Τρίτη, 26 Οκτ, 2021

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ: Διείσδυση στην Δύση (Μέρος Β΄)

Πίνακας περιεχομένων (συνέχεια)

6. Οι νέοι μαρξιστές που λατρεύουν τον Σατανά

7. Η Μεγάλη Πορεία της αριστεράς μέσα από τα ιδρύματα

8. Πολιτική Ορθότητα: Η αστυνομία σκέψης του διαβόλου

9. Η εξάπλωση του σοσιαλισμού στην Ευρώπη

10. Γιατί εξαπατώμαστε από τα τεχνάσματα του διαβόλου;

Παραπομπές (συνέχεια)

 

6. Οι νέοι μαρξιστές που λατρεύουν τον Σατανά

Όταν η επανάσταση των δρόμων των Δυτικών νέων βρισκόταν σε πλήρη κλιμάκωση την δεκαετία του 1960, υπήρξε κάποιος που απέρριπτε την αφέλεια, αφοσίωση και ιδεαλισμό τους. «Εάν ο πραγματικός ριζοσπάστης βρίσκει ότι το να έχει μακριά μαλλιά δημιουργεί ψυχολογικά εμπόδια στην επικοινωνία και οργάνωση, κόβει τα μαλλιά του», είπε. Αυτός ήταν ο Σωλ Ολίνσκυ, ένας ακραίος (ριζοσπάστης) ακτιβιστής που έγραψε βιβλία, δίδαξε μαθητές, και προσωπικά επέβλεψε την εφαρμογή των θεωριών του, και τελικά έγινε ο «παρακομμουνιστής» υποκινητής [ταραχών κ.α.] με την πιο δραματική επιρροή για δεκαετίες.

Πέρα από την λατρεία του για τον Λένιν και Κάστρο, ο Ολίνσκυ επίσης εξύμνησε ανοιχτά τον ίδιο τον διάβολο. Στο βιβλίο του Κανόνες για Ριζοσπάστες, ένα από τα εισαγωγικά σχόλια αναφέρει: «Για να μην ξεχάσουμε τουλάχιστον μια φευγαλέα ευχαριστία στον πρώτο ριζοσπάστη: από όλους τους μύθους μας, μυθολογία, και ιστορία (και ποιος ξέρει που τελειώνει η μυθολογία και που αρχίζει η ιστορία — ή ποια είναι ποια), στον πρώτο ριζοσπάστη γνωστό στον άνθρωπο που επαναστάτησε κατά του κατεστημένου και το έκανε τόσο αποτελεσματικά που τουλάχιστον κέρδισε ένα δικό του βασίλειο — στον Λούσιφερ».

Ο λόγος για τον οποίον ο Ολίνσκυ ονομάζεται καλύτερα ως «παρακομμουνιστής», είναι ότι σε αντίθεση με την Παλιά Αριστερά (πολιτικούς αριστερούς) της δεκαετίας του 1930 και την Νέα Αριστερά (πολιτισμικούς αριστερούς) του 1960, ο Ολίνσκυ αρνήθηκε να ονομάσει ξεκάθαρα τα πολιτικά του ιδεώδη. Η γενική άποψή του ήταν ότι ο κόσμος έχει τους «έχοντες», «τους έχοντες λίγα θέλοντες περισσότερα», και τους «μη έχοντες». Καλούσε τους «μη έχοντες» να επαναστατήσουν κατά των «εχόντων» με κάθε τρόπο και να υφαρπάξουν πλούτο και εξουσία ώστε να επιτύχουν μια πλήρως «ισότιμη» κοινωνία. Ήθελε να πάρει την εξουσία μέσω οποιασδήποτε πιθανής οδού, ενώ ταυτόχρονα καταστρέφει το υπάρχον κοινωνικό σύστημα. Αποκαλέστηκε ο Λένιν της μετακομμουνιστικής αριστεράς και ο «Σουν Τζου» της. [1]

Στο Κανόνες για Ριζοσπάστες, που εκδόθηκε το 1971, ο Ολίνσκυ έφτιαξε συστηματικά την θεωρία του και τις μεθόδους για οργάνωση κοινότητας. Αυτοί οι κανόνες περιλαμβάνουν , «Μια τακτική που συνεχίζεται για πάρα πολύ γίνεται βάρος», «Διατηρείστε την πίεση», «Η απειλή προκαλεί συνήθως περισσότερο φόβο από το ίδιο το πράγμα», «Η γελοιοποίηση είναι το πιο δυνατό όπλο του ανθρώπου», και «Επιλέξτε στόχο, παγώστε τον, προσωποποιήστε τον, και πολώστε τον». [2] Η ουσία των κανόνων του ήταν το να χρησιμοποιεί ανήθικα μέσα για την επίτευξη των στόχων του και για να πάρει εξουσία [ή δύναμη].

Η φύση των φαινομενικά ξερών κανόνων του Ολίνσκυ για οργάνωση κοινότητας γίνεται σαφής όταν εφαρμόζονται στον πραγματικό κόσμο. Όταν ο Πόλεμος του Βιετνάμ βρισκόταν ακόμα εν εξελίξει το 1972, ο Τζωρτζ Χ. Γ. Μπους, τότε Αμερικανός απεσταλμένος στα Ηνωμένα Έθνη, έδωσε μια ομιλία στο Πανεπιστήμιο Τουλέιν. Φοιτητές του πανεπιστημίου που αντιτίθονταν στον πόλεμο ζήτησαν συμβουλή από τον Ολίνσκυ, ο οποίος είπε ότι η διαδήλωση με τους συνήθεις τρόπους μάλλον θα είχε ως αποτέλεσμα απλώς να αποβληθούν. Έτσι πρότεινε να φορέσουν στολές της Κου Κλουξ Κλαν, και όποτε ο Μπους υπερασπιζόταν τον Πόλεμο του Βιετνάμ, θα σηκώνονταν με πινακίδες και θα έλεγαν «Η ΚΚΚ υποστηρίζει τον Μπους». Οι φοιτητές το έκαναν «με πολύ επιτυχή αποτελέσματα που τράβηξαν την προσοχή». [3]

Ο Ολίνσκυ και οι ακόλουθοί του ήταν κατευχαριστημένοι με δύο άλλες διαδηλώσεις που είχε οργανώσει. Το 1964, σε διαπραγματεύσεις με αρχές της πόλης του Σικάγο, ο Ολίνκσυ κατασκεύασε το εξής σχέδιο: οργάνωσε 2500 ακτιβιστές να καταλάβουν τις τουαλέτες του Διεθνούς Αερολιμένα Ο’Χέιρ του Σικάγο, ενός από τους μεγαλύτερους στον κόσμο, για να εξαναγκάσει την λειτουργία του να κατακερματιστεί και να σταματήσει. Προτού πραγματικά φέρει εις πέρας το σχέδιο, το έκανε να διαρρεύσει, έτσι εξαναγκάζοντας τις αρχές να διαπραγματευτούν. [4]

Για να εξαναγκάσει την Κόντακ, τον μεγαλύτερο εργοδότη στο Ρότσεστερ, Νέα Υόρκη, να αυξήσει την αναλογία μαύρων προς λευκών εργαζομένων, ο Ολίνσκυ βρήκε μια παρόμοια τακτική. Εκμεταλλευόμενος μια σημαντική πολιτιστική παράδοση στην πόλη —μια ερχόμενη παράσταση της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Ρότσεστερ— ο Ολίνσκυ σχεδίασε να αγοράσει εκατοντάδες εισιτήρια για τους ακτιβιστές του και να τους ταΐσει ψητά φασόλια πριν ώστε να γεμίσουν το θέατρο και να καταστρέψουν την παράσταση με αέρια. Αυτό το επεισόδιο δεν πραγματοποιήθηκε, αλλά η απειλή του, καθώς και άλλες τακτικές του Ολίνσκυ, βελτίωσαν την θέση του στις διαπραγματεύσεις.

Το βιβλίο του Ολίνσκυ αφήνει την εντύπωση ενός κακού, ψυχρού, και υπολογιστικού ατόμου. Η χρήση της «οργάνωσης κοινότητας» που έκανε ήταν πραγματικά μια μορφή σταδιακής επανάστασης. [5]

Οι διαφορές του Ολίνκσυ και των προκατόχων του ήταν αρκετές. Αρχικά, τόσο οι Παλιοί όσο και οι Νέοι Αριστεροί, ήταν τουλάχιστον ιδεαλιστές στα λόγια τους, ενώ ο Ολίνκσυ έβγαλε από την «επανάσταση» το ιδεαλιστικό της προσωπείο και την εξέθεσε σαν μια γυμνή πάλη για εξουσία. Όταν έδινε εκπαίδευση για «οργανώσεις κοινοτήτων», θα ρωτούσε κάθε τόσο τους εκπαιδευόμενους: «Γιατί οργανώνεστε;» Κάποιοι θα έλεγαν ότι ήταν για να βοηθήσουν άλλους, αλλά ο Ολίνσκυ θα βρυχόταν: «Θέλετε να οργανωθείτε για εξουσία!» [6]

Στο εκπαιδευτικό εγχειρίδιο που είχαν οι ακόλουθοι του Ολίνσκυ έλεγε: «Δεν είμαστε ηθικοί με το να μην θέλουμε εξουσία. … Είμαστε πραγματικά δειλοί αν δεν θέλουμε εξουσία», και «Η εξουσία είναι καλή. … Η έλλειψη εξουσίας είναι κακή». [7]

Δεύτερον, ο Ολίνσκυ δεν είχε σε μεγάλη εκτίμηση τους επαναστατικούς νέους του ’60 που ήταν ανοιχτά εναντίον της κυβέρνησης και της κοινωνίας. Τόνισε ότι όποτε είναι δυνατόν, κάποιος θα πρέπει να μπαίνει στο σύστημα, και ταυτόχρονα να περιμένει τον χρόνο που θα παρουσιαστεί μια ευκαιρία για να το υπονομεύσει εκ των έσω.

Τρίτον, ο ύστατος στόχος του Ολίνκσυ ήταν να υπονομεύσει και να καταστρέψει, όχι να ωφελήσει οποιαδήποτε ομάδα. Έτσι, στην εφαρμογή του σχεδίου του, ήταν απαραίτητο να αποκρύψει τον πραγματικό σκοπό με τοπικούς ή φτιαχτούς στόχους που φαίνονταν να έχουν κάποια λογική ή να είναι άκακοι ως στόχοι, ώστε να κινητοποιήσει μεγάλα πλήθη για να αναλάβουν δράση. Όταν οι άνθρωποι συνήθιζαν να κινητοποιούνται, ήταν σχετικά ευκολότερο να τους κινητοποιήσει για να πράξουν προς την κατεύθυνση πιο ριζοσπαστικών στόχων.

Στους Κανόνες για Ριζοσπάστες, ο Ολίνκσυ λέει: «Οποιαδήποτε επαναστατική αλλαγή πρέπει να έρθει μετά από μια παθητική, υποστηρικτική, μη προκλητική συμπεριφορά για αλλαγή, μέσα στις μάζες των ανθρώπων μας. … Να θυμάστε: μόλις οργανώσεις ανθρώπους για κάτι που συμφωνούν πολλοί όπως η μόλυνση, τότε ένα οργανωμένο πλήθος έχει δημιουργηθεί. Από εκεί είναι εύκολο και φυσικό βήμα να πας στην πολιτική μόλυνση, στην μόλυνση του Πενταγώνου».

Ένας επικεφαλής των Φοιτητών για μια Δημοκρατική Κοινωνία που ήταν βαθιά επηρεασμένος από τον Ολίνσκυ εξέφρασε την ουσία της ριζοσπαστικοποίησης των διαδηλώσεων: «Το θέμα δεν είναι ποτέ το θέμα, το θέμα είναι πάντα η επανάσταση». Η ριζοσπαστική αριστερά μετά το ’60 ήταν βαθιά επηρεασμένη από τον Ολίνσκυ, και πάντα διαμόρφωνε την αντίδραση σε κάθε κοινωνικό θέμα σε δυσαρέσκεια με την καθεστηκυία τάξη γενικά, ως ένα σκαλοπάτι για την προώθηση του επαναστατικού στόχου.

Τέταρτον, ο Ολίνσκυ μετέτρεψε την πολιτική σε ανταρτοπόλεμο χωρίς περιορισμούς. Εξηγώντας την στρατηγική του για οργάνωση κοινότητας, ο Ολίνσκυ είπε στους ακολούθους του ότι χρειάζεται να χτυπήσουν τα μάτια, αυτιά, και μύτη του εχθρού. Όπως γράφει στους Κανόνες για Ριζοσπάστες: «Πρώτα τα μάτια. Αν έχετε οργανώσει μια τεράστια, μαζική οργάνωση ανθρώπων, μπορείτε να την παρελάσετε εμφανώς μπροστά στον εχθρό σας και ανοιχτά να δείξετε την δύναμή σας. Δεύτερον τα αυτιά. Αν η οργάνωσή σας είναι μικρή σε αριθμούς, τότε κάνετε ό,τι και ο Γυδεών: κρύψτε τα μέλη στο σκοτάδι αλλά ξεσηκώστε θόρυβο και αλαλαγή που θα κάνει τον ακροατή να πιστέψει ότι η οργάνωσή σας αριθμεί πολύ περισσότερους απ΄ ότι έχει. Τρίτον, την μύτη. Αν η οργάνωσή σας είναι πολύ μικρή ακόμα και για θόρυβο, βρωμίστε το μέρος».

Πέμπτον, από τις πράξεις του στην πολιτική, ο Ολίνκσυ έδωσε έμφαση στην χρήση των πιο κακών πτυχών της ανθρώπινης φύσης, όπως της οκνηρίας, απληστίας, ζήλιας, και μίσους. Κάποιες φορές, συμμετέχοντες στις εκστρατείες του θα κέρδιζαν μικρά οφέλη, αλλά αυτό τους έκανε απλώς πιο κυνικούς και ξεδιάντροπους. Για να υπονομεύσει το πολιτικό σύστημα και την κοινωνική δομή των ελεύθερων χωρών, ο Ολίνσκυ με χαρά θα οδηγούσε τους ακολούθους του σε ηθική χρεοκοπία. Από αυτό, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αν πραγματικά κέρδιζε την εξουσία, δεν θα φρόντιζε ούτε θα λυπούνταν τους πρώην συντρόφους του.

Δεκαετίες αργότερα, δύο διάσημες μορφές στην αμερικανική πολιτική που επηρεάστηκαν βαθιά από τον Ολίνσκυ, βοήθησαν στην αρχή της σιωπηλής επανάστασης που έχει υπονομεύσει τον αμερικανικό πολιτισμό, παραδόσεις, και αξίες. Την ίδια στιγμή, οι χωρίς περιορισμούς, αντάρτικου τύπου διαδηλώσεις που δίδασκε ο Ολίνσκυ έγιναν δημοφιλείς στην Αμερική από την δεκαετία του 1970 και μετά. Αυτό φαίνεται καθαρά από την διαμαρτυρία «εμετού» το 1999 κατά του Οργανισμού Παγκόσμιου Εμπορίου στο Σιάτλ (όπου οι διαδηλωτές πήραν φάρμακο που προκαλούσε εμετό, και μετά έκαναν εμετό στην πλατεία μπροστά από το συνεδριακό κέντρο), από το κίνημα Κατάκτηση της Γουόλ Στριτ, από το κίνημα Αντίφα, και ούτω καθεξής.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι σε μια από τις πρώτες σελίδες του Κανόνες για Ριζοσπάστες, ο Ολίνσκυ έδωσε την «αναγνώρισή μου στον πρώτο ριζοσπάστη», Λούσιφερ. Επιπλέον, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Πλέιμποϊ λίγο πριν τον θάνατό του, ο Ολίνσκυ είπε ότι όταν πέθαινε, θα επέλεγε «ανεπιφύλακτα να πάω στην κόλαση» και θα άρχιζε να οργανώνει το προλεταριάτο εκεί επειδή «είναι οι άνθρωποί μου». [8]

7. Η Μεγάλη Πορεία της αριστεράς μέσα από τα ιδρύματα

Ήταν ο Αντόνιο Γκράμσι, ένας διάσημος Ιταλός κομμουνιστής, ο οποίος προώθησε την ιδέα της διεξαγωγής μιας «μεγάλης πορείας μέσω των ιδρυμάτων». Διαπίστωσε ότι είναι δύσκολο να υποκινήσει ανθρώπους με πίστη να ξεκινήσουν μια επανάσταση για να ανατρέψουν μια νόμιμη κυβέρνηση, και έτσι για να φέρουν μια επανάσταση, οι κομμουνιστές βασίζονται σε έναν μεγάλο αριθμό στρατιωτών στην κοινωνία, που μοιράζονται το σκοτεινό τους όραμα για την ηθική, την πίστη και παραδόσεις. Η επανάσταση του προλεταριάτου, τότε, πρέπει να ξεκινήσει με την ανατροπή της θρησκείας, της ηθικής και του πολιτισμού.

Μετά την αποτυχία των επαναστάσεων του δρόμου την δεκαετία του 1960, οι επαναστάτες άρχισαν να εισέρχονται στον ακαδημαϊκό χώρο. Πήραν πτυχία· έγιναν διανοούμενοι, καθηγητές, κυβερνητικοί αξιωματούχοι και δημοσιογράφοι· και εισήλθαν στον κύριο κορμό της κοινωνίας, στην «καλή» κοινωνία, για να πραγματοποιήσουν τη «μεγάλη πορεία μέσω των ιδρυμάτων». Έτσι, διείσδυσαν και κατέστρεψαν τα ιδρύματα που είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της ηθικής της δυτικής κοινωνίας. Αυτό περιλαμβάνει την εκκλησία, την κυβέρνηση, το εκπαιδευτικό σύστημα, τα νομοθετικά και δικαστικά όργανα, τον κόσμο της τέχνης, τα μέσα ενημέρωσης και τις ΜΚΟ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από τη δεκαετία του 1960, είναι σαν ασθενής με μια πάθηση, που δεν μπορεί να εντοπίσει την αιτία. Παραμαρξιστικές ιδέες έχουν βυθιστεί βαθιά στην αμερικανική κοινωνία και έκαναν κάθε τόσο μετάσταση.

Μεταξύ των πολλών επαναστατικών θεωριών και στρατηγικών που έχουν προταθεί, η στρατηγική Cloward-Piven που πρότειναν δύο κοινωνιολόγοι από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια έγινε από τις πιο γνωστές, και δοκιμάστηκε, με κάποιο βαθμό επιτυχίας.

Η βασική ιδέα της στρατηγικής είναι η χρήση του συστήματος κρατικής πρόνοιας για να αναγκάσει την κυβέρνηση να καταρρεύσει. Σύμφωνα με την κυβερνητική πολιτική των ΗΠΑ, ο αριθμός των ατόμων που δικαιούνται παροχές πρόνοιας είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αριθμό των ατόμων που λαμβάνουν πραγματικά παροχές. Εφόσον αυτά τα άτομα ενθαρρύνονται ή οργανώνονται για να πάρουν κρατικές παροχές, σύντομα θα εξαντλήσουν τα κυβερνητικά κεφάλαια, διασφαλίζοντας ότι η κυβέρνηση θα καταστραφεί οικονομικά.

Η Εθνική Οργάνωση για τα Δικαιώματα Πρόνοιας βρίσκεται πίσω από την εφαρμογή αυτής της στρατηγικής. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, από το 1965 έως το 1974, ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών που λάμβαναν παροχές αυξήθηκε από 4,3 εκατομμύρια σε 10,8 εκατομμύρια — υπερδιπλασιασμός. Το 1970, 28 τοις εκατό του ετήσιου προϋπολογισμού της Νέας Υόρκης δαπανήθηκε σε δαπάνες πρόνοιας. Κατά μέσο όρο, για κάθε δύο άτομα που εργάζονταν, ένα άτομο λάβαινε παροχές. Από το 1960 έως το 1970, ο αριθμός των ατόμων που λάμβαναν παροχές στη Νέα Υόρκη αυξήθηκε από 200.000 σε 1,1 εκατομμύρια. Το 1975, η πόλη είχε σχεδόν χρεοκοπήσει.

Η στρατηγική Cloward – Piven προορίζεται να δημιουργήσει μια κρίση. Έτσι, μπορεί να θεωρηθεί ως μια άλλη εφαρμογή των θεωριών του Ολίνσκυ, μία από τις οποίες είναι να «χρησιμοποιήσεις τους κανόνες του εχθρού εναντίον του».

Από την μπολσεβίκικη επανάσταση με επικεφαλής τον Λένιν, το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν καλό στην μηχανορραφία και δολοπλοκία. Με έναν πολύ μικρό αριθμό ανθρώπων, δημιούργησε ισχυρές «επαναστάσεις» και «κρίσεις» που θα μπορούσε στη συνέχεια να επωφεληθεί.

Παρόμοια πράγματα συμβαίνουν στην αμερικανική πολιτική. Για παράδειγμα, μερικές από τις ιδέες της αριστεράς στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι τόσο ριζοσπαστικές που φαίνονται ακατανόητες για τους περισσότερους ανθρώπους. Γιατί, για παράδειγμα, οι νομοθέτες και οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι φαίνεται να εκπροσωπούν μόνο τη φωνή των ακραίων μειονοτήτων (όπως οι τρανσέξουαλ), αλλά αγνοούν τα σημαντικά ζητήματα βιοπορισμού της πλειοψηφίας; Η απάντηση είναι απλή: Δεν αντιπροσωπεύουν την πραγματική κοινή γνώμη.

