OPINION

Σχoλιασμός

Η Γραμμή Προειδοποίησης Έγκαιρου Αντικτύπου (Distant Early Warning Line – DEW Line) εκτείνεται βόρεια του Αρκτικού Κύκλου, από την Αλάσκα στα δυτικά έως τη Νήσο Μπάφιν στα ανατολικά, συνεχίζοντας κατά μήκος της Γροιλανδίας. Κατασκευάστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε συνεργασία με τον Καναδά, στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, τη δεκαετία του 1950, ως άμυνα κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι περισσότερες από τις αυτάρκεις βάσεις σε αυτή τη γραμμή διέθεταν έναν ασφαλτοστρωμένο διάδρομο, με τον εξοπλισμό και το προσωπικό που ήταν απαραίτητα για να διατηρείται ο διάδρομος ελεύθερος. Οι βάσεις έπρεπε να είναι λειτουργικές για τα δεκάδες μαχητικά αεροπλάνα που διατηρούσε σε ετοιμότητα η Στρατηγική Διοίκηση Αεροπορίας των ΗΠΑ, σε περίπτωση που σοβιετικά αεροσκάφη πετούσαν πάνω από τον Βόρειο Πόλο.

Οι περισσότερες από αυτές τις τοποθεσίες τέθηκαν σε αχρησία και η DEW line έγινε το Σύστημα Βόρειας Προειδοποίησης (North Warning System). Από τότε δεν συνέβησαν πολλά. Παρόλο που η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υποσχέθηκε να αντιμετωπίσει την υποβάθμιση της άμυνας, τίποτα ουσιαστικό δεν έχει γίνει από την Οττάβα για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της άμυνας του αχανούς Βορρά. Ομοίως, παρόλο που η κυβέρνηση του Καναδά υποσχέθηκε να εκσυγχρονίσει τις δεσμεύσεις της Στρατηγικής Διοίκησης Άμυνας Αεροπορίας Βόρειας Αμερικής (North American Aerospace Defence Command – NORAD), αυτές αγνοήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει καταστήσει σαφές ότι θεωρεί την αμυντική ετοιμότητα του Καναδά απαράδεκτη. Το παράπονο είναι δικαιολογημένο.

Το γεγονός είναι ότι ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός από ό,τι φαινόταν τη δεκαετία του 1950 και του ’60. Εκείνη την εποχή, η Σοβιετική Ένωση αποτελούσε τη μεγαλύτερη απειλή για τη Δύση, ενώ η κομμουνιστική Κίνα ήταν απελπιστικά φτωχή και αδύναμη. Κάτω από το «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός» του Μάο και αργότερα την «Πολιτιστική Επανάσταση», εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούσαν. Η Κίνα έμοιαζε τότε περισσότερο με τη Βόρεια Κορέα παρά με το οικονομικό και στρατιωτικό μεγαθήριο που έχει γίνει σήμερα, και δεν φάνταζε απειλητική.

Τώρα, τόσο η κομμουνιστική Κίνα, όσο και η όλο και πιο επιθετική Ρωσία είναι τρομεροί εχθροί. Ενδιαφέρονται, επίσης, πολύ για τη Βόρεια Κορέα. Δυστυχώς, πρόσφατα συνεργάστηκαν μεταξύ τους σε μια «φιλία χωρίς όρια», γεγονός που εγείρει την πιθανότητα να συνεργαστούν (ή να συνεργάζονται αυτήν τη στιγμή) για τη στρατιωτική και εμπορική εκμετάλλευση του Βορρά.

Το γεγονός ότι η ναυσιπλοΐα σε μεγάλη κλίμακα μέσω του Βορειοδυτικού Περάσματος μπορεί να είναι μια πιθανότητα στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον είναι ένας από τους λόγους. Το πέρασμα μπορεί να μειώσει δραστικά τις αποστάσεις ναυσιπλοΐας, οπότε μπορούν να εξοικονομηθούν τεράστια ποσά χρημάτων και καυσίμων. Η μελλοντική διέλευση από την Ασία προς την Ευρώπη μέσω του Βορειοανατολικού Περάσματος (που ονομάζεται επίσης Βόρειος Θαλάσσιος Δρόμος) και του Βορειοδυτικού Περάσματος θα ήταν απίστευτα πολύτιμη – στρατηγικά, στρατιωτικά και εμπορικά – τόσο για τη Ρωσία όσο και για την Κίνα.

Η Ρωσία είναι πολύ πιο μπροστά από τον Καναδά όσον αφορά τη στρατηγική και την ανάπτυξη του βορρά. Διαθέτει τουλάχιστον 40 πλοία ικανά να διασπάσουν τον πάγο, συμπεριλαμβανομένων οκτώ πυρηνικών παγοθραυστικών. Ο Καναδάς δεν διαθέτει κανένα παγοθραυστικό με πυρηνική ενέργεια. Οι πρόσφατες υποσχέσεις για την κατασκευή δύο απέχουν χρόνια από την υλοποίηση. Οι Αμερικανοί έχουν πλήρη επίγνωση της βόρειας υπεροχής της Ρωσίας.

Η ασφάλεια στον Βορρά εξηγεί σε κάποιο βαθμό την προσφορά του Ντόναλντ Τραμπ να αγοράσει τη Γροιλανδία. Το αν εννοεί σοβαρά να την αγοράσει ή απλώς θέλει καλύτερες εγγυήσεις πρόσβασης είναι κάτι που γνωρίζουν μόνο ο Τραμπ και οι στενότεροι σύμβουλοί του.

Η προοπτική να περιέλθει η Γροιλανδία υπό τον έλεγχο των αντιπάλων της (και πιθανών μελλοντικών εχθρών) πρέπει να ανησυχεί το Πεντάγωνο. Πόσο μακρινή είναι μια τέτοια προοπτική; Σκεφτείτε ότι υπάρχουν μόνο 56.000 κάτοικοι της Γροιλανδίας. Η Κίνα και η Ρωσία, ξεχωριστά ή από κοινού, θα μπορούσαν να κάνουν κάθε Γροιλανδό εκατομμυριούχο με 50 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό είναι ένα μικρό ποσό για αυτούς τους γίγαντες. Δεν αποκλείεται η Αμερική να θέλει να προσεγγίσει πρώτη τους Γροιλανδούς με μια προσφορά. Εξάλλου, η Δανία έχει διαβεβαιώσει τους Γροιλανδούς ότι μπορούν να γίνουν ανεξάρτητοι με μια απλή ψηφοφορία. Η προοπτική να γίνουν εκατομμυριούχοι θα μπορούσε να έχει μεγάλη απήχηση στους σχετικά φτωχούς ιθαγενείς κατοίκους αυτού του τεράστιου, ψυχρού νησιού. Οι ανησυχίες του Τραμπ για την ασφάλεια του έθνους του είναι πολύ πραγματικές. Πιθανότατα, θεωρεί απολύτως ζωτικής σημασίας το να εμποδίσει την Κίνας ή τη Ρωσία (ή και τις δύο ως συνδυασμένη δύναμη) από το να αποκτήσουν τον έλεγχο της Γροιλανδίας.

Πιο πιθανό σενάριο από τη δωροδοκία των Γροιλανδών, είναι να προσπαθήσουν οι εταιρείες που ελέγχονται από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας να αποκτήσουν έρεισμα στη Γροιλανδία μέσω ελκυστικών προσφορών, όπως έχει ήδη συμβεί σε όλον τον αναπτυσσόμενο κόσμο με την Πρωτοβουλία «Μια ζώνη, ένας δρόμος» (Belt and Road Initiative). Οι μέρες των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών και των αποικιοκρατών που προσέφεραν μπιχλιμπίδια στους φτωχούς ιθαγενείς έχουν αντικατασταθεί από τους έξυπνους Κινέζους επιχειρηματίες που κάνουν ουσιαστικά το ίδιο πράγμα. Μια ματιά στον χάρτη δείχνει πόσο κοντά στον Καναδά βρίσκεται η Γροιλανδία . Ο Τραμπ πιθανώς ανησυχεί τόσο για την αχανή, σε μεγάλο βαθμό ανυπεράσπιστη καναδική Αρκτική όσο και για τη Γροιλανδία. Και ορισμένες από τις πρόσφατες ενέργειες του Καναδά μάλλον εντείνουν την αμερικανική ανησυχία.

Μια τέτοια ενέργεια είναι η παραχώρηση μερικής κυριαρχίας από τον Καναδά στο Νούναβουτ. Το Νούναβουτ είναι μια τεράστια χερσαία μάζα. Όπως και η Γροιλανδία, είναι πλούσια σε φυσικούς πόρους, ιδίως σε φυσικό αέριο. Και, όπως και η Γροιλανδία, είναι στρατηγικής σημασίας.

