Τρίτη, 21 Μαΐ, 2024

Μία εκδρομή στο παιδικό βιβλίο, χέρι-χέρι με τη Σοφία Μαντουβάλου

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου στις 2 Απριλίου, η Σοφία Μαντουβάλου, πεζογράφος αλλά και παιζωγράφος, είχε την καλοσύνη να παραχωρήσει στους Epoch Times μία συνέντευξη και να μιλήσει για τη δική της ιδιαίτερη σχέση με αυτό το αχανές, πλούσιο, γεμάτο εικόνες και χρώματα σύμπαν, για αυτά που την εμπνέουν και την παρακινούν και για όσα θέλει να προσφέρει γράφοντας βιβλία για παιδιά.

Πρόκειται για μία μακρά και γόνιμη σχέση, που ξεκίνησε το 1994 με το βιβλίο «Ντορεμιφασολλασι», που έγραψε για να μιλήσει στον γιο της για τη μουσική. Από τότε συνέχισε να του μιλά, όπως και σε χιλιάδες άλλα παιδιά, για ένα σωρό άλλα θέματα, ξεπερνώντας τους 90 τίτλους και αποσπώντας πολλές διακρίσεις, με αποκορύφωμα την υποψηφιότητά της για το Διεθνές Βραβείο Άντερσεν το 2014, το Βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (ΙΒΒΥ) το 2014 για το «Φουστάνι με τις πεταλούδες» και το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου το 2019 για το βιβλίο της «Το αγόρι που διάβαζε στις κότες».

Τα βιβλία της Σοφίας χαρακτηρίζονται από το παιχνίδι, το χιούμορ, τη φαντασία (δύο πολύ καλοί της φίλοι, όπως λέει και η ίδια), την ανατρεπτικότητα, την προσφορά και την αγάπη, μεταξύ άλλων. Είναι μικροί φωτεινοί πυρήνες γεμάτοι ζωηρές ιδέες, που στέλνει η συγγραφέας στα παιδιά για να τα προσκαλέσει σε μία «εκδρομή στη ζωή, χέρι-χέρι με τη φαντασία».

Το μεγαλείο των Τεχνών...: Συμβουλευτική ημερίδα με αφορμή τα βιβλία της Σοφίας Μαντουβάλου στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ Μεταίχμιο

Με σπουδές στην Εξελικτική Ψυχολογία, την Εκπαιδευτική Τεχνολογία και τη Σκηνοθεσία, δημιουργεί σύγχρονα παραμύθια με βάθος και πολλά επίπεδα, πάντα στη γλώσσα που μπορούν να καταλάβουν και να απολαύσουν τα παιδιά.

Με σεβασμό στα παιδιά, τους προσφέρει πλήθος πολύχρωμων, χαρούμενων κόσμων και ιδεών για να τα βοηθήσει να αναπτύξουν τη δική τους σκέψη και προσωπικότητα και να γίνουν ώριμα και δημιουργικά μέλη ενός καλύτερου κόσμου.

Με αγάπη για όλους, δεν σταματά ποτέ να συνομιλεί με τη φιλενάδα της τη Φαντασία.

Σοφία Μαντούβαλου και Αχιλλέας Κυριακίδης, βραβεύονται για το παιδικό βιβλίο και τη μετάφραση | Ρεπορτάζ και ειδήσεις για την Οικονομία, τις Επιχειρήσεις, το Χρηματιστήριο, την Πολιτική

Η Σοφία Μαντουβάλου είναι πολυτάλαντος άνθρωπος και η δημιουργικότητά της δεν εξαντλείται στη συγγραφή παιδικών βιβλίων. Έχει γράψει αρκετά σενάρια με εκπαιδευτικό περιεχόμενο και δεν έχει πάψει να επισκέπτεται σχολεία για να διασκεδάζει μαζί με τα παιδιά. Ωστόσο εδώ θα μιλήσουμε για τα παραμύθια, αρχίζοντας… από την αρχή:

ΕΡ.: Τι είναι αυτό που σας τράβηξε στη συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Σ.Μ.: Βασικά, ξεκίνησα να γράφω για παιδιά γιατί μέσα μου είμαι ένα μεγάλο παιδί: «Από έξω γριούλα κι από μέσα εγγονούλα». Οτιδήποτε θα έκανα στη ζωή μου θα έχει πάντα σχέση με τα παιδιά. Σπούδασα Ψυχολογία του Παιδιού, σπούδασα Παιδαγωγικά, σπούδασα Σκηνοθεσία κι έγραφα σενάρια για την εκπαίδευση – πάλι για παιδιά – δηλαδή, νομίζω ότι ο προσανατολισμός μου ήταν η διαμόρφωση του μυαλού και της ψυχής των παιδιών.

Δεν το σκέφτηκα επί τούτου, αλλά φαίνεται ότι εκεί με οδηγούσε. Η ψυχή μου, τα ενδιαφέροντά μου, τα όνειρά μου… Ναι, πιστεύω ότι εκείνο που ονειρευόμουνα πάντα ήταν ένας καλύτερος κόσμος. Ήθελα να πηγαίνω τα παιδιά μια εκδρομή στη ζωή χέρι-χέρι με τη φαντασία, και μέσα από αυτή την εκδρομή – γιατί κάθε βιβλίο μου κρύβει ένα μικρό μου όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο και πιστεύω ότι αυτό είναι αλήθεια για όλους τους συγγραφείς – πιστεύω ότι τα παιδιά μπορούν να διαμορφώσουν τη σκέψη τους και το συναίσθημά τους, τον εαυτό τους και τη δράση τους σε αυτόν τον κόσμο. Να αποκτήσουν ατομική ευθύνη, συλλογική ευθύνη, κάπως έτσι τα σκέφτομαι στην πορεία…

Ήρωες ζώα, πουλιά και έντομα - THEATHINAI

ΕΡ.: Οπότε έχετε πάντα στον νου σας το τι μπορείτε να προσφέρετε στα παιδιά.

Σ.Μ.: Α, κοίταξε, η προσφορά είναι ένα χαρακτηριστικό έτσι κι αλλιώς δικό μου. Δηλαδή, νομίζω ότι ο κάθε άνθρωπος σε αυτή τη ζωή αξίζει να ζει αν προσφέρει – ανάλογα με το όνειρό του, με τη δυνατότητά του, με την προσωπικότητά του, σε όλους τους χώρους. Γενικά πιστεύω στην αγάπη – η αγάπη είναι πράξη. Είναι πράξη προς τον εαυτό μας, να γίνουμε όσο καλύτεροι μπορούμε, είναι πράξη προς τους άλλους, είναι πράξη ατομική και συλλογική, επομένως εκεί είναι όλο. Πιστεύω ότι όλα τα βιβλία για παιδιά ουσιαστικά για την αγάπη γράφουν, με άλλο τρόπο το κάθε ένα.

Ένας καλύτερος κόσμος για να γίνει, πρέπει να υπάρχει ενσυναίσθηση. Πρέπει να σέβεσαι τον άλλον. Όταν σέβεσαι τον άλλον, σημαίνει ότι σέβεσαι και τον εαυτό σου. Όταν σκέπτεσαι τον άλλον, μπορείς και να του προσφέρεις. Είναι μία αλυσίδα όλα αυτά τα πράγματα.

ΕΡ.: Ναι, πραγματικά. Συμφωνώ.

Σ.Μ.: Δεν είναι; Δεν ξέρω αν όλοι όσοι γράφουν σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο. Δεν θα σου πω ότι για μένα δεν είναι ένα παιχνίδι το γράψιμο. Υπάρχει η τέχνη της λογοτεχνίας, που για μένα είναι ένα παιχνίδι εξαιρετικό με τις έννοιες και τις λέξεις, δύσκολα θέματα που μου αρέσει να τα κατεβάζω στο επίπεδο του παιδιού και μέσα από έναν μύθο να πω την αλήθεια, γιατί μέσα από το ψέμα λες την αλήθεια. Μέσα από το ψέμα καλλιεργείς την αγάπη για τη ζωή και αγάπη για τη ζωή σημαίνει κάνω πράγματα, ώστε όλα γύρω μας να γίνονται καλύτερα.

Σοφία Μαντουβάλου - Όλα τα Βιβλία | Skroutz.gr    Σοφία Μαντουβάλου - Όλα τα Βιβλία | Skroutz.gr

ΕΡ.: Νομίζω ότι το ψέμα στα παιδικά βιβλία είναι ένα πολύ επιφανειακό ψέμα.

