OPINION

Σχολιασμός

Τον εικοστό αιώνα, η Σουηδία έγινε παγκόσμιος φάρος κοινωνικοοικονομικής αρμονίας και πολιτικής σταθερότητας. Ενώ θεωρείται ευρέως ως μια επιτυχημένη συγχώνευση καπιταλισμού και ισότητας, αποσπώντας διεθνείς επαίνους για το εκτεταμένο κράτος πρόνοιας και τον διπλωματικό ανθρωπισμό της, οι Σουηδοί έβλεπαν το έθνος τους ως «ηθική υπερδύναμη» στην πατρίδα τους.

Σήμερα, αυτή η εικόνα καταρρέει υπό το βάρος ζοφερών τίτλων ειδήσεων.

Η ανεργία κυμαίνεται γύρω στο 9% — ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση — με την ανεργία των νέων να πλησιάζει το 25%. Παρά τον μέσο συντελεστή φόρου εισοδήματος που υπερβαίνει το 40%, συν τους φόρους μισθοδοσίας και τον εθνικό φόρο πωλήσεων 25%, οι δημόσιες υπηρεσίες αποτυγχάνουν: οι ασθενείς στο δημόσιο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης συχνά περιμένουν μήνες για βασικές θεραπείες, οι δρόμοι είναι σε κακή κατάσταση και τα σχολεία παλεύουν με την κατακόρυφη πτώση της απόδοσης. Το 2022, 800.000 από τους 10 εκατομμύρια κατοίκους της Σουηδίας χαρακτηρίστηκαν ως αναλφάβητοι, ο υψηλότερος αριθμός από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Ακόμα πιο ανησυχητική είναι η αύξηση των βίαιων εγκλημάτων.

Η Σουηδία, κάποτε μια από τις ασφαλέστερες χώρες στον κόσμο, σήμερα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ανθρωποκτονιών με όπλα στην Ευρώπη. Το 2022, οι αρχές κατέγραψαν 391 πυροβολισμούς, με αποτέλεσμα 62 θανάτους. Η βία έχει επίσης εξαπλωθεί από τις μεγάλες πόλεις σε μικρότερες κωμοπόλεις. Μια πρόσφατη τριπλή δολοφονία σε ένα κουρείο στο κέντρο της Ουψάλα — που θεωρείται εδώ και καιρό μία από τις ασφαλέστερες κοινότητες της Σουηδίας — σόκαρε το έθνος.

Επίσης, οι βομβιστικές επιθέσεις, που προηγουμένως ήταν αδιανόητες στη σουηδική κοινωνία, έχουν γίνει συνηθισμένες. Το 2023, η αστυνομία ανέφερε 149 εκρηκτικές επιθέσεις, από λίγες πριν από μια δεκαετία. Αυτή η κατάσταση ώθησε τις αρχές να χαρακτηρίσουν περισσότερες από 60 γειτονιές ως «ζώνες απαγόρευσης εισόδου» και η κυβέρνηση έχει προτείνει την ιδέα της ανάπτυξης του στρατού για την αποκατάσταση της τάξης.

Οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η μετανάστευση είναι η αιτία αυτής της αναταραχής. Από τη δεκαετία του 1990, η Σουηδία έχει πράγματι δεχτεί πάνω από δύο εκατομμύρια μετανάστες, κυρίως από χώρες που έχουν πληγεί από πόλεμο, όπως η Συρία, η Σομαλία και το Αφγανιστάν. Έτσι, η μετανάστευση έχει αναδειχθεί ως το πιο μαχητικό πολιτικό ζήτημα της χώρας, και στις εκλογές του 2022, οι λαϊκιστές Σουηδοί Δημοκράτες ανέβηκαν για να γίνουν το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα. Ωστόσο, παρά τη σκληρή μεταναστευτική πολιτική του, η πλατφόρμα του κόμματος αντανακλά κυρίως τα ιδανικά του παραδοσιακού κράτους πρόνοιας της Σουηδίας και όχι τον συντηρητισμό επιφανών προσώπων όπως ο Ντόναλντ Τραμπ.

Πρέπει κανείς να εξετάσει βαθύτερα την ιστορική ταυτότητα της Σουηδίας για να κατανοήσει αυτό το παράδοξο.

Η αυτοεικόνα των Σουηδών ανάγεται στον 16ο αιώνα, όταν αποσχίστηκαν από την Ένωση Κάλμαρ, η οποία κυριαρχούνταν από τη Δανία, μετατράπηκαν σε ένα αυταρχικό, Λουθηρανικό στρατιωτικό κράτος, και τον 17ο αιώνα απέκτησαν μεγάλη δύναμη μέσω των κατορθωμάτων του Τριακονταετούς Πολέμου. Αυτή η απίθανη άνοδος — από μια φτωχή, αραιοκατοικημένη χώρα σε μια περιφερειακή αυτοκρατορία — επιτεύχθηκε μέσω της στρατιωτικής εφευρετικότητας, της γραφειοκρατικής αποτελεσματικότητας και των μεγάλων θυσιών που επιβλήθηκαν στον λαό μέσω υψηλών φόρων, καταναγκαστικής εργασίας και μαζικής στρατολόγησης.

Αυτός ο συνδυασμός απίθανης επιτυχίας και δεινών βοήθησε στη σφυρηλάτηση της εθνικής ενότητας. Ακόμα και μετά την απώλεια της Βαλτικής αυτοκρατορίας τους το 1718 και την παραχώρηση της Φινλανδίας στη Ρωσία το 1809, οι Σουηδοί συνέχισαν να βλέπουν τους εαυτούς τους ως λαό με θεϊκή αποστολή — να δείξουν στον κόσμο πώς πρέπει να λειτουργεί ένα καλά οργανωμένο κράτος.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, αυτή η αίσθηση της εξαιρετικότητας βρήκε μια νέα διέξοδο στον καπιταλισμό. Μετά από αιώνες δυσκολιών, η προτεσταντική εργασιακή ηθική και η μηχανική εφευρετικότητα της Σουηδίας άρχισαν να ακμάζουν. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η χώρα είχε γίνει ένα από τα πιο βιομηχανοποιημένα έθνη στον κόσμο, μια εξέλιξη που καθοδηγήθηκε από προσωπικότητες όπως ο εφευρέτης-επιχειρηματίας Άλφρεντ Νόμπελ.

Στη συνέχεια ήρθε η εποχή των Σοσιαλδημοκρατών. Από το 1932 έως το 1976, οι Σοσιαλδημοκράτες κατείχαν αδιάλειπτη εξουσία, οικοδομώντας ένα ισχυρό κράτος πρόνοιας. Η διακυβέρνησή τους αρχικά προώθησε τη συνεχή ανάπτυξη μέσω μέτριας φορολογίας και επικεντρώθηκε στην επίλυση πρακτικών προβλημάτων αντί να προωθεί ιδεολογικές ατζέντες. Μέχρι το 1970, η Σουηδία έγινε έτσι για λίγο το τρίτο πλουσιότερο έθνος στη γη.

Ωστόσο, ένα σημείο καμπής ήρθε γύρω στο 1970, όταν το κόμμα μετατοπίστηκε απότομα προς τα αριστερά. Οι φόροι αυξήθηκαν, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης κοινωνικοποιήθηκε και εισήχθησαν πειραματικές πολιτικές όπως τα «κεφάλαια μισθωτών» — που αποσκοπούσαν στη μερική μεταβίβαση της ιδιοκτησίας των εταιρειών στους εργαζόμενους. Ως αποτέλεσμα, ο ιδιωτικός τομέας άρχισε να παραπαίει και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Σουηδίας άρχισε να υποχωρεί προς την σημερινή 13η θέση παγκοσμίως.

Αυτή η πτώση ήταν δύσκολο να γίνει αποδεκτή για μια χώρα της οποίας η εικόνα του εαυτού είναι συνδεδεμένη με την ιδέα της εθνικής ανωτερότητας. Ωστόσο, αντί να επανεξετάσουν το σύστημά τους, οι Σουηδοί πολιτικοί σε όλο το φάσμα προσκολλήθηκαν στο μοντέλο πρόνοιας με θρησκευτικό ζήλο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Οι Σουηδοί Δημοκράτες σήμερα απηχούν τα ιδανικά των σοσιαλδημοκρατών ηγετών των αρχών του 20ού αιώνα, όπως ο Περ Άλμπιν Χάνσον, «ο πατέρας του σουηδικού κράτους πρόνοιας», περισσότερο από τους σημερινούς λαϊκιστές όπως ο Ντόναλντ Τραμπ.

Επομένως, η τρέχουσα κρίση της Σουηδίας δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά υπαρξιακή. Ένα έθνος που κάποτε έβλεπε τον εαυτό του ως πρότυπο για τον κόσμο αγωνίζεται να συμφιλιώσει τους ιστορικούς του μύθους με την πραγματικότητα.

