Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι το κινεζικό καθεστώς είναι σε θέση να λειτουργεί μυστικούς αστυνομικούς σταθμούς σε ξένες χώρες, προκειμένου να παρακολουθεί, να παρενοχλεί και να ελέγχει Κινέζους πολίτες που ζουν στο εξωτερικό, επενδύοντας σημαντικούς πόρους για να στοχεύσει εκείνους που είναι πιο επικριτικοί απέναντι στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ).
Οι σκιώδεις επιχειρήσεις του ΚΚΚ ήρθαν στο φως τον Ιούνιο του 2021, όταν η μη κερδοσκοπική ομάδα μέσων ενημέρωσης ProPublica αποκάλυψε το πρόγραμμα Operation Fox Hunt («Επιχείρηση Κυνήγι Αλεπούς») της Κίνας. Αρχικά, θεωρούνταν ότι επρόκειτο για ένα πρόγραμμα που είχε σχέση με κυνηγούς επικυρηγμένων, όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες και πολλές άλλες χώρες το βλέπουν πλέον ως μια παγκόσμια σκιώδης δύναμη της αστυνομίας. Αυτό το πρόγραμμα, το οποίο υποτίθεται ότι έχει στόχο την καταπολέμηση της διαφθοράς, θεωρείται πλέον ότι είναι ένας τρόπος για να στοχεύονται και να καταναγκάζονται οι αντιφρονούντες και οι επικριτές του ΚΚΚ να επιστρέψουν στην Κίνα. Σύμφωνα με την ανθρωπιστική οργάνωση Safeguard Defenders, αυτές οι δραστηριότητες συνεχίζονται σε περισσότερες από 50 χώρες, περιλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Καναδά και πολλών ευρωπαϊκών χωρών.
Στις 12 Φεβρουαρίου, η Επιτροπή Εσωτερικής Ασφάλειας της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ δημοσίευσε την ανανεωμένη China Threat Snapshot («Ανασκόπηση Απειλής από την Κίνα»), η οποία περιέγραφε περιπτώσεις κατασκοπίας και διακρατικής καταπίεσης που διεξάγονται από το ΚΚΚ στο έδαφος των ΗΠΑ. Η αναφορά τόνισε την ανησυχία για την αυξανόμενη απειλή που αποτελούν αυτές οι κρυφές επιχειρήσεις και την ικανότητά τους να υπονομεύσουν την εθνική κυριαρχία και την ασφάλεια των ΗΠΑ.
Η πιο πρόσφατη δικαστική υπόθεση που σχετίζεται με αυτές τις δραστηριότητες συνέβη στη Νέα Υόρκη, όπου οι Λου Τζιανγουάνγκ και Τσεν Τζινπίνγκ κατηγορήθηκαν ότι εργάζονταν για το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας της Κίνας παραβιάζοντας τον Νόμο για την κατασκοπία τον Δεκέμβριο του 2024. Οι δύο άνδρες συνελήφθησαν για τον υποτιθέμενο ρόλο τους στην εγκατάσταση ενός μυστικού αστυνομικού σταθμού που χρησιμοποιούνταν για την παρακολούθηση και την εκφοβισμό Κινέζων αντιφρονούντων που ζουν στις ΗΠΑ, με σκοπό να τους αναγκάσουν να επιστρέψουν στην Κίνα. Επιχειρήσεις όπως αυτή στη Νέα Υόρκη έχουν καταστροφικές συνέπειες για τον κινεζικό πληθυσμό σε όλη τη χώρα, καταπνίγοντας την ελευθερία λόγου και περιορίζοντας τα άτομα από το να εκφράζουν διαφωνίες κατά του ΚΚΚ. Ως αποτέλεσμα, οι αρχές ελευθερίας και δημοκρατίας που εκπροσωπεί η Αμερική κινδυνεύουν.
Επιπλέον, αυτές οι δραστηριότητες έχουν σημαντικές επιπτώσεις για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Η κρυφή φύση αυτών των αστυνομικών σταθμών τους καθιστά πιθανούς κόμβους για κατασκοπία. Συλλέγοντας πληροφορίες για Κινέζους αντιφρονούντες και άλλους στόχους, το ΚΚΚ μπορεί να αποκτήσει πολύτιμα στοιχεία για τις πολιτικές και στρατηγικές των ΗΠΑ. Αυτές οι πληροφορίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να επηρεάσουν την πολιτική των ΗΠΑ, να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη και να επιτευχθούν στρατηγικά πλεονεκτήματα σε διεθνείς διαπραγματεύσεις.
Η παγκόσμια αντίδραση στους μυστικούς αστυνομικούς σταθμούς της Κίνας έχει ποικίλλει, με συμμάχους των ΗΠΑ να εκφράζουν ανησυχία και να αναλαμβάνουν δράση για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα.
Συμμαχικές χώρες, όπως η Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, έχουν επίσης αναφέρει παρόμοιες κρυφές επιχειρήσεις στο έδαφός τους. Αυτές οι δραστηριότητες έχουν επιβαρύνει τις διπλωματικές σχέσεις και έχουν προκαλέσει ερωτήματα για τον καλύτερο τρόπο αντίδρασης στην αυξανόμενη επιρροή της Κίνας στο εξωτερικό. Παρόμοια με τα ευρήματα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, η Αυστραλιανή Υπηρεσία Ασφάλειας και Πληροφοριών (Australian Security Intelligence Organization-ASIO) έχει εντοπίσει πολλές περιπτώσεις κινεζικής παρέμβασης, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης μυστικών αστυνομικών σταθμών για την παρακολούθηση και την εκφοβισμό Κινέζων υπηκόων.
Ως απάντηση, η αυστραλιανή κυβέρνηση έχει εφαρμόσει αυστηρότερους κανονισμούς και εντείνει τις προσπάθειες κατά της ξένης παρέμβασης. Ο Διευθυντής της ASIO, Μάικ Μπέρτζες, δήλωσε ότι η Αυστραλία δεν θα αποδεχτεί καμία μορφή ξένης παρέμβασης και είναι αφοσιωμένη στην προστασία των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του λαού της.
Η Βρετανία επίσης έχει αναλάβει δράση για να αντιμετωπίσει το ζήτημα. Οι βρετανικές αρχές έχουν ξεκινήσει έρευνες για υποτιθέμενους μυστικούς αστυνομικούς σταθμούς που λειτουργούν εντός των συνόρων τους και έχουν καλέσει για μεγαλύτερη διεθνή συνεργασία προκειμένου να αντιμετωπιστεί η απειλή. Η πρώην Υπουργός Εσωτερικών, Πρίτι Πατέλ, τόνισε τη σημασία της συνεργασίας με συμμάχους για να προστατευτούν οι πολίτες από ξένη παρέμβαση.
Στον Καναδά, η Βασιλική Καναδική Έφιππη Αστυνομία (Royal Canadian Mounted Police-RCMP) διεξάγει ενεργές έρευνες για τους φερόμενους μυστικούς αστυνομικούς σταθμούς της Κίνας. Τον Οκτώβριο του 2022, η RCMP ανακοίνωσε ότι διερευνά αναφορές για τη λειτουργία αυτών των σταθμών στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο, περιλαμβανομένων περιοχών όπως το Μάρκαμ και το Σκάρμπορο. Οι έρευνες επεκτάθηκαν σε άλλες πόλεις, όπως το Βανκούβερ και το Μόντρεαλ, όπου αναφέρθηκαν παρόμοιες δραστηριότητες. Τον Ιούνιο του 2023, η RCMP ανακοίνωσε ότι διέκοψε παράνομες αστυνομικές δραστηριότητες που συνδέονταν με αυτούς τους σταθμούς στην Οντάριο, το Κεμπέκ και τη Βρετανική Κολούμπια.
Ο ΟΗΕ έχει εκφράσει ανησυχία για τις αναφορές περί λειτουργίας μυστικών αστυνομικών σταθμών της Κίνας στο εξωτερικό και για την απειλή υπονόμευσης του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επιπλέον, αρκετά κράτη-μέλη του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ έχουν εκφράσει ανησυχία για αυτές τις εξωτερικές δραστηριότητες.
Το 2022, η πρώην Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Μισέλ Μπασελέ, ζήτησε διερεύνηση των καταγγελιών για παρενόχληση και καταναγκασμό από τους κινεζικούς μυστικούς αστυνομικούς σταθμούς, τονίζοντας την ανάγκη για διαφάνεια και λογοδοσία.
Οι μυστικοί αστυνομικοί σταθμοί της Κίνας στο εξωτερικό αποτελούν μια σύνθετη απειλή για την εθνική ασφάλεια, τα πολιτικά δικαιώματα και τις διεθνείς σχέσεις. Στις ΗΠΑ, οι τελευταίες δικαστικές υποθέσεις και οι εκθέσεις του Κογκρέσου υπογραμμίζουν την επείγουσα ανάγκη δράσης για την προστασία των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των Κινέζων πολιτών που ζουν στο εξωτερικό.
Καθώς οι χώρες που πλήττονται από αυτές τις δραστηριότητες προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την απειλή που θέτουν οι κρυφοί αστυνομικοί σταθμοί του ΚΚΚ, είναι κρίσιμο για την διεθνή κοινότητα να ενωθεί και να αναπτύξει αποτελεσματικές στρατηγικές για την καταπολέμηση της ξένης παρέμβασης και την υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών.
Η οικονομία της Κίνας υποφέρει εδώ και χρόνια, κυρίως επειδή το καθεστώς δεν διαθέτει αρχές ελεύθερης αγοράς.
Τυραννικά μέτρα για τον ιό της Γουχάν, μετανάστευση, απομάκρυνση κεφαλαίου σε άλλες χώρες, η κρίση κατοικιών, αποπληθωρισμός, στρατιωτικές δαπάνες, διεθνείς πιέσεις και δασμοί, επιδόματα τεχνολογίας, εργατικό δυναμικό μεγάλης ηλικίας, λίγες γεννήσεις, απουσία τονωτικών μέτρων από το Πεκίνο και αφαιμακτικά πρόστιμα που επιβάλλουν τοπικές κυβερνήσεις σε μικρές επιχειρήσεις έχουν κάνει το επιχειρείν στην Κίνα ακόμα δυσκολότερο.
Υπάρχουν κάποιες υποτιθέμενες πρόσφατες βελτιώσεις. Η δημοσιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης DeepSeek έφερε μια αύξηση της τάξεως των 170 δισ. ευρώ στο κινεζικό χρηματιστήριο εντός ενός μηνός από την εμφάνισή του τον Ιανουάριο. Δεκάδες εταιρείες στην Κίνα, συμπεριλαμβανομένων των Lenovo, Baidu, Tencent, έχουν ήδη ενσωματώσει το DeepSeek στα προϊόντα τους. Τώρα, θέλει να επαναλάβει την επιτυχία του μοντέλου R1 με ένα μοντέλο R2 πριν τον Μάιο. Ο δείκτης Χανγκ Σενγκ ανέβηκε περίπου 25% μεταξύ μέσα Ιανουαρίου και 26 Φεβρουαρίου. Η μεγάλη επένδυση της Alibaba στο μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης Qwen οδήγησε στην συμπερίληψή του σε κινεζικές εκδόσεις του Apple iPhone και βοήθησε στην ενίσχυση της αξίας της Alibaba με περισσότερα από 83 δισ. ευρώ.
Επενδυτές στην Κίνα ελπίζουν για μια γενική οικονομική ανάκαμψη βασισμένη σε μεγαλύτερη ρευστότητα που υπόσχεται η κεντρική τράπεζα της Κίνας, η People’s Bank of China (PBOC), και σε μια συνάντηση στα μέσα Φεβρουαρίου μεταξύ του Σι Τζινπίνγκ και Κινέζων επικεφαλής τεχνολογικών εταιρειών, την οποία προγραμμάτισε ο Σι πιθανώς για να ωφεληθεί και ο ίδιος από τις χρηματιστηριακές αυξήσεις των DeepSeek και Qwen και να δικαιολογήσει τα τεχνολογικά επιδόματα του καθεστώτος.
Εκτός από τον ιδρυτή του DeepSeek Λιάνγκ Γουενφένγκ και τον ιδρυτή της Alibaba Τζακ Μα, παρίσταντο στη συνάντηση και επικεφαλής από τις Huawei, Tencent, BYD, Contemporary Amperex Technology, Meituan, Xiaomi, Unitree και Yushu Technology.
Ο Σι «υποσχέθηκε να καταργήσει τα παράλογα τέλη και πρόστιμα στις ιδιωτικές εταιρείες και να εξισορροπήσει το ανταγωνιστικό πεδίο — ένα κοινό παράπονο των επιχειρηματιών σε ένα σύστημα που κυριαρχείται από το κράτος», σύμφωνα με το Bloomberg.
Ωστόσο, οι αμερικανικές εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης, σύμφωνα με πληροφορίες, εξακολουθούν να υπερττερούν των DeepSeek και Qwen. Επιπλέον, θα χρειαστούν πολύ περισσότερες μεταρρυθμίσεις στην αγορά για να αναζωογονηθεί η οικονομία της Κίνας. Το ποσοστό των κινεζικών εταιρειών A-share που ανέφεραν καθαρή ζημία αυξάνεται κάθε χρόνο από το 2019, ενώ το τρίτο τρίμηνο του 2024 έφτασε το 23%.
Τα κέρδη μεταξύ των κινεζικών εταιρειών που είναι στο χρηματιστήριο βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2009. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στον τομέα των ακινήτων, πρώην αγαπημένου τομέα των κρατικών επιδοτήσεων. Τώρα, έχει υποστεί το πιο σκληρό πλήγμα από οποιοδήποτε μέρος της οικονομίας της Κίνας. Ένας επιχειρηματίας ακινήτων στην πόλη Τσάνγκτσουν της Κίνας δεν μπορούσε να πληρώσει τους υπαλλήλους του και προκάλεσε αίσθηση στο διαδίκτυο όταν άρχισε να τους πληρώνει σε εταιρικά κουπόνια, τα οποία μπορούσαν να ανταλλάξουν με αγαθά και υπηρεσίες στα εμπορικά κέντρα της εταιρείας.
Η συνάντηση του Σι με τους επικεφαλής τεχνολογίας έχει επαινεθεί ως ένα σημαντικό μήνυμα μεταρρύθμισης της αγοράς. Αλλά φαίνεται ότι ο Σι εξακολουθεί να δίνει επιδοτήσεις και εντολές σε αυτές τις εταιρείες αντί να αφήνει την αγορά να λειτουργήσει. Μια φωτογραφία από τη συνάντηση δείχνει τον Σι να περιβάλλεται από δεκάδες αξιωματούχους και ηγέτες επιχειρήσεων, οι οποίοι με ύφος μάλλον απογοητευμένο κρατούν σημειώσεις την ώρα που μιλάει ο ηγέτης του ΚΚΚ.
Σύμφωνα με δύο πηγές που επικαλείται το Reuters πριν από τη συνάντηση, «πολλοί από τους επιχειρηματίες θα προέρχονται από τον τεχνολογικό τομέα και ο Σι αναμένεται να τους ενθαρρύνει να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο, εν μέσω του εντεινόμενου τεχνολογικού πολέμου ΗΠΑ-Κίνας».
Ενώ οι λίγες εταιρείες που προσκλήθηκαν πιθανότατα θα έχουν περισσότερες επιδοτήσεις και μια ώθηση μετοχών, οι πολλές, που δεν ήταν παρούσες, εξακολουθούν να μένουν πίσω μη έχοντας μία πραγματικά ελεύθερη αγορά να ανταμείβει πλήρως τα ρίσκα και τις καινοτομίες τους.