Σ.Μ.: Δεν είναι ψέμα. Είναι αλληγορία, είναι η φανταστική γλώσσα των παιδιών μέσα από την οποία ανακαλύπτουν την αλήθεια. Για τα παιδιά, παραδείγματος χάριν, ο ανιμισμός είναι κάτι το πολύ φυσιολογικό, το να μιλάει ένας σκύλος ή ένα ποντίκι είναι κάτι που το δέχονται πολύ εύκολα. Για αυτά είναι ένας εύκολος τρόπος να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις. Στο βάθος υπάρχει πάντα η αλήθεια και είναι αυτό άλλωστε που κάνει ένα βιβλίο περισσότερο επιτυχημένο ή όχι, διαχρονικό ή όχι.

ΕΡ.: Δηλαδή η φαντασία μάς οδηγεί στην πραγματικότητα.

Σ.Μ.: Η φαντασία είναι η πραγματικότητα! Για εμένα έτσι ήταν τα πράγματα από μικρή: η φαντασία είναι πραγματικότητα. Παίρνω ένα κομματάκι από την πραγματικότητα, το ντύνω με όνειρο και φαντασία και φτιάχνω μια άλλη πραγματικότητα. Όταν η φαντασία συνεργάζεται με τη λογική αλλά και το παράλογο μαζί, μπορούμε να διευρύνουμε την πραγματικότητα και να φτάσουμε στα όριά της: την υπερπραγματικότητα.

Αν δεν ονειρευτείς μια άλλη πραγματικότητα δεν μπορεί να υπάρξει .Η πραγματικότητα είναι πρώτα φαντασία. Η φαντασία, η δύναμη της σκέψης να ανοίγει πολλά καινούργια μονοπάτια από και προς την πραγματικότητα. Η φαντασία σού δίνει την ευκαιρία να σκεφτείς τι άνθρωπος θέλεις να είσαι. Να επαναπροσδιορίσεις τις αξίες σου. Να εργαστείς προς την επιθυμητή πραγματικότητα. Να σπάσεις τα στερεότυπα. Να τα βάλεις με το κακό και να κερδίσει το καλό…

Σοφία Μαντουβάλου: συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου    ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ - 9789601666709 - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ - ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΥ ΣΟΦΙΑ    Βιβλία από Σοφία Μαντουβάλου | Protoporia.gr

ΕΡ.: Το καλό και γενικότερα οι αξίες που χρειαζόμαστε ως άνθρωποι αποτελούν για εσάς σημαντικό μέρος ενός βιβλίου – ιδίως ενός παιδικού βιβλίου;

Σ.Μ.: Εκείνο που έχει σημασία είναι οι αξίες να περνάνε στα παιδιά. Να περνάνε οι αξίες του καλού, της τρυφερότητας, της αγάπης, της ενσυναίσθησης, της ομάδας… Αυτά είναι. Που θα έπρεπε να περνάνε στο σχολείο. Κάνουν τις προσπάθειές τους οι δάσκαλοι, τις κάνουν και οι γονείς.

Η κατάκτηση της ανάγνωσης είναι το πρώτο βήμα για την κατάκτηση της γνώσης. «Μορφώνω» σημαίνει δίνω μορφή, «μορφώνομαι» παίρνω μορφή. Η γνώση δίνει μορφή στη σκέψη και στα συναισθήματα των παιδιών, ώστε να πάρουν μορφή τα ίδια. Να αντιληφθούν ποια είναι και τι μπορούν να κάνουν και έτσι να αμφισβητήσουν και να ανατρέψουν τα στερεότυπα. Για να διεκδικήσουν και να κερδίσουν τις μάχες τους προς την ελευθερία, την ισότητα και τη δικαιοσύνη χρειάζεται να επιδείξουν συμπεριφορές που μόνο μέσα από την εκπαίδευση μπορούν να κατακτηθούν.

ΕΡ.: Κατ’ επέκταση, θα πιστεύετε και στην κοινωνική ευθύνη ενός συγγραφέα – ή, γενικότερα, καλλιτέχνη;

Σ.Μ.: Για μένα η συγγραφή δεν θα είχε νόημα αν δεν ήταν πολιτική πράξη. Ως συγγραφέας, δε θα μπορούσα παρά να έχω διεισδυτική ματιά πάνω σε ό,τι διαδραματίζεται στην κοινωνία και προσωπική θέση για τα πράγματα. Ως συγγραφέας που γράφει για παιδιά θα ήθελα με το έργο μου να ενεργοποιήσω τη σκέψη και το συναίσθημά τους με τρόπο απελευθερωτικό από την ακινησία της στερεότυπης σκέψης, που θα τα βοηθάει να αισθάνονται, να εκφράζονται και να δρουν με ατομική και συλλογική ευθύνη για έναν καλύτερο κόσμο.

Τα κείμενα μου έχουν πάντα ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης. Ακόμα κι όταν δεν πεζογραφώ αλλά παίζω-γράφω για πιο μικρά παιδιά, σπάω το στερεότυπο. Στοιχεία με πολιτικοποιημένες «αταξίες», συνοδεία χιούμορ, υπάρχουν ακόμα και στις πιο απλές ιστορίες μου. Μια πολιτικοποιημένη ματιά θα έπρεπε να είναι η πλέον αναμενόμενη από τη λογοτεχνία. Με κείμενα-μαρμελάδα, που αναπτύσσουν κοινωνικά θέματα επιδερμικά, δε διαμορφώνεται η προσωπικότητα του ανήλικου αναγνώστη. Τα παιδιά πρέπει να κατανοήσουν γιατί ο ήρωας κάνει κάτι και γιατί το υποστηρίζει και αντιλαμβάνονται και αντέχουν τα πάντα αν τους δοθούν με κατάλληλο τρόπο. Δεν είναι εξωγήινοι, ζουν μέσα σε μια οικογένεια, σε ένα κοινωνικό σύνολο, σε ένα σχολείο, βιώνουν βία, αδικία, ανισότητα. Χρειάζονται συναισθηματική και νοητική στήριξη, για να μάθουν γιατί γίνεται κάτι και γιατί πρέπει να το υποστηρίξουν ή να το απορρίψουν. Η πολιτικοποιημένη ματιά σε ένα βιβλίο χτίζει στην ψυχή και στο μυαλό των παιδιών μία στέρεη βάση, όπου οι πράξεις αντιστοιχούν σε ιδέες.

Ευτυχώς, στην πορεία της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας υπήρξαν και υπάρχουν σημαντικοί συγγραφείς με πολιτικοποιημένη ματιά. Εγώ μεγάλωσα με τα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα και της Άλκης Ζέη. Τα σημερινά παιδιά έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε παλιούς και νεότερους σημαντικούς συγγραφείς που δε μασάνε τα λόγια τους.

Parga Bookstore - Φαφάγος, ο φαφούτης μυρμηγκοφάγος            Βιβλια - ΙΣΤΩΡ

ΕΡ.: Ποιο θα λέγατε ότι είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, από αυτά που έχετε γράψει;

Σ.Μ.: Τα αγαπώ όλα, αλλά το κάθε ένα έχει ένα χαρακτηριστικό για το οποίο το λατρεύω επίσης. Το πρώτο μου βιβλίο μπορώ να μην το αγαπώ, που μ’ έκανε συγγραφέα; Όχι, βέβαια. Ή η «Κότα που έγινε αυγό», που από τότε άρχισα να γράφω χωρίς να σκέφτομαι πώς θα είναι η εικόνα; Γιατί μέχρι τότε ψιλοζωγράφιζα την εικόνα και μετά έγραφα τα λόγια. Γιατί στο «Σκέφτομαι και γράφω» ήμουνα πάτος. Με εικόνες έβλεπα τη ζωή. Τώρα, πώς δεν έγινα ζωγράφος…

 

Με αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις της στη Μαρία Παναγιώτου (Φιλελεύθερος, 20/3/2019) και στην Πελιώ Παπαδιά (Ταλκ, 22/7/2020)

 

 

Παρουσίαση βιβλίου: «Δημιουργία ζωής»

Το Σάββατο 16 Δεκεμβρίου, στις 12.00 το μεσημέρι, η έμπειρη επιστήμων μαία Μαρία Γ. Γκόσμα, η οποία επί 40 χρόνια  ασχολείται με την προετοιμασία ζευγαριών για φυσικό τοκετό και για τοκετό στο σπίτι, θα παρουσιάσει το βιβλίο της «Δημιουργία Ζωής», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός. Η παρουσίαση θα λάβει χώρα στην οδό Μαυροκορδάτου 11.

