Μια πρόσφατα δημοσιευμένη μελέτη διαπίστωσε ότι το φθόριο μπορεί να μην είναι τόσο αποτελεσματικό όσο ήταν στο παρελθόν, αφού ένας ομοσπονδιακός δικαστής έκρινε τον περασμένο μήνα ότι μια αμερικανική υπηρεσία πρέπει να λάβει μέτρα για να σταθμίσει τους πιθανούς κινδύνους που εγκυμονεί η εν λόγω ουσία για τον δείκτη νοημοσύνης των παιδιών.
Η εργασία που δημοσιεύθηκε στη Βιβλιοθήκη Cochrane στις 4 Οκτωβρίου και εκπονήθηκε από ερευνητές των πανεπιστημίων του Αμπερντίν, του Νταντί και του Μάντσεστερ στο Ηνωμένο Βασίλειο, εξέτασε δεδομένα από 157 μελέτες που συνέκριναν κοινότητες στις οποίες υπήρχε φθορίωση του νερού και κοινότητες στις οποίες δεν τοποθετήθηκε επιπλέον φθόριο στο νερό.
Εδώ και δεκαετίες, οι επιστήμονες καθώς και οι ιατρικές και οδοντιατρικές ενώσεις λένε ότι η φθορίωση μπορεί να μειώσει την τερηδόνα των δοντιών, με την προσθήκη της ένωσης να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του 20ού αιώνα που σχετίζονται με την ιατρική.
Όμως από τη δεκαετία του 1970, σύμφωνα με τους ερευνητές, το όφελος από την προσθήκη φθορίου μειώθηκε, καθώς οι οδοντόκρεμες με προσθήκη φθορίου έγιναν πιο συνηθισμένες.
«Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η φθορίωση του νερού μπορεί να μειώσει ελαφρώς την τερηδόνα στα παιδιά», δήλωσε η συν-συγγραφέας της μελέτης Δρ Λούσι Ο’Μάλεϊ, με το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, σε δελτίο τύπου. «Δεδομένου ότι το όφελος έχει μειωθεί με την πάροδο του χρόνου, πριν από την εισαγωγή ενός νέου συστήματος φθορίωσης, πρέπει να μελετηθούν προσεκτικά το κόστος, η αποδοχή, η σκοπιμότητα και η συνεχής παρακολούθηση».
Μελέτες που διεξήχθησαν μετά το 1975 δείχνουν ότι η προσθήκη φθορίου στο πόσιμο νερό μπορεί να οδηγήσει σε ελαφρώς λιγότερη τερηδόνα στα παιδικά δόντια, σημείωσαν οι ερευνητές.
«Η ανάλυση αυτών των μελετών, που καλύπτουν συνολικά 2.908 παιδιά στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία, εκτιμά ότι η φθορίωση μπορεί να οδηγήσει κατά μέσο όρο σε 0,24 λιγότερα τερηδονισμένα παιδικά δόντια ανά παιδί», αναφέρεται στην ανακοίνωση. «Ωστόσο, η εκτίμηση του αποτελέσματος συνοδεύεται από αβεβαιότητα, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πιθανό τα πιο πρόσφατα προγράμματα να μην έχουν κανένα όφελος. Συγκριτικά, μια ανάλυση μελετών με 5.708 παιδιά που διεξήχθησαν το 1975 ή νωρίτερα, εκτίμησε ότι η φθορίωση μείωσε τον αριθμό των τερηδονισμένων παιδικών δοντιών, κατά μέσο όρο κατά 2,1 ανά παιδί».
Οι ίδιες μελέτες -αυτές που δημοσιεύθηκαν μετά το 1975- διαπίστωσαν ότι η προσθήκη φθορίου στο νερό θα μπορούσε να «αυξήσει τον αριθμό των παιδιών χωρίς τερηδόνα κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες», αλλά «με την πιθανότητα να μην υπάρχει κανένα όφελος».
«Κατά την ερμηνεία των στοιχείων, είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε το ευρύτερο πλαίσιο και το πώς η κοινωνία και η υγεία έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου», δήλωσε στην ανακοίνωση η συν-συγγραφέας της μελέτης Ανν-Μαρί Γκλένι, από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. «Οι περισσότερες από τις μελέτες για τη φθορίωση του νερού είναι πάνω από 50 ετών, πριν από τη διαθεσιμότητα της φθοριούχου οδοντόκρεμας. Οι σύγχρονες μελέτες μας δίνουν μια πιο σχετική εικόνα για το ποια είναι τα οφέλη τώρα».
Τα ευρήματα της μελέτης πιθανόν να προσθέσουν περισσότερη πίεση στις κυβερνήσεις να επανεκτιμήσουν ενδεχομένως την πρακτική της προσθήκης φθορίου στο νερό της βρύσης, η οποία έγινε συνήθης τη δεκαετία του 1940.
Η Αμερικανική Οδοντιατρική Ένωση (American Dental Association-ADA) συνιστά εδώ και καιρό την προσθήκη φθορίου στο νερό στα 0,7 χιλιοστόγραμμα ανά λίτρο – το σημερινό επίπεδο που προτείνουν τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ – λόγω της ικανότητας της ένωσης να μειώνει τη φθορά των δοντιών στα παιδιά.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου, ο περιφερειακός δικαστής των ΗΠΑ Έντουαρντ Τσεν διέταξε την Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (Environmental Protection Agency-EPA) να εξετάσει κατά πόσον το φθόριο ενέχει κίνδυνο για τον δείκτη νοημοσύνης των παιδιών, αν και σημείωσε ότι δεν είναι βέβαιο ότι ενέχει τέτοιο κίνδυνο.
«Εάν δεν υπάρχει επαρκές περιθώριο, τότε η χημική ουσία ενέχει κίνδυνο», έγραψε ο Τσεν. «Με απλά λόγια, ο κίνδυνος για την υγεία σε επίπεδα έκθεσης στο πόσιμο νερό των Ηνωμένων Πολιτειών είναι αρκετά υψηλός για να προκαλέσει ρυθμιστική αντίδραση από την EPA» σύμφωνα με την ομοσπονδιακή νομοθεσία.
Τουλάχιστον τρεις δήμοι δήλωσαν ότι θα προχωρήσουν στην αναστολή της φθορίωσης του νερού μετά την απόφαση του Τσεν. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται δύο στην κομητεία Γουεστσέστερ της Νέας Υόρκης και η πόλη Άμπιλιν του Τέξας.
«Με πιθανές αλλαγές στους κανονισμούς της EPA, όπως πιθανές προσαρμογές στα επίπεδα φθορίου ή την πιθανή εισαγωγή προειδοποιητικών ετικετών, η πόλη αναστέλλει τη φθορίωση για να εξασφαλίσει τη συμμόρφωση με οποιεσδήποτε νέες κατευθυντήριες γραμμές για την υγεία και την ασφάλεια που μπορεί να προκύψουν», αναφέρεται σε ανακοίνωση της πόλης Άμπιλιν. «Αυτή η προσωρινή αναστολή εφαρμόζεται από περίσσεια προσοχής για τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας».
Μετά την απόφαση του Τσεν, η ADA δήλωσε ότι εξακολουθεί να υποστηρίζει την προσθήκη φθορίου στο πόσιμο νερό και ότι η απόφαση του Τσεν «δεν παρέχει καμία επιστημονική βάση για να αλλάξει η ADA την υποστήριξή της για τη φθορίωση του κοινοτικού νερού ως ασφαλή και ευεργετική για τη στοματική υγεία».
Εκπρόσωπος της EPA δήλωσε στους Epoch Times την περασμένη εβδομάδα ότι η υπηρεσία επανεξετάζει την απόφαση του δικαστή.