Οι μεταρρυθμίσεις της PBOC επίσης δεν είναι πολύ αξιόλογες. Η τράπεζα ανακοίνωσε επίσης νομισματική χαλάρωση στο παρελθόν, με αμελητέες επιπτώσεις στη γενική διολίσθηση της οικονομίας. Ένα από τα μέτρα για την αύξηση της ρευστότητας —η μείωση των απαιτήσεων για αναλογία αποθεματικών μετρητών σε μεγάλες κινεζικές τράπεζες— έχει την αρνητική παρενέργεια να κάνει το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κίνας λιγότερο ανθεκτικό σε μια κρίση ρευστότητας. Οι δείκτες αποθεματικών μειώθηκαν στις μεγάλες κινεζικές τράπεζες από 13% το 2019 σε 9,5% το 2025. Ως εκ τούτου, ο κίνδυνος του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Κίνας είναι υψηλός.
Ένα άλλο υποτιθέμενο δυνατό σημείο της οικονομίας της Κίνας είναι ο τομέας των ηλεκτρικών οχημάτων (EV). Οι Κινέζοι καταναλωτές προτιμούν πλέον τα εγχώρια EV από τις εισαγωγές. Τα κινεζικά EV έχουν σχεδόν οτιδήποτε έχει μια εισαγωγή, αλλά σε πολύ χαμηλότερη τιμή. Ωστόσο, η προώθηση της βιομηχανίας από το Πεκίνο οδήγησε σε πάρα πολλές επενδύσεις, υπερπαραγωγή και ασύμφορες νεοφυείς επιχειρήσεις. Στη συνέχεια, οι πωλήσεις επιβραδύνθηκαν, οι τιμές μειώθηκαν και ο κλάδος αναμένει ενοποιήσεις. Οι μεγάλες προβλεπόμενες εξαγωγές εξαρτώνται από την πρόσβαση στις αγορές των ΗΠΑ και της Ευρώπης, οι οποίες αυξάνουν ραγδαία τους δασμούς αποκλεισμού της Κίνας, που θα ζημιώσουν το εμπόριο ηλεκτρικών οχημάτων. Οι εξαγωγές ηλεκτρικών οχημάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες θα είναι πιο δύσκολες, δεδομένης της έλλειψης υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας.
Οι δασμοί του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα αναμένεται να επηρεάσουν σημαντικά την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, με ορισμένες εκτιμήσεις να υποστηρίζουν ότι ένας δασμός 60% θα μείωνε την ανάπτυξη της Κίνας κατά 2,5% από το 2025 έως το 2027. Ο επίσημος ισχυρισμός της Κίνας ότι φτάνει περίπου το 5% ανάπτυξη κάθε χρόνο είναι ήδη υπό αμφισβήτηση, με ακόμη και θεσμικούς επενδυτές στη χώρα να αναφέρουν μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση.
Λίγοι πιστεύουν τώρα ότι η οικονομία της Κίνας θα φτάσει σύντομα αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα την άποψη της Epoch Times.
Παρακολούθησα μία παράσταση του Shen Yun πέρυσι: οι χορευτές πετούσαν πάνω στην σκηνή μέσα σε σύννεφα από μετάξι, και η κάθε τους κίνηση ήταν σαν ένας ψίθυρος από κάτι αρχαίο και άθραυστο.
Το θέατρο ήταν γεμάτο, όπως σε κάθε παράσταση του θιάσου, κάθε μίας από τις οκτώ ομάδες του που περιοδεύουν κάθε χρόνο την υφήλιο τα τελευταία χρόνια.
Το κοινό μιλά για «έμπνευση», «ελπίδα», «συγκίνηση», «ψυχική ανάταση». Η αίγλη και ο σεβασμός που έχει κερδίσει επάξια ο θίασος απηχούν διεθνώς.
Ωστόσο, προσφάτως άρχισαν να εμφανίζονται χυδαία πρωτοσέλιδα και άρθρα που αποσκοπούν στη σπίλωση του Shen Yun.
Από τον Αύγουστο του 2024, η New York Times συγκεκριμένα έχει δημοσιεύσει περισσότερα από δέκα άρθρα που ρίχνουν μία σκιά στο Shen Yun, με αναφορές σε μία «κακή θρησκεία» και σε «προπαγάνδα». Τι σημαίνει αυτό;
Τα άρθρα που επικρίνουν με εμμονή το Shen Yun και τους καλλιτέχνες του, λοιδορώντας τη σχέση του με το Φάλουν Γκονγκ, αδιαφορούν για ένα σημαντικό σημείο: ότι οι ασκούμενοι του Φάλουν Γκονγκ στην Κίνα μετρούν τις τελευταίες τους ανάσες — κρατούμενοι, βασανιζόμενοι, χάνοντας τη ζωή τους κάθε μέρα.
Το Shen Yun δεν είναι απλώς μια παράσταση. Είναι σανίδα σωτηρίας.
Και μια μεγάλη αμερικανική ιστορία επιτυχίας, που τα μέσα ενημέρωσης είναι πολύ τυφλά ή προκατειλημμένα για να δουν.
Αυτό είναι κακό για κάθε αναγνώστη – και για όλους τους ανθρώπους στην Κίνα που υφίστανται αυτή την αδιανόητη δίωξη, για τους οποίους το Shen Yun είναι φάρος ελπίδας.
Η Κίνα για την οποία δεν μιλάνε
Επιτρέψτε μου να σχεδιάσω την εικόνα για την οποία δεν μιλάνε.
Αυτή τη στιγμή, σε ένα εκτεταμένο δίκτυο φυλακών, κρυφών φυλακών, και κέντρων πλύσης εγκεφάλου σε όλη την Κίνα, ασκούμενοι του Φάλουν Γκονγκ — άνθρωποι που διαλογίζονται και προσπαθούν να είναι ειλικρινείς και ευγενικοί — είναι κλεισμένοι σε κελιά, ξυλοκοπούνται, λιμοκτονούν, και βασανίζονται.
Συμβαίνει αυτή τη στιγμή, καθώς διαβάζετε αυτήν την πρόταση.
Από το 1999, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) απαγόρευσε την άσκησή μας, οι αριθμοί είναι συγκλονιστικοί: εκατομμύρια κρατούνται, δεκάδες χιλιάδες βασανίστηκαν ή κακοποιήθηκαν, χιλιάδες βασανίστηκαν μέχρι θανάτου. Και αυτό είναι μόνο ό,τι μπορεί να αποφύγει τον φραγμό πληροφοριών του ΚΚΚ.
Το Δικαστήριο για την Κίνα, μια ανεξάρτητη έρευνα του 2019 με επικεφαλής τον Σερ Τζόφρεϋ Νάις, έκρινε ότι η βίαιη αφαίρεση ζωτικών οργάνων «διαπράττεται επί σειρά ετών σε ολόκληρη την Κίνα σε σημαντική κλίμακα».
Το δικαστήριο εκτίμησε ότι 60.000 έως 100.000 μεταμοσχεύσεις οργάνων πραγματοποιούνται ετησίως από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 — πολύ πέρα από τον γελοίο ισχυρισμό του καθεστώτος για 10.000 — και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι φυλακισμένοι συνείδησης του Φάλουν Γκονγκ είναι η κύρια πηγή οργάνων. Δεκάδες χιλιάδες δολοφονούνται κάθε χρόνο για τα όργανά τους.
Αυτό προκύπτει από μαρτυρίες επιζώντων, μαρτυρίες εργαζομένων σε νοσοκομεία, και από ψυχρά δεδομένα — δεν είναι εικασίες.
Ένας φίλος μου είπε κάποτε ότι ακούει τις κραυγές τους κάθε βράδυ. Κι εγώ. Και παράλληλα, διαβάζουμε τα άρθρα της New York Times που ανησυχούν για το αν οι χορευτές του Shen Yun, που ζουν εξαιρετικές ζωές στην Αμερική, υπόκεινται σε —και δεν το επινοώ αυτό— «ντροπή για τον σωματότυπό τους».
Το πραγματικό Shen Yun
Το Shen Yun δεν είναι μόνο τέχνη. Είναι το επείγον σε κίνηση.
Κάθε άλμα στη σκηνή, κάθε νότα από την ορχήστρα, κάθε εισιτήριο που πωλείται μεταφέρει ένα μήνυμα που φωνάζουμε εδώ και δεκαετίες: Η δικτατορία της Κίνας είναι κακή και ασύστολη και μια απειλή για όλους μας.
Το αίμα της οικογένειας και των φίλων μας χύνεται στην Κίνα καθώς αγωνιζόμαστε να ξυπνήσουμε ανθρώπους σε μακρινές, πιο ήρεμες ακτές.
Αυτοί οι χορευτές; Δεν κάνουν υπερωρίες για έναν μισθό.
Χύνουν την ψυχή τους σε κάτι μεγαλύτερο: μια ευκαιρία να δείξουν στον κόσμο την ομορφιά που θέλει να σβήσει το καθεστώς, ένα πνεύμα ελευθερίας που θέλει να συντρίψει, μια δίωξη που οι τίτλοι ειδήσεων αγνοούν.
Οι κριτικοί αγνοούν και αυτό ακόμη: Το Shen Yun είναι ένας θρίαμβος που γεννήθηκε σε αμερικανικό έδαφος, ένα λαμπρό παράδειγμα του αμερικανικού ονείρου.
Ιδρύθηκε από Κινέζους μετανάστες, μορφωμένους, καλλιεργημένους, μέρος της κοινωνίας, που ήρθαν εδώ νόμιμα, και χτίστηκε από το τίποτα. Χωρίς κρατικές επιχορηγήσεις και εταιρικούς χορηγούς. Μόνο με όραμα και επιμονή.
Αυτό που ξεκίνησε ως ένα τρεμόπαιγμα ελπίδας έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο, τώρα με οκτώ θιάσους να ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, σε μια εποχή περικοπών προσωπικού και προϋπολογισμών. Το κοινό δεν χορταίνει το Shen Yun. Είναι μια απόδειξη τού τι μπορεί να κάνει δυνατό η ελευθερία και η πίστη.
Τι δεν καταλαβαίνει η NY Times
Η New York Times μπορεί να μετρήσει τις ώρες όσο θέλει — περισσότερες από 20 παραστάσεις σε όλη την πολιτεία της Νέας Υόρκης την περασμένη σεζόν, όλα τα εισιτήρια πωλημένα — αλλά δεν γνωρίζει γιατί αυτό έχει σημασία. Αυτό δεν είναι δουλειά. Είναι επιβίωση και ελπίδα.
Τους καταλαβαίνω, εν μέρει. Για έναν εξωτερικό παρατηρητή, η επιμονή του Shen Yun ως ελίτ χορευτικού θιάσου φαίνεται έντονη – εκατοντάδες ερμηνευτές, περιοδείες ανά την υφήλιο, ρυθμός που δεν μειώνεται. Και μια ομάδα που είναι λιγότερο κατανοητή από όσο θα έπρεπε.
Φυσικά, τα μέσα ενημέρωσης αγαπούν μια ‘ζουμερή’ οπτική γωνία: Δεν είναι καταπονημένοι; Δεν είναι πολύ πειθαρχημένο; Δεν χειραγωγούνται αυτοί οι νέοι καλλιτέχνες;
Ας κάνουμε όμως ένα βήμα πίσω.
Στο καθεστώς του ΚΚΚ, «καταπονημένος» σημαίνει καταναγκαστική εργασία έως ότου το σώμα σας να μην αντέχει άλλο. «Πειθαρχία» σημαίνει χτυπήματα με ηλεκτροφόρα ρόπαλα για να αποκηρύξετε τις πνευματικές πεποιθήσεις σας. «Χειραγωγημένος» σημαίνει ότι αποβάλλεστε από το σχολείο για την πίστη σας, σας αρνούνται την εκπαίδευση, και καταδικάζεστε στη φτώχεια απλώς και μόνο για το ποιος είστε.
Η ένταση του Shen Yun δεν είναι εκμεταλλευτική — είναι άρνηση υποταγής.
Είναι μια κοινότητα που λέει: «Δεν θα μας σπάσετε». Οι καλλιτέχνες λένε: «Θέλουμε να είμαστε οι καλύτεροι, για έναν ανώτερο σκοπό». Το καθεστώς της Κίνας προσπαθεί να μας σταματήσει εδώ και 25 χρόνια και κάθε άλμα ή χαμόγελο στη σκηνή αποδεικνύει ότι απέτυχαν.
Γιατί δεν είναι αυτή η ιστορία στα άρθρα; Γιατί δεν μιλάμε για τα βασανιστήρια αντί για τις πολύωρες πρόβες;
Η New York Times έχει ξεφουρνίσει πολλαπλές «έρευνες» για τη δομή μας και επιτέθηκαν στην αντι-δικτατορική μας στάση, αποκαλώντας την ακόμη και «πολιτική». Πολιτική; Πείτε το στη νεαρή χορεύτρια της οποίας ο πατέρας χάθηκε σε μια κινεζική φυλακή επειδή διαλογιζόταν στο σαλόνι του και πέθανε μήνες αργότερα από βασανιστήρια. Πείτε της ότι το να χορεύει παρουσιάζοντας ιστορίες ανθρώπων σαν του πατέρα της είναι πολιτικό.
Ένα άλλο από τα άρθρα τους εμβαθύνει στη χρηματοδότησή μας — λες και το πάθος, οι πωλήσεις εισιτηρίων, και η ζωντάνια των μεταναστών δεν μπορούν να εξηγήσουν ένα φαινόμενο που άγγιξε τις ζωές εκατομμυρίων θεατών.
Η New York Times χάνει το δάσος για τα δέντρα — ή μήπως επιλέγει να μην το δει;
Για 25 χρόνια, το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας συκοφαντεί το Φάλουν Γκονγκ, την πίστη μας, κολλώντας μας την ετικέτα της «αίρεσης» για να δικαιολογήσει την εξόντωσή μας. Το κρατικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Xinhua (Σινχουά), η μηχανή προπαγάνδας του, ξεφουρνίζει τα ψέματα. Η New York Times, εν τω μεταξύ, συνεχίζει το παράδειγμά τους, με καλοσμιλεμένες λέξεις.
Δεν θα έπρεπε η ομοιότητα να τους κάνει να σταματήσουν και να σκεφτούν σοβαρά; Η δημοσιογραφία δεν λειτουργεί στο κενό, χωρίς συνέπειες.
Η New York Times έχει αφιερώσει περισσότερο χρόνο και μελάνι «διερευνώντας» τα παρασκήνια του Shen Yun από ό,τι έκανε ποτέ για τη διερεύνηση 25ετών βασανιστηρίων, φυλακίσεων και βίαιων αφαιρέσεων οργάνων — μια γενοκτονία που μόλις και μετά βίας έχει αγγίξει.
Αντίθετα, η αντικειμενική κάλυψη αυτών των γεγονότων από τη Wall Street Journal της χάρισε ένα βραβείο Πούλιτζερ που το άξιζε. Σίγουρα, κόστισε στον δημοσιογράφο την πρόσβαση στην Κίνα, αλλά το να πεις την αλήθεια για την εξουσία δεν ήταν ποτέ εύκολο. Το να παρενοχλείς μετανάστες-καλλιτέχνες στο έδαφός σου είναι πολύ πιο εύκολο.
Τα κρίσιμα θέματα
Το Δικαστήριο για την Κίνα στο Λονδίνο το έθεσε ωμά: «Πολλοί άνθρωποι πέθαναν με απερίγραπτα φρικτούς θανάτους χωρίς λόγο».
