Τετάρτη, 15 Ιούλ, 2026

Οι ΗΠΑ ξεκινούν εκστρατεία κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου

Διευρυμένη εκστρατεία κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ), ανακοίνωσε το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ στις 13 Ιουλίου, η οποία υποστηρίζεται από όλους τους κλάδους της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Όπως αναφέρεται στη δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο — που ιδρύθηκε βάσει του Καταστατικού της Ρώμης — συνιστά απειλή για την κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς διεκδικεί το δικαίωμα να διώκει και να φυλακίζει μέλη των αμερικανικών δυνάμεων για τη δράση τους υπέρ των συμφερόντων των ΗΠΑ. Τα μέτρα που εξετάζονται κατά του ΔΠΔ περιλαμβάνουν την επικοινωνία Αμερικανών αξιωματούχων με ξένες χώρες, προκειμένου να επισημάνουν τις καταχρήσεις του ΔΠΔ και τον κίνδυνο που ενέχει το δικαστήριο για άλλες χώρες, καθώς και να τις παροτρύνουν να αποχωρήσουν από τον οργανισμό.

Σε τηλεοπτικό διάγγελμά του, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε ότι το ΔΠΔ διεξάγει πόλεμο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, «όχι με σφαίρες ή πυραύλους, αλλά με νόμους και συνθήκες και τη δύναμη του λεγόμενου Διεθνούς Δικαίου». Δήλωσε δε ότι όταν το Καταστατικό της Ρώμης υιοθετήθηκε το 1998 και τέθηκε σε ισχύ το 2002, οι ΗΠΑ είχαν υποθέσει ότι το πεδίο δράσης του δικαστηρίου θα ήταν στενά περιορισμένο, εστιάζοντας «μόνο στις πιο σοβαρές παραβιάσεις, όπως η γενοκτονία ή τα εγκλήματα πολέμου — και ακόμη και τότε, μόνο εάν τα εθνικά δικαστήρια δεν είναι σε θέση να το πράξουν». Ωστόσο, κατά τον Ρούμπιο, το ΔΠΔ έχει εξελιχθεί σε κάτι «σημαντικά πιο ριζοσπαστικό και ακραίο», υπό τη διοίκηση «μη εκλεγμένων γραφειοκρατών της παγκοσμιοποίησης» που διεκδικούν ουσιαστικά απεριόριστη εξουσία.

Όπως ισχυρίστηκε ο Ρούμπιο, το ΔΠΔ απειλεί θεμελιώδη συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς θα μπορούσε να στοχοποιήσει τόσο τους συνοριοφύλακες που συνοδεύουν βίαιους εγκληματίες εκτός χώρας όσο και Αμερικανούς πεζοναύτες ανά τον κόσμο. Τα μέτρα που λαμβάνονται κατά των τρομοκρατών θα μπορούσαν επίσης να αποτελέσουν αντικείμενο ερευνών, δήλωσε. Όπως προειδοποίησε: «Αν δεν κάνουμε κάτι, η μοίρα όλων τους θα μπορούσε σύντομα να βρεθεί στα χέρια ξένων δικαστών, [που βρίσκονται] χιλιάδες μίλια μακριά».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και άλλες ισχυρές χώρες, δεν επικύρωσαν ποτέ το Καταστατικό της Ρώμης. «Δεν θα είχαν συμφωνήσει ποτέ κάτι τέτοιο και ούτε θα το πράξουν στο μέλλον», σημείωσε ο Ρούμπιο, υποστηρίζοντας ότι απειλεί την ανεξαρτησία που είναι δικαίωμα όλων των Αμερικανών εκ γενετής, καθώς και την κυριαρχία της χώρας.

Αμερικανικά μέτρα, ευρωπαϊκές αντιδράσεις

Στην ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρονται τα μέτρα που συζητά η αμερικανική κυβέρνηση, που περιλαμβάνουν την προσέγγιση άλλων κρατών προκειμένου να αμφισβητήσουν επίσης τη δικαιοδοσία του ΔΠΔ, επισταμένη έρευνα κρατών που αν και υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ αρνούνται να αποκηρύξουν το ΔΠΔ, καθώς και κυρώσεις κατά του προσωπικού του ΔΠΔ και οργανισμών που συνδέονται μαζί του.

Έχοντας θέσει ως κρίσιμο πεδίο της στρατηγικής τους το διπλωματικό πεδίο, ο Ρούμπιο τόνισε ότι «καμία διπλωματική επιλογή δεν είναι εκτός συζήτησης» όσον αφορά την εξάλειψη της απειλής που η κυβέρνηση των ΗΠΑ αντιλαμβάνεται από το ΔΠΔ για τις Ηνωμένες Πολιτείες, και κάλεσε τα συμμαχικά κράτη να απορρίψουν τυχόν αξιώσεις δικαιοδοσίας του δικαστηρίου κατά των πολιτών των ΗΠΑ. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για χώρες που συνεργάζονται με τις ΗΠΑ στην απονομή της δικαιοσύνης ή προστατεύονται από αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας.

Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν επίσης περιορισμούς στις θεωρήσεις εισόδου στη χώρα και αυξημένες κυρώσεις κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και των συνδεδεμένων με αυτό οργανισμών. Πέρυσι, οι ΗΠΑ είχαν ήδη επιβάλει κυρώσεις σε αρκετούς υπαλλήλους του ΔΠΔ, συμπεριλαμβανομένου του γενικού εισαγγελέα Καρίμ Καν, ο οποίος έκτοτε έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα καθώς έχει δεχθεί καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση.

Περαιτέρω, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το Κογκρέσο είχε ψηφίσει τον Νόμο για την Προστασία των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων (ASPA), ο οποίος προβλέπει μέτρα για την προστασία των μελών των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ σε περίπτωση που διωχθούν από το ΔΠΔ. Καθώς το ίδιο το δικαστήριο δεν έχει εκτελεστική εξουσία να εκτελεί εντάλματα, αυτά μπορούν να εκτελεστούν μόνο από τα κράτη-μέλη του Καταστατικού της Ρώμης, εφόσον ο κατηγορούμενος βρίσκεται στο έδαφός τους.

Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και το θεωρεί σημαντικό στοιχείο της διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης. Όσον αφορά τις ανακοινώσεις της Ουάσιγκτον, ο εκπρόσωπος της ΕΕ, Ανουάρ Ελ Ανούνι, δήλωσε : «Είμαστε σταθερά προσηλωμένοι στη διεθνή ποινική δικαιοσύνη και στην καταπολέμηση της ατιμωρησίας. Οι επιθέσεις ή οι απειλές κατά δικαστών, προσωπικού ή ατόμων που συνεργάζονται με το Δικαστήριο είναι απλώς απαράδεκτες».

Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Γιόχαν Βάντεφουλ, απέρριψε τις επιθέσεις της Ουάσιγκτον. «Για εμένα, είναι σαφές: το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο κάνει τον κόσμο ασφαλέστερο και πιο δίκαιο», δήλωσε στο γερμανικό συντακτικό δίκτυο RND. «[Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο] αποκάλυψε τα χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», όπως η στρατολόγηση παιδιών-στρατιωτών σε εμφύλιους πολέμους και «έχει θέσει υπόλογους όσους έχουν διαπράξει τα πιο σοβαρά εγκλήματα. Επομένως, εκπληρώνει τον σκοπό του όπως προβλέπεται», τόνισε ο Βάντεφουλ.

Αν και το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δεν έχει αντιδράσει ακόμη, το περασμένο έτος είχε υπογράψει κοινή δήλωση που εκδόθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2025, στην οποία τα υπογράφοντα μέρη επιβεβαίωναν την υποστήριξή τους στην «ανεξαρτησία, την αμεροληψία και την ακεραιότητα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, μετά τις κυρώσεις που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες». Τη δήλωση είχαν υπογράψει συνολικά 79 κράτη-μέλη του ΟΗΕ.

Το ίδιο το ΔΠΔ δεν έχει εκδώσει ακόμη ανακοίνωση.

Περαιτέρω αμφιβολίες για τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου 

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ενεργεί όταν οι εθνικές αρχές δεν είναι σε θέση ή δεν είναι πρόθυμες να διώξουν φερόμενες γενοκτονίες, εγκλήματα πολέμου ή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Επιπλέον, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, ο Εισαγγελέας μπορεί να κινήσει έρευνες με δική του πρωτοβουλία. Δεν απαιτείται αίτημα από κράτος-μέλος. Μπορεί δε να ληφθούν υπ’ όψιν πληροφορίες από κράτη, διεθνείς οργανισμούς ή μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Ωστόσο, αν και 125 χώρες είναι συμβαλλόμενα μέρη του Καταστατικού της Ρώμης, στο οποίο στηρίζεται το ΔΠΔ, ο αριθμός αυτών που δεν υπέγραψαν ή δεν επικύρωσαν ή απέσυραν την υπογραφή τους είναι επίσης σημαντικός. Μεταξύ αυτών, εκτός των ΗΠΑ, συγκαταλέγονται η Κίνα, η Ρωσία, το Ισραήλ, η Ινδία, η Τουρκία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία, επισημαίνεται δε ότι από τις λεγόμενες «μεγάλες δυνάμεις», οι τρεις — ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα — δεν το υποστηρίζουν.

Μετά την ίδρυση του ΔΠΔ, πολλές έρευνες επικεντρώθηκαν αρχικά σε υποθέσεις σε αφρικανικά κράτη. Αρκετές κυβερνήσεις αργότερα κατηγόρησαν το δικαστήριο, μεταξύ άλλων, για μονόπλευρη εστίαση στην Αφρική, ευρωκεντρισμό και αυθαίρετη επιλογή υποθέσεων. Η διεθνής ποινική δικαιοδοσία απέκτησε ιδιαίτερη σημασία μέσω των δικαστηρίων για την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Ρουάντα τη δεκαετία του 1990.

Το 2020, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ξεκίνησε έρευνες για φερόμενα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από Αμερικανούς στρατιώτες στο Αφγανιστάν, με την κυβέρνηση Τραμπ εκείνης της περιόδου να αντιδρά επιβάλλοντας κυρώσεις κατά της τότε γενικής εισαγγελέως, Φατού Μπενσούντα.

Το 2024, κατά τη διάρκεια του ισραηλινού πολέμου κατά της Χαμάς στη Γάζα, το ΔΠΔ εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον τότε υπουργό Άμυνας Γιοάβ Γκαλάντ, ενώ μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, το ΔΠΔ εξέδωσε επίσης ένταλμα σύλληψης για τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Στις Φιλιππίνες, το ΔΠΔ διερευνά επίσης τον πρώην αρχηγό της αστυνομίας και νυν γερουσιαστή Ρόναλντ ντέλλα Ρόσσα, προκαλώντας εσωτερική ένταση. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, δεν έχουν γίνει μέχρι στιγμής συλλήψεις . Οι αντίπαλοι του προέδρου Φερδινάνδου «Μπονγκμπόνγκ» Μάρκος Τζούνιορ κατηγορούν την κυβέρνηση ότι αποδυναμώνει τους πολιτικούς αντιπάλους μέσω της συνεργασίας της με το ΔΠΔ. Η κυβέρνηση αρνείται αυτές τις κατηγορίες. Παρόλο που η χώρα αποχώρησε από το δικαστήριο το 2019, η κυβέρνηση εξέδωσε στη Χάγη πέρυσι τον πρώην πρόεδρο Ροντρίγκο Ντουτέρτε, ο οποίος ερευνάται για φερόμενα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε σχέση με τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών. Οι υποστηρικτές του το αποκαλούν «απαγωγή» και επισημαίνουν ότι οι Φιλιππίνες έχουν το δικό τους σύστημα δικαιοσύνης.

Αρκετά κράτη έχουν δηλώσει ή ανακοινώσει την πρόθεσή τους να αποσυρθούν από το Καταστατικό της Ρώμης τα τελευταία χρόνια.

Με τη συμβολή του Reinhard Werner

Αναζωπυρώνεται η σύγκρουση Σαουδικής Αραβίας–Χούθι μετά από 4 χρόνια

Την ευθύνη για επίθεση με πυραύλους κατά της Σαουδικής Αραβίας τη Δευτέρα 13 Ιουλίου ανέλαβε το κίνημα των Χούθι, οι οποίοι δήλωσαν ότι απαντούν σε βομβαρδισμό αεροδρομίου που ελέγχουν. Την ευθύνη για τον βομβαρδισμό του αεροδρομίου ανέλαβε το υπουργείο Άμυνας της Υεμένης, κατά το Reuters, επισημαίνοντας ότι στόχος ήταν να αποτραπεί η προσγείωση ιρανικού αεροσκάφους.

Η επίσημη κυβέρνηση της Υεμένης βρίσκεται σε στενή συνεργάζεται με το Ριάντ, με πολλά μέλη της να διαμένουν εκεί, ενώ οι σιίτες Χούθι, οι οποίοι ελέγχουν το βόρειο τμήμα της χώρας, υποστηρίζονται από την Τεχεράνη.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου, η χρήση του διεθνούς αεροδρομίου Σαναά στα δυτικά της χώρας από αεροσκάφος του Ιράν θα συνιστούσε παραβίαση της κυριαρχίας της Υεμένης. Ανέφερε ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις θα αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε εχθρικό αεροσκάφος παραβιάζει τον εναέριο χώρο της Υεμένης «με όλα τα διαθέσιμα μέσα» και κατηγόρησε το Ιράν.

Εκπρόσωπος των Ενόπλων Δυνάμεων δήλωσε αργότερα ότι το αεροσκάφος είχε προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Χοντέιντα, το οποίο ελέγχεται από τους Χούθι. Ωστόσο, δεν ήταν σαφές εάν είχε γίνει οποιαδήποτε προσπάθεια να εμποδιστεί η προσγείωσή του στη Χοντέιντα, περίπου 150 χλμ. (93 μίλια) νοτιοδυτικά της Σαναά, στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας της Υεμένης.

Οι Χούθι χαρακτήρισαν την ενέργεια «κατάφωρη επιθετικότητα» και σημείωσαν ότι σηματοδοτεί το τέλος της άτυπης εκεχειρίας που είχε ξεκινήσει τον Μάρτιο του 2022. Ως απάντηση, εκτόξευσαν πυραύλους ενάντια στο νότιο τμήμα της Σαουδικής Αραβίας, στοχεύοντας το διεθνές αεροδρόμιο της Άμπα, όπως ανέφερε ο στρατιωτικός εκπρόσωπος των Χούθι, Γιαχία Σαρί. Η περιοχή συνορεύει με την Υεμένη, και φιλοξενεί πολλούς Σαουδάραβες το καλοκαίρι.

Εκπρόσωπος στην Υεμένη της στρατιωτικής συμμαχίας αραβικών χωρών της περιοχής που δημιουργήθηκε το 2015 για να υποστηρίξει την επίσημη κυβέρνηση της Υεμένης δήλωσε στο Χ, τη Δευτέρα, ότι η Σαουδική Αραβία αναχαίτισε πυραύλους «που εκτοξεύθηκαν από την τρομοκρατική πολιτοφυλακή των Χούθι προς τη νότια περιοχή [της Σ. Αραβίας]». Προειδοποίησαν επίσης τις αεροπορικές εταιρείες να μην πετούν στον σαουδαραβικό εναέριο χώρο έως ότου αρθεί η «πολιορκία» του αεροδρομίου της Σαναά.

Σύμφωνα με υπουργό της Υεμένης, οι Χούθι κρατούσαν ένα ακόμη αεροσκάφος, το οποίο ανήκε στη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, στο αεροδρόμιο της Σαναά. Ο Χασέμ Οσεϊράν, εκπρόσωπος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού (ICRC) για τη Μέση Ανατολή, δήλωσε στο Reuters ότι το προσωπικό της Επιτροπής και το πλήρωμα του αεροσκάφους ήταν ασφαλή και είχαν εντοπιστεί, αρνούμενος να κάνει περαιτέρω σχόλια.

Τα τελευταία γεγονότα επιστεγάζουν την αποτυχία μιας ανταλλαγής κρατουμένων που συζητούνταν μεταξύ των Χούθι και της Υεμένης με τη μεσολάβηση της ICRC, με εκατέρωθεν κατηγορίες και αυξανόμενη ένταση. Σημαίνουν επίσης κίνδυνο για τις δραστηριότητες της Σαουδικής Αραβίας στην Ερυθρά Θάλασσα, μέσω της οποίας η χώρα μπορούσε να συνεχίζει τις εξαγωγές πετρελαίου.

