στα λιμάνια της Γηραιάς Ηπείρου, πρόκειται να αναλάβει ένα επιπλέον μερίδιο 16% επί του μετοχικού κεφαλαίου που κατέχει το ΤΑΙΠΕΔ στο λιμάνι του Πειραιά, περνώντας έτσι από το 51% στο πλειοψηφικό μερίδιο του 67%.

Υπενθυμίζεται ότι τον Αύγουστο του 2016 ολοκληρώθηκε η μεταβίβαση του 51% των μετοχών στην Cosco έναντι 280,5 εκατ. ευρώ και τοποθετήθηκαν σε μεσεγγύηση το υπόλοιπο 16% των μετοχών και το αντίτιμό τους ύψους 88 εκατ. ευρώ, το οποίο θα περνούσε στην Cosco εφόσον μέχρι τις 11 Αυγούστου 2021 έχουν ολοκληρωθεί οι 11 υποχρεωτικές επενδύσεις «σχετικά με τη χρήση και την εκμετάλλευση ορισμένων χώρων και περιουσιακών στοιχείων εντός του Λιμένος Πειραιώς».

Παρ΄ όλο που η Σύμβαση Παραχώρησης του 2016 είναι ξεκάθαρη, ορίζοντας ότι η μη εκπλήρωση των υποχρεωτικών επενδύσεων ύψους 293 εκατ. ευρώ σε βάθος πενταετίας επισύρει κυρώσεις για την Cosco και παρόλο που έχει υλοποιήσει μόνο το 1/3 του συνόλου των συμφωνημένων επενδύσεων, το Ελεγκτικό Συνέδριο, που συνήλθε στις 10 Αυγούστου 202, με την Πράξη 381/2021 έδωσε το πράσινο φως.

Ήτοι, το Ελληνικό Δημόσιο με την ΟΛΠ ΑΕ και αφετέρου το ΤΑΙΠΕΔ με την Cosco ήρθαν σε διαπραγματεύσεις χωρίς την προσφυγή στη διαιτησία (ως χρονοβόρα και αντιπαραγωγική διαδικασία), όπου αποφασίστηκε η άμεση μεταβίβαση των μετοχών αυτών στην Cosco καθώς και την επιμήκυνση του χρόνου της πρώτης επενδυτικής περιόδου από πέντε σε δέκα χρόνια από την έναρξη ισχύος της Σύμβασης Παραχώρησης με παροχή δυνατότητας επιμήκυνσης πέντε ακόμα χρόνια εφόσον συντρέξει κάποιο «γεγονός αναστολής», καταθέτοντας και μια νέα εγγυητική επιστολή, για την περίπτωση που δεν ολοκληρώσει κάποια από αυτά με δική της ευθύνη.

Επίσης, οι εκπρόσωποι του Ελληνικού Δημοσίου στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας θα μειωθούν από τρεις σε έναν, με αυξημένες όμως αρμοδιότητες και δικαίωμα βέτο.

Ο κινεζικός όμιλος έχει ως βασικό επιχείρημα πως η καθυστέρηση οφείλεται σε εξωγενείς παράγοντες, όπως προσφυγές στο ΣτΕ και περιβαλλοντικές εγκρίσεις.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν βρήκε καμία ευθύνη του κινεζικού φορέα εκμετάλλευσης (Cosco) για τις καθυστερήσεις που σημειώθηκαν στην υλοποίηση του επενδυτικού σχεδίου, κυρίως λόγω νομικών προσφυγών που κατέθεσαν η κοινωνία των πολιτών του Πειραιά και οι περιβαλλοντολόγοι κατά της Cosco.

Απομένει λοιπόν να οριστικοποιηθεί η παραπάνω συμφωνία, μετά την έγκριση του Ελληνικού κοινοβουλίου.

Η πύλη της Κίνας στην Ευρώπη

Εκτός από την εδραίωση της κινεζικής επιρροής στον επικερδή θαλάσσιο δρόμο Ασίας – Ευρώπης, η συμφωνία μειώνει ταυτόχρονα τη δύναμη λήψης αποφάσεων της ελληνικής κρατικής αρχής στο πιο στρατηγικό λιμάνι της.