Επιζώντες από την Κίνα αφηγούνται ότι τους έκαναν αιματολογικές εξετάσεις, ακτινογραφίες και μια σειρά από ασυνήθιστες εξετάσεις όσο βρίσκονταν υπό κράτηση — προετοιμασία για τον πάγκο του κρεοπώλη, όχι ιατρικό έλεγχο.
Ένας γιατρός, ο Ένβερ Τότι, κατέθεσε ότι έκοψε έναν ζωντανό άνδρα για να αφαιρέσει τα νεφρά και το συκώτι του. Θυμόταν το αίμα που παλλόταν καθώς η καρδιά χτυπούσε ακόμα.
Αυτή είναι η πραγματικότητα: αρπάζουν τα όργανα από το σώμα για να τροφοδοτήσουν ένα εμπόριο μεταμοσχεύσεων δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ το καθεστώς της Κίνας, όπως συνήθως, τα αρνείται όλα.
Το Shen Yun δεν μας διασκεδάζει απλώς — ενισχύει την συνείδησή μας. Φωτίζει τις περιοχές που λίγοι τολμούν να πατήσουν. Ενδεικτική περίπτωση: Μια πρώην ανταποκρίτρια της New York Times, η Ντίντι Κίρστεν Τάτλοου, κατέθεσε στο δικαστήριο ότι η προσπάθειά της να αναφέρει πληροφορίες σχετικά με την βίαιη αφαίρεση ζωτικών οργάνων κατεστάλη από τους συντάκτες της στην Times.
Στο θέατρο, το έχω δει αμέτρητες φορές — θεατές δακρυσμένοι, να ρωτούν πώς γίνεται να μην ήξεραν για την αφαίρεση οργάνων, για τα στρατόπεδα. Μια γυναίκα μού είπε ότι ένιωσε ελπίδα για πρώτη φορά μετά από χρόνια, βλέποντας κάτι αγνό να νικά το σκοτάδι.
Αυτό λείπει από τη New York Times: Το Shen Yun δεν μιλά για εμάς. Μιλά για αυτούς — τους κρατούμενους, τους βασανισμένους, τους νεκρούς. Μιλά και για εσάς, επίσης, κατ’ επέκταση, είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι. Η εμβέλεια του καθεστώτος δεν περιορίζεται στην Κίνα. Είναι στο τηλέφωνό σας, στην εφοδιαστική αλυσίδα προϊόντων σας, στην δημοσιογραφία που διαβάζετε.
Αυτό δεν είναι αφηρημένο για εμένα. Είναι προσωπικό. Έχω παρακολουθήσει το Shen Yun να μεγαλώνει από σπόρος σε μεγάλο δέντρο. Και ξέρω ότι κάθε μέρα που δεν μιλάμε, πεθαίνουν περισσότεροι. Οι επικριτές λένε ότι είμαστε πολύ πολιτικοί, ότι η τέχνη δεν πρέπει να κηρύττει.
Αλλά η σιωπή είναι επίσης πολιτική — αφήνοντας τη σκιά του ΚΚΚ να σέρνεται ανεξέλεγκτη ενώ πίνουμε λάτε και κάνουμε περιήγηση στο X.
Το Shen Yun είναι μια δύναμη για το καλό, που εκθέτει τα ψέματα και δείχνει έναν πολιτισμό που θέλουν να τον δουν κατεστραμμένο – είναι ένα πνεύμα που δεν μπορούν να σκοτώσουν.
Γι’ αυτό έχουμε κίνητρο. Γι’ αυτό δεν σταματάμε.
Είμαστε σε πόλεμο, με όπλα την ομορφιά και την αλήθεια. Κάθε παράσταση είναι μια μάχη κερδισμένη.
Με ποια πλευρά είστε;
Έτσι, [λέω] στη New York Times και σε κάθε εταιρεία που σπαταλά πίξελς και μελάνι για τα υποτιθέμενα ελαττώματα του Shen Yun: Δεν είστε απλώς εκτός θέματος — είστε συνένοχοι.
Κοιτάξτε καλύτερα. Μετράτε τα δέντρα, ενώ ένα δάσος καίγεται.
Δεν είμαστε τέλειοι — ποιος είναι; — αλλά παλεύουμε για ζωές, όχι για πρωτοσέλιδα, και προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο σε έναν ταραγμένο κόσμο.
Φανταστείτε αν αυτοί οι πόροι των μέσων ενημέρωσης πήγαιναν στην αποκάλυψη της βαρβαρότητας, της αδικίας και της λογοκρισίας του κινεζικού καθεστώτος αντί να αντηχούν — και να ενισχύουν — τις συκοφαντίες τους.
Φανταστείτε αν οι συγγραφείς έβλεπαν το αίμα πίσω από την ομορφιά —συκώτια κομμένα στην Χενάν, κραυγές πνιγμένες στο Πεκίνο — ή το όνειρο αυτών των μεταναστών να δείχνουν αυτές τις ιστορίες στην παγκόσμια σκηνή.
Δεν έχουμε χρόνο για αυτόν τον θόρυβο. Οι άνθρωποί μας πεθαίνουν. Διακυβεύεται ο κόσμος μας.
Το Shen Yun χορεύει, όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή είναι επείγον.
Βγείτε από την γυάλα σας και ακούστε.
Η πραγματική ιστορία δεν έχει ποτέ σταματήσει να φωνάζει.
Επειδή τα ανθρακωρυχεία εκπέμπουν μεγάλες ποσότητες δηλητηριώδους μονοξειδίου του άνθρακα, οι ανθρακωρύχοι παλαιότερα έπαιρναν μαζί τους ένα καναρίνι σε κλουβί. Ο ευαίσθητος οργανισμός του πτηνού υπέκυπτε στα αυξανόμενα επίπεδα αερίου πολύ πριν από τους ανθρακωρύχους, προειδοποιώντας τους εγκαίρως. Το Πακιστάν, ως πρώιμος και ενθουσιώδης συμμετέχων στο BRI, υφίσταται πρώτο τις συνέπειες, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τις άλλες χώρες που συμμετέχουν στην κινεζική πρωτοβουλία.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Πακιστάν σχετίζεται με το ενεργειακό δίκτυο που κατασκευάστηκε για τη χώρα από την πρωτοβουλία BRI, γνωστή και ως «Μία ζώνη, ένας δρόμος». Το δίκτυο ήταν εξαιρετικά ακριβό εξαρχής και, επειδή η Κίνα κατασκεύασε πολύ μεγαλύτερη παραγωγική δύναμη από όση χρειάζεται το Πακιστάν, το χρέος που τώρα αντιμετωπίζει η χώρα είναι απλά μη βιώσιμο.
Δεν πρόκειται απλώς για μια ατυχή, λανθασμένη εκτίμηση – κάτι που συμβαίνει στις διεθνείς επενδύσεις. Αντίθετα, είναι χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το σχέδιο του Πεκίνου.
Στο πλαίσιο της BRI, το Πεκίνο προσεγγίζει λιγότερο ανεπτυγμένα κράτη και προτείνει να κατασκευάσει υποδομές που, θεωρητικά, θα τα βοηθήσουν να αναπτυχθούν οικονομικά, προσφέροντας δάνεια για τη χρηματοδότηση του έργου, πάντα από κινεζικές κρατικές τράπεζες. Επιπλέον, αναθέτει σε κινεζικές εργολαβικές εταιρείες την κατασκευή και σε κινεζική διαχείριση τη λειτουργία του έργου μετά την ολοκλήρωσή του.
Όλα τα πλεονεκτήματα βρίσκονται στην πλευρά του Πεκίνου. Εάν, για οποιονδήποτε λόγο, η χώρα-αποδέκτης δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις οικονομικές της υποχρεώσεις, η ιδιοκτησία του έργου μεταβιβάζεται στο Πεκίνο. Ακόμη και αν η χώρα αποπληρώσει το δάνειο, παραμένει εξαρτημένη από την Κίνα για τη διαχείριση και τη συντήρηση του έργου.
Υπάρχει και άλλο ένα πρόβλημα. Λόγω του ότι οι κινεζικές αρχές επιλέγουν τα έργα κυρίως για πολιτικούς και διπλωματικούς λόγους, και όχι για οικονομικούς, τα έργα συχνά δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της χώρας-αποδέκτη: είναι ή υπερβολικά μεγάλα ή πολύ μικρά. Επιπλέον, καθώς χρησιμοποιούνται τα χρήματα της χώρας-αποδέκτη μέσω δανείου, η Κίνα έχει μικρό κίνητρο να προσαρμόσει τα έργα στις πραγματικές ανάγκες. Οι χώρες που προσεγγίζονται από το Πεκίνο δεν έχουν συνήθως την ικανότητα να αξιολογήσουν με ακρίβεια τις οικονομικές τους ανάγκες.
Για το Πακιστάν, η πρόταση της Κίνας πριν από μία δεκαετία φαινόταν ελκυστική. Η χώρα είχε έλλειμμα στην ηλεκτροπαραγωγή. Η Κίνα κατασκεύασε μια σειρά από εργοστάσια άνθρακα, ηλιακής και υδροηλεκτρικής ενέργειας, με συνολικό κόστος περίπου 25 δισ. δολαρίων, ποσό τεράστιο για το Πακιστάν. Εκτός από την υποχρέωση αποπληρωμής του δανείου σε μόλις 10 χρόνια, το Πακιστάν δεσμεύτηκε να αγοράζει όλη την ηλεκτρική ενέργεια που θα παράγουν οι κινεζικές μονάδες για τα επόμενα 40 χρόνια και υποσχέθηκε σε κινεζικές κρατικές εταιρείες απόδοση 34% στην επένδυση.
Ήταν προφανές από την αρχή ότι το Πακιστάν δεν θα μπορούσε ποτέ να τηρήσει αυτούς τους όρους. Επειδή οι υπολογισμοί ήταν πολιτικοί και διπλωματικοί, η Κίνα κατασκεύασε πολύ μεγαλύτερη παραγωγική ικανότητα από όση θα χρειαστεί το Πακιστάν για πολλά χρόνια, κατά κάποιες εκτιμήσεις έως και 40% επιπλέον. Ωστόσο, οι όροι υποχρεώνουν το Πακιστάν να αγοράζει όλη την παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια.
Για να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις, το Πακιστάν αύξησε την τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας σε επίπεδα υψηλότερα ακόμα και από αυτά που έχουν ανεπτυγμένες και πλουσιότερες χώρες. Έτσι, η ηλεκτρική ενέργεια για μερικά φώτα, ένα μικρό ψυγείο και μερικούς ανεμιστήρες μπορεί να κοστίζει σε μια πακιστανική οικογένεια περίπου 60 ευρώ τον μήνα, ποσό ιδιαίτερα υψηλό δεδομένου ότι το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας ανέρχεται σε περίπου 125 ευρώ τον μήνα.
Το Πακιστάν έχει ήδη καθυστέρηση πληρωμών ύψους 1 δισ. δολαρίων προς τις κινεζικές κρατικές τράπεζες, ενώ οφείλει επιπλέον 9 δισ. δολάρια για δύο νέα κινεζικά πυρηνικά εργοστάσια.
Το Πακιστάν βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από τις περισσότερες άλλες χώρες που συμμετέχουν στην BRI, κυρίως επειδή ήταν ένας από τους πρώτους συμμετέχοντες, όχι επειδή οι συμφωνίες με άλλες χώρες είναι διαφορετικές. Ήδη, η Σρι Λάνκα έχει χρεοκοπήσει, ενώ αρκετές αφρικανικές χώρες αναγκάστηκαν να επαναδιαπραγματευτούν τους όρους των δανείων. Πρόσφατα, ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ αναγκάστηκε να υποσχεθεί επιπλέον χρηματοδότηση στην Αφρική για να αποτρέψει την αποχώρηση ορισμένων συμμετεχόντων από το πρόγραμμα.
Εάν το Πακιστάν είναι ενδεικτικό, το σχέδιο της BRI έχει θεμελιώδεις αδυναμίες. Ακόμη χειρότερα, οι οικονομικές δυσκολίες των συμμετεχόντων χωρών θα μπορούσαν να επιβαρύνουν τις κινεζικές τράπεζες και εργολαβικές εταιρείες, σε μια περίοδο που η ίδια η κινεζική οικονομία, με το υψηλό της χρέος και την υποτονική της ανάπτυξη, δεν έχει την πολυτέλεια για τέτοιου είδους πιέσεις.
Αυτό το άρθρο είναι το δεύτερο σε μια σειρά με τίτλο «Ινδία: Τα επόμενα πέντε χρόνια». Οι συνομιλίες με ειδικούς του θέματος, ηγέτες σκέψης και καινοτομίας, στρατηγούς και διπλωμάτες θα διερευνήσουν τις εξωτερικές σχέσεις της Ινδίας και την παγκόσμια προοπτική της από το 2024 έως το 2029.
Η Ινδία, η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στον κόσμο, αναπτύσσεται επίσης στην κατανόηση του εαυτού της. Καθώς το κάνει, η «μεγάλη στρατηγική» της — ο τρόπος που βλέπει τη θέση της στον κόσμο — καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την Κίνα, λένε ειδικοί.
«Η Κίνα ξεχωρίζει όλο και περισσότερο στη στρατηγική συνείδηση της Ινδίας», έγραψε ο Ντρούβα Τζαϊσάνκαρ στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε πρόσφατα, «Vishwa Shastra: India and the World».
«Πράγματι, η άνοδος της Κίνας είναι πιθανότατα ο πρωταρχικός παράγοντας που επηρεάζει τη μεγάλη στρατηγική της Ινδίας σήμερα».
Το «Vishwa Shastra» είναι σανσκριτική φράση που σημαίνει «πραγματεία για τον κόσμο». Το βιβλίο προσφέρει μια ενοποιημένη, γραμμική ανάλυση της ινδικής εξωτερικής πολιτικής από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή.
Ο Τζαϊσάνκαρ, ο οποίος υπηρετεί ως εκτελεστικός διευθυντής του Ιδρύματος Ερευνών Observer με έδρα την Ουάσιγκτον, δήλωσε στην Epoch Times σε μια συνέντευξη ότι υπάρχουν σε γενικές γραμμές πέντε στόχοι στη «μεγάλη στρατηγική» της Ινδίας.
«Η ενίσχυση της Ινδίας στο εσωτερικό, στρατιωτικά και οικονομικά, είναι [η] υπ΄ αριθμόν 1 προτεραιότητα. [Το δεύτερο είναι] η διασφάλιση μιας σταθερής γειτονιάς, η οποία ήταν μια μεγάλη πρόκληση, αλλά η γειτονιά ήταν πάντα, και πάλι, πρώτη προτεραιότητα διεθνώς», δήλωσε ο Τζαϊσάνκαρ.
Η διατήρηση μιας ισορροπίας δυνάμεων είναι η τρίτη προτεραιότητα της Ινδίας. Το τέταρτο είναι η αντιμετώπιση ζητημάτων κληρονομιάς σχετικά με τη διχοτόμηση της Ινδίας, η οποία οδήγησε στο σχηματισμό του Πακιστάν και δημιούργησε μεγαλύτερες περιφερειακές συνέπειες. Το πέμπτο είναι να υποστηρίξει την επαρκή συμμετοχή της Ινδίας σε παγκόσμιους θεσμούς θέσπισης κανόνων, είπε.
Αυτοί οι πέντε στόχοι καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη μεγάλη στρατηγική της Ινδίας από την ανεξαρτησία της το 1947. Η σημερινή Ινδία έχει περισσότερες ευκαιρίες και πόρους για να επιτύχει αυτούς τους στόχους από ό,τι είχε ποτέ πριν, σύμφωνα με τον Τζαϊσάνκαρ.