Είναι πολύ σημαντική η προσφορά της κας Γκόσμα να μοιραστεί με το ελληνικό κοινό, τους νέους  και τους μελλοντικούς γονείς, το σπάνιο έργο της και τη γνώση της. Είναι από τις πρώτες μαίες στην Ελλάδα που ασχολήθηκαν με τον τοκετό στο σπίτι και ήταν μαθήτρια για  κάποιο διάστημα του γνωστού Γάλλου μαιευτήρα Φρεντερίκ Λεμπουαγέ (Frédérick Leboyer, 1918-2017). Χρειάζεται εμπειρία, υπευθυνότητα, γνώση και  ένα δυνατό εσωτερικό κάλεσμα για να δοθεί μια μαία  στον τοκετό στο σπίτι. Η αφοσίωση της κας Γκόσμα σε αυτό την έκανε να μελετήσει την παραδοσιακή κινέζικη ιατρική, τον βελονισμό και τα κινέζικα βότανα, για ολιστική και ειρηνική βοήθεια στον τοκετό χωρίς παρεμβατικές τεχνικές.

Είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε την κα Γκόσμα και να μας πει λίγα λόγια για το έργο της.

Κυρία Γκόσμα, τι σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας «Δημιουργία Ζωής»;

Θέλησα να μεταφέρω, εκτός από τις επιστημονικές γνώσεις, τη σχεδόν τεσσαρακονταετή εμπειρία μου δίπλα στην έγκυο γυναίκα και το μωρό της, και δίπλα στην γυναίκα που γεννάει  και στο παιδί που γεννιέται.

Σήμερα πλέον η μαίευση δεν ασκείται παραδοσιακά και εμπειρικά όπως παλιά,  έχουμε περάσει στην εποχή της επιστημονικής  τεχνολογίας και της ταχύτητας.

Είναι πολλά, βέβαια, τα οφέλη της τεχνολογικής επιστημονικής μαιευτικής και είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό, όταν υπάρχει ένδειξη.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, λόγω του υψηλού ποσοστού της εφαρμογής της και των παρεμβάσεων ρουτίνας (κατάκλιση, τεχνητή ρήξη θυλακίου, περινεοτομή,  επισκληρίδιος αναισθησία, υψηλό ποσοστό καισαρικών τομών), έχουν  χαθεί τα σημαντικά οφέλη για τη μητέρα και το παιδί σε αυτήν τη σημαντική εμπειρία της ζωής τους.

Δηλαδή, οι μητέρες, λόγω των παρεμβάσεων, σε υψηλό ποσοστό χάνουν την ενεργό συμμετοχή στον τοκετό τους και – κατά συνέπεια – την πραγματική συγκίνηση, τη χαρά και την ευχαρίστηση από τη γέννα των παιδιών τους (λόγω καταστολής των φυσικών τους ορμονών). Χάνουν επίσης τον πρώιμο δεσμό με το νεογνό, καθώς και τον σημαντικό και ωφέλιμο θηλασμό του μέσα στην πρώτη ώρα.

Λόγω επισκληριδίου αναισθησίας, οι μητέρες, χάνουν και την αυθόρμητη και ενστικτώδη έκφραση αγάπης και τρυφερότητας  απέναντι στο νεογέννητό τους και συχνά «εκφράζονται μηχανικά».

Τι θα θέλατε να πετύχετε με την συγγραφή και την κυκλοφορία αυτού του βιβλίου σας ;

Θα ήθελα, με όλη μου την καρδιά, να αφυπνιστεί, να ευαισθητοποιηθεί η γυναίκα για να ξαναπάρει στα χέρια της τον τοκετό της, αντί να την …ξε-γεννάμε εμείς και να της παίρνουμε την Δύναμη με την οποία είναι προικισμένη από την Φύση της και το Σχέδιό της. Θα ήθελα να απευθύνεται στη μαία της και να εκπαιδεύεται ώστε να θυμηθεί την λειτουργία της θηλυκής της Φύσης, αν την έχει «ξεχάσει»: την υπομονή, την τρυφερότητα, την αγάπη, τη δεκτικότητα, τη θεραπεία, την παράδοση του εγώ της… , όλα τα θηλυκά  χαρακτηριστικά με τα οποία είναι ευλογημένη να συν-δημιουργεί τη νέα Ζωή μαζί με τον άνδρα, να την μορφοποιεί και να την εκδηλώνει εδώ στον φυσικό μας κόσμο, να τη γεννάει δηλαδή με τις δικές της δυνάμεις.…

Και ο πατέρας θα πρέπει να φροντίζει τη μητέρα, διότι εμμέσως φροντίζει το παιδί του και του μαθαίνει ότι η ζωή είναι ωραία όταν μας αγαπούν και μας φροντίζουν. Έτσι  μαθαίνει κι εκείνος σιγά-σιγά να γίνεται πατέρας…

Και η πολιτεία με τη σειρά της, βέβαια, έχει υποχρέωση να υποστηρίζει την έγκυο γυναίκα, να της εξασφαλίζει τα κατάλληλα κέντρα για φυσικό  τοκετό χωρίς παρεμβάσεις και βία, με τη βοήθεια μαιών, καθώς και να υποστηρίζει τη θηλάζουσα μητέρα.

Η κυρία Γκόσμα προετοιμάζει ζευγάρια από την αρχή της εγκυμοσύνης και είναι μέλος του συλλόγου Επιστημόνων Μαιών/Μαιευτών και της ομάδας «Εθελοντική Μαιευτική«.

Με το βιβλίο της «Δημιουργία Ζωής«, μας οδηγεί βήμα-βήμα σ’ ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Στη συνειδητοποίηση ότι η Ζωή μας ξεκινάει από ΕΝΑ κύτταρο που εξελίσσεται σταδιακά, μέχρι να εκδηλωθούμε ως τελειωμένοι άνθρωποι.

Περιγράφει ολιστικά τη βιολογική και ψυχοπνευματική μας υπόσταση, με απλό και  κατανοητό τρόπο, χωρίς να χάνεται η επιστημονική ταυτότητα του πονήματος.

Αναφέρεται στη φυσιολογία των γεννητικών οργάνων και  των γενετικών μας κυττάρων, τα οποία σηματοδοτούν τα χαρακτηριστικά της αρσενικής και της θηλυκής – συγχρόνως – πλευράς που όλοι φέρουμε εντός μας.

Η συγγραφέας μάς θυμίζει τη θαυμαστή προετοιμασία του θηλυκού και του αρσενικού κυττάρου μέχρι να ενωθούν, που σηματοδοτεί την αντίστοιχη προετοιμασία της γυναίκας και του άνδρα μέχρι να ενωθούν  και να «καλέσουν» μια νέα Ζωή.

Περιγράφει την ανά εβδομάδα και ανά μήνα ανάπτυξη του εμβρύου και τα μηνύματα που εκείνο «δίνει» στους γονείς του, ώστε να το εκπαιδεύουν προγεννητικά.

Αναφέρεται στη Δύναμη με την οποία είναι ευλογημένη η γυναίκα-μητέρα,  να μορφοποιεί την νέα Ζωή που κυοφορεί.

Στέκεται, με ιερότητα, στον φυσικό τοκετό χωρίς παρεμβάσεις ρουτίνας και στην ανάγκη να «ξαναπάρει» η γυναίκα στα χέρια της τη γέννα των παιδιών της.

Ιδιαίτερα, στέκεται στο δώρο του «πόνου» της γέννας και στη σημασία του για την μητέρα και το παιδί.

Μιλάει για την θρέψη της νέας Ζωής και για τα πολλαπλά σωματικά και ψυχικά οφέλη που αποκομίζει  το παιδί και η μητέρα από τον θηλασμό.

Τέλος, η Μαρία Γκόσμα αναφέρεται στο σημαντικό Έργο της Μαίας και στην συμμετοχή της, για την φυσική και ψυχική υγεία μητέρας- παιδιού και οικογένειας.

Η «Δημιουργία Ζωής» αποτελεί χρήσιμο βοήθημα:

  • Για την αυτογνωσία των νέων που πρέπει να γνωρίσουν την ανδρόγυνη φύση τους πριν συνενωθούν με τ’ άλλο φύλο.
  • Για τα ζευγάρια που επιθυμούν να «καλέσουν» μια νέα Ζωή.
  • Για τους μελλοντικούς γονείς που «εκπαιδεύουν» το παιδί τους προγεννητικά.
  • Για τους επαγγελματίες υγείας (γιατρούς, μαίες/μαιευτές, νοσηλευτές, θεραπευτές, βοηθούς μητρότητας.
  • Για τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων που εκπαιδεύουν την νέα γενιά.
  • Για τα άτομα οποιασδήποτε ηλικίας που επιθυμούν περαιτέρω γνώση και «θεραπεία», πραγματοποιώντας αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας.