Για να ξεπεράσει αυτήν την κρίση ταυτότητας, η Σουηδία θα αναγκαστεί να κάνει περισσότερα από το να εφαρμόσει αυστηρότερους νόμους περί μετανάστευσης, να εισαγάγει οικονομικές μεταρρυθμίσεις και να βελτιώσει την αστυνόμευση. Θα αναγκαστεί να υποβληθεί σε μια εθνική αναμέτρηση: να αντιμετωπίσει τα λάθη του παρελθόντος και να απορρίψει τις ξεπερασμένες αυτοαντιλήψεις.

του Anders W. Edwardsson

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι γνώμες του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Μερικοί από τους ηλιακούς μετατροπείς της Κίνας στις Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να ελεγχθούν από την Κίνα μέσω ύποπτου εξοπλισμού επικοινωνιών, σύμφωνα με αξιωματούχους των ΗΠΑ που επικαλέστηκε το Reuters στις 14 Μαΐου. Ορισμένες μεγάλες μπαταρίες από την Κίνα διαθέτουν ανεξήγητα κινητά ραδιόφωνα, σύμφωνα με τους αξιωματούχους.

Η PV Tech, μια έκδοση για το ηλιακό εμπόριο, σημείωσε ότι «οι χάκερ θα μπορούσαν να διακόψουν ή να απενεργοποιήσουν την παροχή ηλιακής ενέργειας από απόσταση εάν μπορούσαν να ελέγξουν τον μετατροπέα, με αποτέλεσμα απώλειες ισχύος, διακοπές ρεύματος ή ζημιές στην ενεργειακή υποδομή».

Ο κίνδυνος είναι πραγματικός — και παγκόσμιος. Τον Νοέμβριο, ορισμένοι μετατροπείς στις Ηνωμένες Πολιτείες, πραγματικά, απενεργοποιήθηκαν από την Κίνα.

Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας μετατροπέων ισχύος στον κόσμο, οι οποίοι συνδέουν ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με ηλεκτρικά δίκτυα. Οι μετατροπείς θεωρούνται ο «εγκέφαλος» συσκευών όπως τα ηλιακά πάνελ, οι ανεμογεννήτριες, οι αντλίες θερμότητας και οι φορτιστές ηλεκτρικών οχημάτων.

Οι αθέμιτες συσκευές είναι «μη καταγεγραμμένα κανάλια επικοινωνίας που θα μπορούσαν να επιτρέψουν την παράκαμψη των τειχών προστασίας από απόσταση, με δυνητικά καταστροφικές συνέπειες», σύμφωνα με τις πηγές που επικαλείται το Reuters. Η κακόβουλη παραβίαση αυτών με συντονισμένο τρόπο ενέχει τον κίνδυνο εκτεταμένων διακοπών ρεύματος και ζημιών σε όλα τα ηλεκτρικά δίκτυα των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Κατά την ιδιοτροπία ενός δικτάτορα στο Πεκίνο, ή για κάτι πιο σοβαρό, όπως ένας πόλεμος για την Ταϊβάν, οι χάκερ του κινέζικου καθεστώτος θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις αθέμιτες συσκευές για να παρακάμψουν τα τείχη προστασίας στον κυβερνοχώρο, να επικοινωνήσουν πίσω στην Κίνα και να καταρρίψουν μεγαλύτερα τμήματα των ηλεκτρικών δικτύων των ΗΠΑ και των συμμάχων. Οι «συχνότητες ρεύματος στο Πεκίνο» θα μπορούσαν να είναι ταυτόχρονες και εκτεταμένες. Αυτό θα δυσκόλευε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους να οργανώσουν το είδος της ταχείας άμυνας που είναι απαραίτητη για την υπεράσπιση απομακρυσμένων εδαφών.

Το καθεστώς θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιήσει την απειλή της πειρατείας του δικτύου για εκβιασμό κατά των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Ο Κάουπο Ρόσιν, επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Εσθονίας, δήλωσε ότι η χώρα κινδυνεύει να εκβιαστεί από την Κίνα, εκτός εάν η τεχνολογία της Κίνας απαγορευτεί σε βασικούς τομείς της οικονομίας, συμπεριλαμβανομένων των ηλιακών μετατροπέων.

Συνεπώς, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους είναι ολοένα και πιο προσεκτικοί όσον αφορά την αγορά κινεζικών ηλεκτρονικών ειδών κοινής ωφέλειας. Αλλά ακόμη και οι οικιακοί ηλιακοί μετατροπείς αποτελούν κίνδυνο. Εάν μόνο το 1% της εγκατεστημένης ηλιακής ισχύος της Ευρώπης, που συνολικά έχει ισχύ 338 γιγαβάτ, παραβιαστεί από το καθεστώς του Πεκίνου, θα μπορούσαν να προκύψουν εκτεταμένες και παρατεταμένες διακοπές ρεύματος. Αυτό δεν θα πρέπει να είναι δύσκολο για το καθεστώς, καθώς περίπου 200 γιγαβάτ, ή σχεδόν το 60%, της ηλιακής ισχύος της Ευρώπης συνδέεται με μετατροπείς που κατασκευάζονται στην Κίνα.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κατασκευής Ηλιακής Ενέργειας (ESMC) αναφέρθηκε στο PV Tech λέγοντας ότι ο κίνδυνος ασφαλείας από τους μετατροπείς της Κίνας είναι «συστημικός». Το ESMC κάλεσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διερευνήσει τον «πιθανό κίνδυνο δολιοφθοράς και κατασκοπείας» των κατασκευαστών υψηλού κινδύνου από την Κίνα.

Το PV Tech πήρε συνέντευξη από έναν κορυφαίο Ευρωπαίο κατασκευαστή μετατροπέων, ο οποίος δήλωσε ότι «είναι πολύ σαφές ότι οι εταιρείες μετατροπέων θα μπορούσαν να απενεργοποιήσουν το δίκτυο εάν το θέλουν». Σημείωσε ότι «Πιθανώς το 99% των ανθρώπων θα έλεγαν “Όχι, δεν υπάρχει κίνδυνος [να περιορίσει η Ρωσία την προμήθεια φυσικού αερίου στην Ευρώπη μετά την εισβολή στην Ουκρανία]”. Αλλά το έκανε. Το είδαμε. Και βλέπω τον ίδιο κίνδυνο εδώ».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εργαστεί σκληρά για να μειώσουν τα τρωτά σημεία στις τεχνολογίες τηλεπικοινωνιών και ημιαγωγών της Κίνας, καθώς και στα προϊόντα καταναγκαστικής εργασίας. Ωστόσο, παρόμοιοι νόμοι των ΗΠΑ για τον μετριασμό του κινδύνου από τους μετατροπείς δεν υπάρχουν.

Ένα νέο νομοσχέδιο των ΗΠΑ, που ονομάζεται Νόμος για την Αποσύνδεση από την Εξάρτηση από Μπαταρίες Ξένων Αντιπάλων, θα απαγορεύσει τουλάχιστον στο υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας να αγοράζει ορισμένες κινεζικές μπαταρίες. Το νομοσχέδιο στοχεύει έξι εταιρείες που φέρονται να συνδέονται στενά με το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ). Πρόκειται για τις BYD Company, Contemporary Amperex Technology Company, Envision Energy, EVE Energy Company, Gotion High-tech Company και Hithium Energy Storage Technology Company. Η απαγόρευση αυτή θα τεθεί σε ισχύ τον Οκτώβριο του 2027.

Οι Huawei, Ginlong Solis και Sungrow φέρονται επίσης να συνδέονται με το ΚΚΚ και να εξάγουν μεγάλο αριθμό μετατροπέων. Η Huawei φέρεται να έχει διασυνδέσεις με τις κινεζικές υπηρεσίες πληροφοριών και κρατικής ασφάλειας και παρήγαγε το 29% των παγκόσμιων αποστολών μετατροπέων το 2022.

Ωστόσο, το νομοσχέδιο βρίσκεται στην Επιτροπή Εσωτερικής Ασφάλειας και Κυβερνητικών Υποθέσεων της Γερουσίας από τις 11 Μαρτίου. Και ισχύει μόνο για το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας. Γιατί να μην γενικευτεί η εφαρμογή του; Και γιατί να περιοριστεί η απαγόρευση σε μόλις έξι εταιρείες από την Κίνα;

Γνωρίζουμε από άλλους νόμους τύπου «τρύπας στο νερό» ότι συνήθως αποτυγχάνουν. Τα ονόματα και οι διευθύνσεις των εταιρειών στην Κίνα μπορούν και θα αλλάξουν ως απάντηση, χωρίς να αλλάξει η υποκείμενη τεχνολογία ή οι διαδικασίες κατασκευής. Οι απαγορεύσεις στις τεχνολογίες της Κίνας στα ενεργειακά δίκτυα των ΗΠΑ και αλλού στις Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο γενικές.