Το Νούναβουτ βρίσκεται ακριβώς πάνω σε ένα βορειοδυτικό πέρασμα που μπορεί να αξίζει τρισεκατομμύρια δολάρια στο μέλλον. Το ποιος θα ελέγχει το πέρασμα θα μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστικός παράγοντας για το αν θα υπερισχύσει η Δύση ή η «χωρίς όρια» Κίνα/Ρωσία στους μελλοντικούς αγώνες των Μεγάλων Δυνάμεων. Όπως και η Γροιλανδία, το Νούναβουτ έχει μικρό πληθυσμό, περίπου 38.000 κυρίως φτωχούς Ινουίτ. Η Επιτροπή Ξένης Παρέμβασης (Foreign Interference Commission) του Καναδά έχει καταστήσει σαφές ότι εκτός από τη στόχευση κυβερνήσεων σε διάφορα επίπεδα, οι ξένοι παράγοντες προσπαθούν επίσης να εκμεταλλευτούν τις κοινότητες των ιθαγενών.

Είδαμε πόσο σημαντικό είναι για τους Αμερικανούς το ζήτημα του ελέγχου της Διώρυγας του Παναμά από το ΚΚΚ. Το ενδεχόμενο ελέγχου του Βορειοδυτικού Περάσματος από την Κίνα ή τη Ρωσία θα μπορούσε κάλλιστα να είναι εξίσου σημαντικό γι’ αυτούς. Χωρίς να θέλω να κινδυνολογήσω, δεν θα έπρεπε να ανησυχεί και τους Καναδούς το γεγονός ότι η Κίνα έχει ήδη – πολύ αθόρυβα – συνάψει τεράστιες συμφωνίες με ημιαυτόνομες αυτόχθονες περιοχές;

Θα αποφασίσει το ημιαυτόνομο Νούναβουτ ότι απαιτείται η συγκατάθεσή του για τη χρήση του περάσματος, ίσως ακόμη και από καναδικά σκάφη; Τώρα που η Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Αυτόχθονων Λαών (United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples – UNDRIP) έχει γίνει νόμος στον Καναδά, θα μπορούσαν οι αυτόχθονες σε αυτά τα ημιαυτόνομα αυτόχθονα εδάφη να διεκδικήσουν φυλετικό δίκαιο που θα υπερισχύει άλλων νόμων; Αν νομίζετε ότι αυτό είναι πολύ τραβηγμένο, σκεφτείτε το γεγονός ότι το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά έχει ήδη κρίνει ότι το φυλετικό δίκαιο ακυρώνει την προστασία του Χάρτη [Δικαιωμάτων και Ελευθεριών] του Καναδά (Canadian Charter of Rights and Freedoms) σε ορισμένες περιπτώσεις, αποφασίζοντας μάλιστα ότι οι αυτόχθονες που δεν είναι Καναδοί πολίτες και δεν ζουν στον Καναδά μπορούν να έχουν δικαιώματα στους καναδικούς πόρους. Πώς βλέπουν οι Ηνωμένες Πολιτείες τέτοιες παραχωρήσεις της καναδικής κυριαρχίας σε ομάδες αυτοχθόνων;

Το Νούναβουτ δεν είναι το μόνο τμήμα του Καναδά που παραχωρείται ή παραχωρείται εν μέρει σε ομάδες ιθαγενών. Στη Βρετανική Κολομβία, η Γη των Χάιντα (πρώην Νησιά Κουήν Σάρλοτ) φαίνεται ότι θα έχει ένα καθεστώς παρόμοιο με αυτό του Νούναβουτ.

Η κυβέρνηση της Βρ. Κολομβίας φαίνεται αποφασισμένη να παραχωρήσει και άλλα μέρη της επαρχίας στα πολλά ‘πρώτα έθνη’ που ζουν εκεί. Το καθένα από αυτά θα μπορεί, κατά πάσα πιθανότητα, να θεσπίζει τους δικούς του νόμους και να συνάπτει εμπορικές συμφωνίες με όποιον επιλέγει. Αυτό θα περιελάμβανε και τις εταιρείες που ελέγχονται από το ΚΚΚ.

Αναμφίβολα, θα υπάρχουν προστατευτικές διατάξεις σε αυτές τις συμφωνίες, αλλά η Βρ. Κολομβία έχει υιοθετήσει τη Διακήρυξη για τα Δικαιώματα των Αυτόχθονων Λαών (Declaration on the Rights of Indigenous Peoples Act – DRIPA). Ένα διπλό χτύπημα της DRIPA και της UNDRIP θα μπορούσε να εξοπλίσει τις ομάδες των αυτοχθόνων με αποτελεσματικά όπλα για τη διεκδίκηση της κυριαρχίας, ακόμη και απέναντι στην κυβερνητική αντίδραση. Τα καναδικά δικαστήρια ήταν εκπληκτικά πρόθυμα να δώσουν στις αυτόχθονες ομάδες αυτό που θέλουν. Ποιες είναι οι πιθανότητες οι αυτονομιστές της Γης των Χάιντα να σχεδιάζουν ακόμη και τώρα επιχειρηματικές συμφωνίες με εταιρείες που ελέγχονται από το ΚΚΚ και οι οποίες θα κάνουν την Ουάσιγκτον – κατά πάσα πιθανότητα και την Οττάβα – να αισθανθεί εξαιρετικά άβολα;

Πώς θα δει ο Τραμπ ή οι μελλοντικές διοικήσεις αυτές τις εξελίξεις; Θα ανεχθούν οι Αμερικανοί μια Βρετανική Κολομβία ή έναν Καναδά που παραχωρεί την κυριαρχία του σε ανθρώπους που όλο και περισσότερο παροτρύνονται να βλέπουν τους εαυτούς τους όχι ως Βρετανούς Κολομβιανούς ή Καναδούς αλλά ως θύματα ενός «αποικιοκρατικού» Καναδά; Ή πώς αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες έναν Καναδά που κλείνει τα μάτια μπροστά στο λαθρεμπόριο ανθρώπων στα ημιαυτόνομα συνοριακά καταφύγια των Μοχάκων; Οι Αμερικανοί βλέπουν την ασφάλειά τους να διακυβεύεται.

Υπό την πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Καναδάς υπόσχεται σήμερα να κατασκευάσει περισσότερα παγοθραυστικά και να βελτιώσει τη βόρεια άμυνα.

Πλησιάζουν ομοσπονδιακές εκλογές στον Καναδά. Θα επιλεγεί πρωθυπουργός. Η νέα κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί συμφωνίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες αναμφίβολα θα περιλαμβάνουν πράγματα που θα έπρεπε να είχαμε κάνει εδώ και πολύ καιρό: ενίσχυση της βόρειας άμυνάς μας, τήρηση των δεσμεύσεών μας στο ΝΑΤΟ και ανοικοδόμηση των ετοιμόρροπων ένοπλων δυνάμεών μας. Οι πολιτικοί μας ηγέτες θα αναγκαστούν επίσης να κάνουν μια σημαντική επανεξέταση όλων των θεμάτων που αφορούν την ασφάλεια της Βόρειας Αμερικής.

Ο Τραμπ – ή οποιοσδήποτε Αμερικανός πρόεδρος – δεν θα σκεφτόταν καν να παραχωρήσει κυριαρχία τόσο εύκολα όσο ο Καναδάς. Καθώς σκεφτόμαστε για την ασφάλεια, ίσως είναι μια καλή στιγμή για τον Καναδά να συνεργαστεί στενά με τις κοινότητες των ιθαγενών για την ενίσχυση της άμυνας της Αρκτικής, διασφαλίζοντας ότι όλες οι περιοχές θα παραμείνουν ενσωματωμένες σε ένα ενιαίο πλαίσιο ασφαλείας.

Του Brian Giesbrecht

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραιτήτως τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Η Κίνα κατασκευάζει αυτό που θα μπορούσε να είναι το μεγαλύτερο τεχνητό νησιωτικό αεροδρόμιο στον κόσμο, εγείροντας ανησυχίες στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα για το ενδεχόμενο στρατιωτικής χρήσης του. Οι παρατηρητές της Κίνας διερωτώνται αν το έργο αυτό θα είναι μια πρωτοποριακή επιτυχία ή ένα δαπανηρό εγχείρημα.

Το υπό κατασκευή αεροδρόμιο – το Διεθνές Αεροδρόμιο Νταλιάν Τζινγκτζοουγουάν – βρίσκεται στο Νταλιάν, μια μεγάλη λιμενική πόλη της βορειοανατολικής Κίνας, κοντά στη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία. Η περιοχή αυτή έχει μακρόχρονη στρατηγική αξία. Το υπάρχον αεροδρόμιο της πόλης, το Διεθνές Αεροδρόμιο Νταλιάν Τζοουσουιζί, προήλθε από ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής στις αρχές του 1900.

Από οικονομική άποψη, αυτό το νέο αεροδρόμιο δεν φαίνεται λογικό για μια πόλη περίπου 7,5 εκατομμυρίων κατοίκων. Πολλοί παρατηρητές υποψιάζονται ότι έχει σχεδιαστεί για διπλή χρήση – οι πολιτικές υποδομές θα μπορούσαν γρήγορα να μετατραπούν για στρατιωτικές επιχειρήσεις. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ) έχει ιστορικό διεκδίκησης γης για στρατηγικά φυλάκια, όπως τα τεχνητά νησιά του στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, τα οποία τώρα φιλοξενούν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, παραβιάζοντας τους διεθνείς ναυτικούς νόμους και αυξάνοντας τις περιφερειακές εντάσεις.

