ΣΤΑΘΗΣ ΒΕΡΓΗΣ

Η Μελάνια Τραμπ επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο με το νέο ντοκιμαντέρ «Melania», μια φιλόδοξη παραγωγή της Amazon MGM Studios που υπόσχεται μια άνευ προηγουμένου ματιά στις 20 ημέρες που προηγήθηκαν της δεύτερης εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τον Ιανουάριο του 2025. Η παγκόσμια κυκλοφορία της ταινίας έχει οριστεί για τις 30 Ιανουαρίου 2026, έπειτα από μια αλυσίδα εκδηλώσεων  υψηλού προφίλ, που περιλαμβάνουν ιδιωτική προβολή στον Λευκό Οίκο και επίσημη πρεμιέρα στο Kennedy Center στην Ουάσιγκτον.

Το ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθεσία του Μπρετ Ράτνερ (Brett Ratner), αποτελεί τη μεγαλύτερη, οικονομικά, συμφωνία που έχει γίνει ποτέ για το είδος, καθώς η Amazon φέρεται να κατέβαλε 40 εκατομμύρια δολάρια για τα δικαιώματα, ενώ επιπλέον 35 εκατομμύρια διατέθηκαν για την προώθησή του. Το περιεχόμενο βασίζεται σε ακατέργαστο υλικό που καταγράφει τη Μελάνια Τραμπ σε καίριες στιγμές προετοιμασίας: από ιδιωτικές συζητήσεις και συναντήσεις με συμβούλους, μέχρι σκηνές οικογενειακής καθημερινότητας και παρασκηνιακές αποφάσεις που μέχρι σήμερα δεν είχαν δει το φως της δημοσιότητας.

Η ίδια περιγράφει την ταινία ως «μια ιδιωτική, αδιάσπαστη ματιά» στη ζωή της, υπογραμμίζοντας ότι είναι η πρώτη φορά που το κοινό παρακολουθεί τη μετάβαση προς την ιδιότητα της first lady μέσα από τα μάτια της ίδιας της πρωταγωνίστριας. Όπως σημειώνει, το ντοκιμαντέρ ισορροπεί ανάμεσα στην οικογένεια, την επιχειρηματική δραστηριότητα και τη φιλανθρωπία, καταγράφοντας μια «αξιοσημείωτη διαδρομή» σε μια περίοδο έντονης πολιτικής και προσωπικής φόρτισης.

Λίγες ημέρες πριν από την επίσημη κυκλοφορία, η Μελάνια Τραμπ βρέθηκε στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, όπου χτύπησε την καμπάνα έναρξης της συνεδρίασης, σε μια κίνηση με έντονο συμβολισμό. Φορώντας μαύρο μακρύ φόρεμα με φαρδιά ζώνη, μίλησε για τη δύναμη της αφήγησης, δηλώνοντας ότι «το ισχυρό storytelling διαμορφώνει την κουλτούρα και, τελικά, κινεί και τις αγορές», προσθέτοντας πως η πολιτιστική επιρροή σύντομα θα σταθεί ισάξια με την οικονομική ισχύ.

Του ντοκιμαντέρ είχε προηγηθεί το βιβλίο απομνημονευμάτων «Melania», που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2024 και έγινε άμεσα bestseller. Στις σελίδες του, η Μελάνια Τραμπ ανατρέχει στην παιδική της ηλικία στη Σλοβενία, την καριέρα της στο μόντελινγκ, τη γνωριμία της με τον Ντόναλντ Τραμπ και τη ζωή της στον Λευκό Οίκο, ενώ δεν αποφεύγει πολιτικά ευαίσθητα ζητήματα, όπως  η στάση της υπέρ της αυτονομίας των γυναικών στις αποφάσεις για το σώμα τους.

Παράλληλα, η δημόσια παρουσία της συνοδεύεται από πολιτικές πρωτοβουλίες. Τον Δεκέμβριο του 2025 προώθησε το νομοσχέδιο «Take It Down Act», το οποίο ποινικοποιεί τη δημοσίευση ιδιωτικών εικόνων χωρίς συναίνεση και εγκρίθηκε σχεδόν ομόφωνα από το Κογκρέσο. Ακόμη και ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ σχολίασε με χιούμορ ότι δεν γνώριζε λεπτομέρειες για το σχέδιο, εκφράζοντας ωστόσο τη βεβαιότητά του πως «θα είναι φανταστικό για τα παιδιά».

Με το ντοκιμαντέρ «Melania», η Μελάνια Τραμπ φαίνεται να επιχειρεί κάτι περισσότερο από μια απλή καταγραφή γεγονότων: μια συνειδητή παρέμβαση στη δημόσια εικόνα της, μέσα από τον φακό της προσωπικής αφήγησης, σε μια εποχή όπου η πολιτική, η εικόνα και η κουλτούρα συγκλίνουν περισσότερο από ποτέ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν διακριτικά αλλά αποφασιστικά τη στρατιωτική τους παρουσία στη Μέση Ανατολή, όχι με επιπλέον «δύναμη πυρός» αλλά με προηγμένα μέσα ηλεκτρονικού πολέμου. Μέσα σε λίγες ώρες, αμερικανικές δυνάμεις ανέπτυξαν στην περιοχή δύο σπάνια αεροσκάφη ειδικών αποστολών: ένα αεροσκάφος συλλογής πληροφοριών Boeing RC-135 και, κυρίως, το ολοκαίνουργιο Gulfstream EA-37B Compass Call II. Το EA-37B αποτελεί την πιο πρόσφατη και προηγμένη πλατφόρμα ηλεκτρονικού πολέμου της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας και αυτή φαίνεται να είναι η πρώτη επιχειρησιακή του ανάπτυξη στην περιοχή. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως σαφής ένδειξη ότι η Ουάσιγκτον προετοιμάζεται για ηλεκτρονική κυριαρχία στον εναέριο χώρο του Ιράν, πέρα από τη συνήθη επίδειξη συμβατικής ισχύος.

Το EA-37B Compass Call II δεν είναι βομβαρδιστικό — ωστόσο, για έναν σύγχρονο αντίπαλο μπορεί να αποδειχθεί το πιο τρομακτικό όπλο της αμερικανικής φαρέτρας. Εντάχθηκε σε υπηρεσία μόλις τον Αύγουστο του 2024 και έχει σχεδιαστεί ώστε να παραλύει πλήρως την αμυντική υποδομή ενός κράτους χωρίς να ρίχνει ούτε μία συμβατική βόμβα. Με ισχυρά συστήματα ηλεκτρονικών παρεμβολών, το EA-37B μπορεί να τυφλώνει ραντάρ προηγμένης αντιαεροπορικής άμυνας, εμποδίζοντάς τα να εντοπίζουν και να εγκλωβίζουν εισερχόμενα μαχητικά. Παράλληλα, διαθέτει δυνατότητες παρεμβολής επικοινωνιών, διακόπτοντας το «νευρικό σύστημα» της διοίκησης και ελέγχου του αντιπάλου, καθώς και διακοπής σημάτων σε οποιοδήποτε σύστημα εκπέμπει, από μη επανδρωμένα αεροσκάφη μέχρι πυραυλικές συστοιχίες επιφανείας-αέρος. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια «συσκευή αποπροσανατολισμού» ολόκληρης της εχθρικής άμυνας, ικανή να αχρηστεύει ψηφιακά τα όπλα του αντιπάλου πριν αυτά προλάβουν να χρησιμοποιηθούν.

Η εμφάνιση αυτών των ηλεκτρονικών μέσων στον ορίζοντα της Μέσης Ανατολής εκλαμβάνεται ως προετοιμασία πεδίου για πιθανά μυστικά (stealth) πλήγματα εναντίον στόχων στο Ιράν. Σύμφωνα με στρατιωτικούς αναλυτές, το EA-37B μπορεί να δημιουργήσει μια «ηλεκτρονική προστατευτική φούσκα», κάτω από την οποία αμερικανικά — ενδεχομένως και ισραηλινά — μαχητικά stealth θα επιχειρούν σχεδόν ανενόχλητα. Συγκεκριμένα, το Compass Call II θα λειτουργούσε συνδυαστικά με μαχητικά 5ης γενιάς όπως τα F-35: σε πρώτο στάδιο θα πλημμυρίσει τα ιρανικά ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης με «θόρυβο» από απόσταση ασφαλείας, μειώνοντας δραστικά την ικανότητά τους να διακρίνουν τα επερχόμενα αεροσκάφη. Έτσι, τα F-35 με το ήδη μικρό ίχνος τους θα γίνουν πρακτικά αόρατα στις αποδυναμωμένες ιρανικές οθόνες. Σε δεύτερο χρόνο, το EA-37B θα μπλοκάρει τις στρατιωτικές επικοινωνίες του Ιράν — τις συχνότητες που χρησιμοποιούν οι πιλότοι και τα κέντρα διοίκησης — ώστε ακόμα κι αν κάποιος χειριστής ραντάρ αντιληφθεί μια ύποπτη κίνηση, να μην μπορεί να δώσει συντεταγμένες ή να διατάξει την εκτόξευση πυραύλου.

Το Ιράν επενδύει επί χρόνια σε μία πολυεπίπεδη (layered) αντιαεροπορική άμυνα, συνδυάζοντας ρωσικής προέλευσης συστήματα (όπως τα προηγμένα S-300) με εγχώριες αναβαθμίσεις και ιδιοκατασκευές. Η στρατηγική αυτή των λεγόμενων ζωνών «anti-access/area denial» (A2/AD) αποσκοπεί στο να αποτρέπει ή να καθιστά εξαιρετικά επικίνδυνη οποιαδήποτε δυτική αεροπορική επιδρομή. Ωστόσο, η ηλεκτρονική επίθεση του EA-37B ουσιαστικά μετατρέπει αυτές τις απαγορευμένες ζώνες σε ‘ανοικτούς διαδρόμους’. Χωρίς αξιόπιστο ραντάρ και επικοινωνίες, οι ιρανικοί αντιαεροπορικοί πύραυλοι — όσο προηγμένοι ή ταχύτατοι κι αν είναι — καθίστανται τυφλοί και αδύναμοι να πλήξουν στόχους. Παράλληλα, η συνεργασία του EA-37B με το αεροσκάφος RC-135, το οποίο λειτουργεί ως «ηλεκτρονική σκούπα» συλλογής σημάτων (ELINT), υποδηλώνει ότι οι ΗΠΑ χαρτογραφούν εντατικά κάθε ενεργή συχνότητα του ιρανικού στρατού, προετοιμάζοντας το έδαφος για να «σβήσουν τα φώτα» στο αμυντικό του δίκτυο αν απαιτηθεί.

Και ενώ εξελίσσονται αυτά τα αθόρυβα παιχνίδια ισχύος στη Μέση Ανατολή, μια πολιτική καταιγίδα μαίνεται στην Ουάσιγκτον. Η απόφαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει την υποστήριξη προς τους Κούρδους συμμάχους στη βόρεια Συρία — ανοίγοντας τον δρόμο για τη στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας κατά των Κούρδων — προκάλεσε πρωτοφανή εξέγερση εντός του ίδιου του κόμματός του. Μια σειρά κορυφαίων Ρεπουμπλικάνων, που έως τώρα στήριζαν πιστά τον πρόεδρο, δημοσιοποίησαν την οργή και ανησυχία τους για το «άδειασμα» των Κούρδων. Ο γερουσιαστής Λίντσεϋ Γκράχαμ — στενός σύμμαχος του Τραμπ στο Κογκρέσο — προχώρησε σε ασυνήθιστα δριμείς επικρίσεις, δηλώνοντας ότι δεν θέλει να δει μια επανάληψη των χαοτικών γεγονότων της Βεγγάζης (2012) «επί χίλια» στη Μέση Ανατολή λόγω της εγκατάλειψης των Κούρδων. Παρομοίασε ουσιαστικά την κίνηση του Τραμπ με το λάθος της Χίλαρυ Κλίντον στη Λιβύη, προειδοποιώντας ότι η προδοσία ενός συμμάχου που πολέμησε τον ISIS στο πλευρό των ΗΠΑ μπορεί να εξελιχθεί σε γεωστρατηγική καταστροφή πολλαπλάσιας κλίμακας. Ο Γκράχαμ, μάλιστα, ανακοίνωσε νομοθετική πρωτοβουλία στο Κογκρέσο — μια τροπολογία με τίτλο «Σώστε τους Κούρδους» — με στόχο να εμποδίσει έμπρακτα την εγκατάλειψη των συμμάχων αυτών. Πρόκειται για ευθεία πολιτική σύγκρουση των Ρεπουμπλικάνων με τον Αμερικανό πρόεδρο στο θέμα της Μέσης Ανατολής, εξέλιξη πρωτόγνωρη στα χρονικά της θητείας Τραμπ.

Την έντονη δυσαρέσκειά τους δεν έκρυψαν ούτε πρώην υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης. Ο Τζον Μπόλτον, που διετέλεσε σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Τραμπ, εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις ασκώντας δριμεία κριτική για την εγκατάλειψη των Κούρδων. Παράλληλα, αναφορές φέρουν και τον υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο — ο οποίος ως αρχιτέκτονας της προηγούμενης στρατηγικής είχε εστιάσει στην ενίσχυση των κουρδικών δυνάμεων και των συμμαχιών «3+1» στην Ανατολική Μεσόγειο — να ανησυχεί βαθύτατα βλέποντας το οικοδόμημά του να απειλείται. Πράγματι, η πολιτική Πομπέο στην περιοχή περιελάμβανε τη στήριξη των Κούρδων κατά του ISIS και την προώθηση συνεργασιών όπως αυτή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ (τη λεγόμενη σύμπραξη 3+1 με συμμετοχή και των ΗΠΑ). Η αιφνίδια μεταστροφή της κυβέρνησης, που τώρα φλερτάρει με την Άγκυρα και τους ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία, θεωρείται ότι τινάζει στον αέρα μια μακροχρόνια αμερικανική στρατηγική στη Μέση Ανατολή. Το γεγονός ότι τόσες ηχηρές προσωπικότητες — από τον Πομπέο και τον Μπόλτον έως τον Γκράχαμ — εκφράζουν ταυτόχρονα την αντίθεσή τους δεν φαίνεται τυχαίο. Αναλυτές εκτιμούν ότι το βαθύ αμερικανικό κατεστημένο ασφάλειας έχει θορυβηθεί έντονα, θεωρώντας ότι διακινδυνεύεται η ίδια η εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και η σταθερότητα της περιοχής. Οι συντονισμένες αντιδράσεις δείχνουν μια άτυπη συμμαχία πολιτικών και στρατιωτικών παραγόντων, που επιχειρούν να αναχαιτίσουν ή να περιορίσουν μια πολιτική την οποία κρίνουν επικίνδυνη.

Σαν να μην έφταναν αυτά, ένα υπόγειο σκάνδαλο διαπλοκής έρχεται να ρίξει λάδι στη φωτιά. Πληροφορίες από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, που διέρρευσαν στον Τύπο, υποστηρίζουν ότι ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας και επί χρόνια φίλος του Τραμπ, Τομ Μπάρακ, ενεργούσε παρασκηνιακά ως άτυπος εκπρόσωπος συμφερόντων της Τουρκίας μέσα στις ΗΠΑ. Ο Μπάρακ — πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, αν και φερόταν να επηρεάζει το περιβάλλον του προέδρου — κατηγορείται ότι διατηρούσε κρυφές οικονομικές δοσοληψίες με την Άγκυρα και προωθούσε τουρκικές επιδιώξεις, ενδεχομένως με αντάλλαγμα ιδίου οφέλους.  Στο μεταξύ, τόσο Ρεπουμπλικανοί όσο και Δημοκρατικοί αξιωματούχοι ζητούν από την κυβέρνηση να επανορθώσει την κατάσταση στη Συρία — κάποιοι προτείνοντας τη δημιουργία αμερικανικής «ασφαλούς ζώνης» προστασίας των Κούρδων από ενδεχόμενες επιθέσεις. Η συνολική εικόνα είναι μια ευρεία εξέγερση της Ουάσιγκτον έναντι της μεσανατολικής πολιτικής του προέδρου: από την εγκατάλειψη των Κούρδων μέχρι τις σκιές συναλλαγών με την Τουρκία, οι βολές τελικά αγγίζουν και τον ίδιο τον Τραμπ, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τις αποφάσεις και τα κίνητρά του.

Ένα από τα πιο σοβαρά διακυβεύματα, όπως σημειώνουν παρατηρητές, είναι η αξιοπιστία των ΗΠΑ ως συμμάχου. Η εντύπωση ότι η Ουάσιγκτον εγκαταλείπει φίλους και εταίρους στη μέση του δρόμου — στην προκειμένη περίπτωση έναν λαό (τους Κούρδους) που πολέμησε «μαζί με εμάς» και έβαλε πλάτη για τη νίκη επί του ISIS — ενδέχεται να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες στην επιρροή και το κύρος της υπερδύναμης. «Η χαμένη αξιοπιστία της Αμερικής» στην περιοχή, μπορεί να εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα για τα αμερικανικά συμφέροντα, καθώς οι σύμμαχοι δύσκολα θα την εμπιστευτούν ξανά εάν νιώσουν προδομένοι. Η ανησυχία αυτή δεν αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή: και σε άλλα μέτωπα — λόγου χάρη στην Ουκρανία — έχει επισημανθεί ότι αν οι ΗΠΑ αλλάζουν στάση αναλόγως πολιτικής ηγεσίας, χώρες που βασίζονται στις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας θα αρχίσουν να επαναπροσδιορίζουν τις συμμαχίες τους.

Στην εποχή του Trump 2.0, ακόμη και οι πιο ισχυροί τραπεζίτες της Wall Street επιλέγουν να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν πρόκειται για πολιτικά ζητήματα. Η άτυπη στρατηγική μοιάζει να είναι μία: χαμογέλα, πες «ναι» και μην τραβάς την προσοχή επάνω σου.

Όμως, όταν μια πρόταση του Ντόναλντ Τραμπ για την αντιμετώπιση της ακρίβειας άγγιξε την ίδια την καρδιά των τραπεζικών κερδών, το κλίμα φάνηκε να αλλάζει και αρκετοί ισχυροί παράγοντες της Wall Street είπαν «όχι» στον Trump, δημοσίως και με έντονο τρόπο.

Το αποτέλεσμα ήταν την Πέμπτη ο Αμερικανός πρόεδρος να καταθέσει αγωγή κατά της JP Morgan Chase και του διευθύνοντος συμβούλου της, Τζέιμι Ντάιμον (Jamie Dimon), με αφορμή το λεγόμενο «debanking» — δηλαδή το κλείσιμο των λογαριασμών του Τραμπ μετά την εισβολή στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021. Τώρα ο Τραμπ ζητά αποζημίωση 5 δισ. δολαρίων.

Η αγωγή πιθανότατα ετοιμαζόταν εδώ και καιρό, αφού ο Τραμπ είχε αφήσει υπαινιγμούς στο παρελθόν. Ωστόσο, η χρονική συγκυρία είναι ενδεικτική: κατατέθηκε μία ημέρα αφότου ο Ντίμον δήλωσε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός ότι η πρόταση Τραμπ να μειωθούν σχεδόν στο μισό τα επιτόκια των πιστωτικών καρτών θα οδηγούσε σε «οικονομική καταστροφή».

Η δημόσια αυτή κριτική μοιάζει να έσπασε έναν άγραφο κανόνα που είχε διαμορφωθεί μεταξύ των ηγετών της αμερικανικής επιχειρηματικής ελίτ: μην πας κόντρα στον Τραμπ, ακόμη κι αν οι πολιτικές του πλήττουν άμεσα τα συμφέροντα της εταιρείας σου.

Όταν, για παράδειγμα, επέβαλε την περασμένη άνοιξη υψηλούς δασμούς που απειλούσαν την κερδοφορία των επιχειρήσεων, οι CEO τήρησαν σιγή. Το ίδιο έγινε όταν επιτέθηκε στη Federal Reserve, της οποίας η ανεξαρτησία θεωρείται κρίσιμη για τη σταθερότητα της οικονομίας. Ακόμη κι όταν άρχισε να εμπλέκεται πιο ενεργά σε ιδιωτικές εταιρείες — ζητώντας μερίδιο από τα έσοδα κολοσσών όπως η Nvidia και η Intel — σχεδόν κανείς δεν αντέδρασε δημοσίως.

Η πραγματικότητα είναι πως ο Τραμπ έχει εξελιχθεί σε φόβητρο για πολλές μεγάλες επιχειρήσεις. Από την έναρξη της δεύτερης θητείας του, αυτός και η κυβέρνησή του έχουν ερευνήσει, μηνύσει ή κατηγορήσει εταιρείες που θεωρούν εχθρικές, όπως το CBS, τους New York Times και τη Wall Street Journal. Παράλληλα, έχει απειλήσει εταιρείες όπως η Apple με βαρείς δασμούς, ενώ φέρεται να προσπάθησε να μπλοκάρει κινήσεις της Exxon στη Βενεζουέλα, επειδή δεν του άρεσε η στάση του διευθύνοντος συμβούλου της.

Στο παρασκήνιο, ορισμένες επιχειρηματικές ομάδες επεξεργάζονταν σχέδια αντίδρασης για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Όμως αυτά τα σχέδια δεν προχώρησαν, καθώς πολλοί CEO φοβούνται τις συνέπειες μιας πιθανής σύγκρουσης με τον Λευκό Οίκο.

Για τη Wall Street, η «κόκκινη γραμμή» ξεπεράστηκε όταν ο Τραμπ πρότεινε πλαφόν 10% στα επιτόκια των πιστωτικών καρτών. Σε ανάρτησή του στο Truth Social, στις 9 Ιανουαρίου, ο πρόεδρος υποστήριξε ότι οι εταιρείες καρτών «δεν θα κλέβουν πια τον κόσμο», αναφερόμενος στο μέσο επιτόκιο γύρω στο 20%. Αν και ένα τέτοιο μέτρο πιθανότατα απαιτεί έγκριση από το Κογκρέσο, η δήλωση ήταν αρκετή για να αναστατώσει τη Wall Street, οδηγώντας σε ασυνήθιστα επικριτικές τοποθετήσεις.

Η διευθύνων σύμβουλος της Citigroup, Τζέιν Φρέιζερ (Jane Fraser), δήλωσε ξεκάθαρα ότι το πλαφόν επιτοκίων «δεν είναι κάτι που μπορούν να στηρίξουν».

Ο διευθύνων σύμβουλος της Bank of America, Μπράιαν Μόυνιχαν (Brian Moynihan), τόνισε ότι ένα τέτοιο όριο θα οδηγούσε σε περιορισμό της πίστωσης: λιγότεροι άνθρωποι θα έπαιρναν κάρτες και θα μειωνόταν και το διαθέσιμο υπόλοιπο για χρήση.

Όμως η δήλωση του Ντάιμον στο Νταβός ήταν πιο «μετωπική». Και αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς προέρχεται από την πιο ισχυρή φιγούρα της Wall Street — και από κάποιον που έχει ήδη τεταμένο ιστορικό με τον Τραμπ:

Το 2018, σε σχόλιο που ανακάλεσε σχεδόν αμέσως, ο Ντάιμον είχε πει ότι θα μπορούσε να νικήσει τον Τραμπ σε εκλογική αναμέτρηση «γιατί είμαι εξίσου σκληρός, αλλά πιο έξυπνος».

Στη δεύτερη θητεία του Τραμπ, ο Ντάιμον προσπάθησε να κρατήσει πιο ισορροπημένη στάση. Στο Νταβός ανέφερε ότι διαφωνεί με κάποιες πολιτικές του προέδρου, ότι συμφωνεί με άλλες, όμως απέφυγε να εξηγήσει γιατί οι CEO δεν αντιδρούν περισσότερο.

Ίσως να είχε ήδη διδαχθεί. Ωστόσο, μετά από μια μάλλον ήπια δήλωσή του για τα επιτόκια καρτών — ότι θα ήταν «δραματικό για τις subprime κάρτες» — καθώς και τη στάση του σχετικά με την ποινική έρευνα κατά του προέδρου της Fed («δεν είναι καλή ιδέα»), ο Τραμπ έβαλε προσωπικά στο στόχαστρο τον Ντάιμον . Στις 15 Ιανουαρίου, είπε ότι ο Ντάιμον «πιθανόν θέλει υψηλότερα επιτόκια», υπαινισσόμενος πως έτσι κερδίζει περισσότερα χρήματα. Δύο ημέρες αργότερα, αφότου η Wall Street Journal ανέφερε ότι ο Τραμπ είχε προσφέρει στον Ντίμον τη θέση του επικεφαλής της Fed, ο πρόεδρος ανακοίνωσε πως θα προχωρήσει σε αγωγή, διαψεύδοντας την είδηση της προσφοράς θέσης.

«Δεν έγινε ποτέ τέτοια προσφορά και, στην πραγματικότητα, θα μηνύσω την JP Morgan Chase μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες για το λανθασμένο και ακατάλληλο DEBANKING μου μετά τη διαμαρτυρία της 6ης Ιανουαρίου», έγραψε ο Τραμπ στο Truth Social.