Πηγή: Reuters

Συνεχίζεται η ουκρανική πίεση στις ρωσικές ενεργειακές υποδομές — Προβλήματα και στη γεωργία και στις εξαγωγές σιτηρών

Η Ουκρανία συνεχίζει την τακτική φθοράς κατά των ρωσικών ενεργειακών υποδομών, με στοχευμένες επιθέσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών κατά διυλιστηρίων και πετρελαϊκών αποθηκών, ενώ σημειώθηκαν και χτυπήματα σε πλοία στην Αζοφική Θάλασσα, που επηρέασαν τις ρωσικές εξαγωγές σιτηρών. Σύμφωνα με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, τα πλήγματα αυτά έχουν ως στόχο την άσκηση πίεσης στη Ρωσία προκειμένου να οδηγηθεί σε διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου.

Οι συνεχείς επιθέσεις των τελευταίων δύο μηνών έχουν δημιουργήσει σοβαρές ενεργειακές ελλείψεις στο εσωτερικό της Ρωσίας, οδηγώντας την κυβέρνηση Πούτιν να επιβάλει προσωρινή απαγόρευση στις εξαγωγές καυσίμων, αλλά και να καταφύγει σε εισαγωγές για τον Ιούλιο. Επιπλέον, ως συνέπεια των επιθέσεων στα δεξαμενόπλοια, κλείνει τον πορθμό του Κερτς.

Κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, οι Τραμπ, Ρούμπιο και Ρούττε χαιρέτισαν την ουκρανική προσπάθεια, εκφράζοντας την ελπίδα ότι η κλιμάκωση θα ευνοήσει τις διαπραγματεύσεις, προοπτική που διέψευσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ.

Στο πλαίσιο της Συνόδου στην Άγκυρα σημειώθηκε και μία ακόμη θετική για την Ουκρανία εξέλιξη, καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος δεσμεύτηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χορηγήσουν στην Ουκρανία άδεια παραγωγής για να κατασκευάζει η ίδια τα δικά της συστήματα αεροπορικής άμυνας Patriot.

Επιθέσεις σε αποθήκες πετρελαίου περιφερειακά της Αζοφικής, αλλά και στο εσωτερικό της Ρωσίας

Τη νύχτα της 10ης Ιουλίου, η Ρωσία υπέστη μία από τις μεγαλύτερες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην ιστορία του τρέχοντος πολέμου. Το κύριο βάρος των επιθέσεων έπληξε εγκαταστάσεις στις Περιφέρειες Κρασνοντάρ και Ροστόφ, στα ανατολικά και βορειοανατολικά της Αζοφικής Θάλασσας, όπου ξέσπασαν πυρκαγιές σε εγκαταστάσεις πετρελαϊκών υποδομών.

Στην περιοχή Σεβέρσκι του Κρασνοντάρ, η πτώση μη επανδρωμένου προκάλεσε πυρκαγιά στο διυλιστήριο Ίλσκη, ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια διύλισης στη νότια Ρωσία, με σχεδιαστική δυναμικότητα περίπου 6,6 εκατομμυρίων τόνων πετρελαίου ετησίως. Η περιφερειακή ομάδα εργασίας ανέφερε ότι η πυρκαγιά στο διυλιστήριο τέθηκε γρήγορα υπό έλεγχο και σβήστηκε.

Στην περιοχή του Ροστόφ, στο λιμάνι του Ταγκανρόγκ, χτυπήθηκε μια αποθήκη πετρελαίου που ανήκει στην εταιρεία Kurgannefteprodukt, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει πυρκαγιά στην εγκατάσταση. Το TASS, επικαλούμενο τις τοπικές αρχές, μίλησε για εκκένωση της ζώνης έκτακτης ανάγκης της πόλης: σαράντα τέσσερα άτομα, εκ των οποίων τα επτά παιδιά, βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε προσωρινά καταλύματα. Επιπλέον, συντρίμμια μη επανδρωμένου προκάλεσαν ζημιές σε ένα κτίριο κατοικιών και σε ένα διοικητικό κτίριο, των οποίων η οροφή πήρε φωτιά.

Ένα άλλο περιστατικό σημειώθηκε στο Αζόφ, επίσης στην Περιφέρεια Ροστόφ, όπου δύο δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαίου τυλίχθηκαν στις φλόγες έπειτα από επίθεση μη επανδρωμένων. Το Οπτικό και Μηχανολογικό Εργοστάσιο του Αζόφ δέχτηκε επίσης επίθεση, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες.

Σύμφωνα με τον κυβερνήτη του Ροστόφ, Γιούρι Σλιούσαρ, τουλάχιστον 35 μη επανδρωμένα καταρρίφθηκαν στις πόλεις Ταγκανρόγκ και Αζόφ, καθώς και στις περιοχές Αζόφσκι και Ματβέγιεβο-Κούργκαν. Συνολικά 376 μη επανδρωμένα αναχαιτίστηκαν ή καταστράφηκαν πάνω από ρωσικές περιοχές κατά τη διάρκεια της νύχτας, σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας. Δεν υπήρξαν θύματα. Ο Σλιούσαρ ανέφερε ακόμη ότι χτυπήθηκαν και δύο δεξαμενόπλοια στον κόλπο του Ταγκανρόγκ.

Η ρωσική Πυροσβεστική επιχειρεί. (Ρωσικό Υπουργείο Εκτάκτων Αναγκών/t.me)

 

Στις 9 Ιουλίου, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι επιβεβαίωσε με ανάρτησή του στο Χ επιθέσεις σε αποθήκες πετρελαίου σε πιο εσωτερικά εδάφη της Ρωσίας, στις Περιφέρειες Σταυρούπολης και Τβερ, με την πρώτη να βρίσκεται ανατολικά του Κρασνοντάρ, ενώ η δεύτερη περίπου 180 χλμ βόρεια της Μόσχας. Ανέφερε ακόμη και πλήγμα σε εγκατάσταση αποθήκευσης καυσίμων εφεδρείας 500 μίλια μακριά από τη γραμμή του μετώπου, σε σταθμό άντλησης πετρελαίου στην Ουφά, πόλη της νότιας Ρωσίας δυτικά των Ουραλίων, καθώς και σε τερματικό σταθμό φόρτωσης πετρελαίου στην περιοχή του Ροστόφ.

Το τελευταίο πλήγμα σημειώθηκε αυτή την εβδομάδα, όταν ουκρανικά μη επανδρωμένα διένυσαν σχεδόν 1.500 μίλια και χτύπησαν το διυλιστήριο του Ομσκ στη Δυτική Σιβηρία, το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου της Ρωσίας. Η επίθεση αυτή ήταν μία από τις πιο εκτεταμένες επιθέσεις μεγάλου βεληνεκούς σε ρωσικό έδαφος από την έναρξη του πολέμου, τον Φεβρουάριο του 2022.

Η Ρωσία κλείνει τον πορθμό του Κερτς και απαγορεύει τις εξαγωγές καυσίμων

Η Ρωσία ανέστειλε προσωρινά τις θαλάσσιες μεταφορές μέσω της διώρυγας Αζόφ-Ντον μετά τις ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε πλοία στη Θάλασσα του Αζόφ, αναφέρει το Reuters, επικαλούμενο πηγές από τη βιομηχανία σιτηρών. Σύμφωνα με την υπηρεσία, οι συνοριακές υπηρεσίες έχουν επίσης σταματήσει να δέχονται αιτήσεις για διέλευση μέσω του πορθμού του Κερτς, ο οποίος συνδέει την Αζοφική και τη Μαύρη Θάλασσα. Η διάρκεια αυτών των περιορισμών δεν έχει ακόμη καθοριστεί.

Έως και το ένα τέταρτο των εξαγωγών σιταριού της Ρωσίας διέρχεται από την Αζοφική Θάλασσα, και οι μεγαλύτερες περιοχές παραγωγής σιτηρών, οι Περιφέρειες Ροστόφ και Κρασνοντάρ, βρίσκονται κατά μήκος των ακτών της.

Μετά την είδηση, η τιμή του σιταριού στο ευρωπαϊκό χρηματιστήριο Euronext αυξήθηκε κατά 4%, φτάνοντας σε υψηλό έξι εβδομάδων.

Κατά το Reuters, η εντατικοποίηση των επιθέσεων σε ρωσικές υποδομές υπονομεύει τη διακίνηση σιτηρών που γίνεται μέσω της Μαύρης Θάλασσας, αν και μέχρι στιγμής δεν έχουν σημειωθεί μεγάλης κλίμακας διαταραχές στο παγκόσμιο εμπόριο σιτηρών.

Απαγόρευση εξέδωσε η ρωσική κυβέρνηση και για τις εξαγωγές ντίζελ, ναυτιλιακών καυσίμων και παρόμοιων προϊόντων, σύμφωνα με ανακοίνωση της 8ης Ιουλίου, η οποία θα ισχύσει έως το τέλος του μήνα. Όπως αναφέρεται στη δήλωση, «η απόφαση ελήφθη με σκοπό τη διατήρηση της σταθερότητας στην εγχώρια αγορά καυσίμων. Οι περιορισμοί δεν θα ισχύουν για το ντίζελ που εξάγεται από τη Ρωσία στο πλαίσιο διεθνών διακυβερνητικών συμφωνιών».

Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνεδρίασης της κυβέρνησης την Τετάρτη, υπό την προεδρία του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Αλεξάντερ Νόβακ δήλωσε ότι η κατάσταση στον τομέα των καυσίμων παραμένει περίπλοκη και ότι «είναι σαφές ότι η τρέχουσα κατάσταση στα πρατήρια καυσίμων προκαλεί ανησυχία στο κοινό», αναφέροντας ότι η απαγόρευση εξαγωγής ντίζελ «θα επιτρέψει την αύξηση των προμηθειών προς την εγχώρια αγορά».

Ανακοίνωσε επίσης ότι η χώρα θα αρχίσει να εισάγει καύσιμα τον Ιούλιο.

Ειδικοί παρατηρούν ότι αν και η απαγόρευση αποσκοπεί στη σταθεροποίηση της εγχώριας αγοράς, εάν παραταθεί ενδέχεται να δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα στον κλάδο. Τελευταία φορά που η ρωσική κυβέρνηση κατέφυγε σε παρόμοιο μέτρο ήταν το 2023.

Η χειρότερη κρίση καυσίμων των τελευταίων δεκαετιών

Παρά το γεγονός ότι η Ρωσία είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου στον κόσμο, η ενεργειακή κρίση που έχουν προκαλέσει οι συστηματικές επιθέσεις των Ουκρανών είναι πρωτόγνωρη για τη χώρα. Σε όλη τη χώρα, οι οδηγοί κάνουν ουρές στα βενζινάδικα, με πολλούς να περιμένουν ώρες ή ακόμα και όλη τη νύχτα για να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ τους.

Αυτοκίνητα περιμένουν στην ουρά σε ένα βενζινάδικο στο παραθαλάσσιο θέρετρο Ευπατορία. Κριμαία, 11 Ιουνίου 2026. (Alexey Pavlishak/Reuters)

 

Η κατάσταση έχει γίνει τόσο σοβαρή που ο δήμαρχος της πόλης Ιρκούτσκ, κοντά στα σύνορα με τη Μογγολία, αναγκάστηκε να τοποθετήσει φορητές τουαλέτες έξω από τα βενζινάδικα για να βοηθήσει τους ανθρώπους που έχουν κολλήσει στις μεγάλες ουρές. Αρκετές περιοχές έχουν επίσης θεσπίσει μέτρα επιμερισμού καυσίμων. Η κρίση καυσίμων στη Ρωσία πλήττει και τις χώρες της Κεντρικής Ασίας, ιδίως το Κιργιζιστάν, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν, οι οποίες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές καυσίμων από τη Ρωσία.

Tους τελευταίους δύο μήνες, η μείωση της παραγωγής ντίζελ καταγράφεται, κατά το Reuters, στο 40%, πλησιάζοντας τα επίπεδα εγχώριας κατανάλωσης, ενώ το πλεόνασμα που υπήρχε δεν υφίστατο πλέον. Εν τω μεταξύ, η παραγωγή βενζίνης τον Ιούνιο μειώθηκε κατά περίπου 25% σε σύγκριση με την ίδια περίοδο πέρυσι. Τον Ιούλιο, η κατάσταση περιπλέχθηκε περαιτέρω από τις διακοπές λειτουργίας στα διυλιστήρια του Νίζνι Νόβγκοροντ και του Ομσκ.

Είναι δύσκολο να εκτιμηθούν με ακρίβεια οι όγκοι παραγωγής ντίζελ, καθώς τα τρέχοντα στατιστικά στοιχεία για τη διύλιση πετρελαίου έχουν σταματήσει να δημοσιεύονται από το 2024. Ο οικονομολόγος Κυρίλ Ροντιόνοφ πιστεύει ότι εξακολουθεί να υπάρχει κάποια ικανότητα διύλισης, αλλά μια παρατεταμένη απαγόρευση εξαγωγών θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την παραγωγή πετρελαίου. «Το ντίζελ είναι ένας τύπος πετρελαϊκού προϊόντος με υψηλότερο περιθώριο κέρδους από το μαζούτ και πιο «τεράστιο» όσον αφορά τον όγκο εξαγωγών από τη βενζίνη κινητήρων», εξήγησε.

Ο Κρις Γουίφερ, επικεφαλής της συμβουλευτικής εταιρείας Macro-Advisory, εκτιμά ότι περίπου το ένα τρίτο της δυναμικότητας διύλισης πετρελαίου της Ρωσίας είναι επί του παρόντος ανενεργό. Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί ιδιαίτερα κατά την αιχμή της συγκομιδής, καθώς η ζήτηση για ντίζελ αυξάνεται.

Οι αγρότες στις νότιες περιοχές αναφέρουν ήδη ελλείψεις καυσίμων. Σύμφωνα με τον Βλαντίμιρ Ποκλάντ, διευθυντή συμβουλευτικής Διοίκησης στον Όμιλο Delovoy Profil, ορισμένα βενζινάδικα περιορίζουν την κατανάλωση καυσίμου ντίζελ σε 100 έως 200 λίτρα, ενώ μια θεριζοαλωνιστική μηχανή απαιτεί περίπου 300 λίτρα ανά βάρδια. Λόγω της έλλειψης καυσίμων, ορισμένες εκμεταλλεύσεις στη Ρωσία κινδυνεύουν να χάσουν την έγκαιρη συγκομιδή τους, προειδοποιούν οι αγρότες.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο οικονομικός πεσιμισμός στη Ρωσία έφτασε σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Gallup. Δημοσκόπηση που διεξήχθη μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου έδειξε ότι το 60% των Ρώσων — το υψηλότερο ποσοστό της τελευταίας εικοσαετίας — πιστεύει ότι οι οικονομικές τους συνθήκες επιδεινώνονται. Επιπλέον, το 56% δήλωσε ότι το βιοτικό τους επίπεδο επιδεινώνεται, κάτι που αποτελεί επίσης ρεκόρ, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση.

Κατά τον Αλεξάντερ Κολιάντρ, ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Ανάλυσης Ευρωπαϊκής Πολιτικής, η Ρωσία χρειάζεται πλέον πολύ περισσότερο χρόνο για να ανακάμψει από αυτές τις επιθέσεις. «Μέχρι πρόσφατα, οι πετρελαϊκές εταιρείες ήταν σε θέση να επισκευάζουν τις εγκαταστάσεις τους αρκετά γρήγορα ώστε να αποφεύγουν τη συστημική κατάρρευση. Αυτό δεν ισχύει πλέον», έγραψε σε πρόσφατη έκθεσή του, σημειώνοντας ότι η Μόσχα έχει πλέον περιορισμένες επιλογές: είτε να κλιμακώσει τις επιθέσεις κατά των ουκρανικών υποδομών είτε να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. «Η Ρωσία έχει λιγότερο χρόνο και λιγότερες επιλογές από ό,τι πριν από έξι μήνες», επεσήμανε.