* * * * *

«Δημιουργία Ζωής»

Συγγραφέας: Μαρία Γ. Γκόσμα

Εκδότης: Αρμός, 2023

Αριθμός σελίδων: 256

Διαστάσεις: 21×14

Της Νέλης Σφιγγοπούλου

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

«Η Αμερική του Μάο: Η προειδοποίηση μίας επιζήσασας»

Ζω στην κομητεία Φώκιερ της Βιρτζίνια., κοντά στην κομητεία Λάουντεν. Και οι δύο βρίσκονται σε ακτίνα 80 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα των ΗΠΑ. Όντας τόσο κοντά στο κέντρο εξουσίας της χώρας, υπάρχουν φορές, ανάλογα με το θέμα, που οι τοπικές ειδήσεις μπορεί να γίνουν εθνικές ειδήσεις.

Αυτό συνέβη και όταν η γεννημένη στην Κίνα Σι Βαν Φλητ (Xi Van Fleet) μίλησε κατά της Κριτικής Φυλετικής Θεωρίας σε μια συνεδρίαση του σχολικού συμβουλίου της κομητείας Λάουντεν τον Ιούνιο του 2021.

Τα σχόλιά της διαδόθηκαν σαν φωτιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ακολούθησαν αιτήματα για εμφανίσεις και συνεντεύξεις σε μυριάδες μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των Epoch Times. Αν και συγκρατημένη και χωρίς τάσεις αυτοπροβολής, η κα Φαν Φλητ εκτοξεύτηκε στο εθνικό προσκήνιο.

Η «Αμερική του Μάο: Η προειδοποίηση μιας επιζήσασας» είναι η ιστορία της – μια συγκλονιστική ιστορία, πράγματι – και ταυτόχρονα άλλη μία ένδειξη για τη συστηματική διάβρωση της Αμερικής από μια πολιτισμική επανάσταση που φέρνει στον νου την Πολιτιστική Επανάσταση που έλαβε χώρα στην Κίνα από το 1966 μέχρι το 1976. Η κα Βαν Φλητ την αποκαλεί Αμερικανικό Μαρξισμό και υποστηρίζει ότι η προοδευτική αριστερά την προωθεί με ύπουλους τρόπους στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 "Mao’s America: A Survivor’s Warning" by Xi Van Fleet. (Center Street)
Σι Βαν Φλητ, «Η Αμερική του Μάο: Η προειδοποίηση μιας επιζήσασας». (εκδ. Center Street 2023)

 

Η κατήχηση των παιδιών

Η κα Bαν Φλητ ξεκινά περιγράφοντας τη ζωή της ως παιδί στην Κίνα του Μάο Τσετούνγκ. Το κύριο ανάγνωσμά της, όπως και όλων των άλλων παιδιών, ήταν το «Μικρό κόκκινο βιβλίο» του Μάο, όπου ο Κινέζος ηγέτης μοιραζόταν πολλές από τις σκέψεις του σχετικά με την ταξική πάλη και τη διόρθωση των λανθασμένων ιδεών. Ενώ εκατομμύρια άνθρωποι διώκονταν ή σκοτώνονταν κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, το κόκκινο βιβλίο κυκλοφορούσε σε δισεκατομμύρια αντίτυπα μπαίνοντας σε κάθε κινέζικο σπίτι. Πολλές οικογένειες είχαν περισσότερα από ένα αντίτυπα.

Υπήρχαν ελάχιστες ευκαιρίες να διαβάσει κανείς άλλα κείμενα – πολλές βιβλιοθήκες και πολιτιστικά κέντρα είχαν καταστραφεί. Η κινεζική ιστορία και οι παραδόσεις που άνθιζαν για χιλιάδες χρόνια είχαν διαγραφεί και αντικατασταθεί από το κομμουνιστικό όραμα του Μάο.

Η κα Bαν Φλητ μοιράζεται ανατριχιαστικές αναμνήσεις από τους Ερυθροφρουρούς του Μάο – πολλοί από τους οποίους ήταν νέα παιδιά – οι οποίοι έτρεχαν αφηνιασμένοι, προκαλώντας ζημιές σε πρόσωπα και περιουσίες, από τυφλή αφοσίωση στον ηγέτη τους.

Ως έφηβοι, η κα Bαν Φλητ στάλθηκε στην ύπαιθρο για να εργαστεί στα χωράφια. Αυτό ήταν μέρος μιας διαδικασίας για τη αναμόρφωση των νέων σχετικά με τα πλεονεκτήματα της σκληρής εργασίας και σύμφωνα με την απλή ζωή που ζούσαν οι αγρότες.

 A public appearance of Chairman Mao and Lin Biao among Red Guards, in Beijing, during the Cultural Revolution, November 1966. (Public Domain)
Δημόσια εμφάνιση του Προέδρου Μάο και του Λιν Μπιάο ανάμεσα σε Ερυθροφρουρούς, στο Πεκίνο, κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, τον Νοέμβριο του 1966. (Public Domain)

 

Ο θάνατος του Μάο το 1976 σήμανε το τέλος της Πολιτιστικής Επανάστασης. Το 1977, επέστρεψε στην εξουσία ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ, ο οποίος ήθελε να ανοιχτεί η Κίνα στη Δύση και να εργαστεί για τη βελτίωση της οικονομίας της. Τα κολέγια και τα πανεπιστήμια ήταν πλέον ανοιχτά.

Η κα Bαν Φλητ θυμάται ότι ενθουσιάστηκε όταν πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις και μπόρεσε να φοιτήσει στο κολέγιο για να σπουδάσει αγγλικά. Αν και οι φυσικές συνθήκες δεν ήταν καλές, αφού τα ιδρύματα ήταν αδρανή για τόσα χρόνια και οι πόροι ήταν περιορισμένοι, η νεαρή γυναίκα είχε μεγάλες ελπίδες και πίστη σε ένα πιο φωτεινό μέλλον.

Με τα μάτια του ενήλικα

Στα 26 της, η κα Bαν Φλητ έφτασε στο Κεντάκυ και ξεκίνησε ένα ακαδημαϊκό, αλλά και προσωπικό ταξίδι. Απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα, προχώρησε στις σπουδές της, ξεκίνησε μία καριέρα, παντρεύτηκε και θεμελίωσε μια μεσο-αστική ζωή σε ένα μέρος που πλέον αποκαλεί σπίτι. Ήταν σίγουρη ότι είχε δραπετεύσει από μια κομμουνιστική χώρα και ότι ζούσε σε μία ελεύθερη. Έζησε με αυτή την πεποίθηση για αρκετές δεκαετίες μέχρι που άρχισε να βλέπει σημάδια ότι ίσως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

 Cover of elementary school textbook from Guangxi Province, 1971. The Chinese characters say: “Good good study, day day up” (a quote from Mao). (Public Domain)
Εξώφυλλο σχολικού εγχειριδίου δημοτικού σχολείου από την επαρχία Γκουανγκσί, 1971. Οι κινεζικοί χαρακτήρες αναπαράγουν το απόφθεγμα του Μάο: «Καλή καλή μελέτη, μέρα μέρα πάνω». (Public Domain)

 

Όπως γράφει η κα Bαν Φλητ: «Θεωρώ μοναδικό, ίσως και προνομιακό, το γεγονός ότι στη διάρκεια της ζωής μου έχω βιώσει όχι μόνο μία, αλλά δύο από τις σημαντικότερες πολιτιστικές επαναστάσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας – τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο (1966-1976) και την αμερικανική πολιτιστική επανάσταση της δεκαετίας του 2020 (με ρίζες που χρονολογούνται πολύ νωρίτερα). Και οι δύο είναι πολιτιστικές μαρξιστικές επαναστάσεις και είναι συνώνυμες με τον κομμουνισμό».