Ενώ στην Ευρώπη γίνεται πολύς λόγος για να σταματήσει ο εμπορικός και πολλές φορές άδικος επεκτατισμός της Κίνας, το Πεκίνο φαίνεται ωστόσο να προχωρά ανενόχλητο στην διαδικασία διεύρυνσης της σφαίρας επιρροής του στη Γηραιά Ήπειρο.

Τον Μάιο του 2017, Κίνα – Ελλάδα υπέγραψαν τριετές σχέδιο δράσης που καλύπτει λιμένες, δίκτυο αεροδρομίου, ενεργειακά δίκτυα. Έτσι η Ελλάδα, από το 2016, έχει αντιταχθεί στις προτάσεις της ΕΕ που επέκριναν τόσο τις πολιτικές του κινεζικού καθεστώτος όσο και την καταγραφή των περιπτώσεων όπου σημειωνόταν παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το 60% του κινεζικού εμπορίου πραγματοποιείται μέσω θαλάσσης και η Κίνα είναι ο παγκόσμιος ηγέτης στις μεταφορές πλοίων, με μερίδιο 35% στη διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων. ‘Oπως λοιπόν διαφαίνεται, η πρόσβαση σε λιμάνια ( όπως και του Τζιμπουτί, της Σρι Λάνκα, του Πακιστάν) είναι απαραίτητη για την κινεζική οικονομία. Ο Νέος Δρόμος του Μεταξιού έχει αναδείξει την Κίνα σε μία υπερδύναμη των θαλασσών, ασκώντας επιρροή σε όλο και περισσότερες περιοχές στον κόσμο.

Κινέζοι αναλυτές αναφέρουν το λιμάνι του Πειραιά ως το «Κεφάλι του Δράκου στην Ευρώπη». Το καθιστά ιδανικό κόμβο για το project της Κίνας «one belt one road» στην Ευρώπη.

Η Cosco είναι μια κρατική εταιρία και υπόκειται στην Sasac (State-owned Assets Supervision and Administration Commission ), την ειδική επιτροπή για την εποπτεία και τη διαχείριση της περιουσίας που ανήκει στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και είναι υπεύθυνη για κρατικές επιχειρήσεις. Η επιτροπή αυτή αναφέρεται απευθείας στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το ανώτατο διοικητικό και εκτελεστικό όργανο, και έχει τεράστιες εξουσίες.

Ο Πειραιάς λοιπόν, μια ολόκληρη ευρωπαϊκή λιμενική αρχή, έχει ανατεθεί σε μία κρατική εταιρεία στο Πεκίνο.

Η σιωπηλή πρόοδος του «Δράκου» σρην Ευρώπη

Οι Κινέζοι επιδιώκουν διείσδυση στις ευρωπαϊκές υποδομές μέσω πολλών εταιρειών τους (Terminal Link, China Merchants Group, κλπ).

Όποιος νομίζει ότι μπροστά σε μια μαζική κινεζική παρουσία σε στρατηγικές υποδομές της Γηραιάς Ηπείρου, υπάρχει αμοιβαία παρουσία φορέων εκμετάλλευσης της ΕΕ στην Κίνα, κάνει λάθος.

«Όσον αφορά τις συνθήκες μετά την είσοδο (των ευρωπαϊκών εταιριών που θέλουν να επενδύσουν στην Κίνα), το κινεζικό νομικό πλαίσιο και η άνιση πρόσβαση στην κινεζική αγορά, καθώς και η κρατική χρηματοδότηση, θέτουν τις ευρωπαϊκές εταιρείες σε μειονεκτική θέση σε σύγκριση με τους Κινέζους ομολόγους τους», γράφει το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο σε πρόσφατη έκθεσή του.

Μια εταιρία της ΕΕ στην Κίνα μπορεί να έχει πρόσβαση μόνο σε θέσεις μειοψηφίας, σε όλους τους τομείς (ναυτιλία, αεροναυπηγική, σιδηροδρόμους, αερολιμένες, τηλεπικοινωνιών κ.ά.). Στο κεφάλαιο των τραπεζών ένας Ευρωπαίος επενδυτής δεν μπορεί να ξεπεράσει το 20%.

Ο Δρόμος του Μεταξιού, που χαιρετίστηκε από όλους ως μια ευκαιρία για να φέρει πιο κοντά τις δύο ηπείρους, φαίνεται εφικτός αυτή τη στιγμή, όσον αφορά τις επενδυτικές ευκαιρίες, μόνο προς τη μια κατεύθυνση.

