Πέμπτη, 11 Αυγ, 2022

Άποψη: Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέδωσαν το Αφγανιστάν στην Κίνα;

Σχολιασμός

Ο Πολ Σίνκμαν των U.S. News και World Report έγραψε τις προάλλες:

«Η Κίνα εξετάζει το ενδεχόμενο ανάπτυξης στρατιωτικού προσωπικού και οικονομικών αξιωματούχων στο αεροδρόμιο Μπαγκράμ, ίσως το σημαντικότερο σύμβολο της 20ετούς στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν».

«Ο κινεζικός στρατός διεξάγει αυτήν τη στιγμή μια μελέτη σκοπιμότητας σχετικά με την επίδραση που θα έχει η αποστολή εργαζομένων, στρατιωτών και άλλου είδους προσωπικού που σχετίζεται με το διεθνές του επενδυτικό πρόγραμμα, γνωστό ως πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» τα επόμενα χρόνια στο Μπαγκράμ, σύμφωνα με μια πηγή που ενημερώθηκε για τη μελέτη από Κινέζους στρατιωτικούς αξιωματούχους, οι οποίοι μίλησαν στο US News υπό τον όρο της ανωνυμίας».

Όπως συνήθιζε να λέει ο Moon Unit Zappa, «Σκότωσέ με με ένα κουτάλι!»

Μελέτη σκοπιμότητας; Δεν χρειάζεται να είσαι ο Νοστράδαμος για να καταλάβεις πώς θα εξελιχθεί, υποθέτοντας ότι δεν έχει ήδη συμβεί και ότι αυτό είναι απλώς μια κάλυψη.

Γιατί οι Κινέζοι δεν καταλαμβάνουν το Μπαγκράμ; Κάθεται εκεί.

Καμία ακίνητη περιουσία δεν θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλη για την πρωτοβουλία Belt and Road (BRI, επίσης γνωστή ως One Belt, One Road), ουσιαστικά μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση-παγίδα. Οι Κινέζοι – στην πραγματικότητα, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας – δανείζουν τη φτωχή χώρα – στην περίπτωση αυτή, τους φτωχούς Ταλιμπάν – χρήματα για να εκσυγχρονίσουν την υποδομή τους με τον όρο ότι, εάν δεν εξοφλήσουν το δάνειο σε ορισμένο χρονικό διάστημα, μαντέψτε ποιος κατέχει την εν λόγω υποδομή;

Νομίζω γνωρίζουμε την απάντηση.. Οι Κινέζοι αγοράζουν ουσιαστικά τον κόσμο με τη βοήθεια, σημειώστε καλά, ορισμένων από τις πιο εξέχουσες αμερικανικές εταιρείες (pdf) που βρίσκονται συνέχεια απασχολημένες με τον εμπλουτισμό τους με περισσότερα χρήματα από ότι οι περισσότεροι από εμάς μπορούν να υπολογίσουν.

(Εάν ενδιαφέρεστε για το πόσο επιτυχής έχει υπάρξει μέχρι στιγμής η πρωτοβουλία BRI, εδώ μπορείτε να δείτε έναν χρήσιμο χάρτη από το Council of Foreign Relations.)

Αυτό που συνέβη τις τελευταίες ημέρες είναι ότι η Κίνα πέτυχε κάτι εντελώς δωρεάν, για το οποίο οι Σοβιετικοί και οι Ηνωμένες Πολιτείες σπατάλησαν δεκαετίες προσωπικό (νεκρούς και τραυματίες), υλικό και τρισεκατομμύρια δολάρια, για να μην αναφέρουμε ότι καταλήγουν να ντροπιάζουν τον εαυτό τους στα μάτια του κόσμου.

Ουσιαστικά, οι Κινέζοι κατέχουν το Αφγανιστάν, τα σημαντικά μέρη του ούτως ή άλλως – αεροπορικές βάσεις, λιμάνια, δικαιώματα στα ορυκτά πλούτη και ούτω καθεξής – ή θα το κάνουν πολύ σύντομα.

Όσον αφορά τις εσωτερικές υποθέσεις των Ταλιμπάν, οι Κινέζοι κομμουνιστές δεν πρόκειται να σηκώσουν το δάχτυλό τους σχετικά με το τρομακτικό επίπεδο των δικαιωμάτων των γυναικών ή την εκτεταμένη καλλιέργεια ναρκωτικών ή συναλλαγές στις οποίες συμμετέχει η τρομοκρατική ομάδα, ειδικά αν στέλνουν όσο το δυνατόν περισσότερα στην Αμερική.

Όσο οι διάφορες ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις αφήνουν τους Κινέζους ήσυχους, οι Κινέζοι θα τους αφήσουν να κάνουν ό,τι θέλουν. Ναι, κάποιοι -η Αλ Κάιντα, το ISIS-K, για το οποίο δεν έχουμε ακούσει ακόμη πολλά- μπορεί να κάνουν φασαρία για τη μεταχείριση των Ουιγούρων και να κάνουν γνωστή τη βίαιη παρουσία τους, αλλά φαντάζομαι ότι τελικά θα δουν τις κινεζικές δυνάμεις ως πολύ πιο αδίστακτες από τους Αμερικανούς (τώρα, ειδικά) και αυτό θα είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα προσωρινό παράπλευρο μικρής παγκόσμιας σημασίας.