Ο Λένιν κάποτε είπε ότι τα εργατικά συνδικάτα (ενώσεις) είναι «οι ζώνες μετάδοσης από το Κομμουνιστικό Κόμμα στις μάζες». [9] Οι κομμουνιστές διαπίστωσαν ότι όσο ελέγχουν τα συνδικάτα, ελέγχουν μεγάλο αριθμό ψήφων. Όσο ελέγχουν τις ψήφους, μπορούν να βάζουν τους εκλεγμένους αξιωματούχους και τους νομοθέτες να κάνουν αυτό που οι κομμουνιστές ζητούν. Επομένως, οι κομμουνιστές επιδιώκουν να αποκτήσουν τον έλεγχο των εργατικών συνδικάτων, ελέγχοντας έτσι έναν μεγάλο αριθμό εκλεγμένων αξιωματούχων και βουλευτών για να μετατρέψουν το πολιτικό πρόγραμμα υπονόμευσης των κομμουνιστών σε αυτό της αριστερής πολιτικής.

Ο Κλίον Σκάουσεν (W. Cleon Skousen) έγραψε στο βιβλίο του «Ο γυμνός κομμουνιστής» (The Naked Communist) ότι ένας από τους 45 στόχους των κομμουνιστών είναι να «ελέγξει ένα ή και τα δύο πολιτικά κόμματα στις Ηνωμένες Πολιτείες», και αυτό επιτυγχάνεται μέσω μιας τέτοιας επιχείρησης. Οι απλοί εργαζόμενοι αναγκάζονται να προσχωρήσουν στα εργατικά συνδικάτα προκειμένου να διατηρήσουν τα βασικά τους δικαιώματα και συμφέροντα, και έτσι γίνονται πιόνια των συνδικάτων. Μια ίδια ακριβώς αρχή υπάρχει κατά την καταβολή τελών προστασίας σε συμμορίες οργανωμένου εγκλήματος.

Η ανάλυση του Λόντον για το πώς τα κομμουνιστικά κόμματα υπονομεύουν δημοκρατικές χώρες μιλά για αυτό. Χωρίζει την διαδικασία σε τρία βήματα:

Βήμα πρώτο: Διαμόρφωση πολιτικής. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση και οι σύμμαχοί της διαμόρφωσαν πολιτικές με στόχο τις δημοκρατικές χώρες. Ο σκοπός ήταν να διεισδύσουν και να αποσυνθέσουν αυτές τις χώρες, μεταμορφώνοντάς τες ειρηνικά εκ των έσω.

Βήμα δεύτερο: Κατήχηση. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, χιλιάδες κομμουνιστές από όλο τον κόσμο εκπαιδεύονταν κάθε χρόνο στη Σοβιετική Ένωση και στις ανατολικές σοσιαλιστικές χώρες. Η εκπαίδευση επικεντρώθηκε στον τρόπο χρήσης των εργατικών κινημάτων, των κινημάτων ειρήνης, των εκκλησιών, και των μη κυβερνητικών ομάδων για να επηρεάσουν τα αριστερά κόμματα στις χώρες τους.

Βήμα τρίτο: Υλοποίηση. Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, τοπικές σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ομάδες στις δυτικές χώρες άρχισαν να διαδραματίζουν έναν πιο κυρίαρχο ρόλο. Ένας μεγάλος αριθμός Αμερικανών που επηρεάστηκαν από την κομμουνιστική ιδεολογία εισήλθαν στις θέσεις της κοινωνίας που έχαιραν σεβασμού. Ασχολήθηκαν είτε με την πολιτική, την εκπαίδευση ή την ακαδημαϊκή έρευνα, ή μπήκαν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή σε μη κυβερνητικές οργανώσεις. Χρησιμοποιούν εμπειρίες που έχουν συσσωρευτεί σε αρκετές γενιές για να μεταλλάξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες εκ των έσω, και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σχεδόν πέσει στα χέρια τους.

Τα συστήματα δημοκρατικών χωρών σχεδιάστηκαν αρχικά για άτομα με μια συγκεκριμένη ηθική κατάσταση και πρότυπο ηθικής. Για όσους χρησιμοποιούν οποιοδήποτε μέσο για να επιτύχουν κακούς σκοπούς, αυτά τα συστήματα έχουν πολλά κενά προς εκμετάλλευση. Υπάρχουν πολλοί επιφανειακά νόμιμοι τρόποι ανατροπής μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Υπάρχει ένα ρητό στην Κίνα που λέει: «Δεν φοβόμαστε τις πράξεις των κλεφτών· φοβόμαστε την σκέψη τους». Οι κομμουνιστές και αυτοί που από άγνοια δρουν για λογαριασμό τους προσπαθούν να ανατρέψουν το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα των ελεύθερων κοινωνιών με όποιο τρόπο μπορούν. Μετά από δεκαετίες κομμουνιστικού σχεδιασμού και επιχειρήσεων, οι κυβερνήσεις και οι κοινωνίες των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων δυτικών χωρών έχουν διαβρωθεί σοβαρά, καθώς κομμουνιστική σκέψη και στοιχεία έχουν εισέλθει στο πολιτικό σώμα των ΗΠΑ.

8. Πολιτική ορθότητα: Η αστυνομία σκέψης του διαβόλου

Οι κομμουνιστικές χώρες ασκούν αυστηρό έλεγχο στην ομιλία και τη σκέψη. Ωστόσο, από τη δεκαετία του 1980, μια άλλη μορφή ελέγχου λόγου και σκέψης έχει εμφανιστεί στη Δύση. Η αστυνομία σκέψης χρησιμοποιεί το σύνθημα της «πολιτικής ορθότητας» για να προωθηθεί ευρύτατα και επιθετικά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, την κοινωνία και το εκπαιδευτικό σύστημα, χρησιμοποιώντας συνθήματα και μαζική κριτική για τον περιορισμό λόγου και σκέψης. Παρόλο που πολλοί έχουν ήδη αισθανθεί την κακή δύναμη αυτού του ελέγχου, δεν έχουν κατανοήσει την ιδεολογική του προέλευση.

Φράσεις όπως «πολιτική ορθότητα», μαζί με την «πρόοδο» και «αλληλεγγύη», χρησιμοποιούνται από καιρό από τα κομμουνιστικά κόμματα. Η επιφανειακή τους έννοια είναι να αποφεύγουν τη χρήση γλώσσας που εισάγει διακρίσεις έναντι μειονοτήτων, γυναικών, ατόμων με ειδικές ανάγκες και άλλων. Για παράδειγμα, οι «μαύροι» καλούνται «Αφροαμερικανοί», οι Αμερικανοί Ινδιάνοι καλούνται «Ιθαγενείς Αμερικανοί», οι παράνομοι μετανάστες καλούνται «εργαζόμενοι χωρίς έγγραφα», και ούτω καθεξής.

Ωστόσο, η κρυφή συνέπεια πίσω από την πολιτική ορθότητα είναι η ταξινόμηση των ατόμων σε ομάδες ανάλογα με το πόσο «θύματα» είναι. Όσοι είναι οι πιο καταπιεσμένοι θα πρέπει, συνεπώς, να έχουν τον μεγαλύτερο σεβασμό και ευγένεια. Αυτή η αξιολόγηση που βασίζεται αποκλειστικά στην ταυτότητα κάποιου, αγνοώντας την προσωπική συμπεριφορά και ταλέντο, είναι η βάση αυτού που ονομάζεται «πολιτική ταυτότητας».

Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι εξαιρετικά δημοφιλής στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες δυτικές χώρες. Σύμφωνα με μια τέτοια λογική, οι μαύρες λεσβίες, που καταπιέζονται σχετικά με φυλή, φύλο, και σεξουαλική προτίμηση, κατατάσσονται στην πρώτη γραμμή των θυμάτων. Στο άλλο άκρο, οι λευκοί, ετεροφυλόφιλοι άντρες θεωρούνται οι πιο προνομιούχοι και, στη λογική της πολιτικής θυμάτων, πρέπει να βρίσκονται στο κάτω μέρος του τοτέμ.

Αυτός ο τύπος ταξινόμησης είναι πανομοιότυπος με αυτό που συμβαίνει στις κομμουνιστικές χώρες, όπου τα άτομα ταξινομήθηκαν στις «πέντε τάξεις του κόκκινου» ή στις «πέντε τάξεις του μαύρου» ανάλογα με τον πλούτο και την τάξη τους πριν από την επανάσταση. Το Κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα εξάλειψε και καταπίεσε τους ιδιοκτήτες γης και τους καπιταλιστές λόγω της «λανθασμένης» ταξικής τους θέσης, επιτέθηκε στους μορφωμένους ονομάζοντάς τους «δυσώδης παλιά ένατη» και φώναζε: «οι φτωχοί είναι οι πιο έξυπνοι, οι ευγενείς, οι πιο χαζοί».

Για πολύπλοκους ιστορικούς λόγους, συμπεριλαμβανομένων κοινωνικών και ατομικών λόγων, ορισμένες ομάδες έχουν χαμηλότερη πολιτική και κοινωνικοοικονομική θέση, το οποίο δεν μπορεί απλά να εξηγηθεί ως καταπίεση. Αλλά η πολιτική ορθότητα δημιουργεί ένα τεχνητό όριο στο μυαλό των ανθρώπων. Δημιουργεί μια απόλυτη πόλωση, λέγοντας ότι μόνο εκείνοι που συμφωνούν με τους ισχυρισμούς της πολιτικής ορθότητας πρέπει να θεωρηθούν ηθικοί, ενώ εκείνοι που διαφωνούν κατηγορούνται ως ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικοί, αντι-Ισλάμ, και ούτω καθεξής.

Τα πανεπιστήμια, που πρέπει να καλλιεργούν μια ατμόσφαιρα ελεύθερης έκφρασης, έχουν γίνει φυλακές για το μυαλό. Ο κόσμος έχει φιμωθεί και είναι ανίκανος να αντιμετωπίσει ανοιχτά και ειλικρινά διάφορα ζητήματα στην πολιτική, τα οικονομικά και τον πολιτισμό. Στο όνομα της πολιτικής ορθότητας, ορισμένες οργανώσεις εργάζονται για να απομακρύνουν περαιτέρω την παραδοσιακή θρησκεία από την δημόσια σφαίρα. Επιπλέον, ορισμένες χώρες έχουν επεκτείνει τον ορισμό της «ρητορικής μίσους» και έχουν εφαρμόσει αυτόν τον διευρυμένο ορισμό στον νόμο, χρησιμοποιώντας έτσι τον νόμο για να υποχρεώσουν σχολεία, μέσα ενημέρωσης και εταιρείες Διαδικτύου να συμμορφωθούν. [10] Αυτό είναι ένα βήμα προς τους ίδιους περιορισμούς στον λόγο, με αυτούς που υπάρχουν στα κομμουνιστικά κράτη.

Μετά τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2016, οι Ηνωμένες Πολιτείες πολώθηκαν περαιτέρω. Πορείες διαδηλώσεων ξέσπασαν σε μεγάλες πόλεις, και σημειώθηκαν παραβιάσεις της ελευθερίας του λόγου με μεγαλύτερη συχνότητα. Τον Σεπτέμβριο του 2017, μια εμφάνιση του συντηρητικού συγγραφέα Μπεν Σαπίρο, ο οποίος είχε προσκληθεί να μιλήσει στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϋ, εκτροχιάστηκε λόγω των απειλών βίας της οργάνωσης Αντίφα. Η αστυνομία του Μπέρκλεϋ ήταν σε ετοιμότητα και απέστειλε τρία αστυνομικά ελικόπτερα· τα μέτρα ασφαλείας εκτιμάται ότι κόστισαν πάνω από $600.000. [11]

Ένας δημοσιογράφος ρώτησε έναν νεαρό φοιτητή διαδηλωτή: «Τι γίνεται με την Πρώτη Τροποποίηση;» Στο οποίο ο φοιτητής απάντησε ότι δεν ήταν πλέον ένα σχετικό έγγραφο. [12] Κατά ειρωνικό τρόπο, ένα χαρακτηριστικό συμβάν που σηματοδότησε την έναρξη του φοιτητικού κινήματος το 1964, ήταν ένας αγώνας για την ελευθερία του λόγου στο Μπέρκλεϋ. Αυτές τις μέρες, η αριστερά χρησιμοποιεί την ελευθερία λόγου στις προσπάθειές της να στερήσει από άλλους να έχουν μια καλή διέξοδο για τη δική τους φωνή.

Τον Μάρτιο του 2017, ο Αμερικανός κοινωνικός επιστήμονας Τσαρλς Μάρρεϋ κλήθηκε να μιλήσει στο Middlebury College στο Βερμόντ. Ευρισκόμενος εκεί, υπέστη σωματική επίθεση και ένας συνοδός καθηγητής του πανεπιστημίου τραυματίστηκε. Τον Μάρτιο του 2018, η καθηγήτρια Έιμυ Γουόξ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια απαλλάχθηκε από ορισμένα καθήκοντα διδασκαλίας μετά τη δημοσίευση ενός «πολιτικά μη ορθού» άρθρου. [13] Άλλοι οργανισμοί, οι οποίοι ενεργούν υπό το όνομα της εναντίωσης προς το μίσος, έχουν χαρακτηρίσει συνηθισμένες συντηρητικές ομάδες ως «ομάδες μίσους». Επιπλέον, υπήρξαν περιπτώσεις συντηρητικών συγγραφέων και επιστημόνων που απειλήθηκαν για να μην μιλήσουν ή να μην συμμετάσχουν σε διάφορες εκδηλώσεις. [14]

Η εισβολή στην ελευθερία του λόγου από την αριστερά δεν είναι μια κανονική συζήτηση μεταξύ ατόμων με διαφορετικές ιδέες. Αντίθετα, πρόκειται για το φάντασμα του κομμουνισμού που χρησιμοποιεί άτομα με κακή πρόθεση, προκαλώντας τους να αποκρύψουν την αλήθεια και να καταστείλουν τις ορθές, ή τουλάχιστον φυσιολογικές, φωνές. Η πολιτική ορθότητα, στην ουσία, αφορά την αντικατάσταση ορθών πολιτικών και ηθικών προτύπων με αποκλίνοντα. Είναι η αστυνομία σκέψης του διαβόλου.

9. Η εξάπλωση του σοσιαλισμού στην Ευρώπη

Η Σοσιαλιστική Διεθνής αναπτύχθηκε από την Δεύτερη Διεθνή, που ιδρύθηκε από τον Ένγκελς το 1889. Όταν ιδρύθηκε η Δεύτερη Διεθνής, υπήρχαν περισσότερα από 100 πολιτικά κόμματα σε όλο τον κόσμο που βασίζονταν στον μαρξισμό. Από αυτά, 66 ήταν κυβερνώντα κόμματα που προσχώρησαν στον σοσιαλισμό στις αντίστοιχες χώρες τους. Το όνομα «Σοσιαλιστική Διεθνής» δημιουργήθηκε το 1951 μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η οργάνωση αποτελούταν από σοσιαλδημοκρατικά κόμματα από όλο τον κόσμο.

Σοσιαλιστικά κόμματα που προέρχονται από την Δεύτερη Διεθνή υπάρχουν παντού στην Ευρώπη. Πολλά από αυτά έγιναν ακόμη και κυβερνώντα κόμματα. Οι πρώτοι σοσιαλιστές περιελάμβαναν τον Λένιν, ο οποίος υποστήριζε την βίαιη επανάσταση, και ανθρώπους όπως ο Καρλ Γιόχαν Κάουτσκυ και ο Έντουαρντ Μπέρνσταϊν, οι οποίοι υποστήριζαν την «προοδευτική» μεταρρύθμιση.

Μέσα στη Σοσιαλιστική Διεθνή, η σοσιαλιστική δημοκρατία και ο δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι σχεδόν πανομοιότυπα. Και οι δύο προωθούν την ιδέα ότι ο σοσιαλισμός είναι το νέο σύστημα που θα αντικαταστήσει τον καπιταλισμό. Επί του παρόντος, η Σοσιαλιστική Διεθνής αποτελείται από περισσότερες από 160 οργανώσεις και μέλη. Είναι ο μεγαλύτερος διεθνής πολιτικός οργανισμός στον κόσμο.

Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, που δραστηριοποιείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι επίσης σύμμαχος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Τα μέλη του είναι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της ΕΕ και των γύρω χωρών. Ιδρύθηκε το 1992 και τα μέλη του μπορούν να βρεθούν στους περισσότερους κορυφαίους ευρωπαϊκούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Μέχρι τώρα, το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει 32 κόμματα-μέλη από 25 χώρες της ΕΕ και την Νορβηγία, καθώς και οκτώ συνεργαζόμενα μέλη και πέντε παρατηρητές, συνολικά 45 πολιτικά κόμματα. Ασχολείται με ένα τεράστιο φάσμα δραστηριοτήτων. Οι κύριοι στόχοι που διεκδικεί το ίδιο το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι η ενίσχυση του σοσιαλιστικού και σοσιαλδημοκρατικού κινήματος εντός της ΕΕ και σε ολόκληρη την Ευρώπη και η ανάπτυξη στενής συνεργασίας μεταξύ των κομμάτων-μελών, των κοινοβουλευτικών ομάδων και των παρόμοιων. Ουσιαστικά, λειτουργεί για την έντονη προώθηση του σοσιαλισμού.

Το Σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το κυβερνών κόμμα της Σουηδίας, δηλώνει ανοιχτά ότι χρησιμοποιεί τον μαρξισμό ως θεωρητικό οδηγό του. Κατά τη διάρκεια των αρκετών δεκαετιών υπό την εξουσία του, προώθησε τις σοσιαλιστικές ιδεολογίες της ισότητας και των κρατικών επιδομάτων. Πορτρέτα του Μαρξ και του Ένγκελς κρέμονται ακόμα στις αίθουσες του κόμματος σήμερα.

Οι κατευθυντήριες αρχές του Εργατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου βασίζονται στον σοσιαλισμό Φάμπιαν. Όπως συζητήθηκε νωρίτερα, ο σοσιαλισμός Φάμπιαν είναι απλώς μια άλλη εκδοχή του μαρξισμού, αλλά τονίζει τη χρήση βαθμιαίων μεθόδων για την πραγματοποίηση της μετάβασης από τον σοσιαλισμό στον κομμουνισμό. Υποστηρίζει επίσης υψηλούς φόρους, υψηλά επιδόματα πρόνοιας και άλλες σοσιαλιστικές ιδέες. Το Εργατικό Κόμμα υπήρξε το κυβερνών κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου πολλές φορές τις τελευταίες δεκαετίες και ανέκαθεν υποστήριζε τις σοσιαλιστικές ιδέες της Φάμπιαν.

Το Βρετανικό Κομμουνιστικό Κόμμα είναι επίσης πολύ ενεργό στην προσπάθεια να επηρεάσει την βρετανική πολιτική, έχει ακόμα και τη δική του εφημερίδα, την Morning Star. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1920, και κατά τη διάρκεια της ακμής του, τα μέλη του εκλέχτηκαν στη Βουλή των Κοινοτήτων. Στην αρχή των γενικών εκλογών του 2017 στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Βρετανικό Κομμουνιστικό Κόμμα ανακοίνωσε ξαφνικά ότι σκοπεύει να στηρίξει τον κορυφαίο αριστερό πολιτικό του Εργατικού Κόμματος.

Ένα σημαντικό μέλος του Εργατικού Κόμματος επί 40 χρόνια προωθεί τον σοσιαλισμό και την εθνικοποίηση των περιουσιακών στοιχείων. Τον Σεπτέμβριο του 2015, έγινε επικεφαλής του Εργατικού Κόμματος, με τεράστιο προβάδισμα 60 τοις εκατό. Αυτός ο πολιτικός υπήρξε εδώ και χρόνια εξέχων συμμετέχων σε εκδηλώσεις και δραστηριότητες του LGBT. Όταν ένας δημοσιογράφος του BBC ρώτησε τις απόψεις του για τον Μαρξ, επαίνεσε τον Μαρξ ως σπουδαίο οικονομολόγο και «συναρπαστική φιγούρα που παρατήρησε πολλά και από τον οποίον μπορούμε να μάθουμε πολλά».

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι το μεγαλύτερο κεντροαριστερό πολιτικό κόμμα της Γαλλίας και μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του Κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Ο επικεφαλής του εξελέγη για να ηγηθεί της χώρας το 2012.

Ο Ιταλός βετεράνος κομμουνιστής Αντόνιο Γκράμσι όχι μόνο ίδρυσε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας το 1921, αλλά και υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας ήταν πολύ ενεργό, διατηρώντας για πολύ καιρό τη θέση του ως το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της χώρας. Το 1991, το κόμμα μετονομάστηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς.

Η Γερμανία δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι η γενέτειρα του Μαρξ και του Ένγκελς, και έδρα της Σχολής της Φρανκφούρτης, μια άλλης έκφρασης του μαρξισμού, με μεγάλη επιρροή.

Άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, έχουν ενεργά κομμουνιστικά πολιτικά κόμματα με σημαντική επιρροή. Όλη η Ευρώπη — όχι μόνο οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης — κυριαρχείται από τον κομμουνισμό. Οι μη κομμουνιστικές χώρες της Βόρειας Ευρώπης, της Νότιας Ευρώπης και της Δυτικής Ευρώπης προωθούν σκόπιμα ή ακούσια και υιοθετούν κομμουνιστικές ιδεολογίες και πολιτικές. Λέγοντας ότι η Ευρώπη είναι «στα χέρια του εχθρού» δεν είναι υπερβολή.