Ο πρώην υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ είπε διάσημα ότι «γνωρίζουμε ότι υπάρχουν γνωστά άγνωστα. Δηλαδή, γνωρίζουμε ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν γνωρίζουμε. Αλλά υπάρχουν και άγνωστα άγνωστα — αυτά που δεν γνωρίζουμε ότι δεν γνωρίζουμε». Όταν αυτά που δεν γνωρίζουμε αποτελούν απειλές για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, πρέπει να εφαρμόσουμε ευρείες και πολυεπίπεδες άμυνες. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι το καθεστώς στην Κίνα είναι επιδέξιο στο να καινοτομεί με ευρηματικούς τρόπους για να παραγκωνίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο δούρειος ίππος του ηλιακού μετατροπέα της Κίνας καταδεικνύει ότι είναι καιρός οι ηγέτες μας στην Ουάσινγκτον να ανταποκριθούν με μεγαλύτερη προθυμία και διορατικότητα, και με πιο γενικούς τρόπους να προστατεύσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από την απειλή του ΚΚΚ.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι γνώμες του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Ορισμένες προσωπικότητες στην ιστορία των ιδεών άσκησαν τεράστια επιρροή κατά την πορεία των ανθρώπινων υποθέσεων. Γνωρίζουμε κάποια από τα ονόματά τους (Ακινάτης, Λοκ, Τζέφερσον, Μαρξ, Δαρβίνος, Αϊνστάιν, Κέυνς), ωστόσο, άλλες εξίσου σημαντικές μορφές, παραμένουν λιγότερο κατανοητές στις μέρες μας, όπως ο Γκ. Φ. Χέγκελ, ο Σίγκμουντ Φρόυντ και πολλοί άλλοι.

Ξεχωριστή θέση κατέχει ένας άνθρωπος που λειτούργησε ως κρυφός αρχιτέκτονας του ήθους και της φιλοδοξίας που επιβιώνουν εώς σήμερα στη Δύση. Αυτό οφείλεται στην παράξενα ανθεκτική κληρονομιά του, η οποία μόλις πρόσφατα αντιμετώπισε μια πραγματική κρίση.

Πρόκειται για τον Ανρί ντε Σαιν-Σιμόν (1760–1825). Το μόνο που γνωρίζουν οι άνθρωποι γι’ αυτόν στις μέρες μας είναι ότι ήταν πρωτοσοσιαλιστής πριν από τον Μαρξ. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν είναι αλήθεια: ποτέ δεν χρησιμοποίησε αυτές τις λέξεις και ποτέ δεν υποστήριξε τη συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Αντίθετα, ήταν ο αρχιερέας της τεχνοκρατίας, μια υπόθεση που προωθούσε με ιεραποστολικό ζήλο, στο όνομα της ανύψωσης των φτωχών και της εργατικής τάξης.

Η βιογραφία του Σεν-Σιμόν είναι αρκετά ιδιόμορφη. Γεννημένος από αριστοκρατική γαλλική καταγωγή, συχνά ισχυριζόταν χωρίς αποδείξεις ότι ήταν απόγονος του Καρλομάγνου (φυσικά!). Ήταν μάρτυρας του μεγάλου γεγονότος που καθόρισε τα πρώτα και διαμορφωτικά του χρόνια, της Γαλλικής Επανάστασης και της πτώσης του καθεστώτος της μοναρχίας.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε στην εποχή μας τις επιπτώσεις αυτού του γεγονότος για τους Ευρωπαίους διανοούμενους. Όλη η κυβέρνηση και ο ακαδημαϊκός κόσμος από τα τέλη του Μεσαίωνα είχαν σχηματιστεί με βάση την υπόθεση ότι οι κληρονομικοί μονάρχες ήταν οι καλύτεροι θεματοφύλακες της πολιτικής ζωής. Από αυτό προήλθε η ισχυρή πεποίθηση ότι ο πολιτισμός, η θρησκεία και οι καλύτερες ιδέες έρρεαν μέσα από και προς την αριστοκρατία. Βλέποντας την πτώση αυτής της μεγάλης ιδέας, διαλύθηκαν όλα όσα πίστευαν πολλές γενιές για τον κόσμο γύρω τους.

Για τον Σεν-Σιμόν, υπήρχε ένα προηγούμενο κεφάλαιο της ζωής του που έθεσε το σκηνικό για τις ιδέες του. Στην ηλικία των 17 ετών, κατατάχθηκε στον γαλλικό στρατό (1777). Η Γαλλία συμμάχησε με τις αμερικανικές αποικίες εναντίον του βρετανικού στέμματος. Οι Γάλλοι οργάνωσαν μια εκστρατευτική δύναμη υπό τη διοίκηση του Κόμη ντε Ροσαμπώ. Ο Σεν-Σιμόν ήταν κατώτερος αξιωματικός. Απίστευτα, συμμετείχε στη Μάχη του Γιόρκταουν της Βιρτζίνια, όπου η Ουάσινγκτον και ο Ροσαμπώ συνδύασαν τις δυνάμεις τους εναντίον του Βρετανού Στρατηγού Κορνουάλις. Οι βρετανικές δυνάμεις παραδόθηκαν.

Από αυτή την άγρια ​​εμπειρία στον Νέο Κόσμο πήρε την ιδέα ότι οι μοναρχίες ήταν πιθανώς καταδικασμένες από την άνοδο της ανώτερης τεχνικής ικανότητας που υποστηριζόταν από δημοκρατικές μορφές διακυβέρνησης, υπό την προϋπόθεση ότι καθοδηγούνταν από ελίτ — όπως ο ίδιος. Όταν αυτή η εμπειρία μεταλλάχθηκε στη Γαλλική Επανάσταση, ήταν έτοιμος να γράψει και να προωθήσει τη νέα του θεωρία για την κοινωνία, τη διακυβέρνηση και την ιστορία. Συγκέντρωσε οπαδούς που έζησαν πολύ περισσότερο από αυτόν.

Η πρώτη μου επαφή με τις ιδέες του ήταν από το παραβλεπόμενο αριστούργημα του Φ.Α> Χάγιεκ, «Η Αντεπανάσταση της Επιστήμης». Η βασική ιδέα είναι ότι στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, γεννήθηκε μια νέα αντίληψη για την επιστήμη που ανέτρεψε μια προηγούμενη κατανόηση, η οποία χαρακτηριζόταν σε μεγάλο βαθμό από προσκολλήσεις στον σχολαστικισμό. Αυτή η άποψη έβλεπε την επιστήμη ως την ανακάλυψη αληθειών που ανήκαν σε όλους: μια αντικειμενική αναζήτηση φυσικών νόμων και προτύπων που δεν συνεπάγονταν καμία συγκεκριμένη κανονιστική δράση.

Ο Σεν-Σιμόν, εμπνευσμένος από την απαξίωση της αριστοκρατίας και εντυπωσιασμένος από την πρόοδο της τεχνολογίας, είχε διαφορετική άποψη. Η επιστήμη δεν είναι μια διαδικασία ανακάλυψης μέσω της έρευνας, αλλά μια κωδικοποιημένη τελική κατάσταση γνωστή και κατανοητή μόνο από μια ελίτ. Αυτή η ελίτ θα επέβαλε την άποψή της σε όλους τους άλλους. Ο Χάγιεκ το ονόμασε αυτό «κατάχρηση της λογικής» επειδή η γνήσια λογική υποτάσσεται στην αβεβαιότητα και την ανακάλυψη, ενώ ο επιστημονισμός ως ιδεολογία είναι αλαζονικός και φαντάζεται ότι γνωρίζει αυτό που είναι άγνωστο.

Με απλά λόγια, ο Σεν-Σιμόν ήταν ελιτιστής, αλλά όχι με τον συντηρητικό τρόπο που συνδέουμε την καταγωγή και την κληρονομιά. Ονειρευόταν έναν κόσμο χωρίς προνόμια γέννησης ή κληρονομικού πλούτου. Η αριστοκρατία μπορεί να καταδικαστεί. Φανταζόταν έναν κόσμο αυτού που ονόμαζε αξία, αλλά δεν ήταν αξία μέσω σκληρής δουλειάς και επιχειρηματικότητας καθαυτής. Ήταν ένας κόσμος που διοικούνταν από ιδιοφυΐες ή σοφούς που είχαν ασυνήθιστα πνευματικά χαρίσματα. Θα αποτελούσαν την διοικητική και άρχουσα ελίτ της κοινωνίας.