Σύμφωνα με έκθεσή του, το Εμπορικό Επιμελητήριο της Ευρώπης ορίζει ως «ψίχουλα» τις ευκαιρίες που δίνουν οι κινεζικές αρχές σε ανταγωνιστές της ΕΕ, που με δυσκολία μπορούν να εισέλθουν στην προστατευόμενη αγορά της Κίνας.

Όπως λοιπόν διαφαίνεται, ο Δρόμος του Μεταξιού προάγει τα συμφέροντα των κινεζικών εταιρειών επιτρέποντάς τους να επενδύουν σε εθνικά στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία και να εδραιώνουν την παρουσία τους όπως συμβαίνει στο λιμάνι του Πειραιά.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι οι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Ακολουθήστε μας στο Telegram @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο Facebook @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο SafeChat @epochtimesgreece

Τι μας διδάσκει το Αφγανιστάν για την άρχουσα τάξη μας

Σχολιασμός

Με το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο να περνάει είκοσι χρόνια διεξάγοντας πόλεμο στα βουνά της Κεντρικής Ασίας, οι Αμερικανοί γνωρίζουν τώρα ότι το παλιό ρητό για το Αφγανιστάν και την αυτοκρατορική φιλοδοξία είναι ένα ψέμα. Ένα μεγάλο έθνος με έντονη υπερηφάνεια για τη δική του ταυτότητα και το πεπρωμένο που ορίζεται από αυτό δεν ρισκάρει αίμα και χρήματα για να πείσει τις πρωτόγονες φυλές να υιοθετήσουν το στυλ διακυβέρνησής του. Μόνο μια αποτυχημένη δύναμη που έχει χάσει κάθε αίσθηση αυτού που κάποτε έκανε τους αντιπάλους της να μαζεύονται θα θυσίαζε τις ζωές των νεαρών ανδρών και γυναικών της για να φυτέψει τη σημαία της σε ένα σωρό από ασήμαντους βράχους. Το Αφγανιστάν δεν είναι το νεκροταφείο των αυτοκρατοριών. Αντίθετα, εκεί πηγαίνουν τα αποτυχημένα καθεστώτα για ευθανασία.

Η Σοβιετική Ένωση είχε ήδη καταρρεύσει όταν ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ έστειλε στρατεύματα για να στηρίξει ένα κομμουνιστικό καθεστώς το 1979. Μήνες μετά την αποχώρηση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ από τον τελευταίο Σοβιετικό στρατιώτη το Φεβρουάριο του 1989, το Τείχος του Βερολίνου ανατράπηκε. Η Ρωσία επέζησε, όπως και η Αμερική. Είναι μόνο το τέλος της άρχουσας τάξης, οι επιμελητές της νέας παγκόσμιας τάξης – η παγκοσμιοποίηση – που αυξήθηκε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η επικείμενη κατάρρευση αυτής της εκριζωμένης ελίτ, όπως αυτή της Σοβιετικής Ένωσης, απλώς επιταχύνθηκε από την ήττα της στο Αφγανιστάν.

Δεν ήταν αναπόφευκτο ότι αυτό που ξεκίνησε μετά την 11η Σεπτεμβρίου ως πράξη τιμωρίας θα κατέληγε σε ένα θέατρο αυτολύπησης. Με το κάτω Μανχάταν να εξακολουθεί να βγάζει καπνούς, οι Αμερικανοί εμπιστεύτηκαν στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία τους την ασφάλεια και τη συνεχή ευημερία τους. Πολλοί από τους πιο ενθουσιώδης προσέφεραν στην Αμερική τις υπηρεσίες τους και κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους.

Αλλά η ηγετική τάξη που ιδρύθηκε στο Αφγανιστάν —ο Οσάμα Μπιν Λάντεν είχε διαφύγει, η αφγανική δημοκρατία αποδείχθηκε φαντασίωση, ο στρατός και η αστυνομική δύναμη δεν μπορούσαν να σταθούν μόνες τους, και ούτω καθεξής— είδε ότι οι αποτυχίες που παρέτειναν τον πόλεμο στην πραγματικότητα δημιούργησαν ευκαιρίες για προσωπική πρόοδο. Χρησιμοποίησαν το Αφγανιστάν ως χρηματοδοτικό μέσο για να «ξεπλύνουν» τα λάφυρά τους και να αγοράσουν τη δύναμη και το κύρος που φυσικά οφείλονται στους νικητές. Όπως όλοι οι συνηθισμένοι χαμένοι, η άρχουσα τάξη της Αμερικής αποφεύγει την ντροπή και την ταπείνωση που της αξίζει αναγκάζοντας τους άλλους να αναλάβουν την ευθύνη για τα εγκλήματα που η ίδια διέπραξε.