Η απόφασή της να μιλήσει στη συνεδρίαση του σχολικού συμβουλίου της κομητείας Λάουντεν ενάντια σε αυτό που αντιλαμβανόταν ως διάχυτο και καταπατητικό «αφυπνισμό» (woke-ism) στο δημόσιο σχολικό σύστημα, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Ένιωσε όμως ότι ήταν απαραίτητο να επιστήσει την προσοχή σε αυτό που θεωρούσε κίνδυνο και απειλή για τους υπάρχοντες θεσμούς, τις παραδόσεις και τις κοινωνικές νόρμες – στην ουσία για τον δυτικό πολιτισμό. Ήξερε, από άμεση εμπειρία, τι είχε κάνει ο Μάο στην Κίνα. Συνέβαινε αυτό και στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Η κα Bαν Φλητ δείχνει με εξαιρετικά πειστικό τρόπο τους παραλληλισμούς μεταξύ της Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο και των ανησυχητικών τάσεων που βλέπει να επικρατούν σήμερα: την καταστροφή των οικογενειακών αξιών, τον πόλεμο κατά της θρησκείας (ειδικά του χριστιανισμού), τις προσπάθειες ακύρωσης του πολιτισμού και αλλοίωσης της ιστορίας, την έμφαση στον κολεκτιβισμό αντί του ατομικισμού και την απόρριψη της ευρωκεντρικής ιστορίας και αισθητικής.

Οι αναγνώστες θα εκτιμήσουν τη σαφήνεια της γραφής της, που βασίζεται σε εκτεταμένη έρευνα, περιλαμβάνει άφθονες σημειώσεις, είναι καλά οργανωμένη και πολύ πειστική. Πρόκειται για μια ειλικρινή έκκληση που θέλει να αφυπνίσει τον κόσμο και να τον ενώσει σε μια κοινή προσπάθεια για την καταπολέμηση «αυτού που δεν θα μπορούσε να συμβεί εδώ».

 An image of a 1960s Chinese holding up "Selected Works of Mao Zedong," with the words "revolution is no crime, to rebel is justified" written on the back, 1967. (Public Domain)
1967- Εικόνα ενός Κινέζου της δεκαετίας του 1960 που κρατάει τα «Επιλεγμένα έργα του Μάο Τσετούνγκ», με τις λέξεις «η επανάσταση δεν είναι έγκλημα, το να επαναστατείς είναι δικαιολογημένο» γραμμένες στο πίσω μέρος. (Public Domain)

 

Το βιβλίο της έχει βαρύτητα, ιδίως για όσους προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει, πού πήγαν τα πράγματα στραβά και τι μπορεί να γίνει για να σταματήσει αυτή η πορεία.

Ως επιζήσασα που έχει βιώσει τις φρικτές συνέπειες του κινεζικού κομμουνιστικού συστήματος, η κα Bαν Φλητ έχει τώρα φορέσει την πανοπλία μιας ακτιβίστριας που αγωνίζεται για την Αμερική που έχει αγαπήσει και εκτιμήσει. Έγραψε το βιβλίο της με την ενθάρρυνση πολλών που συμμερίζονται τις απόψεις της.

Αυτό είναι ένα κρίσιμο μήνυμα, μια προειδοποίηση ενάντια στην πολιτιστική επανάσταση που λαμβάνει χώρα στην Αμερική, μια χώρα στην οποία δεν θα έπρεπε να μπορεί να βρει έδαφος να ριζώσει.

Το βιβλίο «Mao’s America: A Survivor’s Warning» της Xi Van Fleet, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 31 Οκτωβρίου 2023 από τις εκδόσεις Center Street, με σκληρό εξώφυλλο, 320 σελίδες και μέγεθος 16 x 23 εκ.

Της Anita L. Sherman

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

Ο «Απολεσθείς Παράδεισος» μέσα από τα μάτια και τις εικόνες του Γκυστάβ Ντορέ, μέρος ιδ΄

Σε όλους μας αρέσει να βλέπουμε όμορφα πράγματα. Τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς ομορφιά; Ωστόσο, υπάρχει πάντα η πιθανότητα η ομορφιά να κοσμεί ή να καλύπτει επιβλαβή πράγματα. Πώς μπορούμε να διακρίνουμε πότε κάτι είναι αληθινά όμορφο ή πότε η ομορφιά κρύβει κάτι το επιζήμιο;

Σε αυτό το προτελευταίο μέρος της σειράς για την εικονογράφηση του Γκυστάβ Ντορέ στο ποίημα του Τζον Μίλτον «Απολεσθείς Παράδεισος», συνεχίζουμε να αντλούμε σοφία από την ερμηνεία του συγγραφέα για τη βιβλική ιστορία του Αδάμ και της Εύας. Στο προηγούμενο άρθρο (μέρος ιγ΄), είδαμε τη μεταμόρφωση του Σατανά σε φίδι, προκειμένου να βρει έναν τρόπο να βλάψει τον Θεό μέσω του Αδάμ και της Εύας. Οι δύο άνθρωποι απολαμβάνουν ακόμα ευτυχισμένοι τον Κήπο της Εδέμ, αν και ο Αρχάγγελος Ραφαήλ τους έχει προειδοποιήσει για την απειλητική παρουσία του Σατανά μέσα σε αυτόν.

Η ένωση της Σοφίας και της Ομορφιάς

Όταν ξυπνούν, ο Αδάμ και η Εύα επιθυμούν να περιποιηθούν τον κήπο του Θεού, να τον διαμορφώσουν και να πλάσουν μια ευλαβική προς τον Θεό ομορφιά, αλλά υπάρχουν πολλά που πρέπει να φροντίσουν. Η Εύα προτείνει να χωριστούν, ωστόσο ο Αδάμ ανησυχεί ότι μόνοι θα κινδυνεύουν περισσότερο από τον Σατανά, παρά αν μείνουν μαζί:

«Άλλη αμφιβολία με τρώει εντός μου, μην τύχει

Κι έρθει το κακό σαν χωριστούμε – γιατί γνωρίζεις

Πως μας προειδοποίησαν – για τον κακόβουλο εχθρό,

Που ο φθόνος για την ευτυχισμένη μας ζωή τον απελπίζει

Κι η σκέψη του όλο γυρνά στο πώς τον όλεθρο και την ντροπή

Σ’ εμάς θα φέρει, ύπουλα, και ίσως κάπου εδώ κοντά

Ήδη να ελλοχεύει και να μας παρακολουθεί

Με άπληστη ελπίδα πως θά’ βρει τη στιγμή που ξεμοναχιασμένοι

Λεία κατάλληλη στ’ άτιμα σχέδιά του εύκολη θά’ μαστε,

Ενώ τους δυο μαζί δύσκολο να νικήσει, καθώς

Γοργά ο ένας τ’ αλλουνού βοήθεια θα προσφέρουμε.»

(Τζον Μίλτον, «Ο απολεσθείς Παράδεισος», Βιβλίο Ένατο)

Εδώ ο Αδάμ αποκαλύπτει μια σημαντική πτυχή της σχέσης του αρσενικού με το θηλυκό: ότι είναι απαραίτητο να συνεργάζονται και να αλληλοβοηθούνται ενάντια στις επιθέσεις του κακού. Ο Μίλτον αναφέρεται επίσης επανειλημμένα στη σοφία του Αδάμ και στην ομορφιά της Εύας σε όλα τα γραπτά του, υποδηλώνοντας ότι αυτά τα δύο – η σοφία και η ομορφιά – πρέπει να εργάζονται ως ένα για να υπάρχει η αντίσταση στον πειρασμό και η υπακοή στον Θεό.

Στην παρακάτω εικόνα, ο Ντορέ δείχνει τον Αδάμ και την Εύα να κάθονται στο βάθος, κάτω από έναν από τους φουντωτούς θάμνους του κατάφυτου κήπου, που σφύζει από ζωή. Ένα φως λάμπει πάνωθέ τους σαν να προβάλλει την ένωσή τους στο φως και την αγάπη του Θεού. Ο Σατανάς, στο πρώτο πλάνο, μεταμορφωμένος σε φίδι, τους παρακολουθεί, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία.

 “Nearer he drew, and many a walk traversed / Of stateliest covert, cedar, pine, or palm” (Book IX. 434, 435), 1866, by Gustav Doré for John Milton’s “Paradise Lost.” Engraving. (Public Domain)
«Πλησίασε εγγύτερα / και στράτες διαπερνάει, ‘κείνος, με λόχμες στιβαρές / κέδρων, πεύκων, φοινίκων» * (Βιβλίο Θ΄, σελ. 364). Xαρακτικό του Γκυστάβ Ντορέ, από την εικονογράφησή του για το βιβλίο του Τζον Μίλτον «Ο απολεσθείς Παράδεισος», 1866. (Public Domain)

 

Ο κίνδυνος στον δρόμο της Ομορφιάς

Παρά τις αντιρρήσεις και τις προειδοποιήσεις του Αδάμ, η Εύα τον πείθει ότι όλα θα πάνε καλά και ότι μπορεί να φροντίσει τον εαυτό της. Η Εύα φεύγει μόνη της και συμβαίνει να είναι αυτή που συναντά ο Σατανάς πρώτη, ενώ περιποιείται τα λουλούδια σε μια μεριά του κήπου. Όμως, η ουράνια ομορφιά της τον αιφνιδιάζει και σχεδόν ξεχνά το μίσος που έχει στην καρδιά του:

«Πόση ευχαρίστηση το Φίδι δοκιμάζει αντικρύζοντας

Στο λουλουδάτο πλάτωμα, της Εύας το γλυκό το καταφύγιο,

Την ίδια, έτσι μόνη, έτσι νωρίς – η ουράνια μορφή της

Αγγελική, αλλά πιο απαλή και θηλυκή,

Τόσο γεμάτη χάρη κι αθωότητα

Σε κάθε κίνησή της, που ανώτερη 

Απ’ την κακία του στερούσε την από τη δύναμή της

και τη φλόγα. Κι έτσι ο Άρχοντας του Σκότους στάθηκε, 

Για λίγο χάνοντας το μένος και την κακία του κι έμεινε

έτσι για λίγο σαν χαζός από την καλοσύνη, αφοπλισμένος

από εχθρότητα, δολιότητα, μίσος και εκδικητικότητα.»

(Τζον Μίλτον, «Ο απολεσθείς Παράδεισος», Βιβλίο Ένατο)

Εδώ, ο Μίλτον υποδηλώνει ότι η ουράνια ομορφιά της Εύας έχει τη δύναμη να μετατρέπει αυτό που είναι γεμάτο μίσος και αμαρτίες σε καλό. Η ομορφιά έχει εγγενώς μεταμορφωτική δυνατότητα. Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν μπορούσε να κατέχει αυτή την ομορφιά, αναζωπύρωσε την οργή του Σατανά, ο οποίος πλησίασε τελικά την Εύα για να θέσει το σχέδιό του σε εφαρμογή.

Η Εύα αιφνιδιάζεται από το φίδι που μιλάει. Πώς μπορεί αυτό να μιλάει όταν κανένα από τα άλλα ζώα δεν μπορεί; Ο Σατανάς απαντά ότι το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού τού έδωσε αυτήν τη δύναμη και ότι θα έπρεπε και εκείνη να φάει από το Δέντρο. Εκείνη του αντιτείνει ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει. Είναι το μόνο πράγμα που ο Θεός έχει ζητήσει από εκείνη και τον Αδάμ να μην κάνουν.

Ο Σατανάς, ωστόσο, με την πονηριά του, στοχεύει κατευθείαν αυτό που μπορεί να γίνει πηγή υπερηφάνειας για εκείνην: την ομορφιά της. Της λέει ότι είναι τόσο όμορφη που πρέπει να τη λατρεύουν όλοι σαν να είναι θεά. Τώρα, μόνο ο Αδάμ μπορεί να απολαύσει την ομορφιά της, αλλά η ομορφιά της είναι υπερβολική για έναν μόνο άνθρωπο και τα ανάξια ζώα του κήπου:

«Πανώριο ομοίωμα ‘συ του Δημιουργού σου, 

Εσέ όλα τα ζωντανά κοιτάζουνε κι όλα δικά σου είναι,

Δώρα σου, λάτρεις και θαυμαστές της ουρανίας 

Ομορφιάς σου – και πού αλλού καλύτερα

Να την κοιτούν παρά εκεί όπου θαυμάζεται από τον κόσμο όλον.

Μα εδώ, μέσα στην άγρια μοναξιά, ανάμεσα στα κτήνη,

Χυδαίους θαυμαστές, ρηχούς, που να διακρίνουν δεν μπορούν

τις πλιότερες τις χάρες σου, εξόν από ‘ναν άντρα

Που σε τηρά (μα τί ‘ναι ο ένας;), που να σε βλέπουν θά ‘πρεπε,

Μία θεά μέσ’ τους θεούς, να σε λατρεύουν και να σε υπηρετούν

αμέτρητοι αγγέλοι, ακόλουθοί σου καθημερινοί;»

(Τζον Μίλτον, «Ο απολεσθείς Παράδεισος», Βιβλίο Ένατο)

Τη διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό στον καρπό από το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού. Αν υπήρχε, πώς θα μπορούσε να φάει ο ίδιος από αυτό και να αποκτήσει τη δύναμη να μιλάει σαν άνθρωπος; Σίγουρα, αν και η Εύα φάει από αυτό, θα γίνει ακόμα πιο όμορφη και θεϊκή, όπως είναι τα όντα στον ουρανό.

Εκείνη αναλογίζεται τα λόγια του και σκέφτεται ότι το φίδι μπορεί να έχει δίκιο, ότι ίσως παρεξήγησαν την εντολή του Θεού – γιατί, αν ο Θεός τους αγαπούσε αληθινά, γιατί να μην ήθελε να φάνε τον καρπό αυτού του δέντρου; Παίρνει λοιπόν καρπούς από το δέντρο και τρώει. Αμέσως μεθάει και αισθάνεται σαν να είναι θεϊκή. Κατά τη διάρκεια της μέθης της, ο Σατανάς γλιστρά μακριά, μέσα στους θάμνους του κήπου.

 “Back to the thicket slunk / The guilty serpent” (Book IX. 784, 785), 1866, by Gustav Doré for John Milton’s “Paradise Lost.” Engraving. (Public Domain)
«To ένοχο φίδι σούρθηκε στα θάμνα και λουφάζει» * (Βιβλίο Θ΄, σελ. 378). Xαρακτικό του Γκυστάβ Ντορέ, από την εικονογράφησή του για το βιβλίο του Τζον Μίλτον «Ο απολεσθείς Παράδεισος», 1866. (Public Domain)

 

Σε αυτή την εικόνα, ο Ντορέ δείχνει τη στιγμή που ο Σατανάς εγκαταλείπει την παρασυρμένη Εύα με τον καρπό στο χέρι της. Σε αντίθεση με την πρώτη εικόνα, εδώ ο Αδάμ και η Εύα είναι μακριά ο ένας από τον άλλον.

Τώρα η εστίαση είναι στην Εύα μόνο, με το φως να τονίζει την ομορφιά της, αλλά και την ανυπακοή που συνοδεύει τώρα την ομορφιά της – όπως δείχνει ο καρπός που κρατά στο χέρι της. Ο Αδάμ κάθεται στις σκιές, στο βάθος της εικόνας, με το κεφάλι του ακουμπισμένο στο χέρι του, στοχαστικός και ανήσυχος. Θα μπορούσε αυτή η σκηνή να αναπαριστά και την εσωτερική διχόνοια που επέρχεται όταν η ομορφιά και η σοφία διαχωρίζονται – όταν η ομορφιά στολίζει επιπόλαια πράγματα που δεν είναι θεϊκά;

Η ευεργετική, μεταμορφωτική ομορφιά

Σε όλη την ιστορία του δυτικού πολιτισμού, η ομορφιά συνοδευόταν από επιφυλάξεις. Ο Πλάτωνας είχε προειδοποιήσει για τους κινδύνους της, προτείνοντας να εξορίζονται οι ποιητές από τη Δημοκρατία, καθώς είχαν τη δύναμη να κάνουν οτιδήποτε να φαίνεται θελκτικό. Υπάρχει αλήθεια στην ανησυχία του Πλάτωνα: Οτιδήποτε μπορεί να κεκοσμηθεί ώστε να μοιάζει ωραίο, ακόμη και πράγματα που μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικά.

Πώς μπορεί η ομορφιά να μας ωφελήσει; Η ομορφιά μπορεί εγγενώς να μεταμορφώσει όσους την βιώνουν, αλλά για ποιο σκοπό; Πώς μπορεί η μεταμόρφωση να είναι ωφέλιμη; Μήπως όπως προτείνει ο Μίλτον, λέγοντας ότι η ομορφιά πρέπει να ενοποιηθεί με τη διάνοια και να υποταχθεί στις εντολές του Θεού; Είναι ευεργετική η ομορφιά εκείνη που πληροί αυτές τις προϋποθέσεις;

Ο Γκυστάβ Ντορέ [Gustav Doré, 1832-1883] ήταν ένας ιδιαίτερα παραγωγικός καλλιτέχνης του 19ου αιώνα. Εικονογράφησε με τα χαρακτικά του μερικά από τα σπουδαιότερα έργα της κλασικής Δυτικής λογοτεχνίας, περιλαμβανομένων της Βίβλου, του «Απολεσθέντα Παραδείσου» και της «Θείας Κωμωδίας». H σειρά «Ο ‘Απολεσθείς Παράδεισος’ μέσα από τα μάτια και τις εικόνες του Γκυστάβ Ντορέ» του Έρικ Μπες εμβαθύνει στις ιδέες του ποιήματος του Τζον  Μίλτον που ενέπνευσαν τον Ντορέ και στις εικόνες που φιλοτέχνησε.

