Συντάκτης: ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Γυναίκες του Ιράν, τα θύματα μιας επανάστασης

Τετάρτη, 18 Μαρ, 2026Τετάρτη, 18 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Τείνουμε να σκεφτόμαστε τις επαναστάσεις ως απελευθερωτικές, ωστόσο για τις γυναίκες στο Ιράν η επικράτηση της Ισλαμικής Επανάστασης το 1979 σήμανε το τέλος της ελευθερίας τους και την αρχή ενός τρόπου ζωής επί της ουσίας εξευτελιστικού.

Πριν από την επανάσταση, το Ιράν ακολουθούσε μία δυτικότροπη τροχιά. Οι γυναίκες σπούδαζαν, είχαν πρόσβαση σε πολλά επαγγέλματα, κυκλοφορούσαν με ακάλυπτα πρόσωπα και μοντέρνα ρούχα. Μετά, ακόμη και τα μικρά κορίτσια υποχρεώθηκαν να φορούν μαντίλα (χιτζάμπ), τα σχολεία χωρίστηκαν σε θηλέων και αρρένων, οι γιορτές απαγορεύτηκαν και άρχισε να ασκείται βία κατά των γυναικών που απέκλιναν έστω και λίγο από τις απαιτήσεις των ισλαμιστών.

Στους δρόμους, η Αστυνομία Ηθών κυριάρχησε. Αρμοδιότητά της ήταν να ελέγχει και να επιβάλλει το ‘σωστό’ ντύσιμο, κυρίως στις γυναίκες: φαρδιά και μακριά ρούχα, και μαντίλα στο κεφάλι προσεκτικά φορεμένη ώστε να μην φαίνονται τα μαλλιά. Εάν κάποια γυναίκα ή κοπέλα παρεκλίνει, την περιμένουν πρόστιμα, προσαγωγή, βία. Ακόμα και τα βαμμένα νύχια θεωρούνται πρόκληση.

Σύμφωνα με τη Γιασμίν Αλιζάντε, Ιρανή που ζει στην Ελλάδα, οι περιορισμοί δεν εξαντλούνται στον ενδυματολογικό κώδικα, αλλά αγγίζουν και ουσιαστικές επιλογές, ακόμη και ζητήματα ζωής ή θανάτου, αφού για να υποβληθεί σε εγχείρηση ή για να βγάλει διαβατήριο μία Ιρανή, πρέπει να υπογράψει ο σύζυγός της. Αν ζητήσει διαζύγιο, θα το πάρει δύσκολα και θυσιάζοντας τα παιδιά της, αφού η κηδεμονία τους δίνεται πάντα στον άντρα ή στην οικογένειά του.

Οι Ιρανές δεν υποτάχθηκαν σε αυτές τις απαιτήσεις αδιαμαρτύρητα. Ακόμη και σήμερα, αντιδρούν και εκδηλώνουν την αντίθεσή τους με όποιον τρόπο μπορούν. Το να φορούν τη μαντίλα χαλαρά ώστε να φαίνονται τα μαλλιά τους είναι από τους πιο συνηθισμένους, όπως και το να φορούν στενά, μακριά μέχρι τους μηρούς παλτά.

Ωστόσο, ακόμη και αυτές οι φαινομενικά απλές κινήσεις μπορεί να έχουν τεράστιο κόστος — μπορεί να τις πληρώσουν με τη ζωή τους. Το πιο γνωστό θύμα αυτής της αυστηρότητας είναι η Μαχσά Αμίνι, νεαρή ΙρανήΚούρδισσα, η οποία συνελήφθη στις 13 Σεπτεμβρίου 2022 για άσεμνο ντύσιμο. Αυτό με τους όρους της Ισλαμικής Δημοκρατίας σήμαινε ότι φαίνονταν τα μαλλιά της. Η 22χρονη Αμίνι απεβίωσε ενώ τελούσε υπό κράτηση. Η αστυνομία δήλωσε ότι πέθανε από την καρδιά της, ωστόσο η οικογένειά της επέμεινε ότι δεν έπασχε από κάποιο καρδιακό νόσημα. Πολλοί Ιρανοί, ιδιαίτερα οι νέοι, θεωρούν τον θάνατό της ως μέρος της σκληρής καταστολής της διαφωνίας από την Ισλαμική Δημοκρατία και της ολοένα και πιο βίαιης μεταχείρισης των νέων γυναικών από την Αστυνομία Ηθών.

Ο θάνατος της Αμίνι πυροδότησε μαζικές κινητοποιήσεις στο Ιράν και άλλες χώρες, με κυρίαρχο σύνθημα το «Θάνατος στον δικτάτορα» (σ.σ. Αλί Χαμενεΐ). Στις διαδηλώσεις στο Ιράν συμμετείχαν πολλές γυναίκες — ακόμη και μαθήτριες γυμνασίου/λυκείου —που κουνούσαν ή έκαιγαν τις μαντίλες τους. Η αντίδραση των αρχών ήταν σκληρή, με αποτέλεσμα 150 άνθρωποι να σκοτωθούν, εκατοντάδες να τραυματιστούν και χιλιάδες να σκοτωθούν. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και η 16χρονη Σαρίνα Εσμαϊλζάντε (Sarina Esmaeilzadeh) και η 17χρονη Νίκα Σακαράμι (Nika Shakarami).

Το Ιράν καταδικάστηκε διεθνώς για τον θάνατο της Αμίνι, ενώ οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις.

Χρόνια νωρίτερα, στις 10 Ιουνίου 2009, κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «πράσινης επανάστασης» των Ιρανών, όταν 3 εκατομμύρια άνθρωποι εξεγέρθηκαν εναντίον του προέδρου Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ, μία άλλη νεαρή γυναίκα, η 26χρονη Νέντα Αγά-Σολτάν, έχασε τη ζωή της σε μία διαδήλωση. Πριν σκοτωθεί, η Νέντα έκανε κρυφά μαθήματα φωνητικής — γιατί στο Ιράν δεν επιτρέπεται στις γυναίκες να τραγουδούν. Ορισμένοι μάρτυρες ανέφεραν ότι αποτέλεσε στόχο, χωρίς όμως να διευκρινίσουν τον λόγο. Ωστόσο, οι γυναίκες εν γένει αποτελούν στόχο στις διαδηλώσεις στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, και δέχονται συστηματικά ξυλοδαρμούς, πυροβολισμούς και δολοφονίες από τις δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος.

Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων που ακολούθησαν τον θάνατο της Μαχσά Αμίνι, οι ιρανικές δυνάμεις «πυροβολούσαν με σφαιρίδια στο πρόσωπο, το στήθος και τα γεννητικά όργανα των γυναικών διαδηλωτριών», ανέφεραν τότε γιατροί. «Οι ισλαμιστές μισούν τις γυναίκες, θέλουν να καταστρέψουν την ομορφιά τους», είπε γιατρός από το Ισφαχάν. Αντιθέτως, οι άντρες είχαν τραύματα στα πόδια και την πλάτη. Άντρες και γυναίκες δέχτηκαν σφαιρίδια στα μάτια, με αποτέλεσμα να χάσουν μερικώς ή πλήρως την όρασή τους.