Η γειτνίαση του Νταλιάν με έθνη που είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ σημαίνει ότι ένα μεγάλο αεροδρόμιο στην πόλη θα μπορούσε να προσαρμοστεί γρήγορα για στρατιωτική χρήση, προκαλώντας ανησυχίες για την ασφάλεια και περιπλέκοντας τις μακροπρόθεσμες προοπτικές του αεροδρομίου. Καθώς αυξάνονται οι εντάσεις μεταξύ της κομμουνιστικής Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών – με τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία να συσφίγγουν τους στρατιωτικούς δεσμούς τους με την Ουάσιγκτον – κάθε έργο μεγάλης κλίμακας σε αυτή την περιοχή εγείρει ερωτήματα σχετικά με το αν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τους στρατιωτικούς στόχους του ΚΚΚ.

Το 2011, η τοπική κυβέρνηση του Νταλιάν άρχισε να διεκδικεί θαλάσσιο χώρο για να δημιουργήσει ένα τεχνητό νησί για ένα νέο αεροδρόμιο. Μέχρι το 2024, σχεδόν όλες οι προσπάθειες ανάκτησης είχαν ολοκληρωθεί, με αποτέλεσμα την εμφάνιση ενός νησιού περίπου 12,4 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Με τιμή 4,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, θα διαθέτει έναν τερματικό σταθμό 2.953 τετραγωνικών χιλιομέτρων και τέσσερεις διαδρόμους προσγείωσης και απογείωσης. Οι αξιωματούχοι λένε ότι θα εξυπηρετεί 80 εκατομμύρια επιβάτες και θα διαχειρίζεται ένα εκατομμύριο τόνους φορτίου ετησίως, με την τελική ολοκλήρωση να έχει προγραμματιστεί για το 2035.

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί το Νταλιάν χρειάζεται ένα αεροδρόμιο αυτής της κλίμακας, ειδικά όταν το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της χώρας, το Διεθνές Αεροδρόμιο του Πεκίνου, εξυπηρέτησε περίπου 67 εκατομμύρια επιβάτες το 2024. Οι αριθμοί δεν βγαίνουν από οικονομικής άποψης. Πέρα από τα τεχνικά εμπόδια, οι οικονομικές προοπτικές του αεροδρομίου δεν είναι καθόλου σίγουρες. Η επαρχία Λιαονίνγκ, όπου βρίσκεται το Νταλιάν, είναι υπερχρεωμένη και διατρέχει υψηλό κίνδυνο χρεοκοπίας. Εν τω μεταξύ, η δημοτικότητα των σιδηροδρόμων υψηλής ταχύτητας έχει μειώσει την ανταγωνιστικότητα των αεροπορικών ταξιδιών.

Ο Τενγκ Φέι, μέλος της Εθνικής Επιτροπής Ανάπτυξης και Μεταρρυθμίσεων της Κίνας, δήλωσε στα κινεζικά μέσα ενημέρωσης ότι η επιβίωση του αεροδρομίου θα εξαρτηθεί από το αν θα αναγκαστούν οι κοντινές πόλεις – ή ακόμη και η περιοχή Πεκίνου-Τιαντζίν-Χεμπέι – να βασίζονται στο Νταλιάν ως κόμβο. Το κατά πόσον αυτό συμβαίνει ή είναι εφικτό παραμένει αβέβαιο.

Τα υπεράκτια αεροδρόμια αντιμετωπίζουν συχνά μοναδικές τεχνικές και οικολογικές προκλήσεις. Η τοποθεσία του Νταλιάν αντιμετωπίζει πιθανά προβλήματα καθίζησης του εδάφους, που θέτουν σοβαρούς κινδύνους για τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια και λειτουργία. Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις προκαλούν επίσης ανησυχία. Ένα παρόμοιο έργο στη Σανυά, στο νησί Χαϊνάν, κατέστρεψε κοραλλιογενείς υφάλους και έβλαψε απειλούμενα είδη, με αποτέλεσμα να επιβληθεί πρόστιμο 11 εκατομμυρίων δολαρίων και να απαιτηθεί οικολογική αποκατάσταση. Στο Νταλιάν, ωστόσο, παρόμοιοι φόβοι φαίνεται να επισκιάζονται από πολιτικούς και στρατιωτικούς παράγοντες. Οι κινεζικές αρχές διασκέδασαν τις ανησυχίες, λέγοντας ότι η κατασκευή θα έχει μικρή επίπτωση στους κοραλλιογενείς υφάλους και ότι θα ληφθούν προληπτικά μέτρα.

Για περισσότερο από μια δεκαετία, το ΚΚΚ έχει επενδύσει σε μεγάλο βαθμό σε μαζικά έργα μεταφορών. Πολλά από αυτά απέτυχαν να αποδώσουν τα υποσχόμενα οικονομικά ή κοινωνικά οφέλη, αντιθέτως είχαν σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον και τις ζωές των πολιτών. Για παράδειγμα:

• H Σιδηροδρομική Γραμμή Υψηλής Ταχύτητας Πεκίνο-Γκουανγκζού επικρίθηκε για το υψηλό κόστος λειτουργίας, την χαμηλή επιβατική κίνηση και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, όπως η υψηλή κατανάλωση ενέργειας και η τροποποίηση της γης.
• Η σιδηροδρομική σύνδεση Γκουανγκζού-Σεντζέν-Χονγκ Κονγκ, που υπέφερε από υπερβάσεις κόστους και καθυστερήσεις, έχει ασαφή οικονομικά οφέλη, σε σύγκριση με την καταστροφή των οικοτόπων και τη χρήση πόρων.
• Το Διεθνές Αεροδρόμιο Πεκίνο Ντασίνγκ -που κατασκευάστηκε για να ανακουφίσει τη συμφόρηση στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Πεκίνου- αμφισβητείται συχνά ως προς την οικονομική του αιτιολόγηση λόγω ανησυχιών για τη χρήση γης (εκτόπιση κατοίκων) και τις οικολογικές επιπτώσεις.
• Το φράγμα των Τριών Φαραγγιών, ενώ βοήθησε τις εσωτερικές πλωτές μεταφορές, εκτόπισε εκατομμύρια ανθρώπους, διατάραξε τα οικοσυστήματα και αύξησε τους γεωλογικούς κινδύνους.

Το αν το νέο υπεράκτιο αεροδρόμιο του Νταλιάν θα αποτελέσει θρίαμβο ή οικονομικό και περιβαλλοντικό άχθος εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως την οικονομική σκοπιμότητα, την οικολογική βιωσιμότητα και τους πιθανούς στρατιωτικούς στόχους. Μόνο ο χρόνος θα αποκαλύψει αν αυτό το τεράστιο εγχείρημα θα ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες ή αν θα προστεθεί στον κατάλογο των μεγαλεπήβολων [κατασκευαστικών] έργων της Κίνας που δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ αναλόγως.

Των Stephen Xia και Sean Tseng

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις των συγγραφέων και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Η δίκη του Τζίμι Λάι, ιδρυτή της φιλοδημοκρατικής εφημερίδας Apple Daily, σηματοδοτεί μια τραγική καμπή στην πρόσφατη ιστορία του Χονγκ Κονγκ. Το Χονγκ Κονγκ, που κάποτε ήταν ένας φάρος ελευθερίας υπό την υπόσχεση «μία χώρα, δύο συστήματα» (One Country, Two Systems-1C2S), έχει μετατραπεί σε μια πόλη που καταλαμβάνεται από αυταρχικό έλεγχο.

Η παρατεταμένη καθυστέρηση στη δίκη του Λάι για υποτιθέμενες παραβιάσεις του Νόμου περί Εθνικής Ασφάλειας (National Security Law-NSL) κορυφώθηκε τελικά με την ημερομηνία της δίκης που ορίστηκε για τις 20 Νοεμβρίου 2024. Σε ηλικία 76 ετών, διαβητικός και κρατούμενος σε απομόνωση χωρίς καμία επικοινωνία με τον έξω κόσμο, ο Λάι πρόκειται να δώσει τη δική του μαρτυρία.

Αυτή η δίκη δεν αφορά μόνο τη «φίμωση» μιας εφημερίδας- αφορά την αποτροπή του κόσμου να ακούσει την ιστορία του Τζίμι Λάι, ενός συμβόλου του αγώνα του Χονγκ Κονγκ για ελευθερία.

Όταν το Χονγκ Κονγκ παραδόθηκε στην Κίνα το 1997, η αρχή «μία χώρα, δύο συστήματα» σχεδιάστηκε για να διασφαλίσει ότι η πόλη θα διατηρούσε υψηλό βαθμό αυτονομίας, το δικό της νομικό σύστημα και τις αγαπημένες της ελευθερίες για τουλάχιστον 50 χρόνια.