Μέχρι τώρα στην Epoch Times έχουν δημοσιευθεί τα πρώτα 13 άρθρα του Έρικ Μπες για την εικονογράφηση του Γκυστάβ Ντορέ στο έργο του Τζον Μίλτον «Ο απολεσθείς Παράδεισος»:

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

* Η απόδοση των στίχων του Μίλτον στις λεζάντες των εικόνων είναι από τη μετάφραση του Αθανασίου Δ. Οικονόμου, εκδ. Οδός Πανός, τρίτη έκδοση, Αθήνα 2015.

Του Eric Bess

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

«Ημέρες Βιβλιοδετείων» στην Αθήνα, τα Μεσόγεια & το Βόρειο Αιγαίο

Οι «Ημέρες Βιβλιοδετείων», μετά από καιρό απουσίας επιστρέφουν για τρίτη χρονιά! Στην Αθήνα, τα Μεσόγεια & το Βόρειο Αιγαίο.

Η A.R.A. Ελλάδας (les Amis de la Reliure d’Art / Φίλοι της Βιβλιοδετικής Τέχνης) σάς προσκαλεί να γνωρίσετε από κοντά τους βιβλιοδέτες και την τέχνη της βιβλιοδεσίας, να περιεργαστείτε εργαλεία και υλικά, να διαπιστώσετε το εύρος των εργασιών του τεχνίτη, να απαντήσετε επιτέλους στο ερώτημα: Μα πώς φτιάχνεται ένα βιβλίο;

Συνολικά επτά βιβλιοδετεία θα υποδέχονται τους επισκέπτες στα εργαστήριά τους για να τους ξεναγήσουν στα μυστικά αυτής της αρχαίας τέχνης. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκεφθούν το εργαστήριο που τους εξυπηρετεί ή –γιατί όχι;– μπορούν να ξεκινήσουν από ένα εργαστήριο και να επισκεφτούν όσα μπορούν!

Σας περιμένουμε το Σαββατοκύριακο 25-26 Νοεμβρίου 2023, από τις 11.00 έως τις 17.00

* * * * *

Η A.R.A. Ελλάδας είναι μια ομάδα ανοιχτή σε όσους αγαπούν ή ενδιαφέρονται να ανακαλύψουν την τέχνη της βιβλιοδεσίας. Δραστηριοποιείται στην Ελλάδα από το 1996 με διοργανώσεις εκθέσεων, επισκέψεων, εκδρομών και άλλων δράσεων. Σκοπός της είναι η διάδοση της τέχνης της βιβλιοδεσίας στο ευρύ κοινό. Αδελφά σωματεία λειτουργούν σε Βέλγιο, Γαλλία, Ελβετία, Ισπανία, Ιταλία και Καναδά.

* * * * *

Διοργάνωση: A.R.A. Ελλάδας

Χώροι: Εξάρχεια, Κολωνάκι, Χαλάνδρι, Καλλιθέα, Άνω Πετράλωνα, Ραφήνα, Μυτιλήνη

Ηλικίες: Η δράση είναι ανοιχτή για όλες τις ηλικίες

Ημερομηνίες: Σάββατο & Κυριακή, 25 & 26 Νοεμβρίου 2023

Ώρες: 11:00 – 17:00

Είσοδος: Ελεύθερη

* * * * *

ΑΘΗΝΑ

Στέλλα Γεωργίου, Τυμφρηστού 18, Χαλάνδρι, 6980474768

Αλεξία Κοκκίνου, Ρώμα 3, Κολωνάκι, 2103612280

Θάλεια Μιχελάκη, Τhaleia’s bookbindery, Ζ. Πηγής 31, Εξάρχεια, 2103825564. *Σάβ.: 13.00-17.00, Κυρ.: 11.00-17.00

Κώστας Μπουντούρης, Σωκράτους 39, Καλλιθέα, 2110038829

Ιωάννα Ραϊσάκη, Τρώων 79, Άνω Πετράλωνα, 2103477305

ΡΑΦΗΝΑ

Φρόσω Γανιάρη, Κυπρίων Αγωνιστών 21, 6951227215. *Σάββατο & Κυριακή 11.00-16.00

ΜΥΤΙΛΗΝΗ

Δέσποινα Αναστασοπούλου, Θεοφράστου 1, Πλάτανος, 6993075530. *Σάββατο & Κυριακή 11.00-15.00

Γυναίκα φτιάχνει δανειστική βιβλιοθήκη στο σπίτι της με 33.000 παιδικά βιβλία

«Όταν έχω λίγα χρήματα, αγοράζω βιβλία», είχε πει κάποτε ο Ολλανδός φιλόσοφος Δεσιδέριος Έρασμος.

Αυτό ισχύει και για την Μπόνι Άντερσον, πρώην δασκάλα και σύμβουλο οικοδιδασκαλίας από τη Μινεσσότα, η οποία με την πάροδο των χρόνων δημιούργησε μια εντυπωσιακή συλλογή βιβλίων που αριθμεί περίπου 33.000 έργα παιδικής λογοτεχνίας. Το μέγεθος της συλλογής της είναι τέτοιο που ανάγκασε την κα Άντερσον και τον σύζυγό της Τζον να κάνουν μια προσθήκη στο σπίτι τους.

Μεγαλώνοντας σε ένα βιβλιόφιλο περιβάλλον

Το γεγονός ότι η κα Άντερσον απολαμβάνει το διάβασμα είναι από μόνο του ένα μικρό θαύμα, καθώς ως παιδί πάλευε με τη δυσλεξία. Ωστόσο, η στοργή και η φροντίδα της μητέρας της βοήθησε την κα Άντερσον να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο. «Η μητέρα μου προωθούσε πολύ το διάβασμα”, είπε, προσθέτοντας ότι την πήγαινε συχνά στις ώρες ανάγνωσης παραμυθιών στη μικρή βιβλιοθήκη της πόλης τους στη βορειοδυτική Αϊόβα.

Αυτοί οι πρώιμοι σπόροι του διαβάσματος έσκασαν όταν η κ. Άντερσον παρακολούθησε στο κολέγιο ένα μάθημα παιδικής λογοτεχνίας. «Είχα έναν καθηγητή που ήταν … πιθανώς σχεδόν 90 ετών … ο οποίος δίδασκε για τα παιδικά βιβλία από τις αρχές του αιώνα μας», είπε. «Απλά ρουφούσα τα πάντα!»

Η έφεση της κας Άντερσον για τη συλλογή βιβλίων ξεκίνησε όταν παντρεύτηκε τον κο Άντερσον και δημιούργησαν οικογένεια. Συμμετέχοντας σε διάφορες λέσχες βιβλίου, αγόραζε αρχικά πανόδετα βιβλία για τα αγόρια της, αλλά σύντομα προτίμησε να αγοράζει βιβλία με σκληρό εξώφυλλο λόγω της ανθεκτικότητάς τους.

Σήμερα, συλλέγει πολλά παλιά έργα παιδικής ιστορικής λογοτεχνίας.

Φτιάχνοντας μια βιβλιοθήκη και ένα εργαστήριο μαζί

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η συλλογή της κας Άντερσον είχε μεγαλώσει τόσο πολύ που το ζευγάρι αποφάσισε να κάνει μια προσθήκη στο σπίτι του. Στην πραγματικότητα, ξεκίνησαν από την επιθυμία του κου Άντερσον για ένα ξυλουργείο, όπως έσπευσε να σημειώσει η κα Άντερσον, και επειδή ήθελε να είναι κοντά αντί να είναι εκείνος μόνος του στο εργαστήριο, αποφάσισαν να προσθέσουν στο εργαστήριο και μια βιβλιοθήκη.

«Η νέα μας προσθήκη θα απείχε 25 μ. από τον δρόμο», εξήγησε ο κος Άντερσον, αλλά οι χωροταξικοί περιορισμοί απαιτούσαν οι προσθήκες να έχουν απόσταση 27 μ., οπότε οι Άντερσον πήγαν στο δημοτικό συμβούλιο για να ζητήσουν να γίνει μια εξαίρεση. Όταν το συμβούλιο επιτέλους ανέλαβε την υπόθεσή τους, ένα μέλος είπε: «Βλέπω ότι εδώ πρόκειται να βάλουν μια βιβλιοθήκη. Λοιπόν, εγώ λέω ότι όποιος θέλει να βάλει βιβλιοθήκη στο σπίτι του, [πρέπει να] τον αφήνουμε!»