Για τις διαδηλώσεις η Τεχεράνη κατηγόρησε ξένες δυνάμεις, τρομοκράτες, τη CIA.

Πιο πρόσφατα, στις 22 Ιουλίου 2024, αστυνομικοί πυροβόλησαν την Αρεζού Μπαντρί, 31 ετών, την ώρα που οδηγούσε επειδή δεν φορούσε σωστά το χιτζάμπ, με αποτέλεσμα να μείνει παράλυτη από τη μέση και κάτω. Λίγους μήνες αργότερα, στις 2 Νοεμβρίου, φοιτήτρια στην Τεχεράνη πραγματοποίησε δημόσια διαμαρτυρία κατά του ενδυματολογικού κώδικα βγάζοντας όλα της τα ρούχα και μένοντας με τα εσώρουχα στον δρόμο. Συνελήφθη από τις αρχές και οδηγήθηκε σε κέντρο ψυχικής υγείας, τακτική η οποία σύμφωνα με την Ιρανή ακτιβίστρια Αζάμ Τζανγκράβι εφαρμόζεται πάγια από το καθεστώς, προκειμένου να πληγεί η υπόληψη των γυναικών που τολμούν να διαμαρτυρηθούν.

Ο Χαντί Γκαέμι, ο εκτελεστικός διευθυντής του Κέντρου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ιράν, μιλά για πόλεμο κατά των γυναικών. Ο ίδιος βίωσε τα τέσσερα πρώτα χρόνια της Ισλαμικής Επανάστασης (1979-1983), στη διάρκεια των οποίων παρατήρησε μια αδιανόητη επιδείνωση της ζωής στη χώρα. Ύστερα έφυγε για σπουδές στις ΗΠΑ, και επέστρεψε στο Ιράν μετά από 18 χρόνια, το 2001. Η κατάσταση που συνάντησε — βασανιστήρια, εκτελέσεις, εξαφανίσεις — τον έκανε να ιδρύσει το Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ιράν το 2008, οργανισμό που καταγράφει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν και διαμορφώνει διεθνείς συνεργασίες για την προάσπισή τους. Όπως αναφέρει, οι άνθρωποι ήθελαν να ακουστούν — και αυτός ανέλαβε να μεταφέρει τη φωνή τους.

Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, επισημαίνει η Ρίτα Παναχί, Ιρανή που αυτοεξορίστηκε με την οικογένειά της στην Αυστραλία το 1979. Όπως πολλοί ακόμη συμπατριώτες της, επιθυμεί να δει την πατρίδα της να απελευθερώνεται από τις ισλαμικές δυνάμεις. Σημειώνει ότι μόλις ένας στους τρεις Ιρανούς είναι ενεργός μουσουλμάνος, ενώ δεκάδες χιλιάδες τζαμιά έχουν κλείσει. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων γεγονότων, πολλά τζαμιά έχουν καεί. Για την Παναχί, η επικράτηση του θεοκρατικού καθεστώτος το 1979 στο Ιράν αποτέλεσε άλωση της χώρας από το Ισλάμ — η πρώτη, θυμίζει, συνέβη το 63ο μ.Χ.

Με αιχμή του δόρατος τη θρησκεία, η Ισλαμική Δημοκρατία δαιμονοποίησε τις γυναίκες, όπως και τη διαφωνία, επιστρατεύοντας μεθόδους που αποτελούν ίδιον κάθε αυταρχικού καθεστώτος. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις σε όλο το Ιράν έδειξαν ότι μια πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού διαφωνεί με τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα. Ο πόλεμος που διεξάγουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι δυνατό να επιφέρει αποσταθεροποίηση και αποδυνάμωση των δυνάμεων της επανάστασης, προσφέροντας ίσως μια ευκαιρία στους αντιφρονούντες — και τις γυναίκες — να επιτύχουν την ανατροπή που θα ήθελαν.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Χτυπημένο ρωσικό δεξαμενόπλοιο στη Μεσόγειο θέτει άμεση απειλή οικολογικής καταστροφής

Τετάρτη, 18 Μαρ, 2026Τρίτη, 17 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Επικαιροποιήθηκε στις 18 Μαρτίου 2026

Μία πλειάδα μεσογειακών κρατών, μεταξύ αυτών η Ιταλία και η Γαλλία, ανέφεραν στις 16 Μαρτίου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι εντοπίστηκε ρωσικό δεξαμενόπλοιο, φορτωμένο με υγροποιημένο φυσικό αέριο, να πλέει ακυβέρνητο στη Μεσόγειο. Όπως σημειώθηκε στην καταγγελία, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σοβαρή και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση.

Το δεξαμενόπλοιο, που φέρει το όνομα Arctic Metagaz, φέρεται να ανήκει στον λεγόμενο ρωσικό ‘σκιώδη’ στόλο: ένα σύνολο γηρασμένων σκαφών επιφορτισμένων να μεταφέρουν το ρωσικό πετρέλαιο αψηφώντας τις κυρώσεις των ΗΠΑ και ΕΕ. Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, μεταφέρει περί τους 900 μετρικούς τόνους πετρέλαιο ντίζελ και περί τους 60.000 μετρικούς τόνους υγροποιημένο φυσικό αέριο στις δεξαμενές του, οι οποίες είναι ακόμη άθικτες. Ωστόσο, το σκάφος έχει δεχτεί πλήγμα, ενδεχομένως από μη επανδρωμένη μονάδα, όπως μαρτυρά ένα μεγάλο σκίσιμο που υπάρχει στην αριστερή του πλευρά, το οποίο φάνηκε σε εναέρια βιντεολήψη. Το σημείο εκείνο είναι μαυρισμένο, το σκάφος γέρνει, ενώ μία ρευστή ουσία έχει χυθεί στα νερά γύρω του.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα VesselFinder, το δεξαμενόπλοιο, κατασκευής 2003, αναχώρησε από το ρωσικό λιμάνι Μουρμάνσκ, στον Αρκτικό Ωκεανό. Ως τελευταίο λιμάνι του σημειώνεται το Πορτ Σάιντ, στην Αίγυπτο, στις 30 Ιανουαρίου 2026, ενώ πολλές άλλες πληροφορίες είναι αποκλεισμένες. Προ ημερών, η θέση του σημειώθηκε λίγο έξω από τα χωρικά ύδατα της Μάλτας, προς την ανατολή.

Σύμφωνα με καταγγελία της Ρωσίας, το πλήγμα προήλθε στις 3 Μαρτίου, στα ανοικτά της Λιβύης, από ουκρανικά μη επανδρωμένα σκάφη, τα οποία πυροδοτήθηκαν από τις λιβυκές ακτές. Οι ουκρανικές αρχές δεν ανέλαβαν την ευθύνη, ενώ η λιβυκή Ακτοφυλακή ανέφερε ότι τα αίτια της φωτιάς δεν ήταν ξεκάθαρα. Στο πλοίο επέβαιναν τριάντα ναύτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν το πλοίο όταν πήρε φωτιά μετά το χτύπημα και διασώθηκαν από τη λιβυκή Ακτοφυλακή.