Το προτιμώμενο σύστημα διακυβέρνησής του θα αποτελούνταν από 21 άνδρες: «τρεις μαθηματικούς, τρεις γιατρούς, τρεις χημικούς, τρεις φυσιολόγους, τρεις ανθρώπους των γραμμάτων, τρεις ζωγράφους, τρεις μουσικούς». Ήταν το συμβούλιο των 21! Φανταζόταν ότι θα τα πήγαιναν καλά, δεν θα ήταν διεφθαρμένοι στο ελάχιστο και θα κυβερνούσαν με συντριπτική καλοσύνη.

Θα ανακαλύπταμε ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι κάνοντας ψηφοφορία στον τάφο του Ισαάκ Νεύτωνα (του θεού της επιλογής του Σεν-Σιμόν) και τελικά θα επιλέγονταν η συναίνεση σχετικά με το συμβούλιο των ελίτ. Δεν θα ήταν μια κυβέρνηση καθαυτή, τουλάχιστον όχι όπως παραδοσιακά γίνεται αντιληπτή, αλλά ελίτ σχεδιαστές που θα χρησιμοποιούσαν την νοημοσύνη για να διαμορφώσουν ολόκληρη την κοινωνία με τον ίδιο τρόπο που οι επιστήμονες κατανοούν και διαμορφώνουν τον φυσικό κόσμο.

Βλέπετε, σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης του, αυτό είναι πολύ πιο λογικό από το να έχει κανείς μια κληρονομική αριστοκρατία στην εξουσία. Και αυτοί οι άνδρες με τη σειρά τους θα ανέπτυσσαν τη λογική τους στην υπηρεσία της κοινωνίας, η οποία θα εμπνεόταν σε μεγάλο βαθμό από αυτήν. Ο Σεν-Σιμόν έγραψε:

«Οι άνθρωποι με ιδιοφυΐα θα απολαύσουν τότε μια ανταμοιβή αντάξια αυτών και υμών. Αυτή η ανταμοιβή θα τους τοποθετήσει στη μόνη θέση που μπορεί να τους παρέχει τα μέσα να σας παρέχουν όλες τις υπηρεσίες που είναι ικανοί να κάνουν. Αυτό θα γίνει η φιλοδοξία των πιο ενεργητικών ψυχών. Θα τους ανακατευθύνει από πράγματα που βλάπτουν την ηρεμία σας. Με αυτό το μέτρο, τέλος, θα δώσετε ηγέτες σε όσους εργάζονται για την πρόοδο της φώτισής σας, θα επενδύσετε σε αυτούς τους ηγέτες με τεράστια εκτίμηση και θα θέσετε στη διάθεσή τους μεγάλη χρηματική δύναμη».

Ορίστε λοιπόν: η ελίτ αποκτά απεριόριστη δύναμη και απεριόριστα χρήματα και όλοι θα φιλοδοξούν να ενεργούν όπως αυτοί οι άνθρωποι και αυτή η φιλοδοξία θα βελτιώσει ολόκληρη την κοινωνία. Μου θυμίζει το προ-μοντέρνο σύστημα στην Κίνα, στο οποίο μόνο οι καλύτεροι μαθητές μπορούσαν να εισέλθουν στην τάξη των Μανδαρίνων, που ήταν τα 9 επίπεδα υψηλόβαθμων αξιωματούχων στην αυτοκρατορική κυβέρνηση της Κίνας.

Πράγματι, ο Σεν-Σιμόν κάλεσε τους οπαδούς του να «θεωρήσουν τους εαυτούς τους ως κυβερνήτες της λειτουργίας του ανθρώπινου νου». Φανταζόταν «πνευματική δύναμη στα χέρια των σοφών· κοσμική δύναμη στα χέρια των κατόχων· τη δύναμη να ορίζει όσους καλούνται να εκπληρώσουν τα καθήκοντα των μεγάλων αρχηγών της ανθρωπότητας, στα χέρια όλων».

Ο Σεν-Σιμόν έζησε μια ζωή που ταλαντευόταν μεταξύ πλούτου και φτώχειας και μετάνιωνε που η κατάσταση θα έπληττε οποιονδήποτε άνθρωπο της ιδιοφυΐας του. Έτσι, συνέθεσε μια πολιτική θεωρία που θα προστάτευε αυτόν και τους ομοίους του από τις αντιξοότητες της αγοράς. Ήθελε μια μόνιμη τάξη γραφειοκρατών που θα ήταν πλήρως απομονωμένη από τον φιλελεύθερο κόσμο που είχε γιορταστεί μόλις ένα τέταρτο του αιώνα νωρίτερα από ανθρώπους σαν τον Άνταμ Σμιθ.

Τα γραπτά του ενέπνευσαν τον Ωγκούστ Κόμτε και τον Σαρλς Φουριέ, οι οποίοι συμφώνησαν ότι η επιστήμη θα έπρεπε να αναλάβει τον μανδύα της ηγεσίας στην κοινωνική τάξη. Εδώ βρισκόταν ο πυρήνας αυτού που ο Χάγιεκ ονόμασε «αντεπανάσταση της επιστήμης». Δεν ήταν επιστήμη αλλά επιστημονισμός στον οποίο η ελευθερία για όλους είναι μια κόλαση, η κατάληψη του ελέγχου από ιδιοφυΐες ήταν η μετάβαση και η μόνιμη διακυβέρνηση από σοφούς για να διαμορφώσουν το ανθρώπινο μυαλό ήταν ο παράδεισος στη γη.

Το καλύτερο βιβλίο που έχω δει και αποτυπώνει την ουσία αυτού του ονείρου είναι το «Η Προδοσία των Ειδικών» του Τόμας Χάρρινγκτον. Αποδεικνύεται ότι δεν είναι αλτρουιστές ή ικανοί επιβλέποντες της κοινωνίας, αλλά δειλοί σαδιστές που κυβερνούν με σκληρότητα που καθοδηγείται από την καριέρα τους και αρνούνται να παραδεχτούν πότε η «επιστήμη» τους παράγει το αντίθετο από τον δηλωμένο στόχο τους.

Ο «επιστημονισμός» ως ιδεολογία είναι το αντίθετο της επιστήμης όπως παραδοσιακά κατανοείται. Η τελευταία δεν υποτίθεται ότι είναι η κωδικοποίηση και η οχύρωση μιας ελίτ τάξης κοινωνικών διαχειριστών, αλλά μάλλον μια ταπεινή εξερεύνηση όλων των συναρπαστικών πραγματικοτήτων που κάνουν τον κόσμο γύρω μας να λειτουργεί. Δεν πρόκειται για επιβολή αλλά για περιέργεια, και όχι για κανόνες και δύναμη αλλά για γεγονότα και μια πρόσκληση να κοιτάξουμε πιο βαθιά.

Ο Σεν-Σιμόν γιόρτασε την επιστήμη, αλλά έγινε ο αντι-Βολταίρος. Αντί να απελευθερώσουν το ανθρώπινο μυαλό, αυτός και οι οπαδοί του φαντάστηκαν τους εαυτούς τους ως κυβερνήτες του.

Γιατί λέω ότι η ηγεμονική του επιρροή έχει φτάσει στο τέλος της; Επειδή είναι σαφές σε πολλούς, ακόμη και στους περισσότερους, ότι η επιστήμη καταχράστηκε μαζικά την εξουσία και τα προνόμιά της, επιβάλλοντας στον κόσμο μια σειρά από προϊόντα και σχέδια που κατέληξαν να επιτύχουν το αντίθετο από τον δηλωμένο σκοπό τους, ενώ παράλληλα πλουτίζουν οι ίδιοι στη διαδικασία. Οι Σεν-Σιμονιανοί πράγματι κατέλαβαν τον κόσμο, με πλήρη θρίαμβο τον 21ο αιώνα, με την αποθέωση της κοσμικής τους δύναμης να ενσαρκώνεται στην πανδημική αντίδραση που τώρα είναι πλήρως απαξιωμένη.

Θα μπορούσε να περάσει μια ολόκληρη γενιά πριν δούμε τον τρόπο πράξης να απομακρύνεται πλήρως από αυτήν την τεχνοκρατική προοπτική, αλλά αν η δική μου ανάγνωση των κυμάτων της ιστορίας είναι σωστή, έχουν ήδη αποβληθεί από τους μανδύες του κύρους και της εξουσίας. Ίσως μπορέσουμε, μετά από έναν μακρύ αγώνα να βγούμε από αυτό το δάσος, να ανακαλύψουμε ξανά πιο αξιόπιστες χρήσεις της επιστήμης και πιο ανθρώπινους τρόπους διακυβέρνησης του κόσμου.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι γνώμες του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Την περασμένη εβδομάδα, το Ινστιτούτο MAHA διοργάνωσε μια εκδήλωση μόνο με πρόσκληση στην Ουάσιγκτον, ως έναρξη της οργανωτικής του δραστηριότητας εν αναμονή μιας έκθεσης MAHA που θα εκδοθεί από την κυβέρνηση Τραμπ. Στη σκηνή βρισκόταν ένας εξαιρετικάς απίθανος συνδυασμός χαρακτήρων, κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην αμερικανική πολιτική.