10. Γιατί εξαπατώμαστε από τα τεχνάσματα του διαβόλου;

Ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Πωλ Χολλάντερ, στο βιβλίο του «Πολιτικοί προσκυνητές», γράφει τις ιστορίες πολλών νεαρών διανοουμένων ερωτευμένων με τον κομμουνισμό, που ταξίδεψαν στη Σοβιετική Ένωση, τη μαοϊκή Κίνα και την κομμουνιστική Κούβα. Ενώ γίνονταν τρομακτικές κακοποιήσεις, σε αυτούς τους νεαρούς πολιτικούς προσκυνητές δεν έδειξαν τίποτα και, όταν επέστρεψαν στις χώρες τους, έγραψαν με ενθουσιασμό βιβλία που εξυμνούσαν τις σοσιαλιστικές πολιτικές. [15]

Η κομμουνιστική ιδεολογία είναι μια ιδεολογία του διαβόλου, και καθώς έχει περάσει ο καιρός, οι άνθρωποι έχουν δει όλο και πιο ξεκάθαρα ότι οπουδήποτε πηγαίνει ο κομμουνισμός, συνοδεύεται από βία, ψέματα, πόλεμο, πείνα και δικτατορία. Το ερώτημα είναι, γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που βοηθούν ολόψυχα τον διάβολο να διαδώσει τα ψέματά του, ακόμη και γινόμενοι υπάκουα εργαλεία του;

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, άνθρωποι σε διαφορετικές χρονικές περιόδους έχουν προσελκυστεί από τον κομμουνισμό για διαφορετικούς λόγους. Τα πολύ πρώιμα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος ΗΠΑ ήταν μετανάστες. Η οικονομική τους κατάσταση ήταν χαμηλή και ήταν δύσκολο για αυτούς να γίνουν ένα με την τοπική κοινότητα. Έτσι προσχώρησαν στο Κόμμα κυρίως λόγω επιρροών από τις πατρίδες τους (κυρίως Ρωσία και χώρες της Ανατολικής Ευρώπης).

Μετά την Μεγάλη Ύφεση, η επιρροή του μαρξισμού στη Δύση αυξήθηκε δραματικά και σχεδόν ολόκληρη η τάξη των διανοουμένων στη Δύση άρχισε να παίρνει μια αριστερή στροφή. Πολλοί διανοούμενοι πήγαν να επισκεφθούν τη Σοβιετική Ένωση και, αφού επέστρεψαν στην χώρα τους, έδωσαν ομιλίες και έγραψαν βιβλία που προωθούσαν την κομμουνιστική ιδεολογία. Οι εμπλεκόμενοι περιελάμβαναν πολλούς στοχαστές, συγγραφείς, καλλιτέχνες και δημοσιογράφους με επιρροή στην κοινωνία.

Η γενιά των baby boomer εισήλθε στο πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, μεγαλώνοντας σε μεταπολεμικό πλούτο, αλλά παραπλανήθηκαν από κομμουνιστικές ιδεολογίες ώστε να υιοθετήσουν άλλες αντιπολιτισμικές στάσεις, που είχαν την μορφή αντιπολεμικών διαμαρτυριών, φεμινισμού και παρόμοιων. Στην επόμενη γενιά μαθητών διδασκόταν αριστερίζουσα ύλη από τα σχολικά βιβλία τους, επειδή οι καθηγητές τους ήταν οι «καθηγητές ριζοσπάστες» — έτσι η «πορεία του κομμουνισμού μέσω των ιδρυμάτων» είχε τελικά ολοκληρωθεί, ξεκινώντας έναν κύκλο που είχε σκοπό να αυτοαναπαράγεται και να διατηρείται για πάντα.

Σε ένα βιβλίο αφιερωμένο στην έκθεση της φύσης του κομμουνισμού, το Masters of Deceit, (Τεχνίτες εξαπάτησης) ο διευθυντής του FBI Τ. Έντγκαρ Χούβερ, του οποίου η θητεία διήρκησε 37 χρόνια, ταξινόμησε τους κομμουνιστές ακτιβιστές σε πέντε ομάδες: ανοιχτά μέλη του κόμματος, υπόγεια μέλη του κόμματος, συνταξιδιώτες, οπορτουνιστές (εκείνοι που υποστηρίζουν το κόμμα για προσωπικό συμφέρον), και εξαπατημένοι. [16] Στην πραγματικότητα, υπάρχουν ελάχιστοι κομμουνιστές ακτιβιστές εξαιρετικά κακοί και σκληροπυρηνικοί. Δεν είναι πολύ περισσότερο η αλήθεια, ότι η πλειοψηφία των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος απλώς έχει εξαπατηθεί;

Οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι Τζον Σίλας Ρηντ και Έντγκαρ Σνόου έπαιξαν σημαντικούς ρόλους στην προώθηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας σε όλο τον κόσμο, με το βιβλίο του Ρηντ «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» και του Σνόου «Κόκκινο άστρο πάνω από την Κίνα». Ο Ρηντ είναι ένας από τους τρεις Αμερικανούς που θάφτηκε στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου, πράγμα που σημαίνει ότι ο ίδιος ήταν κομμουνιστής ακτιβιστής. Η περιγραφή του για την Οκτωβριανή Επανάσταση δεν ήταν αντικειμενική αναφορά των πραγματικών γεγονότων, αλλά προσεκτικά επεξεργασμένη πολιτική προπαγάνδα.

Ο Σνόου ήταν συνταξιδιώτης του κομμουνισμού. Το 1936, η περίληψη της συνέντευξης που παρείχε σε ένα μέλος του Κ.Κ.Κ. περιελάμβανε ερωτήσεις σε δώδεκα τομείς, όπως διπλωματία, άμυνα ενάντια στην εισβολή του εχθρού, απόψεις για άνισες συνθήκες, ξένες επενδύσεις, απόψεις για τους Ναζί (Εθνικοί Σοσιαλιστές) και άλλα. Αργότερα, ο Μάο Τσε Τουνγκ συναντήθηκε με τον Σνόου σε ένα σπήλαιο στο Σανμπέι (το βόρειο τμήμα της επαρχίας Σανσί) για να απαντήσει σε ερωτήσεις έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ευνοϊκή εντύπωση για το Κ.Κ.Κ. Ο νεαρός και αφελής Σνόου χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο από το δόλιο Κ.Κ.Κ. για να μεταδώσει τα προσεκτικά επεξεργασμένα ψέματά του στον κόσμο.

Ο Γιούρι Μπεζμένοφ, πρώην κατάσκοπος της KGB, περιέγραψε το πως υποδεχόταν ξένους «φίλους» όταν δούλευε ως κατάσκοπος. Το πρόγραμμά τους ετοιμαζόταν εν μέρει από την Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης. Οι επισκέψεις τους σε εκκλησίες, σχολεία, νοσοκομεία, νηπιαγωγεία, εργοστάσια και άλλα, ήταν ετοιμασμένες εκ των προτέρων. Οι εμπλεκόμενοι ήταν κομμουνιστές ή πολιτικά αξιόπιστοι και είχαν εκπαιδευτεί για να είναι βέβαιο ότι θα μιλούσαν με μία φωνή. Ανέφερε ως παράδειγμα τη στιγμή που το Look, ένα μεγάλο αμερικανικό περιοδικό τη δεκαετία του 1960, έστειλε δημοσιογράφους στη Σοβιετική Ένωση και κατέληξε να εκτυπώσει υλικό που ετοίμασαν οι σοβιετικές δυνάμεις ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφιών και κειμένου.

Έτσι, η σοβιετική προπαγάνδα δόθηκε στο κοινό υπό το όνομα ενός αμερικανικού περιοδικού, παραπλανώντας τους Αμερικανούς. Ο Μπεζμένοφ είπε ότι πολλοί δημοσιογράφοι, ηθοποιοί και διάσημοι αθλητές μπορούν να δικαιολογηθούν στο ότι δεν μπορούσαν να δουν την πραγματικότητα κατά την επίσκεψή τους στη Σοβιετική Ένωση, αλλά η συμπεριφορά πολλών δυτικών πολιτικών ήταν ασυγχώρητη. Έφτιαχναν ψέματα και ήθελαν συνεργασία με σοβιετικούς κομμουνιστές για να αποκτήσουν φήμη και κέρδος, είπε, αποκαλώντας τους ηθικά διεφθαρμένους. [17]

Στο βιβλίο «Μπορείτε ακόμα να εμπιστευτείτε τους κομμουνιστές… πως είναι κομμουνιστές» (You Can Still Trust the Communists … to Be Communists) ο Δρ. Φρεντ Σβαρτς ανέλυσε γιατί μερικοί νέοι από πλούσιες οικογένειες ήθελαν τον κομμουνισμό. Ανέφερε τέσσερις λόγους: Πρώτον, απογοήτευση με τον καπιταλισμό. Δεύτερον, πίστη σε μια υλιστική φιλοσοφία της ζωής. Τρίτο, διανοητική ύβρις, και τέταρτο, μια ανεκπλήρωτη θρησκευτική ανάγκη. Η διανοητική ύβρις αναφέρεται στην εμπειρία των νέων ηλικίας από 18 έως 20 ετών που εύκολα πέφτουν θύματα της κομμουνιστικής προπαγάνδας λόγω της μερικής κατανόησης της ιστορίας που έχουν, της δυσαρέσκειας προς την εξουσία, και της επιθυμίας τους να επαναστατήσουν κατά της παράδοσης, της εξουσίας και του εθνικού πολιτισμού στον οποίον μεγάλωσαν.

Η «ανεκπλήρωτη θρησκευτική ανάγκη» αναφέρεται στο γεγονός ότι ο καθένας έχει ένα είδος θρησκευτικής ώθησης μέσα του, που τον οδηγεί στην θέληση για υπέρβαση του εαυτού. Ωστόσο, ο αθεϊσμός και η θεωρία της εξέλιξης που ενσταλάσσονται από την εκπαίδευσή τους, τους κάνουν να μην μπορούν να αντλήσουν ικανοποίηση από τις παραδοσιακές θρησκείες. Η κομμουνιστική φαντασία της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας εκμεταλλεύεται αυτήν την λανθάνουσα ανθρώπινη ανάγκη και χρησιμεύει ως ψεύτικη θρησκεία τους. [18]

Οι διανοούμενοι έτειναν να ξεγελαστούν από ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Ένα τέτοιο φαινόμενο έχει τραβήξει την προσοχή των ειδικών. Στο βιβλίο του «The Opium of the Intellectuals» (Το όπιο των διανοούμενων), ο Γάλλος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Ρέυμοντ Άρον επεσήμανε ότι, από τη μια πλευρά, οι διανοούμενοι του 20ου αιώνα επέκριναν έντονα το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα, ενώ από την άλλη πλευρά, ανέχθηκαν γενναιόδωρα ή ακόμη και έχουν κλείσει τα μάτια στη δικτατορία και σφαγή στα κομμουνιστικά κράτη. Θεώρησε τους αριστερούς διανοούμενους που μετέτρεψαν την ιδεολογία τους σε μια κοσμική θρησκεία ως υποκριτές, επιπόλαιους και φανατικούς.

Στο βιβλίο του «Intellectuals: From Marx and Tolstoy to Sartre and Chomsky», (Διανοούμενοι: Από τον Μαρξ και Τολστόυ στον Σαρτρ και Τσόμσκυ) ο Πωλ Τζόνσον, Βρετανός ιστορικός, ανέλυσε τις ζωές και τις ριζοσπαστικές πολιτικές απόψεις του Ρουσσώ και δώδεκα διανοούμενων που τον ακολούθησαν. Διαπίστωσε ότι είχαν όλοι τις μοιραίες αδυναμίες της αλαζονείας και του εγωκεντρισμού. [19]

Στο βιβλίο του «Intellectuals and Society» (Διανοούμενοι και κοινωνία), ο Αμερικανός ειδικός Τόμας Σόγουελ επεσήμανε επίσης εκτενώς την εξαιρετική αλαζονεία αυτών των διανοουμένων.

Αυτοί οι ειδικοί έχουν βασίσει την ανάλυσή τους για τους κομμουνιστές διανοούμενους σε προσεκτική κρίση και ανάλυση, αλλά θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σε έναν άλλο λόγο, τον οποίο δεν έχουν καλύψει, που εξηγεί γιατί οι διανοούμενοι μπορούν να ξεγελαστούν τόσο εύκολα.

Ο κομμουνισμός είναι μια δαιμονική ιδεολογία που δεν ανήκει σε κανέναν παραδοσιακό πολιτισμό στην ανθρώπινη κοινωνία. Επειδή πολεμά την ανθρώπινη φύση, δεν μπορεί ποτέ να αναπτυχθεί φυσικά από τον άνθρωπο, αλλά πρέπει να ενισχυθεί και να ενσταλαχθεί από το εξωτερικό. Υπό την επίδραση του αθεϊσμού και του υλισμού, οι σύγχρονοι ακαδημαϊκοί και εκπαιδευτικοί έχουν εγκαταλείψει την πίστη στον Θεό. Η τυφλή πίστη στην επιστήμη και η λατρεία της λεγόμενης ανθρώπινης λογικής το κάνουν δυνατό οι άνθρωποι να γίνουν σκλάβοι αυτής της δαιμονικής ιδεολογίας.

Από τη δεκαετία του 1960, ο κομμουνισμός έχει εμπλακεί σε μια μεγάλης κλίμακας εισβολή στην αμερικανική εκπαίδευση. Ακόμα χειρότερα, πολλοί νέοι — έχοντας βομβαρδιστεί από αριστερά μέσα ενημέρωσης και έχοντας λάβει μια απλοποιημένη εκπαίδευση— αφήνονται στην τηλεόραση, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, το Διαδίκτυο και τα κοινωνικά μέσα. Μετατρέπονται σε «χιονονιφάδες», άτομα που τους λείπει η γνώση, μια παγκόσμια άποψη, μια αίσθηση ευθύνης, μια αίσθηση ιστορίας και η ικανότητα να αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Με τις κομμουνιστικές ιδεολογίες ή αυτές που πηγάζουν από εκεί, που έχουν ενσταλαχθεί σε αυτούς από τη γενιά των γονιών τους, παθαίνουν πλύση εγκεφάλου και στο εξής χρησιμοποιούν ένα στρεβλωμένο πλαίσιο για την αξιολόγηση των νέων γεγονότων που βλέπουν και ακούν. Δηλαδή, τα κομμουνιστικά ψέματα έχουν σχηματίσει μια μεμβράνη γύρω τους, εμποδίζοντάς τους να έχουν μια σαφή εικόνα της πραγματικότητας.

Για να εξαπατήσει τους ανθρώπους, ο δαίμονας εκμεταλλεύτηκε εκτενώς τις ανθρώπινες αδυναμίες της ηλιθιότητας, της άγνοιας, του εγωισμού, της απληστίας και ευκολοπιστίας. Εν τω μεταξύ, ο ιδεαλισμός και οι ρομαντικές φαντασιώσεις μιας όμορφης ζωής έχουν επίσης γίνει μοχλός εκμετάλλευσης. Αυτό είναι το πιο θλιβερό από όλα.

Στην πραγματικότητα, ένα κομμουνιστικό κράτος δεν μοιάζει με τις ρομαντικές φαντασιώσεις των αληθινών πιστών του κομμουνισμού. Αν πραγματικά ζούσαν υπό ένα κομμουνιστικό καθεστώς, αντί απλώς να επισκέπτονται την χώρα σε μια ευχάριστη περιοδεία, μπορεί να το συνειδητοποιήσουν.

*****

Το κομμουνιστικό φάντασμα διείσδυσε στη Δύση μεταμφιεσμένο. Μόνο όταν υπερβούμε τα συγκεκριμένα φαινόμενα και κοιτάξουμε τα πράγματα από ένα υψηλότερο επίπεδο, μπορούμε πραγματικά να δούμε το πρόσωπο και τους στόχους του φαντάσματος.

The real reason the specter could attain its goal is because humans abandoned their belief in gods and relaxed their moral standards. Only by revivifying our belief in gods, purifying our minds, and elevating our morality can we rid ourselves of demonic influence and control. If all of human society returned to tradition, the specter would have no place to hide.

Ο πραγματικός λόγος που το φάντασμα μπόρεσε να επιτύχει τον στόχο του είναι επειδή οι άνθρωποι εγκατέλειψαν την πίστη τους στους θεούς και χαλάρωσαν τα ηθικά τους πρότυπα. Μόνο αναζωογονώντας την πίστη μας στους θεούς, εξαγνίζοντας το μυαλό μας και ανυψώνοντας την ηθική μας, μπορούμε να απαλλαγούμε από την δαιμονική επιρροή και έλεγχο. Εάν όλη η ανθρώπινη κοινωνία επέστρεφε στην παράδοση, το φάντασμα δεν θα είχε κανένα μέρος να κρυφτεί.

 

Διαβάστε ολόκληρη την σειρά εδώ: Πως το φάντασμα του κομμουνισμού ελέγχει τον κόσμο μας.

Το επόμενο κεφάλαιο θα αναρτηθεί προσεχώς.

 

Παραπομπές (συνέχεια)

[1] David Horowitz, Barack Obama’s Rules for Revolution: The Alinsky Model (Sherman Oaks, CA: David Horowitz Freedom Center, 2009), pp. 6, 16.

[2] Saul Alinsky, “Tactics,” Rules for Radicals: A Practical Primer for Realistic Radicals (New York: Vintage Books, 1971).

[3] David Horowitz, Barack Obama’s Rules for Revolution: The Alinsky Model (Sherman Oaks, CA: David Horowitz Freedom Center, 2009), pp. 42–43.

[4] “Playboy Interview with Saul Alinsky,” New English Review, https://www.newenglishreview.org/custpage.cfm?frm=189050&sec_id=189050

[5] David Horowitz, Barack Obama’s Rules for Revolution: The Alinsky Model (Sherman Oaks, CA: David Horowitz Freedom Center, 2009).

[6] Ryan Lizza, “The Agitator,” The New Republic, March 19, 2007, https://newrepublic.com/article/61068/the-agitator-barack-obamas-unlikely-political-education

[7] Ibid.

[8] “Playboy Interview with Saul Alinsky,” New English Review, https://www.newenglishreview.org/custpage.cfm?frm=189050&sec_id=189050.

[9] V. I. Lenin, “Draft Theses on the Role and Functions of The Trade Unions Under the New Economic Policy,” https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1921/dec/30b.htm.

[10] Nathan Pinkoski, “Jordan Peterson Marks Right And Left’s Side-Switch On Free Expression,” The Federalist, February 2, 2018. http://thefederalist.com/2018/02/02/jordan-peterson-marks-fulcrum-right-lefts-side-switch-free-expression/

[11] Andrew O’Reilly, “Antifa protests mean high security costs for Berkeley Free Speech Week, but who’s paying the bill?” Fox News, September 15, 2017. http://www.foxnews.com/us/2017/09/15/antifa-protests-mean-high-security-costs-for-berkeley-free-speech-week-but-whos-paying-bill.html.

[12] Chris Pandolfo, “TRUE COLORS: Student Leader Says 1A Doesn’t Apply to Ben Shapiro,” Conservative Review. October 20, 2017. https://www.conservativereview.com/news/true-colors-student-leader-says-1a-doesnt-apply-to-ben-shapiro/.

[13] Jessica Schladebeck, “Penn Law professor loses teaching duties for saying black students ‘rarely’ earn top marks,” New York Daily News, March 15, 2018, http://www.nydailynews.com/news/national/law-professor-upenn-loses-teaching-duties-article-1.3876057.

[14] “Campus Chaos: Daily Shout-Downs for a Week,” National Review, October 12, 2017, https://www.nationalreview.com/corner/campus-chaos-daily-shout-downs-week-free-speech-charles-murray/.

[15] Paul Hollander, Political Pilgrims (New York: Oxford University Press, 1981).

[16] J. Edgar Hoover, Masters of Deceit (New York: Henry Holt and Company, 1958), 81-96.

[17] Tomas Schuman (Yuri Bezmenov), No “Novoste” Is Good News (Los Angeles: Almanac, 1985), 65–75.

[18] Fred Schwarz and David Noebel, You Can Still Trust the Communists…to Be Communists (Socialists and Progressives too) (Manitou Springs, Colo.: Christian Anti-Communism Crusade, 2010), pp. 44–52.

[19] Paul Johnson, Intellectuals: From Marx and Tolstoy to Sartre and Chomsky, 2007 revised edition (Harper Perennial), p. 225.

Η πρώτη γενετική τροποποίηση μέσα στο σώμα ανακινεί ερωτήματα για το μέλλον του ανθρώπινου είδους.

Νέα Υόρκη – Η γενετική επανάσταση έχει ξεκινήσει. Οι επιστήμονες έχουν τη δυνατότητα πλέον να “αποκτήσουν πρόσβαση στον κώδικα όλης της ζωής, συμπεριλαμβάνοντας του δικού μας” χειραγωγώντας το DNA, το θεμέλιο της ύπαρξής μας, σύμφωνα με τoν ειδικό στην επεξεργασία γονιδίων, Τζέιμι Μέτζλ

Πριν ένα μήνα και για πρώτη φορά, επιστήμονες μετάλλαξαν το DNA ενός ασθενούς μέσα στο σώμα, κάτι που διαφέρει από θεραπείες προηγούμενων ετών όπου τα αντισώματα επεξεργάζονταν έξω από αυτό. Η συγκεκριμένη επέμβαση συνέβη αφότου είχε προηγηθεί η φυλάκιση του κινέζου επιστήμονα Χε Τζιανκούι τον Δεκέμβριο, για τη παρασκευή γενετικά μεταλλαγμένων εμβρύων το 2018.