Η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Μαρία Ζαχάροβα, επεσήμανε σε ανακοίνωση του υπουργείου ότι σύμφωνα με το Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο η ευθύνη για τη διαχείριση της κατάστασης και την αποτροπή της περιβαλλοντικής καταστροφής εναπόκειται στις περιφερειακές χώρες, και ότι το αν θα υπάρξει εμπλοκή του ιδιοκτήτη του πλοίου ή της Ρωσίας λόγω της σημαίας του θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις.

Στις 18 Μαρτίου, η υπηρεσία πολιτικής προστασίας της Ιταλίας, η οποία παρακολουθεί την πορεία του δεξαμενόπλοιου, ανέφερε ότι πλέον εισήλθε στα χωρικά ύδατα της Λιβύης, γεγονός που καθιστά αυτήν τη χώρα υπεύθυνη για τη διαχείριση της κατάστασης.

Με πληροφορίες από CNN, BBC, Reuters

Ανοικτή επιστολή προς τους γονείς μελλοντικών και νυν μαθητών

Δευτέρα, 16 Μαρ, 2026Κυριακή, 15 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Ο πρόσφατος θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη από εγκεφαλικό επεισόδιο έφερε στο προσκήνιο μαθητικές συμπεριφορές οι οποίες, μιλώντας επιεικώς, δεν αρμόζουν σε μία σχολική τάξη.

Είναι γεγονός, όπως ξέρουμε πολύ καλά όσοι γονείς έχουμε ήδη παιδιά στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, ότι η συμπεριφορά πολλών μαθητών στερείται των στοιχείων εκείνων που θα έπρεπε να τη χαρακτηρίζουν, όπως φιλομάθεια, φιλοπονία, σεβασμό προς τους δασκάλους, και πειθαρχία. Αποτέλεσμα είναι τάξεις θορυβώδεις, με δυσάρεστη ατμόσφαιρα, στις οποίες το μάθημα δύσκολα γίνεται. Οι καθηγητές, όσο καλή πρόθεση και αν έχουν, δυσκολεύονται να αποδώσουν, το ίδιο και οι μαθητές που ενδιαφέρονται να μάθουν. Αυτό είναι κρίμα τόσο για τους μεν όσο και για τους δε, περισσότερο μάλιστα για τα παιδιά που προκαλούν τη φασαρία. Ίσως πει κανείς ότι δεν πρόκειται για καινούριο φαινόμενο, ωστόσο κατά γενική ομολογία τα πράγματα φαίνεται να έχουν χειροτερέψει πολύ σε σχέση με παλιότερα.

Σε ποιον γονέα αρέσει αυτή η προοπτική και η πλήρης απαξίωση των σχολικών χρόνων; Ως γονείς, είναι απαραίτητο να σκύψουμε με σοβαρότητα στην κατάσταση και να εξετάσουμε το ζήτημα από τη δική μας σκοπιά, για να ανακαλύψουμε πώς μπορούμε εμείς, ως γονείς, να συνεισφέρουμε ώστε να βελτιωθούν τα πράγματα. Γι’ αυτό η παρούσα επιστολή δεν αναφέρεται στο σχολικό σύστημα ούτε στα ζητήματα των εκπαιδευτικών, όσο σημαντικά κι αν είναι, αλλά επικεντρώνεται στη γονεϊκή συμβολή.

Ένα από τα πιο κρίσιμα προβλήματα που αναφέρουν οι εκπαιδευτικοί είναι η στάση ορισμένων γονέων όταν τα παιδιά τους τιμωρούνται στο σχολείο ή παίρνουν κακό βαθμό. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι γονείς δεν υποστηρίζουν τους εκπαιδευτικούς, αλλά αντιθέτως πηγαίνουν στο σχολείο και διαμαρτύρονται φτάνοντας και σε ακραία σημεία. Απειλές, υβριστικά λόγια, διασυρμός στο διαδίκτυο, ακόμη και απειλή με μαχαίρι έχουν αναφερθεί από εκπαιδευτικούς.

Αυτό σε συνδυασμό με τις διατάξεις του Υπουργείου και τη σημερινή νομοθεσία καθιστά πολύ δύσκολο για τους δασκάλους να επιβάλλουν την τάξη. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε να είναι όλοι οι καθηγητές χαρισματικοί και να εμπνέουν τα παιδιά. Στο σύνολο, σίγουρα θα υπάρχουν και αυτοί που δεν είναι. Ως γονείς οφείλουμε να τους υποστηρίζουμε και να τους βοηθήσουμε — σίγουρα όχι να τους αντιστρατευόμαστε. Από τον ακραίο αυταρχισμό φαίνεται να έχουμε περάσει στην ακραία υποχωρητικότητα και αδυναμία. Και τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της στάσης των γονέων είναι τα ίδια τα παιδιά. Η επιείκειά μας, η υποχωρητικότητα, η δημοκρατικότητά μας ακόμη, δημιουργούν άτομα που δεν γνωρίζουν τη θέση τους στην κοινωνία, και δεν ενδιαφέρονται να τη γνωρίσουν. Πού δεν μαθαίνουν να νοιάζονται για τους άλλους και να μπαίνουν στη θέση των άλλων. Τους διδάσκουμε για τα δικαιώματα των παιδιών, αλλά τι κάνουμε όσον αφορά τις υποχρεώσεις τους; Η ελευθερία και τα προνόμια που χαρίζονται αντί να κερδίζονται καταλήγουν σε ελευθεριότητα και ασυδοσία. Βλέπουμε μερικά από αυτά τα παιδιά στα λεωφορεία και το μετρό. Τι ζωή μπορούν να περιμένουν να ζήσουν, τι σχέσεις μπορούν να φτιάξουν, τι μέλλον μπορούν να έχουν όταν δεν έχουν μάθει την ευπρέπεια, την ευγένεια, τον (αυτο)σεβασμό, την αυτοσυγκράτηση;

Η αγάπη μας για αυτά μπορεί να τους προκαλέσει περισσότερο κακό παρά καλό, όταν δεν συνοδεύεται από σταθερότητα στις αρχές και αυστηρότητα όταν χρειάζεται. Θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα, αλλά ίσως μερικές φορές μπερδεύουμε την παροδική ευχαρίστηση με την ευτυχία και υποχωρούμε σε επιθυμίες τους που είναι βλαβερές για εκείνα. Ο ρόλος του γονέα έχει πολλές γλυκές, αλλά και πολλές άχαρες στιγμές. Για κανέναν δεν είναι εύκολο, αλλά όσοι γονείς κοπίασαν και θυσίασαν μεγαλώνοντας τα παιδιά τους, δοκιμάζουν την άφατη ευχαρίστηση να τα χαίρονται ως ολοκληρωμένους, επιτυχημένους, ευτυχισμένους ενήλικες, με κριτική σκέψη και ευαισθησίες, και να έχουν μια τρυφερή και φιλική σχέση μαζί τους. Είναι η ανταμοιβή μιας δύσκολης πορείας, η οποία δικαιώνει όλους τους κόπους τους.