«Η Ινδία βρίσκεται λιγότερο στην άμυνα από ό,τι στο παρελθόν. Έχει περισσότερους πόρους από ό,τι στο παρελθόν. Αυτό λοιπόν είναι καλό από πολλές απόψεις. Έχει την ικανότητα να εκσυγχρονίζεται. Έχει την ικανότητα να διευθετήσει κάποια από τα ζητήματα στην περιφέρειά της. Έχει την ικανότητα να παρακάμψει και να απομονώσει το Πακιστάν και τέτοια πράγματα», είπε.
Διατύπωση της μεγάλης στρατηγικής της Ινδίας
Ο Σρίκαντ Κονταπάλλι, πρύτανης της Σχολής Διεθνών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Jawaharlal Nehru (JNU) του Νέου Δελχί, δήλωσε στην Epoch Times ότι κάθε μεγάλη δύναμη έχει μια μεγάλη στρατηγική που καθορίζει την τροχιά της, κοιτάζοντας μπροστά 20 έως 25 χρόνια. Μαζί με τον σχεδιασμό της για οικονομική, τεχνολογική, και στρατιωτική ανάπτυξη, η μεγάλη στρατηγική περιγράφει λεπτομερώς το εθνικό ήθος μιας χώρας.
Ειδικός στις εξωτερικές πολιτικές και τις πολιτικές ασφαλείας της Κίνας, ο Κονταπάλλι είπε ότι πόσο μεγάλο μέρος της στρατηγικής ενός έθνους αποκαλύπτεται εξαρτάται από τον σκοπό που του αποδίδεται από αυτό το έθνος.
«Για παράδειγμα, οι Αμερικανοί έχουν την [Τετραπλή] Στρατηγική Άμυνας και Εθνικής Ασφάλειας. … Οι Ρώσοι έχουν μια τέτοια στρατηγική. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει μία. Η Κίνα την διατύπωσε επίσης ως προς την εθνική αναζωογόνηση έως το 2049 και έχει πολλά βήματα—από το 2021 έως το 2035», είπε ο Κονταπάλλι.
Η μεγάλη στρατηγική της Ινδίας έχει σπάνια διατυπωθεί ρητά και διάφοροι συγγραφείς προσπάθησαν να εκφράσουν το όραμα της χώρας. Το έργο του Τζαϊσάνκαρ επιχειρεί να καθορίσει τον παγκόσμιο αντίκτυπο της Ινδίας, ακριβώς 25 χρόνια από το μέσο του αιώνα. Τα μέσα του αιώνα είναι επίσης το χρονοδιάγραμμα της μεγάλης στρατηγικής της Κίνας για εθνική αναζωογόνηση, που μερικές φορές ονομάζεται «Παγκόσμια Κίνα 2049» ή «Κίνα 2049».
Ο Κονταπάλλι ανέφερε το «India 2020», ένα έργο του 1998 του πρώην προέδρου της Ινδίας, Αμπντούλ Καλάμ, και Σ. Ράγιαν. Το βιβλίο σκιαγράφησε μια στρατηγική για μια ανεπτυγμένη Ινδία κοιτάζοντας τις δύο πρώτες δεκαετίες της νέας χιλιετίας.
Ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι εξέφρασε την ινδική στρατηγική ως «Viksit Bharat 2047». Η φράση «Viksit Bharat», που σημαίνει «ανεπτυγμένη Ινδία», μεταφέρει το όραμα της ινδικής κυβέρνησης να μετατρέψει την χώρα σε μια αυτοδύναμη και ευημερούσα οικονομία μέχρι το 2047.
Ο Κονταπάλλι περιέγραψε τις περιοχές που ορίστηκαν στο Viksit Bharat 2047 ως «μαλακές περιοχές της μεγάλης στρατηγικής».
Πολλά από τα ζητήματα που σχετίζονται με την ασφάλεια της Ινδίας φυλάσσονται και δεν αποκαλύπτονται, είπε. Ορισμένες από τις άγνωστες περιοχές αφορούν την Κίνα.
Κινέζος στρατιώτης χειρονομεί καθώς στέκεται κοντά σε Ινδό στρατιώτη στην κινεζική πλευρά της αρχαίας συνοριακής διάβασης Νάτου Λα μεταξύ Ινδίας και Κίνας, στις 10 Ιουλίου 2008. (Diptendu Dutta/AFP μέσω Getty Images)
Κίνα: Το μεγαλύτερο εμπόδιο
Παρά τις δυνατότητές της, η Ινδία αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις για την επίτευξη της μεγάλης στρατηγικής της. Ανάμεσά τους φαίνεται να ξεχωρίζει η Κίνα, την οποία οι αναλυτές ορίζουν ως σημαντική πρόκληση για την άνοδο της Ινδίας στην παγκόσμια σκηνή.
Η γεωγραφία και η ιστορία παρέχουν το πλαίσιο για την πρόκληση από την Κίνα. Αυτό λέει ο Μόνις Τουράνγκμπαμ, διευθυντής του Ινστιτούτου Indo-Pacific Studies Kalinga που εδρεύει στην Ινδία.
«Από την έναρξή της το 1949, τον Σινο-Ινδικό πόλεμο του 1962 και την ανάδειξή της ως παγκόσμια δύναμη τον 21ο αιώνα, η κομμουνιστική Κίνα έχει επηρεάσει τη σύλληψη και τη λειτουργικότητα της μεγάλης στρατηγικής της Ινδίας», είπε ο Τουράνγκμπαμ στην Epoch Times.
Ο Τζαϊσάνκαρ είπε ότι η Κίνα αμφισβητεί κάθε έναν από τους μεγάλους στόχους στρατηγικής της Ινδίας.
«Το μεγαλύτερο εμπόδιο σε καθέναν από αυτούς τους πέντε στόχους σήμερα, αναμφισβήτητα, είναι η Κίνα. Έτσι, η Κίνα είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τις αμυντικές προμήθειες της Ινδίας, την τεχνολογική της πολιτική, την εμπορική της πολιτική, τη βιομηχανική της πολιτική», είπε.
Ο Κονταπάλλι είπε ότι από το 2009, η Ινδία βλέπει την Κίνα ως «μακροπρόθεσμη απειλή» για τα στρατηγικά της σχέδια. Καθόρισε ως βραχυπρόθεσμη απειλή την απειλή εντός πενταετίας, μεσοπρόθεσμη ως 15 χρόνια, και μακροπρόθεσμη την απειλή στα 35 έτη.
Στρατιώτες της Δύναμης Συνοριακής Ασφάλειας της Ινδίας περιπολούν κατά μήκος των περιφραγμένων συνόρων με το Πακιστάν στον τομέα Ράνμπιρ Σινγκ Πούρα κοντά στο Τζάμμου, στις 26 Φεβ. 2019. (Mukesh Gupta/Reuters)
Ήταν το 2009 που η ινδική θέση μεταπήδησε σε έναν πόλεμο δύο μετώπων —που σημαίνει εναντίον του Πακιστάν και της Κίνας— «κάτω από το πυρηνικό κατώφλι», είπε, «επειδή και τα δύο είναι πυρηνικά».
«Αλλά αυτή είναι η στρατηγική των ενόπλων δυνάμεων, και όχι η εθνική στρατηγική», είπε ο Κονταπάλλι, σημειώνοντας ότι η Ινδία αντιμετωπίζει τεράστιες προκλήσεις από την Κίνα από όλα τα άλλα μέτωπα.
Είπε ότι στο πλαίσιο της μεγάλης στρατηγικής της Ινδίας, ο παράγοντας της Κίνας είναι «αβέβαιος ή ακόμη και αρνητικός» λόγω της εδαφικής διαμάχης με την Ινδία. Είπε ότι αυτή η διαμάχη είναι μακροπρόθεσμη.
«Αυτό δεν πρόκειται να επιλυθεί [βραχυπρόθεσμα]. Επομένως, πρέπει να συνυπολογίσετε την Κίνα στην εδαφική διαμάχη στη μεγάλη στρατηγική», είπε ο Κονταπάλλι.
Ο Τζαϊσάνκαρ ανέφερε τον ενεργό ανταγωνισμό από την Κίνα στη γειτονιά της Ινδίας — σε χώρες όπως το Νεπάλ, η Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές και η Μιανμάρ. Η ισορροπία δυνάμεων στον Ινδο-Ειρηνικό έχει επίσης αλλάξει από την άνοδο της Κίνας. Η Ινδία εργάζεται με άλλες χώρες για να το αντιμετωπίσει, είπε.
Ακόμη και στους διεθνείς θεσμούς, η Κίνα προσπαθεί να εμποδίσει την άνοδο της Ινδίας, σημείωσε.
«Η Κίνα είναι τελικά η κύρια δύναμη που είναι περισσότερο υπεύθυνη για το σταμάτημα, ας πούμε, της μεταρρύθμισης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, της εισόδου της Ινδίας στην Ομάδα Πυρηνικών Προμηθευτών, για ορισμένα εμπορικά ζητήματα και τέτοια πράγματα. Υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων», είπε.
Ο ρόλος της Ινδίας στους παγκόσμιους θεσμούς αυξάνεται. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας της το 2023 στο διεθνές φόρουμ της Ομάδας των 20 (G20), έπαιξε κρίσιμο ρόλο σε μια διευρυμένη BRICS και σε άλλες πλατφόρμες παγκόσμιας διακυβέρνησης, σύμφωνα με την Τουράνγκμπαμ.
Ωστόσο, η Κίνα χρησιμοποιεί μια διττή προσέγγιση για να αμφισβητήσει αυτήν την αυξανόμενη επιρροή, είπε.
«Η πρόκληση της Κίνας για την άνοδο της Ινδίας σε παγκόσμιους θεσμούς είναι τόσο ιδεατή όσο και υλική», είπε ο Τουράνγκμπαμ.
Η δημοκρατία της Ινδίας και το δεκτικό μοντέλο παγκόσμιας διακυβέρνησής της, την καθιστούν ελκυστική, είπε. Ωστόσο, το καθαρό οικονομικό μέγεθος και η επιρροή της Κίνας αποτελούν πρόκληση για το Νέο Δελχί να περιηγηθεί σε παγκόσμιους θεσμούς.
Η μεγάλη στρατηγική της Κίνας είναι να είναι το Νο. 1: να αντικαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικότερα. Το Πεκίνο θέλει επίσης να είναι Νο. 1 στην Ασία, είπε ο Κονταπάλλι. Αλλά υπάρχουν δυνάμεις στην Ασία —Ινδία, Ιαπωνία, Ινδονησία, Φιλιππίνες και Βιετνάμ— που μπορούν να ανταγωνιστούν για αυτήν την επιρροή και δεν θέλουν η Κίνα να μετριάσει το αποτύπωμά τους.
«Ο ρόλος της Κίνας στη Νότια Ασία, τη Νοτιοανατολική Ασία, όπου θέλει να περιθωριοποιήσει την Ινδία, δεν είναι αποδεκτός από την Ινδία», είπε.
Η μεγάλη στρατηγική της Ινδίας θα περιλαμβάνει επομένως την αντιμετώπιση της μεγάλης κινεζικής στρατηγικής σε σχέση με εδαφικά ζητήματα και τον ανταγωνισμό στην Ασία.
Υπάρχουν πολλά στοιχεία της στρατηγικής, σημείωσε ο Κονταπάλλι. Ένα στοιχείο είναι η συμμαχία QUAD μεταξύ της Ινδίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ιαπωνίας και της Αυστραλίας στον Ινδο-Ειρηνικό. Μια άλλη είναι η άσκηση Malabar—κοινές θαλάσσιες στρατιωτικές ασκήσεις μεταξύ των χωρών QUAD. Ένα άλλο στοιχείο είναι οι μεμονωμένες συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ της Ινδίας και διαφόρων εθνών.
Και μια άλλη είναι η πρόσφατη συνάντηση Μόντι-Τραμπ. Για αυτό, είπε, «τι συνέβη δεν ξέρουμε».
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δίνει τα χέρια με τον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στο Οβάλ Γραφείο στις 13 Φεβ. 2025. (Jim Watson/Γαλλικό Πρακτορείο μέσω Getty Images)
Κοιτάζοντας προς έναν πολυπολικό κόσμο
Με την ταχεία οικονομική της ανάπτυξη, η Ινδία προβλέπεται να είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο έως το 2030, πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.
Ο Τζαϊσάνκαρ περιέγραψε τρεις παγκόσμιες σχολές σκέψης — τη μονοπολικότητα, τη διπολικότητα και την πολυπολικότητα — από την οπτική γωνία των τριών πιθανών κορυφαίων παγκόσμιων οικονομιών τις επόμενες δύο δεκαετίες: των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας, και της Ινδίας.
Οι ακαδημαϊκοί όροι περιγράφουν τρία συστήματα γεωπολιτικής κατανομής ισχύος: ένας μονοπολικός κόσμος κυριαρχείται από μια δύναμη, ένας διπολικός κόσμος κυριαρχείται από δύο μεγάλες δυνάμεις και σε έναν πολυπολικό κόσμο, η εξουσία κατανέμεται μεταξύ πολλών κρατών.
Η μεγάλη στρατηγική της Ινδίας πρέπει να γίνει κατανοητή στο πλαίσιο των προσδοκιών ότι θα μπει στη λίστα με τις κορυφαίες παγκόσμιες δυνάμεις στο εγγύς μέλλον, είπε.
«[Οι Ηνωμένες Πολιτείες] είναι το Νο. 1», είπε ο Τζαϊσάνκαρ. «Σε έναν ιδανικό κόσμο, οι ΗΠΑ θέλουν έναν μονοπολικό κόσμο. Έχουν έναν καθαρό ανταγωνιστή σήμερα, την Κίνα».
Η Κίνα —παρά τη μακροπρόθεσμη φιλοδοξία της για έναν μονοπολικό κόσμο στον οποίο είναι Νο. 1— αναγνωρίζει τη διπολικότητα του σημερινού κόσμου. Η φιλοδοξία της να είναι η κορυφαία παγκόσμια δύναμη δεν έρχεται σε αντίθεση με αυτήν την αναγνώριση.
«Όταν η Κίνα λέει ότι θέλει έναν νέο τύπο σχέσης μεγάλης δύναμης ή συνομιλίες για την αποφυγή της Παγίδας του Θουκυδίδη, στην πραγματικότητα αναγνωρίζει έναν διπολικό κόσμο, αλλά ζητά από τις ΗΠΑ να μην τον αμφισβητήσουν», είπε ο Τζαϊσάνκαρ.
Η Παγίδα του Θουκυδίδη είναι η θεωρία — που έγινε δημοφιλής από τον μελετητή του Χάρβαρντ Γκράαμ Άλισον — ότι όταν μια ανερχόμενη παγκόσμια δύναμη απειλεί μια κυρίαρχη, συχνά προκύπτει πόλεμος.
«Η Ινδία, όντας Νο. 3, θέλει έναν πολυπολικό [κόσμο]», είπε. «Οπότε νομίζω ότι εξαρτάται εν μέρει από την θέση της».
Ενώ η Κίνα υποστηρίζει την πολυμέρεια σε ορισμένα ζητήματα και φόρουμ, είπε ο Τουράνγκμπάμ, η υποστήριξή της έχει στόχο να αμβλύνει την επιρροή της Αμερικής.
Η Ινδία, από την άλλη πλευρά, στοχεύει στη δημιουργία μιας παγκόσμιας τάξης που να περιλαμβάνει περισσότερες [χώρες], είπε.