Η Ρεαλπολιτίκ θα παίζει τόσο από την πλευρά της Κίνας όσο και από την πλευρά των Ταλιμπάν (Ισλαμιστών) καθώς ωφελεί ο ένας τον άλλον, τουλάχιστον προς το παρόν.

Πώς φτάσαμε λοιπόν ως εδώ; Εάν όλα αυτά είναι τόσο προφανή – και είναι – δεν ήξεραν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ο στρατός μας πώς θα εξελισσόταν; (Δεν άφηναν τουλάχιστον μια μικρή δύναμη του ΝΑΤΟ που να φρουρούσε το Μπαγκράμ και να κατέστρεφε τα όπλα μας;)

Φαντάζομαι ότι πολλοί από τους αξιωματούχους μας ήταν – πώς να μην ήταν – ενήμεροι για αυτό το ενδεχόμενο. Και αυτό είναι κάτι το πολύ ενοχλητικό.

Γιατί τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες παραχώρησαν το Αφγανιστάν – μια περιοχή που δεσμεύεται από το Ιράν και το Πακιστάν, μεταξύ άλλων κρατών, για να μην αναφέρουμε τον έλεγχο πολλών από τα σπάνια ορυκτά του κόσμου και άλλους βασικούς πόρους – στην ολοένα και πιο ολοκληρωτική Κίνα του Σι Τζινπίνγκ;

Για να βρει κανείς μια απάντηση, είναι δύσκολο να μην ξανασκεφτούμε εκείνες τις μέρες που, λίγο πριν δηλώσει υποψηφιότητα για την προεδρία και αναθεωρήσει για το θέμα, ο σημερινός πρόεδρός μας μας είχε πει: «Παιδιά, οι Κινέζοι δεν είναι εχθροί μας».

Μήπως κάλυπτε τις δικές του δραστηριότητες και διασυνδέσεις που μπορεί να έχουν καταγραφεί στο φορητό υπολογιστή του γιου του Χάντερ Μπάιντεν, πολλά από τα οποία δεν έχουμε ακόμη δει; Μήπως οι Κινέζοι, με την πιο ωμή έννοια, έχουν κάτι σε βάρος του; Δυστυχώς, λαμβάνοντας υπόψη τις δράσεις και τη διοίκηση του FBI και του Υπουργείου Δικαιοσύνης, μπορεί να μην το μάθουμε ποτέ.

Μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε τις δικές μας υποθέσεις. Αλλά ό,τι κι αν είναι, είναι μόνο ένα μέρος ενός πιο καταθλιπτικού zeitgeist.

Πίστευα εδώ και αρκετό καιρό – το οποίο επιβεβαιώθηκε από την εξαιρετικά γρήγορη και ‘άσχημη’ εκκένωσή μας από το Αφγανιστάν, αφήνοντας πίσω όχι μόνο το Μπαγκράμ αλλά και αρκετά αμερικανικά όπλα για να καταστήσει τον στρατό των Ταλιμπάν σχεδόν ισοδύναμο με τον Ιταλικό, για να μην αναφέρουμε την τοποθέτηση της προηγμένης στρατιωτικής μας τεχνολογίας στα χέρια των Κινέζων και των Ρώσων – ότι ένα μεγάλο ποσοστό της ηγεσίας του Δημοκρατικού μας Κόμματος, καθώς και ένα τραγικά σημαντικό ποσοστό των Ρεπουμπλικανών, πιστεύουν από καιρό ότι το κινεζικό καθεστώς κερδίζει τη μάχη μεταξύ Κίνας και Αμερικής για παγκόσμια ηγεμονία.

Συνεπώς, εμφανώς ή κρυφά, συνειδητά ή υποσυνείδητα, έρχονται σε επαφή με την κινεζική πλευρά για χάριν του δικού τους οικονομικού πλεονεκτήματος και, σε μικρότερο βαθμό, την επιβίωσή τους, αν και τα δύο αυτά κάπου τέμνονται.

Παρόμοιες είναι οι εταιρείες μας με προσανατολισμό προς την παγκοσμιοποίηση, όπως η γιγάντια δικηγορική εταιρεία που συνδέεται παραπάνω και ασχολείται εκτενώς με την Κίνα. Βαδίζουν με αυτό που πιστεύουν πως είναι η νικήτρια πλευρά.