Κάθε εποχή έχει τις απαιτήσεις της. Στη δική μας έχουμε να παλέψουμε με την πολύωρη απουσία μας από το σπίτι, με τις πολλές διασπαστικές δραστηριότητες που υπάρχουν για τα παιδιά, με την τεχνολογία που εισβάλλει στον εγκέφαλό τους και αλλοιώνει την αντίληψη και τη συμπεριφορά τους, ιδιαίτερα στις πιο μικρές ηλικίες. Όλοι οι γονείς θέλουμε το καλό των παιδιών μας, ωστόσο δεν είναι πάντα ξεκάθαρο ποιο είναι αυτό.

Ας μην φοβόμαστε την αυστηρότητα. Ας μην φοβόμαστε να στενοχωρήσουμε τα παιδιά μας. Έχουν ένα βαθύ αίσθημα δικαίου και γνωρίζουν πότε έφταιξαν και πρέπει να τιμωρηθούν. Κι αν μας κακιώνουν τώρα, θα μας ευγνωμονούν αργότερα — όταν θα έχουν μεγαλώσει και θα αναγνωρίζουν πώς καλλιεργήθηκαν οι αρετές τους.

Διαδηλώσεις υπέρ και κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, υπέρ και κατά των ΗΠΑ-Ισραήλ

Σάββατο, 14 Μαρ, 2026Σάββατο, 14 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Πλήθος διαδηλώσεων καταγράφονται σε Ευρώπη, Αμερική, Αφρική και Ασία, ενώ συνεχίζονται οι συνδυασμένες επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ κατά της Τεχεράνης, καθώς και τα ιρανικά αντίποινα κατά αμερικανικών βάσεων στην ευρύτερη περιοχή, πλοίων στα Στενά του Ορμούζ και στόχων στο Ισραήλ. Οι αντιδράσεις του κόσμου που έχουν καταγραφεί κυμαίνονται από υποστηρικτικές στην επίθεση κατά του θεοκρατικού καθεστώτος, υποστηρικτικές υπέρ του θεοκρατικού καθεστώτος και του εκλιπόντος ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, αντι-αμερικανικές και αντι-καθεστωτικές, όπως καταγράφηκε σε έρευνα του Προγράμματος Δεδομένων για Τόπους και Γεγονότα Ένοπλων Συγκρούσεων (Armed Conflict Location & Event Data Project – ACLED).

Σύμφωνα με τα δεδομένα του προγράμματος, για το χρονικό διάστημα μεταξύ 28/2 και 6/3, επικρατούν οι διαδηλώσεις κατά της αμερικανοϊσραηλινής παρέμβασης, οι οποίες εκδηλώθηκαν στις περισσότερες χώρες της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης (της Ελλάδας και της Κύπρου περιλαμβανομένων), σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ, στην Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ, το Κατάρ, την Υεμένη, το Πακιστάν, την Ινδία, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Αυστραλία. Στην Αφρική, οι περισσότερες αντι-αμερικανικές εκδηλώσεις καταγράφηκαν στη Νιγηρία, και ορισμένες σε Μαρόκο, Τυνησία και Ν. Αφρική.

Από αυτές, οι περισσότερες οργανώθηκαν σε πόλεις της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ (Νέα Υόρκη και Ουάσιγκτον), σε Πακιστάν, Υεμένη, Ινδία, Ιαπωνία, ενώ στην Ευρώπη η χώρα με τις περισσότερες διαδηλώσεις κατά των αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων είναι η Ισπανία.

Αντιθέτως, οι εκδηλώσεις που χαιρέτισαν τη δυτική παρέμβαση, συχνά με τη σημαία με το Λιοντάρι και τον Ήλιο — τη σημαία του Ιράν προ της Επανάστασης του 1979 — απαντούν κυρίως σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στην Ιβηρική Χερσόνησο, στη Σκανδιναβία, αλλά και στην Κύπρο, καθώς και στην ανατολική και δυτική ακτή των ΗΠΑ. Σε αυτές πρωτοστατούν οι αυτοεξόριστοι Ιρανοί, οι οποίοι πανηγύριζαν με λουλούδια και σαμπάνια, αλλά και με τις φωτογραφίες θυμάτων της ισλαμικής κυβέρνησης.

Οι διαδηλώσεις υπέρ του Ιράν εντοπίζονται, εκτός από το ίδιο το Ιράν, σε Τουρκία, Νιγηρία, Υεμένη και Κατάρ, και σε πιο περιορισμένο βαθμό στη Νέα Υόρκη, το Μαρόκο, την Ινδία και τη Βρετανία. Ωστόσο, ακόμα και στην αντιαμερικανική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στις 12 Μαρτίου, παρατηρήθηκαν άνθρωποι με φωτογραφίες του Αλί Χαμενεΐ, ένας εκ των οποίων ήταν και ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και ιδρυτής του κόμματος «Λαϊκή Συσπείρωση» Παναγιώτης Λαφαζάνης. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, συμμετείχαν και άλλα πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Νάσος Ηλιόπουλος, βουλευτής της Νέας Αριστεράς, ενώ η συγκέντρωση οργανώθηκε με πρωτοβουλία κομμάτων και συλλογικοτήτων της αριστεράς. Τα κυρίαρχα συνθήματα ήταν κατά των ΗΠΑ, του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ και των βάσεων στη Σούδα, και υπέρ του Ιράν, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης. Μετά τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, ακολούθησε πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία.

Φωτογραφίες του Αλί Χαμενεΐ, μαζί με ιρανικές και παλαιστινιακές σημαίες, είχαν εμφανιστεί και σε συγκέντρωση στο Λονδίνο, έξω από την αμερικανική πρεσβεία, το Σάββατο 7 Μαρτίου, με αίτημα τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν. Μεταξύ των οργανώσεων που συμμετείχαν ήταν οι «Εκστρατεία για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό» (Campaign for Nuclear Disarmament – CND), «Σταματήστε τον πόλεμο» (Stop The War), «Εκστρατεία Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη» (Palestine Solidarity Campaign), «Μουσουλμανικός Σύλλογος Βρετανίας» (Muslim Association Of Britain), «Παλαιστινιακό Φόρουμ Βρετανίας» (Palestinian Forum in Britain) και «Φίλοι του Αλ Άκσα» (Friends Of Al-Aqsa).

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι περισσότερες αντι-αμερικανικές/αντι-πολεμικές πορείες οφείλονται κυρίως σε πρωτοβουλίες αριστερών οργανώσεων όπως είναι οι ANSWER Coalition, Code Pink, The People’s Forum και το Κόμμα για τον Σοσιαλισμό και την Ελευθερία (Party for Socialism and Freedom). Το Κογκρέσο συνδέει αυτές τις ομάδες με το Πεκίνο, το οποίο τις χρησιμοποιεί για να προωθεί παρόμοιες αποσταθεροποιητικές δράσεις στις δυτικές κοινωνίες και να προκαλεί εκ των έσω διάβρωση. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, παρόμοιες εκδηλώσεις δεν εκφράζουν αυθόρμητα τη λαϊκή βούληση και διάθεση, αλλά είναι προϊόντα ενός προσεκτικού σχεδιασμού και ενός ευρύτερου σχεδίου.