Ο Μετζλ, ως σύμβουλος της επιτροπής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για θέματα μετάλλαξης ανθρώπινων γενετικών κωδικών και  συγγραφέας του βιβλίου “Χακάροντας τον Δαρβίνο”, αναφέρει πως πρέπει να γίνει μια ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τη χρήση της τεχνολογίας της γενετικής μετάλλαξης.

“Πρέπει να λάβουμε μέρος σε αυτή τη συζήτηση, όμως για να γίνει αυτό, πρέπει όλοι να είμαστε ενήμεροι πάνω στο θέμα, διότι από πολλές πλευρές αυτό που συζητάμε είναι το μέλλον του είδους μας” ανέφερε ο Μετζλ στο NTD.

Επιστήμονες στις 4 Μαρτίου εκτέλεσαν τη πρώτη επέμβαση εντός του σώματος ή εν συντομία “in vivo” μετάλλαξης γονιδίων ενός ασθενή, στο ινστιτούτο Casey Eye στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Προσπάθησαν να θεραπεύσουν και να επαναφέρουν την όραση ενός ασθενή, που έχει μια σπάνια μορφή κληρονομικής τύφλωσης, με ένα μηχάνημα μετάλλαξης γονιδίων γνωστό και ως CRISPR.

Το μηχάνημα CRISPR παρομοιάζεται σαν ένα ζεύγος μοριακών ψαλιδιών που είναι ικανό να κόβει ίνες του DNA. Αναπτύχθηκε μιμούμενο τους φυσικούς μηχανισμούς άμυνας των βακτηριδίων.

Αυτή η τεχνολογία επιτρέπει την αλλαγή στο τρόπο με τον οποίο η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη θα διανέμεται, από μία γενική προσέγγιση έως και μια ξεχωριστή για το κάθε άτομο, σύμφωνα με τον Μετζλ.

“Αυτή τη στιγμή οδεύουμε στον κόσμο της ιατρικής και ιατροφαρμακευτικής ακρίβειας, όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με βάση όχι μόνο το γεγονός ότι είσαι άνθρωπος, αλλά με βάση το γεγονός ότι είσαι εσύ” αναφέρει ο Μετζλ.

Προβλέπει πως στο μέλλον δισεκατομμύρια άνθρωποι θα έχουν τα γονίδιά τους να ταξινομούνται. “Θα έχουμε αυτές τις τεράστιες γενετικές βάσεις δεδομένων και μέσα σε αυτές θα υπάρχει αυτό που ονομάζουμε φαινοτυπική πληροφορία, όπου θα καταγράφονται οι πληροφορίες της ζωής και της υγείας μας”, αναφέρει ο Μετζλ. “Όταν γίνει η ταξινόμηση, θα χρησιμοποιούμε εργαλεία ανάλυσης big data, που θα μας μεταφέρουν από τον κόσμο της ακρίβειας στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε αυτόν της πρόγνωσης.”

Το παράδοξο σύμφωνα με τον Μετζλ είναι πως για να θεωρούνται οι συγκεκριμένες μέθοδοι πρόγνωσης χρήσιμοι, χρειάζονται τεράστιες βάσεις δεδομένων, αλλά είναι ταυτόχρονα σημαντικό για τους ανθρώπους να μπορούν να διατηρήσουν τις γενετικές τους πληροφορίες ιδιωτικές. “Νομίζω πως οι άνθρωποι είναι ανήσυχοι όπως και θα έπρεπε, χρειαζόμαστε επιπλέον κανονισμούς. Αλλά δεν μπορούμε να πορευτούμε προς την απόλυτη ιδιωτικότητα”.

Η ιδιωτικότητα δεν είναι η μόνη ανησυχία στο θέμα της γονιδιακής μετάλλαξης –  τυχών ατυχήματα που μπορούν να συμβούν κατά τη διάρκεια αλλαγών στο DNA, μπορούν να κληροδοτηθούν στις επόμενες γενιές.

Υπάρχουν δύο είδη γονιδιακής μετάλλαξης: η σωματική και αυτή της φύτρας. Οι σωματικές μεταλλάξεις γίνονται στα κύτταρα που δεν αποτελούν μέρος του αναπαραγωγικού συστήματος και δεν κληροδοτούνται. Αντιθέτως, οι μεταλλάξεις της φύτρας στα ωάρια, στα σπερματοζωάρια και στα έμβρυα, οδηγούν σε κληρονομικές γενετικές αλλαγές.

Σύμφωνα με τη βιοηθικό Μπάρμπαρα Κοενίγκ, εάν συμβεί ένα λάθος στη μετάλλαξη της φύτρας, “θα είναι ένα λάθος που θα κουβαλούν όλες οι επόμενες γενιές”. Υπάρχει ανησυχία πως εάν μια βλάβη συμβεί θα είναι μη αναστρέψιμη. Η Κοενίγκ επίσης αναφέρει πως: “Οι σωματικές αυτές μεταλλάξεις μπορεί να έχουν μη επιθυμητά αποτελέσματα στα ωάρια και στα σπερματοζωάρια.”

Εάν οι επιστήμονες εκτελέσουν μια σωματική μετάλλαξη και συμβούν μη επιθυμητές αλλαγές στα κύτταρα των φύλων, τότε αυτές οι αλλαγές θα κληρονομηθούν σύμφωνα με τον Μετζλ.

Ο ίδιος τονίζει τα θετικά αυτής της τεχνολογίας, αλλά αναγνωρίζει επίσης και την ανάγκη για προσοχή εάν αυτή η τεχνολογία είναι να χρησιμοποιηθεί. “Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τη λειτουργεία της μεγάλης πλειοψηφίας των [γονιδίων μας], αλλά θα μπορούμε να καταλαβαίνουμε περισσότερα σε βάθος χρόνου. Αυτό θα μας δώσει περισσότερες ευκαιρίες να παρέμβουμε προστατεύοντάς τους εαυτούς μας. Λόγο της απίστευτης πολυπλοκότητας της βιολογίας, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, επιφυλακτικοί και συντηρητικοί όταν επεμβαίνουμε.”

Η γονιδιακή μετάλλαξη δεν είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο το ανθρώπινο DNA μπορεί τεχνητά να αλλάξει. Κλινικές, προσφέρουν υπηρεσίες όπου πολλαπλά ωάρια γονιμοποιούνται σε εργαστήρια και μετατρέπονται σε έμβρυα, όπου στη συνέχεια παρακολουθούνται για τυχών γενετικά ελαττώματα. Το έμβρυο που δεν παρουσιάζει γενετικές ασθένειες εμφυτεύεται στη μητέρα για να γίνει το μελλοντικό της παιδί. Όταν η σύλληψη γίνεται μέσα σε εργαστήριο ονομάζεται “in vitro γονιμοποίηση” ή IVF. Η διαδικασία παρακολούθησης του DNA των εμβρύων για γενετικά ελαττώματα ονομάζεται “γενετική διάγνωση προ εμφύτευσης” ή PGD.

Ο Μετζλ προβλέπει πως εάν η χρήση των βλαστοκυττάρων γίνει ασφαλής για τον άνθρωπο, θα είναι δυνατό να δημιουργηθούν 10,000 ανθρώπινα έμβρυα από τα οποία θα επιλεχτεί ένα, για να εμφυτευτεί στη μητέρα. Λέει, πως μπορεί να κάνουμε μικρές αλλαγές στο DNA των επιλεγμένων εμβρύων για να μειώσουμε κινδύνους στην υγεία, η να βελτιώσουμε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, μέσα σε μια περίοδο 10 ετών, αυτή η τεχνολογία μπορεί να είναι αρκετά ανεπτυγμένη ώστε να αλλάξει το χρώμα του ματιού ενός ατόμου μεταλλάσσοντας τα γονίδια του εμβρύου.

Η εκκλησία των καθολικών αποδοκιμάζει την in vitro γονιμοποίηση και κάθε διαδικασία που πηγάζει από αυτή, όπως τη PGD ή τη μετάλλαξη των γονιδίων των εμβρύων.

“Ο διαχωρισμός της τεκνοποίησης που προέρχεται από σεξουαλική πράξη, με οποιοδήποτε τρόπο κι αν αυτό γίνεται, αποδοκιμάζεται”, λέει ο Έντγαρτ Μέτσμαν, δικηγόρος της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Νέας Υόρκης. Συνεχίζει λέγοντας πως η σύλληψη θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα μιας πράξης αγάπης μεταξύ ενός συζύγου και μιας συζύγου και όχι μια επιστημονική πράξη.

“Ένα από τα σημεία κλειδιά, είναι ότι αποδοκιμάζουμε  το είδος της ευγονικής νοοτροπίας όπου χρησιμοποιούν οποιοδήποτε είδος γενετικής μετάλλαξης για την ενίσχυση των χαρακτηριστικών”, αναφέρει ο Μέτσμαν.

Ο Μετζλ περιέγραψε το σενάριο όπου αυτή η τεχνολογία αναπτύσσεται και πέφτει σε λάθος χέρια.

“Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ένα είδος καθεστώτος τύπου- Βόρειας Κορέας όπου θα έλεγε, λοιπόν, για αρχή θα κοντύνουμε τους ανθρώπους, θα τους βάλουμε όλους σε μια σειρά από τη γέννησή τους και θα τους ταξινομήσουμε με βάση τις ικανότητές τους. Οπότε αυτοί είναι για να μπουν στο στρατό, αυτοί θα πάνε στα προγράμματα των Ολυμπιακών και αυτοί στα σχολεία γυμναστών,” αναφέρει. “Πιστεύω πως αυτό θα είναι σίγουρα εφικτό.”

Προσθέτει πως, “Μπορούμε να φανταστούμε αυτού του είδους τις επιλογές να γίνονται με σκοπό την υποταγή σε κάποιου είδους απολυταρχικά καθεστώτα.” Ένα πιθανό πρόβλημα με αυτό το είδος τεχνιτής γονιδιακής επιλογής είναι πως εάν οι γονείς επιλέγουν παρόμοια χαρακτηριστικά για τα παιδιά τους “μπορεί κατά λάθος να μειώσουμε τη γενετική ποικιλομορφία του είδους μας” αναφέρει. “Αυτή η γενετική ποικιλομορφία δεν είναι ωραία να υπάρχει, αλλά είναι αναγκαία. Είναι η απαρχή της επιβίωσης μας. Μεταφράζεται ως η ανθεκτικότητά μας.

Ο Μετζλ αναφέρει πως όλοι πρέπει να μιλήσουν με τους εκλεγμένους αξιωματούχους τους και να τους παροτρύνουν να επικεντρωθούν σε αυτό το σημαντικό ζήτημα. Προσθέτει πως κάποιος θα πρέπει να ρωτήσει εάν οι αξιωματούχοι έχουν σχεδιάσει κάποιο πλάνο και πως θα μεγιστοποιήσουν τα θετικά και θα ελαχιστοποιήσουν τα αρνητικά αυτής της τεχνολογίας.

Ακολουθήστε τον Κέβιν στο Twiter: @KRHogan_NTD

Από την Epoch Times

Ανεκπλήρωτη ελπίδα: Ενθύμηση μιας ιστορικής έκκλησης στην Κίνα 21 χρόνια πριν

Για περίπου 70 έως 100 εκατομμύρια Κινέζους, όπως εκτιμάται, η 25η Απριλίου 1999 ήταν μια μέρα που άλλαξε τα πάντα.

Πριν από 21 χρόνια, περίπου 10.000 άνθρωποι που ασχολούνταν με την πνευματική άσκηση Φάλουν Γκονγκ, συγκεντρώθηκαν μπροστά από το γραφείο εκκλήσεων κοντά στο Τζονγκνανχάι, την έδρα του Κομμουνιστικού Κόμματος στο Πεκίνο. Στάθηκαν σε τακτοποιημένες σειρές στα πεζοδρόμια για να παρακαλέσουν τις αρχές να τους δώσουν ένα περιβάλλον όπου θα μπορούσαν να ασκήσουν τις πεποιθήσεις τους χωρίς φόβο. Δεν κυμάτιζαν πανό ή αφίσες, ούτε φώναζαν συνθήματα. Οι περισσότεροι έκαναν σιωπηλά διαλογιστικές ασκήσεις.

Ένα κρατικό περιοδικό εθνικής εμβέλειας μόλις είχε δημοσιεύσει άρθρο που συκοφαντούσε την άσκηση. Δεκάδες άλλοι που έκαναν την άσκηση είχαν συλληφθεί και φυλακιστεί δύο ημέρες πριν στην κοντινή πόλη Τιεντζίν, αφότου πήγαν στο δημαρχείο και ζήτησαν διόρθωση στο άρθρο του περιοδικού. Η κεντρική κυβέρνηση είχε επίσης ανακοινώσει ότι τα βιβλία του Φάλουν Γκονγκ θα απαγορεύονταν να δημοσιεύονται ή να κυκλοφορούν σε εθνικό επίπεδο.

Η Κονγκ Γουέι-τζινγκ, τότε μια 49χρονη τραπεζίτης στο Πεκίνο, είχε προετοιμαστεί για τα χειρότερα καθώς περπατούσε προς το Τζονγκνανχάι στις 7 π.μ. εκείνο το συννεφιασμένο πρωινό για να συμμετάσχει στην έκκληση.

Ήταν η μεγαλύτερη «διαδήλωση» στην Κίνα από τον καιρό της σφαγής στην πλατεία Τιενανμέν, τον Ιούνιο του 1989.

Οι αναμνήσεις των τανκς να κινούνται στην πλατεία Τιενανμέν και των στρατευμάτων να ανοίγουν πυρ εναντίον φιλοδημοκρατικών διαδηλωτών, σκοτώνοντας εκατοντάδες ή χιλιάδες άοπλους ανθρώπους, ήταν ακόμα φρέσκες στο μυαλό των περισσότερων Κινέζων.

«Οτιδήποτε μπορούσε να συμβεί, αλλά ένιωσα μια προσωπική υποχρέωση να συμμετάσχω στην έκκληση», είπε σε συνέντευξη. «Όταν το Ντάφα συκοφαντείται, ως κάποια που επωφελήθηκε από την άσκηση, απλά πρέπει να πεις κάτι». Θυμούμενη την κατηγορία της «εξέγερσης» που το καθεστώς δημιούργησε για τους φοιτητές που κάθονταν ειρηνικά στην πλατεία Τιενανμέν μια δεκαετία νωρίτερα, η Κονγκ έβαλε το επαγγελματικό κοστούμι της και πήρε ταυτότητα μαζί της.

«Πίστευα ότι [οι αρχές] θα έκαναν το σωστό αφότου μάθαιναν τα γεγονότα», είπε.

Το Φάλουν Γκονγκ ή Φάλουν Ντάφα, είναι μια παραδοσιακή κινεζική πνευματική άσκηση με αργές, διαλογιστικές ασκήσεις και ηθικές διδασκαλίες που επικεντρώνονται στις αρχές της αλήθειας, συμπόνιας και ανεκτικότητας. Για πρώτη φορά δημοσιοποιήθηκε το 1992, και έγινε εξαιρετικά δημοφιλές στην Κίνα έως το 1999.

Η Κονγκ, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι που έκαναν Φάλουν Γκονγκ, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι τον Ιούλιο του 1999, το κινεζικό καθεστώς θα ξεκινούσε μια εκστρατεία διώξεων, φυλακίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες και ρίχνοντάς τους σε κέντρα κράτησης, στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και κέντρα πλύσης εγκεφάλου, όπου θα βασανίζονταν συστηματικά.

Η Κονγκ θυμάται ότι η έκκληση της 25ης Απριλίου ήταν ήσυχη και ήρεμη. Το κινεζικό καθεστώς θα το περιέγραφε αργότερα ως «πολιορκία» της κεντρικής κυβέρνησης, προκειμένου να δικαιολογήσει μια πανεθνική καταστολή.

Πάνω από 10.000 άνθρωποι που έκαναν Φάλουν Γκονγκ συγκεντρώνονται στην οδό Φουγιόου στο Πεκίνο, στις 25 Απριλίου 1999. (Ιδιοκτησία του Minghui.org)

 

Στο πεζοδρόμιο της οδού Φουγιόου, στον δρόμο που οδηγούσε στο συγκρότημα, είδε μαθητές, δασκάλους, αγρότες και εργάτες να στέκονται σε γραμμές που έμοιαζαν χιλιομέτρων. Μια μητέρα κρατούσε την κόρη της στην αγκαλιά της. Ένας πατέρας είχε ένα καροτσάκι μωρού. Στέκονταν σε μεγάλες σειρές δίπλα στους τοίχους, διαβάζοντας βιβλία ή κάνοντας ασκήσεις του Φάλουν Γκονγκ. Εθελοντές περπατούσαν κατά μήκος για να συλλέξουν σκουπίδια από όποιον ήθελε να πετάξει κάτι. Υπήρχε αρκετός χώρος για να περνούν ποδήλατα ανάμεσα από τους ανθρώπους.

Ο Τζου Ρονγκτζί, τότε Κινέζος πρωθυπουργός που υποστήριξε την οικονομική μεταρρύθμιση, βγήκε για να συναντήσει τους ανθρώπους. Η Κονγκ ήταν μια από τους λίγους που ο Τζου επέλεξε τυχαία, για να πάνε να παραδώσουν τα αιτήματα των ανθρώπων, που περιελάμβαναν την απελευθέρωση των φυλακισμένων της Τιεντζίν και την άρση της απαγόρευσης έκδοσης των βιβλίων. Μέσα στο κυβερνητικό μέγαρο, παρέδωσε τα αιτήματα σε υπαλλήλους του εθνικού γραφείου εκκλήσεων και του κεντρικού γραφείου του Κόμματος, και τους έδωσε ένα βιβλίο «Τζούαν Φάλουν» σε μικρό μέγεθος, το βασικό βιβλίο της άσκησης.

Σε λίγες ώρες, οι φυλακισμένοι της Τιεντζίν απελευθερώθηκαν. Έως τις 9 μ.μ., οι άνθρωποι που περίμεναν έξω ενημερώθηκαν ότι το καθεστώς είχε συμφωνήσει στα αιτήματά τους, και έτσι ο Τζου και όλοι οι συγκεντρωμένοι έφυγαν.

Αλλά λιγότερο από τρεις μήνες αργότερα, στις 20 Ιουλίου 1999, το καθεστώς ξεκίνησε την αιματηρή δίωξή του ενάντια στην άσκηση. Αυτό περιελάμβανε μια μαζική προπαγάνδα, με τον κρατικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό CCTV να προβάλλει συνεχώς προγράμματα συκοφάντησης του Φάλουν Γκονγκ σε εκατοντάδες εκατομμύρια θεατές, για μήνες.

Λίγο αργότερα, ο εργασιακός χώρος της Κονγκ σταμάτησε το συνταξιοδοτικό της πρόγραμμα και έλαβε εντολή να πραγματοποιήσει συνεδρίες πλύσης εγκεφάλου για να εξαναγκάσει την Κονγκ και άλλους να αρνηθούν την πίστη τους.

Η Κονγκ δραπέτευσε σε άλλα μέρη της χώρας και, για σχεδόν μια δεκαετία, δεν μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι της. Δούλευε σαν καθαρίστρια και μαγείρισσα σε σπίτια γνωστών της με αντάλλαγμα την διαμονή, μερικές φορές έμενε σε κάθε μέρος για μόνο λίγες μέρες.

Τον Ιούνιο του 2000, για να αντιταχθεί σε άρθρα εφημερίδων  που έλεγαν ότι η άσκηση είχε εξαλειφθεί, η Κονγκ πήγε να κάνει τις ασκήσεις στην πλατεία Τιενανμέν, ελπίζοντας να δείξει σε όλους ότι οι άνθρωποι παρέμεναν ακλόνητοι παρά την δίωξη. Η αστυνομία την συνέλαβε σχεδόν αμέσως και την κράτησε για περισσότερο από 10 μέρες. Αρνήθηκε να δώσει το όνομά της και έκανε απεργία πείνας, οπότε οι φρουροί έβαλαν με τη βία ένα σωλήνα μέσα στον λαιμό της για να την ταΐσουν.

«Έχουμε τους τρόπους μας να μάθουμε [το όνομά σου]», της είπαν οι φρουροί. «Θα μπορούσαμε να βάλουμε ένα χαρτί στη μύτη σου και να σε πνίξουμε», έφερε στο μυαλό της τα λόγια τους η Κονγκ.

Φοβούμενος τις επιπτώσεις για τον γιο τους, ο σύζυγός της ζήτησε διαζύγιο το 2000, αν και η αστυνομική παρενόχληση στην οικογένειά της δεν σταμάτησε τα επόμενα χρόνια και οι αστυνομικοί συνεχώς προσπαθούσαν να εντοπίσουν που βρίσκεται.

«Σκέφτηκε ότι θα μπορούσαμε να ξαναπαντρευτούμε όταν η δίωξη τελείωνε», είπε η Κονγκ. «Όταν ζήτησα συγγνώμη που δεν μπόρεσα να του δώσω ένα ευχάριστο οικογενειακό περιβάλλον, μου είπε να μην ανησυχώ γι’ αυτόν… και να μην αφήσω την άσκησή μου».

Τώρα που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Κονγκ είπε ότι το Κόμμα δεν έχει αλλάξει τον παραπλανητικό χαρακτήρα του, όπως αποδεικνύεται από τον χειρισμό των διαδηλώσεων υπέρ της δημοκρατίας στο Χονγκ Κονγκ πέρυσι, και από την πρόσφατη συγκάλυψη της πανδημίας του ιού του ΚΚΚ.

