Τρίτη, 29 Νοέ, 2022

Άποψη: Η αυτοκτονία του κράτους δικαίου

Μάθαμε πως η ιστορία κυλάει πάντοτε προς τα μπροστά, ενώ είναι λίγες οι φόρες που συμβαίνει το αντίθετο. Για να συμβεί ωστόσο το αντίθετο, θα πρέπει να έχουμε εμείς οι ίδιοι αφήσει ένα μικρό κενό, μια μικρή χαραμάδα από όπου θα μπορέσει να τρυπώσει ο αναχρονισμός, η συντήρηση και μια βαριά σκιά που θα καταφέρει να κρύψει για αρκετό καιρό το φως. Αυτό που έχει παρατηρηθεί σε μεγάλες περιόδους κρίσης είναι πως εμείς οι πολίτες, παραγκωνίζουμε τις αρχές, τις άξιες μας, τις ιδέες μας. Το κράτος δικαίου μέσα στο οποίο βρίσκεται το βαθύτερο νόημα της Δημοκρατίας, περνά μια τεραστία κρίση, αυτό άλλωστε είναι αδιαμφισβήτητο, αλλά και εμφανές όταν ανακύπτει ένα μείζον ζήτημα, που δείχνει έτοιμο να εκραγεί. Ένα από αυτά τα ζητήματα, μια ακόμη κηλίδα που θα αμαυρώσει για τεράστιο διάστημα την χωρά μας θα είναι ο θάνατος του απεργού πεινάς Δημήτρη Κουφοντίνα, ο όποιος θα είναι ο πρώτος θάνατος απεργού πεινάς στην Ευρώπη του 21ου αιώνα και θα έρθει να συμπληρώσει τις αμέτρητες καταδίκες της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο αναφορά τα σωφρονιστικά ιδρύματα και τις συνθήκες κράτησης σε αυτά.

Εδώ και ημέρες παρακολουθούμε ένα πραγματικό ξεσάλωμα στο διαδίκτυο αναφορικά με την απεργία πεινάς του Δημήτρη Κουφοντίνα. Εκφράσεις που αποπνέουν μισανθρωπισμό έχουν κυριαρχήσει στα social media. «Θάνατος στον φονιά, τον εκτελεστή», «τόσο κόσμο σκότωσε, ώρα του να πληρώσει» Αυτά είναι μερικά από τα σχόλια χρηστών στα social media, σχόλια τα οποία συμπληρώνουν μακροσκελή κείμενα που προσπαθούν να πείσουν για την ορθότητα της κατάστασης και του πιθανού θανάτου του Δημήτρη Κουφοντίνα.

Ας τα πάρουμε ωστόσο όλα από την αρχή. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας επέλεξε την απεργία πεινάς ως μέσο πίεσης προς τις αρμόδιες αρχές, ώστε να μην εφαρμοστεί η φωτογραφική νομοθετική ρύθμιση που αφορά την μεταγωγή του στις φύλακες ύψιστης ασφαλείας του Δομοκού. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να υπενθυμίσω πως μέχρι πριν λίγο καιρό ο Δημήτρης Κουφοντίνας εξέτιε την ποινή του στις αγροτικές φύλακες Βόλου από το 2019 ενώ προηγουμένως ήταν κρατούμενος για περισσότερο από δέκα χρονιά στις φύλακες Κορυδαλλού, όπου βρίσκεται η αρμόδια πτέρυγα για τους πολιτικούς κρατούμενους.

Αυτό ωστόσο που διαπιστώνουμε είναι πως η κυβέρνηση για ακόμη μια φορά δείχνει διατιθέμενη να διχάσει την Ελληνική κοινωνία και να αφυπνίσει οποιοδήποτε συντηρητικό, άγριο και μισάνθρωπο ένστικτο. Για ακόμη μια φορά το Μέγαρο Μαξίμου δίνει έναν σκληρό επικοινωνιακό αγώνα. Προσπαθεί να μας πείσει πως ο νόμος είναι ίσος προς όλους και παράλληλα να μας δώσει ένα παράδειγμα μέσα από την ακραία ρητορική και τον αυταρχισμό που κουβαλάει στην φαρέτρα του για το τι ακριβώς περιμένει όποιον προσπαθεί να πιέσει το κέντρο εξουσίας του επιτελικού κράτους. Μόνο που ο νόμος όπως φαίνεται δεν εφαρμόζεται για όλους. Αν όντως ο νόμος ίσχυε για όλους και εφαρμοζόταν στο ακέραιο το άρθρο 3 του νόμου 4760/2020 που ψηφίστηκε από την παρούσα κυβέρνηση στις 11/12/2020 σύμφωνα με τον οποίο ο κρατούμενος επαναμετάγεται στο κατάστημα κράτησης στο οποίο αρχικά μετήχθει, (χωρίς καμιά απολύτως παρέκκλιση ή οποιαδήποτε άλλη διαδικασία, όπως ψευδώς ισχυρίστηκε το Μαξίμου), δεν θα υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα και κανένας κρατούμενος δεν θα κινδύνευε να χάσει την ζωή του στον αγώνα διεκδίκησης του αυτονοήτου που δεν είναι τίποτα άλλο από την ίση εφαρμογή του νόμου.

Η κυβέρνηση ωστόσο συμπεριφέρεται ως ένας άλλος Καίσαρας μέσα στην αρένα που αποφασίζει αυθαίρετα για το ποιος αξίζει να πεθάνει και ποιος να ζήσει. Ας μην επιτρέψουμε η χωρά μας να φορτωθεί μια ακόμη ντροπή. Ας υπερασπιστούμε τα κεκτημένα μας, το κράτος δικαίου, την δημοκρατία, την δικαιοσύνη. Καμία ανοχή σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλά καρτ εφαρμογής του κράτους δικαίου το οποίο δεν θα επιτρέψουμε να καταλήξει παιχνίδι στα χεριά μιας ακραίας ομάδας εξουσίας.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι η γνώμη του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Το θέατρο του παραλόγου: από το Εθνικό στο Μαξίμου.