Και αυτό είναι το πλαίσιο για να κατανοήσουμε τη μαζική αερομεταφορά για την οποία η κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν συνεχίζει να συγχαίρει τον εαυτό της. Μην ανησυχείτε για τους χιλιάδες Αμερικανούς που στάλθηκαν στο θάνατο χωρίς στρατηγικό σκοπό και τα τρισεκατομμύρια δολάρια των Αμερικανών φορολογουμένων που σπαταλήθηκαν στη φαντασίωση να μετατρέψουν το Αφγανιστάν σε δημοκρατικό κράτος. Το μήνυμα είναι: Είμαστε καλά παιδιά – σώζουμε Αφγανούς από τα νύχια των Ταλιμπάν.

Η ψεύτικη εξιλέωση της άρχουσας τάξης γίνεται εις βάρος του Αμερικανού φορολογούμενου. Κανείς δεν ξέρει πόσοι Αφγανοί θα έρθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεκάδες χιλιάδες έχουν ήδη εγκατασταθεί, ενώ άλλοι, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι καθ’ οδόν. Συνολικά, σύμφωνα με κάποιες αναφορές, είναι περίπου 120.000. Κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι όταν οι πρόσφυγες αρχίσουν να φέρνουν τις οικογένειές τους που είναι ακόμα στο Αφγανιστάν, ο τελικός απολογισμός πιθανότατα θα φτάσει το ένα τέταρτο του εκατομμυρίου, ίσως και περισσότερο.

Η επανεγκατάσταση καταχράται τη γενναιοδωρία των Αμερικανών, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν καταλαβαίνουν ότι οι Αφγανοί που στάλθηκαν στις κοινότητές τους δεν είναι οι Αφγανοί που βοήθησαν τους Αμερικανούς. Τα μέσα ενημέρωσης, οι τοπικές πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές οργανώσεις τους παραπλάνησαν για να πιστέψουν ότι αυτοί είναι οι διερμηνείς και άλλοι που βοήθησαν τα αμερικανικά στρατεύματα και άλλες υπηρεσίες. Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσιεύματα, η ομάδα Μπάιντεν άφησε πολλούς από αυτούς τους Αφγανούς πίσω. Λοιπόν, ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;

Κανείς δεν ξέρει πραγματικά. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είναι ανεξακρίβωτοι, αλλά ότι είναι ανεξέλεγκτοι. Οι βιομετρικές πληροφορίες που συνέλεξαν οι αμερικανικές αρχές –και τώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, βρίσκονται στα χέρια των Ταλιμπάν– κατέγραψαν τους Αφγανούς που εργάζονταν για αυτούς. Εκείνοι μεταξύ των αντιμαχόμενων φυλών που αντιτάχθηκαν στον συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ είναι χωρίς έγγραφα, εκτός αν είναι τόσο διαβόητοι για τους πυροβολισμούς εναντίον Αμερικανών που κατέληξαν σε λίστες τρομοκρατών. Αυτοί οι Αφγανοί είναι γνωστοί. Υπάρχουν επίσης αρχεία όσων διέπραξαν εγκλήματα κατά τη διάρκεια προηγούμενων διαμονών σε δυτικές χώρες και απελάθηκαν. Όσο για τους υπόλοιπους, άνοιξαν το δρόμο τους προς το αεροδρόμιο της Καμπούλ, εισέβαλαν με τη βία σε αεροπλάνα, και τώρα είναι στην Αμερική.

Ο στρατηγός ΜακΜάστερ έδειξε στον Ντόναλντ Τραμπ μια φωτογραφία της δεκαετία του 1970 με νεαρές γυναίκες της Καμπούλ με μίνι φούστες για να τον αποτρέψει από την απόσυρση των δυνάμεων. Ο σύμβουλος του Τραμπ προσπαθούσε να δείξει ότι ακριβώς κάτω από την πρωτόγονη βία της χώρας υπήρχε ένας ανοιχτόμυαλος και φιλελεύθερος πυρήνας που περίμενε να απελευθερωθεί.

