ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΕΜΑΣ
Τετάρτη, 15 Ιούλ, 2026
ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Εκκκίνηση και διακοπή της δίκης για τα Τέμπη μέχρι την 1η Απριλίου

Από

Τρία χρόνια μετά το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 57 άνθρωποι, στην πλειονότητα νέοι, ξεκίνησε σήμερα η δίκη για την απόδοση ευθυνών στους υπαιτίους. Κατηγορίες αντιμετωπίζουν 36 άτομα, με τους 33 να παραπέμπονται σε βαθμό κακουργήματος. Ωστόσο, λίγες ώρες μετά την έναρξη, αποφασίστηκε διακοπή έως την 1η Απριλίου, κατόπιν αιτήματος του προέδρου της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος κου Ανδρέα Κουτσολάμπρου, λόγω ακαταλληλότητας της αίθουσας.

Η έδρα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας ανέβηκε στις 9:00, όπως ήταν προγραμματισμένο, στο Συνεδριακό Κέντρο του πανεπιστημιακού συγκροτήματος «Γαιόπολις», στη Λάρισα. Από νωρίς είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται έξω από το κέντρο κόσμος από διάφορες πόλεις της Ελλάδας — Αθήνα, Θεσσαλονίκη, κ.α. — καθώς και μέλη εργατικών σωματείων, φοιτητικών συλλόγων, πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων, για να υποστηρίξουν τις οικογένειες των θυμάτων και να απαιτήσουν απόδοση δικαιοσύνης και ασφαλείς δημόσιες μεταφορές.

Έξω από τον χώρο του συνεδριακού κέντρου είχαν σταθμεύσει ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις (τουλάχιστον τρεις διμοιρίες), ενώ πολυάριθμη ήταν και η παρουσία εκπροσώπων μέσων ενημέρωσης.

Συγκέντρωση πολιτών και φορέων έξω από το συγκρότημα «Γαιόπολις», όπου ξεκίνησε η δίκη για το δυστύχημα των Τεμπών. Λάρισα, 23 Μαρτίου 2026. (Νίκος Χατζηπολίτης/ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

Από την αρχή της δίκης, δικηγόροι από την πλευρά της υποστήριξης της κατηγορίας έθεσαν ζήτημα για τις συνθήκες διεξαγωγής της δίκης, καθώς η αίθουσα είχε γεμίσει ασφυκτικά με συγγενείς θυμάτων, δικηγόρους και δημοσιογράφους.

Καθώς ορισμένοι από τους συγγενείς και τους δικηγόρους ήταν αναγκασμένοι να στέκονται, υποβλήθηκε ένσταση για την ασφάλεια των συνθηκών στην αίθουσα και αίτημα για διακοπή της δίκης και ανεύρεση καταλληλότερου χώρου. Η εισαγγελέας πρότεινε να απορριφθεί το αίτημα, ενώ η πρόεδρος αποφάσισε αρχικά να συνεχιστεί η δίκη μέχρι τη νομιμοποίηση των κατηγορουμένων με την εκφώνηση των ονομάτων τους. Ωστόσο, οι διαμαρτυρίες του ακροατηρίου κατέστησαν αδύνατο να προχωρήσει η διαδικασία, αναγκάζοντας σε διακοπή της δίκης, με την επόμενη δικάσιμο να ορίζεται για την Τετάρτη 1η Απριλίου.

Μεταξύ των κατηγορουμένων συγκαταλέγονται πρώην πρόεδροι και διοικητικά στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ, της ΡΑΣ και της Hellenic Train, υπάλληλοι του Σιδηροδρομικού Σταθμού Λάρισας και υπηρεσιακά στελέχη του υπουργείου Μεταφορών.

Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν είναι αφ’ ενός το κακούργημα της επικίνδυνης παρέμβασης στη συγκοινωνία μέσων σταθερής τροχιάς με ενδεχόμενο δόλο, με επικίνδυνες για την ασφάλεια της συγκοινωνίας πράξεις, από την οποία μπορούσε να προκύψει κοινός κίνδυνος για ξένα πράγματα και κίνδυνος για ανθρώπους, η οποία πράξη είχε ως αποτέλεσμα: α) τον θάνατο μεγάλου αριθμού ανθρώπων, β) τη βαριά σωματική βλάβη περισσότερων ανθρώπων και γ) τη σημαντική βλάβη σε εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας, τελεσθείσα και κατ’ εξακολούθηση και από κοινού, αφ’ ετέρου τα πλημμελήματα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή, της βαριάς σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο κατα συρροή, της απλής σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή και της παράβασης καθήκοντος.

Συγγενείς θυμάτων, μάρτυρες και δικηγόροι, στην αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας του συγκροτήματος «Γαιόπολις». Λάρισα, 23 Μαρτίου 2026. (Απόστολος Ντόμαλης/ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

Οι μάρτυρες ξεπερνούν τους 350. Τουλάχιστον 230 — συγγενείς θυμάτων, επιζώντες, δικηγορικοί σύλλογοι και σωματεία — παρίσταντο προς υποστήριξη της κατηγορίας.

Κατά την έναρξη της δίκης, ο κος Κουτσόλαμπρος κάλεσε όλους «τους συνηγόρους υπεράσπισης και προς υποστήριξη της κατηγορίας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, με αυστηρή τήρηση των δικονομικών κανόνων και της δεοντολογίας», επισημαίνοντας ότι αυτό «απαιτούν η κρισιμότητα των στιγμών και το θεσμικό καθήκον».

Με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

Χερσαίες και αμφίβιες δυνάμεις αποστέλλουν οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

Από

Την αποστολή μονάδας πεζοναυτών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αποφάσισε το Πεντάγωνο, σύμφωνα με πληροφορίες που έδωσαν Αμερικανοί αξιωματούχοι στο Reuters, διευκρινίζοντας ότι η απόφαση δεν αφορά δράση εντός του Ιράν.

Η δύναμη αποτελείται από 2.500 πεζοναύτες, αμφίβια επιθετικά σκάφη καθώς και πολεμικά πλοία. Αν και δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένο πεδίο δράσης, οι ιρανικές ακτές, η νήσος Χαργκ και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις αποτελούν ενδεχόμενους στόχους. Για την ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να ζήτησε από το Κογκρέσο να εγκρίνει επιπλέον  χρηματοδότηση ύψους 200 δισ. δολαρίων.

Όπως έδειξε τριήμερη έρευνα που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ 17-19 Μαρτίου, η πλειονότητα των Ρεπουμπλικανών (63%) υποστηρίζει την αποστολή ειδικών δυνάμεων, αλλά όχι μια αποστολή μεγάλης κλίμακας. Αντίθετα, οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών απορρίπτουν κάθε αποστολή στρατιωτών στο Ιράν, σε ποσοστό 83%.  Συνολικά, το δείγμα που συμμετείχε στην έρευνα εμφανίστηκε αρνητικό απέναντι στην ενεργοποίηση χερσαίων δυνάμεων (55%), με μόνο ένα 7% να υποστηρίζει μια πλήρη στρατιωτική επιχείρηση στη Μέση Ανατολή, παρόλο που η πλειοψηφία έδειξε να την αναμένει.

Μέχρι στιγμής, οι Αμερικανοί μετρούν δεκατρείς νεκρούς και 200 τραυματίες λόγω των επιχειρήσεων,  σύμφωνα με την Κεντρική Διοίκηση (CENTCOM), σε Μπαχρέιν, Ισραήλ, Ιράκ, Ιορδανία, Κουβέιτ, Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ. Η ανακοίνωση της CENTCOM αναφέρει ότι οι περισσότεροι τραυματίες έχουν ήδη αναλάβει και επιστρέψει στα καθήκοντά τους.

Από την αρχή της σύγκρουσης, στις 28 Φεβρουαρίου 2026, το σύνολο των νεκρών στην ευρύτερη περιοχή εκτιμάται ότι ξεπερνά τους 2.000.