Παρόλο που αυτή την πεποίθηση φαίνεται να συμμερίζονται ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, αλλά και ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Μάρκο Ρούμπιο και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούττε, το Κρεμλίνο επί του παρόντος δηλώνει ότι η πίεση και οι συνεχείς επιθέσεις μάλλον το αντίθετο αποτέλεσμα έχουν: «Η αύξηση των εντάσεων και η περαιτέρω κλιμάκωση δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να συμβάλουν σε μια ειρηνευτική διαδικασία», ανέφερε ο Ντμίτρι Πεσκόφ στις 9 Ιουλίου, σύμφωνα με το κρατικό ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS. Όπως παρατήρησε, όσο περισσότερες επιθέσεις πραγματοποιεί η Ουκρανία εναντίον ρωσικών υποδομών, «τόσο ευρύτερες ζώνες ασφαλείας θα χρειαστεί να δημιουργήσουμε» και «θα παρατείνει την ειδική στρατιωτική επιχείρηση».

Με τη συμβολή των Emel Akan, Victoria Friedman και Ναταλίας Μιχαήλοβας

Οδηγίες Τραμπ για βομβαρδισμό του Ιράν σε περίπτωση δολοφονίας του

Την Παρασκευή 10 Ιουλίου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε σε συνέντευξη στη New York Post ότι έχει δώσει οδηγίες για να βομβαρδιστεί το Ιράν σε περίπτωση που ενορχηστρώσει τη δολοφονία του, μετά την κατάρρευση της κατάπαυσης πυρός στις 7 Ιουλίου, προσθέτοντας ότι «βρίσκεται στη λίστα» εδώ και καιρό.

Στις 8 του μηνός, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην Άγκυρα στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, ο Τραμπ επίσης αναφέρθηκε στην πιθανότητα δολοφονίας του, δηλώνοντας ότι βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των ανθρώπων που θέλει να εξαλείψει το ιρανικό καθεστώς. Την ίδια ημέρα αναχώρησε από την Τουρκία με το παλιό προεδρικό αεροσκάφος, παρά το γεγονός ότι είχε αφιχθεί με το νέο, που δώρισε η κυβέρνηση του Κατάρ στις ΗΠΑ το περασμένο έτος. Σύμφωνα με τον διευθυντή επικοινωνίας του Λευκού Οίκου Στήβεν Τσέουνγκ, η αλλαγή έγινε για λόγους παραπλάνησης καθώς «υπάρχουν πολλοί εχθροί της Αμερικής που τον έχουν βάλει στο στόχαστρο», αν και τόνισε την ασφάλεια του νέου αεροσκάφους.

Στην ίδια συνέντευξη, ο Τραμπ δήλωσε απογοητευμένος από το Ιράν και ότι θα πάψει να επιδιώκει κάποια συμφωνία. Ως πρώτες επιθετικές ενέργειες που κατέλυσαν την εκεχειρία αναφέρονται ιρανικές επιθέσεις σε εμπορικά πλοία που διέρχονταν από τα Στενά του Ορμούζ, στις οποίες οι ΗΠΑ απάντησαν βομβαρδίζοντας ενενήντα στόχους, όπως ανακοίνωσε η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) την Τετάρτη, συμπεριλαμβανομένων συστημάτων αεροπορικής άμυνας, εγκαταστάσεων αποθήκευσης πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ναυτικών δυνατοτήτων, μέσων παράκτιας επιτήρησης και στρατιωτικής εφοδιαστικής υποδομής. Η κατάσταση κλιμακώθηκε με ιρανικές επιθέσεις κατά υποδομών σε Κουβέιτ, Μπαχρέιν και Ιορδανία, με τον γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν (SNSC) να προειδοποιεί στις 10 Ιουλίου ότι θα υπάρξουν αντίποινα για οποιαδήποτε επίθεση κατά των υποδομών της χώρας.

Στην ανακοίνωση που εξέδωσε, ο Μοχάμαντ Μπαγκέρ Ζολγκάντρ χαρακτήρισε τον Τραμπ ως την πλέον διαβόητη προσωπικότητα, σχολιάζοντας ότι η μεγάλη συμμετοχή του λαού στην κηδεία του εκλιπόντος ηγέτη Αλί Χαμενεΐ εξόργισε τον Αμερικανό πρόεδρο, ενώ απέδωσε την ευθύνη για τις επιθέσεις κατά της χώρας στο «εγκληματικό σιωνιστικό καθεστώς». Ιρανοί σε άλλα σημεία του πλανήτη, ωστόσο, όπως σε Κύπρο και Αμβούργο, καταγράφηκαν να γιορτάζουν την ημέρα της κηδείας του Χαμενεΐ, χορεύοντας με τη σημαία του παλαιού ιρανικού κράτους, της προϊσλαμικής περιόδου.

Την ίδια μέρα, το ιρανικό πρακτορείο Iran Press ανέφερε ότι ο εθνικός σιδηροδρομικός φορέας του Ιράν ανακοίνωσε ότι οι υπηρεσίες επιβατικών τρένων στη διαδρομή Τεχεράνη–Μασχάντ διακόπηκαν μετά από μια «εγκληματική επίθεση» του «αμερικανο-σιωνιστικού εχθρού» που έπληξε ένα τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής την Πέμπτη.

Σύμφωνα με το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ έχουν προϋπάρξει απειλές κατά της ζωής του Τραμπ οι οποίες συνδέονται με το ιρανικό καθεστώς. Τον Νοέμβριο του 2024, το υπουργείο ανακοίνωσε τη σύλληψη του Φαρχάντ Σακερί [Farhad Shakeri], ο οποίος κατηγορήθηκε ότι επιχείρησε να στρατολογήσει εκτελεστές για να πραγματοποιήσουν σειρά δολοφονιών. Η δράση του συνδέθηκε με το Ιράν, ενώ οι αμερικανικές αρχές δήλωσαν ότι μεταξύ των στόχων συμπεριλαμβανόταν και ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς και άλλοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ, αλλά και Ιρανοί της διασποράς που επέκριναν το ισλαμιστικό καθεστώς.

Η ιρανική κυβέρνηση, μέσω του προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν, αρνήθηκε ρητά αυτές τις κατηγορίες.

Με τη συμβολή του Timothy Frudd

Αφήνοντας το πρώτο φιλί να περιμένει

Η Κέυλιν, 24 ετών, είχε το πρώτο της ραντεβού με τον σημερινό σύζυγό της, Ελεάζερ Ακούτσιε, 25 ετών, τον Ιανουάριο του 2022. Μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες της σχέσης τους, συμφώνησαν να αποφύγουν κάθε σωματική επαφή — για θρησκευτικούς λόγους — μέχρι να αρραβωνιαστούν. Όταν ο Ελεάζερ ζήτησε το χέρι της έναν χρόνο αργότερα, αποφάσισαν να περιμένουν λίγο ακόμα.

Μετά από αναμονή δεκαεπτά μηνών, αντάλλαξαν το πρώτο τους φιλί ως σύζυγοι μπροστά σε φίλους και συγγενείς, την ημέρα του γάμου τους, τον Ιούνιο του 2023.

Οι δύο νέοι γνωρίστηκαν στο Christ For The Nations Institute, στο Ντάλλας, το 2019, αλλά άρχισαν να κάνουν παρέα αργότερα, μέσω κοινών γνωστών. Δημιουργήθηκε φιλία μεταξύ τους και ο Ελεάζερ ζήτησε από την Κέυλιν να βγουν μαζί για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2022. Από τα πρώτα κιόλας στάδια της σχέσης τους, δεσμεύτηκαν ότι δεν θα είχαν ερωτικές επαφές όσο ανέπτυσσαν τη γνωριμία τους. Η απόφασή τους περιελάμβανε και τα ερωτικά φιλιά: στα ραντεβού τους ανταλλάσσαν μόνο φιλιά στο μέτωπο και στο μάγουλο, κρατιόνταν χέρι-χέρι και αγκαλιάζονταν, αλλά δεν προχωρούσαν πέρα από αυτό. Δεν μοιράστηκαν το ίδιο κρεβάτι ούτε συγκατοίκησαν μέχρι να παντρευτούν.

Η πρωτοβουλία της απόφασης αυτής ανήκε στον Ελεάζαρ: «Δεν είχα φιλήσει καμία γυναίκα πριν, και ήθελα το πρώτο άτομο που θα φιλούσα να είναι αυτό που θα παντρευόμουν. Είχε μεγάλη σημασία αυτό για εμένα, αν και ορισμένοι το θεωρούσαν ακραίο. Δεν το θεωρώ κακό [το να κάνει κάποιος κάτι διαφορετικό], απλώς ήταν κάτι που ήθελα. Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να τη φιλήσω, αλλά περισσότερο για εκείνη παρά για μένα».

«Για μένα, υπήρχε μια πίεση. Όταν αναρωτιόμουν γιατί περιμέναμε, έπρεπε να υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου ότι ήταν κάτι πολύ σημαντικό για εκείνον και για τη σχέση μας», ομολογεί η Κέυλιν, η οποία ενίοτε αμφισβητούσε περιστασιακά τα αυστηρά όρια που είχαν θέσει. Ωστόσο, θυμόταν την υπόσχεση που είχαν δώσει ο ένας στον άλλον, δηλαδή να γνωριστούν καλύτερα και να δημιουργήσουν έναν συναισθηματικό και πνευματικό δεσμό πριν προχωρήσουν σε σωματική επαφή.

Για να αντισταθούν στον πειρασμό, επέλεγαν είτε να βγαίνουν με παρέα είτε να πηγαίνουν για αναρρίχηση ή πεζοπορία, για δείπνο σε κάποιο εστιατόριο ή προσεύχονταν μαζί.

Οι περισσότεροι φίλοι τους σεβάστηκαν την απόφασή τους, αν και μερικοί από αυτούς έδειξαν έκπληξη ή το θεώρησαν περίεργο. Κάποιοι ρωτούσαν: «Κι αν δεν φιλάει καλά;» Ωστόσο και οι δύο παρέμειναν σταθεροί στην επιλογή τους.

Όταν αρραβωνιάστηκαν, τον Ιανουάριο του 2023, σκέφτηκαν ότι αφού τα καταφέραν για έναν χρόνο, μπορούν να περιμένουν έξι μήνες ακόμα, μέχρι τον γάμο τους. Όρισαν την ημερομηνία για τις 26 Ιουνίου και μετρούσαν τις ημέρες. Το πρώτο τους φιλί πράγματι δόθηκε στο ιερό, μπροστά στην οικογένεια και τους φίλους τους. Ύστερα, οι νεόνυμφοι απόλαυσαν ένα ρομαντικό ταξίδι του μέλιτος στην Αλάσκα, ανταλλάσσοντας «εκατομμύρια φιλιά την ημέρα», όπως λέει η Κέυλιν. «Τώρα απολαμβάνουμε τις σωματικές πτυχές του γάμου, και το γεγονός ότι περιμέναμε το κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό», συμπληρώνει.

Αναλογιζόμενοι τη διαδρομή που ακολούθησαν, θεωρούν ότι η αναβολή της ερωτικής επαφής ενίσχυσε τη σχέση τους, καθώς τους επέτρεψε να δημιουργήσουν έναν στέρεο συναισθηματικό δεσμό.

Βάσει της εμπειρίας του, ο Ελεάζαρ συμβουλεύει τα νέα ζευγάρια να αναβάλουν τη σωματική οικειότητα, καθώς αυτό τους επιτρέπει να γνωριστούν καλύτερα, να αναπτύξουν βαθύτερους συναισθηματικούς δεσμούς και να φτιάξουν μία σχέση με στέρεα θεμέλια.

«Η σωματική οικειότητα μπορεί να είναι σαν ένα τσιρότο που καλύπτει τα προβλήματα — το γεγονός ότι δεν την είχαμε μάς παρότρυνε να ωριμάσουμε συναισθηματικά ο ένας απέναντι στον άλλον», εξηγεί.

Ο βιολογικός παράγοντας

Η ιστορία των Ακούτσιε και η εξέλιξη της σχέσης τους δείχνουν ότι η αναβολή της σωματικής οικειότητας είναι ένα ζήτημα ανεξάρτητο από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις (παρά το δικό τους κίνητρο) και αγγίζει την ουσία μίας σχέσης.

Εξετάζοντας τα πράγματα από μια βιολογική σκοπιά, έχει διαπιστωθεί ότι η φυσική επαφή, και ακόμη περισσότερο η ερωτική, έχουν αποτέλεσμα την έκκριση ορμονών που επηρεάζουν τα συναισθήματά μας, προκαλώντας συναισθηματικό άνοιγμα και δέσιμο με τον ερωτικό σύντροφο. Η ορμόνη που είναι κυρίως υπεύθυνη για αυτές τις αντιδράσεις ονομάζεται ωκυτοκίνη. Αν και παράγεται και στα δύο φύλα, οι ποσοστώσεις και οι αλληλεπιδράσεις με άλλες ορμόνες δίνουν σχετικά διαφορετικά αποτελέσματα σε άντρες και γυναίκες.

Έχουν ήδη γίνει πλείστες όσες έρευνες για την ωκυτοκίνη, και έχει καταδειχθεί ο ρόλος της στο δεσμό μεταξύ μητέρας και μωρού, αλλά και η επίδρασή της κατά τις ερωτικές επαφές μεταξύ των ανθρώπων. Για την ενεργοποίησή της αρκεί το άγγιγμα, όχι απαραίτητα το ερωτικό, κάτι που εξηγεί τη σημασία της στην πρώτη περίπτωση. Η ωκυτοκίνη είναι υπεύθυνη για τα αισθήματα χαλάρωσης, ασφάλειας και δεκτικότητας, που ευνοούν τη δημιουργία συναισθηματικού δεσμού με το πρόσωπο που τα προκαλεί.

Ωστόσο, τα συναισθήματα παρεμβαίνουν στην κρίση και τη λογική των ανθρώπων, όπως έχουν δείξει άλλες έρευνες. Αυτό σημαίνει ότι όταν έχουμε ερωτικές επαφές ήδη από την αρχή μίας σχέσης, εμποδίζεται επί της ουσίας η αληθινή γνωριμία με τον άλλον. Ενισχύοντας το συναίσθημα εις βάρος της ευθυκρισίας, δυσκολευόμαστε να δούμε ποιο είναι στην πραγματικότητα το άλλο πρόσωπο, ποια είναι τα ελαττώματά του, ο χαρακτήρας και οι αρχές του. Πολλές φορές τείνουμε να αγνοούμε σημάδια και συμπεριφορές που θα απορρίπταμε αν κρίναμε με λιγότερη συναισθηματική εμπλοκή, ενώ ακόμη και όταν τα εντοπίζουμε μπορεί να επιλέξουμε να τα αποδεχθούμε υποβαθμίζοντας τη σημασία τους — επειδή ο συναισθηματικός δεσμός είναι ήδη πολύ ισχυρός. Επιπλέον, υποβαθμίζεται και η ικανότητά μας να βλέπουμε καθαρά σε βάθος χρόνου και να λαμβάνουμε αποφάσεις σύμφωνα με αυτό που θα ήταν καλύτερο για εμάς και τους οικείους μας.

Το τέλος μίας διαδρομής

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η σωματική εγγύτητα σηματοδοτεί το τέλος του πρώτου σταδίου μιας γνωριμίας, στην οποία συμμετέχουν δύο άνθρωποι ψυχή τε και σώματι.

Έχοντας ως αφετηρία το αξίωμα ότι δύο άγνωστοι στην αρχή χωρίζονται από μία απόσταση — η οποία είναι τόσο φυσική όσο και ψυχική και συναισθηματική — λογικά η γνωριμία τους απαιτεί την κάλυψη αυτής της απόστασης. Το αργό πλησίασμα επιτρέπει τη σταδιακή εμπλοκή των αισθήσεων και των αντιληπτικών μας μέσων, άρα και την καλύτερη επεξεργασία των πληροφοριών που λαμβάνουμε και την εμβάθυνση σε αυτές. Η όραση, η ακοή, η όσφρηση, καθώς και ο νους ενεργοποιούνται για να αποκρυπτογραφήσουν το μυστήριο που συναντούν, και να το ανασυνθέσουν εσωτερικά σε μία μορφή οικεία.