Αλλά ο τύπος των ανθρώπων σε αυτές τις εικόνες δεν είναι μέρος αυτού του κύματος αφγανών μεταναστών επειδή όλοι αυτοί οι ανοιχτόμυαλοι και φιλελεύθεροι Αφγανοί έφυγαν για τη Δύση πριν από χρόνια. Οι άνθρωποι που έρχονται τώρα είναι φτωχοί και αναλφάβητοι. Υποστηρίζουν τον αυστηρό ισλαμικό νόμο. Μερικοί από τους γηραιότερους της φυλής έφεραν μαζί τους νύφες που είναι ακόμα παιδιά. Αυτό είναι φυσιολογικό στην παραδοσιακή αφγανική κουλτούρα. Το ίδιο και ο βιασμός νεαρών αγοριών, που οι Αφγανοί αποκαλούν “μπάκα μπάζι”.

Αυτοί οι Αφγανοί δύσκολα αναμένεται να αφομοιώσουν τις αμερικανικές αξίες και τους κανόνες. Και όμως, από μια σημαντική άποψη, αυτοί οι Αφγανοί διαμορφώθηκαν από την πρόσφατη εμπειρία τους με τους Αμερικανούς. Η κατοχή διάρκειας δύο δεκαετιών τους εκπαίδευσε να εξαρτώνται από την ελεημοσύνη των ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, δεν είναι απολύτως ακριβές να πούμε ότι οι Αφγανοί εγκαταλείπουν τους Ταλιμπάν. Αντίθετα, ακολουθούν την πηγή εισοδήματός τους.

Υπό αυτό το πρίσμα, είναι δύσκολο να μην αισθανθείτε κάποια συμπάθεια για τον Χαμέντ Αχμάντι, τον 28χρονο Αφγανό πρόσφυγα που τουίταρε μια φωτογραφία του πενιχρού γεύματος που σερβίρεται στους μετανάστες όταν έφτασε στο Fort Bliss. Πολλοί σχολιαστές τον αποκάλεσαν αχάριστο, αλλά δείτε το από τη δική του οπτική γωνία. Ήταν οκτώ χρονών όταν προσγειώθηκαν οι αμερικανικές δυνάμεις. Ο μόνος κόσμος που ξέρει είναι αυτός στον οποίο οι Αμερικανοί σου δίνουν λεφτά μόνο και μόνο για να μην πάρεις τα όπλα εναντίον τους. Έτσι όπως το βλέπει, οι Αμερικάνοι δεν έχουν επιλογή από το να συνεχίσουν να πληρώνουν.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι οι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Άποψη: Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέδωσαν το Αφγανιστάν στην Κίνα;

Σχολιασμός

Ο Πολ Σίνκμαν των U.S. News και World Report έγραψε τις προάλλες:

«Η Κίνα εξετάζει το ενδεχόμενο ανάπτυξης στρατιωτικού προσωπικού και οικονομικών αξιωματούχων στο αεροδρόμιο Μπαγκράμ, ίσως το σημαντικότερο σύμβολο της 20ετούς στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν».

«Ο κινεζικός στρατός διεξάγει αυτήν τη στιγμή μια μελέτη σκοπιμότητας σχετικά με την επίδραση που θα έχει η αποστολή εργαζομένων, στρατιωτών και άλλου είδους προσωπικού που σχετίζεται με το διεθνές του επενδυτικό πρόγραμμα, γνωστό ως πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» τα επόμενα χρόνια στο Μπαγκράμ, σύμφωνα με μια πηγή που ενημερώθηκε για τη μελέτη από Κινέζους στρατιωτικούς αξιωματούχους, οι οποίοι μίλησαν στο US News υπό τον όρο της ανωνυμίας».

Όπως συνήθιζε να λέει ο Moon Unit Zappa, «Σκότωσέ με με ένα κουτάλι!»

Μελέτη σκοπιμότητας; Δεν χρειάζεται να είσαι ο Νοστράδαμος για να καταλάβεις πώς θα εξελιχθεί, υποθέτοντας ότι δεν έχει ήδη συμβεί και ότι αυτό είναι απλώς μια κάλυψη.

Γιατί οι Κινέζοι δεν καταλαμβάνουν το Μπαγκράμ; Κάθεται εκεί.