Όπως εξηγεί ο Μάικ Γκονζάλες, ανώτερος ερευνητής στο Heritage Foundation, οι περισσότερες από αυτές τις οργανώσεις έχουν στενούς οικονομικούς δεσμούς με την Κίνα. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι χρηματοδοτούνται — όπως και ορισμένα μέσα ενημέρωσης — από τον Νέβιλ Ρόϋ Σίνγκαμ (Neville Roy Singham), μαοϊκό εκατομμυριούχο που ζει στη Σαγκάη και έχει επαφές με το ΚΚ Κίνας, κάτι που δεν προβάλλεται από τα μέσα ενημέρωσης. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο NTD TV, ανέφερε ως παράδειγμα παραπληροφόρησης ένα δημοσίευμα της Washington Post σχετικά με τη συγκέντρωση του Σαββάτου στον Λευκό Οίκο, το οποίο περιλαμβάνει συνομιλία με έναν από τους διαδηλωτές· επισημαίνει ότι το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι ένας μέσος άνθρωπος, που διαμαρτύρεται για την εξωτερική πολιτική της πατρίδας του: είναι Ιρανο-Αμερικανός, ανήκει σε οργάνωση η οποία τελεί υπό έρευνα για τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, και επιπλέον συνεργάζεται στενά με την πρεσβεία της Κούβας.

Οι εν λόγω οργανώσεις, σημειώνει ο κος Γκονζάλες, βρίσκονται πίσω από τη συντριπτική πλειονότητα των διαδηλώσεων που εναντιώνονται στις κυβερνητικές κινήσεις: Βενεζουέλα, Γάζα, μεταναστευτική πολιτική. Όπως προαναφέρθηκε, ο στόχος είναι η πρόκληση κοινωνικών αναταραχών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, από τις οποίες επωφελείται το Πεκίνο.

Αν και ο Σίνγκαμ τελεί εδώ και χρόνια υπό ομοσπονδιακή έρευνα στις ΗΠΑ, δεν μπορεί να κλητευθεί όσο διαμένει στην Κίνα. Σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times του 2023, ο Σίνγκαμ διοχετεύει εκατομμύρια δολάρια σε εξτρεμιστικές οργανώσεις που προάγουν την ιδεολογία του, καθώς σε ειδησεογραφικά εταιρείες όπως ο Όμιλος Maku τα οποία προβάλλουν την προπαγάνδα του κινεζικού καθεστώτος, κεκαλυμμένη πίσω από την αποστολή ‘να πουν την ιστορία της Κίνας καλά’.

Με πληροφορίες από Reuters, NTD, ITV, Fox News, Athens Magazine

Ιρανοί διπλωμάτες ζητούν άσυλο σε Δανία, Αυστραλία, Ελβετία

Πέμπτη, 12 Μαρ, 2026Πέμπτη, 12 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Δύο Ιρανοί διπλωμάτες, ο Αλιρεζά Σοχμπάτι και ο Μοχάμαντ Πουρνάτζαφ, ζήτησαν άσυλο από τις αντίστοιχες χώρες στις οποίες είχαν σταλεί από την Ισλαμική Δημοκρατία.

Σύμφωνα με το μέσο ενημέρωσης Iran International, ο Σαχμπάτι, διπλωμάτης στην πρεσβεία του Ιράν στην Κοπεγχάγη, και ο Πουρνάτζαφ, διπλωμάτης στην πρεσβεία της χώρας του στην Καμπέρα και παλιότερα επιτετραμμένος της ιρανικής πρεσβείας στην Αυστραλία, υπέβαλαν αίτημα για να τους δοθεί άσυλο.

Έχει προηγηθεί η περίπτωση του Αλιρεζά Τζεϋράνι Χακαμαμπάντ, ανώτερου διπλωμάτη και μέλους της ιρανικής αποστολής στα Ηνωμένα Έθνη, στη Γενεύη, ο οποίος υπέβαλε αίτημα για άσυλο στην Ελβετία, καθώς και του Γκολαμρεζά Ντερικβάντ, επιτετραμμένου στην ιρανική πρεσβεία στην Αυστρία, ο οποίος εγκατέλειψε τη θέση του και αιτήθηκε άσυλο επίσης στην Ελβετία.

Οι ανωτέρω πληροφορίες δεν έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα.

Πέραν των διπλωματών, η Αυστραλία έχει ήδη προσφέρει άσυλο στις αθλήτριες της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ιράν, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, στις 9 Μαρτίου. Τα κρατικά ιρανικά μέσα είχαν χαρακτηρίσει τις κοπέλες ‘προδότριες εν καιρώ πολέμου’ και προανήγγειλαν ποινές όταν θα επέστρεφαν στην πατρίδα, επειδή αρνήθηκαν να τραγουδήσουν τον ιρανικό εθνικό ύμνο σε δύο από τα παιχνίδια που έδωσαν, στο πλαίσιο των αγώνων για το Κύπελλο Ασίας, που φιλοξενείται φέτος στην Αυστραλία.

Ωστόσο, μία παίκτρια επέλεξε να επιστρέψει στο Ιράν.

Οι παίκτριες του Ιράν κατά τη διάρκεια του εθνικού ύμνου πριν από τον αγώνα ποδοσφαίρου του Ασιατικού Κυπέλλου Γυναικών μεταξύ Ιράν και Φιλιππινν στη Ρόμπινα της Αυστραλίας, στις 8 Μαρτίου 2026. (Dave Hunt/AAP Image μέσω AP)

Σοφία Χρηστίδου: Όταν οι καθηγητές γίνονται θύματα μιας ευρύτερης κοινωνικής παθογένειας

Τετάρτη, 11 Μαρ, 2026Τετάρτη, 11 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Με σημερινή ανακοίνωσή του το υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘΑ) εκφράζει τη θλίψη του και αναφέρει ότι έχει ξεκινήσει η εξέταση των στοιχείων που έχουν συγκεντρωθεί, προκειμένου να αποτιμηθεί η υπόθεση της απώλειας της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου με πληρότητα και αξιοπιστία, συστήνοντας προσοχή στις κρίσεις και τα συμπεράσματα που εκφράζονται δημοσίως, ιδίως εφ’ όσον «περιλαμβάνονται αναφορές που αγγίζουν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και στοιχεία που συνδέονται με την υγεία ενός ανθρώπου που δεν βρίσκεται πια στη ζωή».