Πρόσφατη ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ επισημαίνει ότι οι περισσότεροι στρατιωτικοί στόχοι των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν επιτευχθεί, αναφέροντας την καταστροφή των πυραυλικών και πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν, της στρατιωτικής του βιομηχανία, του ιρανικού Πολεμικού Ναυτικού και Αεροπορίας, περιλαμβανομένης της αντιαεροπορικής άμυνας.

Στην ίδια ανάρτηση, σημειώνει ότι η ευθύνη για τη διατήρηση της ναυσιπλοΐας μέσω των Στενών του Ορμούζ πρέπει να βαρύνει αυτούς που τα χρειάζονται, τονίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρησιμοποιούν αυτό το πέρασμα.

Με πληροφορίες από Reuters και Associated Press

 

Τι προτείνει το ΠΑΣΙΑΜΕΙ για τη λειτουργία των Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευσης

Από

Επικαιροποιήθηκε στις 22 Μαρτίου

Η πρώτη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής έλαβε χώρα την Πέμπτη 19 Μαρτίου, παρουσία της υπουργού Παιδείας Σοφίας Ζαχαράκη, με θέμα τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών και τη ρύθμιση του πλαισίου λειτουργίας Ανώτερων Σχολών Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης και Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευσης. Την επομένη πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συνεδρίαση.

Η υπουργός είχε θέσει το θέμα σε δημόσια διαβούλευση στις 18 Φεβρουαρίου για δεκαπέντε ημέρες, δίνοντας παράταση έως τις 10 Μαρτίου. Στην ομιλία της ευχαρίστησε τους εκπροσώπους των κομμάτων, τους φορείς και τους ανθρώπους της τέχνης και της εκπαίδευσης για τη συμμετοχή τους στον δημόσιο διάλογο, υπογραμμίζοντας ότι «τα σχόλια όλων θα καταγραφούν με προσοχή και θα αξιολογηθούν με τη σοβαρότητα που τους αναλογεί».

Τις θέσεις του παρουσίασε και το Πανελλήνιο Σωματείο Ιδιωτικών Αναγνωρισμένων Μουσικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΠΑΣΙΑΜΕΙ), αρχικά με ανάρτηση στην ανάλογη ιστοσελίδα του υπουργείου καθώς και στη δική του, εστιάζοντας στα ζητήματα που άπτονται της μουσικής εκπαίδευσης στη χώρα, με γενικές και κατ’ άρθρο παρατηρήσεις, ενώ στις 20 Μαρτίου με παρουσία στη συνεδρίαση της Επιτροπής. Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος του ΠΑΣΙΑΜΕΙ, Μιχάλης Πατσέας και Ανδρέας Παρασκευόπουλος αντίστοιχα, κατέθεσαν γραπτό υπόμνημα και ο κος Πατσέας ανέπτυξε τις θέσεις του Σωματείου, απαντώντας σε  ερωτήσεις βουλευτών, σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε το ΠΑΣΙΑΜΕΙ.

Εκτός από το ΠΑΣΙΑΜΕΙ, προσκεκλημένοι στη δεύτερη συνεδρίαση της Επιτροπής ήταν δεκαεπτά ακόμη φορείς, εκπρόσωποι των οποίων παρουσίασαν τις θέσεις τους, μεταξύ των οποίων οι ΣΙΣΧΕ (Ιδιωτικές Σχολές Χορού), ΑΙΔΡΑΣΕ (Ιδιωτικές Δραματικές Σχολές), ΠΟΘΑ (Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος), Ένωση Καλλιτεχνικού Προσωπικού ΟΤΑ, Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, Εθνικό Θέατρο, Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης, Εθνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού, Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος, Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης κ.ά.

Ορισμένα από τα σημεία που ξεχωρίζει το ΠΑΣΙΑΜΕΙ είναι η κατάταξη των Ανώτερων Μουσικών Σπουδών, οι Ακαδημαϊκές Πιστωτικές Μονάδες, η δυνατότητα απορρόφησης των αποφοίτων στο επαγγελματικό περιβάλλον της χώρας και η δυνατότητά τους να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό. Στις προτάσεις του περιλαμβάνει τη συνέργεια μεταξύ των ΑΣΜΕ (Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευση) — όπως μετονομάζονται τα ΜΕΙ (Μουσικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα) — και των ΑΕΙ, καθώς και την απόδοση συγκεκριμένων μονάδων σε συγκεκριμένα μουσικά πτυχία.

Συγκεκριμένα:

* Διαφωνεί με την κατάταξη των Ανώτερων Μουσικών Σπουδών στο Επίπεδο 5 (Άρθρο 42, 43), όπου αντιστοιχούν μονοετείς και διετείς μεταλυκειακές σχολές, σημειώνοντας ότι αδικεί τις μουσικές σπουδές, που παρέχουν ανώτερο επίπεδο σπουδών, και προτείνει κατάταξη στο Επίπεδο 6: Ανώτερη (μη Πανεπιστημιακή) Επαγγελματική Εκπαίδευση.

* Επισημαίνει την ανάγκη να προβλεφθούν Ακαδημαϊκές Πιστωτικές Μονάδες ECTS (120-180) για τα μουσικά πτυχία, τονίζοντας τη σημασία τους για τη διασύνδεση των αποφοίτων με το εξωτερικό: «Η κατοχή ενός τίτλου σπουδών με πιστωτικές μονάδες (ECTS) είναι η απαραίτητη προϋπόθεση ώστε κάθε απόφοιτος Α.Σ.Μ.Ε και πρώην Μ.Ε.Ι. να μπορεί να συνεχίσει τις σπουδές του και σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Χωρίς αυτή την ποσοτικοποίηση, ο τίτλος παραμένει ‘ακαδημαϊκά αόρατος’ εκτός των ελληνικών συνόρων εγκλωβίζοντας το καλλιτεχνικό δυναμικό της χώρας. Τα Πτυχία και Διπλώματα πρέπει να συνοδεύονται με αναλυτικό παράρτημα (και στην αγγλική γλώσσα), όπου θα αναγράφονται οι πιστωτικές μονάδες και τα μαθησιακά αποτελέσματα ανά γνωστικό αντικείμενο». Περαιτέρω, προτείνει συγκεκριμένες μονάδες για συγκεκριμένα πτυχία και την υιοθέτηση του ευρωπαϊκού μοντέλου «Σύντομος Κύκλος Σπουδών» (Short Cycle Higher Education), κατ’ αναλογία με το γαλλικό BTS.

* Προτείνει συνέργειες των ΑΣΜΕ με ΑΕΙ, όπως παρακολούθηση μαθημάτων των μεν από φοιτητές των δε, συγκρότηση μουσικών συνόλων από κοινού κ.ά.

Η ανάρτηση του ΠΑΣΙΑΜΕΙ τονίζει τη σημασία και αξία των ΑΣΜΕ, σημειώνοντας ότι αποτελούν τον «κορμό της μουσικής παιδείας στην Ελλάδα». Όπως αναφέρεται, οι 735 Μουσικές Σχολές, Σχολές Βυζαντινής Μουσικής και Ωδεία που λειτουργούν σήμερα νόμιμα στην Ελλάδα υπό την εποπτεία του ΥΠΠΟ, διδάσκουν μουσική ακόμη και σε απομακρυσμένες τοποθεσίες της χώρας, με το σύνολο των Ελλήνων μουσικών — επαγγελματιών και μη — να προέρχονται από αυτές. Σημειώνεται ότι οι 600 είναι ιδιωτικές.