Η ρύθμιση αυτή κατοχυρώθηκε στην Κοινή Διακήρυξη Κίνας-Βρετανίας, μια νομικά δεσμευτική διεθνή συνθήκη. Στο πλαίσιο του 1C2S, το Χονγκ Κονγκ άνθισε ως παγκόσμιος οικονομικός κόμβος με δυναμικό Τύπο, ισχυρό νομικό σύστημα και ενεργή κοινωνία των πολιτών. Το μοναδικό καθεστώς της πόλης της επέτρεψε να προσελκύσει  επιχειρήσεις και ταλέντα από όλο τον κόσμο, καθιστώντας την γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Τον Ιούνιο του 2020, το Πεκίνο επέβαλε στο Χονγκ Κονγκ τον νόμο περί εθνικής ασφάλειας, παρακάμπτοντας το νομοθετικό σώμα της πόλης. Ο νόμος αυτός ποινικοποιούσε την απόσχιση, την ανατροπή, την τρομοκρατία και τη σύμπραξη με ξένες δυνάμεις, με ποινές που περιλάμβαναν ισόβια κάθειρξη.

Ο NSL σηματοδότησε ένα σημαντικό σημείο καμπής, τερματίζοντας ουσιαστικά την αρχή του 1C2S. Οι ευρείς και ασαφείς ορισμοί του νόμου επέτρεπαν να θεωρηθεί παράνομο ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, δημιουργώντας μια ψυχρή επίδραση στην ελευθερία του λόγου, την ελευθερία του Τύπου και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι.

Το NSL δημιούργησε επίσης ένα νέο γραφείο ασφαλείας στο Χονγκ Κονγκ, το οποίο στελεχώθηκε από προσωπικό ασφαλείας της ηπειρωτικής Κίνας, και τους έδωσε σαρωτικές εξουσίες για να λειτουργούν χωρίς εποπτεία.

Το άρθρο 23 του Βασικού Νόμου του Χονγκ Κονγκ επιβάλλει στην πόλη να θεσπίσει τη δική της νομοθεσία για την εθνική ασφάλεια. Προηγούμενες προσπάθειες για την ψήφιση τέτοιων νόμων αντιμετωπίστηκαν με μαζικές δημόσιες διαμαρτυρίες, κυρίως το 2003, όταν μισό εκατομμύριο άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, κατέβηκαν στους δρόμους, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να αποσύρει το προτεινόμενο νομοσχέδιο.

Η NSL, που επιβλήθηκε απευθείας από το Πεκίνο, ουσιαστικά παρέκαμψε την ανάγκη του Χονγκ Κονγκ να θεσπίσει τους δικούς του νόμους βάσει του άρθρου 23. Η νομοθεσία αυτή τέθηκε τελικά σε ισχύ στις 23 Μαρτίου 2024, μετά από δύο δεκαετίες αντίστασης του λαού του Χονγκ Κονγκ.

Ο Λάι, μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης και ιδρυτής της φιλοδημοκρατικής εφημερίδας Apple Daily, έχει γίνει σύμβολο αντίστασης ενάντια στον εντεινόμενο αυταρχισμό στο Χονγκ Κονγκ. Η ειλικρινής κριτική του Λάι στην κινεζική κυβέρνηση και η ακλόνητη υποστήριξή του στη δημοκρατία τον έκαναν στόχο των αρχών.

Ο Λάι κρατείται σε απομόνωση, στερούμενος επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Παρά τις σκληρές αυτές συνθήκες, παραμένει αποφασισμένος και έτοιμος να δώσει τη δική του κατάθεση στη δίκη του που έχει προγραμματιστεί για τις 20 Νοεμβρίου 2024.

Οι παρατεταμένες καθυστερήσεις και οι διαδικαστικές παρατυπίες στη δίκη του αναδεικνύουν τη συμβιβασμένη κατάσταση του δικαστικού συστήματος του Χονγκ Κονγκ.

Διεθνείς παρατηρητές και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταδικάσει τη δίκη ως πολιτικά υποκινούμενη και ως μια απροκάλυπτη προσπάθεια φίμωσης των διαφωνούντων.

Η εφαρμογή του NSL και η εφαρμογή του άρθρου 23 του βασικού νόμου έχουν αλλάξει ριζικά το Χονγκ Κονγκ.

Η άλλοτε ακμάζουσα κοινωνία των πολιτών της πόλης έχει αποδεκατιστεί, με τους ακτιβιστές και τις οργανώσεις να αντιμετωπίζουν συνεχή παρενόχληση και εκφοβισμό.

Ο Τύπος, που κάποτε ήταν ένας από τους πιο ελεύθερους στην Ασία, λειτουργεί τώρα υπό αυστηρούς περιορισμούς, με τους δημοσιογράφους να ασκούν αυτολογοκρισία για να αποφύγουν τη δίωξη.

Το δικαστικό σώμα, που από καιρό θεωρούνταν προπύργιο της αυτονομίας του Χονγκ Κονγκ, δέχεται αυξανόμενες πιέσεις. Οι δικαστές σε υποθέσεις NSL επιλέγονται από τον επικεφαλής της διοίκησης της πόλης και υποκινούμενο από το Πεκίνο, γεγονός που εγείρει ανησυχίες για την ανεξαρτησία τους.

Το κράτος δικαίου, ακρογωνιαίος λίθος της επιτυχίας του Χονγκ Κονγκ, έχει υπονομευθεί, με τις νομικές διαδικασίες να χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο ως εργαλεία πολιτικής καταστολής.

Ο πολιτικός και οικονομικός αντίκτυπος αυτών των αλλαγών ήταν επίσης σημαντικός. Οι ξένες επιχειρήσεις και οι επενδυτές, που προσελκύονται από τη σταθερότητα και το κράτος δικαίου του Χονγκ Κονγκ, επανεξετάζουν την παρουσία τους στην πόλη. Η αβεβαιότητα που δημιουργήθηκε από το NSL και η διάβρωση των ελευθεριών έχει οδηγήσει σε μείωση της εμπιστοσύνης των επενδυτών και σε πιθανή έξοδο ταλέντων.

Η ολοκληρωτική κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ, υπό την επιρροή του Πεκίνου, φοβάται την ιστορία του Τζίμι Λάι, επειδή συμβολίζει τον αγώνα για ελευθερία και δημοκρατία απέναντι στον αυξανόμενο αυταρχισμό. Το αφήγημα του Λάι είναι μια ιστορία ανθεκτικότητας, θάρρους και ακλόνητης δέσμευσης στις αρχές της ελευθερίας του λόγου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ως κάποιος που γνωρίζει τον Λάι για πάνω από τρεις δεκαετίες, μπορώ προσωπικά να βεβαιώσω ότι είναι ένας άνθρωπος με ακλόνητη ακεραιότητα και θάρρος, που δεν φοβάται να πει την αλήθεια και είναι ακλόνητος υπέρμαχος της ελευθερίας. Ο Λάι αντιπροσωπεύει το πνεύμα της αντίστασης ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς. Η συνεχιζόμενη ανυπακοή του, ακόμη και μπροστά σε σοβαρές διώξεις, αποτελεί έμπνευση για άλλους που εκτιμούν την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Η δίκη και η κατάθεση του Λάι προσελκύουν σημαντική διεθνή προσοχή.

Αυτός ο έλεγχος ασκεί πίεση στην κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ και αποκαλύπτει στην παγκόσμια κοινότητα την έκταση της καταστολής της. Η ιστορία του Λάι αναδεικνύει το ηθικό πλεονέκτημα του φιλοδημοκρατικού κινήματος στο Χονγκ Κονγκ. Έρχεται σε έντονη αντίθεση με τα δρακόντεια μέτρα που χρησιμοποιούν οι αρχές για να καταπνίξουν την αντιφωνία, υπονομεύοντας έτσι τη νομιμότητα του καθεστώτος.

Η βίαιη μετατροπή του Χονγκ Κονγκ από φάρο ελευθερίας και αυτονομίας σε πόλη υπό αυστηρό αυταρχικό έλεγχο είναι μια τραγωδία με βαθιές επιπτώσεις. Η αθέτηση της υπόσχεσης «μία χώρα, δύο συστήματα» έχει αφήσει βαθιά σημάδια στην ταυτότητα της πόλης και στην αίσθηση ασφάλειας των κατοίκων της.

Η δίκη του Λάι αποτελεί μια έντονη υπενθύμιση του κόστους της αντιφωνίας στο σημερινό Χονγκ Κονγκ. Αποτελεί σύμβολο του ευρύτερου αγώνα για ελευθερία και δημοκρατία απέναντι στον αυξανόμενο αυταρχισμό. Η αποφασιστικότητα των αρχών να «φιμώσουν» την κατάθεση του Λάι υπογραμμίζει το φόβο τους για τη δύναμη της ιστορίας του.

Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, οι κάτοικοι του Χονγκ Κονγκ συνεχίζουν να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους και την πόλη τους. Το σθένος και η αποφασιστικότητά τους προσφέρουν μια αχτίδα ελπίδας σε ένα κατά τα άλλα σκοτεινό κεφάλαιο της ιστορίας του Χονγκ Κονγκ. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να παραμείνει σε επαγρύπνηση και υποστήριξη, διασφαλίζοντας ότι η ιστορία του Χονγκ Κονγκ και ο αγώνας του για ελευθερία δεν θα ξεχαστούν.