Η περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου — η οποία απεβίωσε το Σάββατο 7 Μαρτίου μετά από νοσηλεία μίας εβδομάδας σχεδόν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Παπαγεωργίου», στη Θεσσαλονίκη — φέρνει στο προσκήνιο ζητήματα κρίσιμα όχι μόνο για το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας. Το αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη φέρεται να συνδέεται αφ’ ενός με βάναυσες συμπεριφορές που υφίστατο από μερίδα μαθητών εντός και εκτός τάξης αφ’ ετέρου δε με την αντίδραση της διευθύντριας του σχολείου όπου δίδασκε, η οποία αμφισβήτησε την ικανότητά της να διδάσκει παραπέμποντάς τη σε υγειονομική επιτροπή.

Σύμφωνα με τις έως τώρα αναφορές και καταγγελίες, η εκπαιδευτικός εργαζόταν ως καθηγήτρια Αγγλικών στο 3ο Γενικό Ημερήσιο Λύκειο Θεσσαλονίκης. Αν και γενικά αγαπητή στη μαθητική κοινότητα, σύμφωνα με συναδέλφους της, αντιμετώπιζε και περιστατικά βίας, εκφοβισμού και βάρβαρης συμπεριφοράς από μία μερίδα μαθητών, όπως είχε και η ίδια καταγγείλει με υπόμνημά της προς το υπουργείο Παιδείας, στις 9 Φεβρουαρίου 2026. Ο Δημήτρης Κωστόπουλος, πρώην Εφέτης και Σύμβουλος Επικρατείας, και θείος της, ανέφερε ότι με το υπόμνημα αυτό η εκλιπούσα ζητούσε την εφαρμογή των διατάξεων του ν. 5029/2023: «Ζούμε Αρμονικά Μαζί – Σπάμε τη Σιωπή»: Ρυθμίσεις για την πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας και του εκφοβισμού στα σχολεία, και διέψευδε τους εναντίον της ισχυρισμούς που καταχωρήθηκαν σε αναφορές συμβάντων της διευθύντριας του ΓΕΛ.

Η βίαιη συμπεριφορά μαθητών προς το πρόσωπό της πιστοποιείται και από συναδέλφους και φίλους της, οι οποίοι μιλούν για ιδιαίτερα βάναυσα επεισόδια: της πετούσαν βιβλία, μπουκάλια νερού και άλλα αντικείμενα, θορυβούσαν φωνάζοντας με φωνές ζώων και χτυπώντας τα θρανία, την εμπόδιζαν να βγει από την τάξη φράζοντας την πόρτα με θρανία… Ωστόσο, η προσφυγή της στη Διεύθυνση του σχολείου δεν της προσέφερε υποστήριξη, αλλά μάλλον το αντίθετο, αφού η Λυκειάρχις έκρινε ότι η ανάρμοστη συμπεριφορά των μαθητών οφειλόταν σε ανεπάρκεια της ίδιας της καθηγήτριας και ζήτησε να εξεταστεί η διδασκαλική ικανότητα της Σοφίας Χρηστίδου από τη Δευτεροβάθμια Υγειονομική Επιτροπή.

Ενώ ο κος Κωστόπουλος και ο σύντροφος της θανούσης, Μάριος Ιερωμνήμων, έχουν δηλώσει ότι θα προσφύγουν στη Δικαιοσύνη κατά παντός υπευθύνου, ο Σύλλογος Γονέων του σχολείου εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία χαρακτηρίζει ψευδείς, ανυπόστατους και συκοφαντικούς τους ισχυρισμούς που «επιχειρούν να αποδώσουν ευθύνες για το τραγικό αυτό γεγονός σε μαθητές, γονείς και μέλη της κοινότητας χωρίς καμία απολύτως τεκμηρίωση, οδηγώντας σε αδικαιολόγητη δημόσια στοχοποίηση ανήλικων μαθητών, των οικογενειών τους και των εκπαιδευτικών», και προειδοποιεί ότι «επιφυλάσσεται για την άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματός τους ενώπιον των αρμόδιων αρχών […] για την προστασία των μαθητών, των καθηγητών και των οικογενειών αυτών από ψευδείς, συκοφαντικές και προσβλητικές αναφορές».

Ιδωμένα στο σύνολό τους, τα γεγονότα αυτά αναδεικνύουν ζητήματα που ξεπερνούν τη συγκεκριμένη περίπτωση, αφού είναι αρκετά γενικευμένα στα σχολεία της χώρας. Σύμφωνα με μαρτυρίες μαθητών και εκπαιδευτικών, τόσο η απρεπής συμπεριφορά μαθητών όσο και η άκριτη υπεράσπισή τους από τους γονείς πλήττουν το εκπαιδευτικό σύστημα και εμποδίζουν τους καθηγητές να υπερασπιστούν τους εαυτούς και το μάθημά τους. Συγκεκριμένα για τους γονείς (για μία μερίδα εξ αυτών), εκπαιδευτικοί και διευθυντές αναφέρουν ότι συχνά αντιδρούν όταν τα παιδιά τους τιμωρούνται, πριν εξετάσουν την υπόθεση, ότι επιτίθενται στους εκπαιδευτικούς λεκτικά είτε εκφέροντας απειλές, συκοφαντίες ή υβριστικά σχόλια στο διαδίκτυο, ενώ υπάρχουν και γονείς που απλώς δεν εμφανίζονται ποτέ όταν το σχολείο τούς καλεί για το παιδί τους. Ως επιπλέον πρόσκομμα στο διδασκαλικό έργο αναφέρεται η σύγχρονη νομοθεσία, η οποία «δένει τα χέρια» των δασκάλων πολλές φορές, απαγορεύοντας την επιβολή ποινών που θα εξασφάλιζαν έναν βαθμό πειθαρχίας.

Ακόμα πιο σημαντική είναι η έλλειψη αρχών, ήθους και στοιχειώδους σεβασμού που παρατηρείται μεταξύ μελών της μαθητικής κοινότητας, καθώς και η έλλειψη της αίσθησης της θέσης τους ως άτομα μέσα στο σχολικό σύστημα και την κοινωνία, και της συμπεριφοράς που αυτή η θέση συνεπάγεται. Πρόκειται για ένα θέμα που αρχικά συνδέεται με την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση που έχουν λάβει οι μαθητές από την οικογένειά τους, αλλά ξεπερνά τον στενό κύκλο της αντανακλώντας ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα, όπως την ανοχή και τη σιωπή απέναντι σε συμπεριφορές οι οποίες είναι αντικοινωνικές, με την έννοια ότι εκφράζουν αδιαφορία για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν στους άλλους. Από μία άποψη, μπορεί να ειπωθεί ότι η βίαιη συμπεριφορά αποτελεί μια ακραία έκφραση αυτής της αδιαφορίας.

Ο θάνατος της Σοφίας Χρηστίδου, ως αποτέλεσμα συστηματικής κακοποίησης από μία μερίδα μαθητών, μας καλεί επιτακτικά να σκύψουμε στην παιδεία και στα παιδιά μας. Στις 10 Μαρτίου, ο ανεξάρτητος βουλευτής Γεώργιος Μανούσος, του Β2 Τομέα Αθηνών, υπέβαλε ερώτημα στη Βουλή προς το ΥΠΑΙΘΑ, εφιστώντας την προσοχή της υπουργού στην έξαρση της μαθητικής βίας, ζητώντας διερεύνηση όχι μόνο του συγκεκριμένου περιστατικού, αλλά και όλων των καταγγελθέντων περιστατικών εκφοβισμού καθηγητών για τα τελευταία πέντε χρόνια, καθώς και τη λήψη αποτελεσματικών μέτρων για την προστασία των εκπαιδευτικών.