«Μια συμφοιτήτρια μού είπε ότι όταν [το καθεστώς] αποδοκιμάζει κάτι, πρέπει να είναι κάτι καλό», είπε.

Το Minghui.org, με έδρα στην Αμερική, ένας ιστότοπος που συγκεντρώνει πληροφορίες επικεντρωμένος στην λεπτομερή χρονολογική καταγραφή της δίωξης, έχει καταγράψει 4.406 θανάτους ανθρώπων από την δίωξη, η οποία συνεχίζεται. Σημειώνει ότι τα στοιχεία αυτά είναι μόνο η «κορυφή του παγόβουνου», λόγω της εκτεταμένης λογοκρισίας και της δυσκολίας απόκτησης πληροφοριών από την Κίνα.

Κατά το παρελθόν έτος, σχεδόν 10.000 άνθρωποι που έκαναν Φάλουν Γκονγκ σε 291 κινεζικές πόλεις έχουν υποστεί συλλήψεις ή παρενόχληση, σύμφωνα με το Minghui. Τα επιβληθέντα πρόστιμα ξεπέρασαν συνολικά τα $1,04 εκατομμύρια.

Μετά από πολλά χρόνια, η Κονγκ έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2015 για να επισκεφτεί τον γιο της, ο οποίος εργάζεται στη Νέα Υόρκη, και βρήκε επιτέλους καταφύγιο.

«Μόνο τότε είχα πραγματικά την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπινου όντος», είπε.

Ακολουθήστε την Eva στο Twitter: @EvaSailEast

Το γνωρίζατε; 

Η Epoch Times είναι το πρώτο και μοναδικό μέσο που εκθέτει την πραγματική φύση, τον αντίκτυπο και τον τελικό στόχο του κομμουνισμού. Εξηγούμε τη ζημιά του στα ηθικά μας θεμέλια και στις Ανατολικές και Δυτικές παραδόσεις. Συζητάμε επίσης τα αποτελέσματα του σοσιαλισμού και τον αντίκτυπό του στην οικονομική και πολιτική σταθερότητα των χωρών.

Εσωτερικά έγγραφα: Βόρεια κινεζική πόλη αποκρύπτει το δεύτερο κύμα εξάπλωσης του ιού

Σύμφωνα με εσωτερικά κυβερνητικά αρχεία που έλαβε η Epoch Times, αξιωματούχοι στην βόρεια κινεζική πόλη Χαρμπίν ανακοίνωσαν ψευδή αριθμό κρουσμάτων του ιού του ΚΚΚ κατά τη διάρκεια του δεύτερου κύματος εξάπλωσης του ιού στην περιοχή.

Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο νοσοκομείο της Χαρμπίν σταμάτησε να δέχεται νέους ασθενείς επειδή τα όρια της χωρητικότητάς του ξεπεράστηκαν και επειδή παρουσιάστηκαν συμπτώματα μεταξύ του ιατρικού προσωπικού. Μερικοί εργαζόμενοι παρακολουθούνται για τυχόν συμπτώματα σε κέντρα καραντίνας.

Στις αρχές Απριλίου, οι αρχές στη βορειοανατολική επαρχία Χεϊλονγκτζιάνγκ ανέφεραν ένα ακόμη κύμα κρουσμάτων σε διάφορες πόλεις, με τα περισσότερα να βρίσκονται στην Χαρμπίν, την πρωτεύουσα της επαρχίας. Όταν η πρωταρχική εξάπλωση του ιού έγινε επιδημία τον Ιανουάριο, η Χαρμπίν καθόρισε ένα σύνολο 24 νοσοκομείων που ανέλαβαν την φροντίδα ασθενών με τον ιό του ΚΚΚ (Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα) κοινώς γνωστού ως νέου κορωνοϊού.

Η Epoch Times έλαβε επίσης ένα εσωτερικό «προειδοποιητικό σημείωμα» το οποίο εκδόθηκε στις 13 Απριλίου από την κυβέρνηση της Χεϊλονγκτζιάνγκ, το οποίο επιβεβαίωνε ότι το ξέσπασμα του ιού στην Χαρμπίν ήταν «μαζικό και εκρηκτικό».

Πραγματικά νούμερα

Η Epoch Times έλαβε από το Ντάογουαϊ, μία από τις 18 περιοχές της Χαρμπίν, ένα φύλλο με στατιστικά δεδομένα το οποίο είχε καταγεγραμμένους τους νέους διαγνωσμένους ασθενείς της περιοχής την 10η Απριλίου. Το φύλλο είχε σε λίστα τα ονόματα 34 ανθρώπων, τους αριθμούς ταυτότητάς τους, τα κινητά τους τηλέφωνα, τα αποτελέσματα των τεστ αντισωμάτων τους και άλλες πληροφορίες.

Όλοι οι ασθενείς που ελέγχθηκαν ήταν στενές επαφές των επιβεβαιωμένων ασθενών, παρόλο που είναι αβέβαιο το εάν ήταν στενές επαφές των ίδιων ασθενών. Όλοι τους καταμετρήθηκαν ως εγχώρια κρούσματα, το οποίο σημαίνει ότι δεν ήταν επαφές ανθρώπων που επέστρεψαν στην Κίνα από άλλη χώρα.

Οι αρχές της Χεϊλονγκτζιάνγκ απαιτούν όλοι οι πιθανοί ασθενείς να κάνουν διαγνωστικό τεστ νουκλεϊκού οξέος, τεστ αντισωμάτων αίματος, και αξονική τομογραφία. Έπειτα ένας ειδικός θα επιβεβαιώσει εάν ο ασθενής έχει τον ιό.

Ενώ τα δεδομένα στο φύλλο δείχνουν μόνο τα αποτελέσματα από το τεστ αίματος αντισωμάτων των ασθενών, οι αξιωματούχοι αποφάσισαν και οι 34 να ονομαστούν «ασθενείς» στις 10 Απριλίου. Από την ομάδα αυτή, οι 20 έλαβαν θεραπεία στο νούμερο 2 νοσοκομείο της Χαρμπίν, ενώ οι υπόλοιποι 14 στάλθηκαν σε τέσσερα διαφορετικά κέντρα καραντίνας, τα οποία συνήθως ήταν ξενοδοχειακές μονάδες.

Η κυβερνητική πολιτική είναι όλοι οι επιβεβαιωμένοι ασθενείς να νοσηλεύονται σε καθορισμένα νοσοκομεία στην Κίνα· το γεγονός οι επιβεβαιωμένοι ασθενείς διαμένουν σε κέντρα καραντίνας ίσως υποδηλώνει ότι τα τοπικά νοσοκομεία είναι εντελώς γεμάτα με ασθενείς.

«Το κινεζικό καθεστώς από την πρώτη κιόλας μέρα δεν ανακοίνωσε την πραγματική κατάσταση της εξάπλωσης του ιού, έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε το χειρότερο σενάριο», είπε η αναλύτρια της Κίνας, με έδρα τις ΗΠΑ, Τανγκ Τζινγκ-γιουέν σε συνέντευξη. Όταν τα νοσοκομεία γεμίζουν, «οι ασθενείς με ήπια συμπτώματα ίσως χρειαστεί να μείνουν σε κέντρα καραντίνας».

Εικόνα της λίστας ασθενών που διέρρευσε από την περιοχή Ντάογουαϊ της πόλης Χαρμπίν της βορειοανατολικής επαρχίας Χεϊλονγκτζιάνγκ της Κίνας στις 10 Απριλίου 2020. (Δόθηκε στην Epoch Times από άτομο με εσωτερική γνώση.)

 

Επίσημα δεδομένα

Για την 10η Απριλίου, η Χαρμπίν ανακοίνωσε μόνο ένα κρούσμα: έναν άντρα 87 ετών με όνομα Τσεν, ο οποίος ζει στην Ντάογουαϊ. Οι αρχές της Χαρμπίν ισχυρίστηκαν ότι επρόκειτο για το δεύτερο εγχώριο κρούσμα του δεύτερου κύματος της εξάπλωσης του ιού.

Εν τω μεταξύ, τα εσωτερικά δεδομένα δείχνουν πολύ περισσότερα κρούσματα για εκείνη την ημέρα.

Οι αρχές της Χαρμπίν είπαν επίσης ότι το πρώτο κρούσμα της πόλης για το δεύτερο κύμα εντοπίστηκε στις 9 Απριλίου, με ασθενή έναν άντρα 54 ετών με επίθετο Γκούο από την Ντάογουαϊ. Βρήκαν επίσης ότι ο Γκούο είχε έρθει σε κοντινή επαφή με 24 ανθρώπους.

Οι αρχές ανακοίνωσαν αργότερα ότι οι κοντινές επαφές του Γκούο ήταν ασυμπτωματικές, ενώ μερικές στενές επαφές του Τσεν αργότερα βρέθηκαν θετικές.

Τα κρατικό μέσο Beijing Daily ανέφερε στις 22 Απριλίου ότι ο Τσεν μετέδωσε τον ιό σε ένα σύνολο 78 ανθρώπων, που ήταν από την Χαρμπίν, από άλλες πόλεις της επαρχίας Χεϊλονγκτζιάνγκ, αλλά και σε ένα άτομο από την επαρχία Λιαονίνγκ, και σε δύο από την Εσωτερική Μογγολία. Ήρθαν σε επαφή με τον Τσεν στο «Πρώτο Συνεργαζόμενο Νοσοκομείο του Ιατρικού Πανεπιστημίου της Χαρμπίν» και στο «Νούμερο 2 νοσοκομείο της Χαρμπίν», όπου νοσηλευόταν ο Τσεν.

Οι 78 άνθρωποι είτε νοσηλεύονταν στο νοσοκομείο είτε ήταν συγγενείς των ασθενών στο νοσοκομείο.

Όμως, κανείς από τους ανακοινωθέντες 78 ασθενείς, ούτε οι στενές επαφές του Τσεν που ανακοίνωσαν οι αρχές ως ασθενείς του ιού δεν ταιριάζει με τους ασθενείς που καταγράφονται στη λίστα που έλαβε η Epoch Times.

Οι 34 ασθενείς που βρέθηκαν στις 10 Απριλίου δεν είναι επαφές του Γκούο ή του Τσεν, έτσι το πώς μολύνθηκαν παραμένει μυστήριο.

Mέλος προσωπικού (Α) παίρνει τη θερμοκρασία ενός κατοίκου προτού εισέλθει σε συνοικία της Μουνταντζιάνγκ της βορειοανατολικής επαρχίας Χεϊλονγκτζιάνγκ της Κίνας στις 20 Απριλίου 2020. (STR/AFP via Getty Images)

 

Σοβαρή κατάσταση

Μεταφέροντας δήλωση από την επιτροπή υγείας της επαρχίας Χεϊλονγκτζιάνγκ, η κρατική εφημερίδα Yangtze Daily ανακοίνωσε στις 22 Απριλίου ότι δύο γιατροί και έξι νοσοκόμες διαγνώστηκαν θετικοί στον ιό στο Νούμερο 2 Νοσοκομείο της Χαρμπίν και νοσηλεύτηκαν σε καθορισμένα νοσοκομεία.

Εν τω μεταξύ, 216 μέλη ιατρικού προσωπικού του νοσοκομείου τέθηκαν υπό παρακολούθηση σε κέντρα καραντίνας· ενώ 189 άλλα μέλη στάλθηκαν στο σπίτι τους για να τεθούν σε ατομική καραντίνα. Μόνο 130 άτομα παραμένουν και εργάζονται στο νοσοκομείο.

Το Νούμερο 2 νοσοκομείο της Χαρμπίν ανακοίνωσε στις 20 Απριλίου ότι δεν θα δεχόταν περισσότερους ασθενείς γιατί «τελευταία υπάρχουν υπερβολικά πολλά κρούσματα κορωνοϊού στο νοσοκομείο μας».

Οι κάτοικοι της Χαρμπίν είπαν στην κινεζική Epoch Times ότι είναι πολύ αγχωμένοι με την διάδοση του ιού.

«Το επίπεδο συναγερμού στην περιοχή Ντάογουαϊ είναι πάρα πολύ υψηλό. Είναι απαίσια… Κάποιες οικιστικές μονάδες, κτίρια και συνοικίες κλειδώθηκαν», είπε ο κ. Λι, ένας κάτοικος της Ντάογουαϊ.

Ο Λι είπε ότι αρχές κλειδώνουν μια οικιστική μονάδα εάν επιβεβαιωθεί κάποιο κρούσμα του ιού εντός της. Όταν πολλές μονάδες έχουν κρούσματα, τότε ολόκληρο το κτίριο θα κλειδωθεί. Όταν πολλά κτίρια ενός συγκροτήματος έχουν κρούσματα, τότε ολόκληρη η συνοικία θα κλειδωθεί.

Πιστεύει ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα κρούσματα από αυτά που δηλώνουν οι αρχές.

«Η κυβέρνηση δεν έχει ανακοινώσει την αλήθεια», είπε.

Ένας άλλος κάτοικος της Χαρμπίν, ο κ. Γιου, είπε στην κινεζική Epoch Times ότι άκουσε για κρούσματα στο Τσιτσιχάρ, μία πόλη προς τον βορρά.

Οι αρχές του Τσιτσιχάρ δεν ανακοίνωσαν κάποιο καινούριο κρούσμα τις τελευταίες εβδομάδες.

 

Πώς διαφέρει η Epoch Times από άλλα μέσα;

Η Epoch Times είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη ανεξάρτητη εφημερίδα στην Αμερική. Είμαστε διαφορετικοί από άλλους οργανισμούς μέσων μαζικής ενημέρωσης επειδή δεν επηρεαζόμαστε από καμία κυβέρνηση, εταιρεία ή πολιτικό κόμμα. Ο μόνος μας στόχος είναι να φέρουμε στους αναγνώστες μας ακριβείς πληροφορίες και να είμαστε υπεύθυνοι στο κοινό. Δεν ακολουθούμε την ανθυγιεινή τάση της δημοσιογραφίας που υπηρετεί μια ατζέντα, πολύ κοινή στο σημερινό περιβάλλον των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Αντ’ αυτού, χρησιμοποιούμε τις αρχές μας της Αλήθειας και Παράδοσης ως πυξίδα.

Οι ΗΠΑ διερευνούν εάν ο ιός του Γουχάν προήλθε από εργαστήριο στην Κίνα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διερευνούν εάν ο ιός του ΚΚΚ προήλθε από ένα εργαστήριο υψηλού επιπέδου στην ίδια κινεζική πόλη όπου εμφανίστηκε πέρυσι.

Ο ιός του ΚΚΚ (Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα), ένας νέος κορωνοϊός, προήλθε από το Γουχάν, μια πόλη περίπου 12 εκατομμυρίων, το 2019, πριν εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο. Ο ιός είναι επίσης γνωστός ως ιός Γουχάν.

Κορυφαίοι Αμερικανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν αυτήν την εβδομάδα ότι υπηρεσίες των ΗΠΑ εξετάζουν εάν το εργαστήριο P4 στην πόλη είναι η πηγή του ιού, που έχει σκοτώσει δεκάδες χιλιάδες παγκοσμίως.

Ερωτηθείς αν αξιωματούχοι των ΗΠΑ του είπαν ότι ο ιός πιθανότατα προήλθε από το εργαστήριο, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είπε σε δημοσιογράφους ότι «όλο και περισσότερο, το ακούμε αυτό».

«Κάνουμε μια ενδελεχή εξέταση αυτής της φρικτής κατάστασης που εμφανίστηκε», είπε την Τετάρτη κατά τη διάρκεια της καθημερινής ενημέρωσης του Λευκού Οίκου σχετικά με τον ιό του ΚΚΚ στην Ουάσινγκτον.

Ο Τραμπ αρνήθηκε να δώσει λεπτομέρειες σχετικά με το τι είπε με τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίνγκ σχετικά με το εργαστήριο.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μιλά στην καθημερινή ενημέρωση της ειδικής ομάδας κορωνοϊού στον Rose Garden του Λευκού Οίκου στην Ουάσινγκτον, 15 Απριλίου 2020. (Leah Mills/Reuters)

 

«Εργαζόμαστε επιμελώς»

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο είπε κατά τη διάρκεια εμφάνισης στο «The Story» του Fox News αργότερα την ίδια ημέρα, ότι το εργαστήριο βρίσκεται κοντά στο σημείο όπου ξεκίνησε η επιδημία.

«Αυτό που σίγουρα γνωρίζουμε είναι ότι αυτός ο ιός προήλθε από το Γουχάν της Κίνας», δήλωσε ο Πομπέο. «Γνωρίζουμε ότι υπάρχει το Ινστιτούτο Ιολογίας του Γουχάν, μόλις λίγα μίλια μακριά από το σημείο όπου βρισκόταν η λαϊκή αγορά. Υπάρχουν ακόμα πολλά να μάθουμε. Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εργάζεται επιμελώς για να ανακαλύψει τι έγινε».

Η Κίνα θα μπορούσε να συνεργαστεί λέγοντας στους επιστήμονες σε όλο τον κόσμο «πώς ακριβώς έγινε αυτό· πώς ακριβώς άρχισε να εξαπλώνεται αυτός ο ιός».

«Η κινεζική κυβέρνηση πρέπει να διασαφηνίσει τα πράγματα και πρέπει να αναλάβει την ευθύνη της», πρόσθεσε. «Πρέπει να εξηγήσει τι συνέβη και γιατί οι πληροφορίες αυτές δεν έγιναν ευρύτερα διαθέσιμες».

Ο στρατηγός Μαρκ Μίλλεϋ, πρόεδρος του Διακλαδικού Αρχηγείου Προσωπικού, δήλωσε στους δημοσιογράφους την Τρίτη ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι «δείχνουν έντονο ενδιαφέρον» για την προέλευση του ιού και ότι προσωπικό των αρμόδιων υπηρεσιών διερεύνησης «ερευνά σοβαρά» το θέμα.

«Θα έλεγα απλώς ότι αυτήν την στιγμή, δεν μπορεί να βγει συμπέρασμα, αν και το βάρος των στοιχείων φαίνεται να υποδεικνύει την φυσική προέλευση, αλλά δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα», είπε.

Η Κίνα συνεχίζει να αποκρύπτει πληροφορίες σχετικά με τον ιό, δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Μαρκ Έσπερ κατά τη διάρκεια εμφάνισης στον Fox την Τετάρτη. Ο Έσπερ αρνήθηκε να σχολιάσει άμεσα σχετικά με άρθρα που λένε πως η επιδημία προήλθε από εργαστήριο, αλλά πρόσθεσε: «Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ξεκίνησε φυσικά — έγινε από μόνο του, αν θέλετε».

«Νομίζω ότι εν ευθέτω χρόνω, μόλις ξεπεράσουμε την πανδημία στην οποία βρισκόμαστε τώρα, θα υπάρχει χρόνος να κοιτάξουμε πίσω και να βεβαιωθούμε πραγματικά τι συνέβη και να βεβαιωθούμε ότι το καταλάβαμε καλύτερα, ώστε να μπορούμε να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο στο μέλλον», είπε.

Εικόνα μικροσκοπίου σάρωσης ηλεκτρονίων δείχνει τον ιό του ΚΚΚ (σφαιρικά μπλε αντικείμενα), τον ιό που προκαλεί την COVID-19, να αναδύεται από την επιφάνεια κυττάρων που καλλιεργήθηκαν σε εργαστήριο. (NIAID-RML)

 

Ντοκιμαντέρ

Η Epoch Times προέβαλε ένα ντοκιμαντέρ νωρίτερα αυτόν τον μήνα με θέμα την προέλευση του ιού Γουχάν. Ο δημοσιογράφος διερευνητικού ρεπορτάζ, Τζόσουα Φίλιπ, διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι αρχικοί ασθενείς στην Κίνα δεν είχαν καμία σχέση με την λαϊκή αγορά, μια αγορά εξωτικών ζώων, που οι κομμουνιστές αξιωματούχοι προσπάθησαν να ορίσουν ως την προέλευση του ιού.

Ο Φίλιπ ανέφερε άρθρα επιστημονικών περιοδικών που έδειξαν υψηλή ομοιότητα μεταξύ του νέου ιού και δύο ιών που ελήφθησαν από νυχτερίδες από τον κινέζικο στρατό. Επίσης, [τα άρθρα δείχνουν πως] ο SARS-CoV-2 (ιός του ΚΚΚ) έχει παρόμοια πρωτεΐνη-«ακίδα» με τον SARS.

«Οι έντονες ομοιότητες των πρωτεΐνών S (ακίδα) του SARS ένα με τον SARS δύο, αυτό είναι η κλειδαριά και το κλειδί. Αυτό τον περνάει κατευθείαν μέσα στα ανθρώπινα κύτταρα», η Τζούντυ Μίκοβιτς, μοριακή βιολόγος, πρώην διευθύνουσα του Εργαστηρίου Αντιϊικών Μηχανισμών στο Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου, δήλωσε στην Epoch Times.
«Αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο ότι δεν γινόταν να αρχίσει στην αγορά θαλασσινών του Γουχάν».

Ο Φίλιπ επικεντρώθηκε επίσης στην Σι Τζενγκλί, Κινέζα ιολόγο που δημοσίευσε τέσσερις ερευνητικές εργασίες σχετικά με την ικανότητα μετάδοσης κορωνοϊών από νυχτερίδες σε άλλα ζώα, και από ζώα στον άνθρωπο, εστιαζόμενη στην πρωτεΐνη ακίδα.