Προτού μπορέσουμε να δούμε το φως, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το σκοτάδι με αποφασιστικότητα. Ας προσευχηθούμε όλοι για τον Λάι και το Χονγκ Κονγκ.

Του Edward Chin

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσινγκτον στις 10 Ιουλίου, τα κράτη-μέλη συμμετείχαν αμετάκλητα στην αντιμετώπιση του τυχοδιωκτισμού της κομμουνιστικής Κίνας σε όλο τον κόσμο, δηλώνοντας και προσδιορίζοντας το Πεκίνο ως τον υποκινητή και υποστηρικτή της Ρωσίας.

Αυτή ήταν μια εξαιρετική κίνηση από το ΝΑΤΟ, το οποίο, μέχρι σήμερα, ήταν επιφυλακτικό σε θέματα Κίνας και ονομαστικά εμπλεκόμενο εκτός της άμεσης ευρωπαϊκής περιοχής με εξαιρέσεις, όπως η εμπλοκή στο Αφγανιστάν που έγινε με εντολή των Ηνωμένων Εθνών, όχι απαραίτητα με επίκληση του «Άρθρου 5», όπου μια επίθεση σε ένα [από τα κράτη-μέλη] είναι επίθεση.

Στο σημείο 26 του ανακοινωθέντος της 10ης Ιουλίου 2024, το ΝΑΤΟ ήταν σαφές ως προς την άποψή του για τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ): «Η ΛΔΚ έχει καταστεί αποφασιστικός αρωγός του πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας μέσω της λεγόμενης εταιρικής σχέσης ‘χωρίς όρια’ και της ευρείας κλίμακας υποστήριξής της προς τη ρωσική αμυντική βιομηχανική βάση. Αυτό αυξάνει την απειλή που αποτελεί η Ρωσία για τους γείτονές της και για την ευρωατλαντική ασφάλεια».

Το ΝΑΤΟ έχει καθορίσει μια κόκκινη γραμμή και δεν υπάρχει πλέον μεγάλη αμφιβολία ότι το μπλοκ θεωρεί τη ΛΔΚ ως υποκινητή των παγκόσμιων εντάσεων και συγκρούσεων.

 

Η Κίνα αναγνωρίζεται ως ο λόγος που η Ρωσία παραμένει ακόμα όρθια

«Καλούμε τη ΛΔΚ, ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών με ιδιαίτερη ευθύνη για την προάσπιση των σκοπών και των αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, να σταματήσει κάθε υλική και πολιτική υποστήριξη στην πολεμική προσπάθεια της Ρωσίας. Αυτό περιλαμβάνει τη μεταφορά υλικών διπλής χρήσης, όπως εξαρτήματα όπλων, εξοπλισμό και πρώτες ύλες που χρησιμεύουν ως εφόδια για τον αμυντικό τομέα της Ρωσίας. Η ΛΔΚ δεν μπορεί να επιτρέψει τον μεγαλύτερο πόλεμο στην Ευρώπη στην πρόσφατη ιστορία χωρίς αυτό να επηρεάσει αρνητικά τα συμφέροντα και τη φήμη της».

Σε απάντηση, ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι αντέδρασε και χαρακτήρισε τις δηλώσεις του ΝΑΤΟ «αβάσιμες κατηγορίες». Προειδοποίησε το ΝΑΤΟ να μην δημιουργήσει ένταση με το Πεκίνο.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής πυρομαχικών πυροβολικού των 152 και 122 χιλιοστών, πυρομαχικών πολυβόλων 7,62×39, μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ανταλλακτικών για όλα τα ρωσικά αεροσκάφη, πυραύλων και άλλου ζωτικού πολεμικού υλικού που χρειάζεται η Ρωσία για να συνεχίσει την πολεμική προσπάθεια στην Ουκρανία. Κανείς άλλος δεν κατασκευάζει τον κοινό εξοπλισμό, τα πυρομαχικά και τις προμήθειες που χρειάζεται η Ρωσία.

Η βοήθεια που παρείχε η Κίνα στη Ρωσία ήταν τεράστια, σύμφωνα με τη διευθύντρια της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Άβριλ Χέινς.

Το Ιράν και η Βόρεια Κορέα αποτελούν μέρος αυτού του «δορυφόρου» της αμυντικής βιομηχανικής παραγωγής και παρέχουν μεγάλη υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένης της ευκαιρίας για την Κίνα να προσποιείται ότι δεν εμπλέκεται. Ακόμα, τα μηχανολογικά εργαλεία και οι πόροι παραγωγής και η τεχνογνωσία σε αυτές τις κινεζικές «αποικίες» παρέχονται από Κινέζους συμβούλους.

 

Κινεζικά πλοία διέρχονται από αμερικανικό έδαφος- το Πεκίνο στέλνει στρατεύματα στην Ευρώπη

Η δήλωση του ΝΑΤΟ βασίστηκε στην ανησυχία ότι το κινεζικό καθεστώς εμπλέκεται άμεσα στις υποθέσεις των κρατών μελών του ΝΑΤΟ. Το Πεκίνο δεν έχασε πολύ χρόνο, προσθέτοντας σε αυτή την αντίληψη δύο προκλητικές ενέργειες.

Σχεδόν αμέσως μετά τη δημοσίευση της δήλωσης του ΝΑΤΟ για την Κίνα, ναυτικές δυνάμεις του Ναυτικού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (People’s Liberation Army Navy-PLAN) πραγματοποίησαν «αθώα διέλευση» μέσω αμερικανικού εδάφους, των Αλεούτιων Νήσων. Τέσσερα πλοία της PLAN πέρασαν από δύο σημεία των εν λόγω νήσων και στη συνέχεια αναχώρησαν.

Η «αθώα διέλευση» ορίζεται στο άρθρο 19 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και επιτρέπεται με ορισμένους περιορισμούς. Το PLAN είναι πονηρό και ξεπερνά το όριο του άρθρου 2(δ) της Σύμβασης, το οποίο απαγορεύει τις διελεύσεις για λόγους προπαγάνδας.

Σε μια από τις πρώτες παρουσίες της κινεζικής στρατιωτικής ισχύος απευθείας στην Ευρώπη και στην άμεση ζώνη μάχης στην Ουκρανία, η Κίνα ανέπτυξε μια Ειδική Ομάδα Επιχειρήσεων στη Λευκορωσία στα μέσα Ιουλίου για να υποστηρίξει την άσκηση «Eagle Assault 2024». Η Λευκορωσία υπήρξε πρωταρχικό ορμητήριο και επιχειρησιακή βάση για τις ρωσικές δυνάμεις που διεξάγουν πόλεμο στην Ουκρανία και είναι το πλησιέστερο σημείο στο υπό ρωσική κατοχή κυρίαρχο έδαφος του Καλίνινγκραντ στη Βαλτική Θάλασσα.

Μια σοβαρή ανησυχία είναι ότι η Ρωσία θα μπορούσε να περάσει από το «πιο επικίνδυνο μέρος της Γης» – το χάσμα Σουβάλκι – για να δημιουργήσει μια χερσαία γέφυρα μέσω πολωνικών και λιθουανικών εδαφών προς το Καλίνινγκραντ. Αυτό θα προκαλούσε ευρεία σύγκρουση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η κινεζική αποστολή ήταν ένα στρατηγικό μήνυμα. Μπορεί να βρίσκονται εκεί για να υποστηρίξουν μια τέτοια ρωσική ώθηση σε μια προσπάθεια να επαναλάβουν -αυτή τη φορά με επιτυχία- την τολμηρή αλλά τελικά αποτυχημένη ρωσική επιδρομή στο αεροδρόμιο του Γοστόμελ τις πρώτες ημέρες του πολέμου στην Ουκρανία.

 

4 ασιατικά έθνη πλησιάζουν περισσότερο στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ

Αποτέλεσμα της διάσκεψης του ΝΑΤΟ ήταν η αναβάθμιση τεσσάρων χωρών σε κράτη-εταίρους του ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε «ενισχυμένο πολιτικό διάλογο και δέσμευση» με την Αυστραλία, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και τη Νέα Ζηλανδία. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα έθνη αυτά βρίσκονται σε μια πορεία όπως η Σουηδία και η Φινλανδία για να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ ως πλήρεις εταίροι, αλλά η αναβαθμισμένη σχέση τους με το ΝΑΤΟ είναι ένα στρατηγικό αντί-μήνυμα προς το κινεζικό καθεστώς. Τα τέσσερα έθνη εξέδωσαν ένα ανακοινωθέν με το οποίο επέπλητταν τη Βόρεια Κορέα λόγω της εξάρτησής της από την Κίνα για εργαλειομηχανές και εργοστασιακό εξοπλισμό, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια αιχμή προς το Πεκίνο.