Υπήρχε ένα μέλος της Ένωσης Teamsters που μιλούσε για τα εργασιακά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος άρνησης εμβολιασμού. Υπήρχαν κτηνοτρόφοι που απαιτούσαν το δικαίωμα να πωλούν στους καταναλωτές και ακόμη και να αποφεύγουν τις μονάδες επεξεργασίας του USDA. Ακούσαμε από βιοκαλλιεργητές που αγωνίζονται να επιβιώσουν λόγω των πολλών τρόπων με τους οποίους το κανονιστικό πλαίσιο ευνοεί την βιομηχανική κλιμάκωση.

Υπήρχαν ακτιβιστές κατά των ψυχιατρικών φαρμάκων. Υπήρχε μια γιατρός για τον διαβήτη που έμαθε για ανορθόδοξες θεραπευτικές δίαιτες από τους δικούς της πελάτες. Και υπήρχαν ειδικοί στην κρίση COVID που ζήτησαν να τερματιστεί η νομοθεσία που επιτρέπει την εφαρμογή αντιμέτρων στον γενικό πληθυσμό.

Υπήρχαν πολλοί άλλοι, που κάλυπταν τις περισσότερες πτυχές της εσωτερικής πολιτικής. Το μείγμα ήταν ενδιαφέρον: άτομα που διδάσκουν τα παιδιά τους κατ’ οίκον, συνδικαλιστές, γιατροί, μητέρες με τραυματισμένα παιδιά, πάστορες που ήταν θυμωμένοι που οι οίκοι λατρείας τους έκλεισαν βίαια, και άνθρωποι που ανησυχούσαν για την αυξανόμενη επιτήρηση από την ψηφιακή τεχνολογία. Αυτές οι φωνές ενώθηκαν με μικρούς επιχειρηματίες που έχουν πληγεί βαθιά από τα lockdown.

Εδώ έχουμε έναν εξαιρετικά ευρύ και μη ιδεολογικό συνασπισμό ανθρώπων που είναι ενωμένοι στην ανησυχία τους ότι μεγάλα και κυβερνητικά ινστιτούτα στερούν από τους ανθρώπους την προσωπική τους αυτονομία.

Καθώς άκουγα με συμφωνία και έκπληξη, πρόσεξα μερικούς ασκούμενους σε πρακτική άσκηση που μόλις είχαν αποφοιτήσει από το κολέγιο στο τραπέζι μου και είχαν μόλις έρθει στην Ουάσινγκτον για να εργαστούν για ένα παραδοσιακά συντηρητικό think tank. Αυτό το think tank είχε στη σκηνή άτομα με εξαιρετικά απίθανους συμμάχους.

Τους επεσήμανα κάποια στιγμή ότι αυτή η εκδοχή συντηρητισμού στην οποία εκτίθενται θα ήταν αγνώριστη πριν από 10 χρόνια. Δεν κατάλαβαν πραγματικά τι εννοούσα. Το άφησα εκεί και δεν είπα τίποτα άλλο.

Έκανε πρακτική άσκηση στην Ουάσινγκτον όπως και αυτοί δεκαετίες πριν. Ήταν τα τελευταία χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Μετακινούμασταν από εκδήλωση σε εκδήλωση. Εργαζόμουν στην Πινακοθήκη Τύπου της Γερουσίας. Πήγαινα σε όλα τα επίσημα γεύματα. Ήταν μια εποχή τρομερών δυαδικών αντιλήψεων στη δημόσια ζωή, και με μία κυρίαρχη: οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον των Σοβιετικών. Αυτή ήταν η μία υπέρτατη πραγματικότητα και όλα τα άλλα χωρούσαν μέσα σε αυτήν.

Από αυτό το πρότυπο, σχηματίστηκαν οι έννοιες του αριστερίζοντα και του συντηρητικού. Οι αριστερίζοντες ήταν επιεικείς απέναντι στους Σοβιετικούς και ευνοούσαν τις συνθήκες όπλων, τον αφοπλισμό και την ειρήνη, ενώ οι συντηρητικοί ήταν σκληροί, ήθελαν επανεξοπλισμό και υποστήριξη στους αγωνιστές της ελευθερίας για τους οποίους γνωρίζαμε λίγα. Σε εγχώριους όρους, οι αριστερίζοντες ήθελαν περισσότερες κρατικές δαπάνες και φορολογία, ενώ οι συντηρητικοί ήθελαν λιγότερες, επιτρέποντας έτσι τη μέγιστη υποστήριξη για επιχειρήσεις οποιουδήποτε είδους, συμπεριλαμβανομένων των τεράστιων βιομηχανικών φαρμακευτικών προϊόντων και των γεωργικών συμφερόντων.

Αυτός ο αστερισμός αιτιών, όσο παράξενα ασυνεπής και υπερβολικά απλοποιημένος κι αν ήταν, διήρκεσε πολύ καιρό. Αυτή η δυαδικότητα γεννήθηκε το 1952 όταν ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ νίκησε τον Ρόμπερτ Ταφτ στον διαγωνισμό για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών. Ο Ταφτ ήταν ένας παλαιού τύπου υπέρμαχος της Αμερικής που δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για τον Ψυχρό Πόλεμο — μάλιστα, έβλεπε την αυτοκρατορία στο εξωτερικό ως ασυμβίβαστη με τη μικρή κυβέρνηση στο εσωτερικό. Έχασε και γεννήθηκε ο σύγχρονος αμερικανικός συντηρητισμός.

Ο μετα-Ρούζβελτ αριστερισμός με τον οποίο οι γενιές εξοικειώθηκαν ευνοούσε περισσότερη προσοχή στο εξωτερικό και περισσότερο συλλογικισμό στο εσωτερικό. Κανένας βαθμός κυβερνητικού επεκτατισμού δεν τους δυσαρέστησε, εφόσον δεν αφορούσε τον στρατό.

Τι γίνεται με τις εκλογικές περιφέρειες που απλώς ήθελαν να αφεθούν ήσυχες να ζήσουν τη ζωή τους ειρηνικά και να οικοδομήσουν μια ευημερία για τον εαυτό τους χωρίς όλες τις ενοχλήσεις αυτών των ιδεολογικών δυαδικών σχημάτων; Παραμερίστηκαν. Για πόσο καιρό; Έκανα τους υπολογισμούς μου. Είναι δίκαιο να κλείσουμε αυτό το δυαδικό σχήμα από το 1952 έως το 2024 — 72 ολόκληρα χρόνια. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν τελείωσε με τον Ψυχρό Πόλεμο: γεννήθηκαν νέοι αγώνες που καθυστέρησαν την επίτευξη συμφωνίας.

Τι του έβαλε τέλος; Θα ονομάσω τη στιγμή του περασμένου φθινοπώρου που ο Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ — γόνος μιας παλιάς Δημοκρατικής οικογένειας — εγκατέλειψε την ανεξάρτητη υποψηφιότητά του για την προεδρία. Απλώς δεν υπήρχε περίπτωση να του επιτραπεί να αμφισβητήσει τον Τζόζεφ Μπάιντεν για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Πήρε την απόφαση, ενάντια στις δικές μου συμβουλές, να γίνει ανεξάρτητος.

Η προσπάθειά του ήταν γενναία, αλλά τα μαθηματικά απλά δεν έδιναν αποτέλεσμα. Κάθε προσπάθεια τρίτου μέρους σε ένα σύστημα όπου ο νικητής τα παίρνει όλα προσκρούει στο ίδιο πρόβλημα. Οι άνθρωποι στο σύστημά μας τείνουν να ψηφίζουν κατά του υποψηφίου που φοβούνται περισσότερο, αποκλείοντας έτσι την τρίτη επιλογή, ακόμη και αν είναι η καλύτερη. Γι’ αυτό έχουμε μόνο δύο κόμματα. Ο RFK, Jr. συνειδητοποίησε αυτή την πραγματικότητα.

Υπήρξε μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Τραμπ. Ο RFK, Jr. τηλεφώνησε στον Τραμπ. Βρήκαν κοινό έδαφος σε αντίθεση με τις κυβερνώσες ελίτ. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Αυτό που έκανε αυτή η κίνηση ήταν εξαιρετικό. Έφερε κοντά ανθρώπους που δεν γνώριζαν ποτέ ο ένας τον άλλον. Άρχισαν να ακούν ο ένας τον άλλον και να μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον. Οι μαμάδες που έκαναν κατ’ οίκον εκπαίδευση και ανησυχούσαν για τις υποχρεωτικές εμβολιαστικές διαδικασίες συνειδητοποίησαν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ένας ηγεμόνας που διαφθείρει επίσης τα τρόφιμα και τα φάρμακά τους. Οι άνθρωποι που υποβλήθηκαν σε αναγκαστικά εμβόλια, από όλα τα κοινωνικά στρώματα, ενώθηκαν με βετεράνους που είχαν κουραστεί από τις αφυπνισμένες πολιτικές που μείωναν το ήθος στις τάξεις τους. Οι θρησκευόμενοι άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ ασχοληθεί με την πολιτική συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να το κάνουν για να διατηρήσουν τον τρόπο ζωής τους.

Καθώς τελικά ανέβηκα στη σκηνή για να εκφράσω την άποψή μου σε αυτή την εκδήλωση, κοίταξα τους περίπου 200 συγκεντρωμένους και κατάλαβα διαισθητικά τι συνέβαινε στην αίθουσα. Αυτοί οι άνθρωποι απλώς ήθελαν πίσω τη ζωή τους με την ελευθερία να τη διαχειρίζονται σύμφωνα με το δικό τους φως, χωρίς τις εισβολές μεγάλων θεσμών από έξω. Φαίνεται σαν ένα προφανές σημείο, αλλά αν είναι τόσο προφανές, γιατί αυτή η διορατικότητα χρειάστηκε 72 χρόνια για να συγχωνευθεί σε ένα κίνημα;

Ήθελα να δώσω στους ανθρώπους που ήταν συγκεντρωμένοι εκεί ένα όνομα, αλλά δεν τόλμησα. Δεν υπάρχει όνομα. Δεν είμαστε καν απόλυτα σίγουροι τι είναι αυτό. Το MAHA αρκεί προς το παρόν. Μπορεί να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «ελευθεριακός», αλλά η παρόρμηση στην αίθουσα δεν είναι τόσο τυποποιημένη, πόσο μάλλον ορθολογιστική. Πηγάζει από μια διαισθητική δυσπιστία προς τις ελίτ και μια σφοδρή απαίτηση για το δικαίωμα να ζουν σύμφωνα με την υπόσχεση του Χάρτη των Δικαιωμάτων και ό,τι υπόσχεται η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας: ζωή, ελευθερία και επιδίωξη της ευτυχίας.

Μερικές φορές είναι δύσκολο να δούμε και να κατανοήσουμε πλήρως τον πολιτισμό που ζούμε στην εποχή μας. Φαίνεται απλώς σαν το νερό στο οποίο κολυμπάμε. Αλλά κάντε ένα βήμα πίσω και σκεφτείτε τις επιπτώσεις της ύπαρξης αυτής της μικρής συγκέντρωσης που ονομάζεται MAHA. Τίποτα παρόμοιο δεν υπήρχε ούτε θα μπορούσε να υπάρξει ακόμη και πριν από λίγα χρόνια. Ένα αξιοσημείωτο σύνολο συνθηκών έπρεπε να παρουσιαστεί για να καταστεί δυνατό.

Αλλά τώρα που υπάρχει, τώρα που τα εμπόδια τόσων δεκαετιών έχουν καταρρεύσει, τι προκύπτει από αυτό; Η πολιτική είναι μόνο μία απάντηση, και αυτή η απάντηση είναι η προφανής. Λιγότερο προφανής είναι η πολιτισμική αλλαγή που αντιπροσωπεύει. Έχουμε εδώ τη δημιουργία νέων φιλιών, κοινοτήτων, θεσμών και κινημάτων. Είναι ισχυρά και πιθανό να διαρκέσουν πολύ περισσότερο από αυτή την πολιτική στιγμή. Είναι έτοιμα να αλλάξουν ριζικά σε δομές της κοινωνικής τάξης.

Αυτή είναι η ευρύτερη εικόνα και είναι σημαντική, πολύ πιο σημαντική από αυτή τη συνέντευξη Τύπου ή το νομοσχέδιο για τον προϋπολογισμό ή αυτόν τον διορισμό. Όλες αυτές οι ειδήσεις ωχριούν σε σημασία μπροστά στην κυρίαρχη πραγματικότητα: το τέλος των μεταπολεμικών ιδεολογικών δυαδικών σχημάτων και η γέννηση κάτι εντελώς νέου. Ποιες είναι οι γενικές γραμμές; Υπάρχουν δύο μεγάλες ομάδες: το κατεστημένο που θέλει να επιβληθεί στη ζωή μας εναντίον των ανθρώπων που θέλουν να πάρουν πίσω τη ζωή τους.

Το κίνημα MAHA τυχαίνει να κατοικεί προς το παρόν στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, αλλά αυτό είναι ένα ατύχημα της ιστορίας που θα μπορούσε να αλλάξει. Αυτό μερικές φορές ονομάζεται λαϊκισμός, αλλά και αυτή η λέξη έχει τα όριά της. Προς το παρόν, προτιμώ να βλέπω τις αναδυόμενες νέες κοινότητες να παραμένουν λεκτικά μη προσδιορισμένες. Είναι καλύτερο απλώς να το βιώσουμε.

Το έκανα και ενθουσιάστηκα απερίγραπτα. Όταν ίδρυσα το ινστιτούτο Brownstone, είχα την πεποίθηση ότι κάτι δραματικό άλλαζε υπό το φως των τότε αναταραχών και ήθελα μια κοινότητα να ενωθεί για να το κατανοήσει και να το παρακολουθήσει. Αυτή η προσπάθεια τώρα κατοικεί σε πολλούς θεσμούς και κινήματα.

Ό,τι ήταν δεν υπάρχει πια και αυτό που προκύπτει στην άλλη πλευρά εξακολουθεί να αποφεύγει την καθαρή ιδεολογική κατηγοριοποίηση. Ανεξάρτητα από αυτό, είναι σημαντικό και καθοριστικό στην εποχή μας. Πιθανότατα θα παίξει τεράστιο ρόλο στο μέλλον στη διαμόρφωση όσουν ακολουθήσουν μετά την τελική κατάρρευση της 72 ετών συσκευασίας των γνωστών εμποδίων στην κατανόησή του. Γι’ αυτό, θα πρέπει όλοι να είμαστε βαθιά ευγνώμονες.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι γνώμες του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Απροσδόκητες, για ορισμένους ίσως ακόμη και «σοκαριστικές», εξελίξεις σημειώθηκαν στην Τουρκία στις 12 Μαΐου, όταν το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) ανακοίνωσε την απόφασή του να διαλυθεί και να καταθέσει τα όπλα. Η απόφαση αυτή φέρεται να σηματοδοτεί το τέλος μιας ένοπλης εκστρατείας κατά της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία ξεκίνησε στις 15 Αυγούστου 1984 και κόστισε τη ζωή περισσότερων από 40.000 ανθρώπων.

Έκκληση για κατάπαυση του πυρός

Όπως ανέφερε σχετικό άρθρο του SOFX στις 13 Μαΐου, η απόφαση ελήφθη έπειτα από παρότρυνση του ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης σε νησί κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Ήδη από τον Μάρτιο, το PKK είχε κηρύξει μονομερή κατάπαυση του πυρός ανταποκρινόμενο στο σχετικό κάλεσμα. Στην ανακοίνωσή του για τη διάλυση, ο οργανισμός – που έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατικός από την Τουρκία, την ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ – φέρεται να δήλωσε ότι «ολοκλήρωσε την ιστορική του αποστολή» και ότι θα «τερματίσει τη μέθοδο του ένοπλου αγώνα». Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, το κουρδικό ζήτημα μπορεί πλέον να επιλυθεί «μέσω της δημοκρατικής πολιτικής».

Αντιδράσεις από Ερντογάν και τη διεθνή κοινότητα

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φέρεται να χαιρέτισε την ανακοίνωση χαρακτηρίζοντάς την ως «σημαντικό ορόσημο» για μια Τουρκία απαλλαγμένη από την τρομοκρατία και σημείωσε ότι η εξέλιξη αυτή ανοίγει τον δρόμο για ενίσχυση των δημοκρατικών διαδικασιών και της πολιτικής σταθερότητας. Παρατηρητές, ωστόσο, επεσήμαναν ότι η έννοια της «ενίσχυσης των δημοκρατικών διαδικασιών» από τον ίδιο τον Ερντογάν, ο οποίος έχει συχνά κατηγορηθεί για αυταρχική διακυβέρνηση, ενδέχεται να εγείρει επιφυλάξεις.

Στο ίδιο άρθρο του SOFX αναφέρεται ότι ο ΟΗΕ χαρακτήρισε την εξέλιξη «βήμα προς την ειρήνη», ενώ το υπουργείο Εξωτερικών της Συρίας έκανε λόγο για μια «καθοριστική στιγμή» υπέρ της περιφερειακής σταθερότητας.

Τρομοκράτες ή μαχητές της ελευθερίας;

Το PKK εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται στις λίστες τρομοκρατικών οργανώσεων τόσο από την Τουρκία όσο και από την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Ωστόσο, η διαμάχη γύρω από αυτόν τον χαρακτηρισμό παραμένει ζωντανή. Ορισμένοι σχολιάζουν ότι «αυτός που θεωρείται τρομοκράτης από κάποιους, για άλλους αγωνίζεται για την ελευθερία», επισημαίνοντας ότι το PKK ενδεχομένως να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ρητορικής ασάφειας.

Υπενθυμίζεται ότι το 2008 και το 2018, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχε κρίνει πως ο χαρακτηρισμός του PKK ως τρομοκρατικής οργάνωσης έγινε χωρίς τη δέουσα διαδικασία. Παρ’ όλα αυτά, η ΕΕ εξακολούθησε να διατηρεί τον εν λόγω χαρακτηρισμό.

Αίσθηση προκαλεί επίσης το γεγονός ότι το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών διατηρεί το PKK στη λίστα των ξένων τρομοκρατικών οργανώσεων, από τον Οκτώβριο του 1997. Αυτό έρχεται σε αντίθεση, σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, με τη διαχρονική συνεργασία των ΗΠΑ με τους Ιρακινούς Κούρδους – όπως αυτή εκφράστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ το 2003, με τη συνεργασία με τις κουρδικές δυνάμεις πεσμεργκά (κουρδικές παραστρατιωτικές δυνάμεις του Κουρδιστάν του Ιράκ) για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν. Ωστόσο, δεδομένου ότι η Τουρκία παραμένει, έστω και με εντάσεις, σύμμαχος των ΗΠΑ στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, η στάση της Ουάσιγκτον ίσως δεν είναι τελικά τόσο παράδοξη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, αν και το PKK ξεκίνησε ως ένοπλο κίνημα με στόχο την ανεξαρτησία των Κούρδων, με την πάροδο των ετών μετέβαλε τους στόχους του, επιδιώκοντας κυρίως ευρύτερη αυτονομία και περισσότερα δικαιώματα για τους Κούρδους της Τουρκίας, οι οποίοι υπολογίζεται ότι αποτελούν περίπου το 20% του πληθυσμού της χώρας.

Ιστορικά προηγούμενα

Σχολιαστές σημειώνουν ότι η τελευταία φορά που μια μεγάλη αντάρτικη οργάνωση ανακοίνωσε αιφνιδίως τη διάλυσή της μετά από μακροχρόνια σύγκρουση ήταν τον Μάιο του 2009, όταν οι Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) (Τίγρεις για την Απελευθέρωση του Ταμίλ Ιλάμ), γνωστοί και ως Tamil Tigers, παραδόθηκαν επίσημα στον στρατό της Σρι Λάνκα και την κυβέρνηση σιναλεζικής πλειοψηφίας, τερματίζοντας τον εμφύλιο πόλεμο που μαινόταν στη χώρα από τον Ιούλιο του 1983 – δηλαδή λίγο περισσότερο από έναν χρόνο πριν ξεκινήσει η ένοπλη δράση του PKK.

Ένα ακόμη σχετικό ιστορικό παράδειγμα είναι η Good Friday Agreement (Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής), γνωστή και ως Belfast Agreement (Συμφωνία του Μπελφαστ), που υπογράφηκε στις 10 Απριλίου 1998 και έθεσε επίσημα τέλος στη σύγκρουση στη Βόρεια Ιρλανδία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Provisional Irish Republican Army (PIRA) (Προσωρινός Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός), γνωστού και ως Provos. Αν και δεν χρησιμοποιείται ο όρος «παράδοση» για να περιγράψει τη συναίνεση της στη συμφωνία, το γεγονός παραμένει ότι η οργάνωση ανακοίνωσε τον Ιούλιο του 2005 τον τερματισμό της ένοπλης δράσης της, ενώ η πολιτική της πτέρυγα, Σιν Φέιν, παραμένει ενεργή μέχρι σήμερα.

Το επόμενο βήμα

Παραμένει ασαφές εάν – και ποιο – αντάλλαγμα ενδέχεται να λάβει ο Οτσαλάν, ο οποίος εκτίει την ποινή του από το 1999, και οι υποστηρικτές του για την απόφαση αυτή, αν και υπάρχουν εικασίες περί πιθανής απονομής χάριτος ή ακόμα και αναστολής της ποινής του, εφόσον ο Ερντογάν επιλέξει να προβεί σε μια τέτοια κίνηση.

Μένει να φανεί εάν η ειρήνη μεταξύ τουρκικού κράτους και κουρδικού πληθυσμού – αν μπορεί ήδη να χρησιμοποιηθεί αυτός ο όρος – θα εδραιωθεί με την πάροδο του χρόνου, όπως συνέβη σε περιπτώσεις όπως η Σρι Λάνκα ή η Βόρεια Ιρλανδία. «Με τη θέληση του Θεού», όπως ενδέχεται να πουν ορισμένοι.

Του Christian D. Orr

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Σχολιασμός

Ο διάλογος είναι η ψυχή της φιλίας, η οποία εξαρτάται από ένα ορισμένο ηθικό θάρρος: την προθυμία να είμαστε ειλικρινείς, ειδικά για τα όρια των γνώσεών μας.

Πρόσφατα μοιράστηκα ένα ήσυχο γεύμα με έναν παλιό φίλο, έναν μορφωμένο Αμερικανό ακαδημαϊκό του οποίου τα επιτεύγματα στην ακαδημία είναι τόσο εντυπωσιακά όσο και η ακλόνητη αφοσίωσή του στο Δημοκρατικό Κόμμα. Η συζήτησή μας περιπλανήθηκε, όπως συχνά κάνουν οι καλές συζητήσεις, και τελικά στράφηκε στο θέμα των δασμών.

Με την περιέργεια ενός ακαδημαϊκού, ρώτησε: «Τι γνωρίζεις για τους δασμούς;»

Χαμογέλασα και απάντησα: «Δεν ξέρω τίποτα. Θα αντιστοιχούσα ευχαρίστως την άγνοιά μου για τους δασμούς με οποιονδήποτε άνθρωπο». Γέλασε, παραδεχόμενος ότι παρά μια καριέρα βυθισμένη στις ιδέες, τα λεπτότερα σημεία της οικονομίας — αυτό που ο Τόμας Κάρλαϊλ κάποτε ονόμαζε ειρωνικά «η θλιβερή επιστήμη» — του είχαν κατά κάποιο τρόπο διαφύγει και εκείνου.

Υπήρχε κάτι αναζωογονητικά ειλικρινές στην ανταλλαγή. Δεν υποκρινόμαστε, ούτε προσποιούμαστε ότι κατείχαμε μια ικανότητα που μας έλειπε. Αντίθετα, ασχολούμαστε με κάτι ήσυχα ριζοσπαστικό: την παραδοχή της άγνοιας χωρίς ντροπή, την προθυμία να πούμε «δεν ξέρω» σε μια εποχή που δίνει προτεραιότητα στη βεβαιότητα πάνω απ’ όλα. Ήταν, στην ουσία, μια μικρή πράξη αυτού που ο Σωκράτης, που θεωρούνταν ο σοφότερος άνθρωπος στην Αθήνα, ακριβώς επειδή γνώριζε ότι δεν γνώριζε, θα αναγνώριζε ως επιστημική ταπεινότητα.

Σε μια εποχή που είναι ερωτευμένη με τη βεβαιότητα και την ακαλλιέργητη επιβεβαίωση, η προθυμία να παραδεχτούμε την άγνοια έχει γίνει σπάνια. Ωστόσο, η ταπεινότητα ανοίγει την πόρτα στη μάθηση και στο είδος της γνήσιας συζήτησης που εμβαθύνει τη φιλία, προωθεί την κατανόηση και θρέφει τους εύθραυστους δεσμούς της κοινής μας πολιτικής ζωής.

Ωστόσο, σε έντονη αντίθεση με αυτό το πνεύμα, μεγάλο μέρος του δημόσιου λόγου μας χαρακτηρίζεται από ένα ρητορικό ύφος που είναι το αντίθετό του — αυτάρεσκο, με ιδέα ανωτερότητας, γεμάτο αυτοπεποίθηση και επιδεικτικό.