Καμία ακίνητη περιουσία δεν θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλη για την πρωτοβουλία Belt and Road (BRI, επίσης γνωστή ως One Belt, One Road), ουσιαστικά μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση-παγίδα. Οι Κινέζοι – στην πραγματικότητα, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας – δανείζουν τη φτωχή χώρα – στην περίπτωση αυτή, τους φτωχούς Ταλιμπάν – χρήματα για να εκσυγχρονίσουν την υποδομή τους με τον όρο ότι, εάν δεν εξοφλήσουν το δάνειο σε ορισμένο χρονικό διάστημα, μαντέψτε ποιος κατέχει την εν λόγω υποδομή;

Νομίζω γνωρίζουμε την απάντηση.. Οι Κινέζοι αγοράζουν ουσιαστικά τον κόσμο με τη βοήθεια, σημειώστε καλά, ορισμένων από τις πιο εξέχουσες αμερικανικές εταιρείες (pdf) που βρίσκονται συνέχεια απασχολημένες με τον εμπλουτισμό τους με περισσότερα χρήματα από ότι οι περισσότεροι από εμάς μπορούν να υπολογίσουν.

(Εάν ενδιαφέρεστε για το πόσο επιτυχής έχει υπάρξει μέχρι στιγμής η πρωτοβουλία BRI, εδώ μπορείτε να δείτε έναν χρήσιμο χάρτη από το Council of Foreign Relations.)

Αυτό που συνέβη τις τελευταίες ημέρες είναι ότι η Κίνα πέτυχε κάτι εντελώς δωρεάν, για το οποίο οι Σοβιετικοί και οι Ηνωμένες Πολιτείες σπατάλησαν δεκαετίες προσωπικό (νεκρούς και τραυματίες), υλικό και τρισεκατομμύρια δολάρια, για να μην αναφέρουμε ότι καταλήγουν να ντροπιάζουν τον εαυτό τους στα μάτια του κόσμου.

Ουσιαστικά, οι Κινέζοι κατέχουν το Αφγανιστάν, τα σημαντικά μέρη του ούτως ή άλλως – αεροπορικές βάσεις, λιμάνια, δικαιώματα στα ορυκτά πλούτη και ούτω καθεξής – ή θα το κάνουν πολύ σύντομα.

Όσον αφορά τις εσωτερικές υποθέσεις των Ταλιμπάν, οι Κινέζοι κομμουνιστές δεν πρόκειται να σηκώσουν το δάχτυλό τους σχετικά με το τρομακτικό επίπεδο των δικαιωμάτων των γυναικών ή την εκτεταμένη καλλιέργεια ναρκωτικών ή συναλλαγές στις οποίες συμμετέχει η τρομοκρατική ομάδα, ειδικά αν στέλνουν όσο το δυνατόν περισσότερα στην Αμερική.

Όσο οι διάφορες ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις αφήνουν τους Κινέζους ήσυχους, οι Κινέζοι θα τους αφήσουν να κάνουν ό,τι θέλουν. Ναι, κάποιοι -η Αλ Κάιντα, το ISIS-K, για το οποίο δεν έχουμε ακούσει ακόμη πολλά- μπορεί να κάνουν φασαρία για τη μεταχείριση των Ουιγούρων και να κάνουν γνωστή τη βίαιη παρουσία τους, αλλά φαντάζομαι ότι τελικά θα δουν τις κινεζικές δυνάμεις ως πολύ πιο αδίστακτες από τους Αμερικανούς (τώρα, ειδικά) και αυτό θα είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα προσωρινό παράπλευρο μικρής παγκόσμιας σημασίας.

Η Ρεαλπολιτίκ θα παίζει τόσο από την πλευρά της Κίνας όσο και από την πλευρά των Ταλιμπάν (Ισλαμιστών) καθώς ωφελεί ο ένας τον άλλον, τουλάχιστον προς το παρόν.

Πώς φτάσαμε λοιπόν ως εδώ; Εάν όλα αυτά είναι τόσο προφανή – και είναι – δεν ήξεραν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ο στρατός μας πώς θα εξελισσόταν; (Δεν άφηναν τουλάχιστον μια μικρή δύναμη του ΝΑΤΟ που να φρουρούσε το Μπαγκράμ και να κατέστρεφε τα όπλα μας;)

Φαντάζομαι ότι πολλοί από τους αξιωματούχους μας ήταν – πώς να μην ήταν – ενήμεροι για αυτό το ενδεχόμενο. Και αυτό είναι κάτι το πολύ ενοχλητικό.