«Η Νέα Ζηλανδία, η Ιαπωνία, η Δημοκρατία της Κορέας [Νότια Κορέα] και η Αυστραλία καταδικάζουν έντονα την παράνομη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας [Βόρεια Κορέα], η οποία υπονομεύει την ειρήνη και τη σταθερότητα τόσο στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού όσο και στην ευρωπαϊκή περιοχή», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, έθεσε έναν ακόμη δείκτη με στόχο το κινεζικό καθεστώς λέγοντας: «Πρέπει να συνεργαστούμε ακόμη πιο στενά για να διατηρήσουμε την ειρήνη και να προστατεύσουμε τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. […] Η ασφάλειά μας δεν είναι περιφερειακή. Είναι παγκόσμια».

Η αποφασιστικότητα του ΝΑΤΟ στην αντιμετώπιση των παγκόσμιων προσπαθειών της κακόβουλης εκστρατείας της κομμουνιστικής Κίνας έχει πλέον εδραιωθεί.

 Του John Mills

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Ένα αυστραλιανό δικαστήριο είπε στην κυβερνητική επιτροπή eSafety (για την ασφαλή και υπεύθυνη χρήση της τεχνολογίας) ότι ο Ήλον Μασκ έχει δίκιο: Μια και μόνη χώρα δεν μπορεί να επιβάλει λογοκρισία σε όλον τον κόσμο. Η εταιρεία X , παλαιότερα γνωστή ως Twitter, πρέπει να υπακούει στις εθνικές νομοθεσίες, αλλά όχι σε μία παγκόσμια.

Ο Μασκ είχε κερδίσει μια παρόμοια μάχη και στη Βραζιλία, όπου ένας δικαστής ζήτησε όχι μόνο εθνική απαγόρευση, αλλά και παγκόσμια. Η Χ αρνήθηκε και κέρδισε. Προς το παρόν.

Αυτό εγείρει ένα σοβαρό ερώτημα: Πόσο μεγάλη είναι η απειλή για αυτούς τους παγκόσμιους κυβερνητικούς θεσμούς;

Ονειροπόλοι, ανόητοι και συχνά τρομακτικοί διανοούμενοι ονειρεύονται μια παγκόσμια κυβέρνηση εδώ και αιώνες. Εάν είστε αρκετά πλούσιοι και έξυπνοι, η ιδέα φαίνεται σαν ένας αιώνιος πειρασμός. Η λίστα των υποστηρικτών περιλαμβάνει άτομα που, παρεμπιπτόντως, έκαναν αξιοσημείωτες συνεισφορές: Άλμπερτ Αϊνστάιν, Ισαάκ Ασίμοφ, Γουόλτερ Κρονκάιτ, Μπάκμινστερ Φούλερ και πολλοί άλλοι.

Συχνά, το όνειρο ζωντανεύει μετά από συνθήκες όπως ο πόλεμος και η κατάθλιψη. Ή μια πανδημική περίοδος όπως αυτή που μόλις περάσαμε. Η χρήση της «παραπληροφόρησης» για διασυνοριακές δοκιμές της παγκόσμιας κυβερνητικής ισχύος έχει σκοπό να αναπτύξει μια νέα στρατηγική διακυβέρνησης – γενικά μια στρατηγική που παραγνωρίζει τον εθνικό έλεγχο υπέρ του παγκόσμιου ελέγχου.

Αυτό ήταν πάντα το όνειρο. Στην ιστορία, για παράδειγμα, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γίναμε μάρτυρες της δημιουργίας της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία ήταν πρόδρομος των Ηνωμένων Εθνών, μετά από παρότρυνση του Αμερικανού προέδρου Γούντροου Ουίλσον. Και τα δύο θεωρήθηκαν από την τάξη των διανοούμενων ως απαραίτητα δομικά στοιχεία για αυτό που πραγματικά ήθελαν – ένα δεσμευτικό παγκόσμιο κράτος.

Δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας. Είναι αυτό που είπαν και αυτό που ήθελαν.

Το 1919, ο Χ.Τζ. Γουέλς, εμπνευσμένος από τη Λέγκα, ήταν τόσο ενθουσιασμένος με την ιδέα που έγραψε μια σαρωτική επανερμηνεία της παγκόσμιας ιστορίας, που εκτείνεται από τον 9 αιώνα π.Χ. μέχρι σήμερα, με τον τίτλο «Το περίγραμμα της ιστορίας».

Ο σκοπός του βιβλίου ήταν να ανατρέψει τη δημοφιλή συντηρητική θεωρία του προηγούμενου αιώνα, η οποία αντιμετώπιζε την ιστορία ως μια ιστορία ολοένα αυξανόμενης ελευθερίας για τα άτομα και χωρίς ισχυρά κράτη. Ο Γουέλς τη μετέτρεψε σε μια ιστορία φυλών που μετατράπηκαν σε έθνη και μετά σε περιοχές, με τους ανθρώπους να έχουν όλο και λιγότερη εξουσία και τους δικτάτορες και τους σχεδιαστές να έχουν όλο και περισσότερη. Σκοπός του ήταν να αναφέρει και να υπερασπιστεί αυτό ακριβώς.

Ήταν ένα τεράστιο μπεστ σέλερ, σε μια εποχή που είχε ακόρεστη δίψα για βιβλία, καθώς είχαν γίνει προσιτά, και υπήρχε ένα φλέγον αίτημα για καθολική εκπαίδευση. Η διατριβή του Γουέλς, αν και πολύτιμη από ορισμένες ιστορικές απόψεις, ήταν πραγματικά παράδοξη. Οραματίστηκε ένα μελλοντικό παγκόσμιο κράτος που θα κυβερνάται από μια μικρή ελίτ ευφυών ανθρώπων που θα σχεδίαζαν όλες τις οικονομίες, τις ροές πληροφοριών, τα μεταναστευτικά πρότυπα και τα συστήματα διακυβέρνησης, συντρίβοντας τις εθνικές φιλοδοξίες, την ελεύθερη πρωτοβουλία, τις παραδόσεις και τα συντάγματα.

Ήταν τρελό και δεν συνέβη πραγματικά. Αλλά μέσα σε μια συγκεκριμένη τάξη διανοουμένων, οι κινήσεις για την υλοποίησή του δεν σταμάτησαν ποτέ. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γίναμε μάρτυρες παρόμοιων προσπαθειών, με τον ΟΗΕ να είναι μόνο μία από αυτές. Στη συμφωνία που συνήφθη στο Bretton Woods το 1944, δημιουργήθηκαν η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), τα οποία θεωρήθηκαν ως η βάση ενός παγκόσμιου μηχανισμού σχεδιασμού, μαζί με ένα νέο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα.

Ούτε αυτό λειτούργησε.

Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα κατέληξαν να είναι καλά χρηματοδοτούμενα ιδρύματα για την ελίτ των ακαδημαϊκών, αλλά δεν αποτελούσαν πραγματικά την οικονομική βάση ενός παγκόσμιου κράτους. Ο ΟΗΕ, από την πλευρά του, έχει απογοητεύσει πολλούς.

Οι προσπάθειες για τη διαχείριση του παγκόσμιου εμπορίου υλοποιήθηκαν τελικά στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, αλλά αυτός ο μηχανισμός έχει αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό άβουλος και ανίκανος να ανακόψει τη ριζική ανατροπή του ελεύθερου εμπορίου που λαμβάνει χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια.

Σήμερα, κανένα έθνος δεν φοβάται πραγματικά αυτήν την οντότητα. Η κίνηση για την ενοποίηση της Ευρώπης προωθήθηκε ως φιλελεύθερο κίνημα για να εμπνεύσει τη συνεργασία στο εμπόριο και τα ταξίδια και να καταστήσει δυνατή την οικονομική συνεργασία. Αλλά αυτή ήταν μόνο η επιφάνεια.

Στην πραγματικότητα, η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιπροσωπεύει τη δημιουργία μιας μικρογραφειοκρατίας στις Βρυξέλλες, η οποία θα έπρεπε να υπερκεράσει την κυριαρχία των εθνών και να επιβάλει ένα νέο κεντρικό κράτος στην Ευρώπη, και η οποία, στην πραγματικότητα, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Είναι ένα πείραμα στον κυβερνητικό σχεδιασμό σε περιφερειακό επίπεδο.

Η Βρετανία ήταν πάντα ένα διστακτικό μέλος, αλλά όταν οι χειρότεροι φόβοι της έγιναν πραγματικότητα, ο κόσμος ψήφισε την αποχώρησή της. Το αποτέλεσμα ήταν το Brexit, ένα πολιτικό κίνημα που τρόμαξε τις ελίτ σε όλον τον κόσμο. Είδαν σχέδια δεκαετιών να καταρρέουν. Ο Μπόρις Τζόνσον έγινε ο πρωθυπουργός με το καθήκον να εφαρμόσει το Brexit, αλλά η κυβέρνησή του καταπολεμήθηκε σε κάθε βήμα. Τελικά, η πανδημία COVID-19 ανέτρεψε ολόκληρη την εντολή.