Κατά τη διάρκεια μιας σταδιακής γνωριμίας έχουμε πολλές ευκαιρίες να αντιληφθούμε τα ξένα και ανεπιθύμητα στοιχεία, αυτά που δεν θα θέλαμε να γίνουν μέρος της ζωής μας και του εαυτού μας, και να κάνουμε μια συνειδητή επιλογή. Με αυτόν τον τρόπο, τίθενται τα θεμέλια της αποδοχής, στοιχείο καίριο για την πρόοδο, τη δύναμη και την ποιότητα της σχέσης.

Αυτή η διαδρομή δεν είναι απλώς μία πορεία προς τον άλλον, αλλά και προς τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού οι ιδιότητες του απέναντι και η διαδικασία οικοδόμησης μίας σχέσης μάς αποκαλύπτουν και δικές μας άγνωστες μέχρι τότε πτυχές. Όταν έχουν γίνει όλα τα αναγκαία βήματα, η απόσταση έχει σχεδόν καλυφθεί και οι δύο σύντροφοι είναι βέβαιοι ο ένας για τον άλλον αλλά και για τον εαυτό τους, έρχεται η στιγμή να οριστικοποιήσουν την επιλογή τους, αποφασίζοντας αν πράγματι θέλουν να μοιραστούν τη ζωή και τον εαυτό τους με αυτόν τον άνθρωπο. Από εκεί και πέρα, ξεκινά μια νέα σχέση, μια κοινή πορεία.

Τότε, η σωματική εμπειρία θα βοηθήσει το ζευγάρι να ενωθεί βαθιά και ουσιαστικά (ψυχικά, ενεργειακά, συναισθηματικά), δημιουργώντας μια νέα ταυτότητα υπό το «εμείς» και εξερευνώντας νέα πεδία και κομμάτια του εαυτού και της ζωής.

Το κόστος μίας σχέσης και η δύναμη της πρώτης φοράς

Ποιο είναι το κέρδος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος και μία σχέση από την αναμονή για την ολοκλήρωση μίας σχέσης; Έχοντας συνηθίσει στη λογική της σεξουαλικής απελευθέρωσης, τείνουμε να βλέπουμε την αναστολή της ερωτικής επαφής ως καταπίεση ή συντηρητισμό και θεωρούμε ότι αυτό που είναι καλό και φυσιολογικό είναι να ακολουθούμε τις παρορμήσεις και τα συναισθήματά μας.

Επιπλέον, οι περισσότεροι συνδέουμε την αποφυγή των προγαμιαίων σχέσεων με την προσκόλληση στη θρησκεία. Ωστόσο, η θρησκεία αποτελεί απλώς ένα ισχυρό έρεισμα για να μην ενδώσει κάποιος στις ερωτικές συνήθειες της εποχής μας· δεν αποτελεί προαπαιτούμενο.

Από τη δεκαετία του 1970 και ύστερα, οι άνθρωποι άρχισαν να μαθαίνουν να θεωρούν φυσιολογικές τις ελεύθερες σχέσεις και την πληθώρα των ερωτικών συντρόφων. Διάφορες μορφές πολιτισμικής έκφρασης, όπως ο κινηματογράφος και η μουσική, προώθησαν συστηματικά τα νέα ήθη, διαχέοντας μαζικά το μήνυμα της εγκατάλειψης των αναστολών. Το διάστημα που έχει περάσει από τότε μάς έδωσε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη των ερωτικών συνηθειών και τις συνέπειες στις συντροφικές σχέσεις.

Οι παρατηρήσεις δεν μοιάζουν ιδιαίτερα ενθαρρυντικές. Αυτό που καταγράφεται είναι μοναξιά, επιφανειακές σχέσεις, αδυναμία σύνδεσης, διαζύγια, μια υπερπροσφορά και έλλειψη ταυτόχρονα διαθέσιμων συντρόφων. Αν και η ‘απελευθέρωση’ των ερωτικών ηθών δεν είναι ο μοναδικός υπαίτιος, ωστόσο μπορούμε να ισχυριστούμε ότι της αναλογεί ένα μερίδιο ευθύνης για τη διαμόρφωση αυτής της κατάστασης.

Κάτι που υποτιμήθηκε, και ακόμα υποτιμάται, είναι η αξία αυτού που δίδεται και ανταλλάσσεται με την ερωτική επαφή. Αν σκεφτούμε τον άνθρωπο ως ένα πολυεπίπεδο ον, του οποίου τα διάφορα μέρη — νους, σώμα, καρδιά — συνδέονται, επικοινωνούν και αλληλεπιδρούν, είναι λογικό να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι η ερωτική πράξη μάς επηρεάζει συνολικά, και ότι είναι κάτι περισσότερο από μια ευχάριστη δραστηριότητα ή μια ανάγκη όπως το φαγητό.

Ταυτόχρονα υπερτιμούμε τις δυνάμεις μας. Στη νεότητα δεν γνωρίζουμε το κόστος κάθε πράξης — πόσο μάλλον της ερωτικής. Οι νέοι δεν έχουν αντίληψη της φθοράς ως συνέπειας της ύπαρξης — κι όμως συμβαίνει. Η εμπλοκή σε σχέσεις κακής ποιότητας — είτε λόγω κακού χαρακτήρα του ερωτικού συντρόφου είτε λόγω επιφανειακής εμπλοκής — μάς κοστίζει κάθε φορά ένα μέρος του εαυτού μας. Η αθωότητα χάνεται, η εμπιστοσύνη φθίνει, τα συναισθήματα περιορίζονται, οι επιφυλάξεις αυξάνονται. Ακόμα και όταν η σχέση δεν είναι κακή, αλλά υπάρχει απώλεια, δεχόμαστε ένα πλήγμα, και αυτό έχει ως συνέπεια να είμαστε ‘λιγότεροι’ στην επόμενη σχέση.

Έτσι, οι πληγές και ο φόβος αντικαθιστούν την εμπιστοσύνη και υποσκάπτουν τη λαχτάρα για ένωση. Όταν περιορίζεται η εμπιστοσύνη, δίνουμε λιγότερα. Και όσο λιγότερα δίνουμε τόσο πιο επιφανειακή παραμένει η σχέση, μέχρι που τελικά το «εμείς» γίνεται ακατόρθωτο.

Διαφυλάσσοντας τον εαυτό μας — το σώμα μας και την ψυχή — διαφυλάσσουμε την αξία και τη δύναμή του. Ταυτόχρονα, η πεποίθησή μας μεταφέρεται και στον άλλον, θέτοντας τον πήχυ της σχέσης ψηλά.

Μπορεί η έννοια της αμαρτίας να είναι σχετική και να καθορίζεται από το πλαίσιο των εκάστοτε πεποιθήσεων, ωστόσο οι πληγές είναι αντικειμενικές και σχεδόν απτές· μαρτυρούν δε ότι το κακό για το οποίο μιλά η θρησκεία δεν εξαργυρώνεται μόνο σε κάποια μεταθανάτια κόλαση, αλλά και στην παρούσα ζωή την οποία υποβαθμίζει ευθέως ανάλογα.

Με πληροφορίες από άρθρο του SWNS

Υπερηφάνεια: Ένα θανάσιμο αμάρτημα

Όταν μία κοινωνία καθιερώνει εορτασμούς προβάλλοντας την υπερηφάνεια ως σύνθημα, καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε  τι ακριβώς σημαίνει αυτό και τι συμβαίνει κάτω από τη λαμπερή επιφάνεια. Γιατί η υπερηφάνεια είναι ένα συναίσθημα με αρνητικές προεκτάσεις, που έχει στηλιτευθεί όχι μόνο από τον χριστιανικό αλλά και από τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό.

Κατά καιρούς έχει προσλάβει διάφορες αποχρώσεις. Οι φιλόσοφοι άλλοτε προειδοποιούν κατά της κενοδοξίας, άλλοτε κατά της αλαζονείας. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα πάθος, που απομακρύνει τον άνθρωπο από τη νηφαλιότητα, τη λογική, το μέτρο, τον Θεό.

Σύμβολο της υπερηφάνειας στη δυτική παράδοση είναι το παγώνι, με τα ιριδίζοντα χρώματα και τη μοναδική ουρά που ανοίγει σαν βεντάλια. Αρκετοί είναι οι μύθοι που συνδέονται με το πουλί αυτό, και ο κάθε ένας προσφέρει μία διαφορετική ματιά στις ιδιότητές του. Από τους πιο γνωστούς είναι αυτός του Αισώπου, όπου η ομορφιά του παγωνιού αντιπαραβάλλεται με την ελευθερία του γερανού, θυμίζοντας στους ανθρώπους ότι υπάρχουν πιο ουσιαστικά πράγματα από την εμφάνιση. Υπάρχει όμως και ο μύθος για το παράπονο του παγωνιού, στον οποίο η Ήρα παρηγορεί το πουλί για την άσχημη φωνή του λέγοντας ότι κάθε ζώο έχει το δικό του χάρισμα — που του έδωσαν οι Μοίρες — εκείνο την ομορφιά, το αηδόνι το γλυκό κελάηδισμα, ο αετός τη δύναμη κοκ. Εδώ το μήνυμα είναι η αποδοχή του εαυτού, όπως γεννηθήκαμε, με τις ιδιότητες με τις οποίες μάς προίκισε ο ουρανός.

Όπως έχει καταγραφεί, ο πρώτος που συγκέντρωσε τις αρνητικές ιδιότητες του χαρακτήρα ήταν ένας μοναχός, ο Ευάγριος από τον Πόντο, τον 4ο αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με τον Ευάγριο, τα κύρια αμαρτήματα ήταν οκτώ, με την υπερηφάνεια να κατέχει την τέταρτη θέση ανάμεσά τους: γαστριμαργία, πορνεία, φιλαργυρία, υπερηφάνεια, λύπη, οργή, κενοδοξία, ακηδία.

Αργότερα, στα τέλη του 6ου αιώνα, ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ αναθεώρησε και επισημοποίησε τον κατάλογο των μέγιστων αμαρτημάτων. Στη λατινική εκδοχή τους, η υπερηφάνεια ενώθηκε με την κενοδοξία ως ‘αλαζονεία’, και η ακηδία με τη λύπη ως ‘οκνηρία’, ενώ προστέθηκε η ζηλοφθονία, δίνοντας τελικά επτά θανάσιμα αμαρτήματα: λαγνεία, λαιμαργία, απληστία, οκνηρία, οργή, ζηλοφθονία, αλαζονεία.

Ως αμαρτήματα ορίζονται τα πάθη αυτά που απομακρύνουν την ανθρώπινη ψυχή από τον Θεό. Ο χαρακτηρισμός ‘θανάσιμα’ — ο οποίος δεν περιλαμβάνεται στα Ευαγγέλια, αλλά προστέθηκε αργότερα — τονίζει τη σοβαρότητα των συνεπειών τους. Η ηθική αντίληψη των Ελλήνων για τη θεϊκή φύση της λογικής, της ενάργειας και της νηφαλιότητας μεταφέρθηκε και στους χριστιανούς στοχαστές, που επίσης υποστήριξαν ότι τα πάθη φθείρουν την ψυχή και εμποδίζουν την ανύψωσή της.

Από άποψη βαρύτητας, πιο χαμηλά βρίσκονται τα πάθη που συνδέονται με τα ζωικά ένστικτα: το γενετήσιο ένστικτο, η πείνα, η απληστία. Όσο περισσότερο ενδίδουμε σε αυτά τόσο απομακρυνόμαστε από τη θεϊκή μας φύση και πλησιάζουμε τη ζωώδη, αρνούμενοι το θεϊκό δώρο της δυνατότητας να μοιάσουμε στον Δημιουργό. Ανεβαίνοντας την κλίμακα (ή κατεβαίνοντας τα επίπεδα) συναντούμε τα πάθη. Στην κορυφή είναι τοποθετημένη η αλαζονεία/υπερηφάνεια, που προκάλεσε και την πτώση του αγγέλου Εωσφόρου, μετατρέποντάς τον σε Σατανά — δηλαδή, εχθρό.

Στον αντίποδα της υπερηφάνειας βρίσκεται η ταπεινότητα: η αναγνώριση της ανώτερης δύναμης (ή των ανώτερων δυνάμεων) που δημιούργησε και ορίζει τη ζωή, και η παράδοση στην άπειρη αγαθότητά Της, μέσω της οποίας επιτυγχάνεται τελικά η ένωση μαζί Της.

Υπό αυτό το πρίσμα, μοιάζει απολύτως φυσικό που η εποχή μας γιορτάζει την υπερηφάνεια. Πρόκειται για ένα στάδιο μιας διαδικασίας που έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες, ίσως και περισσότερο, κατά την οποία οι άνθρωποι απαρνούνται κάθε σχέση με το θείο. Η άρνηση αυτή εκφράζεται με πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα. Αν περιορίσουμε τη διερεύνηση στον 20ό αιώνα, μπορούμε να θεωρήσουμε μία από τις πρώτες εκφάνσεις της την επανάσταση απέναντι στην παράδοση και τους καθιερωμένους κανόνες ύπαρξης και συμβίωσης μέσα στην κοινότητα, με την έμφαση να στρέφεται στην έκφραση του εαυτού και γενικότερα στην υποκειμενικότητα.

Στις δυτικές κοινωνίες, ο εαυτός πήρε θηριώδεις διαστάσεις, επισκιάζοντας την αισθητική, τον σεβασμό και τη φροντίδα, το καθήκον και άλλες σημαντικές παραμέτρους της ατομικής και κοινωνικής ζωής. Ακόμη και θεμελιώδεις αρχές και αξίες υποχώρησαν μπροστά στον υποκειμενισμό που αναπτύχθηκε και άρχισε να επιβάλλεται όλο και περισσότερο. Τα πρότυπα διαστρεβλώθηκαν, ενώ το ζητούμενο, το νόημα, η ανταμοιβή, η έννοια μιας καλής ζωής και ο ορισμός ενός καλού ανθρώπου μοιάζει να έχουν διαγραφεί από το συλλογικό ασυνείδητο.

Η γιορτή της Υπερηφάνειας είναι επί της ουσίας μία γιορτή για τη νίκη των ενστίκτων του ανθρώπου επί των ιδανικών του· για την κατίσχυση της ελευθεριότητας επί των ορίων που επιβάλλουν η φρόνηση, η σύνεση, η σεμνότητα, ο σεβασμός· για την αποδέσμευση από την ‘τυραννία’ των ηθικών επιταγών· για την απαλλαγή από τον ζυγό ενός απαιτητικού Θεού που είχε περικλείσει την ανθρώπινη ζωή με εντολές αποστερώντας το ποίμνιο από τις απολαύσεις αυτού του κόσμου. Το επίγειο ‘εγώ’ χαίρει και γιορτάζει την παράδοσή του στο εφήμερο του κόσμου, σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να μην υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, σαν να μην υπάρχει τίποτα υψηλότερο από τα πάθη μας.

Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Αριστερά και Ισλάμ

Η εμφάνιση πολιτικών από τον χώρο της Αριστεράς — στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης — με φωτογραφίες του Αλί Χαμενεΐ σε διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Ιράν ξένισε.

Η υποστήριξη στο πρόσωπο του πρώην ηγέτη του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν — ενός καθεστώτος γνωστού για τη βία που ασκούσε κατά όλων των πολιτών του, αλλά ιδίως κατά των γυναικών — φαντάζει παράταιρη από ανθρώπους που υποστηρίζουν το φεμινιστικό κίνημα, τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, την ελευθερία έκφρασης και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αρκούν τα αντιπολεμικά αισθήματα και η εναντίωση στη συνδυασμένη επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά της Τεχεράνης για να δικαιολογήσουν μία τέτοια κίνηση;

Η στάση της Αριστεράς τις τελευταίες δεκαετίες δείχνει ότι υπάρχει μία σύνδεση μεταξύ των δύο ιδεολογιών, παρά την ασυμβατότητά τους. Οι θέσεις της για το μεταναστευτικό, την πολυπολιτισμικότητα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων συνιστούν σαφή υποστήριξη προς τις ισλαμικές κοινότητες, υποστήριξη την οποία τα μέλη που έχουν μεταναστεύσει σε δυτικές χώρες ανταποδίδουν με την ψήφο τους σε μεγάλο ποσοστό, σύμφωνα με το transform! europe, δίκτυο ευρωπαϊκών αριστερών οργανώσεων.