Γιατί τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες παραχώρησαν το Αφγανιστάν – μια περιοχή που δεσμεύεται από το Ιράν και το Πακιστάν, μεταξύ άλλων κρατών, για να μην αναφέρουμε τον έλεγχο πολλών από τα σπάνια ορυκτά του κόσμου και άλλους βασικούς πόρους – στην ολοένα και πιο ολοκληρωτική Κίνα του Σι Τζινπίνγκ;

Για να βρει κανείς μια απάντηση, είναι δύσκολο να μην ξανασκεφτούμε εκείνες τις μέρες που, λίγο πριν δηλώσει υποψηφιότητα για την προεδρία και αναθεωρήσει για το θέμα, ο σημερινός πρόεδρός μας μας είχε πει: «Παιδιά, οι Κινέζοι δεν είναι εχθροί μας».

Μήπως κάλυπτε τις δικές του δραστηριότητες και διασυνδέσεις που μπορεί να έχουν καταγραφεί στο φορητό υπολογιστή του γιου του Χάντερ Μπάιντεν, πολλά από τα οποία δεν έχουμε ακόμη δει; Μήπως οι Κινέζοι, με την πιο ωμή έννοια, έχουν κάτι σε βάρος του; Δυστυχώς, λαμβάνοντας υπόψη τις δράσεις και τη διοίκηση του FBI και του Υπουργείου Δικαιοσύνης, μπορεί να μην το μάθουμε ποτέ.

Μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε τις δικές μας υποθέσεις. Αλλά ό,τι κι αν είναι, είναι μόνο ένα μέρος ενός πιο καταθλιπτικού zeitgeist.

Πίστευα εδώ και αρκετό καιρό – το οποίο επιβεβαιώθηκε από την εξαιρετικά γρήγορη και ‘άσχημη’ εκκένωσή μας από το Αφγανιστάν, αφήνοντας πίσω όχι μόνο το Μπαγκράμ αλλά και αρκετά αμερικανικά όπλα για να καταστήσει τον στρατό των Ταλιμπάν σχεδόν ισοδύναμο με τον Ιταλικό, για να μην αναφέρουμε την τοποθέτηση της προηγμένης στρατιωτικής μας τεχνολογίας στα χέρια των Κινέζων και των Ρώσων – ότι ένα μεγάλο ποσοστό της ηγεσίας του Δημοκρατικού μας Κόμματος, καθώς και ένα τραγικά σημαντικό ποσοστό των Ρεπουμπλικανών, πιστεύουν από καιρό ότι το κινεζικό καθεστώς κερδίζει τη μάχη μεταξύ Κίνας και Αμερικής για παγκόσμια ηγεμονία.

Συνεπώς, εμφανώς ή κρυφά, συνειδητά ή υποσυνείδητα, έρχονται σε επαφή με την κινεζική πλευρά για χάριν του δικού τους οικονομικού πλεονεκτήματος και, σε μικρότερο βαθμό, την επιβίωσή τους, αν και τα δύο αυτά κάπου τέμνονται.

Παρόμοιες είναι οι εταιρείες μας με προσανατολισμό προς την παγκοσμιοποίηση, όπως η γιγάντια δικηγορική εταιρεία που συνδέεται παραπάνω και ασχολείται εκτενώς με την Κίνα. Βαδίζουν με αυτό που πιστεύουν πως είναι η νικήτρια πλευρά.

Και η παγκοσμιοποίηση δεν είναι δημοκρατία. Για τους παγκοσμιοποιητές, οι άνθρωποι που ψηφίζουν είναι άσχετοι, ακόμη και οπισθοδρομικοί, δεκαετίες τώρα. Πρόκειται για ένα μονοκομματικό κράτος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Επομένως, αν το θέσουμε “λαϊκά”, το να «παραδώσουν» το Αφγανιστάν δεν είναι γι’ αυτούς μεγάλη υπόθεση. Και το να αναλάβει η Κίνα, γι ‘αυτούς, είναι απλώς μέρος του παιχνιδιού.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της The Epoch Times.

Ακολουθήστε μας στο Telegram @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο Facebook @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο SafeChat @epochtimesgreece