«Η Ινδία θέλει να δημιουργήσει ένα εξωτερικά ευνοϊκό περιβάλλον ασφάλειας για την οικονομική της άνοδο και η υποστήριξή της για μια πολυπολική παγκόσμια τάξη πραγμάτων αναγνωρίζει την αλληλεξάρτηση των οικονομιών. Η διεύρυνση του καλαθιού των οικονομικών εταίρων της, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τα βασικά της συμφέροντα ασφάλειας, βρίσκεται στο επίκεντρο της υποστήριξης της Ινδίας για αποτελεσματική πολυμέρεια σε έναν πολυπολικό κόσμο», είπε.
Με την επικείμενη άνοδο της Ινδίας ως την τρίτη μεγαλύτερη παγκόσμια οικονομία, ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό παράδειγμα θα εξελιχθεί, σύμφωνα με τον Τζαϊσάνκαρ.
Η αμερικανική οικονομία αξίζει αυτή τη στιγμή περισσότερα από 30 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η κινεζική οικονομία αξίζει περισσότερα από 19 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η Ινδία είναι αυτή τη στιγμή η πέμπτη μεγαλύτερη παγκόσμια οικονομία. Αναμένεται να κλέψει την τέταρτη θέση της Ιαπωνίας τον επόμενο χρόνο περίπου. Και, σύμφωνα με έκθεση της S&P Global Ratings, μέχρι το 2030, η Ινδία αναμένεται να ξεπεράσει τα 7 τρισεκατομμύρια δολάρια και να γίνει η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο.
[«Παρ’ όλα αυτά,] [θα] υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας, από τη μία πλευρά, και μεταξύ της Κίνας και της Ινδίας, από την άλλη», είπε ο Τζαϊσάνκαρ.
Θα προκύψει επίσης ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ της Ινδίας και όλων των άλλων σε αυτόν τον κατάλογο, είπε. Αλλά ακριβώς λόγω αυτού του κενού, η Ινδία θα διαδραματίσει ηγετικό ρόλο σε έναν πολυπολικό κόσμο.
Η κατάσταση θα εξασφαλίσει μια μοναδική θέση για την Ινδία, σύμφωνα με τον Τζαϊσάνκαρ. Η Ινδία θα περιφρουρήσει αυτό το μέρος για να αποτρέψει την περιθωριοποίηση των συμφερόντων της στη λήψη αποφάσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.
«Η Ινδία θα αγωνιστεί για έναν περισσότερο πολυπολικό κόσμο, που σημαίνει έναν κόσμο όπου τα πάντα δεν αποφασίζονται απλώς από τις ΗΠΑ και την Κίνα. Νομίζω ότι αυτό είναι μια μεγάλη, καλή ανησυχία για την Ινδία», είπε.
Ο τρόπος με τον οποίο η Ινδία θα διασφαλίσει και θα προωθήσει τα συμφέροντά της σε μια πολυπολική παγκόσμια τάξη πραγμάτων θα είναι μια «δοκιμή φωτιάς» για τη μεγάλη στρατηγική της Ινδίας, είπε ο Τουράνγκμπαμ.
Ο πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι παρευρίσκεται στη Σύνοδο Κορυφής της Ανατολικής Ασίας κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής της Ένωσης Εθνών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN) στη Βιεντιάν του Λάος, στις 11 Οκτ. 2024. (Tang Chhin Sothy/Pool Photo μέσω AP)
Ο ρόλος της Ινδίας στην παγκόσμια τάξη
Όταν ρωτήθηκε ποιον ρόλο θα έπαιζε η Ινδία στη δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου, ο Τζαϊσάνκαρ απαρίθμησε μια σειρά από στόχους.
Περιλαμβάνουν την ανάληψη ηγετικού ρόλου στη Νοτιοανατολική Ασία, την ασφάλεια του Ινδικού Ωκεανού, τη σύνδεση με τους γείτονές της και τη Μέση Ανατολή, και τη χρήση «καρότων και ραβδιών» για να πείσει το Πακιστάν να απομακρυνθεί από την υποστήριξη τρομοκρατικών ομάδων.
Περιλαμβάνουν επίσης τη διαχείριση της σχέσης της Ινδίας με την Κίνα με τρόπο που προωθεί τον ανταγωνισμό, αλλά δεν οδηγεί σε σύγκρουση, σύμφωνα με τον Τζαϊσάνκαρ.
Ο Κονταπάλλι εξήγησε ότι η προσέγγιση της Ινδίας στα πολυμερή φόρουμ καθοδηγείται από τα συμφέροντά της.
Τόσο η Ινδία όσο και η Κίνα αποτελούν μέρος διαφόρων κοινών πολυμερών φόρουμ. Υποτίθεται ότι δεν είναι εκεί για να συζητήσουν διμερή ζητήματα ή ζητήματα κυριαρχίας, είπε. Αντίθετα, η εμπλοκή τους συνεπάγεται ότι τα προβλήματα μπορούν να επιλυθούν μέσω μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης και ειρηνικών στρατηγικών.
Τα πολυμερή φόρουμ μπορεί να είναι χρήσιμα για την προώθηση διμερών θεμάτων. Ο Κονταπάλλι ανέφερε μια απαλή προσέγγιση της Ινδίας σε πολυμερείς πλατφόρμες — ένα παράδειγμα είναι η συνάντηση μεταξύ του Μόντι και του Κινέζου ηγέτη Σι Τζινπίνγκ στο περιθώριο της συνόδου κορυφής BRICS στο Καζάν της Ρωσίας, πέρυσι. Οι δύο ηγέτες αποφάσισαν να αφήσουν τους συμβούλους εθνικής ασφάλειας να συζητήσουν την εδαφική τους διαφορά.
«Και μετά είδαμε κάποια προοδευτική δυναμική σε αυτό το θέμα», είπε ο Κονταπάλλι.
Ο Τζαϊσάνκαρ τόνισε ότι η ηγεσία σκέψης της Ινδίας σε έναν πολυπολικό κόσμο θα περιλαμβάνει τη συνεργασία με εξισορροπητικές δυνάμεις, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ιαπωνία, η Αυστραλία και άλλες, για να «διαφοροποιήσουν και να ενισχύσουν» τις αλυσίδες εφοδιασμού.
Θα σήμαινε επίσης την αντιμετώπιση της Κίνας με τη διασπορά των στρατηγικών συμφερόντων της Ινδίας. Η ύπαρξη πολλών στρατηγικών ή οικονομικών εταίρων θα διασφάλιζε ότι εάν η Κίνα απειλούσε να διακόψει τις αλυσίδες εφοδιασμού ή τις επενδύσεις, δεν θα επηρεάσει πολύ την Ινδία, είπε.
Καμία εριστικότητα της διπλωματίας του «λύκου-πολεμιστή» δεν έχει δηλώσει τόσο ξεκάθαρα την κατάσταση στην Κίνα όσο η πρόσφατη σιωπή της. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) βρίσκεται σε μια περίοδο ηγετικής μετάβασης, ίσως ακόμη και σε έναν εσωτερικό, κρυφό πόλεμο.
Αυτό συμβαίνει σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες επανέφεραν τη στάση τους κατά του ΚΚΚ υπό την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ.
Η μείωση της ισχύος του ηγέτη του ΚΚΚ, Σι Τζινπίνγκ, ήταν εμφανής εδώ και αρκετό καιρό, ακόμα και πριν από το 20ό Συνέδριο του Κόμματος στα τέλη του 2022. Η φθίνουσα πορεία συνεχίστηκε αμείωτη, ακόμη και μετά τη χρήση αυτού του Συνεδρίου από τον Σι για την εξάλειψη περισσότερων εσωκομματικών αντιπάλων του.
Τώρα, όπως είχε υποσχεθεί πριν από τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ στις 5 Νοεμβρίου 2024, ο Τραμπ επέβαλε γενικούς δασμούς 10% στις κινεζικές εξαγωγές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, κυρίως με σκοπό να μειώσει τις εξαγωγές φαιντανύλης από την Κίνα στις ΗΠΑ και να περιορίσει τον αντίκτυπο της υπερπαραγωγής της κινεζικής βιομηχανίας.
Το Πεκίνο αντέδρασε με σιγή, ενώ τα δικά του αντίμετρα είναι ήπια και μη δημοσιοποιημένα. Το ΚΚΚ συνεχίζει τις δραστηριότητές του στην περιοχή Ινδο-Ειρηνικού, όπως δείχνει η πρόσφατη ολοκληρωμένη συνθήκη του με τα Νησιά Κουκ. Ωστόσο, το γενικό κλίμα στο Πεκίνο δείχνει ότι οι αρχές προσπαθούν να επαναφέρουν τη χώρα υπό έλεγχο. Οι κινήσεις της κινεζικής κυβέρνησης φαίνεται να στοχεύουν στην οικοδόμηση μιας καταναλωτικής οικονομίας που θα αντικαταστήσει την πολιτική οικονομία που κατέρρευσε υπό τον Σι τα τελευταία δώδεκα χρόνια.
Πώς εξελίσσεται αυτό το πολιτικό δράμα;
Υπάρχουν ενδείξεις—και πολλές φήμες—ότι τους τελευταίους έξι μήνες ή και περισσότερο, ο Σι έχει υποστεί ένα, ίσως και δύο εγκεφαλικά επεισόδια, γεγονός που έχει περιορίσει σημαντικά τις ικανότητές του.
Επιπλέον, τα τελευταία δύο χρόνια και παρά τις εκκαθαρίσεις αντιπάλων του σε όλους τους τομείς του ΚΚΚ και του στρατού, ο Σι δεν έχει καταφέρει να περιορίσει τους εχθρούς του. Αυτό γίνεται εμφανές από τα ανοικτά σημάδια αμφισβήτησης της εξουσίας του, ενώ ο ίδιος φαίνεται να στερείται των μέσων, των πόρων ή των συμμάχων για να τους ανακόψει.
Σημαντικό είναι ότι ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (People’s Liberation Army – PLA) δεν μπορεί πλέον να θεωρείται απόλυτα πιστός στον Σι, ενώ ούτε ο εξοπλισμός και η εκπαίδευση του στρατού εγγυώνται την ετοιμότητά του να αντιμετωπίσει μια εσωτερική ή εξωτερική απειλή. Το ίδιο ισχύει και για τις δυνάμεις εσωτερικής ασφάλειας και την αστυνομία, όπου πολλοί αξιωματούχοι μοιράζονται με το γενικό πληθυσμό μια δυσαρέσκεια για την κακή διαχείριση της οικονομίας και τη διαφθορά της ελίτ.
Τι σημαίνει αυτή η σιωπή;
Πρόκειται για μια διαδικασία μετάβασης χωρίς εσωτερικές συγκρούσεις;
Ή μήπως η κατάσταση είναι τόσο πολωμένη και εχθρική που κανένα στρατόπεδο δεν τολμά να κινηθεί απότομα ή αποφασιστικά;
Μήπως τα ανώτατα στελέχη του ΚΚΚ προσπαθούν να οργανώσουν μια αλλαγή ηγεσίας ή ακόμη και να διαμορφώσουν την εικόνα μιας συντεταγμένης «συνταξιοδότησης» του Σι;
Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα για τον πιθανό διάδοχο του Σι. Όπως συμβαίνει σε πολλές παρόμοιες κοινωνίες στην ιστορία, η πρόωρη αποκάλυψη ενός διεκδικητή της εξουσίας θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για τον ίδιο. Δεδομένης της κατακερματισμένης φύσης της ηπειρωτικής κινεζικής κοινωνίας εξαιτίας της οικονομικής κατάρρευσης, πώς θα μπορούσε ένας επιτυχημένος υποψήφιος να περιορίσει την κατάρρευση πριν γίνει αναπόφευκτη μια λαϊκή εξέγερση;
Είναι πιθανό ότι η απόφαση για αλλαγή ηγεσίας έχει ήδη ληφθεί. Η «περίοδος σιωπής» μπορεί να είναι ένα διάστημα προετοιμασίας ώστε να αποφευχθούν κοινωνικές αναταραχές όταν η πτώση του Σι γίνει εμφανής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η περίοδος της «Σκέψης του Σι Τζινπίνγκ» είχε σχεδιαστεί για να εδραιώσει τη θέση του ως πυλώνα της Κίνας, ισότιμο με τον Μάο Τσετούνγκ.
Η «Σκέψη του Μάο Τσετούνγκ» περιορίστηκε σημαντικά με την πάροδο των ετών, και ο Σι, ένθερμος νεο-Μαοϊστής, προσπάθησε να αναβιώσει αυτή την κληρονομιά. Ωστόσο, τα σύμβολα της «Σκέψης του Σι Τζινπίνγκ» πλέον αγνοούνται δημόσια χωρίς επιπτώσεις.
Θα επιχειρήσει ο Σι μια ύστατη κίνηση;
Θα μπορούσε να προσπαθήσει να εξαπολύσει ένα εσωτερικό πραξικόπημα κατά των αντιπάλων του;
Θα μπορούσε να επιχειρήσει μια εξωτερική επέμβαση, όπως μια επίθεση στην Ταϊβάν, για να ανακτήσει το χαμένο κύρος του;
Αν και αυτό είναι πιθανό, φαίνεται ότι η εναπομείνασα δύναμή του δεν είναι αρκετή για ένα τέτοιο εγχείρημα, και μια τέτοια προσπάθεια θα μπορούσε να αποβεί μοιραία και για το ίδιο το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Πριν από δύο χρόνια, υπήρξε η εκτίμηση ότι η προσωπικότητα του Σι, η ιστορία του με τον αλκοολισμό και η τάση του για βεβιασμένες αποφάσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα «Σύνδρομο Γκαλτιέρι»—παρόμοιο με την απόφαση του Αργεντινού ηγέτη να εισβάλει στα Φόκλαντ το 1982 για να αποτρέψει την πτώση του. Ωστόσο, αυτή η ευκαιρία μπορεί να έχει πλέον περάσει για τον Σι.
Ποιο είναι το επόμενο βήμα;
Το ΚΚΚ θα θελήσει να ανακοινώσει μια νέα «εκλογή» ηγεσίας και μια καλή αιτιολογία για την «συνταξιοδότηση» του Σι σε μια εποχή που είναι έτοιμο να εφαρμόσει μια σειρά από εγχώριες και διεθνείς πολιτικές που θα τονώσουν την ηρεμία και θα αποκαταστήσουν την οικονομική ανάπτυξη. Αυτό θα πρέπει πιθανότατα να γίνει μέσα στο 2025, δεδομένου ότι ο εσωτερικός θυμός και η περιφρόνηση για την εξουσία του Κόμματος δεν διαλύεται. Το γεγονός, επίσης, ότι ο Παναμάς προθυμοποιήθηκε τον Φεβρουάριο να μην ανανεώσει τη συμφωνία του για την Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, ένας δρόμος» («Belt and Road Initiative», BRI) με τη ΛΔΚ, υπογραμμίζει την πραγματικότητα ότι το Πεκίνο έχει εξαντλήσει την οικονομική ισχύ για να κάνει κάτι σημαντικό διεθνώς στο εγγύς μέλλον.
Η ολοκληρωμένη συμφωνία του με τις Νήσους Κουκ, που αναλήφθηκε επίσης τον Φεβρουάριο, ήταν το αντικείμενο μιας μικρής αλλαγής και καμία πραγματική ένδειξη της συνεχούς ικανότητας προβολής ισχύος της ΛΔΚ.