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα όλοι μας παρακολουθούμε την γέννηση ενός κινήματος που μέρα με την ημέρα γιγαντώνεται. Είναι το κίνημα των βασανισμένων, των θυμάτων που επιλέγουν να λύσουν την σιωπή τους και να δείξουν σε όλους μας τις ανοικτές πληγές τους. Εξαπολύουν το λυτρωτικό «κατηγορώ» δείχνοντας σε όλους μας τους θύτες.

Πολλά κάδρα καθαιρέθηκαν, ιερά τέρατα του θεάτρου έχασαν την λάμψη τους και τον σεβασμό όλων μέσα σε μια στιγμή. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που καταχώστηκαν την αγάπη που τους έδειξε ο κόσμος που τους ανέδειξε. Κατηγορίες για ανάρμοστες, σεξιστικές, αντιδεοντολογικές, ρατσιστικές, αντιεπαγγελματικές συμπεριφορές. Μια εξαιρετικά λάθος ερμηνεία και διαχείριση της εξουσίας που τους δόθηκε. Κακοποίηση και ψυχολογική καταπίεση, ψυχικά τραύματα που ποτέ δεν θα επουλωθούν και τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο για τα θύματα αυτά.

Οι παραπάνω ωστόσο κατηγορίες δεν είναι ο πάτος του βαρελιού. Βρισκόμαστε στο μέσο των αποκαλύψεων της υπόθεσης Λιγνάδη. Ένας άνθρωπος που με τα έως τώρα δεδομένα και συμφώνα πάντοτε με τις κατηγορίες φαίνεται πως ασέλγησε κατ’εξακολούθηση πάνω σε ανήλικα μικρά παιδιά. Η ιστορία ωστόσο δεν είναι καινούρια. Μάθαμε πως ο συγκεκριμένος «κύριος» έχει απασχολήσει ξανά τις αρχές. Για πρώτη φορά μπήκε στο στόχαστρο των αρχών το μακρινό σε εμάς σήμερα, 1984 με τις ίδιες κατηγορίες που αντιμετωπίζει και σήμερα. Αν αυτό ωστόσο σας φαίνεται μακρινό, τότε τι έχετε να πείτε για την πιο πρόσφατη εμπλοκή και διερεύνηση του «κυρίου» αυτού από τις αρχές στο κοντινό μας 2012; οπόταν τέθηκε στο στόχαστρο των αρχών στην ερευνά για την εξάρθρωση ενός εγχώριου κυκλώματος trafficking.

Όπως είπαμε ωστόσο το βαρέλι δεν έχει πάτο. Η Υπουργός Πολιτισμού και σύσσωμη η κυβέρνηση σχεδιάζει εδώ και μέρες την πλήρη απεμπλοκή της σε οτιδήποτε αφορά την υπόθεση Λιγνάδη, με την αποποίηση κάθε ευθύνης. Τα δεδομένα ωστόσο δεν μπορούν να διαψευστούν τόσο εύκολα. Όσο και αν ιδρώνει η κύρια Μενδώνη αλλά και ο Πρωθυπουργός να μας πείσουν πως δεν γνώριζαν τον Λιγνάδη, τόσο η πραγματικότητα θα τους διαψεύδει. Στο τραπέζι υπάρχουν κάποια δεδομένα που δύσκολα μπορούν να παραβλεφθούν. Ο Λιγναδης μέχρι και πριν μερικές μέρες ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Μια θέση που του δόθηκε, αφού δεν υπήρξε κανένας σχετικός διαγωνισμός και ανοικτή πρόσκληση για την πλήρωση της συγκεκριμένης θέσης. Επομένως η θέση ανατέθηκε στον Λιγνάδη. Η θεωρία του επιτελικού κράτους που με τόσο ωραίο τρόπο διαφημίστηκε από τον Πρωθυπουργό και όλα τα ΜΜΕ αναφέρει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Η πλήρωση κάθε θέση ευθύνης σε κάθε τομέα του δημόσιου τομέα, γίνεται από άτομα του στενού κύκλου του Πρωθυπουργού που διακρίνονται για τις δεξιότητες και ικανότητες τους. Πως γίνεται επομένως ο Πρωθυπουργός και το περιβάλλον του να μην γνώριζαν τον κύριο Λιγνάδη προσωπικά αλλά και το ποιον ενός ανθρώπου που ήδη είχε απασχολήσει τις αρχές και η δράση του ήταν ένα κοινό μυστικό όπως αποκαλύφθηκε;

Βρισκόμαστε λίγο πριν το μάτι του κυκλώνα. Η συνεχεία θα είναι καθηλωτική και κάθε ψέμα θα καταρρεύσει, κάθε πολιτική ευθύνη θα αποδοθεί. Θα χρειαστούν πολλοί Κούγιες για να καταφέρουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη με την ακραία ρατσιστική και ομοφοβική ρητορική τους. Επιτέλους πρέπει να επέλθει η επιζητούμενη κάθαρση ώστε να βρουν την γαληνή τους όλα εκείνα τα θύματα που βρήκαν το θάρρος και μας έδειξαν τις ματωμένες τους πληγές.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι η γνώμη του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Ακολουθήστε μας στο Telegram @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο Parler @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο SafeChat @epochtimesgreece