Από την πλευρά της, η ΟΛΜΕ εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία ζητά, μεταξύ άλλων, «ουσιαστική ενίσχυση των σχολικών μονάδων με μόνιμη παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, καθώς και δημιουργία δομών που θα στηρίζουν έμπρακτα τους εκπαιδευτικούς στο έργο τους», τονίζοντας ότι «η πλήρης διερεύνηση των συνθηκών του περιστατικού στη Θεσσαλονίκη είναι απολύτως αναγκαία».

Όταν το ΚΚ Κίνας στρέφεται και κατά των χριστιανών

Πέμπτη, 12 Μαρ, 2026Τρίτη, 10 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Ως φοιτητής, ο πάστορας Μπομπ Φου ήταν μία από τις ηγετικές μορφές του δημοκρατικού κινήματος της δεκαετίας του 1980, που κατέληξε στη σφαγή της Τιενανμέν το 1989. Αργότερα, έγινε επικεφαλής μιας υπόγειας κινεζικής εκκλησίας, και το 1996 φυλακίστηκε για «παράνομο κήρυγμα του Ευαγγελίου».

Εγκαταλείποντας την Κίνα, ίδρυσε στις Ηνωμένες Πολιτείες την ChinaAid, μια χριστιανική οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα η οποία καταγράφει περιπτώσεις δίωξης, παρέχει νομική βοήθεια και υποστηρίζει τη θρησκευτική ελευθερία στην Κίνα.

Συζητώντας με τον Γιαν Γεκιέλεκ, στην εκπομπή του δεύτερου «American Thought Leaders», στις 7 Μαρτίου 2026, περιέγραψε την κλιμάκωση των θρησκευτικών διώξεων τα τελευταία χρόνια στην Κίνα και την απάνθρωπη μεταχείριση των χριστιανών.

Όπως επεσήμανε, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία σημαντική αύξηση των θρησκευτικών διώξεων στην Κίνα, που πλέον στρέφονται και κατά των χριστιανών. Υπενθυμίζοντας τις «πέντε μαύρες τάξεις» που είχαν στοχοποιηθεί κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, αναφέρει ότι το 2012 η νέα ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ) ανακήρυξε πέντε νέες «μαύρες τάξεις» ή μαύρες κατηγορίες, περιλαμβάνοντας και τις υπόγειες χριστιανικές εκκλησίες στη λίστα.

Σύμφωνα με τον π. Φου, η ηγεσία του ΚΚΚ είναι αποφασισμένη εξαλείψει τη χριστιανική πίστη από την Κίνα και να καταστρέψει τη θετική εικόνα που έχουν οι Κινέζοι για τους χριστιανούς.

Αυτό που παρατηρείται τώρα είναι μια έντονη κλιμάκωση της δυσφημιστικής προπαγάνδας, η οποία διαχέεται μέσω των κρατικά ελεγχόμενων μέσων ενημέρωσης. Κατά τον π. Φου, οι θρησκευτικές διώξεις έχουν ενταθεί υπό την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ, και έχουν επεκταθεί σε περισσότερες θρησκευτικές ομάδες: η εκστρατεία που είχε ξεκινήσει το ΚΚΚ το 1999 κατά των ασκουμένων του Φάλουν Γκονγκ, επεκτάθηκε σταδιακά και κατά των Ουιγούρων, των Θιβετιανών και τώρα και κατά των χριστιανών που δεν εντάσσονται στον επίσημο κλήρο (ο οποίος καθοδηγείται και ελέγχεται από το κινεζικό καθεστώς).

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα αντιμετωπίζει αυτούς τους ανθρώπους ως υπαρξιακή απειλή. Ο Σι Τζιπίνγκ θέλει να λογίζεται ο ίδιος για Θεός», εξηγεί.

Η χρήση της προπαγάνδας και της ‘απανθρωποίησης’ μίας συγκεκριμένης ομάδας είναι πιθανό να αποτελεί προθάλαμο βιαιότερων επιθέσεων, και ένα μέσον για να κερδηθεί η σιωπηρή συναίνεση της κοινωνίας. Κατά τη δεκαετία του 1960, το ΚΚΚ είχε στοχοποιήσει τους γαιοκτήμονες, τους πλούσιους, τους εύπορους, τους αντιεπαναστάτες. Οι άνθρωποι που κατατάσσονταν σε μία από αυτές τις κατηγορίες δέχονταν τη χειρότερη δυνατή μεταχείριση, τους ανέθεταν τις πιο ταπεινωτικές εργασίες. Οι νέες ‘μαύρες’ κατηγορίες περιλαμβάνουν τους δικηγόρους ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τους αντιφρονούντες, όσους υπογράφουν αιτήματα και τους πιστούς μη επίσημων θρησκειών.

Κατά παράδοξο τρόπο, η λεγόμενη «μυστική συμφωνία» μεταξύ Βατικανού και Κίνας — με την οποία το Βατικανό επιτρέπει στο ΚΚΚ να προτείνει, διορίζει και ελέγχει τους επισκόπους της χώρας — αντί να περιορίσει την εχθρική και κατασταλτική πολιτική του κόμματος, μάλλον την έχει επαυξήσει, όπως δείχνουν οι μαρτυρίες και τα στοιχεία των τελευταίων χρόνων. Για τον π. Φου, αυτή η συμφωνία αποτελεί μείζονα συνθηκολόγηση του Βατικανού υπό το βάρος των κινεζικών πιέσεων (οικονομικών και διπλωματικών), αφού το ΚΚΚ δεν έχει επί της ουσίας ούτε το δικαίωμα ούτε την αρμοδιότητα να διορίζει επισκόπους.

Το 2002, ο π. Φου είχε παραλάβει ένα σύνολο γραπτών μαρτυριών χριστιανών γυναικών, οι οποίες είχαν συλληφθεί και βασανιστεί βάναυσα. Μέρος των βασανιστηρίων, όπως και στην περίπτωση Θιβετιανών και ασκουμένων του Φάλουν Γκονγκ, ήταν και η απαίτηση να επαναλάβουν οι πιστοί ασεβείς φράσεις προς τον Θεό και να τον απαρνηθούν. Ανάλογα περιστατικά έχουν αναφερθεί και πρόσφατα — η δίωξη της Εκκλησίας της Σιών αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, με το σύνολο της ηγεσίας της βρίσκεται στη φυλακή. Ακόμη και ο επίσημος Καθολικός κλήρος φέρεται να δέχεται μεγαλύτερη πίεση τώρα. Η κύρια κατηγορία που χρησιμοποιείται για την ποινική δίωξη είναι η «απάτη» ή η «υποκίνηση σε ανατροπή της κρατικής εξουσίας», όπως στην περίπτωση της Εκκλησίας Early Rain Covenant. Οι ποινές μπορεί να φτάσουν και τα 15 χρόνια ή και να τα ξεπεράσουν.