Αυτή η τάση διαπερνά τα ιδεολογικά όρια, βέβαια, αλλά είναι ιδιαίτερα έντονη μεταξύ ορισμένων προοδευτικών ελίτ, των οποίων ο τόνος αποπνέει ηθική βεβαιότητα και συχνά στάζει από αυτοδικαίωση. Εδώ, η ρητορική δεν είναι μέσο πειθούς αλλά όχημα επίδειξης — όχι μια προσπάθεια εμπλοκής, αλλά μια επιβεβαίωση ανωτερότητας. Με την πιο βαθιά έννοια, είναι διαβρωτική για το πνεύμα της δημοκρατικής ανταλλαγής.

Διαιρούμαστε ολοένα και περισσότερο όχι μόνο από αυτά που πιστεύουμε αλλά και από τον τρόπο που συζητάμε αυτές τις πεποιθήσεις. Το επιστημολογικό χάσμα που χαρακτηρίζει τον πολιτικό πολιτισμό μας σήμερα είναι τόσο συναισθηματικό όσο και πνευματικό. Δεν πρόκειται απλώς για διαφωνία σχετικά με γεγονότα ή πολιτικές. Αντίθετα, πρόκειται για το πώς διατυπώνονται οι πεποιθήσεις, από ποιον και με ποιο τόνο. Αυτός ο χλευαστικός και περιφρονητικός τόνος αποκλείει τη συζήτηση, βαθαίνει την πόλωση και καθιστά σχεδόν αδύνατο τον ουσιαστικό διάλογο.

Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής της στάσης προήλθε από την πρόσφατη εμφάνιση του δημοσιογράφου Έζρα Κλάιν στο Real Time με τον Μπιλ Μάχερ: «Αν παρακολουθείτε τις ειδήσεις, ψηφίσατε τους Δημοκρατικούς, σε γενικές γραμμές. Αν δεν παρακολουθείτε τις ειδήσεις, ψηφίσατε τον Τραμπ». Το υπονοούμενο είναι αδιαμφισβήτητο. Η παρακολούθηση των ειδήσεων παρουσιάζεται ως συντομογραφία της κριτικής σκέψης, της ορθολογικότητας και, κατ’ επέκταση, της ηθικής ανωτερότητας. Η παρακολούθηση των ειδήσεων γίνεται ένα είδος επιστημολογικού βαπτίσματος σε αυτό το πλαίσιο, καθαρίζοντας τους υποστηρικτές της από την άγνοια και τις προκαταλήψεις που φέρεται να είναι ενδημικές στην άλλη πλευρά.

Αυτός ο τόνος αυτάρεσκης ανωτερότητας δεν είναι απλώς αποξενωτικός, αλλά βαθιά αντιπαραγωγικός. Το αναγνωρίζω πολύ καλά από το πανεπιστήμιο, όπου ένα είδος επιδεικτικού διανοουμενισμού συχνά καλύπτει την ιδέα ανωτερότητάς του με πτυχία και γυαλισμένη πρόζα. Καλλιεργεί μια τάξη «αυτών που ξέρουν» που ενδιαφέρονται περισσότερο να επιδείξουν την κοινωνική θέση τους και την υποτιθέμενη γνώση τους παρά να καλλιεργήσουν την γνήσια κατανόηση. Και όταν αυτές οι ρητορικές συνήθειες υπάρχουν από την αίθουσα σεμιναρίων μέχρι τον ευρύτερο πολιτισμό, δεν αναβαθμίζουν τον δημόσιο λόγο αλλά τον φτωχαίνουν, διαβρώνοντας τις ίδιες τις συνθήκες που καθιστούν δυνατό τον δημοκρατικό διάλογο.

Πρόσφατα με εντυπωσίασε αυτό το απόσπασμα του ψυχιάτρου και φιλοσόφου Ίαιν Μακ Γκίλκριστ, το οποίο αποτυπώνει αυτό το φαινόμενο με σαφήνεια: «Υπάρχει η πεποίθηση ότι όποιος φαίνεται να είναι στοχαστικός πρέπει (σίγουρα;) να τηρεί ένα σύνολο πεποιθήσεων που αποκαλώ ‘τρέχουσα αφήγηση.’ … Αντικειμενικά, αυτό είναι πολύ περίεργο. Η γενική υπόθεση κατά τη διάρκεια της ζωής μου ήταν ότι οι πολιτικές απόψεις των ανθρώπων μπορεί να ποικίλλουν πολύ, χωρίς καμία αρνητική καταλογιστική ευθύνη από καμία πλευρά».

Αυτό, πιστεύω, αγγίζει την καρδιά του ζητήματος. Το ότι οι πολιτικές απόψεις πάντα ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό είναι μια απλή αλήθεια των πλουραλιστικών κοινωνιών. Αλλά όταν ο λόγος μας διαποτίζεται από περιφρόνηση — όταν η διαφωνία δεν αντιμετωπίζεται με περιέργεια αλλά με χλευασμό — ακόμη και το πιο προσεκτικά αιτιολογημένο επιχείρημα, όσο καλά τεκμηριωμένο κι αν είναι από αποδεικτικά στοιχεία, δεν θα πείσει.

Φυσικά, αυτό δεν αποσκοπεί στην απαλλαγή της δεξιάς, του Τραμπισμού ή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος — το καθένα αντιμετωπίζει τις δικές του προκλήσεις, από τη θεωρία συνωμοσίας έως τον αντιθεσμικό κυνισμό. Ωστόσο, η αναγνώριση αυτών των προβλημάτων δεν πρέπει να εξαιρεί την αριστερά από τις ρητορικές της υπερβολές. Πράγματι, η υγεία της δημοκρατικής τάξης εξαρτάται από τον αυτοέλεγχο σε όλο το φάσμα.

Αυτή η δυσφορία — αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε επιδημία επιστημικής σκλήρυνσης — είναι, στον πυρήνα της, μια πολιτισμική μάστιγα. Χάνουμε την τέχνη της καλόπιστης διαφωνίας, και μαζί της, την επιστημική ταπεινότητα από την οποία εξαρτάται κάθε λειτουργική δημοκρατία. Πάρα πολλά δημόσια πρόσωπα μιλούν τώρα σαν το πλήθος των ουράνιων αγγέλων να είναι μόνιμα παραταγμένο στο πλευρό τους, χαρακτηρίζοντας τους διαφωνούντες όχι μόνο ως λανθασμένους, αλλά και ως ηθικά ανεπαρκείς και διανοητικά ύποπτους. Τέτοιες υποθέσεις δεν προκαλούν έρευνα, την σβήνουν. Βραχυκυκλώνουν την περιέργεια και την αντικαθιστούν με μια μαραμένη περιφρόνηση που διαβρώνει την ίδια τη δυνατότητα διαλόγου.

Δεν χρειαζόμαστε μια υποχώρηση από την ακλόνητη αφοσίωση, αλλά μια ανανέωση του διαλόγου με σεβασμό. Χρειαζόμαστε πολιτική ρητορική που να είναι παθιασμένη χωρίς να είναι τιμωρητική, να βασίζεται σε αρχές αλλά να είναι απαλλαγμένη από υπερηφάνεια. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να ανακτήσουμε μια ξεχασμένη πολιτική αρετή: την ταπεινότητα να παραδεχτούμε ότι κανείς μας δεν βλέπει ολόκληρη την εικόνα, ότι όλοι μας είμαστε εύθραυστοι και ότι η δημοκρατία στηρίζεται όχι μόνο στα δικαιώματα αλλά και στις ευθύνες. Κύρια μεταξύ αυτών είναι το καθήκον να ακούμε ο ένας τον άλλον με σεβασμό, υπομονή και προθυμία να αλλάξουμε γνώμη υπό το φως καλύτερων επιχειρημάτων και στοιχείων.

Αυτό το είδος επιστημολογικής ταπεινότητας δεν είναι αδυναμία. Είναι, όπως αναγνωρίζεται από την εποχή του Σωκράτη, μια μορφή σοφίας. Μας επιτρέπει να ζούμε μαζί με διαφορά χωρίς να καταφεύγουμε στη βία, χωρίς να υποχωρούμε σε αλγοριθμικούς θαλάμους ηχούς, χωρίς να εγκαταλείπουμε την δημόσια πλατεία σε απόγνωση.

Σε μια στιγμή αυξανόμενης πόλωσης και ματαιόδοξης βεβαιότητας, η ταπεινότητα — όπως θα μπορούσε να μας υπενθυμίσει ο Σωκράτης — δεν είναι απλώς μια ιδιωτική αρετή, αλλά ίσως η πιο επείγουσα πολιτική αρετή της εποχής μας.

του Patrick Keeney

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι γνώμες του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.