Η έρευνα «έδειξε ότι η Σι Τζενγκλί είχε ανακαλύψει το πέρασμα για κορωνοϊούς σε ανθρώπινα σώματα», δήλωσε ο Φίλιπ. Η Σι ήταν αναπληρώτρια διευθύντρια στο Ινστιτούτο ιολογίας του Γουχάν μέχρι τις αρχές του τρέχοντος έτους, μετά την έναρξη της πανδημίας. Ένας ανώτατος αξιωματικός του στρατού ανέλαβε τον έλεγχο του εργαστηρίου τον Φεβρουάριο.

Ακολουθήστε τον Zachary στο Twitter: @zackstieber

Άφοβη Συμπόνια σε καιρό επιδημίας

Παρατηρήθηκε πρόσφατα ότι υπάρχει αρκετός φόβος για τον κορωνοϊό. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν συνεχείς αναφορές σχετικά. Τα κράτη κηρύσσουν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και τα ράφια των σουπερμάρκετ αδειάζουν, καθώς οι άνθρωποι αγοράζουν προμήθειες για να είναι προετοιμασμένοι για τον ιό. Ο Οργανισμός Παγκόσμιας Υγείας (Π.Ο.Υ.) έχει χαρακτηρίσει τον κορωνοϊό πανδημία.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Δυτικός πολιτισμός αντιμετωπίζει τον φόβο μιας πανδημίας. Ο Μαύρος Θάνατος (Black Death), μια πανδημία βουβωνικής πανώλης, τρομοκράτησε την Ευρώπη την περίοδο ανάμεσα στον 14ο και στον 17ο αιώνα. Μέσα σε πέντε χρόνια, από την άφιξή του στην Ευρώπη, υπολογίζεται ότι προκάλεσε τον θάνατο 20 εκατομμυρίων ανθρώπων – το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού της Ευρώπης. Μετά, εξαφανιζόταν και επανεμφανιζόταν για τα επόμενα 300 – και παραπάνω – χρόνια.

Πώς αντιμετώπισαν οι Ευρωπαίοι εκείνα τα χρόνια τον φόβο τους για τον Μαύρο Θάνατο; Πολλοί στράφηκαν στην πίστη τους για παρηγοριά. Κάποιοι, δυστυχώς, εκμεταλλεύτηκαν τη μεταφυσική με αρνητικό τρόπο, σαν δικαιολογία για να κυνηγήσουν τους Εβραίους. Κάποιοι άλλοι, πάλι, χρησιμοποίησαν με θετικό τρόπο την πίστη τους στο υπερφυσικό απέναντι στην επιδημία.

Στην παράδοση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, η τέχνη έγινε ένα μέσον όχι μόνο για τη διδασκαλία θρησκευτικών διδαγμάτων και ιστοριών, αλλά και για την προσφορά ανακούφισης στους πιστούς σε δύσκολες περιστάσεις. Σύμφωνα με την ιστορικό τέχνης Δρ. Λουίζ Μάρσαλ [Dr. Louise Marshall]: «Με την οργάνωση ιεραρχικών σχέσεων αμοιβαίων υποχρεώσεων ανάμεσα στους πιστούς και την εικόνα, όσοι ζούσαν σε καιρό πανδημίας δεν ήταν νευρωτικοί και αβοήθητοι, αλλά έπαιρναν θετικά – και στα μάτια τους αποτελεσματικά – μέτρα για να αποκτήσουν ξανά τον έλεγχο πάνω στο περιβάλλον τους…»

Γράφει επίσης: «Κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας, η πρώτη γραμμή άμυνας για πολλές πόλεις ήταν ο τοπικός προστάτης άγιος. Στην ουράνια αυλή, ο τοπικός άγιος ήταν επιφορτισμένος να υπερασπιστεί την υπόθεση της κοινότητας με όλο το πάθος και την ενεργητικότητα ενός πολίτη σε έκτακτη διπλωματική αποστολή σε ξένο αξιωματούχο.»

Με άλλα λόγια, κατά τη διάρκεια του Μαύρου Θανάτου, οι άνθρωποι, μέσω των εικόνων, προσεύχονταν σε έναν προστάτη άγιο που θα χρησίμευε ως μεσάζοντας ανάμεσα στους άρρωστους και τον ουρανό. Μεταξύ αυτών των αγίων συγκαταλέγονταν και ο Άγιος Σεβαστιανός (St. Sebastian) και η Αγία Ροζαλία (St. Rosalia). Ο Άγιος Ρόχος [St. Roch], όμως, έγινε ένας άγιος τον οποίο επικαλούνταν ειδικά ενάντια στον λοιμό.

Η ιστορία του Αγίου Ρόχου

Σύμφωνα με το “The Golden Legend or Lives of the Saints” (ο Χρυσός Θρύλος ή Βίοι των Αγίων), ο Ρόχος (Roch) γεννήθηκε στο Μονπελιέ [Montpellier], στα σύνορα Γαλλίας και Ιταλίας, από μια αριστοκράτισσα που δεν έπιανε παιδί μέχρι που προσευχήθηκε στην Παναγία. Ο Ρόχος γεννήθηκε με το σημάδι ενός κόκκινου σταυρού και από μικρός ήταν ένας πολύ αφοσιωμένος πιστός του Χριστιανισμού.

Οι πλούσιοι γονείς του πέθαναν όταν ο Ρόχος ήταν 20 ετών. Με τον θάνατό τους, ο Ρόχος απαρνήθηκε όλα τα πλούτη του και πήγε στην Ιταλία να βοηθήσει όσους αρρώσταιναν από την επιδημία. Πήγαινε από πόλη σε πόλη, καθαρίζοντας τον λοιμό με θαύματα: μέσω προσευχής, με το σημείο του σταυρού και με το άγγιγμα του χεριού του.

Αφού είχε περάσει από αρκετές πόλεις, ένας άγγελος είπε στον Ρόχο ότι θα κόλλαγε και ο ίδιος την πανούκλα. Όταν οι κάτοικοι της Πιατσένζα [Piacenza], όπου βρισκόταν τότε, τον έδιωξαν, πήγε να μείνει σε ένα κοντινό δάσος, όπου έφτιαξε μια καλύβα με κλαδιά και φύλλα.

Παρά την κατάστασή του, ο Ρόχος περνούσε την ημέρα του με χαρούμενη προσευχή. Μια πηγή ξεπήδησε θαυματουργά και του προμήθευε νερό για να κατευνάζει τον πυρετό του. Ο σκύλος κάποιου κόμη, που ζούσε εκεί κοντά, του έφερνε φαγητό και έγλειφε τις πληγές του, θεραπεύοντάς τες. Αργότερα, στη διάρκεια ενός κυνηγιού, ο σκύλος οδήγησε τον κόμη Γκοτάρ [Count Gothard] στον Ρόχο, και ο κόμης έγινε ακόλουθός του.

Παρόλο που ήταν ακόμα άρρωστος, ο Ρόχος συνέχισε την αποστολή του. Πήγε στην γειτονική πόλη για να θεραπεύσει τα θύματα της πανούκλας. Γρήγορα, όμως, ο Ρόχος ζήτησε από τον Θεό να τον θεραπεύσει, όπως και έγινε.

Μετά την ανάνηψή του, ο Ρόχος επέστρεψε στην επαρχία όπου μεγάλωσε, που βρισκόταν τώρα σε εμπόλεμη κατάσταση. Φυλακίστηκε από τον θείο του, που δεν τον αναγνώρισε και τον πέρασε για κατάσκοπο. Ο Ρόχος, αρνούμενος την επίγειαδόξα, δεν αποκάλυψε την ταυτότητά του. Αντίθετα, αποδέχτηκε τη φυλάκιση και πέρασε τα επόμενα χρόνια με προσευχή.

Αφού είχε μείνει πέντε χρόνια στη φυλακή και πλησίαζε στον θάνατο, ένα φως βγήκε μέσα από τη φυλακή. Η τελευταία του προσευχή ήταν όποιος προσευχόταν σε αυτόν στον όνομα του Ιησού να θεραπεύεται από την πανούκλα. Μετά από τον θάνατό του, ένας άγγελος τοποθέτησε μια χρυσή επιγραφή κάτω από το κεφάλι του. Η χρυσή επιγραφή επικύρωνε την επιθανάτια προσευχή του και συμπεριελάμβανε το όνομά του ώστε να γίνει γνωστή σε όλους η αληθινή του ταυτότητα.

Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, «Ο Χριστός ορίζει τον Άγιο Ρόχο προστάτη άγιο των θυμάτων του λοιμού». Ανάμεσα στο 1623-1626. Λάδι σε καμβά. Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Άαλστ, Βέλγιο.1 (Public Domain)

Ο Ρόχος ως προστάτης άγιος των θυμάτων της πανούκλας

Η πανούκλα δεν είχε εξαφανιστεί εντελώς από την Ευρώπη όταν ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς (Peter Paul Rubens), ένας αφοσιωμένος Καθολικός και από τους κύριους ζωγράφους της Καθολικής Αντι-Μεταρρύθμισης, ζωγράφισε τον πίνακα «Ο Χριστός ορίζει τον Άγιο Ρόχο προστάτη άγιο των θυμάτων της πανούκλας»1. Ο πίνακας αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου έργου Αγίας Τράπεζας, στο Βέλγιο, που ολοκληρώθηκε για τη συντεχνία εμπόρων λυκίσκου και δημητριακών του Άαλστ (the Aalst guild of hops and grain merchants in 1626) το 1626, προστάτης άγιος της οποίας ήταν ο Άγιος Ρόχος.

Ο Ρούμπενς χώρισε τη σύνθεση οριζόντια σε δυο μέρη. Στο πάνω μισό υπάρχουν τέσσερεις φιγούρες: ο Ιησούς, ένας άγγελος, ο Άγιος Ρόχος και ένας σκύλος. Ο Ιησούς κατεβαίνει στο σκοτάδι, φορώντας έναν κόκκινο χιτώνα, ενώ ένα φως γύρω από το κεφάλι του φωτίζει τη σκοτεινιά.

Ο Ιησούς δείχνει την επιγραφή που κρατά ο άγγελος, που γράφει “Eris In Peste Patronus”. Αυτό μεταφράζεται περίπου ως «Στο λοιμό, είσαι ο προστάτης».

Ο Άγ. Ρόχος απεικονίζεται με το ένα γόνατο λυγισμένο να κοιτάζει τον Ιησού. Κρατά ένα ραβδί και ένα σάκο στο δεξί του χέρι και δείχνει τον εαυτό του με το αριστερό, σαν να παραδέχεται τον ορισμό του από τον Ιησού.

Στο κάτω μισό του πίνακα, ο Ρούμπενς ζωγράφισε πολλές φιγούρες μολυσμένες από την πανούκλα. Κοιτάζουν ψηλά, την επάνω σκηνή, με τα χέρια τους απλωμένα σαν να ζητάνε ανακούφιση από τα βάσανά τους.

Μόνο μια φιγούρα στο κάτω μισό πλάνο στέκεται όρθια. Μοιάζει σαν ο Ρούμπενς με μαεστρία να τοποθέτησε αυτήν τη φιγούρα ακριβώς εκεί ώστε να εμποδίσει τη ματιά μας να φύγει από την εικόνα και να την οδηγήσει πίσω στο επάνω μέρος της σύνθεσης. Είναι επίσης η μοναδική φιγούρα που βρίσκεται και στο πάνω και στο κάτω μέρος της σύνθεσης.

Άφοβη Συμπόνια

Στις κορυφώσεις του, ο Μαύρος Θάνατος ενέπνεε τέτοιο φόβο, ώστε μερικές φορές οι άνθρωποι εγκατέλειπαν τις ίδιες τους τις οικογένειες αν ήταν μολυσμένες.

Πώς θα μπορούσαν η ιστορία του Αγ. Ρόχου και η απεικόνιση του Ρούμπενς να μας βοηθήσουν σήμερα; Σε περιόδους φόβου, είναι εύκολο κάποιος να σκέπτεται μόνο τη δική του ασφάλεια. Φυσικά, είναι καλό να σκεπτόμαστε για την ασφάλειά μας και σίγουρα πρέπει να διασφαλίζουμε και τις οικογένειές μας. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε επίσης να έχουμε κατά νου να μην επιτρέπουμε στον φόβο μας να μας εμποδίζει να φροντίζουμε και τους άλλους.

Η πίστη και η συμπόνια είναι αυτά που αντλώ από την ιστορία του Αγ. Ρόχου. Κάτι που οι Ευρωπαίοι ενσωμάτωσαν στην αντίδρασή τους στον Μαύρο Θάνατο ήταν η πίστη σε μια καλοκάγαθη δύναμη ανώτερη από τους ίδιους. Ο Άγ. Ρόχος δεν φοβήθηκε την αρρώστια ή τη φυλακή γιατί η πίστη του στον Θεό ήταν βαθιά και δυνατή. Ο στόχος του ήταν να βοηθήσει τους πάσχοντες με συμπόνια – και αυτό είναι και ο λόγος για τον οποίο, παρά την άρνησή του για την επίγεια δόξα, ακόμα συζητάμε για αυτόν σχεδόν 700 χρόνια αργότερα.

Αν και ο Ρούμπενς ζωγράφισε το πάνω και το κάτω μισό του πίνακά του ξεκάθαρα διαχωρισμένα, δεν χρειάζεται να το ερμηνεύσουμε κυριολεκτικά. Δηλαδή, να μην θεωρήσουμε τα ουράνια ζητήματα απόλυτα αποκομμένα από τα επίγεια θέματα. Οι πιο σημαντικές φιγούρες της σύνθεσης είναι ο Ιησούς, ο άγγελος και ο Άγ. Ρόχος, αλλά εξίσου σημαντική για τη σύνθεση είναι και η επιγραφή που δείχνει ο Ιησούς (και τα μάτια μας αναγκαστικά ακολουθούν): αυτή που φανερώνει ότι ο Άγ. Ρόχος είναι ο προστάτης άγιος κατά του λοιμού. Ο άγγελος που κρατά την επιγραφή κοιτάζει προς το μέρος σαν να μας λέει «Ο Ουρανός δεν σας έχει ξεχάσει».

Οι ιστορίες όπως αυτή του Άγ. Ρόχου, όπου ένα ανθρώπινο ον επιζητά να βοηθήσει τους βασανισμένους, ακόμα και μετά από τον θάνατό του, φέρουν ένα επιτακτικό μήνυμα. Ο Άγ. Ρόχος αρνήθηκε τα υλικά αγαθά, αλλά όχι τον υλικό κόσμο και ούτε διαχώρισε τον εαυτό του από αυτόν. Η απάρνηση των υλικών αγαθών για τον εαυτό μας διαφέρει από τη συνολική απάρνηση του υλικού κόσμου. Με τη βοήθεια της πίστης του και την συνεπακόλουθη συμπόνια, ταξίδεψε άφοβα για να προσφέρει βοήθεια σε όσο περισσότερους ανθρώπους μπορούσε, παρά τα δικά του δεινά, και η συμπόνια του εκτάθηκε ακόμα και πέρα τον θάνατο.

Ομολογώ ότι φοβάμαι όπως και ο διπλανός μου. Αλλά η ιστορία του Αγ. Ρόχου και η εικόνα του Ρούμπενς μου θυμίζουν να δυναμώσω την πίστη μου και τη συμπόνια μου και να γίνω μια πηγή ανακούφισης για τους άλλους – για οποιονδήποτε – αυτές τις μέρες που ο κόσμος δοκιμάζεται από την απειλή ενός νέου ιού. Αν η πίστη και η συμπόνια μας είναι δυνατές, ίσως γίνει και για εμάς κάποιο θαύμα.

Η τέχνη έχει μια απίστευτη ικανότητα να δείχνει αυτό που δεν μπορεί να ιδωθεί, ώστε να μπορούμε να ρωτήσουμε «Τι σημαίνει αυτό για μένα και για όσους το βλέπουν;», «Πώς επηρέασε το παρελθόν και πώς μπορεί να επηρεάσει το μέλλον;», «Τι μας λέει για την ανθρώπινη εμπειρία;» Αυτές είναι μερικές από τις ερωτήσεις που ερευνούμε στη σειρά μας «Φθάνοντας μέσα μας: Η προσφορά της παραδοσιακής τέχνης στην καρδιά μας»2.

Ο Έρικ Μπες [Eric Bess] είναι ένας εν ενεργεία αναπαραστατικός καλλιτέχνης. Κάνει το διδακτορικό του στο Ινστιτούτο Διδακτορικών Σπουδών για τις Οπτικές Τέχνες (IDSVA).

Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: Αλία Ζάε

Ψυχική υγεία: Γιατί οι καλοί φίλοι είναι απαραίτητοι στη ζωή μας;

Όταν είστε πολυάσχολοι στη ζωή σας, οι φίλοι είναι συνήθως οι πρώτοι που παραμερίζονται. Σταματάτε να βλέπεστε, και όταν μια μέρα τους συναντάτε τυχαία στο μπακάλικο και παίρνετε την απόφαση να βρεθείτε—δεν γίνεται σχεδόν ποτέ.

Ο σύζυγος, ο σύντροφος ή τα μέλη της οικογένειάς σας μπορούν επίσης να παραμεριστούν. Ο σύντροφός σας ενδέχεται να μετατραπεί σε σάκο του μποξ πάνω σε στιγμές εκνευρισμού, και η οικογένειά σας μερικές φορές μοιάζει περισσότερο με μπελά.

Αλλά το να αφιερώσετε χρόνο για να ενισχύσετε αυτούς τους δεσμούς και να δώσετε προτεραιότητα σε αυτές ακριβώς τις σχέσεις μπορεί να ενισχύσει την υγεία σας με πολλούς τρόπους. Οι ισχυρές φιλίες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος ενός υγιεινού τρόπου ζωής, ακριβώς όπως η άθληση και η καλή διατροφή.

Υπάρχει έρευνα που υποστηρίζει την ιδέα ότι οι ισχυρές σχέσεις συμβάλλουν στην καλύτερη υγεία. Στην πραγματικότητα, οι καλές σχέσεις σχετίζονται θετικά με την υγεία του ανοσοποιητικού, την ποιότητα του ύπνου, τη ρύθμιση της ινσουλίνης, την καρδιαγγειακή υγεία, την υγεία του εντέρου και τη γνώση.

Ίσως μια καλή ιδέα είναι να αρχίσετε να διαθέτετε περισσότερο χρόνο για τους φίλους και το σύντροφό σας. Έχοντας τη φιλία ως πρότυπο για τις οικογενειακές ή ρομαντικές σας σχέσεις, αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να σας βοηθήσει να αισθανθείτε καλύτερα.

Ένας από τους καλύτερους τρόπους με τον οποίο οι σχέσεις συνεργασίας και ανταποδοτικότητας μπορούν να βοηθήσουν στην ενίσχυση της υγείας, είναι η ανακούφιση από το στρες. Το άγχος μπορεί να επηρεάσει ορισμένους δείκτες υγείας και έχει αποδειχθεί ότι οι καλής ποιότητας σχέσεις μειώνουν το άγχος.

Μια μελέτη διαπίστωσε ότι η έλλειψη ισχυρών σχέσεων θα μπορούσε να αυξήσει τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου (οποιασδήποτε αιτίας) κατά 50 τοις εκατό, περίπου τον ίδιο κίνδυνο θνησιμότητας με κάποιον που καπνίζει 15 τσιγάρα την ημέρα και υψηλότερη από την παχυσαρκία ή τη σωματική αδράνεια.

Σύμφωνα με τη συγγραφέα Lydia Denworth, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνήθως τέσσερις πολύ στενές σχέσεις, με λίγους ανθρώπους να μπορούν να συντηρήσουν περισσότερες από έξι. Τα δεδομένα δείχνουν ότι όταν πρόκειται για οφέλη για την υγεία, η ποιότητα της φιλίας μπορεί να υπερνικήσει την ποσότητα.

Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι γυναίκες μέσης ηλικίας που είναι πολύ ικανοποιημένες με τον γάμο τους είχαν χαμηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου από εκείνες που είναι λιγότερο ικανοποιημένες. Ακόμα μια άλλη έρευνα διαπίστωσε ότι τα ζευγάρια που βιώνουν άσχημες καταστάσεις στο γάμο τους έχουν εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Άλλες μελέτες έχουν συνδέσει τις ανθρώπινες σχέσεις με τον κίνδυνο άνοιας.

Εάν σκοπεύατε να επικοινωνήσετε με κάποιους φίλους ή να αναζωπυρώσετε τη σχέση με τον/την σύντροφό σας, θα μπορούσε να έχει σημαντικά οφέλη για την υγεία σας. Φαίνεται ότι οι καλοί φίλοι οδηγούν σε καλή υγεία.

Ο Mohan Garikiparithi είναι κάτοχος πτυχίου ιατρικής από το Πανεπιστήμιο Osmania (Πανεπιστήμιο Επιστημών Υγείας). Άσκησε κλινική ιατρική για πάνω από μια δεκαετία. Κατά τη διάρκεια ενός τριετούς προγράμματος επικοινωνίας στη Γερμανία, ανέπτυξε ενδιαφέρον για την ομοιοπαθητική και άλλα εναλλακτικά συστήματα ιατρικής. Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο Bel Marra Health.

NASA: Οι επιστήμονες ανακαλύπτουν έναν πλανήτη που μπορεί να κατοικηθεί στο μέγεθος της γης κρυμμένος στα δεδομένα του Old Keple

Μια ομάδα διατλαντικών επιστημόνων που ρίχνει μια δεύτερη ματιά στις παρατηρήσεις δεδομένων από το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler της NASA , το οποίο αποσύρθηκε από την εταιρία το 2018, ανακάλυψε έναν εξωπλανήτη στο μέγεθος της γης σε τροχιά στην κατοικήσιμη ζώνη του αστεριού του, ανακοίνωσε η διαστημική υπηρεσία σε δελτίο τύπου στις 15Απριλίου.