Και η παγκοσμιοποίηση δεν είναι δημοκρατία. Για τους παγκοσμιοποιητές, οι άνθρωποι που ψηφίζουν είναι άσχετοι, ακόμη και οπισθοδρομικοί, δεκαετίες τώρα. Πρόκειται για ένα μονοκομματικό κράτος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Επομένως, αν το θέσουμε “λαϊκά”, το να «παραδώσουν» το Αφγανιστάν δεν είναι γι’ αυτούς μεγάλη υπόθεση. Και το να αναλάβει η Κίνα, γι ‘αυτούς, είναι απλώς μέρος του παιχνιδιού.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της The Epoch Times.

Ακολουθήστε μας στο Telegram @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο Facebook @epochtimesgreece
Ακολουθήστε μας στο SafeChat @epochtimesgreece

Μαζική κοινωνική ανυπακοή έρχεται στις ΗΠΑ το 2021

Από τον Roger L. Simon

Σχολιασμός

Όταν διάβασα στις 5 Δεκεμβρίου ότι ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος της Βουλής της Αριζόνα είχε δηλώσει ότι το νομοθετικό σώμα της πολιτείας του «δεν μπορεί και δεν θα ανατρέψει τις εκλογές», προτού ακόμη αρχίσει ο συμφωνημένος εγκληματολογικός έλεγχος των μηχανών ψηφοφορίας Dominion στην κομητεία Μαρικόπα, ένιωσα απλώς σίγουρος για αυτό που υποψιαζόμουν αρκετό καιρό: Το 2021 θα είναι έτος μαζικής κοινωνικής ανυπακοής στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Πώς θα εκδηλωθεί αυτή η κοινωνική ανυπακοή, δεν είμαι σίγουρος, αλλά θα έρθει.

Αλλά μην ανησυχείτε… όχι υπερβολικά… επειδή τα 74 εκατομμύρια περίπου υποστηρικτές του Τραμπ που αισθάνονται ότι τους στέρησαν το δικαίωμα ψήφου – όχι μόνο από τους χειρισμούς του αντίπαλου κόμματος και των φίλων του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και από τον σημαντικό αριθμό των επικεφαλής που κοιτάζουν το συμφέρον τους, στο δικό τους κόμμα, που τους έχουν προδώσει – δεν είναι πιθανό να καταφύγουν σε βία όπως οι κοινωνιοπαθείς της Antifa.

Αυτοί είναι καλοί, πατριώτες άνθρωποι.

Συνειδητά ή μη, θα ακολουθήσουν τα παραδείγματα από το διάσημο δοκίμιο του Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ του 1849 «Κοινωνική Ανυπακοή» – πρωτότυπος τίτλος: «Αντίσταση στην Πολιτική Κυβέρνηση» – που ξεκινά ως εξής: «Αποδέχομαι θερμά το σύνθημα, “Η καλύτερη κυβέρνηση είναι αυτή που κυβερνά λιγότερο”, και θα ήθελα να το δω να πραγματώνεται πιο γρήγορα και συστηματικά.»

Αλλά αν αυτοί οι ίδιοι πατριώτες, γνωστοί ως οι «αξιοθρήνητοι», δεχτούν βίαιη αντίσταση, όλες οι υποθέσεις καταργούνται. Η κοινωνική ανυπακοή θα μετατραπεί σε εμφύλιο πόλεμο.

Στην αρχή, ωστόσο, υποθέτω ότι αυτή η νέα (και πιο γνήσια) «αντίσταση» θα έχει τρεις μορφές: 1. Μαζικές και συνεχώς μεγαλύτερες διαδηλώσεις. 2. Μη καταβολή φόρων, με απειλή να χρεοκοπήσουν το εθνικό ταμείο, καθώς τα περισσότερα από αυτά τα άτομα είναι πολύ εργατικά και έχουν δουλειά. 3. Μια γενική κίνηση αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Τζον Γκαλτ-ισμό, από τον χαρακτήρα του «Atlas Shrugged» της Άυν Ραντ. Τεράστιοι αριθμοί πολιτών μας απλώς θα φύγουν και θα επιστρέψουν στα δικά τους αγροκτήματα, ή σε εκδοχές αυτού, όπως ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Σινσιννάτους λέγεται ότι έκανε.

Αυτό το τελευταίο έχει την ικανότητα να σταματήσει απλώς τη χώρα, καθώς πολλοί από αυτούς τους ίδιους τους «αξιοθρήνητους» είναι οι υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, πυροσβέστες, αγρότες, επισκευαστές θέρμανσης και ψύξης, εργάτες οικοδομών, εργαζόμενοι στη γραμμή συναρμολόγησης, αστυνομικοί, πιλότοι, μηχανικοί, τεχνικοί κ.ο.κ., επίσης, επιχειρηματίες, άντρες και γυναίκες, που κάνουν την κοινωνία να λειτουργεί.

Οι γιγάντιες εταιρείες, ακόμη και η Big Tech, δεν μπορούν να υπάρχουν χωρίς αυτούς.

Δεν γίνεται τίποτα.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, ζούμε σε ιστορικούς χρόνους. Δεν υπήρξε κάτι τέτοιο από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε καν οι διαδηλώσεις κατά του Πολέμου του Βιετνάμ.