Σε περιφερειακό επίπεδο, οι μεγαλύτεροι εμπορικοί και επενδυτικοί εταίροι της Κίνας, ιδίως η Ιαπωνία, έχουν ήδη αποσυρθεί σημαντικά, και οι συνολικές άμεσες ξένες επενδύσεις στην Ιαπωνία μειώθηκαν κατά περίπου 99% το τελευταίο έτος. Το ΚΚΚ, γνωστό για την παραποίηση σχεδόν όλων των στοιχείων, έχει αναγνωρίσει την εκροή ξένων επενδύσεων.
Τίποτα από αυτά δεν υποτιμά την αστάθεια και το επακόλουθο απρόβλεπτο του ΚΚΚ ως διεθνούς παράγοντα σε αυτό το στάδιο. Αλλά πολλοί στο Κόμμα και την PLA αναγνωρίζουν ότι οποιαδήποτε έναρξη στρατιωτικής βίας από τη ΛΔΚ σε αυτό το στάδιο θα ήταν αυτοκτονική, με τον ίδιο τρόπο που η επίθεση της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941 ήταν, εκ των υστέρων, αυτοκτονική.
Πού καταλήγει λοιπόν ο κόσμος όταν εξετάζει τη «μετά-κινεζική» περίοδο; Ο Σι φαίνεται να είναι πολιτικά «θαμμένος», αλλά είναι πραγματικά εκτός παιχνιδιού;
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.
Ο Gregory Copley είναι πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Στρατηγικών Σπουδών με έδρα την Ουάσιγκτον και αρχισυντάκτης του διαδικτυακού περιοδικού Defense & Foreign Affairs Strategic Policy. Γεννημένος στην Αυστραλία, ο κος Copley είναι μέλος του Τάγματος της Αυστραλίας (Order of Australia), επιχειρηματίας, συγγραφέας, κυβερνητικός σύμβουλος και συντάκτης αμυντικών εκδόσεων. Το τελευταίο του βιβλίο είναι το «The New Total War of the 21st Century and the Trigger of the Fear Pandemic» («Ο νέος ολοκληρωτικός πόλεμος του 21ου αιώνα και η πυροδότηση της πανδημίας του φόβου»).
Τον Νοέμβριο του 2023, ήρθε η προειδοποίηση, ξεκάθαρη σαν οιωνός.
Ένας νέος πολιτικός διεκδικούσε την εξουσία και, εάν εκλεγόταν, οι πολιτικές του θα προκαλούσαν «καταστροφή» στη χώρα του και θα «περιόριζαν σοβαρά τη δυνατότητα χάραξης πολιτικής μακροπρόθεσμα».
Ο κίνδυνος ήταν ένας οικονομολόγος «με αλυσοπρίονο» επηρεασμένος από την αυστριακή σχολή, ο οποίος αγκάλιαζε τη laissez-faire οικονομία. Οι καταστροφολογικές προφητείες δεν προέρχονταν από προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά από 108 οικονομολόγους που υπέγραψαν δημόσια επιστολή, δηλώνοντας ότι οι ιδέες του ήταν απαρχαιωμένες και είχαν αποδειχθεί αναποτελεσματικές.
«Ως οικονομολόγοι από όλον τον κόσμο που στηρίζουμε την ευρεία οικονομική ανάπτυξη της Αργεντινής, ανησυχούμε ιδιαίτερα για το οικονομικό πρόγραμμα ενός εκ των υποψηφίων, το οποίο έχει γίνει κεντρικό θέμα συζήτησης των εκλογών», ανέφερε η επιστολή.
«Οι οικονομικές προτάσεις του Χαβιέρ Μιλέι παρουσιάζονται ως μια ριζική απομάκρυνση από την παραδοσιακή οικονομική σκέψη», έγραφαν οι οικονομολόγοι. «Πιστεύουμε ότι αυτές οι προτάσεις, που βασίζονται στη laissez-faire οικονομία και περιλαμβάνουν αμφιλεγόμενες ιδέες, όπως η δολαριοποίηση και η σημαντική μείωση των δημόσιων δαπανών, είναι γεμάτες κινδύνους.»
Η «θεραπεία-σοκ» του Μιλέι
Ο λαός της Αργεντινής είτε δεν άκουσε είτε αγνόησε την προειδοποίηση.
Στις 19 Νοεμβρίου, ο εκκεντρικός Μιλέι εξελέγη πρόεδρος, επικρατώντας του περονιστή αντιπάλου του με διαφορά 10 ποσοστιαίων μονάδων. Ανέλαβε καθήκοντα στις 10 Δεκεμβρίου και άμεσα άρχισε να εφαρμόζει την ατζέντα της laissez-faire οικονομίας, ξεκινώντας με μια μείωση 5% στις κρατικές δαπάνες.
Ακολούθησαν και άλλες μεταρρυθμίσεις.
Τα δημόσια έργα ανεστάλησαν, τα προγράμματα πρόνοιας μειώθηκαν, οι κρατικές επιδοτήσεις καταργήθηκαν. Οι δημόσιες επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν και εκατοντάδες κανονισμοί ακυρώθηκαν. Οι φορολογικοί κώδικες απλοποιήθηκαν και οι δασμοί στις εξαγωγές μειώθηκαν ή εξαλείφθηκαν. Οι εργατικοί νόμοι χαλάρωσαν. Οι κυβερνητικές υπηρεσίες μειώθηκαν από 18 σε 9, ενώ επιβλήθηκε πάγωμα προσλήψεων και απολύθηκαν δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι.
Στο νομισματικό επίπεδο, το πέσο υποτιμήθηκε δραματικά και η κεντρική τράπεζα σταμάτησε να τυπώνει χρήμα.
Οι αλλαγές δεν ήταν ανώδυνες. Ο ίδιος ο Μιλέι είχε περιγράψει την πολιτική του ως μια μορφή «θεραπείας-σοκ», απαραίτητης για την οικονομική ανάκαμψη. Η Αργεντινή πάλευε με τριψήφιο πληθωρισμό, οικονομική στασιμότητα και μαζική φτώχεια.
«Θα εφαρμόσω μια προσαρμογή για το σοκ και θα εξισορροπήσω τα δημοσιονομικά», είχε δηλώσει μετά τη νίκη του. «Εφόσον υποσχέθηκα να μην αυξήσω τους φόρους, αυτό σημαίνει ότι θα το κάνω μέσω περικοπών δαπανών.»
Τα αποτελέσματα μετά από έναν χρόνο
Ο Μιλέι ολοκλήρωσε πρόσφατα τον πρώτο του χρόνο στην εξουσία και τα αποτελέσματα δεν είναι αυτά που προέβλεπαν ο Πικετί και οι συνάδελφοί του. Ο Μάικλ Μάνγκερ, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Duke, επεσήμανε ότι η οικονομία της Αργεντινής ξεπέρασε κάθε λογική προσδοκία αυτό το έτος.
Ο πληθωρισμός, που είχε φτάσει στο 300% τον Απρίλιο του 2024, κατέρρευσε, φτάνοντας σε τετραετές χαμηλό τον Νοέμβριο του 2024. Τον πρώτο μήνα της θητείας του Μιλέι, η Αργεντινή κατέγραψε μηνιαίο πληθωρισμό 25,5%. Ωστόσο, μέχρι τον Νοέμβριο του 2024, ο πληθωρισμός είχε πέσει στο 2,4%.
«Μέσα σε μόλις 12 μήνες, συντρίψαμε τον πληθωρισμό», έγραψε το υπουργείο Οικονομίας στο X.
Παράλληλα, η οικονομία της Αργεντινής ανέκαμψε από την ύφεση.
Το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά σχεδόν 4% το τρίτο τρίμηνο του 2024, μετά από μια αδύναμη πρώτη περίοδο, και το ΔΝΤ προβλέπει ανάπτυξη 5% το 2025 και το 2026. Επιπλέον, η χώρα προσελκύει ξένες επενδύσεις, όπως δείχνει ο δείκτης «επενδυτικού ρίσκου» της JP Morgan.
Μένουν ακόμη πολλά να γίνουν, αλλά τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά — και εντελώς αντίθετα από αυτά που προέβλεπαν οι 108 οικονομολόγοι (και μέσα ενημέρωσης όπως η New York Times, που είχε εκφράσει ανησυχίες για την καταστροφή που θα προκαλούσε μια κυβέρνηση Μιλέι).
Μια επιφανειακή κατανόηση
Αξίζει να αναρωτηθούμε πώς ο Πικετί και η ομάδα του έκαναν τόσο λάθος.
Τα Οικονομικά, άλλωστε, είναι επιστήμη — ίσως θλιβερή, αλλά επιστήμη παρ’ όλα αυτά. Και παρόλο που δεν υπήρξε ποτέ σαφής συναίνεση σχετικά με τον Μιλέι μεταξύ των οικονομολόγων, πολλοί από τους πιο εξέχοντες εξ αυτών προέβλεπαν ότι ο Μιλέι και οι πολιτικές του laissez-faire θα ήταν καταστροφικές.
Επικοινώνησα με αρκετούς οικονομολόγους για να ακούσω τις υποθέσεις τους σχετικά με τον λόγο που οι συνάδελφοί τους έκαναν τόσο μεγάλο λάθος στις προβλέψεις τους για το τι θα πετύχαιναν οι πολιτικές του Μιλέι. Δεν είδα προθυμία να συζητήσουν το θέμα – ίσως επειδή είναι πιο ταπεινοί από τους 108 που υπέγραψαν την επιστολή το 2023, και γνωρίζουν ότι η πρόβλεψη οικονομικών αποτελεσμάτων είναι δύσκολη.
Ο Ντέιβιντ Χέντερσον, ερευνητής στο Ινστιτούτο Hoover, υποστηρίζει ότι οι οικονομολόγοι που υπέγραψαν την επιστολή είχαν ελλιπή κατανόηση της ελεύθερης αγοράς και της κρατικής παρέμβασης.
Επεσήμανε επίσης πολλές εσφαλμένες υποθέσεις των συγγραφέων και κατέρριψε ένα τουλάχιστον λανθασμένο επιχείρημα — ότι «το μοντέλο laissez-faire υποθέτει ότι η αγορά λειτουργεί τέλεια» —πριν καταλήξει σε μια αυστηρή αξιολόγηση των οικονομολόγων:
«Η κατανόησή τους για το πώς λειτουργεί η αγορά και το κράτος είναι επιφανειακή», έγραψε ο Χέντερσον. «Αναρωτιέμαι αν, βλέποντας την επιτυχία των πολιτικών του Μιλέι, αναθεώρησαν τις απόψεις τους. Μπορούμε πάντα να ελπίζουμε.»
Πράγματι, μπορούμε. Αλλά προς το παρόν, δεν είναι άδικο να υποθέσουμε από τη σιωπή τους ότι έχουν μάθει λίγα από την οικονομική πρόοδο της Αργεντινής.
Καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκινά τη δεύτερη θητεία του ως πρόεδρος των ΗΠΑ, υπάρχουν πολλά που μπορεί να μάθει από τον πρώτο χρόνο του Μιλέι.
Όπως, για παράδειγμα, το να αγνοεί τους οικονομολόγους που ισχυρίζονται ότι η περικοπή των κρατικών δαπανών, των κανονισμών και της γραφειοκρατίας οδηγούν σε οικονομική καταστροφή. Και ίσως το πιο σημαντικό, τον κίνδυνο της χρήσης κρατικών εκτυπωτικών μηχανημάτων για την αποφυγή λήψης δύσκολων δημοσιονομικών αποφάσεων.
Καθώς η πολιτική “Πρώτα η Αμερική” της κυβέρνησης Τραμπ συνεχίζει να ξεδιπλώνεται, οι παγκοσμιοποιητικές πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης εξαφανίζονται γρήγορα.
Η πολιτική “Πρώτα η Αμερική” περιλαμβάνει την επιβολή δασμών σε κινεζικά προϊόντα με στόχο τη μείωση του εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ με την Κίνα και την Ευρώπη, καθώς και ευρύτερες πολιτικές που δίνουν προτεραιότητα στα συμφέροντα των ΗΠΑ έναντι της διεθνούς συνεργασίας.
Οι δασμοί του Τραμπ πυροδοτούν εμπορικό πόλεμο;
Αλλά αυτό δεν είναι όλη η ιστορία. Οι υψηλοί δασμοί της κυβέρνησης, ειδικά στις κινεζικές εισαγωγές, δεν αποσκοπούν μόνο στην προστασία των αμερικανικών βιομηχανιών, αλλά έχουν επίσης σκοπό να πιέσουν την Κίνα οικονομικά. Κατ’ επέκταση, καθώς η κινεζική οικονομία συνεχίζει να πιέζεται, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) θα βρίσκεται υπό πίεση στο εσωτερικό.
Αναμενόμενα, οι δασμοί των ΗΠΑ οδήγησαν σε αντίποινα από την Κίνα εναντίον αμερικανικών προϊόντων. Οι αρχικές ενέργειες του Πεκίνου περιλαμβάνουν την επιβολή δασμών 15 τοις εκατό στις εισαγωγές υγρού φυσικού αερίου (LNG) και άνθρακα των ΗΠΑ, καθώς και δασμούς 10 τοις εκατό σε πετρέλαιο, αγροτικό εξοπλισμό, και ορισμένα αυτοκίνητα.
Κλιμάκωση της έντασης και BRICS
Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν η κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ των δύο εθνών σε γεωπολιτικό και οικονομικό φάσμα. Εάν ο εμπορικός πόλεμος συνεχίσει να εντείνεται, η τριβή μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου πιθανότατα θα αυξηθεί, με πιθανώς περισσότερο προκλητικές ενέργειες και απαντήσεις στην συνέχεια.
Μια συγκεκριμένη απάντηση θα μπορούσε να είναι η Κίνα να βρει μια γρηγορότερη πορεία προς ένα σύστημα συναλλαγών που βασίζεται στο BRICS. Το BRICS, το οποίο είναι ακρωνύμιο για τις πέντε πρώτες συμμετέχουσες χώρες—Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική— ιδρύθηκε το 2009 και εξετάζει επί του παρόντος ένα εναλλακτικό νόμισμα που θα χρησιμοποιείται κυρίως για να αντικαταστήσει το δολάριο για τις συναλλαγές μεταξύ των χωρών μελών.
Δεν υπάρχει ακόμη πραγματικό νόμισμα BRICS.
Η δημιουργία ενός λειτουργικού εμπορικού μπλοκ βασισμένου στο BRICS δεν είναι μια νέα πρόταση. Έχει συζητηθεί για χρόνια ή δεκαετίες. Η αποφυγή της οικονομικής κυριαρχίας των ΗΠΑ είναι ο λόγος που τα έθνη του BRICS συγκεντρώθηκαν αρχικά. Η ιδέα ήταν πάντα να απομονωθούν οι οικονομίες του BRICS, που αποτελούν το 35 τοις εκατό του παγκόσμιου ΑΕΠ, από τις οικονομικές πιέσεις των ΗΠΑ.
Αλλά οι σκεπτικιστές επισημαίνουν ότι δεν υπάρχει υποκατάστατο για το δολάριο, τουλάχιστον όχι από την Ευρώπη, την Ιαπωνία, ή την Κίνα. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, το δολάριο ΗΠΑ χρησιμοποιείται στο 84,3 τοις εκατό του διεθνούς εμπορίου — σε σύγκριση με μόλις 4,5 τοις εκατό για το κινεζικό γιουάν.