Ο πλανήτης, που ονομάζεται Kepler-1649c, βρίσκεται 300 έτη φωτός από τη Γη και μοιάζει περισσότερο με αυτόν σε μέγεθος και σε εκτιμώμενη θερμοκρασία, που είναι μόλις 1,06 φορές μεγαλύτερος από τον πλανήτη μας, δήλωσε η NASA. Η ποσότητα του φωτός του, που λαμβάνει από το αστέρι ξενιστή είναι το 75% της ποσότητας του φωτός που λαμβάνει η Γη από τον ήλιο μας, υποδηλώνοντας ότι η θερμοκρασία του εξωπλανήτη μπορεί να είναι παρόμοια με της Γης.

Ο Kepler-1649c βρίσκεται επίσης εντός της κατοικήσιμης ζώνης του αστεριού του, που βρίσκεται ακριβώς στη σωστή απόσταση όπου μπορεί να υπάρχει υγρό νερό στην επιφάνεια, υποδηλώνοντας ότι θα μπορούσε ενδεχομένως να στηρίξει τη ζωή όπως το γνωρίζουμε.

Μια απεικόνιση του πώς θα μπορούσε να μοιάζει το Kepler-1649c από την επιφάνειά του. (NASA / Κέντρο Έρευνας Ames / Daniel Rutter)

 

Αντίθετα με τη Γη, που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από ένα ερυθρό αστέρι νάνο. Τέτοια αστέρια αποτελούν τον μεγαλύτερο πληθυσμό αστεριών στον γαλαξία και είναι πολύ μικρότερα και πιο δροσερά από τον Ήλιο μας. Αν και δεν έχει παρατηρηθεί κανένα σε αυτό το σύστημα, αυτός ο τύπος αστεριού είναι γνωστός για αστρικές εκρήξεις που μπορεί να κάνουν το περιβάλλον ενός πλανήτη δύσκολο για οποιαδήποτε πιθανή ζωή.

Ενώ πολλά είναι ακόμη άγνωστα σχετικά με τον νεοευρεθέντα πλανήτη, συμπεριλαμβανομένης της ατμόσφαιράς του, το οποίο θα μπορούσε να επηρεάσει τη θερμοκρασία του και το σωστό μέγεθος, η NASA δήλωσε ότι η ανακάλυψη είναι ενδιαφέρουσα για τους επιστήμονες που αναζητούν κόσμους με δυνητικά κατοικήσιμες συνθήκες.

«Αυτός ο συναρπαστικός, μακρινός κόσμος, μας δίνει ακόμα μεγαλύτερη ελπίδα ότι μια δεύτερη Γη βρίσκεται ανάμεσα στα αστέρια, περιμένοντας να βρεθεί», δήλωσε ο Thomas Zurbuchen, αναπληρωτής διαχειριστής της Διεύθυνσης Επιστημών της Αποστολής της NASA στην Ουάσινγκτον. «Τα δεδομένα που συλλέγονται από αποστολές όπως ο Kepler και ο Transiting Exoplanet Survey Satellite [TESS] θα συνεχίσουν να αποδίδουν εκπληκτικές ανακαλύψεις καθώς χρόνο με τον χρόνο η επιστημονική κοινότητα βελτιώνει τις ικανότητές της να αναζητά υποσχόμενους πλανήτες κάθε χρόνο»

Ο εξωπλανήτης ενώνει άλλους που εκτιμάται ότι είναι πιο κοντά στη Γη σε μέγεθος, όπως το TRAPPIST-1f, ενώ οι TRAPPIST-1D και TOI 700d θεωρούνται πιο κοντά στη Γη σε θερμοκρασία. Ωστόσο, ο Kepler-1649c είναι μακράν ο πιο ενδιαφέρων εξωπλανήτης, καθώς μπορεί να είναι παρόμοιος τόσο στο μέγεθος όσο και στη θερμοκρασία με τη Γη και βρίσκεται στην κατοικήσιμη ζώνη του συστήματός του.

Σύμφωνα με τη Nasa,η ύπαρξη του Kepler-1649c παραβλέφθηκε επειδή ένας αλγόριθμος υπολογιστών που ονομάζεται Robovetter, ο οποίος βοηθά στη διαλογή τεράστιων ποσοτήτων δεδομένων που παράγονται από το διαστημικό σκάφος Kepler, το χαρακτήρισε ως ψευδώς θετικό. Οι αστρονόμοι γνωρίζουν ότι οι υπολογιστές κάνουν λάθη, οπότε οι ερευνητές στην ομάδα εργασίας Kepler False Positive, αναλύουν όλα τα ψευδώς θετικά για να βεβαιωθούν ότι είναι γνήσια λάθη και όχι εξωπλανήτες. Όπως αποδεικνύεται, ο Robovetter είχε λανθασμένη επισήμανση Kepler-1649c, και έτσι, αναγνωρίστηκε ως πλανήτης.

«Από όλους τους λανθασμένα κατηγοριοποιημένους πλανήτες που έχουμε ανακτήσει, αυτός είναι ιδιαίτερα συναρπαστικός – όχι μόνο επειδή βρίσκεται στην κατοικήσιμη ζώνη και το μέγεθος της Γης, αλλά λόγω του τρόπου με τον οποίο μπορεί να αλληλεπιδράσει με αυτόν τον γειτονικό πλανήτη», δήλωσε ο Andrew Vanderburg, ερευνητής στο το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν και πρωτεργάτης της μελέτης. «Αν δεν είχαμε εξετάσει τη δουλειά του αλγορίθμου με το χέρι, θα το χάναμε».

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχει και ένας τρίτος πλανήτης στο σύστημα, αλλά μέχρι στιγμής δεν μπόρεσαν να τον εντοπίσουν. Σημείωσαν ότι αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι είναι πολύ μικρό για να το δει ή βρίσκεται σε τροχιακή κλίση που καθιστά αδύνατο να βρεθεί χρησιμοποιώντας τη μέθοδο διέλευσης του Kepler.

«Όσο περισσότερα δεδομένα λαμβάνουμε, τόσο περισσότερα σημάδια βλέπουμε να δείχνουν την ιδέα ότι δυνητικά κατοικήσιμοι εξωπλανήτες του μεγέθους της Γης είναι συνηθισμένο να υπάρχουν γύρω από αυτά τα είδη αστεριών», δήλωσε ο Vanderburg. «Με τους “ερυθρούς νάνους” σχεδόν παντού γύρω από τον γαλαξία μας, και αυτούς τους μικρούς, δυνητικά κατοικήσιμους και βραχώδεις πλανήτες γύρω τους, η περίπτωση ότι ένας από αυτούς δεν είναι πολύ διαφορετικός από ότι η Γη μας φαίνεται όλο και πιο πιθανή».

Επιμέλεια κειμένου: Νίκος Βλαχόπουλος

Έρευνα: Το φως του ηλίου καταστρέφει τον ιό της Γουχάν ταχύτατα

Από τον Zachary Stieber

Κρατικές δοκιμές που έγιναν δείχνουν ότι το φως του ηλίου καταστρέφει τον ιό της Γουχάν (γνωστός και ως νέος κορωνοϊός ή ιός του ΚΚΚ *) ταχύτατα, σύμφωνα με μια έκθεση του Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας των Η.Π.Α. (Department of Homeland Security Science and Technology Directorate). «Το φως του ηλίου καταστρέφει τον ιό γρήγορα», αναφέρει η έρευνα.

Οι ερευνητές προσομοίωσαν το φως του ηλίου πάνω σε επιφάνειες και διαπίστωσαν ότι αυτό αύξησε σημαντικά το ποσοστό αδρανοποίησης του ιού  που εμφανίστηκε το περασμένο έτος στην ηπειρωτική Κίνα, σε αντίθεση με το σκοτάδι.

Ο χρόνος ημιζωής του ιού ήταν 2 λεπτά υπό πλήρη ηλιακή ένταση ή αντίστοιχη με εκείνη στη Νέα Υόρκη ή την Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια μιας ηλιόλουστης ημέρας θερινού ηλιοστασίου.

«Το φως του ηλίου περιόρισε τον μολυσματικό ιό σε επίπεδα μη ανιχνεύσιμα μετά από μόλις 3 λεπτά έκθεσής του σε ηλιακό φως αντίστοιχο με αυτό του μεσημεριανού ήλιου μιας ηλιόλουστης ημέρας σε κεντρικά γεωγραφικά πλάτη των ΗΠΑ», έγραψαν οι ερευνητές.

Το ήμισυ της ηλιακής έντασης εξόντωσε τον ιό σε 3 μόλις λεπτά, ενώ το ένα τέταρτο της ηλιακής έντασης, που ισοδυναμεί με μια ηλιόλουστη ημέρα στα τέλη Φεβρουαρίου, τον αδρανοποίησε σε 4 λεπτά.

Όταν δεν χρησιμοποιήθηκε το φως, ο ιός δεν έδειξε κάποια αποσύνθεση.

Ο κίνδυνος μετάδοσης από επιφάνειες που βρίσκονται σε εξωτερικούς χώρους είναι χαμηλότερος κατά τη διάρκεια της ημέρας, σύμφωνα με τις δοκιμές.

Προβλέπεται να γίνουν περισσότερες δοκιμές πάνω σε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις του ιού, ώστε «να έχουμε καλύτερη κατανόηση σχετικά με τον ρυθμό αποσύνθεσης» αναφέρουν οι ερευνητές.

Οι υψηλότερες θερμοκρασίες και τα υψηλότερα επίπεδα υγρασίας επίσης καταπολεμούν τον ιό, διαπίστωσαν οι ερευνητές.

«Εάν μια τοποθεσία στην οποία έχει εντοπιστεί κρούσμα με COVID-19 (+) πρόκειται να εκκενωθεί για απολύμανση, εάν είναι εφικτό ανεβάστε τη θερμοκρασία και την υγρασία στον εσωτερικό της χώρο», έγραψαν. Η αύξηση της ροής του αέρα σε εσωτερικούς χώρους μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο μετάδοσης, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας.

Ερευνητές από το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των Η.Π.Α. εξέτασαν επίσης την αποτελεσματικότητα που έχουν τα καθαριστικά επιφανείας που κυκλοφορούν στην αγορά έναντι του ιού, και διαπίστωσαν ότι η χλωρίνη ή η ισοπροπυλική αλκοόλη70% εξόντωσαν τον ιό σε μόλις 5 λεπτά, τόσο σε υγρό όσο και σε ξηρό σάλιο σε ανοξείδωτο ατσάλι.

Σκοπεύουν επίσης να κάνουν δοκιμές και σε μικρότερους χρόνους επαφής με καθαριστικά, καθώς και να αναλύσουν τον τρόπο με τον οποίο άλλα, εκτός ραφιών, προϊόντα ανταποκρίνονταιενάντια στον ιό.

Η παραπάνω έκθεση δεν δημοσιεύθηκε  από την Κυβέρνηση αλλά μέσω του Yahoo News το οποίο την απέκτησε για να τη δημοσιεύσει στο διαδίκτυο, με την επισήμανση: «Μόνο για επίσημη χρήση».

Ένας εκπρόσωπος του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας των Η.Π.Α. δήλωσε στην Epoch Times: «Το Υπουργείο είναι αφοσιωμένο στον αγώνα κατά του COVID-19 και η υγεία και ασφάλεια τουαμερικανικού λαού είναι η κορυφαία προτεραιότητά του».

«Πολιτική της Υπηρεσίας είναι να μην σχολιάζει έγγραφα που φέρεται να έχουν διαρρεύσει. Θα ήταν ανεύθυνο να εικάζαμε, να εξαγάγαμε συμπεράσματα ή να προσπαθούσαμε ακούσια να επηρεάσουμε την κοινή γνώμη με βάση ένα έγγραφο που δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί προσεκτικά ή δεν έχει υποβληθεί σε αυστηρή προσέγγιση επιστημονικής επικύρωσης», πρόσθεσε.

Τον Μάρτιο, η Διεύθυνση Επιστήμης και Τεχνολογίας του Υπουργείο ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσουν την έρευνα για τον ιό. Οι ερευνητές θα προσπαθούσαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με τον αντίκτυπο μιας σειράς συνθηκών, όπως η θερμοκρασία και η υγρασία, για να προσδιορίσουν την επιβίωση του ιού στον αέρα, στα αναπνευστικά υγρά και σε διάφορους τύπους επιφανειών.

Η έρευνα έγινε στο εργαστήριο του Εθνικού Κέντρου Ανάλυσης Βιοασφάλειας και Πρόληψης (National Biodefense Analysis and Countermeasures Center). Έρευνες και για άλλους ιούς έδειξαν ότι το φως του ηλίου είναι επίσης αποτελεσματικό όσον αφορά την καταπολέμησή τους.

Τον Νοέμβριο του 2019, ερευνητές διαπίστωσαν ότι η πλήρους έντασης προσομοίωση ηλιακού φωτός είχε ως αποτέλεσμα τα αερολύματα του ιού της γρίπης να αποσυντίθενται γρηγορότερα από ό, τι στο σκοτάδι. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The Journal of Infectious Diseases. Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2003 διαπιστώθηκε ότι το υπεριώδες φως μπορεί να «εξαλείψει αποτελεσματικά την ιική μολυσματικότητα» του SARS, ενός άλλου είδους κορωνοϊού.

* Η Epoch Times ονομάζει τον νέο κορωνοϊό, ο οποίος προκαλεί την ασθένεια COVID-19, ιό του ΚΚΚ διότι η συγκάλυψη και η κακοδιαχείριση του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος επέτρεψαν στον ιό να εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Κίνα και να προκαλέσει μια παγκόσμια πανδημία.

Επιμέλεια κειμένου: Κωνσταντία Παπαϊωάννου

Ακολουθήστε τον Zachary στο Twitter: @zackstieber

Χρονοδιάγραμμα της απόκρυψης του ιού του ΚΚΚ από το Πεκίνο, και δράσεις Καναδά, Ταϊβάν

Όταν η υπουργός Υγείας του Καναδά Πέιττυ Χατζντού ρωτήθηκε από δημοσιογράφο κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου εάν ο αριθμός των φορέων της COVID-19 και των θανάτων που δίνει η Κίνα μπορεί να είναι αξιόπιστος, απάντησε ότι η Οττάβα δεν έχει κανένα λόγο να πιστεύει ότι οι αριθμοί της Κίνας είναι κατασκευασμένοι.

Το ερώτημα τέθηκε στις 2 Απριλίου υπό το φως ενός άρθρου του Bloomberg που ανέφερε ότι αξιωματούχοι των ΗΠΑ ενημέρωσαν τον Λευκό Οίκο ότι το Πεκίνο απέκρυψε την έκταση της επιδημίας του ιού του ΚΚΚ στην Κίνα.

Η Χατζντού είπε ότι η Οττάβα βασίζεται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) για τον συντονισμό της συλλογής δεδομένων από άλλες χώρες. Όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε αν οι αριθμοί του ΠΟΥ μπορεί να είναι αξιόπιστοι στην περίπτωση που η Κίνα δεν είναι αξιόπιστη, η Χατζντού κατηγόρησε τον δημοσιογράφο ότι ενισχύει θεωρίες συνωμοσίας.

Η απάντηση της Χατζντού έρχεται σε μια εποχή που ένας αυξανόμενος αριθμός ειδησεογραφικών άρθρων δείχνει ότι το κινεζικό καθεστώς δεν είναι ειλικρινές για την πανδημία, πράγμα που κόστισε πολύτιμο χρόνο στον κόσμο για την καταπολέμηση της εξάπλωσης του ιού αρχικά, και υπάρχουν σχόλια που επικρίνουν τον ΠΟΥ για τους επαίνους του προς το Πεκίνο και για το ότι επαναλάμβανε θέσεις ευνοϊκές για το καθεστώς.

Τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πρόσφατα ότι ο πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον έχει ενημερωθεί από επιστήμονες ότι ο αριθμός φορέων του ιού μπορεί να είναι 15 έως 40 φορές μεγαλύτερος από αυτόν που ανακοινώνεται επίσημα.

Και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο είπε ότι το Πεκίνο σπατάλησε «πολύτιμες μέρες στο μέτωπο» της επιδημίας, σημειώνοντας ότι μια παρόμοια κατάσταση θα μπορούσε να εμφανιστεί ξανά «αν δεν ερευνήσουμε ολοκληρωτικά τι συνέβη».

Το παρακάτω χρονοδιάγραμμα χρονολογεί τα πρώτα στάδια της επιδημίας του ιού του ΚΚΚ στην Κίνα και την συγκάλυψη του καθεστώτος, και συγκρίνει ορισμένα από τα μέτρα που έλαβαν η Ταϊβάν και ο Καναδάς.

Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται δίπλα στην Κίνα και έχει σημαντικά μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού από τον Καναδά, η Ταϊβάν είχε σημαντικά λιγότερους φορείς σε σύγκριση με τον Καναδά.

Μέχρι τις 22 Απριλίου, ο Καναδάς, με πληθυσμό 38 εκατομμυρίων, είχε περίπου 38.400 επιβεβαιωμένους φορείς COVID-19 και πάνω από 834 θανάτους. Η Ταϊβάν, με πληθυσμό 24 εκατομμυρίων, είχε 425 φορείς και 6 θανάτους.

Οι ενέργειες της Ταϊβάν για τον έλεγχο της εξάπλωσης του ιού περιλαμβάνουν την διακοπή όλων των ταξιδιών από την Κίνα (από τις πρώτες μέρες της επιδημίας), την επιβολή υποχρεωτικής καραντίνας δύο εβδομάδων για όλους όσους εισήλθαν πρόσφατα στην Ταϊβάν και την χρήση ανάλυσης «μεγάλων δεδομένων» για την επόπτευση πιθανών φορέων του ιού. Οι αρχές απαγόρευσαν επίσης την εξαγωγή μασκών προσώπου και έδρασαν έγκαιρα για να εξασφαλίσουν τη σταθερή προμήθεια εξοπλισμού ατομικής προστασίας.

Ο Καναδάς αρνήθηκε να επιβάλει ταξιδιωτικούς περιορισμούς στην Κίνα —και δέχθηκε έπαινο από το Πεκίνο για αυτό— και μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχαν περιορισμοί στα καναδικά σύνορα. Οι καναδικές αρχές απέστειλαν επίσης 16 τόνους εξοπλισμού ατομικής προστασίας στην Κίνα στις αρχές Φεβρουαρίου, ενώ οι επαγγελματίες υγείας αναφέρουν τώρα έλλειψη προστατευτικού εξοπλισμού.

Σε ερώτηση γιατί ο Καναδάς δεν επιβάλλει περιορισμούς στα ταξίδια από την Κίνα, η Οττάβα ανέφερε συμβουλές από Καναδούς αξιωματούχους υγείας και τον ΠΟΥ (WHO).

Η Διευθύνουσα Σύμβουλος Δημόσιας Υγείας του Καναδά, κ. Τερέζα Ταμ, η οποία έχει υπηρετήσει ως σύμβουλος του ΠΟΥ, ανέφερε επίσης τη συμβουλή του οργανισμού ως δικαιολογία για την μη επιβολή ταξιδιωτικών περιορισμών στην Κίνα, λέγοντας:
«Μέτρα που επηρεάζουν πολύ αρνητικά μια συγκεκριμένη χώρα που προσπαθεί πολύ σκληρά να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, μπορεί να κάνουν αυτήν την χώρα στο μέλλον να μην μοιραστεί ποτέ κάτι με διαφάνεια με άλλους. Η Κίνα δημοσίευσε πολύ γρήγορα το γονιδίωμα του ιού. Τι κερδίζουν από αυτό; Νομίζω ότι η ιδέα είναι να στηρίξουμε την Κίνα».

Στις πρώτες μέρες της επιδημίας, ο ΠΟΥ συνέστησε να μην επιβληθούν ταξιδιωτικοί περιορισμοί στην Κίνα, με τον Γενικό Διευθυντή Tedros Adhanom Ghebreyesus να εκφράζει «σεβασμό και ευγνωμοσύνη στην Κίνα για αυτό που κάνει», και λέγοντας ότι ο ΠΟΥ «αντιτίθεται σε κάθε περιορισμό για ταξίδια και εμπόριο ή σε άλλα μέτρα κατά της Κίνας».

Ο Γου Σε-τσι, επίκουρος καθηγητής στην Σχολή Ναυπηγικής Τεχνολογίας του πανεπιστημίου της Ταϊπέι, δήλωσε στην Epoch Times ότι ο ΠΟΥ «παίρνει την πλευρά της Κίνας» και ότι αυτό είχε επικίνδυνες συνέπειες.

«Η πραγματικότητα είναι ότι η πανδημία έχει γίνει σοβαρή σε όλο τον κόσμο», είπε ο Γου.

[Δείτε εδώ το διάγραμμα.]

Διαβάστε το διάγραμμα σε μορφή κειμένου: 

2019

17 Νοεμβρίου:

Ο πρώτος φορέας του ιού εμφανίζεται — ένας 55χρονος από την επαρχία Χουμπέι— σύμφωνα με την South China Morning Post, με πηγή κυβερνητικά έγγραφα.

1 Δεκεμβρίου:

Ο πρώτος καταγεγραμμένος ασθενής, ένας άντρας στα 70, κλινήρης από εγκεφαλικό επεισόδιο, αρρωσταίνει. Δεν έχει καμία σύνδεση με την αγορά θαλασσινών της πόλης Γουχάν. Αυτό το κρούσμα παρουσιάζεται μία εβδομάδα νωρίτερα από τον επίσημο απολογισμό, σύμφωνα με τον οποίον ο πρώτος ασθενής εμφανίστηκε στις 8 Δεκεμβρίου.