Ένας τρόπος για να κατανοήσουμε την απάντηση στην πανδημία COVID-19 είναι να θεωρήσουμε την πανδημία ως ένα νέο πείραμα παγκόσμιας διακυβέρνησης, ως έναν τρόπο για τις ελίτ να μεταδώσουν σε ολόκληρο τον πλανήτη ότι μπορούν να επιτύχουν παγκόσμια συνεργασία όταν το θελήσουν.

Σχεδόν σε όλα τα έθνη, η απάντηση ήταν η ίδια ως προς το χρονοδιάγραμμα και το πρωτόκολλο. Η κοινωνική απόσταση ήταν παντού, αλλά και οι μάσκες. Η απαγόρευση των συγκεντρώσεων, περιλαμβανομένων των θρησκευτικών συγκεντρώσεων, μαζί με ανόητα σχέδια όπως οι μονόδρομοι διάδρομοι στα σούπερ μάρκετ, είχαν επιβληθεί παντού. Τα συνθήματα («Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό») και η σήμανση (πλύνετε τα χέρια σας, κρατήστε αποστάσεις, φορέστε μάσκες κλπ) ήταν επίσης κοινά.

Ήταν τρομακτικό στο έπακρο, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως συνέβησαν όλα ταυτόχρονα, αν και σίγουρα γνωρίζαμε ότι υπήρχαν τεράστιες ημισφαιρικές διαφορές στον τρόπο εξάπλωσης των παθογόνων του αναπνευστικού. Κάτι που είναι πρόβλημα στη Νέα Υόρκη, μπορεί να μην είναι στο Σίδνεϊ. Γιατί έγιναν όλα ταυτόχρονα; Το μήνυμα φαινόταν να είναι το εξής: αυτό κάνουμε σε μια πανδημία.

Αυτό που δεν είπαν σε κανέναν είναι ότι τίποτα από αυτά δεν συνιστούσε «μέτρο κοινής λογικής για τη δημόσια υγεία», αλλά πως ήταν ένα πείραμα χωρίς προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία.

Τα προληπτικά μέτρα που εφαρμόστηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας – πολλά από τα οποία ήταν παράλογα – δεν είχαν δοκιμαστεί ποτέ πριν.

Υπήρχε ένα μήνυμα πίσω από την όλη προσπάθεια: Είμαστε η κυβέρνηση και κυβερνάμε τον κόσμο και η δυσαρέσκειά του μάς είναι αδιάφορη.

Κατά συνέπεια, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) πήρε τη σκυτάλη για να παροτρύνει τα έθνη του κόσμου να εγκαταλείψουν την κυριαρχία τους και να συμφωνήσουν να εφαρμόσουν τα ίδια πρωτόκολλα όποτε το ζητά ο ΠΟΥ. Ο ΠΟΥ θέλει να εγκρίνει μια Συνθήκη για τις μελλοντικές πανδημίες και αναζητά υπογράφοντες ανά τον πλανήτη.

Στην αρχή, φαινόταν εύκολο, αλλά αναλύοντας τη σκληρή απάντηση στην πανδημία του COVID-19, αποδεικνύεται ότι η επιβολή μιας τέτοιας συμφωνίας δεν είναι τόσο εύκολο να επιτευχθεί.

Η ομάδα REPPARE άρχισε να εξετάζει εξονυχιστικά αυτήν τη συμφωνία και τις τροποποιήσεις και είδε ότι όλα βασίζονται σε ελαττωματικές εγκαταστάσεις, στραβή σκέψη και δημοσιονομική σπατάλη. Οι κυβερνήσεις σε όλον τον κόσμο απορρίπτουν τώρα κατηγορηματικά την πρόταση να εγκαταλείψουν τον εθνικό έλεγχο.

Φαίνεται ότι, πλέον, κινδυνεύει η συμφωνία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Αρχίζουμε μάλιστα να βλέπουμε κινήσεις προς την πλήρη αποχώρηση από τον ΠΟΥ, όπως επιχείρησε να κάνει ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ το 2017.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σήμερα λειτουργεί μια αρχόμενη παγκόσμια κυβέρνηση. Έχει τεράστια επιρροή στα μέσα ενημέρωσης, την τεχνολογία και τη λειτουργία του Διαδικτύου. Διαχειρίζεται τις παγκόσμιες ροές χρήματος και τις τιμές των περιουσιακών στοιχείων. Στοχεύει στη μείωση της εθνικής κυριαρχίας και καθιστά αδύνατη την επικράτηση της βούλησης των ψηφοφόρων σε οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα.

Αυτή η νεοσύστατη κυβέρνηση αποτελείται από μεγάλες και καλά χρηματοδοτούμενες ελίτ, που ακροβατούν μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και λειτουργούν μέσω ιδρυμάτων και μη κυβερνητικών οργανώσεων. Είναι εντελώς αποκομμένη από τις δημοκρατικές διαδικασίες.

«Τίποτα πιο καταστροφικό δεν θα μπορούσε να συμβεί στον τομέα των διεθνών οικονομικών σχέσεων από την υλοποίηση τέτοιων σχεδίων», έγραφε ο Λούντβιχ φον Μίζες το 1944.

«Θα χώριζε τα έθνη σε δύο ομάδες – αυτούς που εκμεταλλεύονται και αυτούς που τους εκμεταλλεύονται· αυτούς που περιορίζουν την παραγωγή και εφαρμόζουν μονοπωλιακές τιμές και αυτούς που αναγκάζονται να πληρώνουν μονοπωλιακές τιμές. Θα προκαλούσε δυσεπίλυτες συγκρούσεις συμφερόντων και θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε νέους πολέμους.»

Με άλλα λόγια, όπως όλες οι κυβερνητικές ενέργειες, τα αποτελέσματα μιας παγκόσμιας κυβέρνησης θα κατέληγαν στο αντίθετο από τις υποσχέσεις: όχι ειρήνη αλλά πόλεμος, όχι ευημερία αλλά φτώχεια, όχι υγεία αλλά ασθένεια, όχι καλύτερο περιβάλλον αλλά χειρότερο. Θα ήταν μια φυλακή για τον κόσμο και θα ήταν εντελώς ανεφάρμοστη. Οι άνθρωποι πρέπει να έχουν επίγνωση του τι συμβαίνει και να αντιδρούν κάθε φορά που μπορούν να το κάνουν.

Για αυτόν τον λόγο, θα πρέπει να χαιρόμαστε κάθε φορά που οι παγκόσμιες κυβερνητικές επιβολές, όπως η λογοκρισία, βιώνουν οπισθοδρόμηση. Η κυβέρνηση ως οντότητα προκαλεί αρκετά προβλήματα. Μια ενιαία κυβέρνηση που θα κυβερνά όλες τις χώρες θα κατέστρεφε ό,τι έχει απομείνει από τον πολιτισμό.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις των Epoch Times.

Του Jeffrey A. Tucker

Επιμέλεια: Βαλεντίνα Λισάκ & Αλία Ζάε

Η Κίνα πάντα προειδοποιεί για τα χτυπήματά της – ακόμα κι αν δεν έχετε ιδέα πότε θα χτυπήσει.

Ο ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, είπε στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, τον περασμένο Νοέμβριο στο Σαν Φρανσίσκο ότι το να μιλάνε για την Ταϊβάν ήταν καλό, αλλά δεν θα περίμενε για πάντα.

Πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου στην Ταϊβάν, το Πεκίνο προειδοποίησε ότι ήταν μια επιλογή μεταξύ ειρήνης και ευημερίας ή πολέμου και παρακμής. Ψηφίστε λοιπόν την Κουομιντάγκ. Αλλά οι περισσότεροι Ταϊβανέζοι δεν το έκαναν.

Η άσκηση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας (PLA), Joint Sword 2024A, τον Μάιο είχε σκοπό να «τιμωρήσει» την Ταϊβάν για την απερισκεψία των ψηφοφόρων της στην επιλογή της μοίρας τους – και σύμφωνα με πληροφορίες, θα ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες ασκήσεις.

Ο υπουργός Άμυνας της Κίνας ήταν αδιάλλακτος στον πρόσφατο διάλογο Shangri-La για την Ταϊβάν (και για οτιδήποτε άλλο). Δεν το έκανε τυχαία.

Οι αναλυτές έχουν προτείνει μια σειρά από σενάρια για το πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν τα χτυπήματα, συμπεριλαμβανομένου του αποκλεισμού της Ταϊβάν, της κατάληψης υπεράκτιων νησιών της Ταϊβάν ή μιας συνολικής επίθεσης για την κατάληψη ολόκληρης της Ταϊβάν.

Υπάρχουν επιχειρήματα για όλα αυτά και είναι συνετό να προετοιμαστούμε για το χειρότερο σενάριο.

Τι έδειξε ο PLA στις πρόσφατες ασκήσεις;

Ο PLA εκπαιδεύει όλες τις «μυϊκές ομάδες» και θα κάνει περισσότερα στις στρατιωτικές ασκήσεις Joint Sword των φάσεων Β, Γ και Δ που λέγεται ότι έχουν προγραμματιστεί.