The library’s sitting room waits for readers to come and enjoy its comfy atmosphere. (Annie Holmquist)
Το καθιστικό της νέας βιβλιοθήκης περιμένει τους αναγνώστες να έρθουν και να απολαύσουν την άνετη ατμόσφαιρά του. (Annie Holmquist)

 

Ως αυτοδίδακτος ξυλουργός, ο κος Άντερσον έκανε μεγάλο μέρος της εργασίας μόνος του, ολοκληρώνοντας την κατασκευή της προσθήκης μέσα σε 10 περίπου χρόνια. «Ένας από τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους πολλοί ξυλουργοί αρέσκονται να δουλεύουν με ξύλο είναι για να μπορούν να αγοράζουν περισσότερα εργαλεία!», είπε γελώντας, παραδεχόμενος ότι αγόρασε αρκετά για να κατασκευάσει τη βιβλιοθήκη και το καθιστικό, με μια σκάλα που ανεβαίνει σε μια σοφίτα-υπνοδωμάτιο, που περιέχει -τι άλλο;- βιβλία. «Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος χώρος είναι μεγαλύτερος», είπε ο κος Άντερσον με προσποιητή αμνησία, «η βιβλιοθήκη της Μπόνι ή το εργαστήριό μου».

Ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά της βιβλιοθήκης τους είναι η μυστική πόρτα της βιβλιοθήκης στο πατάρι, η οποία όταν ανοίγει, αποκαλύπτει ένα μικρό μπάνιο. «Αυτό ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που χρειάστηκε να κάνω», δήλωσε ο κ. Άντερσον, σημειώνοντας ότι η γωνία, το πάχος και το βάρος της περιστρεφόμενης βιβλιοθήκης ήταν μερικές από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει. «Με ρώτησε: “Θέλεις αληθινά βιβλία σε αυτά τα ράφια, Μπόνι;”», αφηγήθηκε η κα Άντερσον, «κι εγώ του απάντησα: “Ναι, θέλω αληθινά βιβλία”.»

Ψάχνοντας για τα καλύτερα βιβλία

Η περιστρεφόμενη βιβλιοθήκη είναι η αγαπημένη όσων έρχονται να δουν τη βιβλιοθήκη της κυρίας Άντερσον. Σύμβουλος οικοδιδασκαλίας για σχεδόν 40 χρόνια, η κα Άντερσον προσφέρει τη χρήση της βιβλιοθήκης της στις οικογένειες που εξυπηρετεί. «Μόνο ένα [βιβλίο] σε όλο το διάστημα που το κάνω αυτό … έχει χαθεί, και το παιδί αυτό εργάστηκε, κέρδισε τα χρήματα και το αντικατέστησε», είπε, προσθέτοντας με υπερηφάνεια: «Τέτοιες οικογένειες έχω».

Mrs. Anderson demonstrates the swinging bookcase door in her library’s loft. (Annie Holmquist)
Η κυρία Άντερσον δείχνει την περιστρεφόμενη πόρτα της βιβλιοθήκης στο πατάρι. (Annie Holmquist)

 

Τα ράφια της έχουν κυρίως αμερικανικά ιστορικά μυθιστορήματα και μη μυθιστορήματα, αν και έχει επίσης ένα τμήμα που επικεντρώνεται στον δυτικό πολιτισμό. Η κα Άντερσον τα τακτοποίησε με χρονολογική σειρά από το 1620 έως την εποχή του διαστήματος, για να βοηθήσει τα παιδιά να τοποθετήσουν τους ανθρώπους και τα γεγονότα στο ιστορικό τους πλαίσιο. Της αρέσει να τα χρησιμοποιεί ως συμπλήρωμα σε τυχόν βιβλία ιστορίας που μπορεί να χρησιμοποιούν οι οικογένειες. «Μου αρέσει να έχω ένα για το μικρότερο παιδί, ένα για το μεσαίο παιδί, αλλά και ένα για έναν μαθητή λυκείου ή τη μαμά ή τον μπαμπά. Στη συνέχεια, την ώρα του φαγητού, μοιράζονται στο τραπέζι αυτά που έμαθαν.»

«Υπάρχουν τόσα πολλά καλά πράγματα στην ιστορική μυθοπλασία”, εξήγησε. «Αν διαβάζεις ξερά γεγονότα, δεν νιώθεις τα συναισθήματα ή τις συγκινήσεις που [συμβαίνουν] πραγματικά στη ζωή αυτών για τους οποίους διαβάζεις».

Η κα Άντερσον ενθαρρύνει μερικά από αυτά τα συναισθήματα που προκαλούν τα βιβλία της με καλαίσθητες διακοσμήσεις που βρίσκονται στη βιβλιοθήκη της, ενσωματώνοντας λούτρινα ζωάκια, αγαλματίδια και άλλα αναμνηστικά που σχετίζονται με τα διάφορα τμήματα της ιστορίας. «Απλώς πιστεύω ότι ενισχύουν μια ενδιαφέρουσα βιβλιοθήκη», δήλωσε.

Η αγάπη της για το οπτικό υλικό την οδήγησε επίσης στη δημιουργία ενός χρονολογίου ιστορικών βιβλίων, με εικόνες των προτεινόμενων βιβλίων να παρατάσσονται χρονολογικά, σαν ιστορικά τοπόσημα. Το διαθέτει στο μικρό οικιακό της κατάστημα, μαζί με αντίγραφα των βιβλίων που έχει στην προσωπική της βιβλιοθήκη. Δεδομένου ότι πολλά από τα βιβλία που προτείνει είναι παλαιότερα έργα, επισκέπτεται συχνά πυκνά τα καταστήματα μεταχειρισμένων βιβλίων και τα υπαίθρια παζάρια -ακόμη και όταν ταξιδεύει- για να βρει τα κρυμμένα διαμάντια που δεν κυκλοφορούν πια, ώστε να μπορούν να τα απολαύσουν οι φίλοι της βιβλιοθήκης της.

A hidden door lies within the bookcase. (Annie Holmquist)
Μια κρυφή πόρτα βρίσκεται μέσα στη βιβλιοθήκη. (Annie Holmquist)

 

Παραδέχτηκε, ωστόσο, ότι είναι όλο και πιο δύσκολο να βρίσκει τα παλιά καλά βιβλία, ιδίως από τη στιγμή που πολλές βιβλιοθήκες τα πετούν. Ως εκ τούτου, προτείνει στις οικογένειες να πηγαίνουν στη βιβλιοθήκη και να χρησιμοποιούν την υπηρεσία διαδανεισμού. «Αν το κάνετε αυτό και ζητήσετε ένα βιβλίο, αυτό το βιβλίο θα σωθεί αντί να πεταχτεί», είπε, «επειδή … κάνετε να κυκλοφορούν αυτά τα παλιά βιβλία.»

Όταν ψάχνει για παλιά βιβλία, η κα Άντερσον ενθουσιάζεται ιδιαίτερα όταν βρίσκει ένα βιβλίο της Ζενεβιέβ Φόστερ. Συνιστά επίσης βιβλία των Ντ’ Ωλέρ και της Λόις Λένσκι. « Το “Childhood of Famous Americans” (“Η παιδική ηλικία διάσημων Αμερικανών”) είναι μια σειρά στην οποία πιστεύω ακράδαντα», είπε, σημειώνοντας ότι «τα παλιά βιβλία είναι μακράν καλύτερα, έχοντας … γλωσσάρι και χρονολόγιο και προτάσεις άλλων βιβλίων για να διαβάσετε»

Η κα Άντερσον σκοπεύει να πουλήσει τη βιβλιοθήκη της μια μέρα, επιμένοντας ότι θα πάει ολόκληρη σε έναν τυχερό. Έχει ήδη καταρτίσει έναν σύντομο κατάλογο με ορισμένους πιθανούς αγοραστές. Μέχρι τότε, ωστόσο, η ίδια και ο κος Άντερσον προσκαλούν τους άλλους να την απολαύσουν, ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να επικοινωνήσουν μαζί τους στο bonniebooks.mn@gmail.com είτε για να ξεναγηθούν στη βιβλιοθήκη τους είτε για να πάρουν ένα χρονολόγιο της βιβλιοθήκης είτε για να περιηγηθούν στο οικιακό παλαιοβιβλιοπωλείο τους.

Της Annie Holmquist

Επιμέλεια: Αλία Ζάε