Αιχμή του δόρατος της σύμπραξης των δύο κοινοτήτων αποτελούν οι κινητοποιήσεις για το παλαιστινιακό ζήτημα, το οποίο έχει αναχθεί από εδαφικό σε ιδεολογικό/θρησκευτικό και γιγαντωθεί μέσα στη διετία 2023-2025 — την περίοδο των επιχειρήσεων του Ισραήλ στη Γάζα μετά από την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς σε ισραηλινά εδάφη. Στο πλαίσιο του κινήματος «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», οι Άραβες της Παλαιστίνης προβάλλουν ως ένας λαός, ένα έθνος, που υποφέρει υπό την ισχύ των αποικιοκρατών Εβραίων που τους στερούν το δικαίωμα να ζήσουν στη γη τους. Πρόκειται για ένα αφήγημα με ισχυρό ηθικό έρεισμα — ιδίως όταν ενισχύεται από τις εικόνες των αμάχων που υποφέρουν συνεπείᾳ των συγκρούσεων — το οποίο ωστόσο παραλείπει να εξετάσει τι συμβαίνει από την άλλη πλευρά. Ως αποτέλεσμα, οι Ισραηλινοί δαιμονοποιούνται και στο πρόσωπό τους ενσαρκώνεται το κακό.

Αυτή είναι η ιδέα που καλλιεργούν εν γένει οι ισλαμιστές για τους Εβραίους, αποκαλώντας τη χώρα του Ισραήλ «μικρό Σατανά»· οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο «μεγάλος Σατανάς» και μαζί αποτελούν τον κοινό εχθρό. Αυτό είναι και ένα από τα σημεία συνάντησής τους με την Αριστερά, που πολεμά κατά του ιμπεριαλισμού — του αμερικανικού ιμπεριαλισμού ειδικά, παραγνωρίζοντας τον ισλαμικό, τον σοβιετικό, τον κινεζικό και άλλες εκφάνσεις του.

Η σχέση δεν είναι νέα, αλλά ανάγεται στις αρχές του 20ού αιώνα. Η γέννηση, διαμόρφωση και εξέλιξή της διαμορφώνεται από τις εκάστοτε ιστορικές, κοινωνικές και γεωγραφικές συνθήκες, ακολουθώντας άλλοτε πορεία σύγκλισης και άλλοτε απόκλισης.

Η καταγωγή της συμμαχίας

Η πρώτη συνέργεια μεταξύ Ισλάμ και αριστεράς μπορεί να εντοπιστεί ήδη στην μπολσεβίκικη επανάσταση, στη Ρωσία των αρχών του 20ού αιώνα, όπου οι μουσουλμάνοι έφθαναν τα 13.600.000, σε σύνολο 125.600.000 (σύμφωνα με απογραφή του 1897). Για να κερδίσουν αυτόν τον πληθυσμό, στον αγώνα τους κατά της καθεστηκυίας τάξης, οι κομμουνιστές «απέφυγαν να βάλουν ως προϋπόθεση για να δεχτούν κάποιον στις γραμμές τους το να αποκηρύξει κάποιος τη θρησκεία του» (Λέανδρος Μπόλαρης, Μπολσεβίκοι και Ισλάμ, 2014), αλλά προέβαλαν τα ταξικά ζητήματα και την καταπίεση από τους γαιοκτήμονες. Αργότερα δε «έγινε κομματική η θέση ότι η ‘απαλλαγή από τις θρησκευτικές προκαταλήψεις’ αφορούσε τα κομματικά μέλη που ήταν Ρώσοι και όχι τους μουσουλμάνους» (ό.π.).

Το 1920, στο «Συνέδριο των Λαών της Ανατολής» που οργάνωσε η Κομμουνιστική Διεθνής για την ενίσχυση του αγώνα της στην Ασία, ο Ζηνόβιεφ, πρόεδρος της Διεθνούς, απηύθυνε έκκληση στους 2.000 αντιπροσώπους από τις μουσουλμανικές περιοχές της Ρωσίας, από την Περσία, την Αρμενία, την Ινδία, την Τουρκία και αλλού, που παρίστατο, να αγωνιστούν ενάντια στον ιμπεριαλισμό: «Σας καλούμε σε τζιχάντ (σ.σ. ιερό πόλεμο) για τη δική σας ζωή, τη δική σας ελευθερία, τα δικά σας συμφέροντα». Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες δεν ήταν επαναστάτες, αλλά ανεξάρτητοι ή μέλη εθνικιστικών και ισλαμιστικών οργανώσεων (ό.π.).

Η στάση αυτή των μπολσεβίκων είχε θετικά αποτελέσματα, τα οποία διήρκεσαν μέχρι που ο Στάλιν διεύρυνε την εκστρατεία κατά της θρησκείας τις δεκαετίες 1920-1930, επιτιθέμενος και στο Ισλάμ. Αυτό απομάκρυνε τους μουσουλμάνους από τις τάξεις των μπολσεβίκων και οδήγησε ένα τμήμα του πληθυσμού της κεντρικής Ασίας να μεταναστεύσει νότια, σε Τουρκία και Μέση Ανατολή.

Η κατάλυση του χαλιφάτου και η γέννηση του πολιτικού Ισλάμ

Την ίδια εποχή, ο μουσουλμανικός κόσμος βίωσε ένα ισχυρό πλήγμα με την κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την κατάλυση του «επίσημου» χαλιφάτου, στις 3 Μαρτίου 1924, από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση, που άφησε το Ισλάμ χωρίς ανώτατο ηγέτη. Για να κατανοηθεί το κρίσιμο αυτό γεγονός πρέπει να αναφερθεί η σημασία του θρησκευτικού νόμου στις τάξεις των μουσουλμάνων, όπου ο θεϊκός νόμος είναι και ο μόνος που έχει αξία. Κατά συνέπεια, ο θρησκευτικός ηγέτης συνιστά την ανώτατη εξουσία.

Αν και στους κόλπους του Ισλάμ ο θεσμός του χαλιφάτου έχει κατά καιρούς αμφισβητηθεί ή υποκατασταθεί (π.χ. μεταξύ των Σιιτών από το ιμαμάτο), αναδείχθηκε σε πρωτεύον αίτημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, του κινήματος που ίδρυσε στην Αίγυπτο το 1928 ο ιμάμης Χασάν αλ Μπάνα. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία είχε εξαρχής κοινωνική και πολιτική διάσταση, διακήρυξε την ένωση του ισλαμικού κόσμου και την αντικατάσταση του Συντάγματος με το Κοράνι.

Η εξάπλωση των ιδεών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και η ανάπτυξή της ήταν ραγδαία, και η οργάνωση θεωρείται  πηγή όλων των επακόλουθων ισλαμιστικών κινημάτων. «Αποθεολογικοποιώντας και ιδεολογικοποιώντας το Ισλάμ, οι ισλαμιστές το ανήγαγαν σε ένα πλήρες σύστημα απ’ όπου θα μπορούσαν να αντληθούν οι λύσεις για όλα τα προβλήματα του καιρού τους», σημειώνει ο Πάνος Κουργιώτης, αραβολόγος και Δρ Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ. Το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) είναι το πιο γνωστό ίσως παράδειγμα, με εκτεταμένη δράση σε Συρία, Ιράκ και Υεμένη, αλλά και σε Αλγερία, Βοσνία, Τσετσενία, με συμμετοχή σε εμφύλιους πολέμους μουσουλμανικών κρατών.

Η Αριστερά στη Μέση Ανατολή

Μετά από την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ή Κομιντέρν ή Γ΄Διεθνής) το 1919, στη Μόσχα, η κομμουνιστική ιδεολογία άρχισε να προωθείται και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, οδηγώντας στη σύσταση των πρώτων μαρξιστικών κομμάτων, με τα πρώτα να σχηματίζονται σε Λίβανο, Συρία, Αίγυπτο και Ιράκ. Με την πάροδο του χρόνου, τα κόμματα αυτά οργανώθηκαν καλύτερα και εδραιώθηκαν, αναπτύσσοντας την ιδεολογία και τη δράση τους κυρίως κατά της ‘αποικιοκρατίας’ και του ιμπεριαλισμού, και εισάγοντας εθνικιστικά στοιχεία στον λόγο τους. Η απαλλαγή από τις βρετανικές και γαλλικές δυνάμεις που είχαν αναλάβει τη διοίκηση της περιοχής μετά από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντας ως προς τη διαμόρφωση της ταυτότητας και των στόχων τους.

Παράλληλα ιδρύθηκαν κομμουνιστικά κόμματα Ιράν και Παλαιστίνης (στο οποίο συμμετείχαν τόσο Εβραίοι όσο και Άραβες). Χαρακτηριστική για τα περισσότερα κομμουνιστικά κόμματα της περιοχής ήταν η ανάγκη συμβιβασμού με το θρησκευτικό, αλλά και το εθνικιστικό στοιχείο. Στην περίπτωση του Ιράν, έχουμε το παράδειγμα της συνεργασίας των ισλαμιστών με τους αριστερούς για την εκδίωξη του φιλοδυτικού σάχη, το 1979. Ωστόσο, αμέσως μετά την επιτυχία της Επανάστασης, οι ισλαμιστές επεδίωξαν και πέτυχαν να αναλάβουν την εξουσία, διώκοντας τους αριστερούς και εγκαθιδρύοντας το ισλαμικό καθεστώς που ηγείται της χώρας μέχρι και σήμερα.

Στην Αίγυπτο συνεργάστηκαν με τη νασερική πτέρυγα, ενώ σε Ιράκ και Σύρια με το Αραβικό Σοσιαλιστικό (και εθνικιστικό) Κόμμα Μπάαθ. Σε γενικές γραμμές, όμως, παρέμειναν περιθωριοποιημένα, ενίοτε και παράνομα, και εκτός εξουσίας.

Η σύσταση του κράτους του Ισραήλ προκάλεσε διχασμό στις θέσεις τους, ιδίως τα πρώτα χρόνια. Ο διχασμός οφείλετο κυρίως στην υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης στη δημιουργία εβραϊκού κράτους, κάτι που ερχόταν σε αντίθεση με τα αραβικά συμφέροντα. Ορισμένα κομμουνιστικά κόμματα, όπως αυτά της Συρίας, του Λιβάνου και του Ιράκ, ακολούθησαν τη σοβιετική θέση αρχικά, ενώ άλλα αντιμετώπισαν εσωτερικές διαιρέσεις. Ωστόσο, οι διαδοχικοί πόλεμοι έγειραν την πλάστιγγα σαφώς υπέρ του αραβικού, αντι-εβραϊκού κινήματος, με την ίδια τη Σοβιετική Ένωση να αλλάζει στάση μετά από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών (1967), οδηγώντας σε μία ενιαία αριστερή φιλο-αραβική στάση.

Το Ισλάμ στη Δύση

Η διάδοση της αριστερής ιδεολογίας στις δυτικές κοινωνίες και η άνοδος πολιτικών υπέρ των μειονοτήτων, της μετανάστευσης, της πολυπολιτισμικότητας κ.ο.κ., συνέτεινε σε μία ραγδαία αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Σύμφωνα με Pew Research, το ποσοστό αύξησης των μουσουλμάνων στην Ευρώπη τη δεκαετία 2010-2020 καταγράφεται ως 15,9%, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο 20,7%.

Η αύξηση αυτή αποδίδεται αφ’ ενός στην είσοδο νέων μεταναστών (π.χ. μεγάλα κύματα από τη Συρία μεταξύ 2011-2015), αφ’ ετέρου στον πολλαπλασιασμό μέσω γεννήσεων του υπάρχοντος πληθυσμού. Σε συνδυασμό με την υπογεννητικότητα που καταγράφεται μεταξύ των γηγενών Ευρωπαίων, τα ποσοστά των κοινοτήτων παρουσιάζονται ακόμα πιο υψηλά.

Η αριθμητική ενίσχυση των μουσουλμανικών κοινοτήτων συνέβαλε στην κατοχύρωσή τους ως υπολογίσιμη δύναμη και στο πολιτικό επίπεδο, όπου και εκδηλώνεται η συμμαχία τους με την Αριστερά — η λεγόμενη «κοκκινοπράσινη συμμαχία» (όπου κόκκινο το χρώμα της αριστεράς και πράσινο του Ισλάμ) ή, κατά άλλους, «ανίερη συμμαχία».

Όπως αναφέρεται, η μουσουλμανική κοινότητα τείνει να υιοθετεί πολιτικά μία συμπαγή στάση, ακολουθώντας συνήθως τις επιταγές των θρησκευτικών ηγετών, που καθοδηγούν την ψήφο τους. Συνιστούν λοιπόν μία δεξαμενή ψηφοφόρων πολύτιμη για τα κόμματα και τους υποψηφίους που υποστηρίζουν τα συμφέροντά τους. Οι αντι-αμερικανικές, αντι-ιμπεριαλιστικές, αντι-καπιταλιστικές θέσεις, σε συνδυασμό με την απόρριψη των πολιτικών ελευθεριών και την έμφαση στην υποστήριξη των μειονοτήτων και των καταπιεσμένων, επί του παρόντος επικρατούν των διαφορών μεταξύ των δύο ιδεολογιών, συνδέοντας Αριστερά και Ισλάμ, σε μία σχέση φαινομενικά αμοιβαία επωφελή: οι αριστεροί κερδίζουν πολιτική ισχύ, οι μουσουλμάνοι αποκτούν δικαιώματα και κυβερνητική στήριξη/ανοχή απέναντι στις κοινότητές τους, τα ήθη και τα έθιμά τους, καθώς και για το παλαιστινιακό κίνημα.

Τα εκατέρωθεν οφέλη

Η συνέργεια Ισλάμ και Αριστεράς, θεμελιωμένη πάνω στον αντισημιτισμό και τον αντιδυτικισμό, εξυπηρετεί τις δύο ιδεολογίες σε πολλαπλά επίπεδα.

Αποδεχόμενοι ότι για μία μεγάλη μερίδα του ισλαμικού κόσμου είναι ζωντανό το όραμα της αναβίωσης του χαλιφάτου και της διάδοσης του Ισλάμ, σύμφωνα με τις επιταγές του Κορανίου, υποστηρίζεται ότι η διάβρωση της Δύσης αποτελεί το πρώτο βήμα προς αυτόν τον στόχο. Μέσω διείσδυσης στις δυτικές κοινωνίες, επιτυγχάνεται η υπονόμευση των δυτικών αξιών και η αποδυνάμωση ενός ισχυρότερου αντιπάλου.

Η Αριστερά συμμερίζεται την εναντίωση στις δυτικές αξίες και τον τρόπο ζωής, καθώς και την ανάγκη για αποφυγή μιας άμεσης αντιπαράθεσης. Έχοντας υποστεί σημαντικό πλήγμα μετά από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, επίσης επαφίεται προς το παρόν στη διάβρωση των δυτικών αξιών. Απορρίπτοντας τις δυτικές πρακτικές, απορρίπτονται και οι αξίες (ελευθερία λόγου και πίστης, χριστιανική πίστη, πατριωτισμός, οικογένεια) πάνω στις οποίες θεμελιώθηκαν οι δυτικές δημοκρατίες.

Το Ισλάμ παρέχει στην Αριστερά μεγάλη λαϊκή βάση και ψήφους, και συμβάλλει στην προώθηση μιας κοινής ατζέντας (πολυπολιτισμικότητα, πολυπολικός κόσμος). Ως ‘μειονότητα’ ενισχύει την αριστερή ρητορική υπέρ των καταπιεσμένων και αδικημένων και παρέχει υποστήριξη σε κοινωνικές αναταραχές που αποσταθεροποιούν την κρατική πολιτική.

Από την πλευρά της, η Αριστερά παρέχει υποστηρικτικές πολιτικές και νόμους. Προωθεί την αποδοχή των μεταναστών — ακόμα και των παράνομων — υποστηρίζει την έλλειψη επαρκών ελέγχων και πολιτικών αφομοίωσης, ενώ προβάλλει το ‘δικαίωμα στη μετανάστευση’, διευκολύνοντας την είσοδο μουσουλμάνων και την εδραίωση της μουσουλμανικής κοινότητας με τα έθιμα και τις πρακτικές που τη διακρίνουν, ακόμη και όταν έρχονται σε αντίθεση με τα ήθη της χώρας φιλοξενίας ή ακόμη κι όταν φαίνεται να επιβαρύνεται ο γηγενής πληθυσμός.