Ο κινεζικός στρατός «ακονίζει» τις δεξιότητες κοινών επιχειρήσεων και αναπτύσσει συγκεκριμένες ικανότητες: πυραύλων, ναυτικών, αεροπορικών, εδάφους, επιμελητείας, κυβερνοχώρου, ηλεκτρονικών, συλλογή πληροφοριών, στόχευση κ.λπ. Ο PLA αυξάνει την επιχειρησιακή (και ψυχολογική) πίεση στην Ταϊβάν και αξιολογεί την απάντηση από την Ταϊπέι και, κυρίως, την Ουάσιγκτον.

Το PLA βρίσκεται στο σημείο όπου μπορεί να περάσει από ασκήσεις σε «πραγματική δράση» σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα – εάν ληφθεί μια πολιτική απόφαση για αυτό.

Αυτή η τελευταία άσκηση, λένε κάποιοι, ξεκίνησε ξαφνικά σε μόλις 45 λεπτά.

Και η ιδέα ότι υπάρχει μια «περίοδος χάριτος» 10 ετών (όπως είπε ο απόστρατος ναύαρχος Τζέιμς Σταυρίδης πριν από μερικούς μήνες) προτού ο PLA είναι έτοιμος να πολεμήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες -κάτι που θα μπορούσε να συμβεί εάν η Κίνα επιτεθεί στην Ταϊβάν- είναι ευσεβής πόθος.

Φυσικά, είναι δύσκολο να αξιολογηθούν πλήρως οι δυνατότητες του PLA, καθώς οι Κινέζοι αναφέρουν μόνο θετικές πτυχές, δεν υπάρχει κάλυψη από ξένο ή ελεύθερο τύπο και οι ασκήσεις δεν παρακολουθούνται από ξένους στρατιωτικούς παρατηρητές.

Αλλά η μεγαλύτερη αδυναμία είναι ότι ο PLA δεν έχει πραγματοποιήσει ποτέ κοινές επιχειρήσεις στη σύγχρονη εποχή ούτε έχει πολεμήσει σε πραγματικό πόλεμο. Ο πόλεμος είναι πάντα πιο περίπλοκος από τις στρατιωτικές ασκήσεις, γιατί υπάρχει ανταλλαγή πυρών, και σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να προβλεφθεί.

Οπότε είναι μια «ζαριά» για το Πεκίνο αν αποφασίσει να κάνει πόλεμο για την Ταϊβάν. Αλλά έτσι είναι με τους περισσότερους πολέμους.

Πολλοί εμπειρογνώμονες -εκ των οποίων κάποιοι αξιοσέβαστοι- είπαν το 2022 ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα τολμούσε να εισβάλει στην Ουκρανία, και είχαν τα «στοιχεία» για να το υποστηρίξουν. Έκαναν επίσης λάθος.

Η άμυνα της Ταϊβάν δέχεται πίεση

Ο στρατός της Ταϊβάν αντιμετωπίζει «περισσότερες προκλήσεις, σε περισσότερα μέρη, από περισσότερες κατευθύνσεις, πιο κοντά και πιο συχνά» από ποτέ. Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα επειδή ο στρατός της Ταϊβάν δεν έχει συμβαδίσει με την αυξανόμενη απειλή από τον κινεζικό στρατό. Μια απάντηση που λειτούργησε για χρόνια είναι πλέον επικίνδυνα αναποτελεσματική, εξουθενώνοντας τον στρατό και δημιουργεί μια αίσθηση ματαιότητας σε ορισμένους πολιτικούς κύκλους.

Οι στρατιωτικές ασκήσεις κερδίζουν την προσοχή, αλλά το Πεκίνο συμπληρώνει τις προσπάθειές του με δραστηριότητες υπονόμευσης, κατασκοπίας και σαμποτάζ κατά της Ταϊβάν.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας έχει περάσει περισσότερο από μισό αιώνα λειτουργώντας στην Ταϊβάν και χτίζοντας περιουσιακά στοιχεία. Και η πρόσφατη κατάληψη της εξουσίας από το αντιπολιτευόμενο Κόμμα Κουομιντάνγκ στο Νομοθετικό Συμβούλιο πιθανότατα πραγματοποιήθηκε σε συνεννόηση με το Πεκίνο.

Οι δημόσιες διαμαρτυρίες που ακολούθησαν και οι συνοδευτικές αναταραχές δυσκολεύουν τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Ταϊβάν Λάι Τσινγκ-τε να επικεντρωθεί στην άμυνα ή να βελτιώσει τις αμυντικές του ικανότητες.

Επιπλέον, εάν υπάρχει αρκετό χάος στη χώρα, η Κίνα θα έχει το πρόσχημα να επιτεθεί και να «αποκαταστήσει την τάξη», κάτι που είπε ότι θα κάνει εάν η κατάσταση στην Ταϊβάν ξεφύγει από τον έλεγχο.

Η πολιτική αναταραχή στην Ταϊβάν θυμίζει την εσωτερική πάλη στο Ισραήλ πριν από τις 7 Οκτωβρίου ή την κατάσταση της εσωτερικής πολιτικής στην Ουκρανία το 2022.

Στον Σι Τζινπίνγκ μπορεί να αρέσουν ακόμη περισσότερο οι πιθανότητες, δεδομένου ότι το άμεσο μέλλον της Αμερικής φαίνεται αβέβαιο. Το έθνος είναι διχασμένο και θυμωμένο.

Η καταδίκη και η πιθανή ποινή φυλάκισης του πρώην προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, καθώς και οι πιθανές ταραχές κατά παραγγελία στα τέλη του καλοκαιριού πριν από τις εκλογές, θα μπορούσαν να καταστήσουν προβληματική μια ευρείας κλίμακας αμερικανική απάντηση σε μια επίθεση στην Ταϊβάν.

Έχει αλλάξει κάτι η αυξημένη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ με τον στρατό της Ταϊβάν; Ελάχιστα πράγματα. Κανείς όμως δεν αποκαθιστά την αμυντική ικανότητα της χώρας σε μια μέρα. Και πληρώνουμε το τίμημα για 40 χρόνια στρατιωτικής απομόνωσης της Ταϊβάν.

Θα μπορούσε ο αμερικανικός στρατός να παρέμβει;

Θα ήταν δυνατό, αλλά όχι εύκολο. Και, μάλλον, οι Αμερικανοί θα πολεμούσαν. Η Ιαπωνία μπορεί να παίξει περιορισμένο ρόλο στο παρασκήνιο, αλλά μέχρι εκεί. Οι Φιλιππίνες μπορούν να επιτρέψουν στις αμερικανικές δυνάμεις να επιχειρούν από το έδαφος των Φιλιππίνων, αλλά δεν μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα. Τους είναι δύσκολο ακόμη και απλώς να υπερασπιστούν την επικράτειά τους.

Θα είναι έτοιμη η κυβέρνηση Μπάιντεν να δράσει εάν ξεσπάσει πόλεμος πλήρους κλίμακας και πιθανώς πυρηνικός πόλεμος; Ίσως. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι σίγουρο, ακόμη κι αν ο πρόεδρος Μπάιντεν έχει επαναλάβει τουλάχιστον τέσσερις φορές ότι θα υπερασπιστεί την Ταϊβάν.

Τι έχουν κάνει οι Ηνωμένες Πολιτείες για να ανταποκριθούν στις «τιμωρητικές ασκήσεις» του PLA κατά της Ταϊβάν; Τίποτα, εκτός από το να εκφράσουν βαθιά ανησυχία.

Επιπλέον, σκεφτείτε τα τελευταία τρία και πλέον χρόνια. Η κινεζική επιθετικότητα και σιγουριά συνεχίζονται αμείωτα. Τίποτα από αυτά που έχουν κάνει οι Ηνωμένες Πολιτείες —περιορισμένες κυρώσεις, απειλές για περαιτέρω κυρώσεις, εμπλοκή, διαπραγματεύσεις, αποστολή αεροπλανοφόρων στην περιοχή και παρόμοια— δεν έχει επιβραδύνει την Κίνα.

Το Πεκίνο φαίνεται να έχει αφήσει ανεξέλεγκτο τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Υποστηρίζει απροκάλυπτα τη Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας και δεν φαίνεται να νοιάζεται ποιος το γνωρίζει. Υποστηρίζει και τροφοδοτεί τους πληρεξουσίους του: τη Χαμάς, το Ιράν και τη Βενεζουέλα.

Το ΚΚΚ συμπεριφέρεται σαν να μη φοβάται την κυβέρνηση Μπάιντεν.

Όταν έχεις έναν στρατό που πιστεύεις ότι είναι αντάξιος του καθήκοντος και δεν φοβάσαι το μοναδικό έθνος που θα μπορούσε να σε σταματήσει, τα πράγματα μπορούν να γίνουν επικίνδυνα.

Η «περίοδος χάριτος» του Ναυάρχου Σταυρίδη θα ήταν καλύτερα να μετριέται σε εβδομάδες παρά σε χρόνια.

 

Από τον Grant Newsham

 

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις των Epoch Times.