Μέσα Δεκεμβρίου:

Εμφανίζονται τα πρώτα στοιχεία για μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο μεταξύ στενών επαφών, σύμφωνα με μελέτη της 29ης Ιανουαρίου.

Ένας ασθενής βοηθούμενος από μέλη ιατρικού προσωπικού που φορούν προστατευτικές στολές λόγω του θανατηφόρου ιού που εμφανίστηκε στην πόλη, καθώς κατεβαίνει από ένα ασθενοφόρο στην Γουχάν στην κεντρική επαρχία Χουμπέι της Κίνας, 26 Ιανουαρίου 2020. (STR/AFP μέσω Getty Images)

 

27 Δεκεμβρίου:

Ένα κινεζικό εργαστήριο καταγράφει την αλληλουχία του μεγαλύτερου μέρους του γονιδιώματος του ιού από δείγματα ασθενούς 65 ετών, και αναφέρει τα ευρήματα σε υπαλλήλους υγείας του Γουχάν και στην κινεζική Ακαδημία Ιατρικών Επιστημών.

30 Δεκεμβρίου:

Ο γιατρός Λι Γουενλιάνγκ του Γουχάν μιλάει για το εύρημα με τους πρώην συμφοιτητές του της ιατρικής σχολής, στην κινεζική πλατφόρμα WeChat, προειδοποιώντας τους να λάβουν προληπτικά μέτρα. [Το WeChat είναι παρόμοιο του Facebook.]

Αργότερα εκείνη την ημέρα, το Κεντρικό Νοσοκομείο του Γουχάν διαβιβάζει μια ειδοποίηση από την Επιτροπή Υγείας του Γουχάν που προειδοποιεί τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας να μην διαδίδουν πληροφορίες σχετικά με την «άγνωστη πνευμονία», αλλιώς θα αντιμετωπίσουν πιθανές κυρώσεις.

Η Επιτροπή Υγείας του Γουχάν εκδίδει επείγουσα ειδοποίηση, ζητώντας από τα νοσοκομεία να αναφέρουν τυχόν «ασθενείς πνευμονίας με άγνωστες αιτίες».

31 Δεκεμβρίου:

Η Επιτροπή Υγείας του Γουχάν επιβεβαιώνει 27 κρούσματα μιας άγνωστης νόσου πνευμονίας, αλλά είπε ότι «μπορεί να προληφθεί και να ελεγχθεί». Δήλωσε επίσης ότι δεν έχουν υπάρξει λοιμώξεις των εργαζομένων στον τομέα της υγείας και δεν υπάρχουν εμφανείς ενδείξεις ότι η ασθένεια μπορεί να εξαπλωθεί μεταξύ ανθρώπων.

Οι κινεζικές αρχές ενημερώνουν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) για την εμφάνιση της νόσου.

Τα «Κέντρα Ελέγχου Νόσων» της Ταϊβάν (CDC) αρχίζουν να παρακολουθούν τους επιβάτες που φτάνουν από το Γουχάν.

Μια εικόνα υπολογιστή δημιουργημένη από την Nexu Science Communication μαζί με το Trinity College στο Δουβλίνο, δείχνει ένα μοντέλο που είναι δομικά αντιπροσωπευτικό ενός ιού beta-coronavirus, του τύπου του ιού που σχετίζεται με την επιδημία της Γουχάν COVID-19. Η εικόνα δόθηκε στο Reuters στις 18 Φεβρουαρίου 2020. (NEXU Science Communication/μέσω Reuters)

 

2020

1 Ιανουαρίου:

Αξιωματούχος της Επαρχιακής Επιτροπής Υγείας της Χουμπέι λέει σε μια εταιρεία γονιδιωματικής να σταματήσει τη δοκιμή δειγμάτων ιού και να καταστρέψει όλα τα υπάρχοντα δείγματα.

2 Ιανουαρίου:

Το εργαστήριο ιολογίας του Γουχάν, που ανήκει στην κυβέρνηση, αποκτά το πλήρες γονιδίωμα του ιού. Αυτές οι πληροφορίες δεν δημοσιοποιούνται έως επτά ημέρες αργότερα.

Το «Ναυτικό πανεπιστήμιο μηχανικής του ΛΑΣ» στο Γουχάν, ένα στρατιωτικό πανεπιστήμιο, απαγορεύει την είσοδο σε επισκέπτες των οποίων η θερμοκρασία του σώματος είναι πάνω από 100,4 βαθμούς Φαρενάιτ, σύμφωνα με μια εσωτερική ανακοίνωση που διέρρευσε.

3 Ιανουαρίου:

Η τοπική αστυνομία καλεί τον Λι και τον επιπλήττει για «διάδοση φημών».

Η Εθνική Επιτροπή Υγείας εκδίδει ανακοίνωση στους ερευνητές να παραδώσουν τα δείγματα του ιού σε καθορισμένες υπηρεσίες «ανίχνευσης παθογόνων» ή να τα καταστρέψουν.

5 Ιανουαρίου:

Το CDC της Ταϊβάν αρχίζει να παρακολουθεί όλα τα άτομα που είχαν ταξιδέψει στο Γουχάν τις τελευταίες 14 ημέρες σε περίπτωση που έχουν συμπτώματα ασθένειας.

Η προεδρική φρουρά πραγματοποιεί την τελετή υποστολής της εθνικής σημαίας της Ταϊβάν στην Πλατεία Ελευθερίας, καθώς η εξάπλωση της νόσου του κορωνοϊού (COVID-19) συνεχίζεται, στην Ταϊπέι, Ταϊβάν, 1 Απριλίου 2020. (Ann Wang/Reuters)

 

7 Ιανουαρίου:

Ο Λι μολύνεται με τον ιό ενώ νοσηλεύει έναν φορέα ασθενή. Πεθαίνει αργότερα από τον ιό στις 7 Φεβρουαρίου.

Ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ εμπλέκεται στην αντίδραση της Κίνας για τον ιό, εκδίδοντας την πρώτη εντολή περιορισμού. Δεν δημοσιοποιείται έως τον Φεβρουάριο.

9 Ιανουαρίου:

Ο ΠΟΥ «συμβουλεύει κατά της εφαρμογής οποιωνδήποτε ταξιδιωτικών ή εμπορικών περιορισμών στην Κίνα».

Ο Σιου Τζιενγκουό, επικεφαλής ειδικός στην ιατρική ομάδα ανταπόκρισης, λέει στα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης ότι ερευνητές χαρτογράφησαν την πλήρη ακολουθία του ιού δύο ημέρες νωρίτερα και πιστεύουν ότι είναι ένας νέος κορωνοϊός.

11 Ιανουαρίου:

Οι κινεζικές υγειονομικές αρχές δίνουν την ακολουθία του γονιδιώματος στον ΠΟΥ.

Ένα τηλεοπτικό στιγμιότυπο, αποθηκευμένο από τον ιστότοπο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, δείχνει τον επικεφαλής του ΠΟΥ, Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους, να παραδίδει μια διαδικτυακή ενημέρωση για τον ιό του ΚΚΚ στα κεντρικά γραφεία του ΠΟΥ στην Γενεύη, στις 23 Μαρτίου 2020. (AFP μέσω Getty Images)

 

13 Ιανουαρίου:

Η Ταϊλάνδη επιβεβαιώνει το πρώτο της κρούσμα — ένας Κινέζος τουρίστας από το Γουχάν— στην πρώτη γνωστή περίπτωση εκτός της Κίνας.

14 Ιανουαρίου:

Ο ΠΟΥ λέει ότι οι κινεζικές αρχές δεν βρήκαν σαφή στοιχεία για μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σημειώνει επίσης ότι είναι δυνατή η «περιορισμένη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο, πιθανώς μεταξύ οικογενειών».

15 Ιανουαρίου:

Ο πρώτος επιβεβαιωμένος ασθενής των ΗΠΑ, ένας άνδρας από την πολιτεία της Ουάσινγκτον, επιστρέφει από το Γουχάν.

Κινέζοι αξιωματούχοι λένε ότι ο κίνδυνος μετάδοσης από άνθρωπο σε άνθρωπο είναι χαμηλός.

21 Ιανουαρίου:

Αναφέρθηκε ο πρώτος φορέας στην Ταϊβάν. Η κυβέρνηση αλλάζει τις διαδικασίες ελέγχου των συνόρων. Τα άτομα που καταφθάνουν από περιοχές υψηλού κινδύνου υφίστανται υποχρεωτική καραντίνα κατ’ οίκον για 14 ημέρες. Η κυβέρνηση ανακοινώνει την απαγόρευση των εξαγωγών προστατευτικών μασκών προσώπου.

Η Καναδή υπουργός Υγείας Πέιττυ Χατζντού επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχουν σχέδια για την επιβολή ταξιδιωτικών περιορισμών σε ταξιδιώτες από την Κίνα.

22 Ιανουαρίου:

Ο Καναδάς ανακοινώνει ότι οι επιβάτες που φτάνουν σε μεγάλα αεροδρόμια θα υποβληθούν σε επιπλέον ερωτήσεις για να βρεθεί αν έχουν ταξιδέψει στο Γουχάν. Τα άτομα που εμφανίζουν συμπτώματα καλούνται να αυτοαπομονωθούν εθελοντικά για 14 ημέρες.

Τουρίστες με μάσκα στην περιοχή διεθνών αφίξεων στο Αεροδρόμιο Πήρσον του Τορόντο, Καναδάς, 26 Ιανουαρίου 2020. (Cole Burston/AFP μέσω Getty Images)

 

23 Ιανουαρίου:

Το Γουχάν επιβάλλει περιορισμό κατ΄ οίκον. Μέχρι τότε, περίπου 5 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν εγκαταλείψει την πόλη χωρίς να έχουν ελεγχθεί για τον ιό. Μια έρευνα του Μαρτίου εκτιμά ότι το 86 τοις εκατό όλων των μεταδόσεων του ιού δεν είχε καταγραφεί πριν από τους περιορισμούς ταξιδιού της 23ης Ιανουαρίου.

25 Ιανουαρίου:

Ο πρώτος φορέας του Καναδά γίνεται γνωστός, ένας άνδρας στο Τορόντο που είχε ταξιδέψει πριν λίγες μέρες στο Γουχάν.

27 Ιανουαρίου:

Οι αρχές στην επαρχία Χουμπέι λένε ότι θα διαθέσουν 100.000 νοσοκομειακά κρεβάτια για τους νέους ασθενείς.

Ο δήμαρχος του Γουχάν Τζόου Σιενγουάνγκ παραδέχεται ότι η αποκάλυψη της ύπαρξης της επιδημίας δεν ήταν έγκαιρη, αλλά επιχειρεί να μετατοπίσει την ευθύνη στην κεντρική κυβέρνηση, αναφέροντας ότι χρειαζόταν άδεια από ανώτερα άτομα πριν δημοσιεύσει πληροφορίες.

Το Πεκίνο παρατείνει τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου και κλείνει τα σχολεία επ’ αόριστον.

Η Ταϊβάν συνδυάζει το ιστορικό ταξιδιού των τελευταίων 14 ημερών με την κάρτα υγείας, επιτρέποντας την παρακολούθηση ατόμων με υψηλό κίνδυνο λόγω των πρόσφατων ταξιδιών σε πληγείσες περιοχές.

28 Ιανουαρίου:

Η Ταϊβάν απαιτεί από όλους εκείνους που ταξιδεύουν από την Κίνα να μπουν σε υποχρεωτική καραντίνα.

Στρατιώτες από στρατιωτικές χημικές μονάδες συμμετέχουν σε μια άσκηση που διοργανώνεται από την τοπική κυβέρνηση της Νέας Ταϊπέι για την πρόληψη της εξάπλωσης του κορωνοϊού COVID-19, στην περιοχή Σιντιέν της Νέας Ταϊπέι, Ταϊβάν, 14 Μαρτίου 2020. (Sam Yeh/AFP μέσω Getty Images)

 

30 Ιανουαρίου:

Ο ΠΟΥ κηρύσσει παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την επιδημία. Ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ Γκεμπρεγέσους, λέει: «Ο ΠΟΥ δεν συνιστά και στην πραγματικότητα αντιτίθεται σε ταξιδιωτικούς και εμπορικούς περιορισμούς ή σε άλλα μέτρα κατά της Κίνας», ενώ συγχαίρει επίσης την Κίνα για την αντίδρασή της στην επιδημία.

31 Ιανουαρίου:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες κηρύσσουν έκτακτη ανάγκη για τη δημόσια υγεία, επιβάλλουν ταξιδιωτικούς περιορισμούς σε όσους βρίσκονταν στην Κίνα τις προηγούμενες 14 ημέρες.

3 Φεβρουαρίου:

Εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Πεκίνου επαινεί τον Καναδά για το ότι δεν επέβαλε ταξιδιωτικούς περιορισμούς στην Κίνα, ενώ επιπλήττει τις Ηνωμένες Πολιτείες για τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς.

5 Φεβρουαρίου:

Σε απάντηση σε ερωτήσεις βουλευτών της αντιπολίτευσης σχετικά με τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς, η επικεφαλής Δημόσιας Υγείας του Καναδά,Τερέζα Ταμ, επαναλαμβάνει ότι «ο ΠΟΥ συμβουλεύει εναντίον οποιουδήποτε είδους ταξιδιωτικών και εμπορικών περιορισμών». Προσθέτει ότι: «Μέτρα που επηρεάζουν πολύ αρνητικά μια συγκεκριμένη χώρα που προσπαθεί πολύ σκληρά να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, μπορεί να κάνει αυτήν την χώρα στο μέλλον να μην μοιραστεί ποτέ κάτι με διαφάνεια με άλλους. Η Κίνα δημοσίευσε πολύ γρήγορα το γονιδίωμα του ιού. Τι κερδίζουν από αυτό; Νομίζω ότι η ιδέα είναι να στηρίξουμε την Κίνα».

Η επικεφαλής Δημόσιας Υγείας Τερέζα Ταμ μιλά κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην Οττάβα, 26 Μαρτίου 2020. (The Canadian Press/Adrian Wyld)

 

6 Φεβρουαρίου:

Πάνω από 50 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ταϊβάν, της Αυστραλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, ανακοίνωσαν ταξιδιωτικούς περιορισμούς για την Κίνα.

Κινέζος εκπρόσωπος επιπλήττει επιθετικά τις χώρες που εφαρμόζουν ταξιδιωτικούς περιορισμούς για την επιδημία, λέγοντας: «εκφράζουμε την λύπη μας και αντιτασσόμαστε στις χώρες που δεν συμμορφώνονται με τις επαγγελματικές συστάσεις του ΠΟΥ».

9 Φεβρουαρίου:

Το υπουργείο Εξωτερικών του υπουργού Φρανσουά-Φιλίπ Σαμπάν ανακοινώνει ότι ο Καναδάς έχει στείλει 16 τόνους εξοπλισμού ατομικής προστασίας, όπως μάσκες και γάντια, στην Κίνα.

17 Φεβρουαρίου:

Η υπουργός Υγείας του Καναδά Πέιττυ Χατζντού λέει ότι «η Κίνα ήταν πολύ ανοιχτή. Τώρα κάποιοι θα πουν, ‘Ήταν επαρκώς ανοιχτή;’ και ‘πόσο γρήγορα έδωσε πληροφορίες;’ Αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι μέσα σε μια εβδομάδα περίπου δήλωσαν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και ως εκ τούτου και σε όλες τις χώρες εταίρους, ότι είχαν μια επιδημία μπροστά τους».

Η υπουργός Υγείας Πέιττυ Χατζντού μιλά κατά τη διάρκεια της «Περιόδου Ερωτήσεων» στη Βουλή των Κοινοτήτων στην Οττάβα, 10 Δεκεμβρίου 2019. (The Canadian Press/Adrian Wyld)

 

29 Φεβρουαρίου:

Ο ΠΟΥ επαναλαμβάνει ότι συνιστά «κατά της εφαρμογής ταξιδιωτικών ή εμπορικών περιορισμών προς χώρες που αντιμετωπίζουν εξάπλωση της COVID-19».

13 Μαρτίου:

Η Οττάβα ανακοινώνει ότι οι διεθνείς πτήσεις θα περιορίζονται σε συγκεκριμένα αεροδρόμια.

Η Καναδή υπουργός Υγείας Πέιττυ Χατζντού δηλώνει: «Οι Καναδοί πιστεύουν ότι μπορούμε να το σταματήσουμε στα σύνορα. Αλλά αυτό που βλέπουμε είναι μια παγκόσμια πανδημία, που σημαίνει ότι τα συνοριακά μέτρα είναι εξαιρετικά αναποτελεσματικά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορούν να προκαλέσουν ζημία. Το βλέπουμε αυτό σε χώρες που έκαναν το χειρότερο, [δηλαδή] είχαν τα πιο αυστηρά σύνορα».

Ο Καναδός πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντώ δηλώνει: «Πριν από μερικές εβδομάδες, στις αρχές, υπήρξαν συζητήσεις για το κατά πόσον θα έπρεπε ή όχι να κλείσουμε εντελώς τα σύνορά μας με την Κίνα όπως έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν το κάναμε, και καταφέραμε να το διαχειριστούμε με τρόπο που επέτρεψε τον έλεγχο και την μη εξάπλωση του ιού, που μας δίνει την αυτοπεποίθηση ότι οι αξιωματούχοι δημόσιας υγείας μας μάς δίνουν τις σωστές συστάσεις για τον Καναδά».

16 Μαρτίου:

Ο Καναδάς περιορίζει αυστηρά τις διεθνείς πτήσεις, απαγορεύει την είσοδο σε διεθνείς επισκέπτες και επιτρέπει μόνο Αμερικανούς, διπλωμάτες και πληρώματα πτήσεων.

Ο πρωθυπουργός του Καναδά, Τζάστιν Τρουντώ, μιλά κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου για την κατάσταση του COVID-19 στον Καναδά από την κατοικία του στην Οττάβα του Καναδά, 23 Μαρτίου 2020. (Dave Chan/AFP μέσω Getty Images)

 

18 Μαρτίου:

Ο Καναδάς και οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοινώνουν το κλείσιμο των συνόρων σε μη απαραίτητη κυκλοφορία.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο αναφέρει ότι το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα απέκρυψε λεπτομέρειες σχετικά με την επιδημία, προειδοποιώντας ότι μια παρόμοια κατάσταση θα μπορούσε να επανεμφανιστεί  «εάν δεν ερευνήσουμε ολοκληρωτικά τι έγινε».

22 Μαρτίου:

Οι γιατροί και νοσοκόμες του Οντάριο αναφέρουν έλλειψη ατομικού προστατευτικού εξοπλισμού για τους επαγγελματίες υγείας, χαρακτηρίζοντάς την «επείγουσα προτεραιότητα».

2 Απριλίου:

Η υπουργός Υγείας του Καναδά, Πέιττυ Χατζντού, λέει ότι η Οττάβα δεν έχει κανένα λόγο να πιστεύει ότι τα ποσοστά μεταδοτικότητας και θνησιμότητας του Πεκίνου είναι πλαστά και προσθέτει ότι ο Καναδάς βασίζεται στον ΠΟΥ για να συντονίσει τη συλλογή δεδομένων από διάφορες χώρες. Όταν ένας δημοσιογράφος ρωτά αν οι αριθμοί του ΠΟΥ μπορούν να είναι αξιόπιστοι σε περίπτωση που η Κίνα δεν είναι αξιόπιστη, κατηγορεί τον δημοσιογράφο ότι ενισχύει θεωρίες συνωμοσίας.

7 Απριλίου:

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επικρίνει τον ΠΟΥ για το ότι είναι «υπερβολικά εστιασμένος στην Κίνα» και λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παρακρατήσουν την χρηματοδότηση για τον ΠΟΥ.
«Ο ΠΟΥ πραγματικά έχασε την ευκαιρία. Για κάποιον λόγο, ενώ χρηματοδοτείται κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι υπερβολικά εστιασμένος στην Κίνα. Θα το εξετάσουμε αυτό καλά. Ευτυχώς, απέρριψα τις συμβουλές τους για τη διατήρηση των συνόρων μας ανοιχτών στην Κίνα από νωρίς. Γιατί μας έδωσαν μια τέτοια λανθασμένη σύσταση;» Ο Τραμπ είπε σε ένα tweet.

Οι Bowen Xiao, Eva Fu, Cathy He και Omid Ghoreishi συνέβαλαν σε αυτό το άρθρο. 

Πώς διαφέρει η Epoch Times από άλλα μέσα;

Η Epoch Times είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη ανεξάρτητη εφημερίδα στην Αμερική. Είμαστε διαφορετικοί από άλλους οργανισμούς μέσων μαζικής ενημέρωσης επειδή δεν επηρεαζόμαστε από καμία κυβέρνηση, εταιρεία ή πολιτικό κόμμα. Ο μόνος μας στόχος είναι να φέρουμε στους αναγνώστες μας ακριβείς πληροφορίες και να είμαστε υπεύθυνοι στο κοινό. Δεν ακολουθούμε την ανθυγιεινή τάση της δημοσιογραφίας που υπηρετεί μια ατζέντα, πολύ κοινή στο σημερινό περιβάλλον των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Αντ’ αυτού, χρησιμοποιούμε τις αρχές μας της Αλήθειας και Παράδοσης ως πυξίδα.