Το βαθύτερο χάσμα

Ωστόσο, πέρα από τα κοινά στοιχεία που συνδέουν αριστερούς και ισλαμιστές, υπάρχει και μία άβυσσος που τους χωρίζει. Η εξέλιξη και διεύρυνση της αριστερής ατζέντας, που περιλαμβάνει την υποστήριξη στα δικαιώματα της γυναίκας και των ομοφυλόφιλων, και σε πρακτικές όπως η άμβλωση και η φυλομετάβαση, βρίσκεται στον αντίποδα της ιδεολογίας και των αρχών του Ισλάμ. Αυτό, όμως, μοιάζει να μην γίνεται αντιληπτό από τους υποστηρικτές του παλαιστινιακού κινήματος, παρατηρεί σε εκπομπή του Τζον Άντερσον ο Νιλ Φέργκιουσον [Niall Ferguson], Βρετανός ιστορικός και ανατόμος των σύγχρονων κοινωνιών, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

Υπό συζήτηση τίθεται επίσης η ικανότητα των ισλαμικών κοινοτήτων σαν σύνολα να προσαρμοστούν στο δυτικό δημοκρατικό σύστημα.

Όπως σχολιάζει ο Πέζαχ Βολίκι [Pesach Wolicki, 6/5/2026] πάνω στην άποψη της Αγιάαν Χίρσι Άλι για την ασυμβατότητα Ισλάμ και δημοκρατίας (το Ισλάμ δεν αποδέχεται το δικαίωμα του ανθρώπου να θεσπίζει νόμους, αλλά αποδέχεται μόνο τη Σαρία, τον θείο νόμο, σύμφωνα με την Άλι), υπάρχει μία θεμελιώδης διαφορά μεταξύ των δύο. Αυτή εντοπίζεται, κατά τον Βολίκι, στη ρητή δέσμευση/συμφωνία που διακρίνει τη σχέση Θεού–ανθρώπων στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό, που ενδυναμώνουν τον άνθρωπο. Αντιθέτως, ο όρος ‘Ισλάμ’ σημαίνει, κυριολεκτικά, υποταγή. Το Κοράνι απαιτεί απόλυτη υπακοή στον λόγο του Θεού. Οι Γραφές των πρώτων περιέχουν το δικαίωμα των ανθρώπων να θεσπίζουν νόμους για τη διαβίωση τους στον κόσμο: ο Θεός δίνει ένα ευρύ πλαίσιο και την εξουσία στους ανθρώπους να ορίζουν τη ζωή τους.

Ανάλογη επισήμανση κάνει και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, στην «Ιδιαιτερότητα των Ελλήνων, τόμος Α΄» για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό: την ελευθερία που παρείχε στους ανθρώπους η ελληνική μη αποκαλυπτική θρησκεία να θεσμίζουν νόμους που ρυθμίζουν τη ζωή και τις σχέσεις στον ανθρώπινο κόσμο, αντί να ακολουθούν πιστά ένα σύνολο θείων εντολών — ένα κρίσιμο κληροδότημα της ελληνικής πολιτικής ζωής και φιλοσοφίας προς τη Δύση.

Ο ίδιος, σε συζήτηση με τον Πιερ Υσμάλ [Pierre Ysmal], το 1991, απαντάει σε ερώτημα για την αποικιοκρατία ως μείζον αμάρτημα της Δύσης (άποψη που είχε διατυπώσει ο Κλωντ Λεβί-Στρως [Claude Levi Strauss]):

«Ο ισχυρισμός είναι ιστορικά εσφαλμένος. Οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, οι Άραβες επιχείρησαν όλοι και έφεραν σε πέρας τεράστια εγχειρήματα αποικισμού. Ακόμη περισσότερο, αφομοίωσαν ή προσηλύτισαν — με το καλό ή με τη βία — τους κατεκτημένους λαούς. Οι Άραβες παρουσιάζονται τώρα σαν τα αιώνια θύματα της Δύσης. Είναι μια τραγελαφική μυθολογία. Οι Άραβες ήταν από τον καιρό του Μωάμεθ κατακτητικό έθνος, που επεκτάθηκε στην Ασία, την Αφρική και την Ευρώπη (Ισπανία, Σικελία, Κρήτη), εξαραβίζοντας τους κατακτημένους πληθυσμούς. Πόσοι ‘Άραβες’ υπήρχαν στην Αίγυπτο στις αρχές του 7ου αιώνα; Η σημερινή επέκταση των Αράβων (και του Ισλάμ) είναι προϊόν της κατάκτησης και του περισσότερο ή λιγότερο αναγκαστικού προσηλυτισμού των υποταγμένων πληθυσμών στο Ισλάμ. Στη συνέχεια, οι Άραβες υπέστησαν με τη σειρά τους την κυριαρχία των Τούρκων για περισσότερο από τέσσερις αιώνες. Ο δυτικός ημιαποικισμός δεν διήρκεσε, στη χειρότερη περίπτωση (Αλγερία), παρά εκατόν τριάντα χρόνια, και στις άλλες πολύ λιγότερο. Κι εκείνοι που πρώτοι εισήγαγαν το δουλεμπόριο στην Αφρική, τρεις αιώνες πριν από τους Ευρωπαίους, ήταν οι Άραβες.

»Όλα αυτά δεν μειώνουν το βάρος των αποικιακών εγκλημάτων των Δυτικών. Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει μια ουσιώδης διαφορά. Πολύ νωρίς, από τον καιρό του Μονταίν, άρχισε στη Δύση μια εσωτερική κριτική της αποικιοκρατίας που κατέληξε ήδη τον 19ο αιώνα στην κατάργηση της δουλείας (η οποία εξακολουθεί να υπάρχει σε ορισμένες μουσουλμανικές χώρες), και τον 20ό αιώνα, στην άρνηση των ευρωπαϊκών και αμερικανικών πληθυσμών (Βιετνάμ) να πολεμήσουν για να διατηρήσουν τις αποικίες. Δεν είδα ποτέ έναν Άραβα ή έναν οποιονδήποτε μουσουλμάνο να κάνει την ‘αυτοκριτική’ του, την κριτική της κουλτούρας του από αυτή την άποψη. Το αντίθετο· δείτε το σημερινό Σουδάν ή τη Μαυριτανία». (Ακυβέρνητη Κοινωνία, σελ. 278–279)

Ισραήλ: Ένα μικρό κράτος με πολυτάραχη ιστορία

Το 1947, ψήφισμα του ΟΗΕ επικύρωσε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Μέσα στα 79 χρόνια που έχουν περάσει από τότε, η πορεία του νεαρού αυτού κράτους της Μέσης Ανατολής έχει σημαδευτεί από ατέρμονες συγκρούσεις — όπως άλλωστε ολόκληρη η περιοχή.

Ορισμένοι βλέπουν τη μόνιμη εγκατάσταση των Εβραίων στην περιοχή ως αποικιοκρατία. Άλλοι ως εισβολή. Άλλοι ως αναγκαιότητα και άλλοι ως επιστροφή στην αρχαία τους πατρίδα, τη Γη του Ισραήλ. Το κίνημα του Σιωνισμού, κίνημα για τη δημιουργία του εβραϊκού εθνικού κράτους, έχει αντιμετωπίσει σκληρή κριτική, κυρίως από όσους συμπαρατάσσονται με τους Άραβες της Παλαιστίνης, που διεκδικούν τη γη.

Η σύγκρουση μεταξύ Αράβων και Εβραίων για τα παλαιστινιακά εδάφη είναι πολυεπίπεδη. Η πολιτική διάσταση διαπλέκεται με τη θρησκευτική και την κοινωνική, καθώς και με ιδεολογίες που ξεπερνούν τα στενά εδαφικά συμφέροντα. Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται σημαντική όξυνση της αντιπαλότητας και εξάπλωσή της στις δυτικές κοινωνίες, όπου εκφράζεται με εκτεταμένες κινητοποιήσεις για την «ελευθερία της Παλαιστίνης», βίαιες επιθέσεις κατά Εβραίων και εβραϊκών οργανώσεων και συγκρούσεις μεταξύ των δύο ομάδων. Η αντίδραση στην ισραηλινή πολιτική και στις ισραηλινές επιχειρήσεις στη Δυτική Όχθη μετουσιώνεται σε γενικευμένη εχθρότητα, τροφοδοτώντας αντισημιτικά αισθήματα τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι μάχες που δίνονται στον ψηφιακό κόσμο και στον κόσμο της πληροφόρησης συναγωνίζονται σε σπουδαιότητα τις αληθινές μάχες.

Στον τομέα της επικοινωνίας, τα αφηγήματα των δύο μερών συγκρούονται, προσπαθώντας να κερδίσουν τις εντυπώσεις και την κοινή γνώμη. Οι Παλαιστίνιοι διεκδικούν τη γη τους· οι Εβραίοι το ίδιο. Ποιανού είναι η γη, τελικά, και ποιος έχει το δικαίωμα να τη διαθέσει; Ο κόσμος αναγνωρίζει στους Ισραηλινούς το δικαίωμα να τη διεκδικήσουν με έννομα ή στρατιωτικά μέσα; Αναγνωρίζει στους Παλαιστινίους το δικαίωμα να εκδιώξουν τους Ισραηλινούς και να οικειοποιηθούν τα εδάφη; Είναι εθνικοαπελευθερωτικός ο αγώνας τους ή τρομοκρατία που πλήττει τον αραβικό πληθυσμό εξίσου με τον εβραϊκό; Γιατί τα χτυπήματα της Χαμάς που σκοτώνουν αμάχους δεν κατακρίνονται από τα φιλοπαλαιστινιακά κινήματα όπως καταδικάζεται η δράση του ισραηλινού στρατού; Τι γέννησε τη σύγκρουση και τι την τρέφει; Υπάρχουν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα; Υπάρχει ελπίδα για ειρήνη στην περιοχή;

Ένας λαός με ιστορικό βάθος

Παρά τη μακρόχρονη διασπορά, που ανάγεται ήδη από τον 2 αιώνα μ.Χ., ο εβραϊκός λαός κατάφερε να διατηρήσει τη συνοχή του, τα ήθη και τα έθιμά του, καθώς και τη μνήμη της πατρίδας και το όραμα της επιστροφής σε αυτήν (αλίγια). Παρά την απώλεια του τόπου και της γλώσσας, η σταθερότητα της θρησκείας και της φυλής συντήρησε την ‘εβραϊκότητα’, η οποία συμπυκνώθηκε ξανά στην προγονική γη: τη Γη του Ισραήλ, όπως λένε οι ιουδαϊκές γραφές, αλλά και το Κοράνι.

Από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, γνωρίζουμε ότι οι Εβραίοι — οι αρχαίοι Ισραηλίτες — κατοικούσαν τη γη της Χαναάν, της Ιουδαίας και της Σαμάρειας ήδη από τον 19ο αιώνα π.Χ. Ως λαός πρέπει να ήταν γνωστός στους Έλληνες της εποχής, οι οποίοι ωστόσο δεν κάνουν ειδική αναφορά στους Εβραίους παρά τον 3ο αι. π.Χ. Ξεχώριζαν από τα άλλα σημιτικά φύλα της περιοχής κυρίως λόγω της θρησκείας τους, που μιλούσε για την ύπαρξη ενός μόνο Θεού, σε αντίθεση με τα πολυθεϊστικά συστήματα που ήταν διαδεδομένα τότε. Οι ίδιοι οι Εβραίοι περιφρουρούσαν τη διαφορετικότητά τους από τους άλλους λαούς, θεωρώντας ότι είναι ο περιούσιος λαός [1] του Θεού, και αποφεύγοντας τόσο τις επιμειξίες όσο και τον προσηλυτισμό. Έτσι, η θρησκεία, η φυλετική καταγωγή και η κοινωνική διάρθρωση συγκρότησαν μία ενιαία εβραϊκή/ιουδαϊκή ταυτότητα.

Το πρώτο, ενιαίο εβραϊκό βασίλειο χρονολογείται το 1000 π.Χ., την εποχή του Σαούλ, του Δαυίδ και του Σολομώντα. Οι Ασσύριοι κατέκτησαν το βόρειο βασίλειο (Ισραήλ) τον 8ο αι. π.Χ. ενώ οι Βαβυλώνιοι το νότιο (Ιουδαία) τον 6ο αι., εκδιώκοντας αμφότεροι τους κατοίκους του. Οι Εβραίοι κατόρθωσαν να ανακτήσουν τα εδάφη τους μόλις τον 2ο αι. π.Χ., γινόμενοι ωστόσο προτεκτοράτο και αργότερα επαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τον 1ο και τον 2ο αι. μ.Χ. πραγματοποίησαν δύο εξεγέρσεις (υπάρχει αναφορά και σε τρίτη), με αποτέλεσμα οι Ρωμαίοι να τους εκδιώξουν οριστικά από την Ιερουσαλήμ και να αλλάξουν την ονομασία της περιοχής από Ιουδαία σε Παλαιστίνη Συρίας (Palaestina). Η απαγόρευση στους Εβραίους να μπαίνουν στην Ιερουσαλήμ, όπως και η καταστροφή του Ναού, πυροδότησε τη μεγάλη εβραϊκή διασπορά.

Η ονομασία «Παλαιστίνη» εμφανίζεται για πρώτη φορά στις ιστορίες του Ηροδότου τον 5ο αιώνα π.Χ., για να περιγράψει την παράλια περιοχή του Λεβάντε όπου ζούσαν οι Φιλισταίοι ή Πελέστ στα εβραϊκά, δηλαδή οι άνθρωποι που ήρθαν πέρα από τη θάλασσα. Η καταγωγή των Φιλισταίων στις μέρες μας είναι διαφιλονικούμενη, με ορισμένους να διατείνονται ότι επρόκειτο για αραβικά φύλα, προγόνους των σημερινών κατοίκων της περιοχής, ωστόσο ιστορικοί τοποθετούν την καταγωγή τους στην Κρήτη και το Αιγαίο, όπου βρέθηκαν από την Ιλλυρία.

Μια ιστορία διώξεων

Αν και εβραϊκή διασπορά υπήρχε και νωρίτερα, στα ρωμαϊκά χρόνια γενικεύτηκε. Ένα μέρος των Ισραηλιτών μετεγκαταστάθηκαν στην Ευρώπη, άλλοι σε βορειοαφρικανικές περιοχές, ενώ πολλοί παρέμειναν στα εδάφη της Μέσης Ανατολής. Σε κάθε περίπτωση, όμως, διαφύλαξαν την ταυτότητα, τη θρησκεία και τις παραδόσεις τους, παρά τις διώξεις που ακολούθησαν.

Έντονες αντί-εβραϊκές ενέργειες και αισθήματα καταγράφονται κυρίως την περίοδο του Μεσαίωνα στην Ευρώπη, ενώ η συνύπαρξή τους με τους μουσουλμάνους στις ισλαμικές κατακτήσεις χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη ανοχή, παρά τις διακρίσεις εις βάρος τους — όπως άλλωστε εις βάρος όλων των μη μουσουλμάνων. Οι διώξεις εναντίον τους συνεχίστηκαν και κατά την περίοδο της Αναγέννησης και αργότερα στον Διαφωτισμό. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι νεαρές Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες με την απόκτηση της ανεξαρτησίας τους (1776) παραχώρησαν στους Εβραίους ίσα πολιτικά δικαιώματα. Το παράδειγμα τους ακολούθησε η Γαλλία, το 1791.

Ιδιαίτερα σκληρή ήταν και η στάση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπου εξαπολύθηκαν πογκρόμ στις αρχές αλλά και τα τέλη του 19ου αιώνα, τα οποία επαναλήφθηκαν τον 20ό αιώνα στη Γερμανία και σε χώρες της Ανατολικής κυρίως Ευρώπης, υπό την επίδραση των ναζιστικών ιδεών, καθώς και στα νεοσύστατα αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής.