BRICS: Μια έγκυρη πρόκληση για την κυριαρχία του δολαρίου;
Ωστόσο, η ώθηση για αποδολαριοποίηση μεταξύ των εθνών του BRICS έχει αποκτήσει δυναμική ως απάντηση στα χτυπήματα μέσω δολαρίου από την Ουάσιγκτον μέσω κυρώσεων και εμπορικών πολιτικών εναντίον χωρών με τις οποίες διαφωνεί. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και οι πόλεμοι αντιπροσώπων του Ιράν κατά του Ισραήλ είναι δύο βασικά παραδείγματα στα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβάλλουν ακρωτηριαστικές κυρώσεις και παγώνουν τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία αντιπάλων, αλλά δεν είναι οι μόνοι.
Τώρα, με την κυβέρνηση Τραμπ να απειλεί την κινεζική οικονομία, το ΚΚΚ θεωρεί την ανάγκη να ξεκινήσει ένα νομισματικό και εμπορικό σύστημα BRICS ως «πιεστική». Δεν είναι μόνοι. Τα άλλα κράτη BRICS, ειδικά η Ρωσία, ενδιαφέρονται επίσης πολύ να σχηματίσουν ένα νέο νόμισμα για να ανταγωνιστούν το δολάριο ΗΠΑ και πρόσφατα ανακοίνωσαν σχέδια για ένα σύστημα πληρωμών που βασίζεται σε κρυπτονόμισμα BRICS.
Ωστόσο, η επίτευξη πραγματικής εναλλακτικής οδού νομισμάτων έναντι του δολαρίου δεν θα είναι εύκολη. Το δολάριο χρησιμοποιείται ευρέως από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ολόκληρο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα βασίζεται σε δολάρια. Επιπλέον, το δίκτυο του δολαρίου είναι καλά εδραιωμένο και λειτουργεί καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο.
Το δίκτυο του δολαρίου περιλαμβάνει την οικονομία των ΗΠΑ, η οποία παραμένει η μεγαλύτερη και πλέον παραγωγική και καινοτόμος στον κόσμο· τις χρηματοπιστωτικές αγορές των ΗΠΑ· το τραπεζικό και συναλλαγματικό σύστημα (SWIFT), το οποίο είναι το μεγαλύτερο, πλέον αξιόπιστο και ρευστό στον κόσμο· και το νομικό σύστημα των ΗΠΑ, το οποίο είναι το πλέον αξιόπιστο και διαφανές. Τέλος, ο στρατός των ΗΠΑ παραμένει η περισσότερο θανατηφόρα και αποτελεσματική υπηρεσία επιβολής του νόμου στον πλανήτη.
Με όρους ήπιας δύναμης, ο αμερικανικός πολιτισμός έχει παγκόσμια αναγνώριση και απήχηση. Ούτε η πολιτιστική έλξη της Κίνας ούτε της Ρωσίας είναι πουθενά κοντά. Δεδομένων αυτών των παραγόντων, καμία άλλη χώρα, ή ακόμη και 10 έθνη (ο αριθμός των μελών του BRICS σήμερα), δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη θέση και τη δύναμη του δολαρίου στον κόσμο.
Μπορεί η Κίνα να δημιουργήσει ένα σύστημα συναλλαγών που βασίζεται σε BRICS;
Πώς θα ξεπερνούσαν αυτά τα εμπόδια η Κίνα και το BRICS;
Έχουν εξεταστεί διάφορες στρατηγικές. Μία είναι η διεξαγωγή συναλλαγών σε μεμονωμένα νομίσματα των συμμετεχόντων στο BRICS. Μια άλλη θα ήταν να σχηματιστεί ένα νέο νόμισμα BRICS με βάση ένα καλάθι νομισμάτων που θα μπορούσαν να υποστηρίζονται από χρυσό ή να δημιουργήσουν το προαναφερθέν νόμισμα που βασίζεται σε blockchain. Οι συζητήσεις στις συνόδους κορυφής του BRICS οδήγησαν την Κίνα σε αυτές τις συζητήσεις.
Η Κίνα έχει επίσης προτείνει ένα νέο σύστημα πληρωμών για να παρακάμψει το σύστημα SWIFT που βασίζεται σε δολάρια, που ονομάζεται «BRICS Pay». Αυτό θα χρησιμοποιούσε συστήματα πληρωμών που βασίζονται σε blockchain ή άλλα καινοτόμα συστήματα πληρωμών που επιτρέπουν συναλλαγές σε τοπικά νομίσματα και μειώνουν την εξάρτηση από το δολάριο. Η Κίνα κατασκευάζει επίσης μια διεθνή χρηματοοικονομική υποδομή για την υποστήριξη των μελών του BRICS, η οποία περιλαμβάνει τη Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης για τη χρηματοδότηση αναπτυξιακών έργων χρησιμοποιώντας νομίσματα BRICS.
Καθώς η επέκταση των συμμετεχόντων στο BRICS συνεχίζεται, οι πιθανότητες επιτυχίας του θα βελτιωθούν. Με 120 έθνη που θεωρούν την Κίνα ως τον μεγαλύτερο εμπορικό τους εταίρο, η διεύρυνση της συμμετοχής και της επιρροής αυτού του εναλλακτικού οικονομικού μπλοκ θα μπορούσε να είναι εύκολη και μπορεί να αποτελέσει μια σοβαρότερη πρόκληση για το δολάριο.
Ο αντίκτυπος ενός συστήματος BRICS στον κόσμο
Ορισμένοι παρατηρητές λένε ότι οι χώρες BRICS θα ανακτήσουν την κυριαρχία επί των χρηματοοικονομικών τους πολιτικών, απαλλάσσοντάς τες από τις οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ και δίνοντάς τες μεγαλύτερο έλεγχο στις χρηματοοικονομικές τους πολιτικές.
Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια. Αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει στο να βρεθούν οι συμμετέχοντες κάτω από τον βαρύ ζυγό του ΚΚΚ. Η ιστορία του Πεκίνου με τους «εταίρους» του προγράμματος «Μία Ζώνη Ένας Δρόμος» με ακρωτηριαστικό χρέος και στρατιωτική κυριαρχία είναι γνωστή.
Δεδομένης της φύσης του ΚΚΚ και της οικονομικής και στρατιωτικής υπεροχής της Κίνας, είναι απίθανο να περιμένουμε από το Πεκίνο να είναι ένας καλοπροαίρετος επικεφαλής. Δείτε, για παράδειγμα, πώς τα πάει τώρα το κάποτε ελεύθερο Χονγκ Κονγκ, ή εν προκειμένω, οι Φιλιππίνες, η Ταϊβάν, η Ιαπωνία ή ακόμα και οι μειονοτικοί πληθυσμοί της Κίνας όπως οι Ουιγούροι. Ως οικονομικός επικεφαλής, η Κίνα έχει ήδη δείξει πώς θα συμπεριφερθεί.
Όσον αφορά την επίτευξη μεγαλύτερης ισορροπίας στο παγκόσμιο εμπόριο, μια επιτυχημένη BRICS θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν διπολικό ή πολυπολικό κόσμο όσον αφορά τα οικονομικά, το εμπόριο, και τα νομίσματα, όπου τα έθνη μπορούν να επιλέξουν ποιο σύστημα θα χρησιμοποιήσουν ή να αναγκαστούν να επιλέξουν. Αλλά η ανταλλαγή ενός συστήματος που βασίζεται σε δολάρια με ένα σύστημα που βασίζεται στο BRICS δεν σημαίνει απαραίτητα περισσότερη ελευθερία ή έλεγχο.
Ο γεωπολιτικός αντίκτυπος ενός επιτυχημένου συστήματος BRICS θα αποδυνάμωνε σίγουρα την επιρροή των ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση και θα ενίσχυε την κομμουνιστική Κίνα. Αυτό, φυσικά, είναι η όλη ουσία. Μπορεί στα αναπτυσσόμενα έθνη να μην αρέσει ο τρόπος με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες χειρίζονται ορισμένες καταστάσεις, αλλά θα είναι πολύ χειρότερα υπό το ΚΚΚ.
Προκλήσεις και εμπόδια στο BRICS
Αλλά σήμερα, τα μέλη του BRICS έχουν αντικρουόμενα οικονομικά συστήματα, πολιτικούς στόχους, και επίπεδα ανάπτυξης, γεγονός που καθιστά την επίτευξη συναίνεσης για ένα νέο νόμισμα ή ένα νέο σύστημα πληρωμών περίπλοκο.
Η Ινδία, για παράδειγμα, είναι οικονομικός, πολιτικός, πολιτιστικός και περιφερειακός αντίπαλος της Κίνας. Οι συνοριακές αψιμαχίες με ζωντανά πυρά μεταξύ των δύο είναι συνηθισμένες και η Κίνα υποστηρίζει το Πακιστάν, τον κύριο αντίπαλο της Ινδίας.
Θα είναι διατεθειμένο το Νέο Δελχί να λάβει οικονομικές εντολές από το κομμουνιστικό Πεκίνο;
Ως η μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο με τον υψηλότερο πληθυσμό στη Γη, η Ινδία είναι μια πυρηνική δύναμη, απολαμβάνει μια ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία, και έχει έναν νεαρό, δυναμικό πληθυσμό που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη συρρικνούμενη οικονομία της Κίνας και την ταχεία γήρανση του πληθυσμού.
Είναι επίσης δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μείνουν πίσω και θα επιτρέψουν στο BRICS να γίνει πραγματικότητα χωρίς μάχη. Η κυβέρνηση Τραμπ είναι αρκετά πρόθυμη να χρησιμοποιήσει δασμούς έως και 100 τοις εκατό κατά των μελών του BRICS εάν προσπαθήσουν να αντικαταστήσουν το δολάριο.
Η ουσία;
Η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν και η Νότια Αφρική χρειάζονται το BRICS περισσότερο από τους εμπορικούς τους εταίρους. Με μια δυνατή Αμερική και ένα ισχυρό δολάριο, εάν και όταν εμφανιστεί ένα νόμισμα BRICS, μπορεί να μοιάζει με το παλιό σοβιετικό εμπορικό μπλοκ που δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τη Δύση – αυτό που είναι πραγματικά το BRICS.
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα την άποψη της Epoch Times.
Η εντυπωσιακή πρόσφατη επανεκλογή του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είναι σαφώς ενισχυμένος πολιτικά στο εσωτερικό των ΗΠΑ σε σχέση με την πρώτη του θητεία, και άρα και με ακόμη μεγαλύτερα περιθώρια να αφήσει το στίγμα του και σε σχέση με την εξωτερική και εμπορική πολιτική των ΗΠΑ, αναμένεται να συνοδευτεί από σημαντικές αλλαγές κατεύθυνσης.
Σε μια πρώτη ανάγνωση, η εμπορική πολιτική του προέδρου Τραμπ συνιστά συνέχεια της πολιτικής της πρώτης του προεδρικής θητείας και τομή σε σχέση με την πολιτική του Τζο Μπάιντεν. Σε μια σύντομη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν της αμερικανικής πολιτικής, η εμπορική πολιτική του προέδρου Τραμπ στόχευσε στην επιβολή δασμών από την πρώτη κιόλας θητεία του. Οι δασμοί, οι οποίοι τότε ανήλθαν περίπου στα 80 δισεκατομμύρια δολάρια, επιβλήθηκαν σε χιλιάδες προϊόντα, συνολικής αξίας περίπου 380 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τα έτη 2018 και 2019. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση του Μπάιντεν διατήρησε σε ισχύ τους περισσότερους από τους δασμούς, ενώ τον Μάιο του 2024 ανακοινώθηκε η αύξηση των δασμών σε επιπλέον κινεζικά προϊόντα αξίας 18 δισεκατομμυρίων δολαρίων, περιλαμβανομένων ημιαγωγών και ηλεκτρικών οχημάτων, με αποτέλεσμα την αύξηση των φόρων κατά 3,6 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι διάφορες δεν θα πρέπει να υπερτονίζονται όμως, διότι και η κυβέρνηση Μπαίντεν έλαβε μέτρα προστατευτικού χαρακτήρα, αλλά και συνέχισε τη σκληρή πολιτική σε σχέση με θεσμικά ζητήματα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο (Appellate Body) το οποίο, λόγω της πολιτικής των ΗΠΑ, έχει καταστεί ανενεργό.
Με την επανεκλογή του, ο πρόεδρος Τραμπ στηρίζει την ίδια πολιτική, επικεντρωμένη στην αύξηση των δασμών στα εισαγόμενα αγαθά, απειλώντας ευθέως χώρες όπως τον Καναδά, το Μεξικό, την Κίνα. Μέσω της θεωρίας του «Οι δασμοί είναι το σπουδαιότερο πράγμα που εφευρέθηκε ποτέ», εκφράζεται η βαθιά πεποίθησή του πως η αύξηση των δασμών στα ξένα αγαθά θα επιλύσει τα κακώς κείμενα των ΗΠΑ – θα δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις εργασίας, θα συρρικνωθεί το έλλειμμα, θα μειωθούν οι τιμές των τροφίμων, θα σταματήσει η ροή παράνομων ναρκωτικών, θα αποτραπεί η μεταναστευτική ροή. Η πρότασή του για επιβολή δασμών σε τρεις από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους του αποδεικνύει πως δεν γίνεται ουδεμία διάκριση μεταξύ συμμάχων και εχθρών.
Το νέο καθεστώς των δασμών προκαλεί αντιδράσεις. Αν και οι αγορές προσπαθούν να ερμηνεύσουν τις κινήσεις του προέδρου Τραμπ, περιορίζονται μόνο σε εκτιμήσεις για το πώς αλλά και σε ποιο βαθμό τα δασμολογικά μέτρα θα έχουν αντίκτυπο στην οικονομική ανάπτυξη.
Το σίγουρο είναι πως οι χώρες που απειλούνται με την αύξηση των δασμών θα αντιδράσουν επιβάλλοντας αντίμετρα, κάτι που ορισμένες το έχουν ήδη πράξει. Επισημαίνεται πως το 2018 το Μεξικό και ο Καναδάς επέβαλαν ανταποδοτικούς δασμούς σε αμερικανικά προϊόντα συνολικής αξίας άνω των 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς ο Τραμπ επέβαλε δασμούς στον χάλυβα και το αλουμίνιο. Όσον αφορά τις τελευταίες εξελίξεις, η Κίνα, ο μεγαλύτερος παραγωγός σπάνιων γαιών και άλλων κρίσιμων ορυκτών παγκοσμίως, μεταξύ των μέτρων που ανακοίνωσε ως απάντηση στους αμερικανικούς δασμούς, είναι η επιβολή ελέγχων στις εξαγωγές σε ορισμένα κρίσιμα ορυκτά, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται επί του παρόντος οι σπάνιες γαίες. Ως ανταπάντηση στην επιβολή τέτοιων αντιποίνων, η αμερικανική κυβέρνηση εξετάζει νέους δρόμους επενδύσεων, με τον πρόεδρο Τραμπ να προτείνει, ένεκα αμερικανικής βοήθειας προς την Ουκρανία, συμφωνία που θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να αποκτήσουν πρόσβαση στις ουκρανικές σπάνιες γαίες.
Προς το παρόν, η αναστολή της εφαρμογής των δασμών σε Καναδά και Μεξικό φέρνει μια προσωρινή παύση στη δασμολογική πολιτική του Τραμπ, διατηρώντας την έναρξη ενός εμπορικού πολέμου ως υπόνοια στον κύκλο των αγορών. Για τον Τραμπ, ωστόσο, ένας πιθανός εμπορικός πόλεμος αποτελεί περισσότερο μια πρόκληση ή ακόμα καλύτερα ένα εργαλείο διαπραγματευτικής τακτικής παρά έναν κίνδυνο που θα υπονομεύσει τις εμπορικές σχέσεις και συναλλαγές των ΗΠΑ.