Το υπόμνημα που κατέθεσε περιλαμβάνει πέντε (5) σημεία/προτάσεις:

  1. Την αναγραφή των Ακαδημαϊκών Πιστωτικών Μονάδων ECTS στους τίτλους σπουδών των ΑΣΜΕ όσο και των ΜΕΙ, όπως προαναφέρθηκε
  2. Τη θεσμοθέτηση Ελάχιστης Φοίτησης στις ΑΣΜΕ, διετούς για το Πτυχίο και τριετούς για το Δίπλωμα, καθώς και τη θεσμοθέτηση υποχρεωτικής ελάχιστης φοίτησης τεσσάρων συνεχών ετών στους καταληκτικούς κύκλους των Σχολών Βασικής ΜΕ ως προαπαιτούμενο για την είσοδο στις ΑΣΜΕ.
  3. Να διατηρήσουν την προσωνυμία τους εκπαιδευτικά ιδρύματα που λειτουργούσαν πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος νομοσχεδίου, που εισάγει μια οριζόντια απαγόρευση χρήσης των όρων «Ελληνικό» και «Εθνικό» στις επωνυμίες των Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευσης.
  4. Να διευκρινιστεί ότι «η κατοχή Διπλώματος ή Πτυχίου ΑΣΜΕ αποτελεί προσόν διορισμού ή πρόσληψης σε θέσεις μουσικών κλάδων και ειδικοτήτων της κατηγορίας Τεχνολογικής Εκπαίδευσης», κατοχυρώνοντας και νομικά τα εργασιακά δικαιώματα των αποφοίτων αυτών των σχολών.
  5. Την υπόμνηση του νόμου ν. 3207/2003 (Α’ 302), άρθρο 10, παρ. 13, διασφαλίζοντας ότι όλοι οι διπλωματούχοι μουσικοί θα έχουν την ίδια επαγγελματική εξέλιξη και νομική προστασία, στο πλαίσιο της νέας διαβάθμισης προσόντων.

Πιθανή η ένταξη της Ισλανδίας στην ΕΕ το 2028, σύμφωνα με την ΥΠΕΞ

Από

Η υπουργός Εξωτερικών της Ισλανδίας Θόργκερντουρ Κατρίν Γκουναρσντότιρ ανέφερε στις 18 Μαρτίου στο Reuters ότι θεωρεί πιθανό να επιτευχθεί η ένταξη της χώρας της στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι το τέλος του 2028, αν και ακόμη δεν έχει διεξαχθεί το δημοψήφισμα που θα εγκρίνει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

Ως ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει προτείνει στην Ισλανδική Βουλή (Αλθίνγκι) την 29η Αυγούστου 2026, έχοντας δεσμευτεί στην αρχή της θητείας του να ολοκληρωθεί η διαδικασία μέχρι το τέλος του 2027. Όπως επισημαίνεται στην ιστοσελίδα της κυβέρνησης, οι Ισλανδοί θα κληθούν να αποφασίσουν αν επιθυμούν να ξαναρχίσουν οι συζητήσεις με την ΕΕ. Σε περίπτωση που το αποτέλεσμα είναι θετικό, θα οριστεί νέο δημοψήφισμα αργότερα, στο οποίο οι πολίτες θα απαντήσουν εάν επιθυμούν την ένταξη ή όχι.

Σύμφωνα με την κα Γκουναρσντότιρ, οι πιο κρίσιμοι τομείς προς συζήτηση με την Ένωση είναι η αλιεία, η γεωργία και η αγορά εργασίας. Πρόθεση της κυβέρνησης είναι να εκκινήσει από εκεί τις διαπραγματεύσεις, θεωρώντας ότι εάν επιτευχθεί συμφωνία σε αυτά τα πεδία, η περαιτέρω εξέλιξη θα είναι ομαλή, καθώς η Ισλανδία είναι εναρμονισμένη με τις περισσότερες ευρωπαϊκές ιδέες και πρακτικές.

Στο παρελθόν, εμπόδιο στην πρόοδο των συνομιλιών είχαν σταθεί διαφωνίες για ρυθμίσεις στον τομέα της αλιείας, που αποτελεί βασικό κλάδο της ισλανδικής οικονομίας. Τελικά, οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν το 2013, όταν τη διοίκηση της νήσου ανέλαβε κυβέρνηση ευρωσκεπτικιστών. Η τρέχουσα κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατικών, Μεταρρυθμιστών και Λαϊκών, δεδομένων των διεθνών εξελίξεων σε γεωπολιτική και οικονομία, άνοιξε εκ νέου την προοπτική της ένταξης. Όπως έχουν δείξει δημοσκοπήσεις, οι κάτοικοι της νήσου τείνουν μάλλον υπέρ, νιώθοντας την πίεση του αυξημένου κόστους διαβίωσης, του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, αλλά και των βλέψεων των ΗΠΑ για τη Γροιλανδία, που αποτελεί όμορο έδαφος.

Στην κυβερνητική ιστοσελίδα επισημαίνεται ότι η αίτηση για ένταξη, η οποία είχε υποβληθεί το 2009, δεν έχει αποσυρθεί, αλλά μόνο αδρανοποιηθεί. Αναφέρεται δε ότι μέσα στα τρία χρόνια των διαπραγματεύσεων που είχαν λάβει χώρα μεταξύ των ετών 2010-2013, είχαν καλυφθεί τα περισσότερα από τα κεφάλαια προς συζήτηση, ορισμένα από τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) όπου περιλαμβάνονται και η Νορβηγία και το Λίχτενστάιν. Η Ισλανδία είχε υποβάλει τις θέσεις της για δύο κεφάλαια, τα οποία εκκρεμούν προς διαπραγμάτευση, και μένει να καταθέσει τις θέσεις της για τέσσερα ακόμα.

Η Ισλανδία έχει ήδη ενταχθεί στη Συνθήκη Σένγκεν, καθώς και στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά, ενώ αποτελεί ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ.

Γυναίκες του Ιράν, τα θύματα μιας επανάστασης

Από

Τείνουμε να σκεφτόμαστε τις επαναστάσεις ως απελευθερωτικές, ωστόσο για τις γυναίκες στο Ιράν η επικράτηση της Ισλαμικής Επανάστασης το 1979 σήμανε το τέλος της ελευθερίας τους και την αρχή ενός τρόπου ζωής επί της ουσίας εξευτελιστικού.

Πριν από την επανάσταση, το Ιράν ακολουθούσε μία δυτικότροπη τροχιά. Οι γυναίκες σπούδαζαν, είχαν πρόσβαση σε πολλά επαγγέλματα, κυκλοφορούσαν με ακάλυπτα πρόσωπα και μοντέρνα ρούχα. Μετά, ακόμη και τα μικρά κορίτσια υποχρεώθηκαν να φορούν μαντίλα (χιτζάμπ), τα σχολεία χωρίστηκαν σε θηλέων και αρρένων, οι γιορτές απαγορεύτηκαν και άρχισε να ασκείται βία κατά των γυναικών που απέκλιναν έστω και λίγο από τις απαιτήσεις των ισλαμιστών.

Στους δρόμους, η Αστυνομία Ηθών κυριάρχησε. Αρμοδιότητά της ήταν να ελέγχει και να επιβάλλει το ‘σωστό’ ντύσιμο, κυρίως στις γυναίκες: φαρδιά και μακριά ρούχα, και μαντίλα στο κεφάλι προσεκτικά φορεμένη ώστε να μην  φαίνονται τα μαλλιά. Εάν κάποια γυναίκα ή κοπέλα παρεκλίνει, την περιμένουν πρόστιμα, προσαγωγή, βία. Ακόμα και τα βαμμένα νύχια θεωρούνται πρόκληση.

Σύμφωνα με τη Γιασμίν Αλιζάντε, Ιρανή που ζει στην Ελλάδα, οι περιορισμοί δεν εξαντλούνται στον ενδυματολογικό κώδικα, αλλά αγγίζουν και ουσιαστικές επιλογές, ακόμη και ζητήματα ζωής ή θανάτου, αφού για να υποβληθεί σε εγχείρηση ή για να βγάλει διαβατήριο μία Ιρανή, πρέπει να υπογράψει ο σύζυγός της. Αν ζητήσει διαζύγιο, θα το πάρει δύσκολα και θυσιάζοντας τα παιδιά της, αφού η κηδεμονία τους δίνεται πάντα στον άντρα ή στην οικογένειά του.

Οι Ιρανές δεν υποτάχθηκαν σε αυτές τις απαιτήσεις αδιαμαρτύρητα. Ακόμη και σήμερα, αντιδρούν και εκδηλώνουν την αντίθεσή τους με όποιον τρόπο μπορούν. Το να φορούν τη μαντίλα χαλαρά ώστε να φαίνονται τα μαλλιά τους είναι από τους πιο συνηθισμένους, όπως και το να φορούν στενά, μακριά μέχρι τους μηρούς παλτά.

Ωστόσο, ακόμη και αυτές οι φαινομενικά απλές κινήσεις μπορεί να έχουν τεράστιο κόστος — μπορεί να τις πληρώσουν με τη ζωή τους. Το πιο γνωστό θύμα αυτής της αυστηρότητας είναι η Μαχσά Αμίνι, νεαρή ΙρανήΚούρδισσα, η οποία συνελήφθη στις 13 Σεπτεμβρίου 2022 για άσεμνο ντύσιμο. Αυτό με τους όρους της Ισλαμικής Δημοκρατίας σήμαινε ότι φαίνονταν τα μαλλιά της. Η 22χρονη Αμίνι απεβίωσε ενώ τελούσε υπό κράτηση. Η αστυνομία δήλωσε ότι πέθανε από την καρδιά της, ωστόσο η οικογένειά της επέμεινε ότι δεν έπασχε από κάποιο καρδιακό νόσημα. Πολλοί Ιρανοί, ιδιαίτερα οι νέοι, θεωρούν τον θάνατό της ως μέρος της σκληρής καταστολής της διαφωνίας από την Ισλαμική Δημοκρατία και της ολοένα και πιο βίαιης μεταχείρισης των νέων γυναικών από την Αστυνομία Ηθών.

Ο θάνατος της Αμίνι πυροδότησε μαζικές κινητοποιήσεις στο Ιράν και άλλες χώρες, με κυρίαρχο σύνθημα το «Θάνατος στον δικτάτορα» (σ.σ. Αλί Χαμενεΐ). Στις διαδηλώσεις στο Ιράν συμμετείχαν πολλές γυναίκες — ακόμη και μαθήτριες γυμνασίου/λυκείου —που κουνούσαν ή έκαιγαν τις μαντίλες τους. Η αντίδραση των αρχών ήταν σκληρή, με αποτέλεσμα 150 άνθρωποι να σκοτωθούν, εκατοντάδες να τραυματιστούν και χιλιάδες να σκοτωθούν. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και η 16χρονη Σαρίνα Εσμαϊλζάντε (Sarina Esmaeilzadeh) και η 17χρονη Νίκα Σακαράμι (Nika Shakarami).

Το Ιράν καταδικάστηκε διεθνώς για τον θάνατο της Αμίνι, ενώ οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις.

Χρόνια νωρίτερα, στις 10 Ιουνίου 2009, κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «πράσινης επανάστασης» των Ιρανών, όταν 3 εκατομμύρια άνθρωποι εξεγέρθηκαν εναντίον του προέδρου Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ, μία άλλη νεαρή γυναίκα, η 26χρονη Νέντα Αγά-Σολτάν, έχασε τη ζωή της σε μία διαδήλωση. Πριν σκοτωθεί, η Νέντα έκανε κρυφά μαθήματα φωνητικής — γιατί στο Ιράν δεν επιτρέπεται στις γυναίκες να τραγουδούν. Ορισμένοι μάρτυρες ανέφεραν ότι αποτέλεσε στόχο, χωρίς όμως να διευκρινίσουν τον λόγο. Ωστόσο, οι γυναίκες εν γένει αποτελούν στόχο στις διαδηλώσεις στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, και δέχονται συστηματικά ξυλοδαρμούς, πυροβολισμούς και δολοφονίες από τις δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος.

Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων που ακολούθησαν τον θάνατο της Μαχσά Αμίνι, οι ιρανικές δυνάμεις «πυροβολούσαν με σφαιρίδια στο πρόσωπο, το στήθος και τα γεννητικά όργανα των γυναικών διαδηλωτριών», ανέφεραν τότε γιατροί. «Οι ισλαμιστές μισούν τις γυναίκες, θέλουν να καταστρέψουν την ομορφιά τους», είπε γιατρός από το Ισφαχάν. Αντιθέτως, οι άντρες είχαν τραύματα στα πόδια και την πλάτη. Άντρες και γυναίκες δέχτηκαν σφαιρίδια στα μάτια, με αποτέλεσμα να χάσουν μερικώς ή πλήρως την όρασή τους.

Για τις διαδηλώσεις η Τεχεράνη κατηγόρησε ξένες δυνάμεις, τρομοκράτες, τη CIA.

Πιο πρόσφατα, στις 22 Ιουλίου 2024, αστυνομικοί πυροβόλησαν την Αρεζού Μπαντρί, 31 ετών, την ώρα που οδηγούσε επειδή δεν φορούσε σωστά το χιτζάμπ, με αποτέλεσμα να μείνει παράλυτη από τη μέση και κάτω. Λίγους μήνες αργότερα, στις 2 Νοεμβρίου, φοιτήτρια στην Τεχεράνη πραγματοποίησε δημόσια διαμαρτυρία κατά του ενδυματολογικού κώδικα βγάζοντας όλα της τα ρούχα και μένοντας με τα εσώρουχα στον δρόμο. Συνελήφθη από τις αρχές και οδηγήθηκε σε κέντρο ψυχικής υγείας, τακτική η οποία σύμφωνα με την Ιρανή ακτιβίστρια Αζάμ Τζανγκράβι εφαρμόζεται πάγια από το καθεστώς, προκειμένου να πληγεί η υπόληψη των γυναικών που τολμούν να διαμαρτυρηθούν.

Ο Χαντί Γκαέμι, ο εκτελεστικός διευθυντής του Κέντρου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ιράν, μιλά για πόλεμο κατά των γυναικών. Ο ίδιος βίωσε τα τέσσερα πρώτα χρόνια της Ισλαμικής Επανάστασης (1979-1983), στη διάρκεια των οποίων παρατήρησε μια αδιανόητη επιδείνωση της ζωής στη χώρα. Ύστερα έφυγε για σπουδές στις ΗΠΑ, και επέστρεψε στο Ιράν μετά από 18 χρόνια, το 2001. Η κατάσταση που συνάντησε — βασανιστήρια, εκτελέσεις, εξαφανίσεις — τον έκανε να ιδρύσει το Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ιράν το 2008, οργανισμό που καταγράφει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν και διαμορφώνει διεθνείς συνεργασίες για την προάσπισή τους. Όπως αναφέρει, οι άνθρωποι ήθελαν να ακουστούν — και αυτός ανέλαβε να μεταφέρει τη φωνή τους.

Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, επισημαίνει η Ρίτα Παναχί, Ιρανή που αυτοεξορίστηκε με την οικογένειά  της στην Αυστραλία το 1979. Όπως πολλοί ακόμη συμπατριώτες της, επιθυμεί να δει την πατρίδα της να απελευθερώνεται από τις ισλαμικές δυνάμεις. Σημειώνει ότι μόλις ένας στους τρεις Ιρανούς είναι ενεργός μουσουλμάνος, ενώ δεκάδες χιλιάδες τζαμιά έχουν κλείσει. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων γεγονότων, πολλά τζαμιά έχουν καεί. Για την Παναχί, η επικράτηση του θεοκρατικού καθεστώτος το 1979 στο Ιράν αποτέλεσε άλωση της χώρας από το Ισλάμ — η πρώτη, θυμίζει, συνέβη το 63ο μ.Χ.

Με αιχμή του δόρατος τη θρησκεία, η Ισλαμική Δημοκρατία δαιμονοποίησε τις γυναίκες, όπως και τη διαφωνία, επιστρατεύοντας μεθόδους που αποτελούν ίδιον κάθε αυταρχικού καθεστώτος. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις σε όλο το Ιράν έδειξαν ότι μια πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού διαφωνεί με τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα. Ο πόλεμος που διεξάγουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι δυνατό να επιφέρει αποσταθεροποίηση και αποδυνάμωση των δυνάμεων της επανάστασης, προσφέροντας ίσως μια ευκαιρία στους αντιφρονούντες — και τις γυναίκες — να επιτύχουν την ανατροπή που θα ήθελαν.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Χτυπημένο ρωσικό δεξαμενόπλοιο στη Μεσόγειο θέτει άμεση απειλή οικολογικής καταστροφής

Από

Επικαιροποιήθηκε στις 18 Μαρτίου 2026

Μία πλειάδα μεσογειακών κρατών, μεταξύ αυτών η Ιταλία και η Γαλλία, ανέφεραν στις 16 Μαρτίου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι εντοπίστηκε ρωσικό δεξαμενόπλοιο, φορτωμένο με υγροποιημένο φυσικό αέριο, να πλέει ακυβέρνητο στη Μεσόγειο. Όπως σημειώθηκε στην καταγγελία, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σοβαρή και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση.

Το δεξαμενόπλοιο, που φέρει το όνομα Arctic Metagaz, φέρεται να ανήκει στον λεγόμενο ρωσικό ‘σκιώδη’ στόλο: ένα σύνολο γηρασμένων σκαφών επιφορτισμένων να μεταφέρουν το ρωσικό πετρέλαιο αψηφώντας τις κυρώσεις των ΗΠΑ και ΕΕ. Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, μεταφέρει περί τους 900 μετρικούς τόνους πετρέλαιο ντίζελ και περί τους 60.000 μετρικούς τόνους υγροποιημένο φυσικό αέριο στις δεξαμενές του, οι οποίες είναι ακόμη άθικτες. Ωστόσο, το σκάφος έχει δεχτεί πλήγμα, ενδεχομένως από μη επανδρωμένη μονάδα, όπως μαρτυρά ένα μεγάλο σκίσιμο που υπάρχει στην αριστερή του πλευρά, το οποίο φάνηκε σε εναέρια βιντεολήψη. Το σημείο εκείνο είναι μαυρισμένο, το σκάφος γέρνει, ενώ μία ρευστή ουσία έχει χυθεί στα νερά γύρω του.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα VesselFinder, το δεξαμενόπλοιο, κατασκευής 2003, αναχώρησε από το ρωσικό λιμάνι Μουρμάνσκ, στον Αρκτικό Ωκεανό. Ως τελευταίο λιμάνι του σημειώνεται το Πορτ Σάιντ, στην Αίγυπτο, στις 30 Ιανουαρίου 2026, ενώ πολλές άλλες πληροφορίες είναι αποκλεισμένες. Προ ημερών, η θέση του σημειώθηκε λίγο έξω από τα χωρικά ύδατα της Μάλτας, προς την ανατολή.

Σύμφωνα με καταγγελία της Ρωσίας, το πλήγμα προήλθε στις 3 Μαρτίου, στα ανοικτά της Λιβύης, από ουκρανικά μη επανδρωμένα σκάφη, τα οποία πυροδοτήθηκαν από τις λιβυκές ακτές. Οι ουκρανικές αρχές δεν ανέλαβαν την ευθύνη, ενώ η λιβυκή Ακτοφυλακή ανέφερε ότι τα αίτια της φωτιάς δεν ήταν ξεκάθαρα. Στο πλοίο επέβαιναν τριάντα ναύτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν το πλοίο όταν πήρε φωτιά μετά το χτύπημα και διασώθηκαν από τη λιβυκή Ακτοφυλακή.

Η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Μαρία Ζαχάροβα, επεσήμανε σε ανακοίνωση του υπουργείου ότι σύμφωνα με το Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο η ευθύνη για τη διαχείριση της κατάστασης και την αποτροπή της περιβαλλοντικής καταστροφής εναπόκειται στις περιφερειακές χώρες, και ότι το αν θα υπάρξει εμπλοκή του ιδιοκτήτη του πλοίου ή της Ρωσίας λόγω της σημαίας του θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις.

Στις 18 Μαρτίου, η υπηρεσία πολιτικής προστασίας της Ιταλίας, η οποία παρακολουθεί την πορεία του δεξαμενόπλοιου, ανέφερε ότι πλέον εισήλθε στα χωρικά ύδατα της Λιβύης, γεγονός που καθιστά αυτήν τη χώρα υπεύθυνη για τη διαχείριση της κατάστασης.

Με πληροφορίες από CNN, BBC, Reuters

Ανοικτή επιστολή προς τους γονείς μελλοντικών και νυν μαθητών

Από

Ο πρόσφατος θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη από εγκεφαλικό επεισόδιο έφερε στο προσκήνιο μαθητικές συμπεριφορές οι οποίες, μιλώντας επιεικώς, δεν αρμόζουν σε μία σχολική τάξη.

Είναι γεγονός, όπως ξέρουμε πολύ καλά όσοι γονείς έχουμε ήδη παιδιά στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, ότι η συμπεριφορά πολλών μαθητών στερείται των στοιχείων εκείνων που θα έπρεπε να τη χαρακτηρίζουν, όπως φιλομάθεια, φιλοπονία, σεβασμό προς τους δασκάλους, και πειθαρχία. Αποτέλεσμα είναι τάξεις θορυβώδεις, με δυσάρεστη ατμόσφαιρα, στις οποίες το μάθημα δύσκολα γίνεται. Οι καθηγητές, όσο καλή πρόθεση και αν έχουν, δυσκολεύονται να αποδώσουν, το ίδιο και οι μαθητές που ενδιαφέρονται να μάθουν. Αυτό είναι κρίμα τόσο για τους μεν όσο και για τους δε, περισσότερο μάλιστα για τα παιδιά που προκαλούν τη φασαρία. Ίσως πει κανείς ότι δεν πρόκειται για καινούριο φαινόμενο, ωστόσο κατά γενική ομολογία τα πράγματα φαίνεται να έχουν χειροτερέψει πολύ σε σχέση με παλιότερα.

Σε ποιον γονέα αρέσει αυτή η προοπτική και η πλήρης απαξίωση των σχολικών χρόνων; Ως γονείς, είναι απαραίτητο να σκύψουμε με σοβαρότητα στην κατάσταση και να εξετάσουμε το ζήτημα από τη δική μας σκοπιά, για να ανακαλύψουμε πώς μπορούμε εμείς, ως γονείς, να συνεισφέρουμε ώστε να βελτιωθούν τα πράγματα. Γι’ αυτό η παρούσα επιστολή δεν αναφέρεται στο σχολικό σύστημα ούτε στα ζητήματα των εκπαιδευτικών, όσο σημαντικά κι αν είναι, αλλά επικεντρώνεται στη γονεϊκή συμβολή.

Ένα από τα πιο κρίσιμα προβλήματα που αναφέρουν οι εκπαιδευτικοί είναι η στάση ορισμένων γονέων όταν τα παιδιά τους τιμωρούνται στο σχολείο ή παίρνουν κακό βαθμό. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι γονείς δεν υποστηρίζουν τους εκπαιδευτικούς, αλλά αντιθέτως πηγαίνουν στο σχολείο και διαμαρτύρονται φτάνοντας και σε ακραία σημεία. Απειλές, υβριστικά λόγια, διασυρμός στο διαδίκτυο, ακόμη και απειλή με μαχαίρι έχουν αναφερθεί από εκπαιδευτικούς.

Αυτό σε συνδυασμό με τις διατάξεις του Υπουργείου και τη σημερινή νομοθεσία καθιστά πολύ δύσκολο για τους δασκάλους να επιβάλλουν την τάξη. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε να είναι όλοι οι καθηγητές χαρισματικοί και να εμπνέουν τα παιδιά. Στο σύνολο, σίγουρα θα υπάρχουν και αυτοί που δεν είναι. Ως γονείς οφείλουμε να τους υποστηρίζουμε και να τους βοηθήσουμε — σίγουρα όχι να τους αντιστρατευόμαστε. Από τον ακραίο αυταρχισμό φαίνεται να έχουμε περάσει στην ακραία υποχωρητικότητα και αδυναμία. Και τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της στάσης των γονέων είναι τα ίδια τα παιδιά. Η επιείκειά μας, η υποχωρητικότητα, η δημοκρατικότητά μας ακόμη, δημιουργούν άτομα που δεν γνωρίζουν τη θέση τους στην κοινωνία, και δεν ενδιαφέρονται να τη γνωρίσουν. Πού δεν μαθαίνουν να νοιάζονται για τους άλλους και να μπαίνουν στη θέση των άλλων. Τους διδάσκουμε για τα δικαιώματα των παιδιών, αλλά τι κάνουμε όσον αφορά τις υποχρεώσεις τους; Η ελευθερία και τα προνόμια που χαρίζονται αντί να κερδίζονται καταλήγουν σε ελευθεριότητα και ασυδοσία. Βλέπουμε μερικά από αυτά τα παιδιά στα λεωφορεία και το μετρό. Τι ζωή μπορούν να περιμένουν να ζήσουν, τι σχέσεις μπορούν να φτιάξουν, τι μέλλον μπορούν να έχουν όταν δεν έχουν μάθει την ευπρέπεια, την ευγένεια, τον (αυτο)σεβασμό, την αυτοσυγκράτηση;

Η αγάπη μας για αυτά μπορεί να τους προκαλέσει περισσότερο κακό παρά καλό, όταν δεν συνοδεύεται από σταθερότητα στις αρχές και αυστηρότητα όταν χρειάζεται. Θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα, αλλά ίσως μερικές φορές μπερδεύουμε την παροδική ευχαρίστηση με την ευτυχία και υποχωρούμε σε επιθυμίες τους που είναι βλαβερές για εκείνα. Ο ρόλος του γονέα έχει πολλές γλυκές, αλλά και πολλές άχαρες στιγμές. Για κανέναν δεν είναι εύκολο, αλλά όσοι γονείς κοπίασαν και θυσίασαν μεγαλώνοντας τα παιδιά τους, δοκιμάζουν την άφατη ευχαρίστηση να τα χαίρονται ως ολοκληρωμένους, επιτυχημένους, ευτυχισμένους ενήλικες, με κριτική σκέψη και ευαισθησίες, και να έχουν μια τρυφερή και φιλική σχέση μαζί τους. Είναι η ανταμοιβή μιας δύσκολης πορείας, η οποία δικαιώνει όλους τους κόπους τους.

Κάθε εποχή έχει τις απαιτήσεις της. Στη δική μας έχουμε να παλέψουμε με την πολύωρη απουσία μας από το σπίτι, με τις πολλές διασπαστικές δραστηριότητες που υπάρχουν για τα παιδιά, με την τεχνολογία που εισβάλλει στον εγκέφαλό τους και αλλοιώνει την αντίληψη και τη συμπεριφορά τους, ιδιαίτερα στις πιο μικρές ηλικίες. Όλοι οι γονείς θέλουμε το καλό των παιδιών μας, ωστόσο δεν είναι πάντα ξεκάθαρο ποιο είναι αυτό.

Ας μην φοβόμαστε την αυστηρότητα. Ας μην φοβόμαστε να στενοχωρήσουμε τα παιδιά μας. Έχουν ένα βαθύ αίσθημα δικαίου και γνωρίζουν πότε έφταιξαν και πρέπει να τιμωρηθούν. Κι αν μας κακιώνουν τώρα, θα μας ευγνωμονούν αργότερα — όταν θα έχουν μεγαλώσει και θα αναγνωρίζουν πώς καλλιεργήθηκαν οι αρετές τους.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Διαδηλώσεις υπέρ και κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, υπέρ και κατά των ΗΠΑ-Ισραήλ

Από

Πλήθος διαδηλώσεων καταγράφονται σε Ευρώπη, Αμερική, Αφρική και Ασία, ενώ συνεχίζονται οι συνδυασμένες επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ κατά της Τεχεράνης, καθώς και τα ιρανικά αντίποινα κατά αμερικανικών βάσεων στην ευρύτερη περιοχή, πλοίων στα Στενά του Ορμούζ και στόχων στο Ισραήλ. Οι αντιδράσεις του κόσμου που έχουν καταγραφεί κυμαίνονται από υποστηρικτικές στην επίθεση κατά του θεοκρατικού καθεστώτος, υποστηρικτικές υπέρ του θεοκρατικού καθεστώτος και του εκλιπόντος ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, αντι-αμερικανικές και αντι-καθεστωτικές, όπως καταγράφηκε σε έρευνα του Προγράμματος Δεδομένων για Τόπους και Γεγονότα Ένοπλων Συγκρούσεων (Armed Conflict Location & Event Data Project – ACLED).

Σύμφωνα με τα δεδομένα του προγράμματος, για το χρονικό διάστημα μεταξύ 28/2 και 6/3, επικρατούν οι διαδηλώσεις κατά της αμερικανοϊσραηλινής παρέμβασης, οι οποίες εκδηλώθηκαν στις περισσότερες χώρες της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης (της Ελλάδας και της Κύπρου περιλαμβανομένων), σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ, στην Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ, το Κατάρ, την Υεμένη, το Πακιστάν, την Ινδία, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Αυστραλία. Στην Αφρική, οι περισσότερες αντι-αμερικανικές εκδηλώσεις καταγράφηκαν στη Νιγηρία, και ορισμένες σε Μαρόκο, Τυνησία και Ν. Αφρική.

Από αυτές, οι περισσότερες οργανώθηκαν σε πόλεις της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ (Νέα Υόρκη και Ουάσιγκτον), σε Πακιστάν, Υεμένη, Ινδία, Ιαπωνία, ενώ στην Ευρώπη η χώρα με τις περισσότερες διαδηλώσεις κατά των αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων είναι η Ισπανία.

Αντιθέτως, οι εκδηλώσεις που χαιρέτισαν τη δυτική παρέμβαση, συχνά με τη σημαία με το Λιοντάρι και τον Ήλιο — τη σημαία του Ιράν προ της Επανάστασης του 1979 — απαντούν κυρίως σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στην Ιβηρική Χερσόνησο, στη Σκανδιναβία, αλλά και στην Κύπρο, καθώς και στην ανατολική και δυτική ακτή των ΗΠΑ. Σε αυτές πρωτοστατούν οι αυτοεξόριστοι Ιρανοί, οι οποίοι πανηγύριζαν με λουλούδια και σαμπάνια, αλλά και με τις φωτογραφίες θυμάτων της ισλαμικής κυβέρνησης.

Οι διαδηλώσεις υπέρ του Ιράν εντοπίζονται, εκτός από το ίδιο το Ιράν, σε Τουρκία, Νιγηρία, Υεμένη και Κατάρ, και σε πιο περιορισμένο βαθμό στη Νέα Υόρκη, το Μαρόκο, την Ινδία και τη Βρετανία. Ωστόσο, ακόμα και στην αντιαμερικανική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στις 12 Μαρτίου, παρατηρήθηκαν άνθρωποι με φωτογραφίες του Αλί Χαμενεΐ, ένας εκ των οποίων ήταν και ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και ιδρυτής του κόμματος «Λαϊκή Συσπείρωση» Παναγιώτης Λαφαζάνης. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, συμμετείχαν και άλλα πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Νάσος Ηλιόπουλος, βουλευτής της Νέας Αριστεράς, ενώ η συγκέντρωση οργανώθηκε με πρωτοβουλία κομμάτων και συλλογικοτήτων της αριστεράς. Τα κυρίαρχα συνθήματα ήταν κατά των ΗΠΑ, του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ και των βάσεων στη Σούδα, και υπέρ του Ιράν, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης. Μετά τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, ακολούθησε πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία.

Φωτογραφίες του Αλί Χαμενεΐ, μαζί με ιρανικές και παλαιστινιακές σημαίες, είχαν εμφανιστεί και σε συγκέντρωση στο Λονδίνο, έξω από την αμερικανική πρεσβεία, το Σάββατο 7 Μαρτίου, με αίτημα τον τερματισμό του πολέμου στο  Ιράν. Μεταξύ των οργανώσεων που συμμετείχαν ήταν οι «Εκστρατεία για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό» (Campaign for Nuclear Disarmament – CND), «Σταματήστε τον πόλεμο» (Stop The War), «Εκστρατεία Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη» (Palestine Solidarity Campaign), «Μουσουλμανικός Σύλλογος Βρετανίας» (Muslim Association Of Britain), «Παλαιστινιακό Φόρουμ Βρετανίας» (Palestinian Forum in Britain) και «Φίλοι του Αλ Άκσα» (Friends Of Al-Aqsa).

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι περισσότερες αντι-αμερικανικές/αντι-πολεμικές πορείες οφείλονται κυρίως σε πρωτοβουλίες αριστερών οργανώσεων όπως είναι οι ANSWER Coalition, Code Pink, The People’s Forum και το Κόμμα για τον Σοσιαλισμό και την Ελευθερία (Party for Socialism and Freedom). Το Κογκρέσο συνδέει αυτές τις ομάδες με το Πεκίνο, το οποίο τις χρησιμοποιεί για να προωθεί παρόμοιες αποσταθεροποιητικές δράσεις στις δυτικές κοινωνίες και να προκαλεί εκ των έσω διάβρωση. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, παρόμοιες εκδηλώσεις δεν εκφράζουν αυθόρμητα τη λαϊκή βούληση και διάθεση, αλλά είναι προϊόντα ενός προσεκτικού σχεδιασμού και ενός ευρύτερου σχεδίου.

Όπως εξηγεί ο Μάικ Γκονζάλες, ανώτερος ερευνητής στο Heritage Foundation, οι περισσότερες από αυτές τις οργανώσεις έχουν στενούς οικονομικούς δεσμούς με την Κίνα. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι χρηματοδοτούνται — όπως και ορισμένα μέσα ενημέρωσης — από τον Νέβιλ Ρόϋ Σίνγκαμ (Neville Roy Singham), μαοϊκό εκατομμυριούχο που ζει στη Σαγκάη και έχει επαφές με το ΚΚ Κίνας, κάτι που δεν προβάλλεται από τα μέσα ενημέρωσης. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο NTD TV, ανέφερε ως παράδειγμα παραπληροφόρησης ένα δημοσίευμα της Washington Post σχετικά με τη συγκέντρωση του Σαββάτου στον Λευκό Οίκο, το οποίο περιλαμβάνει συνομιλία με έναν από τους διαδηλωτές· επισημαίνει ότι το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι ένας μέσος άνθρωπος, που διαμαρτύρεται για την εξωτερική πολιτική της πατρίδας του: είναι Ιρανο-Αμερικανός, ανήκει σε οργάνωση η οποία τελεί υπό έρευνα για τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, και επιπλέον συνεργάζεται στενά με την πρεσβεία της Κούβας.

Οι εν λόγω οργανώσεις, σημειώνει ο κος Γκονζάλες, βρίσκονται πίσω από τη συντριπτική πλειονότητα των διαδηλώσεων που εναντιώνονται στις κυβερνητικές κινήσεις: Βενεζουέλα, Γάζα, μεταναστευτική πολιτική. Όπως προαναφέρθηκε, ο στόχος είναι η πρόκληση κοινωνικών αναταραχών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, από τις οποίες επωφελείται το Πεκίνο.

Αν και ο Σίνγκαμ τελεί εδώ και χρόνια υπό ομοσπονδιακή έρευνα στις ΗΠΑ, δεν μπορεί να κλητευθεί όσο διαμένει στην Κίνα. Σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times του 2023, ο Σίνγκαμ διοχετεύει εκατομμύρια δολάρια σε εξτρεμιστικές οργανώσεις που προάγουν την ιδεολογία του, καθώς σε ειδησεογραφικά εταιρείες όπως ο Όμιλος Maku τα οποία προβάλλουν την προπαγάνδα του κινεζικού καθεστώτος, κεκαλυμμένη πίσω από την αποστολή ‘να πουν την ιστορία της Κίνας καλά’.

Με πληροφορίες από Reuters, NTD, ITV, Fox News, Athens Magazine

Ιρανοί διπλωμάτες ζητούν άσυλο σε Δανία, Αυστραλία, Ελβετία

Από

Δύο Ιρανοί διπλωμάτες, ο Αλιρεζά Σοχμπάτι και ο Μοχάμαντ Πουρνάτζαφ, ζήτησαν άσυλο από τις αντίστοιχες χώρες στις οποίες είχαν σταλεί από την Ισλαμική Δημοκρατία.

Σύμφωνα με το μέσο ενημέρωσης Iran International, ο Σαχμπάτι, διπλωμάτης στην πρεσβεία του Ιράν στην Κοπεγχάγη, και ο Πουρνάτζαφ, διπλωμάτης στην πρεσβεία της χώρας του στην Καμπέρα και παλιότερα επιτετραμμένος της ιρανικής πρεσβείας στην Αυστραλία, υπέβαλαν αίτημα για να τους δοθεί άσυλο.

Έχει προηγηθεί η περίπτωση του Αλιρεζά Τζεϋράνι Χακαμαμπάντ, ανώτερου διπλωμάτη και μέλους της ιρανικής αποστολής στα Ηνωμένα Έθνη, στη Γενεύη, ο οποίος υπέβαλε αίτημα για άσυλο στην Ελβετία, καθώς και του Γκολαμρεζά Ντερικβάντ, επιτετραμμένου στην ιρανική πρεσβεία στην Αυστρία, ο οποίος εγκατέλειψε τη θέση του και αιτήθηκε άσυλο επίσης στην Ελβετία.

Οι ανωτέρω πληροφορίες δεν έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα.

Πέραν των διπλωματών, η Αυστραλία έχει ήδη προσφέρει άσυλο στις αθλήτριες της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ιράν, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, στις 9 Μαρτίου. Τα κρατικά ιρανικά μέσα είχαν χαρακτηρίσει τις κοπέλες  ‘προδότριες εν καιρώ πολέμου’ και προανήγγειλαν ποινές όταν θα επέστρεφαν στην πατρίδα, επειδή αρνήθηκαν να τραγουδήσουν τον ιρανικό εθνικό ύμνο σε δύο από τα παιχνίδια που έδωσαν, στο πλαίσιο των αγώνων για το Κύπελλο Ασίας, που φιλοξενείται φέτος στην Αυστραλία.

Ωστόσο, μία παίκτρια επέλεξε να επιστρέψει στο Ιράν.

Οι παίκτριες του Ιράν κατά τη διάρκεια του εθνικού ύμνου πριν από τον αγώνα ποδοσφαίρου του Ασιατικού Κυπέλλου Γυναικών μεταξύ Ιράν και Φιλιππινν στη Ρόμπινα της Αυστραλίας, στις 8 Μαρτίου 2026. (Dave Hunt/AAP Image μέσω AP)

Σοφία Χρηστίδου: Όταν οι καθηγητές γίνονται θύματα μιας ευρύτερης κοινωνικής παθογένειας

Από

Με σημερινή ανακοίνωσή του το υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘΑ) εκφράζει τη θλίψη του και αναφέρει ότι έχει ξεκινήσει η εξέταση των στοιχείων που έχουν συγκεντρωθεί, προκειμένου να αποτιμηθεί η υπόθεση της απώλειας της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου με πληρότητα και αξιοπιστία, συστήνοντας προσοχή στις κρίσεις και τα συμπεράσματα που εκφράζονται δημοσίως, ιδίως εφ’ όσον «περιλαμβάνονται αναφορές που αγγίζουν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και στοιχεία που συνδέονται με την υγεία ενός ανθρώπου που δεν βρίσκεται πια στη ζωή».

Η περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου — η οποία απεβίωσε το Σάββατο 7 Μαρτίου μετά από νοσηλεία μίας εβδομάδας σχεδόν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Παπαγεωργίου», στη Θεσσαλονίκη — φέρνει στο προσκήνιο ζητήματα κρίσιμα όχι μόνο για το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας. Το αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη φέρεται να συνδέεται αφ’ ενός με βάναυσες συμπεριφορές που υφίστατο από μερίδα μαθητών εντός και εκτός τάξης αφ’ ετέρου δε με την αντίδραση της διευθύντριας του σχολείου όπου δίδασκε, η οποία αμφισβήτησε την ικανότητά της να διδάσκει παραπέμποντάς τη σε υγειονομική επιτροπή.

Σύμφωνα με τις έως τώρα αναφορές και καταγγελίες, η εκπαιδευτικός εργαζόταν ως καθηγήτρια Αγγλικών στο 3ο Γενικό Ημερήσιο Λύκειο Θεσσαλονίκης. Αν και γενικά αγαπητή στη μαθητική κοινότητα, σύμφωνα με συναδέλφους της, αντιμετώπιζε και περιστατικά βίας, εκφοβισμού και βάρβαρης συμπεριφοράς από μία μερίδα μαθητών, όπως είχε και η ίδια καταγγείλει με υπόμνημά της προς το υπουργείο Παιδείας, στις 9 Φεβρουαρίου 2026. Ο Δημήτρης Κωστόπουλος, πρώην Εφέτης και Σύμβουλος Επικρατείας, και θείος της, ανέφερε ότι με το υπόμνημα αυτό η εκλιπούσα ζητούσε την εφαρμογή των διατάξεων του ν. 5029/2023: «Ζούμε Αρμονικά Μαζί – Σπάμε τη Σιωπή»: Ρυθμίσεις για την πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας και του εκφοβισμού στα σχολεία, και διέψευδε τους εναντίον της ισχυρισμούς που καταχωρήθηκαν σε αναφορές συμβάντων της διευθύντριας του ΓΕΛ.

Η βίαιη συμπεριφορά μαθητών προς το πρόσωπό της πιστοποιείται και από συναδέλφους και φίλους της, οι οποίοι μιλούν για ιδιαίτερα βάναυσα επεισόδια: της πετούσαν βιβλία, μπουκάλια νερού και άλλα αντικείμενα, θορυβούσαν φωνάζοντας με φωνές ζώων και χτυπώντας τα θρανία, την εμπόδιζαν να βγει από την τάξη φράζοντας την πόρτα με θρανία… Ωστόσο, η προσφυγή της στη Διεύθυνση του σχολείου δεν της προσέφερε υποστήριξη, αλλά μάλλον το αντίθετο, αφού η Λυκειάρχις έκρινε ότι η ανάρμοστη συμπεριφορά των μαθητών οφειλόταν σε ανεπάρκεια της ίδιας της καθηγήτριας και ζήτησε να εξεταστεί η διδασκαλική ικανότητα της Σοφίας Χρηστίδου από τη Δευτεροβάθμια Υγειονομική Επιτροπή.

Ενώ ο κος Κωστόπουλος και ο σύντροφος της θανούσης, Μάριος Ιερωμνήμων, έχουν δηλώσει ότι θα προσφύγουν στη Δικαιοσύνη κατά παντός υπευθύνου, ο Σύλλογος Γονέων του σχολείου εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία χαρακτηρίζει ψευδείς, ανυπόστατους και συκοφαντικούς τους ισχυρισμούς που «επιχειρούν να αποδώσουν ευθύνες για το τραγικό αυτό γεγονός σε μαθητές, γονείς και μέλη της κοινότητας χωρίς καμία απολύτως τεκμηρίωση, οδηγώντας σε αδικαιολόγητη δημόσια στοχοποίηση ανήλικων μαθητών, των οικογενειών τους και των εκπαιδευτικών», και προειδοποιεί ότι «επιφυλάσσεται για την άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματός τους ενώπιον των αρμόδιων αρχών […] για την προστασία των μαθητών, των καθηγητών και των οικογενειών αυτών από ψευδείς, συκοφαντικές και προσβλητικές αναφορές».

Ιδωμένα στο σύνολό τους, τα γεγονότα αυτά αναδεικνύουν ζητήματα που ξεπερνούν τη συγκεκριμένη περίπτωση, αφού είναι αρκετά γενικευμένα στα σχολεία της χώρας. Σύμφωνα με μαρτυρίες μαθητών και εκπαιδευτικών, τόσο η απρεπής συμπεριφορά μαθητών όσο και η άκριτη υπεράσπισή τους από τους γονείς πλήττουν το εκπαιδευτικό σύστημα και εμποδίζουν τους καθηγητές να υπερασπιστούν τους εαυτούς και το μάθημά τους. Συγκεκριμένα για τους γονείς (για μία μερίδα εξ αυτών), εκπαιδευτικοί και διευθυντές αναφέρουν ότι συχνά αντιδρούν όταν τα παιδιά τους τιμωρούνται, πριν εξετάσουν την υπόθεση, ότι επιτίθενται στους εκπαιδευτικούς λεκτικά είτε εκφέροντας απειλές, συκοφαντίες ή υβριστικά σχόλια στο διαδίκτυο, ενώ υπάρχουν και γονείς που απλώς δεν εμφανίζονται ποτέ όταν το σχολείο τούς καλεί για το παιδί τους. Ως επιπλέον πρόσκομμα στο διδασκαλικό έργο αναφέρεται η σύγχρονη νομοθεσία, η οποία «δένει τα χέρια» των δασκάλων πολλές φορές, απαγορεύοντας την επιβολή ποινών που θα εξασφάλιζαν έναν βαθμό πειθαρχίας.

Ακόμα πιο σημαντική είναι η  έλλειψη αρχών, ήθους και στοιχειώδους σεβασμού που παρατηρείται μεταξύ μελών της μαθητικής κοινότητας, καθώς και η έλλειψη της αίσθησης της θέσης τους ως άτομα μέσα στο σχολικό σύστημα και την κοινωνία, και της συμπεριφοράς που αυτή η θέση συνεπάγεται. Πρόκειται για ένα θέμα που αρχικά συνδέεται με την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση που έχουν λάβει οι μαθητές από την οικογένειά τους, αλλά ξεπερνά τον στενό κύκλο της αντανακλώντας ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα, όπως την ανοχή και τη σιωπή απέναντι σε συμπεριφορές οι οποίες είναι αντικοινωνικές, με την έννοια ότι εκφράζουν αδιαφορία για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν στους άλλους. Από μία άποψη, μπορεί να ειπωθεί ότι η βίαιη συμπεριφορά αποτελεί μια ακραία έκφραση αυτής της αδιαφορίας.

Ο θάνατος της Σοφίας Χρηστίδου, ως αποτέλεσμα συστηματικής κακοποίησης από μία μερίδα μαθητών, μας καλεί επιτακτικά να σκύψουμε στην παιδεία και στα παιδιά μας. Στις 10 Μαρτίου, ο ανεξάρτητος βουλευτής Γεώργιος Μανούσος, του Β2 Τομέα Αθηνών, υπέβαλε ερώτημα στη Βουλή προς το ΥΠΑΙΘΑ, εφιστώντας την προσοχή της υπουργού στην έξαρση της μαθητικής βίας, ζητώντας διερεύνηση όχι μόνο του συγκεκριμένου περιστατικού, αλλά και όλων των καταγγελθέντων περιστατικών εκφοβισμού καθηγητών για τα τελευταία πέντε χρόνια, καθώς και τη λήψη αποτελεσματικών μέτρων για την προστασία των εκπαιδευτικών.

Από την πλευρά της, η ΟΛΜΕ εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία ζητά, μεταξύ άλλων, «ουσιαστική ενίσχυση των σχολικών μονάδων με μόνιμη παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, καθώς και δημιουργία δομών που θα στηρίζουν έμπρακτα τους εκπαιδευτικούς στο έργο τους», τονίζοντας ότι «η πλήρης διερεύνηση των συνθηκών του περιστατικού στη Θεσσαλονίκη είναι απολύτως αναγκαία».

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.