Το 1897 γεννιέται το κίνημα του Σιωνισμού, βασισμένο στην ιδέα της αλίγια, της ‘ανόδου’ ή επιστροφής στην Παλαιστίνη, τη Γη του Ισραήλ. Ιδρυτής του θεωρείται ο Θεόδωρος Χερτζλ, αν και οι ρίζες του βρίσκονται βαθιά στην εβραϊκή παράδοση. Η κεντρική ιδέα ήταν η ίδρυση ενός εθνικού εβραϊκού κράτους, όπου οι Εβραίοι θα είναι ασφαλείς από τις αντισημιτικές εκδηλώσεις. Με αυτόν τον στόχο ξεκίνησαν μαζικές μετακινήσεις εβραϊκού πληθυσμού προς την Παλαιστίνη. Η περιοχή αποτελούσε τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και τα πρώτα εδάφη αγοράστηκαν, κυρίως από Άραβες μεγαλογαιοκτήμονες αλλά και από την οθωμανική διοίκηση. Όπως καταγράφεται, οι πρώτες εγκαταστάσεις δεν προκάλεσαν ισχυρές αντιδράσεις μεταξύ του αραβικού πληθυσμού, ωστόσο η αύξηση των ροών των παλιννοστούντων Εβραίων — ευθέως ανάλογη της ανόδου του αντισημιτισμού στην Ευρώπη, ιδίως στη Γερμανία την εποχή της χιτλερικής εξουσίας — έφερε τις πρώτες συγκρούσεις.

Παράλληλα με την αλίγια, ιστορικοί σημειώνουν και μαζικές μετακινήσεις μουσουλμανικών πληθυσμών προς την οθωμανική Παλαιστίνη, όπως Κιρκασίους (οι λεγόμενοι Τσερκέζοι) από τα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας όπου είχαν καταφύγει μετά την ήττα και την εκδίωξή τους από την τσαρική Ρωσία, και Βοσνίους μετά την κατάκτηση των εδαφών τους από την Αυστρο-ουγγρική Αυτοκρατορία, την ίδια περίοδο, το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα.

Η Παλαιστίνη διαμέσου των αιώνων

Στο διάστημα της απώλειας της κυριαρχίας των Εβραίων επί των εδαφών της Ιουδαίας/Παλαιστίνης και της μετεγκατάστασης μεγάλου μέρους του πληθυσμού, η περιοχή άλλαξε πολλά χέρια. Η ρωμαϊκή κτήση εξελίχθηκε σε βυζαντινή, περίοδο κατά την οποία εκχριστιανίστηκε. Μετά τον 7ο αιώνα μ.Χ. κατακτήθηκε από διαδοχικά αραβικά φύλα, εξισλαμίστηκε και αποτέλεσε τμήμα διαφόρων χαλιφάτων και σουλτανάτων, με μια μικρή εμβόλιμη κατάκτηση από τους Σταυροφόρους, το 1099, που ίδρυσαν το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, μέχρι το 1291. Στις αρχές του 16ου αιώνα, η Παλαιστίνη ενσωματώθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μέρος της οποίας παρέμεινε έως το 1917-18, οπότε και κατελήφθη από τους Βρετανούς στο πλαίσιο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αναφέρεται ότι την ίδια περίοδο, οι βρετανικές δυνάμεις επιζήτησαν την υποστήριξη των αραβικών φυλών που κατοικούσαν στην περιοχή, παροτρύνοντάς τους να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους από τους Οθωμανούς και υποσχόμενοι κυριαρχία επί των εδαφών. Ωστόσο, το 1917,  το Ηνωμένο Βασίλειο δεσμεύτηκε να υποστηρίξει και τη δημιουργία εθνικής εστίας των Εβραίων στην περιοχή, όπως σημειώνεται στη λεγόμενη Διακήρυξη Μπάλφουρ, την επιστολή που απηύθυνε ο τότε υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ στον Λόρδο Ουώλτερ Ρόθτσιλδ, εξέχοντα υποστηρικτή του Σιωνιστικού κινήματος στη Βρετανία.

Με την ήττα των Οθωμανών και την ανάθεση του ελέγχου της περιοχής στους Βρετανούς το 1922 από την Κοινωνία των Εθνών, οι Βρετανοί βρέθηκαν στη δύσκολη θέση να πρέπει να τηρήσουν δύο αντικρουόμενες υποσχέσεις. Για ορισμένους, εδώ βρίσκεται και η ρίζα των συγκρούσεων μεταξύ του σύγχρονου Ισραήλ, των Παλαιστινίων και των λοιπών μουσουλμανικών κρατών.

Κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «Βρετανικής Εντολής για την Παλαιστίνη», η οποία έληξε με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948, η ευρύτερη περιοχή μοιράστηκε σε ζώνες επιρροής μεταξύ της Γαλλίας και της Βρετανίας (συμφωνία Σάικς-Πικώ, 1916): η πρώτη θα είχε τον έλεγχο σε Συρία και Λίβανο, ενώ η δεύτερη σε Ιράκ, Υπεριορδανία και Παλαιστίνη. Βάσει αυτού του διαχωρισμού ιδρύθηκαν μερικές δεκαετίες αργότερα και τα ομώνυμα κράτη. Το Ιράκ το 1932, η Συρία, ο Λίβανος και η Υπεριορδανία (ως Ιορδανία) το 1946, ενώ η περιοχή της Παλαιστίνης παρέμεινε υπό βρετανική εντολή μέχρι το 1948, έτος ίδρυσης του Ισραήλ. Η συμφωνία Σάικς-Πικώ έχει επικριθεί για τον τρόπο διαχωρισμού των εδαφών, που έγινε χωρίς να ληφθεί υπ’ όψιν η θρησκευτική και φυλετική συνοχή, και θεωρείται ότι έχει συμβάλει με αυτόν τον τρόπο στις ταραχές που μαστίζουν από τότε τη Μέση Ανατολή.

Μια δύσκολη ‘γέννα’ 

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε πρόταση των Ηνωμένων Εθνών για τη διαίρεση της Παλαιστίνης σε ένα εβραϊκό και σε ένα αραβικό κράτος, με διεθνή διοίκηση στην Ιερουσαλήμ. Το ψήφισμα έγινε αποδεκτό από τις περισσότερες εβραϊκές οργανώσεις, ωστόσο οι αραβικές ηγεσίες το απέρριψαν θεωρώντας ότι παραχωρεί στους Εβραίους δυσανάλογα πολλά εδάφη. Παράλληλα, οριζόταν ότι οι Βρετανοί θα αποσύρονταν πλήρως από την περιοχή μέχρι την 1η Αυγούστου 1948.

Αμέσως μόλις ανακηρύχθηκε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ από τον Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, στις 14 Μαΐου 1948, η Αίγυπτος, ο Λίβανος, η Συρία, η Ιορδανία και το Ιράκ εισέβαλαν στη χώρα με στόχο «να πετάξουν τους Εβραίους στη θάλασσα». Ωστόσο, οι ισραηλινές δυνάμεις επικράτησαν, κερδίζοντας μάλιστα εδάφη πλέον των ορισμένων από τον ΟΗΕ. Η συντριπτική ήττα των αραβικών δυνάμεων ονομάστηκε Νάκμπα (καταστροφή), και οδήγησε στον εκτοπισμό 750.000 Αράβων από την Παλαιστίνη. Ωστόσο, η Ιορδανία προσήρτησε τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, και η Αίγυπτος τη Λωρίδα της Γάζας, ενώ ανάλογος αριθμός Εβραίων που ζούσαν μέχρι τότε στα γειτονικά αραβικά κράτη εκδιώχθηκαν και κατέφυγαν ως πρόσφυγες στο Ισραήλ.

Έκτοτε, οι πόλεμοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον (1956, 1967, 1973, 1982, 2006 και 2023), με τις αλλεπάλληλες προτάσεις και διαπραγματεύσεις να καταλήγουν σε αδιέξοδο και τα εμπόδια που δυσχεραίνουν τον συμβιβασμό να πολλαπλασιάζονται και να περιπλέκονται. Οι συγκρούσεις, όπως έχει καταγραφεί, ξεκινούν συνήθως από κινήσεις των Αράβων, ωστόσο η στάση και τα αντίμετρα της ισραηλινής πλευράς (π.χ. εποικισμοί) φαίνεται να οξύνουν την αντιπαλότητα, με τη δυσπιστία να ενισχύεται με την πάροδο του χρόνου και για τις δύο πλευρές.

Από το σύνολο των συρράξεων, ξεχωρίζει ο λεγόμενος «Πόλεμος των Έξι Ημερών» (1967), ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα να επεκτείνει τα σύνορά του το Ισραήλ, καταλαμβάνοντας τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας, την Ανατολική Ιερουσαλήμ, τα υψίπεδα του Γκολάν (Συρία) και το Σινά (Αίγυπτος). Με εξαίρεση το Σινά, το οποίο επεστράφη στην Αίγυπτο μεταξύ 1979-1982, οι υπόλοιπες περιοχές παρέμειναν υπό ισραηλινή κατοχή, δημιουργώντας τη βάση για τις μελλοντικές συγκρούσεις και τις δύο Ιντιφάντες (εξεγέρσεις), το 1987-1993 και το 2000-2005.

Οι εβραϊκοί εποικισμοί στα κατεχόμενα εδάφη (Γάζα, Δυτική Όχθη) και η βία που τους συνοδεύει αποτελούν ενέργειες του ισραηλινού κράτους τις οποίες καταδικάζουν ακόμη και πολλοί Ισραηλινοί. Ξεκίνησαν ως «ζώνες ασφαλείας» μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, ωστόσο η ανοχή διαδοχικών κυβερνήσεων απέναντι στον εβραϊκό εθνικισμό που εκδήλωναν έντονα οι έποικοι οδήγησε σε κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ των δύο μερών.

Το αντίπαλο δέος (όταν η θρησκεία διαπλέκεται με την πολιτική)

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, καταγράφεται δραστηριοποίηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη. Μέλη της ιδρύουν νοσοκομεία, σχολεία και άλλους κοινωφελείς οργανισμούς, ενώ επισκέπτονται τζαμιά και πανεπιστήμια προκειμένου να προσελκύσουν νέα μέλη. Σταδιακά, άρχισαν να διαδίδουν την ιδέα του ιερού πολέμου (τζιχάντ) με στόχο την εξάλειψη του κράτους του Ισραήλ και την οικειοποίηση όλων των εδαφών. Από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (ισλαμιστική οργάνωση που ιδρύθηκε στην Αίγυπτο λίγο μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με στόχο την αναβίωση του χαλιφάτου) ξεπήδησε η Χαμάς το 1987, με την έναρξη της πρώτης Ιντιφάντας.

Αυτό που διαφοροποιεί τη Χαμάς από τις άλλες παλαιστινιακές οργανώσεις είναι αφ’ ενός ο στρατιωτικός χαρακτήρας της με έμφαση στη θρησκεία αφ’ ετέρου η άρνησή της να αποδεχτεί την ύπαρξη εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη και η δέσμευσή της στην αποκατάσταση της ισλαμικής κυριαρχίας στην περιοχή, όπως αναφέρεται και στο καταστατικό της του 1988, αλλά και στην αναθεωρημένη εκδοχή του 2017. Η οργάνωση γινόταν όλο και πιο βίαιη, ερχόμενη τελικά σε αντίθεση με οργανώσεις όπως η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), που αποδέχθηκε την ύπαρξη του Ισραήλ.

Το 2006, μετά την απόσυρση των Ισραηλινών από τη Γάζα, η Χαμάς κερδίζει στις βουλευτικές εκλογές και αποκτά πλειοψηφική συμμετοχή στο Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο, ενώ τον επόμενο χρόνο επικρατεί της Φατάχ. Αν και η δημοφιλία της μεταξύ των Αράβων φθίνει μεταξύ 2007-2014, η δράση της συνεχίζεται. Προσηλωμένη στη σύγκρουση, καθοδηγεί τον πληθυσμό προς την αντιπαράθεση αντί της συμφιλίωσης, αξιοποιώντας τη διεθνή βοήθεια όχι για τη βελτίωση της ζωής αλλά στην προετοιμασία για τη σύγκρουση, όπως έχει καταγγελθεί. Με την υποστήριξη χωρών όπως το Ιράν και το Κατάρ, αλλά και τμήματος του αριστερού ιδεολογικού φάσματος δημιουργείται σιγά σιγά ένα διεθνές κίνημα για την «απελευθέρωση της Παλαιστίνης» (#FreePalestine), το οποίο εξαπλώνεται και στις δυτικές κοινωνίες. Ο διετής πόλεμος μεταξύ 2023-2025 έθρεψε το αφήγημα για το «αποικιοκρατικό, δολοφονικό» Ισραήλ, δίνοντας έμφαση στις ισραηλινές επιχειρήσεις στη Γάζα και αποσιωπώντας την αφορμή για αυτές: την επίθεση της ίδιας της Χαμάς μέσα στο Ισραήλ σε πολλαπλά σημεία που είχε ως αποτέλεσμα ~1.200 νεκρούς αμάχους και στρατιώτες, ενώ 251 Ισραηλινοί απήχθησαν και κρατήθηκαν όμηροι στη Γάζα, ορισμένοι για λίγες εβδομάδες και άλλοι για δύο σχεδόν χρόνια.

Για πολλούς αναλυτές, η σύγκρουση είναι όχι μόνο πολιτική/εδαφική αλλά και θρησκευτική, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον ιστορικό επεκτατισμό του Ισλάμ, αλλά και την ιδεολογία του σύγχρονου πολιτικού Ισλάμ. Μελετητές  αναφέρουν ότι ο στόχος της διάδοσης του Ισλάμ βρίσκεται στις σούρες του του Κορανίου, επισημαίνοντας τις διαφορές μεταξύ των γραφών της Μέκκας και αυτών της Μεδίνα.

Γεγονός είναι ότι πλέον η αντίθεση στο εβραϊκό κράτος έχει ξεπεράσει τα όρια της Μέσης Ανατολής, αλλά και τα θρησκευτικά όρια της ισλαμικής αντίδρασης. Έχει ξεπεράσει επίσης και τα όρια της κριτικής στην πολιτική του Ισραήλ, με τις καταγγελίες για αντισημιτικές ενέργειες και αισθήματα να πολλαπλασιάζονται σε Αμερική και Ευρώπη. Οι εκδηλώσεις κατά του Ισραήλ, όπως εκφράζονται σε πολλές διαδηλώσεις, έχουν μεταβεί από έλλογη αντίθεση και διαφωνία σε τυφλή οργή και μίσος που δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ ατόμων και πολιτικών. Η αδιαφορία και η άγνοια για τα ιστορικά γεγονότα — τόσο τα παλαιότερα όσο και τα νεότερα — διογκώνονται από το συναίσθημα που καλλιεργείται  βάσει των δεινών που το Ισραήλ φέρεται να προκαλεί στους Παλαιστινίους Άραβες.

Όπως κρίνουν ειδικοί, πρόκειται για μία επικίνδυνη τάση· επικίνδυνη ακόμη και για τις ίδιες τις δυτικές κοινωνίες.

Οι εγγενείς περιορισμοί ενός άρθρου αναγκαστικά οδηγούν σε συνοπτική παρουσίαση, γενικεύσεις, ακόμα και απλουστεύσεις και παραλείψεις, ιδίως όταν πρόκειται για σύνθετα και εκτεταμένα ζητήματα όπως η ιστορία ενός λαού. Η γράφουσα έχει υπ’ όψιν της αυτές τις αδυναμίες, ωστόσο έκρινε ότι η έστω και ελλιπής αναφορά σε ιστορικά γεγονότα που είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε για να κρίνουμε είναι προτιμότερη από το να αποφύγει ολωσδιόλου αυτή την αναφορά. — Δ.Κ.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Η έννοια του «περιούσιου λαού» συχνά εκλαμβάνεται ως έκφραση ανωτερότητας και έπαρσης. Ωστόσο, όπως εξηγούν και ραβίνοι, το νόημα είναι ακριβώς το αντίθετο: «Είμαστε οι διαλεγμένοι (chosen) για να τηρούμε το λόγο του Θεού, είναι η υποχρέωσή μας αυτή, πιστεύουμε σε έναν Θεό που μας έχει δώσει περισσότερες ευθύνες και κώδικες συμπεριφοράς, πιο ταπεινά, και όχι πιο υπεροπτικά». (Protocols without Zion)

Ξεκίνησε η εκκένωση του MV Hondius στην Τενερίφη

Στην Τενερίφη κατέπλευσε σήμερα νωρίς το πρωί το κρουαζιερόπλοιο MV Hondius, στο οποίο σημειώθηκαν τα κρούσματα χανταϊού, για να γίνουν οι απαραίτητοι έλεγχοι από τις ισπανικές αρχές και να ξεκινήσει η επιχείρηση εκκένωσης. Όσοι επιβάτες κριθούν ασυμπτωματικοί θα μεταβούν με ειδικές πτήσεις στις χώρες τους, όπου θα παραμείνουν υπό καθεστώς καραντίνας.