Στόχος του επανεκλεχθέντος προέδρου ή αλλιώς «Tariff Man», όπως εύγλωττα αυτοαποκαλείται, είναι να καταρρίψει την αντίληψη ότι η δασμολογική πολιτική αποτελεί έναν αναποτελεσματικό τρόπο συγκέντρωσης χρημάτων και προώθησης της ευημερίας. Εν αναμονή των πολιτικών εξελίξεων, το ερώτημα που θα μπορούσε να τεθεί έχει δύο σκέλη: Πρώτον, οι εμπορικοί φραγμοί μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ της οικονομικής παραγωγής και του εισοδήματος; Δεύτερον, η στρατηγική του μπορεί να προσφέρει στην εμπορική πολιτική μια νέα δυναμική, να την προσαρμόσει στον σύγχρονο κόσμο και να επαναδιαπραγματευτεί την οικονομική συνεργασία με τους συμμάχους της;
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, όμως, και μεγεθύνοντας το πλαίσιο ανάλυσης, η εμπορική πολιτική του Τραμπ συνιστά τομή σε σχέση με την φιλελεύθερη εμπορική και οικονομική των ΗΠΑ του 20ου αιώνα και ειδικά της μεταπολεμικής περιόδου, και ταυτόχρονα συνιστά συνέχεια με την πολιτική προστατευτισμού την οποία υιοθέτησαν οι ΗΠΑ κατά το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα. Οι ρητές αναφορές άλλωστε του προέδρου Τραμπ σε πολιτικούς του 19ου αιώνα όπως ο πρόεδρος ΜακΚίνλεϋ (ο οποίος χαρακτηρίζεται και ως ‘original tariff man’) επιβεβαιώνουν την κοσμοθεωρία του και την ιστορική του θεώρηση. Ίσως ο πρόεδρος Τραμπ θεωρεί – και όχι αδίκως – ότι ο 19ος αιώνας και τα γεωπολιτικά δομικά χαρακτηριστικά του, με σημαντικότερο την ισορροπία αλλά και τον ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων βρίσκονται πιο κοντά στη σημερινή πραγματικότητα του διεθνούς συστήματος, παρά ο διπολικός ψυχροπολεμικός κόσμος ή η μονοπολική μεταψυχροπολεμική εποχή.
Του Ορέστη Ομράν
Ο Ορέστης Ομράν είναι διεθνής δικηγόρος και πρόεδρος του think tank Synergia.
Πολύς θόρυβος γίνεται στους κύκλους της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) και στα μέσα ενημέρωσης σχετικά με την ανάδειξη της Κίνα σε πρώτη δύναμη σε αυτήν την πλέον κρίσιμη τεχνολογία.
Η DeepSeek, μια νέα εταιρεία από την Κίνα, πρόσφατα κατέπληξε τις Ηνωμένες Πολιτείες με την ανώτερη απόδοσή της έναντι των δημοφιλών μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης του OpenAI, της Google και της Meta.
Όσον αφορά την παγκόσμια δύναμη και επιρροή, το διακύβευμα δεν θα μπορούσε να είναι υψηλότερο. Σε μόλις μια δεκαετία, η Κίνα έχει γίνει παγκόσμιος ηγέτης στην τεχνολογία ΤΝ.
Αν και η ταχεία πρόοδος της Κίνας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε κρατικές πρωτοβουλίες για τη δημόσια ασφάλεια και τον κοινωνικό έλεγχο, υπάρχουν ορισμένες κρίσιμες αδυναμίες.
Σε ποιους τομείς της τεχνητής νοημοσύνης προηγείται ή υστερεί η Κίνα και τι σημαίνει για την αμερικανική βιομηχανία τεχνητής νοημοσύνης και τον κόσμο γενικότερα;
Ένας παγκόσμιος ηγέτης σε βασικές κατηγορίες τεχνητής νοημοσύνης
Η Κίνα ηγείται παγκοσμίως σε πολλά τεχνολογικά πεδία που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη. Ένας ιδιαίτερος τομέας είναι η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου και επιτήρησης.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης στα τεράστια δίκτυα επιτήρησης του κινεζικού κράτους έχει δώσει στην Κίνα ένα ασυναγώνιστο πλεονέκτημα σε αυτόν τον τομέα. Εταιρείες όπως η SenseTime και η Megvii έχουν αναπτύξει εξαιρετικά εξελιγμένα συστήματα, που έχουν αναπτυχθεί στις λεγόμενες έξυπνες πόλεις.
Ένας άλλος τομέας κυριαρχίας της τεχνητής νοημοσύνης είναι η αναγνώριση της ομιλίας. Τεχνολογικοί γίγαντες όπως η Baidu, η Alibaba, και η Tencent έχουν ανυψώσει την αναγνώριση της ομιλίας σε εκπληκτικό επίπεδο με εφαρμογές στην εξυπηρέτηση πελατών, στις έξυπνες οικιακές συσκευές και στις υπηρεσίες μετάφρασης. Ωστόσο, δεδομένου ότι έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στα μανδαρινικά και άλλες κινεζικές διαλέκτους, ο αντίκτυπος παραμένει περιορισμένος κυρίως εντός Κίνας.
Ένας τρίτος τομέας κυριαρχίας της τεχνητής νοημοσύνης της Κίνας είναι η τεχνολογία των μη επανδρωμένων ιπτάμενων μηχανών (drone). Αποτελεί γενική παραδοχή ότι κινεζικές εταιρείες, όπως η DJI, ηγούνται της παγκόσμιας καταναλωτικής αγοράς drone στην κατασκευή και εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης για αυτόνομες πτήσεις και επεξεργασία δεδομένων σε πραγματικό χρόνο. Αυτή η πρόοδος έχει αποδειχθεί κρίσιμη για τις συνοριακές περιπολίες και τις επιχειρήσεις στο πεδίο της μάχης στην Ουκρανία.
Επιπλέον, στο πλαίσιο κρατικών πρωτοβουλιών, όπως το «Made in China 2025», η Κίνα έχει ενσωματώσει την τεχνητή νοημοσύνη σε πολλές από τις βιομηχανικές της διαδικασίες. Ως αποτέλεσμα, η χώρα ηγείται στην έξυπνη κατασκευή, με γραμμές παραγωγής βελτιστοποιημένες για τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματοποιημένη συντήρηση μηχανών και ποιοτικό έλεγχο βάσει τεχνητής νοημοσύνης.
Πού υστερεί η Κίνα στην ανάπτυξη της ΤΝ
Ωστόσο, σε αντίθεση με τα ευρέως υιοθετημένα αμερικανικά πλαίσια βαθιάς μάθησης όπως το TensorFlow (Google) ή το PyTorch (Meta), οι περισσότερες κινεζικές εκδόσεις βαθιάς εκμάθησης τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι παγκοσμίως αποδεκτές ούτε χρησιμοποιούνται. Αυτή η έλλειψη δυνατότητας μεταφοράς αποτελεί εμπόδιο για τη βιομηχανία τεχνητής νοημοσύνης της Κίνας.
Η βιομηχανία τεχνητής νοημοσύνης της Κίνας υστερεί επίσης στην τεχνολογία ημιαγωγών, ειδικά στην εκπαίδευση μεγάλων μοντέλων, τα οποία είναι κρίσιμα για την ανάπτυξη και τις εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης. Οι αμερικανικοί έλεγχοι εξαγωγών σε προηγμένα τσιπ αναφέρονται ως ένας σημαντικός λόγος για αυτό. Επί του παρόντος, η εξάρτηση της Κίνας από την ξένη τεχνολογία, την εμποδίζει να αποκτήσει τεχνολογική ανεξαρτησία στο υλικό της τεχνητής νοημοσύνης – αλλά αυτό μπορεί ήδη να έχει αρχίσει να αλλάζει.
Ένα άλλο αδύνατο σημείο, όσον αφορά την ανάπτυξη της κινεζικής ΤΝ, είναι οι υπηρεσίες Cloud. Ακόμη και με καθιερωμένες εταιρείες όπως η Alibaba Cloud, η Κίνα παραμένει πάροχος δεύτερης βαθμίδας παγκοσμίως. Αν και διατηρεί και συνεχίζει να συλλέγει τεράστιες ποσότητες δεδομένων, τα πλαίσια τεχνητής νοημοσύνης της δεν είναι τόσο καλά στην αποτελεσματική διαχείριση δεδομένων για εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, ειδικά όσον αφορά το απόρρητο και την ασφάλεια, και υπολείπονται πολύ των ευρωπαϊκών και των αμερικανικών προτύπων.
Συνέπειες της κινεζικής πρωτοκαθεδρίας
Η εστίαση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ) στην επιτήρηση και τον έλεγχο 1,4 δισεκατομμυρίων ανθρώπων οδήγησε στην ταχεία ανάπτυξη τεχνολογιών και στην ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης στους μηχανισμούς κρατικής ασφαλείας, προκειμένου να στηριχθεί η εξουσία του ΚΚΚ, αδιαφορώντας για το απόρρητο, την ηθική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και την πιθανή κατάχρηση της τεχνολογίας με την αιτιολογία της παρακολούθησης.
Ενώ το συγκεντρωτικό καθεστώς μπορεί να επιβάλει την εφαρμογή και την κλιμάκωση, οι κρατικοί περιορισμοί στους τομείς της διαφάνειας, της ανταλλαγής ιδεών και της θεμελιώδους έρευνας έχουν δυσμενή αντίκτυπο στην καινοτομία. Πρόσφατα γεγονότα στην Κίνα έδειξαν ότι καθώς οι συνολικές οικονομικές επιδόσεις μένουν πίσω, ο έλεγχος του κόμματος στην έκφραση αυξάνεται, ενώ η καινοτομία σε ορισμένους τομείς της τεχνητής νοημοσύνης ελαττώνεται. Εν ολίγοις, η καμπύλη ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης της Κίνας φαίνεται εντυπωσιακή μεν ανισόρροπη δε.
Το πλεονέκτημα της καινοτομίας των ΗΠΑ
Σε αντίθεση με το κεντρικό καθεστώς της Κίνας, οι Ηνωμένες Πολιτείες επωφελούνται από ένα δυναμικό οικοσύστημα πανεπιστημίων, νεοφυών επιχειρήσεων τεχνολογίας και καθιερωμένων εταιρειών, που πρωτοπορούν σε πολλά μέτωπα, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης.
Στην πραγματικότητα, οι συνεισφορές ανοιχτού κώδικα από εταιρείες των ΗΠΑ έχουν διαμορφώσει σημαντικά την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης παγκοσμίως. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένας περιορισμένος αριθμός μεγάλων παικτών — όπως οι OpenAI, Meta, Google και Anthropic — κυριαρχούν στον τομέα.
Αυτός ο αχαλίνωτος δυναμισμός προσελκύει μια πλούσια και ποικιλόμορφη δεξαμενή ταλέντων από όλον τον κόσμο. Μαζί με το ακαδημαϊκό κύρος της Αμερικής, μια υψηλά αμειβόμενη αγορά τεχνολογικής εργασίας της δίνει ένα σοβαρό προβάδισμα έναντι της Κίνας στην έρευνα και την ανάπτυξη εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης.
Επιπλέον, εταιρείες των ΗΠΑ όπως η Nvidia κυριαρχούν στην παραγωγή υλικού τεχνητής νοημοσύνης, όπως οι GPU, που είναι ζωτικής σημασίας για την εκπαίδευση μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης. Αυτό δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες ένα ακόμη πλεονέκτημα, στις υπολογιστικές δυνατότητες και την τεχνολογική κυριαρχία, που στερείται επί του παρόντος η Κίνα.
Όσον αφορά την ηθική, τη διαφάνεια και την ευθύνη της τεχνητής νοημοσύνης, οι εταιρείες των ΗΠΑ συνήθως πρωτοστατούν στη συζήτηση. Αυτό το επίπεδο ηθικής εμπιστοσύνης οδηγεί σε περισσότερο βιώσιμες και παγκοσμίως αποδεκτές λύσεις τεχνητής νοημοσύνης από αμερικανικές εταιρείες.
Τα μειονεκτήματα της προσέγγισης ‘Άγριας Δύσης’
Σε αντίθεση με την ιδιαίτερα εστιασμένη προσέγγιση της Κίνας, η πολιτική των ΗΠΑ για την τεχνητή νοημοσύνη είναι πολύ λιγότερο συντονισμένη, με ποικίλες προσεγγίσεις όσον αφορά τη ρύθμιση, τη χρηματοδότηση και την κατεύθυνση, τόσο σε πολιτειακό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Ενώ η ανοιχτή προσέγγιση προωθεί την καινοτομία, διασπείρει επίσης την εστίαση.
Όσον αφορά το απόρρητο των δεδομένων, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν τις δικές τους προκλήσεις στον τομέα της ιδιωτικής ζωής. Η έλλειψη εγγυήσεων απορρήτου μπορεί να οδηγήσει σε διστακτικότητα όσον αφορά την κοινή χρήση δεδομένων για την εκπαίδευση τεχνητής νοημοσύνης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την εστίαση της Κίνας στη συλλογή δεδομένων και τις λιγότερο περιοριστικές πολιτικές σχετικά με το απόρρητο δεδομένων.
Υπάρχει επίσης μια αντιστάθμιση στη βιομηχανία ΤΝ των ΗΠΑ όσον αφορά τη χρηματοδότηση και την εστίαση. Η αντίθεση μεταξύ της βραχυπρόθεσμης εμπορευματοποίησης και της μακροπρόθεσμης έρευνας είναι πραγματική, ειδικά στον χώρο του επιχειρηματικού κεφαλαίου. Μια περισσότερο συνεπής υποστήριξη εκ μέρους της κυβέρνησης σε μακροπρόθεσμες καινοτομίες θα μπορούσε να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ποιος θα επικρατήσει στον αγώνα ΤΝ;
Η Κίνα πιέζει για τεχνολογική αυτάρκεια, ιδιαίτερα όσον αφορά τους ημιαγωγούς. Εάν οι Κινέζοι έχουν επιτυχία, θα μπορούσαν γρήγορα να ξεπεράσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες στην ανάπτυξη τεχνητής νοημοσύνης και να γίνουν υπερδύναμη τεχνητής νοημοσύνης.
Οι τρέχουσες οικονομικές και γεωπολιτικές εντάσεις μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και με την Ευρώπη, θα μπορούσαν είτε να καθυστερήσουν τους στόχους αυτάρκειας του Πεκίνου είτε να τονώσουν την ανάπτυξη κινεζικών τσιπ και να επιταχύνουν την αυτάρκεια. Σε κάθε περίπτωση, η ικανότητα της Κίνας να κλιμακώνει τις εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης προσφέρει άμεσα οικονομικά και στρατηγικά πλεονεκτήματα, ιδιαίτερα στην επιτήρηση και την κατασκευή.
Ορισμένοι ειδικοί πιστεύουν ότι ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε η Κίνα θα κυριαρχήσουν πλήρως στο μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης. Αντίθετα, η ηγεσία θα είναι πιθανότατα συγκεκριμένη σε κάθε τομέα, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να ηγούνται δυνητικά στην καινοτομία και την ηθική εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης, ενώ η Κίνα μπορεί να είναι πρώτη στην πρακτική, μεγάλης κλίμακας εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης. Αλλά στον αγώνα για την κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης, κανένα έθνος δεν δέχεται ούτε έχει το περιθώριο να μείνει στη δεύτερη θέση.
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.