Κάθε μέρα, το ήδη σημαντικό βουνό μαρτυριών που μιλούν για εκλογική απάτη σε ολόκληρο το έθνος μεγαλώνει, και σε μεγάλο βαθμό αγνοείται από τους πολιτικούς και αγνοείται εντελώς από τα κύρια μέσα ενημέρωσης.

Έχοντας ζήσει σε άγνοια, πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε αν είμαστε δημοκρατία μπανάνας όσον αφορά τις εκλογές μας, πολύ περισσότερο από ό,τι γνωρίζαμε. Ποιος πραγματικά αξίζει να είναι στον Λευκό Οίκο; Τους κοιτάμε στα μάτια.

Το ότι η πανδημία της COVID-19 έχει χρησιμοποιηθεί αδιάντροπα για πολιτικούς σκοπούς επιδεινώνει μόνο την κατάσταση.

Ζούμε σε συνεχή ανησυχία. Ήδη βλέπουμε τους προδρόμους αυτής της μαζικής πολιτικής ανυπακοής.

Πρώιμες εκδηλώσεις εμφανίστηκαν στην Καλιφόρνια, όπου πολλοί αγνοούν τις διαταγές του ελιτιστή κυβερνήτη Γκάβιν «Γαλλικό εστιατόριο για μένα αλλά όχι για σένα» Νιούσομ, ακόμη και οι σερίφηδες. Το ίδιο και στην άλλη άκρη της χώρας στο Στέιτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης, όπου οι διαδηλωτές υποστηρίζουν το δικαίωμα των ιδιοκτητών Mac’s Public House να παραμένουν ανοιχτοί για να επιβιώσουν οικονομικά ενόψει των συνεχώς μεταβαλλόμενων κανόνων που επιβάλλει ο άσεμνος δήμαρχός τους, κάποτε γνωστός ως Γουόρεν Βίλχελμ Τζ. (Μπιλ ντε Μπλάσιο).

Όπως λέει το τραγούδι, μόλις έχει ξεκινήσει. Τόσα πολλά ανεξερεύνητα ψέματα και βρώμικοι χειρισμοί δεν έχουν επιλυθεί.

Ακόμα κι αν μας απογοητεύσει ο ειδικός σύμβουλος Τζον Ντούραμ. Ακόμα κι αν – και αυτό είναι εξαιρετικά πιθανό – ένας νέος γενικός εισαγγελέας κάνει τα πάντα για να βάλει κάτω από το χαλί [να αποκρύψει] οτιδήποτε σχετίζεται έστω και λίγο με την νέα διοίκηση – εάν συμβεί αυτό – πολλοί από εμάς θα ξοδεύουμε όλες τις ώρες που είμαστε ξυπνητοί για να κρυφοκοιτάζουμε κάτω από το παροιμιώδες χαλί για κάθε ίχνος διαφθοράς.

Μπορώ να σας το υποσχεθώ αυτό.

Δεν θα σταματήσουμε έως ότου όλα έχουν εκτεθεί και όλοι θα είναι πλήρως ενημερωμένοι – εκτός από εκείνους που δεν θέλουν να μάθουν και υπάρχουν λίγα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε γι ‘αυτό – δεδομένου του τι συνέβη στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες, ιδιαίτερα από την εκλογή του Ντόναλντ Τζ. Τραμπ το 2016.

Και, όπως συσσωρεύονται εκείνα τα βουνά των εκλογικών μαρτυριών από γενναίους και δίκαιους πολίτες, ίσως, λόγω του παραδείγματός τους, άλλοι πολίτες θα εμφανιστούν για να συμπληρώσουν τα κενά σε άλλα θέματα, από τη φάρσα της Ρωσίας έως την Ουκρανία έως την Κίνα.

Είναι δύσκολο να κρύψεις την αλήθεια για πάντα και μπορεί να εμφανιστεί στις πιο μη αναμενόμενες στιγμές.

Και παρόλο που ο ήρωας της παιδικής μου ηλικίας Γιόγκι Μπέρα μπορεί να μας έλεγε διασκεδαστικά, «Είναι δύσκολο να κάνω προβλέψεις, ειδικά για το μέλλον», προβλέπω κατηγορηματικά, όπως έκανα στην αρχή, μαζική κοινωνική ανυπακοή να έρχεται σύντομα.

Και αν αυτή η κοινωνική ανυπακοή συνεχιστεί αρκετά, αν είμαστε σταθεροί, θα υπάρξει αλλαγή και η Αμερική θα είναι και πάλι αυτό που προοριζόταν να είναι.

Ο Roger L. Simon είναι βραβευμένος συγγραφέας, υποψήφιος για Όσκαρ σεναριογράφος, συνιδρυτής της PJ Media, και τώρα, αρθρογράφος διαφόρων θεμάτων στην Epoch Times. Τα πιο πρόσφατα βιβλία του είναι «Ξέρω Καλύτερα: Πώς ο ηθικός ναρκισσισμός καταστρέφει την χώρα μας, εάν δεν το έχει ήδη κάνει» και το «GOAT» (μυθιστόρημα).
Βρείτε τον στο Parler @rogerlsimon.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι η γνώμη του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

 

Ακολουθήστε μας στο Facebook @epochtimesgreece

Βοηθήστε μας να διαδώσουμε την αλήθεια, μοιραστείτε αυτό το άρθρο με φίλους σας.

Η ιστορία της Smartmatic: Από την Βενεζουέλα χωρίς αγάπη

Γράφει ο Roger L. Simon

Σχολιασμός

 

Πολλοί έχουν συζητήσει και ο Ρούντυ Τζουλιάνι εξήγησε αόριστα μόνο στην εκπομπή του Λόου Ντομπς, λέγοντας ότι είχαν «διαφορετικές θεωρίες» της υπόθεσης, το γιατί η νομική ομάδα του Τραμπ διαχωρίστηκε από την Σίντνεϊ Πάουελ.

Η απλούστερη υπόθεση έχει ως εξής: Αυτό που διερευνά η Πάουελ – περίπλοκη διακρατική απάτη με υπολογιστές, που περιλαμβάνει πολλές χώρες, όχι μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τεράστιες συνέπειες για το δημοκρατικό σύστημα παγκοσμίως – χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο για να εξηγηθεί και να αποδειχθεί, από τον διαθέσιμο χρόνο για μια ένσταση στις προεδρικές εκλογές πριν από την επικύρωση των ψήφων και την συνάντηση του Κολλεγίου Εκλεκτόρων.

Αυτό επιβεβαιώθηκε από συζητήσεις που διεξήγαγα με δύο άντρες σε θέση να καταλάβουν πολλά για αυτήν την απάτη για την οποία λένε ότι προήλθε και εξακολουθεί να αναδίδεται σε μεγάλο βαθμό από την Βενεζουέλα (με λίγη βοήθεια από φίλους στην Κούβα, το Ιράν και την Χεζμπολάχ, πιθανώς και άλλους).

Αυτοί οι άντρες επιθυμούν να παραμείνουν ανώνυμοι επειδή φοβούνται για την ασφάλειά τους όταν εργάζονται σε ξένα εδάφη, όπως συμβαίνει συχνά.

Ένας από αυτούς είναι πρώην αξιωματικός της CIA που υπηρέτησε στη Διεύθυνση Επιχειρήσεων, και ως αρχηγός σταθμού σε διάφορες χώρες. Ο άλλος έχει γεννηθεί στην Βενεζουέλα και ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα τελευταία χρόνια, σε συνεργασία με την Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών (DEA) και άλλους, εργάστηκαν για να «αλλάξουν» επικεφαλής και στρατιωτικό προσωπικό εντός του κατεστημένου της Βενεζουέλας και της Κούβας, πολλοί από τους οποίους ασχολήθηκαν ή είχαν πληροφορίες σχετικά με το εκτεταμένο εμπόριο ναρκωτικών που πραγματοποιείται από αυτές τις δύο χώρες, καθώς και από το Ιράν και τη Χεζμπολάχ.

Αυτή η εγκληματική επιχείρηση δισεκατομμυρίων δολαρίων, ιδιαίτερα όσον αφορά τη Χεζμπολάχ σε αυτήν την περίπτωση, βρισκόταν στο χείλος δημόσιας έκθεσης και ποινικής δίωξης που τελικά αγνοήθηκε, όπως ανέφερε το Politico, από την κυβέρνηση Ομπάμα μετά από τις προτροπές των μουλάδων, προκειμένου να προστατευτεί η τότε νέα Συμφωνία Ιράν.

Μερικά από αυτά που μου είπαν αυτοί οι άντρες μπορούν να επιβεβαιωθούν, άλλα όχι, για λόγους εκτός του ελέγχου του οποιουδήποτε αυτή τη στιγμή. Το αφήνω στους αναγνώστες να αποφασίσουν μόνοι τους.

Παρ’ όλα αυτά, ως αναφορά, και για να κατανοήσουμε τι αντιμετωπίζουμε, τα ακόλουθα μέλη της ηγεσίας της Βενεζουέλας κατηγορούνται επί του παρόντος στις Ηνωμένες Πολιτείες για διακίνηση ναρκωτικών: Πρόεδρος Νίκολας Μαδούρο, επικεφαλής της Εθνικής Συνέλευσης Ντιοσδάδο Τσαμπέλλο, υπουργός πετρελαίου Ταρέκ Ελ Αϊσσαμί, αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ, πρώην αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών, Ούγκο Καρβαγιάλ, και ο αρχηγός του στρατού της Βενεζουέλας, Βλαντιμίρ Παντρίνο.

Για να δοθεί μια ιδέα της έκτασης του εγκλήματος, ο κακόφημος Μεξικανός «narcotrafficante» Ελ Τσάπο λεγόταν ότι άξιζε 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Ντιοσδάδο Τσαμπέλλο, μου είπε ένας από τους πληροφοριοδότες μου, αξίζει πάνω από 20 δισεκατομμύρια δολάρια! Αυτό τον βάζει ανάμεσα στους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο. Βάλτε μέσα και τα πετροδολάρια – η Βενεζουέλα, σε οποιαδήποτε κατάσταση, έχει μια από τις πλουσιότερες πετρελαιοπαραγωγές στον πλανήτη – με δολάρια ναρκωτικών και έχετε ένα κοκτέιλ τεράστιων κερδών.

Smartmatic

Οι δύο άνδρες μίλησαν μαζί μου σχετικά με την προέλευση του συστήματος Smartmatic, το οποίο σύγκριναν σε κάποιες πτυχές με την 9/11 [11η Σεπτεμβρίου], αναφέροντας ότι ήταν ένα άλλο παράδειγμα του πώς τείνουμε να υποτιμούμε τους αντιπάλους μας, σε αυτήν την περίπτωση τις δυνατότητες του υπολογιστή τους.

Με την Κίνα και τη Ρωσία για να ανησυχούμε, η Βενεζουέλα ήταν λίγο πολύ εκτός του ραντάρ μας, αλλά, λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω στοιχεία, δεν θα έπρεπε. Η άρχουσα τάξη τους – όχι ο λαός τους, σαφώς – έχει αρκετό κεφάλαιο κίνησης για να κάνει τόση ζημιά όσο οποιοσδήποτε.

Περισσότερο από μια απλή Δημοκρατία Μπανάνας, είναι ένα μεγεθυνόμενο εγκληματικό κράτος με πλοκάμια που φτάνουν στην Κολομβία και πέρα από τον Ατλαντικό, σε ένα από τα μεγάλα κόμματα της συμμάχου μας στο ΝΑΤΟ, Ισπανίας, μου είπαν.

Αλλά πίσω στην Smartmatic.

Το 1998, ο σοσιαλιστής Ούγκο Τσάβες, στον δρόμο του να είναι ισόβια ο μέγιστος ηγέτης, άλλαξε το σύνταγμα της χώρας του, και έτσι μπόρεσε να υπηρετήσει μια εξαετή θητεία αντί για πενταετή – με την επιφύλαξη ότι αν το 20 τοις εκατό των πολιτών της Βενεζουέλας υπέγραφε έκκληση που απαιτεί ανάκληση, θα διεξάγονταν εκλογές.

Προς έκπληξη του Τσάβες, μια τέτοια έκκληση επρόκειτο να γίνει, και η προσπάθειά του να ακυρώσει τις υπογραφές απέτυχε.

Ένα σύστημα έπρεπε να επινοηθεί για να εγγυηθεί τη νίκη του caudillo στο επικείμενο δημοψήφισμα ανάκλησης της προεδρίας.

Εδώ αρχίζει η Smartmatic, μια εταιρεία που ιδρύθηκε στο Ντελαγουέρ τον Απρίλιο του 2000 από τρεις νέους μηχανικούς λογισμικού της Βενεζουέλας.

Τον Ιανουάριο του 2004, μια κυβερνητική υπηρεσία της Βενεζουέλας, ανέφερε η New York Times, επένδυσε 200.000 δολάρια σε μια εταιρεία τεχνολογίας που ανήκε σε αυτούς τους τρεις.

Επένδυση ενός επιχειρηματία

Σύμφωνα με τους κυρίους με τους οποίους μίλησα, τα χρήματα αυτά προέρχονταν από έναν επιχειρηματία που είχε προσεγγιστεί από την κουβανική υπηρεσία πληροφοριών για να πραγματοποιήσει την απαραίτητη επένδυση στην νεογέννητη Smartmatic προκειμένου να βελτιώσει την τεχνολογία της στο απαραίτητο επίπεδο.

(Σημείωση: Από τον καιρό του Τσάβες, η κουβανική υπηρεσία πληροφοριών είχε σχεδόν πλήρη έλεγχο σημαντικών ενεργειών της Βενεζουέλας, συμπεριλαμβανομένης της επιλογής του Μαδούρο για αντικατάσταση του Τσάβες όταν πέθανε από καρκίνο, σύμφωνα με τις πηγές μου.)

Αυτός ο ίδιος επιχειρηματίας, μου είπαν, «αυτομόλησε» και επί του παρόντος προστατεύεται από μια από τις υπηρεσίες μας – πιθανώς την DEA – σε μια ξένη χώρα όπου δίνει ενοχοποιητικά στοιχεία σε ποινική δίωξη κατά της κυβέρνησης της Βενεζουέλας.

Μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα αλιεύονται πληροφορίες από τις οποίες θα μπορούμε να μάθουμε κάτι. Μία από τις λυπηρές πτυχές της κυβέρνησης των ΗΠΑ είναι ότι οι υπηρεσίες μας, όπως η DEA, φαίνεται να εξακολουθούν να κρατούν μυστικά η μία από την άλλη. Στο βαθμό που είναι γνωστό, το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν συμμετέχει ακόμη.

Αυτός ο επιχειρηματίας είναι ο δεύτερος που έκανε ένορκες βεβαιώσεις για αυτό το ζήτημα μετά από τον αξιωματικό του στρατού της Βενεζουέλας που ανέφερε η Σίντνεϊ Πάουελ πριν από μερικές εβδομάδες.

Λίγο μετά την επένδυση αυτού του επιχειρηματία (Αύγουστος 2004), ο Ούγκο Τσάβες κέρδισε το δημοψήφισμα μόνο για καταγγελθεί ως δόλιο από τοπικές οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων.

Αυτό το τελευταίο επιβεβαιώνεται σε μια εκτενή συνέντευξη στην Αγγλική γλώσσα στην Ντέμπι Ντ’Σούζα, της Μαρία Κορίνα Ματσάδο, επικεφαλής ενός οργανισμού πολιτικών δικαιωμάτων και πολιτικού της Βενεζουέλας, η οποία έχει υποστεί δίωξη.

Μεταξύ άλλων, η κ. Κορίνα Ματσάδο μιλάει για την σύσταση της Súmate, μιας ad hoc ομάδας που μπόρεσε να συγκεντρώσει τις απαραίτητες υπογραφές για τις εκλογές ανάκλησης σε μια μέρα (2 Φεβρουαρίου 2003), συγκεντρώνοντας συνολικά 3 εκατομμύρια όταν μόνο 2,4 εκατομμύρια ήταν απαραίτητες.

Αλλά αυτό ήταν ένα εξαιρετικά ευτυχισμένο διάλειμμα στην τραγωδία που είναι η Βενεζουέλα. Ένας Βολιβιανός φίλος μου, πρόσφατος επισκέπτης της χώρας, μου είπε ότι είδε ανθρώπους να λιμοκτονούν στους δρόμους τους, που έμοιαζαν με εικόνες από το Ολοκαύτωμα.

Ιδιοκτησία

Αλλά πίσω στην Smartmatic. Ποιος την κατέχει; Δεν είναι σαφές, παρόλο που υποτίθεται ότι ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες (βλ. παραπάνω). Μέχρι το 2006 χρησιμοποιήθηκε σε αμφισβητούμενες εκλογές στην Αργεντινή, όπως λέγεται για την επίλυση τους, και το 2011 εμφανίστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον αναπληρωτή γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Λόρδο Μάλλοκ-Μπράουν, «ο οποίος ανέλαβε ηγετικές θέσεις σε ταμεία και ινστιτούτα του [Τζορτζ] Σόρος το 2007.»

Χμμμ…

Εξίσου σημαντικό, ένα e-mail που διέρρευσε μέσω της WikiLeaks του 2006 λέει αυτήν την ιστορία:

«Η Smartmatic ισχυρίστηκε ότι είναι προέλευσης ΗΠΑ, αλλά οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της – πιθανότατα ελίτ Βενεζουελιανοί πολλών πολιτικών φατριών – παραμένουν κρυμμένοι πίσω από έναν ιστό εταιρειών στις Κάτω Χώρες και στα Μπαρμπάντος. … Η εταιρεία θεωρείται ότι τώρα απομακρύνεται από εκλογικά γεγονότα της Βενεζουέλας, εστιάζοντας πλέον σε άλλα μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω της θυγατρικής της, Sequoia.»

Πέρα από τους τρεις αρχικούς μηχανικούς λογισμικού, η Smartmatic και μετά η Sequoia, είχαν τουλάχιστον τριάντα ανώνυμους επενδυτές, συμπεριλαμβανομένου, πιθανώς, ενός τότε αντιπροέδρου της Βενεζουέλας, όπως βρέθηκε στο σύστημα του WikiLeaks στο CARACAS 00002063 001.2 OF 004.

Dominion

Αλλά πού συνδέεται η Dominion; Δεν ήταν αυτοί που είχαν τις μηχανές ψηφοφορίας των ΗΠΑ; Λοιπόν, το 2010, αφού εργάστηκε πάνω από πέντε χρόνια για την Smartmatic, ο πρώην αντιπρόεδρος της Sequoia, που ήταν επίσης ο αρχιτέκτονας λογισμικού τους, Έρικ Κούμερ, πήγε στην Dominion Voting Systems ως αντιπρόεδρος ανάπτυξης λογισμικού των ΗΠΑ.

Οι απαντήσεις από ανθρώπους των Dominion/Smartmatic/Sequoia ήταν από εσκεμμένα αδιαφανείς έως αηδιαστικά ανειλικρινείς δημόσιες σχέσεις. Μόνο μια αληθινή εγκληματολογική έρευνα στα πληροφοριακά συστήματά τους θα λύσει τα πάντα, για να μην αναφέρουμε την πλήρη εγκατάλειψη της ψηφοφορίας μέσω υπολογιστή (πιθανώς τη σωστή προσέγγιση).

Τα μυστήρια αφθονούν, και, χωρίς αμφιβολία, η Σίντνεϊ Πάουελ θα συμφωνούσε. Ανεξάρτητα από το μέγεθος Κράκεν που θα δημοσιοποιήσει, μπορεί να υπάρχουν πάντα περισσότερα.

Ένα από αυτά που ισχυρίζονται οι πηγές μου, και κάτι που δεν μπορώ να ελέγξω, είναι ότι κάποιος ψηλά στη Δημοκρατική Εθνική Επιτροπή [του Δημοκρατικού κόμματος ΗΠΑ] είναι «πρώην» Τσαβίστα.

Δολιοφθορά των εκλογών μας

Ένας άλλος σχετίζεται με ένα ταξίδι στην Πόλη του Μεξικού στις 21 Οκτωβρίου 2020, που πραγματοποίησε ο Πρέσβης Ρίτσαρντ Γκρενέλ – ένας άντρας που χαίρει μεγάλου θαυμασμού από τις πηγές μου και από εμένα.

Ο πρέσβης Γκρενέλ πήγε εκεί για να συναντηθεί με τον Χόργκε Ροντρίγκες, τον αδελφό της σημερινής αντιπροέδρου της Βενεζουέλας Ντέλσι Ροντρίγκες (δείτε τη λίστα των κατηγοριών παραπάνω). Ο Χόργκε είναι ένας άνθρωπος, μπορούμε να υποθέσουμε, τεράστιου πλούτου και κάτι σαν «δύναμη πίσω από τον θρόνο», όπως και η αδελφή του Ντέλσι.

Όπως εξηγεί η New York Times, εν μέσω της αναμενόμενης για αυτήν έκπληξης και διόγκωσης του γεγονότος ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν ενημερώθηκε για τη συνάντηση, ο σκοπός ήταν να διαπραγματευτεί την αναχώρηση του Μαδούρο και Σία, απελευθερώνοντας έτσι τον λαό της Βενεζουέλας από τον μακρύ εθνικό τους εφιάλτη.

Ήταν ένας αξιέπαινος στόχος, σίγουρα, αλλά σίγουρος για αποτυχία για λόγους άγνωστους στον πρέσβη Γκρενέλ. (Επικοινώνησα μαζί του για να το συζητήσω αυτό, αλλά δεν δέχτηκε.)

Σύμφωνα με τις πηγές μου, ο Ροντρίγκες γνώριζε καλά τότε ότι η ηγεσία της χώρας του συμμετείχε στο σαμποτάζ των εκλογών μας μέσω του συστήματος υπολογιστών τους.

Αυτό κάνει κάθε διαπραγμάτευση χωρίς πρακτική αξία, αλλά περισσότερο από αυτό ο Ροντρίγκες περιφρόνησε πραγματικά τις Ηνωμένες Πολιτείες σε τέτοιο βαθμό που δεν θα ήθελε ούτε να ακούσει για συμφωνία.

Ο Γκρενέλ δεν θα μπορούσε να το ξέρει αυτό, ανέφεραν οι πηγές μου, αλλά το μίσος του Χόργκε θα είχε ως κίνητρο περισσότερα από τον συνηθισμένο αντι-αμερικανισμό. Είχε εκδίκηση μέσα του. Παρόλο που ο ίδιος ο Χόργκε μπορεί πλέον να αποκαλείται άνετα «μπολιγάρχης» (οι σημερινοί πλούσιοι επιχειρηματίες της Βενεζουέλας – ολιγάρχες της επανάστασης των Μπολιβάρων), ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής αντάρτης που, πριν από πολλά χρόνια, σκοτώθηκε.

Ο Χόργκε κατηγορεί την CIA.

Καθώς πληκτρολογώ αυτό, έχουν έρθει νέα ότι η Σίντνεϊ Πάουελ πρόκειται να απελευθερώσει το πρώτο «Κράκεν» της, σχετικά με εκλογική απάτη στην Γεωργία. Όπως έγραψα πριν από κάποιες μέρες, νίκη, ήττα, ή ισοπαλία, τα στοιχεία της πρέπει να δημοσιοποιηθούν για το δικό μας καλό, αλλά περισσότερο για αυτό των παιδιών και εγγονών μας.

Κάτι έχει πάει πραγματικά στραβά.

Ο Roger L. Simon είναι βραβευμένος συγγραφέας, υποψήφιος για Όσκαρ σεναριογράφος, συνιδρυτής της PJ Media, και τώρα, αρθρογράφος διαφόρων θεμάτων στην Epoch Times. Τα πιο πρόσφατα βιβλία του είναι «Ξέρω Καλύτερα: Πώς ο ηθικός ναρκισσισμός καταστρέφει την χώρα μας, εάν δεν το έχει ήδη κάνει» και το «GOAT» (μυθιστόρημα).
Βρείτε τον στο Parler @rogerlsimon.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι η γνώμη του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

 

Ακολουθήστε μας στο Facebook @epochtimesgreece

Βοηθήστε μας να διαδώσουμε την αλήθεια, μοιραστείτε αυτό το άρθρο με φίλους σας.