Η διάρκεια της καραντίνας που συστήνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είναι 42 ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων θα απαγορεύεται κάθε επαφή με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Κατά τη διαδικασία αποβίβασης όλοι οι επιβαίνοντες στο πλοίο θα θεωρούνται προληπτικά υψηλού κινδύνου επαφές, σύμφωνα με έκτακτη οδηγία του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ECDC), χαρακτηρισμός που ενδέχεται να αποσυρθεί κατά την άφιξη στην πατρίδα τους. Την επιστροφή των επιβατών θα αναλάβουν οι χώρες προέλευσής τους. Οι περισσότεροι προέρχονται από την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με αξιωματούχους της ισπανικής κυβέρνησης, ο έλεγχος ξεκίνησε από τους Ισπανούς επιβάτες, οι οποίοι θα μεταφερθούν στη Μαδρίτη με στρατιωτικά αεροπλάνα. Η επόμενη ομάδα θα περιλαμβάνει τους Ολλανδούς πολίτες συν επιβάτες από τη Γερμανία, το Βέλγιο και την Ελλάδα, ενώ θα ακολουθήσουν οι επιβάτες από την Τουρκία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την ομάδα από την Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και ορισμένες ασιατικές χώρες να κλείνει τις αναχωρήσεις, όπως ανακοίνωσε η υπουργός Υγείας της Ισπανίας, Μόνικα Γκαρσία. Ωστόσο, δεν θα επιτραπεί η αποβίβαση καμία ομάδας από το πλοίο μέχρι να έχει αφιχθεί το αεροπλάνο που θα την παραλάβει, τονίστηκε από τις αρχές.

Θα παραμείνουν τριάντα μέλη του πληρώματος, προκειμένου να οδηγήσουν το κρουαζιερόπλοιο στην Ολλανδία, όπου και θα απολυμανθεί.

Τα επιβεβαιωμένα κρούσματα, όπως ανακοίνωσε την Παρασκευή 8 Μαΐου ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, είναι έξι, με τα τρία να αποβαίνουν θανατηφόρα, ενώ υπάρχουν και δύο κρούσματα που χαρακτηρίστηκαν «ύποπτα».

Για τους επιβάτες με συμπτώματα, το ECDC συνιστά την άμεση ιατρική αξιολόγηση της κατάστασης της υγείας τους και είτε την απομόνωσή τους στην Τενερίφη είτε στην πατρίδα τους, αναλόγως της κατάστασής τους.

Κατά τον ΠΟΥ, ο κίνδυνος μετάδοσης του χανταϊού είναι χαμηλός, αν και το συγκεκριμένο στέλεχος (ο ιός των Άνδεων) μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κατά κανόνα, η μετάδοση των χανταϊών γίνεται μέσω εκκριμάτων τρωκτικών. Εικάζεται ότι η παρουσία του χανταϊού στο κρουαζιερόπλοιο οφείλεται σε επιβάτες που επιβιβάστηκαν στην Αργεντινή. Σύμφωνα με τον έλεγχο που διενεργήθηκε στο MV Hondius, οι συνθήκες υγιεινής ήταν καλές, ενώ δεν καταγράφηκε παρουσία τρωκτικών.

Ο ΠΟΥ, που ενημερώθηκε για την κατάσταση στις 2 Μαΐου, έλαβε μία σειρά μέτρων όπως την αποστολή ειδικού στο πλοίο με στόχο την ολοκληρωμένη ιατρική αξιολόγηση των επιβατών και του πληρώματος, καθώς και τη συλλογή πληροφοριών για να εκτιμηθεί ο κίνδυνος μόλυνσης. Επιπλέον, σύμφωνα με ανακοίνωση του, έχει μεριμνήσει για την αποστολή 2.500 διαγνωστικών κιτ από την Αργεντινή σε εργαστήρια πέντε χωρών, για τη διενέργεια επαρκών διαγνωστικών εξετάσεων.

Ο επικεφαλής του ΠΟΥ, Δρ Τέντρος Άντανομ Γκεμπρεγέσους, μετέβη στην Τενερίφη το Σάββατο 9 Μαΐου, απευθύνοντας ευχαριστίες στην Ισπανία που δέχθηκε το πλοίο και τους 150 επιβαίνοντες.

Με πληροφορίες από το Reuters

Νέο αντισημιτικό χτύπημα στη Βρετανία ωθεί την κυβέρνηση να πάρει μέτρα

Αναβαθμίζεται το επίπεδο τρομοκρατικής απειλής στο Ηνωμένο Βασίλειο σε «σοβαρό», μετά από επίθεση με μαχαίρι που δέχθηκαν δύο μέλη της εβραϊκής κοινότητας στο βόρειο Λονδίνο την Τετάρτη, 30 Απριλίου. Αυτό σημαίνει ότι θεωρείται πιθανή μια τρομοκρατική επίθεση μέσα στους επόμενους έξι μήνες. Σύμφωνα με τη βρετανική κυβέρνηση, η αναβάθμιση του επιπέδου τρομοκρατικής απειλής σε «σοβαρό» δεν οφείλεται αποκλειστικά στην επίθεση, αλλά σε αυξημένη «ισλαμιστική και ακροδεξιά τρομοκρατική απειλή, που προέρχεται από άτομα και μικρές ομάδες με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο».

Ως δράστης της επίθεσης κατονομάζεται ο 45χρονος Έσσα Σουλεϊμάν, Βρετανός υπήκοος σομαλικής καταγωγής, ο οποίος έχει ιστορικό σοβαρών πράξεων βίας και προβλημάτων ψυχικής υγείας, σύμφωνα με την αστυνομία. Όπως αναφέρουν βρετανικά μέσα ενημέρωσης, την περίοδο των επιθέσεων έμενε σε κατοικία για άτομα με ψυχικές διαταραχές, ενώ προηγουμένως βρισκόταν σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Την ίδια μέρα επιτέθηκε με μαχαίρι και σε άνδρα στο νότιο Λονδίνο, τον Ισμαήλ Χουσεΐν, τον οποίο χαρακτήρισε φίλο του στην κατάθεση του στο δικαστήριο, προκαλώντας του ελαφρά τραύματα.

Η αστυνομία χαρακτήρισε την επίθεση κατά των δύο Εβραίων ως ύποπτο τρομοκρατικό περιστατικό, καθώς έχουν σημειωθεί και άλλες αντισημιτικές επιθέσεις στην περιοχή, όπου πολλοί κάτοικοι είναι ορθόδοξοι Εβραίοι. Τα δύο θύματα επίσης ανήκαν σε αυτή την κατηγορία, όπως μαρτυρούσε η εμφάνισή τους.

Καθώς υπάρχουν φωνές στο Ηνωμένο Βασίλειο που εκφράζουν την πεποίθηση ότι ο αντισημιτισμός και οι επιθετικές ενέργειες κατά των Εβραίων τροφοδοτούνται από φιλοπαλαιστινιακά κινήματα και από το αντι-σιωνιστικό κλίμα, ο πρωθυπουργός Κηρ Στάρμερ δήλωσε ότι θα ληφθούν περαιτέρω μέτρα για την προστασία της εβραϊκής κοινότητας, η οποία αριθμεί περί τα 290.000 άτομα στη Βρετανία.

Ήδη από τον Ιούλιο του 2025, η οργάνωση «Palestine Action» θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση, ενώ τώρα συζητείται περιορισμός των διαδηλώσεων υπέρ της Παλαιστίνης. Ο Τζόναθαν Χωλ, KC, δικηγόρος και ανεξάρτητος ελεγκτής της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας του Ηνωμένου Βασιλείου, ζήτησε την απαγόρευσή τους, με αφορμή το τελευταίο περιστατικό. «Δεδομένου ότι το δικαίωμα στη ζωή είναι πιο σημαντικό από το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, είναι λογικό να εξεταστεί το ενδεχόμενο μιας παύσης ή ενός μορατόριουμ στις διαδηλώσεις όπου καλλιεργούνται η δημόσια δαιμονοποίηση και το μίσος», δήλωσε την Πέμπτη στην εφημερίδα The Jewish News.

Η πρόταση του Χωλ επικρίθηκε από την οργάνωση Jewish Voice for Liberation (JVL), μια αντι-σιωνιστική ομάδα που αγωνίζεται για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή, η οποία δήλωσε στην Epoch Times ότι η επίθεση εργαλειοποιείται για την καταστολή όσων διαμαρτύρονται ειρηνικά για τις ισραηλινές επισχειρήσεις στη Δυτική Όχθη. Ωστόσο, καταδίκασε απερίφραστα την απόπειρα κατά των δύο Εβραίων, σημειώνοντας ότι «οι Εβραίοι στη Βρετανία δεν φέρουν ευθύνη για τις πράξεις του Ισραήλ».

«Είναι καιρός να σκεφτούμε σοβαρά τι προκαλεί αυτή την αύξηση των αντισημιτικών επιθέσεων και πώς να την αντιμετωπίσουμε. Η κυβέρνηση, η αστυνομία και οι εβραϊκοί ηγέτες, όπως το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων, πρέπει να σκεφτούν πιο προσεκτικά τι συμβαίνει, τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο», υπογράμμισαν. «Εδώ και πολύ καιρό, η κριτική προς το Ισραήλ και ο αντισιωνισμός ταυτίζονται με τον αντισημιτισμό. Αυτό αποτελεί πλέον σοβαρό πρόβλημα».

Σε τηλεοπτική ομιλία του με θέμα τον αντισημιτισμό, ο Στάρμερ δήλωσε ότι η κυβέρνησή του θα στοχεύσει στην εξάλειψη αυτού του μίσους. Αφ’ ενός ανακοίνωσε τη χρηματοδότηση επιπλέον αστυνομικών περιπολιών και αυξημένων  μέτρων ασφαλείας σε συναγωγές και εβραϊκά σχολεία αφ’ ετέρου τον περιορισμό όσων προωθούν τον εξτρεμισμό και την εχθρότητα, μέσω διαύλων που μπορεί να περιλαμβάνουν ακόμη και φιλανθρωπικές οργανώσεις. Όπως είπε, η κυβέρνηση επιθυμεί να προωθήσει με ταχεία διαδικασία νομοθεσία που θα επιτρέπει τη δίωξη ατόμων που ενεργούν ως εκπρόσωποι μιας ομάδας που υποστηρίζεται από κράτος, ώστε να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο όπως οι κατάσκοποι ξένων μυστικών υπηρεσιών.

Σύμφωνα με τον Λώρενς Τέιλορ, επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής αστυνομίας, η Βρετανία αντιμετωπίζει εδώ και καιρό αυξημένη τρομοκρατική απειλή, με κινδύνους που προέρχονται από πολλαπλές κατευθύνσεις, που αφορά τόσο τους Εβραίους και τους Ισραηλινούς πολίτες όσο και ιδρύματα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Για τον Τέιλορ, το ζήτημα δεν περιορίζεται στα σύνορα της χώρας αλλά πρόκειται για μία παγκόσμια κατάσταση, που συνδέεται με συγκεκριμένα κράτη.

Αναλυτές, όπως η Ντάλια Ζιαντά [Dalia Ziada] από την Αίγυπτο, μιλούν για το φαινόμενο της ‘παλαιστινιοποίησης της Δύσης’, αναφερόμενοι στη μετατροπή ενός εδαφικού ζητήματος — του αιτήματος εν προκειμένω για τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους — σε σύμβολο που αφορά ανθρώπους ασχέτως από την εγγύτητά τους στον χώρο ή στον λαό. Σύμφωνα με τη Ζιαντά, ο στόχος αυτής της τακτικής δεν είναι επί της ουσίας η εξεύρεση μιας λύσης, αλλά η κινητοποίηση των ανθρώπων για ένα ηθικό ζήτημα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι Ισραηλινοί και οι Εβραίοι μετατρέπονται από άτομα σε σύμβολα ισχύος και καταστολής. Η εξάπλωση της ‘παλαιστινιοποίησης’ δρα καταλυτικά στα κράτη όπου εμφανίζεται, δημιουργώντας πόλωση και διαμάχη στο εσωτερικό τους και καταλήγοντας να επηρεάζει πολιτικές αποφάσεις.

Σε άρθρα της η Ζιαντά αναφέρεται και στη σχέση της Χαμάς με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το Ιράν, επισημαίνοντας ότι το ζητούμενο στην πραγματικότητα δεν είναι η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, αλλά η εξάλειψη του ισραηλινού. Θυμίζει ακόμη ότι ηγέτες των ισλαμιστών έχουν ορκιστεί να «καταστρέψουν τον δυτικό πολιτισμό εκ των έσω». Η δράση των ιμάμηδων — των θρησκευτικών ηγετών στο Ισλάμ — έχει καθοριστική επιρροή  στους πιστούς, ιδίως μεταξύ των σιιτών, και οι φετφάδες — γνωμοδοτήσεις ή ερμηνείες — που εκδίδουν έχουν αξία νόμου για τους μουσουλμάνους, παρόλο που τυπικά δεν θεωρούνται δεσμευτικοί.

Ο ιμάμης Μοχάμαντ Ταουχίντι [Mohammad Tawhidi], πρώην ισλαμιστής και εξτρεμιστής όπως δηλώνει σε συνέντευξή του στον Ντινές Ντ’ Σόουζα [Dinesh D’Souza], επίσης αναφέρει ότι ο στόχος των ισλαμιστών είναι ο εξισλαμισμός της Δύσης. Για να επιτύχουν τον σκοπό τους χρησιμοποιούν την πολιτική: κατακτούν θέσεις στα κοινοβούλια, στον ακαδημαϊκό χώρο, σε οργανώσεις. Ο δίαυλος προς αυτή την κατεύθυνση είναι τα αριστερά κόμματα και ομάδες. Εξηγώντας αυτήν τη σχέση, ο Ταουχίντι δηλώνει ότι παρά τις βαθιές και ουσιαστικά αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ Ισλάμ και αριστεράς, η έλλειψη αρχών και αξιών των δεύτερων τους καθιστά εύκολο στόχο για την προπαγάνδα των ισλαμιστών, σε αντίθεση με τους συντηρητικούς. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, η ατζέντα των αριστερών — οι αγώνες για το κλίμα, για τις αμβλώσεις, για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ — αποσπούν την προσοχή από τα ουσιώδη ζητήματα και από τις επιδιώξεις των ισλαμιστών, αφήνοντας ελεύθερο πεδίο δράσης.

Η συνέργεια των αριστερών κομμάτων και οργανισμών με το Ισλάμ έχει κοινό έδαφος τον αντιδυτικισμό και τον αντισημιτισμό, κατά τη Μέλανι Φίλλιπς, Βρετανίδα δημοσιογράφο και συγγραφέα, η οποία επισημαίνει και τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης, παγκόσμιων οργανισμών όπως τα Ηνωμένα Έθνη, και μεγάλων ΜΚΟ όπως η Oxfam, η Human Rights Watch, η Save the Children στην προώθηση της αντι-ισραηλινής ρητορικής των ισλαμιστών για τις δύο τελευταίες δεκαετίες.

Στη Βρετανία, το ζήτημα του εξισλαμισμού και της ισχύος της μουσουλμανικής κοινότητας έχει ήδη τεθεί, ενώ συζητείται ακόμη και το κατά πόσο είναι δυνατόν να αντιστραφεί αυτό το φαινόμενο. Βίαιες πράξεις κατά ανθρώπων που προσβάλλουν το Κοράνι ή τον Μωάμεθ, μεγάλες δημόσιες μουσουλμανικές συγκεντρώσεις και εορτασμοί, δημόσιες εκδηλώσεις συμπαράστασης στο ισλαμικό καθεστώς του Ιράν και η μη αφομοίωση των μεταναστών στη βρετανική κοινωνία και κουλτούρα αποτελούν παράγοντες που έχουν αρχίσει να δημιουργούν προβληματισμό για την πολιτική υπέρ της πολυπολιτισμικότητας που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια.