OPINION

Ανάλυση ειδήσεων

Σε μια όλο και πιο κορεσμένη κινεζική αγορά οχημάτων μηδενικών εκπομπών (ZEV, ΟΜΕ), μόνο λίγες εταιρείες θα επιβιώσουν από τις καταστροφικές δυνάμεις του ανταγωνισμού και θα παραμείνουν έως το 2030, σύμφωνα με μια νέα ετήσια αναφορά με τίτλο Global Automotive Outlook της εταιρείας παγκόσμιας συμβουλευτικής AlixPartners.

Το έγγραφο εκτιμά ότι μόνο 15 από τις σήμερα ενεργές 129 εταιρείες ΟΜΕ της Κίνας θα είναι οικονομικά βιώσιμες και θα επιβιώσουν έως το 2030.

Επίσης τονίζει κάποια από τα κρίσιμα χαρακτηριστικά του «νέου λειτουργικού μοντέλου» της Κίνας για κατασκευαστές ΟΜΕ, όπως γρηγορότερη πρόσβαση στην αγορά, με 40% έως 50% λιγότερη επένδυση και ένα πλεονέκτημα κόστους 30%. Αυτά τα χαρακτηριστικά δίνουν την δυνατότητα σε Κινέζους κατασκευαστές να ελέγχουν σχεδόν τα δύο τρίτα της εγχώριας αγοράς και να πάρουν 10% της ευρωπαϊκής αγοράς έως το 2030, σύμφωνα με την έρευνα.

Ωστόσο, το έγγραφο τονίζει ότι η απόκτηση μεριδίου αγοράς εγχώρια και στο εξωτερικό ίσως δεν είναι αρκετή για τους περισσότερους κατασκευαστές ΟΜΕ για να γίνουν οικονομικά βιώσιμοι και να επιβιώσουν στον έντονο ανταγωνισμό. Η βιομηχανία στην Κίνα αναφέρεται στα ΟΜΕ ως «οχήματα νέας ενέργειας» (ΟΝΕ), σύμφωνα με τις εθνικές πολιτικές της Κίνας.

«Η Κίνα είναι μια από τις πιο ανταγωνιστικές αγορές ΟΝΕ στον κόσμο», είπε ο Στήβεν Ντάιερ, επικεφαλής Ασίας για πρακτικές [ βιομηχανίας] αυτοκινήτων και βιομηχανίας στην AlixPartners.

Τα οχήματα νέας ενέργειας αναφέρονται σε ένα ευρύτερο υποσύνολο οχημάτων από τα ΟΜΕ, που αναφέρονται ειδικά σε ηλεκτρικά οχήματα μπαταρίας και οχήματα κυψελών καυσίμου. Τα ΟΝΕ περιλαμβάνουν υβριδικά ηλεκτρικά οχήματα σύνδεσης σε πρίζα, που χρησιμοποιούν ηλεκτρισμό και βενζίνη.

Επιδοτήσεις

Ο κύριος λόγος για τον έντονο ανταγωνισμό στην αγορά ΟΜΕ της Κίνας θα μπορούσε να είναι κυβερνητικές πολιτικές που επιδοτούν τους εγχώριους κατασκευαστές ΟΜΕ.

«Παρά τον συνεχιζόμενο ανταγωνισμό τιμών, οι κινεζικές εταιρείες ΟΝΕ παίρνουν πλεονεκτήματα κόστους και κίνητρα εκτός τιμών όπως επιδοτήσεις ασφάλισης, επιστροφές μετρητών, και δάνεια μηδενικού επιτοκίου και έτσι διατηρούν μερίδιο αγοράς και υποστηρίζουν χαμηλότερες τελικές τιμές», είπε η AlixPartners.

Ωστόσο, οι επιθετικές τιμές το καθιστούν δύσκολο για οποιονδήποτε συμμετέχοντα στην αγορά να παράγει ή να συντηρήσει κέρδη μακροπρόθεσμα.

Η εδρεύουσα στην Σανγκάη NIO Inc. είναι καλό παράδειγμα της πολύ δύσκολης κατάστασης που οι περισσότεροι κατασκευαστές ΟΜΕ στην Κίνα αντιμετωπίζουν. Σύμφωνα με το gurufocus.com, το τρέχον κεφάλαιο επιστροφής από επένδυση της ΝΙΟ—ένα μέτρο του πόσο αποτελεσματικά μια εταιρεία επιλέγει που να δώσει κεφάλαιο για επιχειρηματικές ευκαιρίες—είναι αρνητικό 39,65%. Την ίδια στιγμή, ο σταθμισμένος μέσος όρος κόστους κεφαλαίου της εταιρείας, που χρηματοδοτεί τις επενδύσεις της, είναι 9,02%.

Αυτή η διαφορά δείχνει διάβρωση αξίας για τους κατόχους μερισμάτων, όπως τοπικές κυβερνήσεις που άμεσα ή έμμεσα έχουν μερίσματα στην εταιρεία. Ως αποτέλεσμα, το περιθώριο καθαρού κέρδους της έχει παραμείνει σε αρνητικές περιοχές τα τελευταία πέντε έτη, που σημαίνει ότι η εταιρεία έχει ζημία.

Τα οικονομιά της XPeng δίνουν ένα άλλο παράδειγμα αναποτελεσματικής διαχείρισης κεφαλαίου μεταξύ των Κινέζων κατασκευαστών ΟΜΕ. Το κεφάλαιο επιστροφής σε επένδυση της XPeng είναι σήμερα αρνητικό 14,41%, πολύ κάτω από τον σταθμισμένο μέσο όρο κόστους κεφαλαίου του 12,67%. Ως αποτέλεσμα, επίσης αναφέρει αρνητικά περιθώρια κέρδους τα τελευταία χρόνια.

Περιορισμοί εξαγωγών

Ο Ντάιερ είπε ότι βλέπει τις δυνάμεις του ανταγωνισμού να γίνονται χειρότερες καθώς η ανάπτυξη επιβραδύνεται στην εγχώρια αγορά και εμπορικά εμπόδια πιέζουν την επέκταση στο εξωτερικό. Είπε ότι πιστεύει πως για να επιβιώσουν σε αυτό το νέο ανταγωνιστικό σκηνικό, οι Κινέζοι κατασκευαστές ΟΜΕ πρέπει να χτίσουν ισχυρά ονόματα, να επενδύσουν σε προηγμένες τεχνολογίες όπως αυτόνομη οδήγηση, και να εστιαστούν σε τοπικές αγορές σε κρίσιμες διεθνείς αγορές.

Ο Πάτρικ Πάτερσον, ειδικός αυτοκινήτων και επικεφαλής ομάδας στην εταιρεία λογισμικού και δεδομένων αυτοκινήτων GoodCar, είπε ότι βρίσκει την εκτίμηση της αναφοράς ρεαλιστική.

«Η αγορά ηλεκτρικών οχημάτων της Κίνας είναι κορεσμένη τώρα, με πάνω από 100 εταιρείες να συναγωνίζονται, πολλές από τις οποίες είναι μικροί παίκτες που παλεύουν να μείνουν στην επιφάνεια», είπε στην Epoch Times.

«Οι περισσότεροι δεν έχουν το μέγεθος, την τεχνολογία, ή το κεφάλαιο για να παραμείνουν ανταγωνιστικοί μακροπρόθεσμα. Όταν συμπεριλαμβάνεις και τον πόλεμο τιμών που βλέπουμε τελευταία, που πίεσε τα περιθώρια παντού, γίνεται καθαρό πως η βελτίωση είναι αδύνατη.»

Ο Πήτερσον είπε ότι συμφωνεί με την AlixPartners ότι μόνο κάποιοι θα επιβιώσουν, αφήνοντας μερικές μόνο δυνατές, με μεγάλο κεφάλαιο εταιρείες που μπορούν να παράγουν περισσότερο, και να διατηρήσουν την κερδοφορία.

του Πάνου Μουρδουκούτα

Ο Πάνος Μουρδουκούτας είναι καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Λονγκ Άιλαντ στην Νέα Υόρκη. Επίσης διδάσκει ανάλυση ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Σχολιασμός

του Ρικ Φίσερ

Ο βορειοκορεάτης επικεφαλής Κιμ Τζονγκ Ουν μάλλον ιδρώνει σφαίρες τώρα που ο δωδεκαήμερος βομβαρδισμός του Ισραήλ και η εκστρατεία ειδικών αποστολών κατά του Ιράν εξάλειψε την αεράμυνά του, ανοίγοντας τον δρόμο για την «Επιχείρηση Σφυρί του Μεσονυκτίου» του προέδρου Τραμπ, την κορύφωση 15 ετών προσπαθειών για ανάπτυξη όπλων, όπως τον GBU-57 Μαζικό Εντεταλμένο Διατρητή, που μπορεί να φτάσει σχεδόν 90 μέτρα βάθος για να διαλύσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Η Τεχεράνη είναι σύμμαχος της Πιονγιάνγκ, και η Βόρεια Κορέα επίσης βασίζεται σε εκατοντάδες υπόγειες δομές. Αλλά ο Κιμ επίσης αγωνίζεται να ασφαλίσει το αυξανόμενο επίγειο οπλοστάσιο πυρηνικών πυραύλων του μέσω της δημιουργίας μιας θαλάσσιας «δεύτερου χτυπήματος» πυρηνικής δύναμης για να τοποθετηθεί σε αμυνόμενα θαλάσσια «προπύργια» προς αποτροπή οποιουδήποτε «πρώτου χτυπήματος» κατά των πυρηνικών του δυνάμεων στην ξηρά.

Η Βόρεια Κορέα είναι ήδη πολύ διαφορετική από το Ιράν. Ο Τραμπ και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου επέλεξαν να επιτεθούν στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν καθώς ήταν λίγο πριν την ανάπτυξη των πρώτων του όπλων. Σε αντίθεση, η Βόρεια Κορέα πέρασε αυτό το σημείο προ πολλού, καθώς πολλές αμερικανικές διοικήσεις απέτυχαν να κάνουν πυρηνικό αφοπλισμό της με στρατηγικές πολιτικο-οικονομικών κυρώσεων.

Αλλά κρίσιμη στην άρνηση της Βόρειας Κορέας να αφοπλιστεί υπήρξε η συνεχής κινεζική και τώρα πιθανότατα ρωσική υποστήριξη για το πυρηνικό πρόγραμμα της Πιονγιάνγκ και την ανάπτυξη πυραύλων, το οποίο η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της απέτυχαν να σταματήσουν.

Το αποτέλεσμα είναι ότι τα τελευταία 20 χρόνια, η Βόρεια Κορέα έχει «χτίσει» επανειλλημένα υγρών καυσίμων και στερεών καυσίμων διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλος (ICBMs), υγρών και στερεών καυσίμων μέσης εμβέλειας πυραύλους, μεγάλης εμβέλειας πυραύλους επίθεσης κρουζ ξηράς και θαλάσσης, και τακτικά οπλισμένα με πυρηνικά μη επανδρωμένα υποβρύχια οχήματα.

Για να προστατεύσει αυτές τις δυνάμεις, η Βόρεια Κορέα τώρα χτίζει υποβρύχια πυρηνικών και πολεμικά πλοία για να δημιουργήσει μια στρατηγική «προπυργίου» με υποβρύχια παρόμοια με αυτήν της Κίνας, την πιθανή κύρια πηγή τεχνολογίας των πυραύλων της Πιονγιάνγκ, των υποβρυχίων, και των πολεμικών πλοίων.

Οι στρατηγικές προπυργίου με υποβρύχια άρχισαν την δεκαετία του 1950 με τον τότε Σοβιετικό ναύαρχο Σεργκέι Γκόρσκοφ, ο οποίος, μη έχοντας αεροπλανοφόρα, εκμεταλλεύτηκε την γεωγραφία στον Ατλαντικό έξω από την Χερσόνησο Κόλα και την Ειρηνική Χερσόνησο Καμτσάτκα, για να επιβάλλει προστατευόμενες ζώνες στην περιοχή για υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων με πυρηνικά (SSBNs) με πυρηνικά υποβρύχια επίθεσης, πολεμικά πλοία με πυραύλους, και βομβαρδιστικά ξηράς με πυραύλους.

Αυτή ήταν τελικά η στρατηγική του Γκορσκόφ για να πείσει μια σοβιετική στρατιωτική ηγεσία γεμάτη αξιωματικούς της ξηράς να χρηματοδοτήσουν το ναυτικό του, ενώ το μετά τον Μάο κινεζικό κομμουνιστικό κόμμα (ΚΚΚ) από πάντα ήθελε ένα πλήρως πυρηνικό ναυτικό που προβάλλει εικόνα δύναμης.

Το κινεζικό καθεστώς πιθανότατα άρχισε να εφαρμόζει την στρατηγική προπυργίου πυρηνικών υποβρυχίων στα τέλη της δεκαετίας του 1960 όταν άρχισε να σχεδιάζει το δεύτερης γενιάς υποβρύχιο πυρηνικών βαλλιστικών πυραύλων, έχοντας επίσης αποφασίσει ότι αυτό θα απαιτούσε βάσεις για τον στόλο της Νότιας Θάλασσας κοντά στα βαθιά νερά δίπλα στην νήσο Χάιναν (περισσότερο από 5 χιλιόμετρα), και έτσι άρχισε την ενεργή εκστρατεία του ΚΚΚ για να πάρει σταδιακά τον έλεγχο της Νότιας Σινικής Θάλασσας.

Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΛΑΣ) του ΚΚΚ τώρα ελέγχει περισσότερες από 20 βάσεις στην αλυσίδα νήσων Πάρασελ, συμπεριλαμβανομένης της μεγάλης βάσης πυραύλων αέρος θαλάσσης στην νήσο Γούντι, φτιάχνοντας έναν πρώτο κύκλο άμυνας γύρω από την νήσο Χάιναν, που τώρα έχει επίσης στον νότο τρεις μεγάλες βάσεις πυραύλων αέρος θαλάσσης στην αλυσίδα των νήσων Σπράτλυ που διαμορφώνουν συνολικά έναν δεύτερο κύκλο άμυνας για την ασφάλεια των πυρηνικών υποβρυχίων του στόλου της Νοτίου Θάλασσας.

Στα μέσα Μαΐου, η Αμερικανική Υπηρεσία Αμυντικών Πληροφοριών εκτίμησε ότι έως το 2035, η Κίνα θα μπορούσε να έχει 132 πυρηνικούς πυραύλους σε υποβρύχια, ή έως 11 υποβρύχια πυρηνικών βαλλιστικών πυραύλων, υποθέτοντας έναν φόρτο 12 πυραύλων ανά υποβρύχιο.

Έτσι, το ναυτικό του ΛΑΣ μάλλον προσπαθούσε για μια δεύτερη περιοχή προπυργίου για τα πυρηνικά υποβρύχια, καθώς Ταϊβάν και Ιαπωνία βρίσκονται γύρω από τον στόλο του στην Νότια Θάλασσα, ενώ ο στόλος της Βόρειας Θάλασσας έχει πρόσβαση μόνο στην σχετικά ρηχή (60-90 μέτρα) Κίτρινη Θάλασσα.

Το ΚΚΚ πιθανότατα αποφάσισε, μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 2003, να βοηθήσει πρώτα την Βόρεια Κορέα να γίνει μια δύναμη διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, και μετά να βοηθήσει την Πιονγιάνγκ να έχει πυρηνικά υποβρύχια δεύτερου χτυπήματος και τα μέσα για να τα προστατεύει. Ο Κιμ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να φτιάξει πυρηνικά υποβρύχια αργά το 2021.

Το πρόγραμμα διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων της Κίνας για την Βόρεια Κορέα αποκαλύφθηκε κατά την διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης της Πιονγιάνγκ στις 15 Απριλίου 2011, η οποία συμπεριέλαβε ένα αντίγραφο διηπειρωτικού πυραύλου πάνω σε έναν πολύ πραγματικό μεταφορέα-ανυψωτή-εκτοξευτή 16 τροχών της Εταιρείας Διαστημικής Επιστήμης και Τεχνολογίας της Κίνας.

Ο πιθανότερος ρόλος της Κίνας στην βοήθεια προς την Βόρεια Κορέα να φτιάξει υποβρύχια με πυρηνικά καύσιμα και πυρηνικούς πυραύλους πιθανώς προέρχεται από το πρόγραμμα της Πιονγιάνγκ να φτιάξει το πρώτο της πυρηνικά οπλισμένο αλλά χωρίς πυρηνικά καύσιμα υποβρύχιο, που άρχισε τον Σεπτέμβριο του 2023.

Αυτό το υποβρύχιο έχει διάμετρο περίπου 7 μέτρα. Παρόλα αυτά, είναι μια πολύ διαφορετική τροποποίηση για κατακόρυφη εκτόξευση 10 πυραύλων που έκανε η Βόρεια Κορέα στα κατασκευασμένα από την Κίνα Τύπου 033 υποβρύχια πετρελαίου-ηλεκτρισμού, που μοιάζει πολύ με το πρώην υποβρύχιο πυρηνικών της Κίνας Τύπου 031, το οποίο βασιζόταν στο εν μέρει κατασκευασμένο πρόγραμμα 629 του 1950 της Σοβιετικής Ένωσης για το υποβρύχιο «Γκολφ».

Στα μέσα του 1990, η Βόρεια Κορέα πήρε έως και 12 μη λειτουργικά πρώην σοβιετικά «Γκολφ-ΙΙ» μέσω μιας Ιαπωνικής εταιρείας εμπορίου, αυξάνοντας την πιθανότητα ότι είτε Κινέζοι είτε Ρώσοι μηχανικοί (ή και οι δύο) είχαν βοηθήσει για το υποβρύχιο της Βόρειας Κορέας—και το ακόλουθο υποβρύχιο καυσίμων μέσω πυρηνικής ενέργειας.

Στις 8 Μαρτίου φέτος, τα βορειοκορεατικά μέσα έδωσαν εικόνες του Κιμ σε ένα ναυπηγείο, να περπατά δίπλα σε τμήματα του μεγάλου κυλινδρικού μέρους, που περιέγραψαν ως «πυρηνικών καυσίμων στρατηγικά καθοδηγούμενο υποβρύχιο πυραύλων.»

Στο ιστολόγιό του στις 8 Μαρτίου, ο γνωστός ειδικός υποβρυχίων Χ. Ι. Σάττον εκτίμησε την διάμετρο αυτού του υποβρυχίου στα 12,5 μέτρα, ενώ ο ειδικός του Πανεπιστημίου Χανγιάνγκ της Νότιας Κορέας Μουν Κουν-Σικ εκτίμησε τον όγκο αυτού του υποβρυχίου να ζυγίζει 6.000 με 7.000 τόνους.

Αυτό έχει σημασία καθώς το πρώτης γενιάς υποβρύχιο Τύπου 092 της Κίνας είχε εκτόπισμα περίπου 8.000 τόνους ενώ το πρώτης γενιάς σοβιετικό Πρότζεκτ 667 «Γιάνκι» πυρηνικό υποβρύχιο είχε εκτόπισμα 7.000 έως 9.000 τόνους.

Το κινεζικό καθεστώς προσπαθεί από καιρό για μια στρατηγική αλλαγής των σχεδίων στρατηγικών πυρηνικών και συμβατικών όπλων που πουλά σε παρόμοια κράτη. Έτσι αν, όταν αποκαλυφθεί, το βορειοκορεατικό πυρηνικό υποβρύχιο μοιάζει περισσότερο με σοβιετικό σχέδιο, οι πιθανότητες είναι μεγαλύτερες ότι η Κίνα έδωσε την περισσότερη βοήθεια σχεδιασμού.

Κίνα και Ρωσία δεν είναι τόσο πιθανό να δώσουν στην Βόρεια Κορέα την πιο σύγχρονη τεχνολογία σίγασης υποβρυχίων, άρα ο Κιμ πρέπει να κρατά τα υποβρύχιά του κοντά και να τα προστατεύει—η στρατηγική Προπυργίου.

Ο Κιμ αποκάλυψε την πρόθεσή του να προστατεύσει τα υποβρύχιά του και τους πυραύλους στα τέλη Δεκεμβρίου 2024, όταν, σε επίσκεψη σε ναυπηγείο, αποκάλυψε έναν σχεδόν ολοκληρωμένο καταστροφέα 5.000 τόνων. Ο καταστροφέας μετά ολοκληρώθηκε και εγκαινιάστηκε από τον Κιμ σε μια τελετή στις 25 Απριλίου.

Ο καταστροφέας του Κιμ, με όνομα Τσόου Χίον, είναι οπλισμένος με 98 πυραύλους, συμπεριλαμβανομένων 10 μεγάλων κατακόρυφης εκτόξευσης πυραύλων, μεταξύ τεσσάρων και οκτώ πυραύλων επίθεσης ξηράς κρουζ, και οι δύο τύποι μπορούν να είναι πυρηνικά οπλισμένοι, έναν νέο κατακόρυφης εκτόξευσης πύραυλο κατά υποβρυχίων, και μικρής και μεσαίας εμβέλειας αντιαεροπορικούς πυραύλους.

Αυτός ο καταστροφέας είναι εξοπλισμένος απ΄ ότι φαίνεται με ένα ανεπτυγμένο ραντάρ ενεργής ηλεκτρονικής σάρωσης και με προηγμένες άμυνες ηλεκτρονικού πολέμου, που πιθανότατα του δίνουν την δυνατότητα να εξουδετερώσει πυραύλους προς πλοία.

Ένας δεύτερος καταστροφέας παρουσιάστηκε σε τελετή στις 21 Μαΐου, και αν και ντροπιαστικό για τον Κιμ, αυτός ο κατεστραμμένος καταστροφέας ανανεώθηκε γρήγορα για μια επίσημη τελετή εγκαινίων στις 13 Ιουνίου.

Περισσότερα σκάφη προστασίας προπυργίου έρχονται. Σε λόγο στις 25 Απριλίου, ο Κιμ είπε: «Θα φτιάξουμε, φυσικά, πολεμικά πλοία αυτής της τάξης του χρόνου επίσης, και σχεδιάζουμε να φτιάξουμε μεγαλύτερα πλοία και διάφορα υποστηρικτικά πλοία με υψηλότερες λειτουργικές ικανότητες το συντομότερο δυνατόν.»

Η δημιουργία προπυργίων από τον Κιμ για τα πυρηνικά του υποβρύχια και πυραύλους οφελεί κυρίως την Κίνα, που μάλλον θα πουλήσει στην Βόρεια Κορέα προηγμένους αισθητήρες βυθού για να προστατεύσει περαιτέρω αυτά τα προπύργια. Επιπλέον, η Κίνα ίσως πιέσει την Ρωσία να πουλήσει στην Βόρεια Κορέα σύγχρονα πολεμικά αεροπλάνα για ενίσχυση της αεράμυνας σε αυτές τις περιοχές.

Ένα προπύργιο της Βόρειας Κορέας στην σχετικά ρηχή Κίτρινη Θάλασσα θα έδινε στα υποβρύχια του κινεζικού βόρειου στόλου ένα επιπλέον μέρος για να κρυφτούν ενώ προσπαθούν να βγουν σε βαθύτερα ύδατα της Ανατολικής Σινικής Θάλασσας.

Αλλά ένα βορειοκορεατικό προπύργιο κοντά στην βορειοανατολική ακτή της χώρας θα έδινε πρόσβαση σε ύδατα βαθύτερα των 3.000 μέτρων, δυνητικά δίνοντας σε βορειοκορεατικά και κινεζικά πυρηνικά υποβρύχια μια περιοχή άμυνας που θα μείωνε τους χρόνους πτήσης για κινεζικούς βαλλιστικούς πυραύλους που θα χτυπούσαν αμερικανικούς στόχους, αυξάνοντας τις πιθανότητες αποφυγής της αντιπυραυλικής άμυνας Χρυσού Θόλου των ΗΠΑ.

Ο Κιμ θα πρέπει να χάνει ύπνο για την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να αναλάβουν δράση για να σταματήσουν την τεχνολογική υποστήριξη Κίνας και Ρωσίας προς το πυρηνικό οπλοστάσιο της Βόρειας Κορέας καθώς σκέφτονται πως να χαλάσουν τα προπύργια πυρηνικών υποβρυχίων του Κιμ.

Απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν συμφωνούν απαραιτήτως με τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Ο ανελκυστήρας στον 15ο όροφο σε ένα ξενοδοχείο στην Νέα Υόρκη χρειαζόταν λίγο χρόνο. Καθώς περιμένεις, το βλέμμα σου τραβιέται σε μια οριζόντια επιφάνεια που κοιτά την αχανή πόλη, πάνω στην οποία στεκόταν ένα γλυπτό. Ήταν κολλημένο στον τοίχο ώστε να μην κυλήσει. Μια μεγάλη σταγόνα του τίποτα, με δίνες, με ένα χοντρό μέρος πάνω και ένα πολύ λεπτό κάτω και ένα μικρό μέρος ως βάση. Την κοιτούσα όσο περίμενα.

Το σφαιροειδές αντικείμενο δεν σημαίνει τίποτα, δεν λέει τίποτα, δεν δίνει τίποτα στην σκέψη. Είναι απλώς μια μορφή, μια σπατάλη όμορφου χώρου που αλλιώς θα μπορούσε να φιλοξενεί μια προτομή ή άγαλμα ή γλάστρα. Μόλις φανταστείς την άλλη επιλογή, η παρουσία της σφαίρας είναι μια ενόχληση, μια χαμένη ευκαιρία. Αναμφίβολα επιβλήθηκε στο μέρος από κάποιον πτυχιούχο εσωτερικό σχεδιαστή.

Ήταν ένας μικρός χώρος σε ένα μικρό ξενοδοχείο έτσι σίγουρα δεν έχει και πολλή σημασία. Αλλά υπέρογκες εκδοχές του ιδίου διακοσμούν σχεδόν κάθε δημόσιο χώρο σε μεγάλες πόλεις σε αυτήν την χώρα. Άρχισε γύρω στα 1960 και η τάση δεν σταμάτησε. Όσο πιο περίεργη η δημιουργία, και στενότερες οι συνδέσεις του δημιουργού με ισχυρούς λήπτες αποφάσεων, τόσο πιθανότερο είναι να δραπετεύσει από τα γραφεία πολυεθνικών και να βρεθεί σε δημόσια πάρκα.

Υπάρχει κάτι μη βιώσιμο σε όλο αυτό επειδή είναι ασύμβατο με την ανθρώπινη βαθιά επιθυμία για όμορφα πράγματα. Φυσικά, αν σταματήσουμε να επιθυμούμε την ομορφιά, τότε δεν έχει νόημα να πούμε κάτι. Στις τάξεις της ελίτ, αυτό σίγουρα μοιάζει να έχει πραγματοποιηθεί. Πράγματι, είναι σημείο αποδοχής στις τάξεις της ελίτ τάξης να αντιτίθεσαι στην παράδοση, στην μορφή, στον ρεαλισμό του οτιδήποτε, στην τάξη, και σε αντικείμενα που βελτιώνουν την διάθεση.

Αυτό το πρόβλημα επηρεάζει τα πάντα από πόλεις έως γραφεία πολυεθνικών έως τις κατοικίες μας. Τα σπίτια μας μπορούμε να τα ελέγξουμε έτσι αυτό είναι το λογικό μέρος να αρχίσουμε να επιδιορθώνουμε την αισθητική μας.

Ενώ ήμουν στην Νέα Υόρκη, πέρασα κάποιον χρόνο—εντάξει, στην πραγματικότητα πολλές ώρες—στο Scully & Scully. Βλέπω τον κατάλογό τους για χρόνια. Πάντα το έβρισκα ενδιαφέρον αλλά δεν καταλάβαινα πλήρως το ήθος. Είναι όλα ακριβά αλλά όχι πέραν προϋπολογισμού κατά κάποιον τρόπο. Είναι λίγο ακραίο αλλά όχι εξωπραγματικό.

Χρειάστηκε να πάω στο κατάστημα για να καταλάβω λίγο το τι κάνουν. Όλα εκεί, από κρυστάλλινα έως γραφεία έως λάμπες, έχουν ένα κυρίαρχο ήθος που ανακαλεί κάποια παράδοση για την οποία γνωρίζουμε. Υπάρχει οικειότητα, τα πάντα που σχετίζουμε με αντικείμενα που κατέχουν οι εξεζητημένοι άνθρωποι. Την ίδια στιγμή, όλα κάνουν και ένα νεύμα στο εδώ και τώρα—ένας σεβασμός στο παρελθόν με μια πινελιά που το κάνει σαφές ότι δεν κοιτάζουμε αντίκες.

Για παράδειγμα, θα δείτε μια καρέκλα γραφείου με δέρμα που είναι μεγαλοπρεπής και υπέροχη αλλά τα μπράτσα θα έχουν δύο γνήσιου ασημιού κεφάλια χήνας να εξέχουν στα άκρα. Κάτι τέτοιο δεν έχει υπάρξει ποτέ αλλά πιθανότατα θα έπρεπε. Αυτός είναι ο τρόπος τους.

Έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κρύσταλλα με προτίμηση στο εγχάρακτο. Το Scully έχει ένα σετ άγριας ζωής με πάπιες, αντιλόπες, λιοντάρια, πούμα, ταράνδους, και πολλά άλλα, όλα σε φυσικό υπόβαθρο, όμορφα χαραγμένα σε ποτήρια κρασιού, νερού, μπράντυ, και μαρτίνι. Η πρώτη μου σκέψη: Προτιμώ τα παλιότερα στυλ. Η επόμενή μου σκέψη: αυτά είναι εντυπωσιακά και θα άλλαζα την συλλογή μου για αυτήν αν μπορούσα να πληρώσω $300 για ένα ποτήρι.

Μπορείς να μάθεις πολλά για εσωτερικό σχεδιασμό απλώς περπατώντας στο κατάστημα. Απ΄ ό,τι φαίνεται, κάποιοι καλοστεκούμενοι Μανχαττανίτες γεμίζουν τις αστικές οικίες τους τελείως με υλικό Scully. Μπορώ να δω πως και γιατί. Το κατάστημα είναι απλώς εντυπωσιακό με κάθε τρόπο επειδή η κύρια εκτίμησή του είναι προς το παρελθόν και καθόλου στο μεταμοντερνιστικό αλλόκοτο. Κάθε χώρος κατοικίας που χρησιμοποιεί αυτά τα αγαθά θα είναι ζεστός, βιώσιμος, και ευχάριστος, με μια νότα γοητείας για να μην γίνει βαρύς.

Μπαίνω στον πειρασμό να σκεφτώ ότι η επιτυχία αυτού του καταστήματος σημαίνει πως τελικά φεύγουμε από το άσχημο ως πολιτισμική μορφή. Ίσως είναι πολύ νωρίς για να το πω αυτό αλλά είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πιθανότητα. Το κρίσιμο θα είναι να μεταστρέψουμε την ελίτ από το μάρκετινγκ του μηδενισμού στην ομορφιά αλλά απαιτεί αισιοδοξία για το μέλλον πάνω απ΄ όλα.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο αυτού είναι η αισθητική αίσθηση που ο Ντόναλντ Τραμπ έφερε στην εθνική σκηνή. Διακόσμησε εκ νέου το Οβάλ Γραφείο με νεοκλασικά στυλ γλυπτών φύλλων και ένα νεύμα στην παράδοση. Ναι, τείνει προς την υπερβολή όπως οι μεγιστάνες της Νεοκλασικής Περιόδου κατά των οποίων υπήρξε επανάσταση από την ανώτερη τάξη που απάντησε ασπαζόμενη το λιτό (δείτε το βιβλίο του Έντιθ Γουόρτον του 1897 «The Decoration of Houses»).

Ο Τραμπ δεν έχει ενδιαφέρον για λιτότητα. Αν πάτε στο Μαρ-α-Λάγκο ή σε οποιοδήποτε από τα γήπεδα γκολφ που έχει, θα δείτε εντυπωσιακή ποσότητα χρυσού, γλυπτών οροφών, βελούδινων κουρτινών, κρυστάλλινων πολυελαίων, και κάθε άλλου σημείου αυτού που οι Αμερικανοί θα έβρισκαν πολυτελές. Φυσικά οι ελίτ σκέφτονται ότι είναι όλο αντιαισθητικό και αβάσταχτο. Αλλά ειλικρινά, θα έπαιρνα το στυλ του Τραμπ αντί για γλυπτά ακανόνιστων σφαιρών και ακατανόητους πίνακες στραγγίσματος πινέλων, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ίσως χρειαζόμαστε μια περίοδο στην οποία επιθετικοί σχεδιαστές και κατασκευαστές μας ρίχνουν την παράδοση στο πρόσωπο για να αντιστραφεί η ζημία των τελευταίων 50 χρόνων στην οποία ομορφιά και παράδοση σχεδόν αφανίστηκαν από την δημόσια και ιδιωτική ζωή. Είμαι εντάξει με αυτό, αλλά μην ξεχνάτε τις οροφές—αυτοί ο πέμπτοι τοίχοι θέλουν αγάπη επίσης.

Ένα καλό παράδειγμα των τάσεων των καιρών μας είναι το Ξενοδοχείο Ουάσιγκτον στην πρωτεύουσα. Χτίστηκε την τελική περίοδο της Νεοκλασικής Εποχής ως ένας πανίσχυρος ύμνος στην ευημερία. Από πάντα το αγαπούσα. Αλλά μερικά χρόνια πριν, πήγα και πάλι για να βρω ότι κάποιο φρικιό είχε επιβληθεί στους νέους ιδιοκτήτες και ρήμαξε το μέρος. Ήταν απαίσιο και υπερβολικά άσχημο αλλά πλήρως συμβατό με την μεταμοντέρνα αισθητική. Άλλαξαν ακόμα και το όνομα.

Ήταν μια τεράστια αποτυχία. Έτσι πωλήθηκε και πάλι. Οι νέοι ιδιοκτήτες επανέφεραν το παλιό όνομα και το εσωτερικό, στο σημείο που μοιάζει καλύτερο από ποτέ. Αυτή η μικρή περίοδος όπου οι νέοι ιδιοκτήτες προσπαθούν να εξαλείψουν το παλιό τελείωσε, σαν να μην έγινε ποτέ. Αυτός είναι ο τρόπος: γκρεμίστε τα όλα και επαναφέρετε αυτό που υπήρχε πριν την μεγάλη αποδόμηση. Όλο και περισσότεροι το κάνουν αυτό.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι το ξενοδοχείο Plaza στην Νέα Υόρκη. Τι υπέροχο μέρος. Άνοιξε πριν τον Μεγάλο Πόλεμο, και οι ιδιοκτήτες έχουν διατηρήσει το μέρος ανέγγιχτο από τότε. Το δωμάτιο ομάδας είναι ανοιχτό στο κοινό και είναι πανέμορφο. Η αίθουσα δείπνου έχει τόση ζήτηση που δίνεται μόνο σε πελάτες του ξενοδοχείου, που σημαίνει $600 το βράδυ τουλάχιστον. Αυτό είναι το επίπεδο ζήτησης για ομορφιά και παράδοση. Έχει υψηλή τιμή.

Έχουμε περάσει την στροφή και τώρα πηγαίνουμε προς κλασική τέχνη, αρχιτεκτονική, γλυπτική, και σχεδιασμό; Πολλοί σπουδαίοι καλλιτέχνες δουλεύουν προς αυτήν την κατεύθυνση για μια δεκαετία ή περισσότερο. Ο καιρός ίσως τελικά να έρχεται. Ας μην ντρεπόμαστε γι΄ αυτό. Μπορείτε να αρχίσετε με το σπίτι σας και από εκεί σε άλλα. Ίσως τα παιδιά και τα εγγόνια μας κατοικήσουν ξανά σε έναν κόσμο ομορφιάς, και η εξύμνηση του άσχημου να θεωρείται μια παράξενη και δυστυχής παρένθεση της ιστορίας.

Σχολιασμός

Αν το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) δεν υπήρχε, θα υπήρχαν μόνο δύο είδη πολέμου: ο θερμός και ο ψυχρός πόλεμος.

Ανά την ιστορία, ο πόλεμος — είτε θερμός είτε ψυχρός — γενικά διατήρησε ορισμένα όρια και κανόνες, όπως φαίνεται και στις Συνθήκες Γενεύης και Βιέννης. Αυτοί οι μηχανισμοί ίσως είναι ατελείς, αλλά αντανακλούν ένα κοινό ανθρώπινο περιορισμό στην διεξαγωγή πολέμου.

Αλλά με την άνοδο του ΚΚΚ, ένα τρίτο είδος πολέμου εμφανίστηκε: ο ολοκληρωτικός πόλεμος. Σπάζοντας όλα τα παραδοσιακά όρια και κανόνες του πολέμου, στοχεύει στην ολική καταστροφή του αντιπάλου με οποιοδήποτε μέσο.

Το 1999, δύο αξιωματικοί του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού — οι Τσιάο Λιάνγκ και Γουάνγκ Σιανγκσουί — εξέδωσαν το βιβλίο «Ολοκληρωτικός Πόλεμος», το οποίο, για πρώτη φορά, προσδιόρισε και εξερεύνησε αυτήν την έννοια. Ο ορισμός τους του «ολοκληρωτικού» είναι τρομακτικός.

«Ο όρος ‘ολοκληρωτικός’ αναφέρεται στην υπέρβαση όλων των πραγμάτων που θεωρούνται ή κατανοούνται ως όρια — είτε είναι υλικά, νοητικά, ή τεχνολογικά — και ανεξαρτήτως αν αναφέρονται ως όρια, περιορισμοί, σύνορα, κανόνες, νόμοι, ακραίες καταστάσεις, ή ακόμα και ταμπού», σύμφωνα με μια μετάφραση του κινέζικου κειμένου.

Με άλλα λόγια, η έννοια του ΚΚΚ για «ολοκληρωτικό πόλεμο» στοχεύει όχι μόνο να χαλάσει τους συμβατικούς κανόνες και όρια του πολέμου αλλά επίσης να διαβρώσει τους ηθικούς πυλώνες που στηρίζουν την κοινωνία, με τελικό στόχο την καταστροφή του εχθρού.

Αν και αυτός ο όρος δεν φτιάχτηκε επίσημα μέχρι το 1999, το ΚΚΚ λειτουργούσε με αυτόν τον τρόπο παραβίασης των κανόνων ανά την ιστορία. Το ΚΚΚ δεν είναι μόνο ο πρωτοπόρος αυτής της προσέγγισης, αλλά επίσης η μόνη ομάδα στην ανθρώπινη ιστορία που την εφαρμόζει συστηματικά σε όλους τους τομείς.

Ο ‘υπερ-κατάσκοπος’ ως εργαλείο μιας χρήσης

Αν και η Σοβιετική Ένωση ήταν ένας από τους πρώτους μέντορες του ΚΚΚ, δεν είναι ο δημιουργός του ολοκληρωτικού πολέμου, και οι τακτικές κατασκοπείας του κινεζικού καθεστώτος είναι θεμελιωδώς διαφορετικές. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι η υπόθεση του 1985 του Λάρρυ Γου-Τάι Τσιν, που τάραξε την κοινότητα πληροφοριών των ΗΠΑ.

Ο πλέον αποθανών Τσιν, που ήταν για πολλά χρόνια μεταφραστής στην CIA και αναλυτής με πρόσβαση σε άκρως απόρρητο υλικό, έδινε πολύ ευαίσθητες πληροφορίες στην Κίνα για πάνω από τρεις δεκαετίες. Οι κατασκοπευτικές του δραστηριότητες διήρκησαν από τον Πόλεμο της Κορέας την δεκαετία του 1950—όπου έδινε πληροφορίες για στρατόπεδα αιχμαλώτων—έως την δεκαετία του 1970, όπου οι πληροφορίες του έδωσαν στο Πεκίνο την δυνατότητα να περιμένει και να απαντά στρατηγικά σε σημαντικές πρωτοβουλίες των ΗΠΑ, όπως το ιστορικό άνοιγμα στην Κίνα του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον.

Ως ένας υψηλά τοποθετημένος «υπερ κατάσκοπος» που υπηρετούσε το ΚΚΚ με απόλυτη αφοσίωση, ο Τσιν ίσως πίστευε σθεναρά ότι το Κόμμα θα θυμόταν και θα τον επιβράβευε για τις σημαντικές συνεισφορές του. Παρόλα αυτά μετά την σύλληψή του, το ΚΚΚ αρνήθηκε την όποια σχέση με αυτόν, φερόμενο προς αυτόν ως προς τίποτα παραπάνω από ένα βοήθημα μιας χρήσης. Ο Τσιν διατηρούσε έναν τραπεζικό λογαριασμό στο Χονγκ Κονγκ με περίπου $100.000 κερδισμένα από την πώληση πληροφοριών, αλλά μόλις πιάστηκε από τις αρχές των ΗΠΑ, το ΚΚΚ αμέσως πάγωσε τον λογαριασμό.

Τρεις μήνες μετά την σύλληψή του—πιθανώς αντιλαμβανόμενος ότι το ΚΚΚ τον είχε πλήρως εγκαταλείψει—ο Τσιν βρέθηκε νεκρός στο κελί κράτησής του. Φαινόταν ότι είχε προκαλέσει ασφυξία στον εαυτό του με πλαστική σακούλα σκουπιδιών και τα κορδόνια των παπουτσιών του.

Καμία ανταλλαγή, καμία αναγνώριση συλληφθέντων πρακτόρων—αυτή είναι η προσέγγιση του ΚΚΚ στην κατασκοπεία. Δεν αναγνωρίζει όρια, δεν τηρεί κανόνες, και απορρίπτει κάθε μορφή συμβιβασμού ή διαλόγου με τους αντιπάλους του.

Πόλεμος φαιντανύλης: Διαπραγματεύσεις ως απλή τακτική εξαπάτησης

Ο πόλεμος φαιντανύλης του ΚΚΚ κατά των Ηνωμένων Πολιτειών είναι άλλο ένα παράδειγμα.

 

Η διοίκηση Τραμπ προσπάθησε να πιέσει το Πεκίνο να διαπραγματευτεί μέσω επιβολής δασμών, ελπίζοντας να λύσει το θέμα μέσω διαλόγου. Ωστόσο, το ΚΚΚ προτίμησε να αντέξει τους υψηλούς δασμούς αντί να αναγνωρίσει την όποια ευθύνη για την κρίση φαιντανύλης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό αντανακλά την ίδια λογική πίσω από την άρνηση αναγνώρισης του Λάρρυ Γου-Τάι Τσιν—μια καθαρή επίδειξη της νοοτροπίας «ολοκληρωτικού πολέμου» του ΚΚΚ.

Στις 16 Απριλίου 2024, η Επιτροπή της Βουλής των ΗΠΑ για το ΚΚΚ εξέδωσε κείμενο που έλεγε ότι το καθεστώς του ΚΚΚ ενθαρρύνει το παράνομο εμπόριο προδρόμων ουσιών φαιντανύλης μέσω μειώσεων φόρων και άλλων επιδομάτων σε Κινέζους κατασκευαστές.

«Μέσω των πράξεών του, όπως αποκαλύπτει η έρευνά μας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας μας λέει ότι θέλει περισσότερη φαιντανύλη να εισέρχεται στην χώρα μας», είπε ο τότε βουλευτής Μάικ Γκάλλαγκερ, που ήταν επίσης ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος της επιτροπής τότε. «Θέλει το χάος και καταστροφή που προκύπτει από την επιδημία.»

Πιο πρόσφατα, στις 6 Ιουνίου, ο διευθυντής του FBI Κας Πατέλ είπε στον παρουσιαστή εκπομπής Τζο Ρόγκαν ότι το ΚΚΚ δεν εξάγει φαιντανύλη για κέρδος αλλά αντ’ αυτού την χρησιμοποιεί ως όπλο για πόλεμο.

«Κατά την γνώμη μου, το ΚΚΚ την έχει χρησιμοποιήσει ως κατευθυνόμενη προσέγγιση επειδή είμαστε αντίπαλός τους. Και το μακροπρόθεσμο παιχνίδι τους είναι, ‘πως’, κατά την γνώμη μου, ‘βάζουμε τρικλοποδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τον μεγαλύτερο αντίπαλό μας;’» είπε ο Πατέλ.

Η φαιντανύλη προκάλεσε μια εκτίμηση 48.422 θανάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο το 2024, σύμφωνα με στοιχεία από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων.

Η σύγκρουση με το ΚΚΚ αποτελεί έναν συνεχή ασύμμετρο, αόρατο πόλεμο. Είναι ασύμμετρος επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν με ισότιμα μέτρα, και το ΚΚΚ συνεχώς σπάει τους κανόνες.

Για παράδειγμα, αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να απαιτήσουν ελέγχους εξαγωγών για ορισμένες πρόδρομες ουσίες φαιντανύλης, οι στηριζόμενοι από το ΚΚΚ κατασκευαστές των χημικών αυτών συχνά προσθέτουν μόρια «κάλυψης» στις ουσίες για να αποφευχθεί ο εντοπισμός.

Στον πυρήνα του, αυτό δεν είναι συνήθης διακίνηση ναρκωτικών με στόχο το κέρδος, αλλά ο ολοκληρωτικός πόλεμος ενός κακού καθεστώτος που στοχεύει την καταστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν υπάρχει τρόπος η Αμερική να το σταματήσει μέσω συμβατικών πολιτικών ελέγχου ναρκωτικών.

Οι έτσι αποκαλούμενες διαπραγματεύσεις του ΚΚΚ είναι απλώς τακτικές αποτροπής σχεδιασμένες να εξαπατούν αντιπάλους και να παίρνουν τον χρόνο τους και την ενέργειά τους βάζοντάς τους σε ατελείωτες διπλωματικές διαδικασίες. Αυτό δίνει στο ΚΚΚ περισσότερο χρόνο να συνεχίσει να εξάγει εθιστικές ουσίες και να προετοιμάζει άλλες καταστροφικές δράσεις.

Ιστορικά, οι διαπραγματεύσεις με το ΚΚΚ έχουν αποτύχει να αντιμετωπίσουν θεμελιώδη ζητήματα. Για παράδειγμα, οι έξι ομιλίες του κόμματος προς το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας τελικά οδήγησαν σε αύξηση πυρηνικών όπλων και μεγαλύτερες εμβέλειες πυραύλων. Παρομοίως, το πρώτο στάδιο εμπορικής συμφωνίας ΗΠΑ-Κίνας στην πρώτη θητεία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ δεν έλυσε τα βασικά ζητήματα. Αντ΄αυτού, αυτές οι ομιλίες συχνά δρουν ως προσωπείο για την στρατηγική ολοκληρωτικού πολέμου του ΚΚΚ.

Του Χουί Χουγιού

(συνεχίζεται)

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι οι απόψεις του συγγραφέα και δεν συμφωνούν απαραιτήτως με τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Γνωρίζετε ανθρώπους που είναι ες αεί στο παράπονο και δεν μπορούν να νιώσουν χαρούμενοι ό,τι κι αν γίνει; Εγώ γνωρίζω. Μισούν την δουλειά τους. Μισούν το σπίτι τους ή το διαμέρισμά τους. Μισούν το κατάστημα, την τροφή, τον καιρό, την μουσική, τις μηχανές, τους ανθρώπους. Είναι βαθιά πληγωμένοι από κάτι και η τάση να παραπονιούνται για όλα γίνεται μια καθημερινή και ωριαία συνήθεια.

Κατά περίεργο τρόπο, ο πολιτισμός μας μάς εκπαιδεύει γι΄ αυτό. Όλα στις διαφημίσεις και τεχνολογία σήμερα δίνουν την αίσθηση ότι σχεδόν όλα είναι λάθος στην ζωή μας και μπορούν να βελτιωθούν παίρνοντας κάποιο προϊόν. Είναι συνεχές. Ισχύει στα φάρμακα, φυσικά, και στην τεχνολογία. Συχνά οι διαφημίσεις υπονοούν πως οτιδήποτε κάνουμε είναι σπατάλη χρόνου και χρειαζόμαστε κάτι ενδιαφέρον καθώς προχωρούμε προς κάτι άλλο που και αυτό σπαταλά τον χρόνο μας.

Το μήνυμα: Να τελειώνουμε με οτιδήποτε ασχολούμαστε ώστε να περάσουμε στο επόμενο πράγμα, το οποίο επίσης θέλουμε να το τελειώνουμε ώστε να κάνουμε το επόμενο. Είναι μια ατέρμονος δίνη.

Το κυρίαρχο συναίσθημά μας είναι η έλλειψη ικανοποίησης. Όσοι υποστηρίζουν αυτήν την συμπεριφορά λένε ότι τροφοδοτεί την πρόοδο. Εμπνέει τους επιχειρηματίες να βρουν νέους τρόπους να ανταποκριθούν στις ανάγκες μας, δίνοντάς μας μοδάτα αξεσουάρ, εξοικονομώντας μας χρόνο, και ούτω καθεξής.

Η ιδέα είναι ότι όσο περισσότερο ανικανοποίητοι νιώθουμε, τόσο περισσότερα αποκτούμε, και το σημείο της βιομηχανικής και πολιτισμικής προόδου είναι όσο το δυνατόν περισσότεροι να είναι περιτριγυρισμένοι από μηχανηματάκια που εξοικονομούν χρόνο, φαγητά, και φάρμακα που αγοράζουμε.

Αυτό είναι εντάξει, το κατανοώ. Η έλλειψη ικανοποίησης μπορεί να τροφοδοτήσει την φιλοδοξία αν είναι υγιής, αλλά μπορεί να ενσταλάξει μόνιμη θλίψη αν πάρει έναν ανθυγιεινό δρόμο.

Υπάρχει άλλη μια πλευρά στην ιστορία αυτού του θέματος της έλλειψης ικανοποίησης, μία που η μητέρα μου περιέγραφε ως «να είσαι ικανοποιημένος με αυτά που έχεις.» Σημαίνει να είσαι ειλικρινά ευγνώμων για αυτά που έχεις και να θεωρείς τις εργασίες, ανθρώπους, περιβάλλον, και ευλογίες που σε περιβάλλουν ως δώρα προς χρήση επίσης. Να είσαι χαρούμενος ανεξαρτήτως των υλικών σου περιστάσεων σημαίνει πως είσαι πνευματικά υγιής. Χρειάζεται επίσης μεγάλη πειθαρχία.

Ο άδικα όχι τόσο γνωστός Αμερικανός ιστορικός και καλλιτέχνης Έρικ Σλόαν γράφει το ακόλουθο στο βιβλίο του «Αμερικανικό παρελθόν»: «Η ικανοποίηση με τα όσα έχεις ήταν για τον προπάππου κάτι που μάθαινε από πολύ νέος και θυμόταν για όλη του την ζωή.»

«Αλλά τώρα έχει γίνει αμερικανική συνήθεια να είσαι ανικανοποίητος! Αναγνωρίζεται ότι η έλλειψη ικανοποίησης έχει αποτέλεσμα την βελτίωση ή την εφεύρεση κάτι καινούριου, αυτό είναι καλό. Αλλά η ικανοποίηση έχει πλεονεκτήματα επίσης, και δεν θα πρέπει να παραγκωνιστεί.»

Αν δέχεσαι την έλλειψη ικανοποίησης σαν κάτι καλό, αλλάζεις το καλό σου αυτοκίνητο, σπίτι, ενδύματα, ακόμα και φίλους όταν σε ενοχλούν ελαφρώς, αν και είναι όλα εντάξει. Ως αποτέλεσμα, κατέχεις νέα πράγματα και γνωρίζεις ανθρώπους που επίσης τελικά σε κάνουν να μην νιώθεις καλά. Όσοι το κάνουν αυτό απλώς δεν μπορούν να νιώσουν χαρούμενοι. Κάθε δώρο είναι κατώτερο. Κάθε φίλος αποτυχία. Κάθε υλικό αγαθό είναι απογοήτευση. Κάθε δουλειά μια κούραση.

Λίγο υπόβαθρο για το πως οι ίδιοι οι οικονομολόγοι έχουν ενισχύσει αυτήν την συμπεριφορά: Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο οικονομολόγος Γουίλιαμ Στάνλεϋ Τζέβονς έγραψε μια πραγματεία για τα οικονομικά που ακολούθησε τις χρηστικές απόψεις του Τζέρεμυ Μπένθαμ. Μέρος αυτού ήταν να παρουσιάσει την ανθρώπινη ικανοποίηση ως ένα θεωρητικά μετρήσιμο πράγμα, μετρούμενο με αυτό που αποκάλεσε «πρακτικά.»

Τα πρακτικά είναι μονάδες πραγμάτων που θέλουμε να βιώσουμε. Η απώλεια πρακτικών είναι αυτό που προσπαθούμε να αποφύγουμε.

Εφάρμοσε αυτό το πράγμα στην εργασία με πληρωμή. Αναζητούμε πρακτικά που έρχονται με χρήματα, αλλά αφήνουμε πρακτικά για να κάνουμε αυτό που χρειάζεται για να τα αποκτήσουμε. Ιδανικά, τα πρακτικά που παίρνουμε υπερβαίνουν αυτά που χάνουμε, και γι΄ αυτό συνεχίζουμε να εργαζόμαστε.

Σε αυτήν την θεωρία, που έγινε ευρέως αποδεκτή, η εργασία θεωρείται πάντα ένα βλαβερό υποπροϊόν. Θα το μάθετε αυτό σε κάθε εισαγωγικό κείμενο μικροοικονομικών. Είναι ένας τρόπος να πουν ότι όλη η δουλειά είναι τελικά μια απογοήτευση, κάτι που κάνουμε μόνο για να πάρουμε τα λεφτά που χρειαζόμαστε για να αγοράσουμε άλλα πράγματα.

Υπάρχει μια ανταλλαγή εργασίας/ελεύθερου χρόνου: Εργαζόμαστε περισσότερο για να αγοράσουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, ακόμα κι αν ο ελεύθερος χρόνος αγοράζεται με χρήματα που χάνουμε με την άρνηση εργασίας. Όλο αυτό φτιάχνει μια φαινομενικά εκπληκτική και ταυτολογική θεωρία. Ταιριάζει καλά σε ένα μοντέλο και σε ένα γράφημα, και δίνει την ψευδαίσθηση της κατανόησης των πραγμάτων.

Υπάρχει ένα πρόβλημα: Πιθανότατα δεν είναι αλήθεια, ή ακριβέστερα, δεν είναι αλήθεια σε κάθε ή στις περισσότερες περιπτώσεις. Η ίδια η γλώσσα είναι πρόβλημα. Δίνει μια αίσθηση ότι θα πρέπει πάντα να βρίσκουμε την δουλειά απογοητευτική, κάτι για να υπομένουμε αλλά ποτέ να μην το χαιρόμαστε. Αυτό γέννησε μια φράση που με εκνευρίζει πολύ: η ισορροπία εργασίας/ζωής. Αυτό υποτίθεται ότι όλοι αναζητούν.

Αλλά εξετάσετε τις υποθέσεις πίσω από αυτό. Είναι μια αυστηρή διχοτομία: Το ένα γίνεται εις βάρος του άλλου. Η χρήση του όρου «ζωή» εδώ τίθεται σε αντίθεση προς τον όρο «δουλειά», σαν να μην μπορείς να βιώσεις και τα δύο την ίδια στιγμή. Η ζωή είναι οκνηρή και ευχάριστη, η δουλειά είναι σκληρή και άσχημη.

Σας ορκίζομαι ότι αν σκέφτεστε έτσι, ζείτε μια δυστυχισμένη ζωή. Θα εκνευρίζετε τους εργοδότες σας ή τις αμοιβόμενες εργασίες σας και θα νιώθετε μόνο απογοήτευση στην ζωή.

Θέτοντάς το έτσι, η θεωρία είναι παράλογη. Ξυπνάμε για να δουλέψουμε. Δουλεύουμε για να κάνουμε καφέ, δουλεύουμε για να κάνουμε ντουζ, για να ντυθούμε, να καθαριστούμε, για να πάμε στο γραφείο, δουλεύουμε και στο γραφείο, δουλεύουμε σε κοινωνικές δοσοληψίες για να είμαστε γοητευτικοί και ενδιαφέροντες, δουλεύουμε για να μάθουμε πράγματα τις ώρες που έχουμε άδεια, δουλεύουμε για να προετοιμάσουμε πάρτι δείπνου, δουλεύουμε για να καθαρίσουμε αφότου φύγουν οι επισκέπτες, και ούτω καθεξής. Η ζωή είναι δουλειά, και η δουλειά είναι ζωή. Η τελείως παράλογη ιδέα της «εξισορρόπησής» τους είναι μια κακή δικαιολογία για οκνηρία και για κακή εργασία.

Υπάρχει κάτι ακόμα λάθος με την θεωρία αυτή: η ιδέα ότι ο μόνος λόγος για την δουλειά είναι να κερδίζεις χρήματα, και ότι περισσότερα χρήματα σημαίνουν περισσότερο κίνητρο. Κάθε εργοδότης θα σας πει ότι αυτό δεν ισχύει. Ένας οκνηρός εργαζόμενος θα γίνει χειρότερος μετά από αύξηση, όχι καλύτερος, επειδή επιβραβεύτηκε για κακής ποιότητας δουλειά.

Οι πραγματικά σπουδαία εργαζόμενοι δεν έχουν κίνητρο τα χρήματα αλλά μια εσωτερική επιθυμία να επιτύχουν. Είναι οραματιστές ερωτευμένοι με αυτό που κάνουν.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν νιώθουν ανικανοποίητοι εκτός ίσως από την δική τους δουλειά, και προσπαθούν να τα πάνε καλύτερα. Αλλά ικανοποιούνται με τις ευκαιρίες που τους έχουν δοθεί. Δεν είναι άπληστοι για υλικό κέρδος, τους ενθουσιάζει ότι πληρώνονται για να κάνουν κάτι που αγαπούν. Στην εμπειρία μου, είναι ακριβώς αυτοί που τελικά παίρνουν αυξήσεις και ζουν καλύτερα, όχι επειδή είναι πλουσιότεροι αλλά επειδή νιώθουν χαρούμενοι.

Αυτή η ιδέα ότι χρειάζεται να κάνουμε μια προσπάθεια για να είμαστε ικανοποιημένοι είναι συναρπαστική επειδή υποπτεύομαι ότι είναι σπάνια σήμερα. Να είσαι ευχαριστημένος με τα όσα έχεις ετοιμάζει τον δρόμο για την ευτυχία, την ασφάλεια, την αυτοπεποίθηση, και μια ευχάριστη συμπεριφορά που εμπνέει τους άλλους προς το ίδιο. Οι άλλοι έλκονται από αυτούς που φαίνεται να τα έχουν όλα μαζί. Και αυτοί που μπορούν να διατηρήσουν μια αίσθηση ικανοποίησης ακόμα και σε καταστάσεις υψηλής πίεσης, ακόμα και όταν όλα φαίνεται να πηγαίνουν λάθος, σίγουρα κερδίζουν τον σεβασμό των άλλων.

Σκεφτείτε τον Ίλον Μασκ. Πιστεύετε ότι έχει κίνητρο τα χρήματα; Όχι. Έχει $350 δισεκατομμύρια. Χρησιμοποιεί μετρικά του χρήματος ως σημεία για μια δουλειά που έγινε καλά, όχι ως κίνητρα για έμπνευση. Είναι οραματιστής, και αυτό ίσχυε όταν ήταν φτωχός επίσης. Τα χρήματα είναι ένα παράγωγο και όχι ένας σκοπός στην άποψή του.

Ακόμα κι αν δεν σας αρέσει, είναι ένα καλό παράδειγμα. Πλούσιος ή φτωχός, είναι ικανοποιημένος με την ζωή του γενικά και νιώθει άσχημα μόνο όταν σκέφτεται ότι θα μπορούσε να κάνει καλύτερη δουλειά.

Δεν είναι μόνο ο Μασκ. Σκεφτείτε έναν οποιονδήποτε αγρότη που γνωρίζετε που ξυπνά νωρίς για να κάνει τις ίδιες κοπιαστικές εργασίες ξανά και ξανά. Θεωρεί αυτές τις εργασίες όχι σκληρές αλλά μάλλον μέρος της διαδικασίας μιας καλής ζωής, κάτι για να κάνει ώστε να βρει ικανοποίηση σε αυτό που προορίζεται να κάνει. Κάθε καλός εργαζόμενος έχει την ίδια άποψη—όχι παράπονο αλλά χαρά στο να κάνεις κάτι.

Αυτό εννοούσε η μητέρα μου όταν μου είπε να είμαι πιο ικανοποιημένος με όσα έχω. Είχαμε μόνο ένα αυτοκίνητο στην οικογένεια όταν μεγάλωνα. Όταν οι φίλοι μου με κορόιδευαν γι΄ αυτό, αυτή απλώς έλεγε ότι θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε και χωρίς φθόνο για άλλους. Έτσι με εκπαίδευσε. Ζούσε πάντα έτσι.

Ο φθόνος είναι ένα πικρό συναίσθημα που οδηγεί σε μια δυστυχή ζωή επειδή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί ποτέ πλήρως. Είναι δρόμος αρετής να είμαστε ικανοποιημένοι σε οποιαδήποτε υλική θέση βρισκόμαστε. Είναι επίσης και ένα νοητικό πλαίσιο κοινό σε αυτούς που είναι οι πιο επιτυχημένοι και οι πιο χαρούμενοι. Αλλά το να είμαστε έτσι είναι σε αντίθεση με τον σημερινό πολιτισμό, που έχει εμποτιστεί με μηνύματα ότι πρέπει συνέχεια να παραπονιέσαι, να είσαι απογοητευμένος, και ανικανοποίητος.

Σχολιασμός

Έχετε ακούσει την έκφραση «είσαι ό,τι τρως». Δεν την κατάλαβα ποτέ έως την πρώτη μου τριήμερη νηστεία, που μου έδειξε  ότι είναι όντως έτσι. Είμαι πιο προσεκτικός τώρα για το τι ρίχνω στο στομάχι μου και πιο συνειδητός από ποτέ για τα σοβαρότατα προβλήματα της τροφής στις ΗΠΑ, η οποία είναι βαρέως επεξεργασμένη, γενετικά τροποποιημένη και περιέχει συστατικά που δεν ήταν ποτέ γνωστά στην ανθρώπινη ιστορία.

Μόλις το δεις και το αντιληφθείς αυτό, είναι δύσκολο να γυρίσεις πίσω. Το πρόβλημα μπορεί να λυθεί, όπως αποκαλύπτει μια βόλτα σε οποιαδήποτε αγροτική περιοχή της Νέας Αγγλίας και αλλού, ανακαλύπτοντας υπέροχες μικρές φάρμες που πωλούν σιτηρά και κρέας σε πολύ πιο φυσική κατάσταση από οτιδήποτε υπάρχει στα ράφια του σούπερμαρκετ.

Επιπλέον, το να μιλάς με πραγματικούς αγρότες και τις οικογένειές τους είναι μια υπέροχη εμπειρία. Μαθαίνεις για τα προβλήματα, τις χαρές, τα οικονομικά, και την ιστορία κάθε οικογένειας. Η ζωή θα μπορούσε να είναι πολύ ευκολότερη για αυτούς χωρίς τους περιορισμούς που τους εμποδίζουν να έχουν πρόσβαση σε περισσότερες αγορές. Προφανώς οι μεγάλες εταιρείες αντιτίθενται σε αυτό, εμποδίζοντας την αλλαγή γενικότερα.

Το θέμα μου, ωστόσο, δεν είναι η τροφή αλλά η ένδυση. Μήπως είμαστε και ό,τι φορούμε; Περίεργη ιδέα. Αλλά αυτό σκέφτομαι τώρα λόγω του νέου μου παντελονιού.

Πώς μπορεί ένα παντελόνι να σου δώσει την αίσθηση ότι ζεις μια πιο αυθεντική ζωή; Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω όσο μπορώ καλύτερα. Είναι από τζιν, σκληρό ύφασμα, του κλασικού αμερικανικού είδους αλλά με μία μεγάλη διαφορά: φτιάχτηκε στην Αμερική, κόπηκε σε ένα τραπέζι με το χέρι, ράφτηκε με μηχανή του 1880-1920 και νήματα που συμφωνούν με το αυθεντικό. Η κοπή είναι γεμάτη, το ύφασμα γερό και μοιάζει παραδοσιακό, όπως αυτά που βλέπουμε σε παλιές φωτογραφίες.

Οι παλιές φωτογραφίες αποκαλύπτουν τις διαφορές: είναι μικρές λεπτομέρειες, όπως η ψηλή μέση, τα κουμπιά, το χοντρό ύφασμα. Η εσωτερική ραφή έγινε επί τόπου στα πόδια μου, στο μαγαζί που το αγόρασα.

Το αυθεντικό αμερικανικό τζιν εφευρέθηκε το 1870 και προωθήθηκε σε ανθρακωρύχους, κτηνοτρόφους και εργάτες σιδηροδρόμου ως ανθεκτικό εργατικό ένδυμα. Είχε κάθε είδους καινοτομίες και μεγάλη αντοχή. Το στυλ, το ύφασμα και η κατασκευή εκείνων των τζιν δεν υπάρχουν σήμερα – αλτ’ αυτού, βλέπουμε μόνο κακέκτυπα. Τα νέα τζιν είναι κακοφτιαγμένα, μινιμαλιστικά και διαλύονται γρήγορα.

Όταν φοράς ένα αυθεντικό τζιν έχεις την αίσθηση της ασφάλειας, χωρίς τίποτα το περίεργο. Η όψη είναι καταπληκτική. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι έτσι είναι ακριβώς το πώς θα πρέπει να μοιάζουν τα παντελόνια των αντρών. Απ΄ ότι φαίνεται, είναι σπάνιες αναπαραγωγές τζιν του 19ου αιώνα, που φτιάχτηκαν από κάποιον που είναι φανατικός για φτιαγμένα στην Αμερική ρούχα και μέγιστη αυθεντικότητα.

Και παρεμπιπτόντως, δεν μοιάζουν ούτε τα νιώθεις σαν κοστούμι ή αναπαραγωγή. Τα νιώθεις όπως θα έπρεπε να νιώθεις το ρούχο. Και παρά το πάχος του υφάσματος, δεν σε ζεσταίνουν. Καταλαβαίνω γιατί κάποιος θα ήθελε να τα φορά καθημερινά. Η εταιρεία είναι τόσο σίγουρη για την ποιότητά τους που εγγυάται διορθώσεις χωρίς λήξη, αν μπορείτε να το πιστέψετε.

Είναι ακριβά; Ναι, αλλά ίσως όχι αν σκεφτείτε τι παίρνετε. Η εταιρεία είναι η Hartford Denim ή Hardenco. Έχει έναν υπάλληλο που κάνει τα πάντα με έναν μαθητευόμενο. Το όνομά του είναι Λουκ Ντέηβις, κάτοικος Νέας Αγγλίας από το επαρχιακό Κοννέκτικατ, που άφησε το πανεπιστήμιο για να μάθει να φτιάχνει τζιν του 19ου αιώνα.

 

Είναι το πάθος του. Ίσως ο ‘φανατισμός’ θα ταίριαζε καλύτερα. Μπορεί να μιλάει για τζιν για ώρες, για μέρες. Τον παρακολουθούσα καθώς έκοβε και έραβε το παντελόνι μου και παρατήρησα την ικανότητά του να λειτουργεί αυτές τις μηχανές των 100 ετών. Εκπληκτικό. Ναι, θα μπορούσε να ξεπουληθεί στους καπιταλιστές επένδυσης και να ακολουθήσει την συνήθη οδό: χρέος, απώλεια περιουσίας, μείωση ποιότητας, μαζικό μάρκετινγκ, και απευθείας στα άχρηστα με τους υπόλοιπους. Παρόλα αυτά, η μικροσκοπική του επιχείρηση επέλεξε την ακεραιότητα και όχι τα πλούτη.

Η αντίθεση με οτιδήποτε μπορείτε να βρείτε σε οποιοδήποτε συνηθισμένο κατάστημα είναι εμφανής. Δεκαετίες πριν, η Αμερική έχασε σχεδόν όλο το μερίδιο αγοράς της σε υφάσματα και ένδυση. Σχεδόν όλα πήγαν έξω. Ο λόγος είναι φυσικά το κόστος εργασίας και υλικών. Απλώς δεν έχει νόημα να φτιάχνεις πράγματα εδώ πλέον.

Το κόστος είναι, πράγματι, τεράστιο. Οι τιμές ενδυμάτων και υποδημάτων αψηφούν τον πληθωρισμό εδώ και δεκαετίες τώρα, και σε πραγματικούς όρους έπεσαν σε τιμή. Το πρόβλημα είναι η ποιότητα. Θα πρέπει να ψάξει κανείς πάρα πολύ για φυσικά υφάσματα: βαμβάκι, λινό, μαλλί, και μετάξι. Αν τα βρει, υπάρχει άλλο πρόβλημα με την κατασκευή και την ίδια την ποιότητα του υφάσματος. Και μετά από αυτό, αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα.

Δούλεψα σε εταιρεία ένδυσης ως πωλητής και αγοραστής για αρκετές γνωστές εταιρείες αντρικής ένδυσης, όχι αλυσίδες αλλά το τοπικό είδος, που είναι όλο και πιο σπάνιο. Αυτό ήταν στο τέλος της χρυσής εποχής της αντρικής ένδυσης, μόλις πριν ή κατά τη διάρκεια της πτώσης της βιομηχανίας. Ήταν τραγικό να το παρακολουθεί κανείς.

Η κατάρρευση της ποιότητας έφερε και την απώλεια των βασικών γνώσεων για την ένδυση. Είναι εκπληκτικό το πόσο λίγα ξέρει ο κόσμος για το τι να φοράει, πώς να αξιολογεί την ποιότητα, πού να το βρει ή γιατί έχει σημασία. Οι άντρες δεν ξέρουν καν ότι τα ρούχα θα έπρεπε να ταιριάζουν στο σώμα.

Μου άρεσαν πολύ οι επιχειρήσεις ενδυμάτων, επειδή ένιωθα ότι βοηθούσα κόσμο. Μου άρεσε να πουλάω ενδύματα επειδή ήξερα σίγουρα ότι συνέβαλα στη βελτίωση της ζωής κάποιου.

Η θέλησε δεν με άφησε ποτέ. Ως αποτέλεσμα, όταν ψωνίζω στο Goodwill ή σε κάποιο άλλο κατάστημα μεταχειρισμένων, δεν μπορώ να αντισταθώ στην παρόρμηση να μιλήσω με τους άντρες στο κατάστημα για το καλό ταίριασμα του ρούχου. Θα αρχίσω να μιλάω σε κάθε έναν, προσπαθώντας να βρω καλαίσθητα ενδύματα σε ένα κλάσμα της τιμής που θα κόστιζαν σε κατάστημα. Συχνά η ποιότητα είναι πολύ καλύτερη από αυτήν που έχουν τα καταστήματα.

Έχω κάνει το ίδιο με αγορές από το eBay για φίλους. Το να εκτιμήσεις τι ταιριάζει σε κάποιον είναι εύκολο αν έχεις εμπειρία στη δουλειά και μέχρι τώρα πάντα πετυχαίνω ένα καλό κοστούμι για έναν φίλο σε πολύ χαμηλή τιμή.

Λέγοντας αυτό, η εμπειρία των τζιν από τη Hardenco με έβαλε σε έναν νέο κόσμο, αυτόν της καθημερινής ένδυσης, για τον οποίον ποτέ δεν είχα ενδιαφέρον. Τώρα βλέπω το γιατί. Τα πράγματα που παίρνεις από ένα κατάστημα ειλικρινά δεν αξίζουν να τα αγοράσεις. Είναι άσχημα. Τα υφάσματα είναι κακής ποιότητας. Η κατασκευή χυδαία. Είναι καλά για μερικούς μήνες, ίσως, και μετά τα πετάς.

Και παρεμπτιπτόντως, ναι, είναι καθημερινά βάσει των παραδοσιακών προτύπων. Αλλά αν τα φορέσω με ένα λευκό πουκάμισο και με ένα απλό σακάκι, φαίνονται υπέροχα. Έτσι, κατά τον κλασικό αμερικανικό τρόπο, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για διάφορες περιστάσεις.

Σίγουρα, κάποιος μπορεί να πει πως δεν πειράζει που κατέρρευσε η αμερικανική κατασκευή ενδυμάτων. Ίσως στον κόσμο αρέσουν τα ρούχα και υποδήματα λίγων χρήσεων. Σε πιο αδύναμες στιγμές, πήρα ένα ζευγάρι παπούτσια σε ένα κατάστημα αεροδρομίου και τα έβλεπα να χαλάνε μετά από κάθε χρήση. Αναπόφευκτα, πρέπει να τα πετάξεις μετά από έναν χρόνο περίπου.

Αυτό είναι σε αντίθεση με ένα αυθεντικό, αμερικάνικο ζευγάρι υποδημάτων του παλιού στυλ, του είδους που θα δώσεις στα παιδιά σου και αυτά με τη σειρά τους στα δικά τους παιδιά. Σε αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει να αναφέρω ότι τέτοια παπούτσια υπάρχουν. Δείτε τα Alden, για παράδειγμα. Ναι, είναι τρεις και τέσσερις φορές πιο ακριβά, αλλά θα αλλάξετε σόλα πολλές φορές και δεν θα χρειαστεί να αγοράσετε άλλο ζευγάρι.

Είναι το ίδιο με το νέο μου τζιν. Αποδεικνύουν ότι είναι δυνατόν να κατασκευάσεις και να αγοράσεις ποιοτικά ενδύματα. Η επίδραση σε αυτόν που τα φορά περιέργως διαφεύγει περιγραφής. Όταν τα φορέσεις, μετά δεν μπορείς να επιστρέψεις στα άλλα.

Σίγουρα, μπορείτε να επικρίνετε τέτοια αντικείμενα ως διαθέσιμα μόνο για την ελίτ. Ποιος άλλος πληρώνει $450 για ένα παντελόνι; Κατανοώ την κριτική, αλλά σκεφθείτε κι αυτά: 1) Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι τόσο ακριβό, αν σκεφτείς πως θα τα έχεις για μια ζωή, και 2) αυτό είναι το κόστος της αυθεντικής, φτιαγμένης στην Αμερική ένδυσης. Η γνώση αυτού είναι να έχεις επαφή με την πραγματικότητα.

Πώς μπορεί το σύστημα να αλλάξει για να ενθαρρύνει περισσότερες από αυτές τις μικρές επιχειρήσεις; Το κόστος του επιχειρείν γενικά πρέπει να πέσει δραματικά με μορφή συμμορφώσεων, κανονισμών, φόρων και άλλων μέτρων. Σταματήστε την καταστροφή των μικρών επιχειρήσεων. Μην αφήνετε τις μεγάλες εταιρειών να στήνουν το παιχνίδι προς όφελός τους. Αυτό ισχύει στην ένδυση τόσο όσο και στην γεωργία, στα φάρμακα και σε κάθε άλλη βιομηχανία.

Εν τω μεταξύ, υπάρχει κάτι που όλοι μπορούμε να κάνουμε. Μπορούμε να αρνηθούμε να συμμετάσχουμε στην υποβάθμιση των πάντων προσέχοντας τι αγοράζουμε. Ναι, θα πληρώσετε περισσότερα, τουλάχιστον αρχικά, και το κόστος αναζήτησης για τη σωστή τροφή, ενδυμασία και φάρμακα μπορεί να είναι υψηλό. Σκεφτείτε το σαν μια περιπέτεια. Άπαξ και την αρχίσετε, θα δείτε το νόημα και δεν θα επιστρέψετε ποτέ στα παλιά.

Σχολιασμός

Όσο περισσότερο εξερευνώ το έργο ερευνητών του νερού — όπως Βέντα Ώστιν, Τζέραλντ Πόλλακ, Ζακ Μπενβενίστ, Μασάρου Ιμότο, και του βραβευμένου με Νόμπελ Λουκ Μοντανιέρ— τόσο περισσότερο δέος νιώθω. Όχι μόνο για το νερό, αλλά για το τι ίσως μας διδάσκει σιωπηλά για την ζωή, την τροφή, ακόμα και την συνείδηση.

Ας αρχίσουμε με την ακραία ιδέα ότι το νερό έχει μνήμη.

Το 1988, ο Γάλλος ανοσιολόγος Ζακ Μπενβενίστ δημοσίευσε μια έρευνα στο Nature ισχυριζόμενος ότι το νερό μπορούσε να διατηρήσει το «αποτύπωμα» ουσιών, ακόμα και αν είχαν αραιωθεί πέρα από δυνατότητα εντοπισμού. Έδειξε ότι υπεραραιωμένα διαλύματα προκαλούσαν βιολογικές αντιδράσεις σε κύτταρα — σαν να θυμόταν το νερό αυτό που κάποτε υπήρχε μέσα του. Αν και οι περισσότεροι τον απέρριψαν, το έργο του άνοιξε μια χαραμάδα που λίγοι θέλησαν να ερευνήσουν.

Χρόνια αργότερα, ο υποψήφιος για Νόμπελ Λουκ Μοντανιέρ εξερεύνησε παρόμοιες ιδέες. Ισχυρίστηκε ότι το DNA εκπέμπει ηλεκτρομαγνητικά σήματα στο νερό — και ότι το νερό μπορούσε να θυμάται και να αναμεταδίδει αυτές τις πληροφορίες επιτρέποντας σε αλληλουχίες DNA να μπορούν να επανακατασκευαστούν υπό ορισμένες συνθήκες. Τα ευρήματά του ήταν αμφιλεγόμενα, αλλά υπέδειξαν μια βαθύτερη αλήθεια: Ότι το νερό ίσως όχι μόνο φέρει ζωή, αλλά μπορεί να γίνει και μέσο επικοινωνίας της.

Εν τω μεταξύ, ο Τζέραλντ Πόλλακ, καθηγητής βιο-μηχανικής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, μελέτησε αυτό που αποκαλεί «τέταρτο στάδιο» του νερού — γνωστό επίσης ως Ζώνη Αποκοπής του νερού. Αυτή η δομημένη κατάσταση διαμορφώνεται δίπλα σε υδρόφιλες επιφάνειες, συσσωρεύει ενέργεια, απομονώνει την ηλεκτρική φόρτιση, και συμπεριφέρεται διαφορετικά από το τυπικό υγρό νερό. Φαίνεται να είναι απαραίτητη για το πως λειτουργούν τα κύτταρά μας, πως θεραπεύονται, και ίσως ακόμα και πως επεξεργάζονται πληροφορίες.

Και μετά είναι ο Μασάρου Ιμότο, που έδειξε ότι το νερό που έχει έκθεση σε συγκεκριμένες λέξεις, προσευχές, και μουσική μπορεί να διαμορφώσει τελείως διαφορετικούς κρυστάλλους. Η «αγάπη» και «ευγνωμοσύνη» δημιούργησαν εντυπωσιακές δομές που θυμίζουν χιονονιφάδες. Το «μίσος» και ο «φόβος» παρήγαγαν χαοτικές, κατεστραμμένες μορφές. Το έργο του κάνει την υπόθεση ότι το νερό ανταποκρίνεται στην ανθρώπινη πρόθεση, γλώσσα, ακόμα και συναίσθημα.

Η σύγχρονη ερευνήτρια Βέντα Ώστιν συνεχίζει την εξερεύνηση. Παγώνει νερό αφότου το εκθέσει σε λέξεις ή σκέψεις — και οι εικόνες μετά συχνά αντανακλούν αυτά που του έδωσε με εντυπωσιακή ακρίβεια. Το έργο της εγείρει το ερώτημα: Είναι το νερό συνειδητό; Και αν ναι, ανταποκρίνεται σε εμάς;

Αν το νερό ανταποκρίνεται σε λέξεις, τι γίνεται με τις σκέψεις μας;

Αν θυμάται αυτό που το άγγιξε, τι γίνεται εντός του νερού στο σώμα μας;

Σχεδόν το κάθε κύτταρο στο σώμα μας είναι φτιαγμένο κυρίως από νερό. Έτσι είναι το φαγητό που τρώμε—φρούτα, λαχανικά, κρεάς, γάλα. Αν το νερό έχει μνήμη, τότε το νερό μέσα στην τροφή μας φέρει πληροφορίες επίσης.

Και αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι: Τι λέει το νερό στα κύτταρά μας;

Κάθε σταγόνα νερού στην Γη υπήρχε από παλιά. Μετακινήθηκε μέσω συννέφων, ποταμών, δέντρων, ωκεανών, ζώων, και ανθρώπων — το ήπιαν, το ίδρωσαν, το ούρησαν, έκλαψαν, προσευχήθηκαν από πάνω του, και ξανά εξατμίστηκε. Αν θυμάται, θυμάται την ίδια την ζωή.

Και αυτό με φέρνει στην τροφή.

Όταν μαζεύω λαχανικά από την φάρμα μου στο Τέξας, έχουν διαμορφωθεί από τον ήλιο, το χώμα, το μικροβίωμα, και το νερό αυτής της γης. Αυτό το νερό φέρει την μνήμη του μέρους—τον ρυθμό του, την ιστορία, και την ευφυία. Όταν τρώω αυτό το φαγητό, δεν τρέφω απλώς το σώμα μου. Παίρνω συγκεκριμένη πληροφορία, σχετική με το μέρος.

Αλλά το περισσότερο από το φαγητό μας σήμερα έρχεται από μακριά. Μια τομάτα μεγαλωμένη σε άλλη χώρα—ή κάτω από τεχνητό φωτισμό σε αποθήκη—τι ιστορία φέρει αυτό το νερό; Αν το νερό στην τροφή μας φέρει μνήμη, ίσως να είναι σε έλλειψη συντονισμού με το περιβάλλον μας, το μικροβίωμά μας, ή τον εποχικό ρυθμό μας.

Υπάρχει μια συνοχή στο να τρως τοπικά, και ίσως μια έλλειψη συνοχής στο να καταναλώνεις τροφή που ταξίδεψε χιλιάδες χιλιόμετρα.

Πριν τα ψυγεία, η περισσότερη τροφή τρωγόταν εντός 200 χιλιομέτρων από τον τόπο παραγωγής. Οι άνθρωποι έτρωγαν αυτό που τους έδινε η γη, όταν το έδινε—όχι απλώς από ανάγκη, αλλά εν σχέση. Δεν είχε να κάνει με την φρεσκάδα. Ήταν σχετικά με την πληροφορία.

Τώρα μπορούμε να τρώμε φράουλες τον Ιανουάριο και αβοκάντο όλο τον χρόνο. Αλλά μήπως χάσαμε κάτι; Όχι μόνο θρεπτικά συστατικά, αλλά επικοινωνία. Αν το νερό φέρει μνήμη, τότε η τροφή από πολύ μακριά ίσως μας ταΐζει με ιστορίες που τα σώματά μας πλέον δεν αναγνωρίζουν.

Και πηγαίνει ακόμα βαθύτερα.

Αν το νερό ανταποκρίνεται σε λέξεις, ανταποκρίνεται και σε πρόθεση; Το σάλιο στο στόμα μας αλλάζει όταν λέμε κουτσομπολιά σε αντίθεση με λέξεις αγάπης; Οι σκέψεις μας αναδιαμορφώνουν το νερό μέσα μας, κάθε στιγμή; Βλέπουμε τον κόσμο μέσω του νερού — τα μάτια μας είναι κυρίως νερό.

Γεννιόμαστε όταν σπάνε τα νερά μας. Και με πολλούς τρόπους, πεθαίνουμε όταν το νερό μας αφήνει—όταν η ενυδάτωση και η ροή σταματάνε.

Το νερό είναι μαζί μας από την πρώτη μας αναπνοή έως την τελευταία. Τι κι αν δεν είναι μόνο ένας σύντροφος; Τι κι αν είναι συνείδηση;

Στο συνέδριο Confluence στην Φάρμα (προσωπικής) Κυριαρχίας τον Μάιο, στεκόμουν στην βροχή ενώ ο Τζέραλντ Πόλλακ μιλούσε σε 750 ανθρώπους για τη μαγεία του νερού. Κοιτούσα ψηλά καθώς έπεφτε το νερό, σκεπτόμενη: Αυτή η βροχή ήταν εδώ ένα εκατομμύριο φορές παλιότερα—και θα είναι εδώ πολύ μετά από εμάς. Η ιερότητα της στιγμής πέρασε μέσα μου σαν ρεύμα. Την επόμενη μέρα, η Βέντα Ώστιν μοιράστηκε τις εικόνες και σκέψεις της. Ήταν ένα σαββατοκύριακο σεβασμού προς το νερό— το μυστήριό του, την μνήμη και το νόημα.

Και οδήγησε σε βαθύτερες ερωτήσεις. Αν το νερό έχει συνείδηση, ποίου συνείδηση είναι; Είναι συλλογική—μια ηχώ κάθε ζωντανού όντος; Είναι θεϊκή—η παρουσία του Θεού ρέουσα σε όλα τα πράγματα; Είναι η ίδια η Γη, με κωδικοποιημένη αρχαία εμπειρία;

Ίσως είναι όλα τα παραπάνω.

Ίσως το νερό στα σώματά μας φέρει μνήμη μητέρων που γεννούσαν, ιερών τελετών, και αρχαίων δασών. Ίσως οι ωκεανοί θυμούνται κάθε δόνηση, προσευχή, και πόνο που έχει ποτέ ειπωθεί.

Και αν αυτό είναι αλήθεια, τότε τι σημαίνει που συνεχίζουμε να το δηλητηριάζουμε;

Όταν γεμίζουμε το νερό με φάρμακα, εντομοκτόνα, βαρέα μέταλλα, και συνθετικά χημικά, δεν βλάπτουμε μόνο το οικοσύστημά μας—ίσως διαβρώνουμε την ίδια την μνήμη του νερού. Δομημένο, συνεχές νερό ίσως γίνεται αδόμητο. Η ικανότητά του να αποθηκεύει και να μεταφέρει βιολογική πληροφορία ίσως διαταράσσεται. Αν το νερό φέρει νοημοσύνη, τότε η μόλυνση ίσως σημαίνει την αλλαγή του τρόπου επικοινωνίας της ζωής, του τρόπου θεραπείας, ή επούλωσης.

Η συνέπεια στην ανθρωπότητα; Περισσότερη αποσύνδεση. Περισσότερη φλεγμονή. Περισσότερη ασθένεια που δεν ανταποκρίνεται στην λογική— επειδή το μέσο επικοινωνίας μεταξύ της ζωής και αυτής έχει συγχυστεί. Ίσως αυτό εξηγεί γιατί οι χρόνιες παθήσεις και η συναισθηματική αναταραχή αυξάνονται, ακόμα και καθώς «προοδεύουμε.» Ίσως δεν είμαστε απλώς εκτός ισορροπίας—είμαστε εκτός συντονισμού.

Έτσι ρωτώ: Τι λέει το νερό στο φαγητό σας στο σώμα σας; Τι συμβαίνει ότι επιστρέφουμε στην συνοχή—όταν τρώμε από την γη που ζούμε και μιλάμε στο νερό ως σε κάτι ιερό; Και τι αλλάζει όταν σταματούμε να συμπεριφερόμαστε στο νερό σαν σε έναν πόρο— και αρχίζουμε να συσχετιζόμαστε με αυτό όπως με μια ζωντανή παρουσία που ήδη μας γνωρίζει, και ίσως μας αγαπά;

Δεν έχω όλες τις απαντήσεις, αλλά πιστεύω ότι οι ερωτήσεις είναι σημαντικές. Και πιστεύω ότι το νερό ήδη ξέρει.

της Μόλι Ένγκελχαρτ

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι αυτές του συγγραφέα και δεν συμφωνούν απαραιτήτως με την άποψη της Epoch Times.

Σχολιασμός

«Ο γάμος είναι κοινό καλό, και τώρα περισσότερο από ποτέ οι Βορειοαμερικανοί χρειάζεται να ξανασκεφτούν τι σημαίνει ένας υγιής πολιτισμός γάμου σε μια πλουραλιστική κοινωνία», γράφουν ο Αντρέα Μρόζεκ και o Πήτερ Τζον Μίτσελ καθώς μιλούν για τον γάμο στο ευκολοδιάβαστο και ενδιαφέρον «Δέχομαι… ; Γιατί ο γάμος έχει ακόμα σημασία» (2024). Λέγοντας ότι ο γάμος έχει σημαντικά πλεονεκτήματα όχι μόνο για τους συζευγμένους ενήλικες και τα παιδιά τους αλλά επίσης για την ευρύτερη κοινωνία, οι συγγραφείς εκφράζουν την ελπίδα ότι το βιβλίο τους θα συνεισφέρει σε κοινωνικές συζητήσεις επί του θέματος.

Είμαι πιθανότατα ένα κοινό μειονότητας για αυτό το βιβλίο. Πιστεύω πως ο γάμος είναι καλός για τους λόγους που με τόση ικανότητα εκφράζουν οι συγγραφείς. Οι περισσότεροι φίλοι μου επίσης παίρνουν τον γάμο σοβαρά και γνωρίζουν το καλό που προσφέρει. Παρόλα αυτά, έχω ενδοιασμούς αρκετά σοβαρούς που θα δίσταζα να ενθαρρύνω τον οποιονδήποτε νέο άντρα να κάνει γάμο. Το βιβλίο ενίσχυσε την εκτίμησή μου για το γιατί ο θεσμός αξίζει να διασωθεί, αλλά δεν μίλησε για τις ανησυχίες μου.

Γενικά, οι συγγραφείς κατευθύνουν τα επιχειρήματά τους προς αυτούς που, όντας μοντέρνοι και προοδευτικοί στις απόψεις, βρίσκουν τον γάμο όλο και περισσότερο αχρείαστο ή μη σχετικό με την εποχή — αν όχι ένα πραγματικό κακό που καταπιέζει τις γυναίκες και αρνείται την ανθρώπινη φύση. Οι Βόρειοι Αμερικανοί όλο και περισσότερο αναβάλλουν τον γάμο έως αργότερα στην ζωή τους ή διαλέγουν να συγκατοικήσουν. Ακόμα και μεταξύ αναλυτών πολιτικής και κοινωνικών σχολιαστών που ίσως αναμενόταν να προωθούν τα αποδεδειγμένα οφέλη του, το θέμα του γάμου έχει βασικά παραγκωνιστεί.

Τα καλά νέα στον γάμο έχουν μεγάλες συνέπειες, όπως δείχνουν οι συγγραφείς. Παιδιά που γεννιούνται και μεγαλώνουν από δύο γονείς εν γάμω τα πηγαίνουν καλύτερα από άλλα παιδιά σε μια σειρά μέτρων. Είναι λιγότερο πιθανό να μεγαλώσουν σε φτώχεια ή να υποστούν σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση. Είναι πιθανότερο να τελειώσουν το σχολείο και να εξασφαλίσουν εργασία. Έχουν λιγότερα συναισθηματικά και συμπεριφορικά προβλήματα, και είναι «λιγότερο πιθανό να επιχειρήσουν αυτοκτονία, να έχουν ψυχική νόσο, ή να κάνουν κατάχρηση ναρκωτικών.»

Οι εν γάμω ενήλικες επίσης έχουν οφέλη, απολαμβάνοντας καλύτερη υγεία και μεγαλύτερη μακροζωία από τους άγαμους ή χωρισμένους αντίστοιχούς τους, ενώ διαφεύγουν από τα κακά της κοινωνίας όπως η απομόνωση, ο εθισμός, και η έλλειψη στέγης. Η ευρύτερη κοινωνία ενισχύεται επίσης, καθώς τα παντρεμένα ζευγάρια τείνουν να είναι περισσότερο ενδιαφερόμενα για τα κοινά από άλλους, υποστηρίζοντας αθλητικούς συλλόγους, κλαμπ ρόταρυ, επιχειρηματικές ενώσεις, μέρη λατρείας, και φιλανθρωπίες.

Ενώ επιχειρηματολογούν υπέρ του γάμου, οι Μρόζεκ και Μίτσελ γνωρίζουν καλά τις αλλαγές που έχουν εργαστεί εναντίον του τον τελευταίο αιώνα. Δείχνουν πως, για παράδειγμα, προσπάθειες να γίνει το διαζύγιο λιγότερο επώδυνο έχουν επίσης αυξήσει ραγδαία την πιθανότητά του. Καθώς μιλούν πειστικά, η τάση στην Βόρεια Αμερική για διαζύγιο χωρίς σφάλμα δεν μείωσε απαραιτήτως το τραύμα διαζυγίου, ειδικά για αυτούς τους συζύγους που βρέθηκαν διαζευγμένοι ενάντια στην θέλησή τους, ή για τα παιδιά που δεν μπορούσαν να κρατήσουν τις οικογένειές τους μαζί. Η διάλυση του γάμου δεν γίνεται λιγότερο πικρή ή οδυνηρή απλώς επειδή έχει απλοποιηθεί νομικά. Αντιθέτως, οι Μρόζεκ και Μίτσελ λένε πως ο πόνος έχει απλώς απλωθεί σε περισσότερους.

Οι συγγραφείς είναι πειστικοί λέγοντας ότι η ρομαντική άποψη του γάμου που έχει κυριαρχήσει στην Δύση τον τελευταίο αιώνα έχει ίσως επιταχύνει τον αφανισμό του. «Το πρότυπο της αδελφής ψυχής, μέσω του να στηρίζεσαι πάρα πολύ στο συναίσθημα και να διαγράφεις τα οφέλη στην μακροζωία, τελικά αποτυγχάνει να δώσει αξία σε άλλες πτυχές του γάμου που ωφελούν τα μέλη της οικογένειας και την ευρύτερη κοινωνία», γράφουν. Τα οφέλη της σταθερότητας, αφοσίωσης, και αυξημένης οικονομικής ασφάλειας δεν είναι αδιάφορα, και εκτείνονται πέρα από τις ασαφείς έννοιες της αδελφής ψυχής. Οι συγγραφείς προτείνουν αντ’ αυτού το πιο ηρωικό πρότυπο του γάμου σαν μια επική περιπέτεια: μερικές φορές δύσκολη, και μερικές φορές απαιτεί θυσία, αλλά έχοντας έναν στόχο που δίνει ικανοποίηση.

Οι Μρόζεκ και Μίτσελ κάνουν την πρότασή τους βασιζόμενοι σε στοιχεία για την αξία του γάμου με έναν τρόπο που δείχνει σεβασμό σε αυτούς που την εχθρεύονται, παραδεχόμενοι ότι ο γάμος περιέχει συμβιβασμούς και δεν είναι απαραιτήτως για όλους. Προτείνουν ότι οι δυνάμεις που εξασθενούν τον γάμο δεν ήταν τόσο εσκεμμένες όσο τυχαίες ή περιφερειακές, περιλαμβάνοντας «τους πολλούς μικρούς τρόπους που έχουμε ξεχάσει πως ακόμα και σημαντικοί, αρχαίοι θεσμοί μπορούν να καταρρεύσουν αν αφεθούν στην τύχη τους.» Φοβάμαι ότι αυτή η άποψη υποτιμά ακραίως την παλιά και αποφασισμένη εχθρικότητα προς τον γάμο που ήταν η κινητήρια δύναμη φεμινιστικών και προοδευτικών ομάδων, από τον Σαρλς Φουριέ στην Μπέτυ Φριντάν, και από την Βικτώρια Γούντχαλ στην Σόφι Λιούις. Οι οπαδοί που έχουν επιτυχώς διαδώσει την σκέψη τους κατά του γάμου στις κοινωνίες δεν νοιάζονται αν τα αποτελέσματα του γάμου αποδεικνύεται πως είναι καλά για παιδιά και κοινότητες. Η αφοσίωσή τους σε ουτοπικούς στόχους, όπως σεξουαλική απελευθέρωση ή ισότητα φύλων, τους κάνει αδιάφορους για μεγάλα προβλήματα όπως μοναξιά ή εθισμός σε ναρκωτικά, που πιστεύουν ότι θα λυθούν εύκολα όταν ο στόχος τους έχει επιτευχθεί.

Σίγουρα, η επαναλαμβανόμενη υπονόμευση του γάμου που είδαμε τις τελευταίες δεκαετίες ήταν πολύ εσκεμμένη; Η προοδευτική πτέρυγα του Αριστερού Κόμματος του Καναδά, για παράδειγμα, έχει όλο και περισσότερο διαχειριστεί τον γάμο ως κάτι ίδιο από την εκτός γάμου συγκατοίκηση, τις ενώσεις ίδιου φύλου ή κάθε άλλο κανονισμό οικογένειας, που δεν αξίζει ειδική προστασία, πλεονεκτήματα ή αναγνώριση— στην πραγματικότητα, ακριβώς το αντίθετο. Άρθρα με τίτλους όπως «Είναι ο γάμος κακή ιδέα για τις γυναίκες;» πλημμυρίζουν τις σελίδες του Psychology Today (η απάντηση, σε περίπτωση που κάποιος αναρωτιέται, είναι ένα δυνατό ναι), ενώ οι γυναίκες που φεύγουν από τους συζύγους τους χαιρετίζονται για το θάρρος, την φιλαλήθεια, και την αφοσίωση στον εαυτό τους.

Την προηγούμενη δεκαετία, οι Αριστεροί υπό τον πρώην πρωθυπουργό Τζάστιν Τρουντό, προσπάθησαν και διαφήμισαν την αφοσίωσή τους σε καθαρά αντιοικογενειακές φεμινιστικές πολιτικές όπως έκτρωση κατά βούληση, ποσοστά γυναικών στον χώρο εργασίας, επιδόματα για ανατροφή τέκνων, και επιδόματα για αντισυλληπτικά. Το ιδανικό, σαφώς, είναι ένας σεξουαλικά απελευθερωμένος γυναικείος πληθυσμός που έχει ακόμα λιγότερα παιδιά, χωρίς να περιορίζονται από τις λίγες που έχουν και αδιάφορες για την χειρουργική τους εξάλειψη.

Πολλές άλλες φεμινιστικές πολιτικές, από πρωτοβουλίες ενδοοικογενειακής βίας ως προσλήψεις ισότητας, έχουν δαιμονοποιήσει τους άντρες ως καταπιεστές, μείωσαν την δυνατότητα κέρδους των αντρών (κάνοντάς τους έτσι όχι τόσο επιθυμητούς ως ταίρια), και χάλασαν τον ρόλο τους ως πατέρες. Το ότι κάποιοι υπέρμαχοι του φεμινισμού τώρα εκφράζουν απόψεις υπέρ του γάμου—ένα φαινόμενο που αναφέρουν με επιδοκιμασία οι Μρόζεκ και Μίτσελ ως καλά νέα— δεν έχει σημασία αν ο γάμος και η θέση των αντρών εντός αυτού έχουν τόσο πολύ αποδυναμωθεί στον νόμο και στην πολιτισμική εκτίμηση ώστε να έχουν γίνει ανίκανοι να αποδώσουν τα παραδοσιακά πλεονεκτήματά τους.

Στην κατεύθυνση των επιχειρημάτων τους προς αυτούς που δεν νοιάζονται τι συμβαίνει στον γάμο ή είναι ενεργά ενάντιοί του στις αρχές, οι Μρόζεκ και Μίτσελ έχουν λίγα να πουν στους άντρες που νιώθουν ανήσυχοι για τον γάμο, όχι λόγω των προκλήσεων και θυσιών της γαμήλιας κατάστασης αλλά λόγω της καταστροφικής ζημίας που φέρνει το διαζύγιο. Ένας γάμος που μπορεί να διαλυθεί μονομερώς χωρίς σημαντικό ή αποδεδειγμένο λόγο είναι γάμος μόνο λίγο παραπάνω από ό,τι στο όνομα.

Πολλά από τα θύματα του μονομερούς διαζυγίου είναι άντρες, καθώς οι γυναίκες εκκινούν διαζύγιο σε περίπου 70% των περιπτώσεων. Οι γυναίκες, μας λένε συχνά οι ειδικοί (που χαιρετίζουν την ευκολία με την οποία οι γάμοι μπορούν να εγκαταλειφθούν), είναι λιγότερο πιθανό από τους άντρες να είναι εντάξει με μια μη ικανοποιητική κατάσταση, αν και δεν έχουν την ίδια τάση να αποχωρίζονται από τα χρήματα του συζύγου τους. Όταν εμπλέκονται παιδιά, οι χωρισμένοι άντρες μπορεί να βρουν τον εαυτό τους να είναι απλώς επισκέπτης στις ζωές των παιδιών τους αν αυτή είναι η επιθυμία της πρώην συζύγου. Άντρες που δεν έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα μπορεί να βρεθούν με διαταγές απαγόρευσης επαφής για χρόνια από δικαστές ή δικαστίνες που είναι ενάντια στους άντρες.

Στην αναφορά των οφελών στην υγεία και σε άλλα θέματα που φέρνει ο γάμος, ακόμα και στην επανάληψη της αρκετά ασεβούς σκέψης ότι ο γάμος «εκπολιτίζει τους άντρες», οι Μρόζεκ και Μίτσελ δεν λένε τίποτα για τις ιδιαίτερα καταστροφικές συνέπειες του διαζυγίου σε τέτοιους άντρες, που σκοτώνουν τον εαυτό τους σε ποσοστό σχεδόν εννέα φορές περισσότερο από τις γυναίκες μετά το διαζύγιο. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι θα υπήρχε γενική ησυχία αν οι γυναίκες σκότωναν τον εαυτό τους τόσο συχνά όταν οι άντρες τους τις εγκατέλειπαν.

Πολλοί άντρες, κοιτώντας τον γάμο όπως είναι τώρα και βλέποντας την αγωνία φίλων ή συγγενών, απλώς βρίσκουν τους κινδύνους πολύ μεγάλους. Είναι έτοιμοι για την αφοσίωση στον γάμο, επιθυμούν να χτίσουν ένα σπίτι και να έχουν παιδιά, και είναι πολύ χαρούμενοι να δουλέψουν σκληρότερα και να έχουν τις απαιτούμενες υποχρεώσεις — αλλά δεν επιθυμούν να χαλάσουν οι ίδιοι αν η σύζυγός τους θέλει να το διαλύσει. Ο μόνος τρόπος να μην διαζευχθούν, δυστυχώς, είναι να μην κάνουν γάμο. Δεδομένου ότι ο νόμος στον Καναδά για τις οικογένειες συμπεριφέρεται σε συμφωνίες συμβίωσης ως γάμους, κάποιοι από αυτούς τους άντρες δυστυχώς επιλέγουν να μην συγκατοικήσουν ή να μην έχουν παιδιά.

Εδώ ερχόμαστε στο δύσκολο ερώτημα που αυτό το κατά τα άλλα ισχυρό βιβλίο δεν αντιμετωπίζει. Αν ο γάμος είναι το κρίσιμο κοινωνικό καλό που η έρευνες δείχνουν ότι είναι, δεν είναι απαραίτητο να προστατευτεί μέσω του νόμου και κοινωνικής πολιτικής—για παράδειγμα, τερματίζοντας το χωρίς λόγο διαζύγιο, επιβραβεύοντας παντρεμένα ζευγάρια με φορολογικά κίνητρα και άλλες νομικές και κανονιστικές προστασίες, παρέχοντας εγγύηση για τα δικαιώματα παιδιών και πατέρων μέσω εντολών ίσης κηδεμονίας μετά από διαζύγιο, και μέσω άλλων πρωτοβουλιών που δίνουν προτεραιότητα στην γαμήλια σταθερότητα; Αν θα θέλαμε να τιμήσουμε τον γάμο ως ένα ιδιαίτερο κοινωνικό καλό, δεν θα έπρεπε να θέλουμε να απαιτήσουμε να αναγνωριστεί δημοσίως και να υποστηριχτεί λόγω αυτού; Χωρίς υποστήριξη, μάλλον θα παραμείνει ένας εύθραυστος θεσμός σε κίνδυνο. Ίσως αυτά είναι θέματα που θα αντιμετωπιστούν σε έναν επόμενο τόμο — έναν που θα με ενδιέφερε πολύ να διαβάσω.

της Τζανίς Φιαμένγκο

Η Τζανίς Φιαμένγκο είναι ανώτερη συνεργάτιδα στο Aristotle Foundation for Public Policy και συνταξιούχος καθηγήτρια Αγγλικών στο Πανεπιστήμιο της Οττάβα.