Από μια άποψη, για τον π. Φου, αυτή είναι μία μάχη του σκοταδιού κατά του φωτός: οι διεφθαρμένες δυνάμεις του κομμουνιστικού καθεστώτος παλεύουν να καταπνίξουν τη φωτεινή δράση και την καλοσύνη των χριστιανών πιστών και να αμαυρώσουν την εικόνα τους στα μάτια των Κινέζων πολιτών. Εξετάζοντας το ζήτημα και από μια πολιτική σκοπιά, παρατήρησε ότι η αφοσίωση των χριστιανών (και όποιων άλλων πιστών) στον Θεό αντί στον ηγέτη του ΚΚΚ, θεωρείται εθνική προδοσία από τους ηγέτες του κόμματος, και ικανό λόγο να επιζητείται η ολοκληρωτική εξάλειψη της θρησκείας στην Κίνα. Ανάλογο είναι και το μέγεθος της απειλής που βιώνουν από τη διαδικτυακή ελευθερία, την οποία προσπαθούν να περιορίσουν με ποικίλους τρόπους, προσέθεσε ο π. Φου.

Ο έλεγχος επιτείνεται με την αρωγή της τεχνολογίας, καθώς οι νέες μέθοδοι αναγνώρισης της κίνησης, της στάσης και της συμπεριφοράς ενός ατόμου ή μιας ομάδας οδηγούν σε συλλήψεις πιστών που καταγράφονται ως σιλουέτες από κάμερες ασφαλείας όταν πηγαίνουν σε κάποια βραδινή συγκέντρωση της εκκλησίας.

Προκειμένου να εξαλείψει τον «υπαρξιακό κίνδυνο», το ΚΚΚ δεν διστάζει να φυλακίσει για σειρά ετών, αλλά και να εξαφανίσει όσους θεωρεί βλαβερούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Γκάο Τζισένγκ, δικηγόρου ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο οποίος είχε αναλάβει την υπεράσπιση τόσο ασκουμένων του Φάλουν Γκονγκ όσο και χριστιανών. Αν και Αμερικανός πολίτης, ο Γκάο πρώτα εξέτισε ποινή 10ετούς κάθειρξης, υποβαλλόμενος σε συνεχή βασανιστήρια, ενώ λίγο μετά την αποφυλάκισή του το καθεστώς τον ‘εξαφάνισε’. Όπως επεσήμανε ο π. Φου, εδώ και οκτώμισι χρόνια, κανείς δεν γνωρίζει πού βρίσκεται ο Γκάο ούτε αν ζει ή αν πέθανε, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της οικογένειάς του. Για την Κίνα, ο Γκάο όχι μόνο θεωρείται ήρωας αλλά και η συνείδηση της χώρας — αυτό που το ΚΚΚ θέλει επισταμένως να καταστρέψει.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συνεντευξιαζόμενου και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Η Τουρκία καταγγέλλει νέα αναχαίτιση πυραύλου από νατοϊκές δυνάμεις και μεταφέρει έξι F-16 στα κατεχόμενα

Τρίτη, 10 Μαρ, 2026Δευτέρα, 09 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Τη Δευτέρα 9 Μαρτίου, η Τουρκία ανακοίνωσε δεύτερη αναχαίτιση ιρανικού βαλλιστικού πυραύλου στον εναέριο χώρο της από νατοϊκά αμυντικά συστήματα, σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters. Το πρώτο περιστατικό είχε συμβεί στις 4 Μαρτίου και είχε προκαλέσει δηλώσεις του εκπροσώπου επικοινωνίας της χώρας, Μπουρχανεττίν Ντουράν, σχετικά με το δικαίωμα της Τουρκίας να υπερασπιστεί την ασφάλεια των εδαφών της.

Αυτή τη φορά, ο πύραυλος καταρρίφθηκε ενώ είχε εισέλθει στον τουρκικό εναέριο χώρο, σύμφωνα με το Reuters, ενώ την προηγούμενη φορά η αναχαίτιση είχε γίνει νωρίτερα. Ο προορισμός του πυραύλου δεν έχει διασαφηνιστεί, με εικασίες να διατυπώνονται για την αμερικανική αεροπορική βάση που υπάρχει στο Ινσιρλίκ, καθώς και για βάση νατοϊκών ραντάρ στην επαρχία της Μαλάτειας. Όπως ανέφερε η Άγκυρα, συντρίμμια του πυραύλου βρέθηκαν περίπου στη μέση των δύο αυτών τοποσήμων.

Η Τουρκία διατύπωσε έντονη προειδοποίηση προς την Τεχεράνη, τονίζοντας ότι θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία και την ασφάλεια της επικράτειάς της, ενώ σήμερα το πρωί αναφέρθηκε αποστολή έξι μαχητικών F-16 στα κατεχόμενα της βόρειας Κύπρου. Όπως ανακοίνωσε το τουρκικό υπουργείο Άμυνας: «Υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων στην περιοχή μας και στο πλαίσιο σταδιακών σχεδίων για την ενίσχυση της ασφάλειας της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16 και συστήματα αεράμυνας έχουν αναπτυχθεί στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου από σήμερα. Με βάση τις αξιολογήσεις των εξελίξεων, θα συνεχίσουν να λαμβάνονται πρόσθετα μέτρα, εάν κριθεί απαραίτητο» (σ.σ. αυτόματη μετάφραση).

Ωστόσο, και πάλι απέφυγε να ενεργοποιήσει το Άρθρο 4 της Συμμαχίας, το οποίο ανοίγει τον δρόμο για την ενεργοποίηση του Άρθρου 5 που ορίζει συνολική στρατιωτική συνδρομή σε ένα μέλος που δέχεται επίθεση.

Αν και το Ιράν δεν απάντησε άμεσα, έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι δεν είναι σε πόλεμο με τους γείτονές του και ότι δεν έχει στοχοποιήσει την Τουρκία. Ωστόσο, πολλοί ιρανικοί πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν εκτοξευθεί κατά αμερικανικών βάσεων που φιλοξενούνται στην επικράτεια χωρών του Κόλπου, καθώς και της βρετανικής βάσης στο Ακρωτήρι της Κύπρου, ενώ το Αζερμπαϊτζάν έχει καταγγείλει χτύπημα από μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε αεροδρόμιό του και έχει προβεί σε στρατιωτική κινητοποίηση.

Η αναχαίτιση επιβεβαιώθηκε από εκπρόσωπο του ΝΑΤΟ, ο οποίος δήλωσε ότι η συμμαχία θα υπερασπιστεί τα μέλη της που βάλλονται.

Σήμερα, 10 Μαρτίου, το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας ανακοίνωσε ότι ο Τούρκος υπουργός Εθνικής Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και υπουργό Άμυνας του Κατάρ, σεΐχη Σαούντ μπιν Αμπντουλραχμάν μπιν Χασάν αλ Θάνι, κατά την οποία αντάλλαξαν απόψεις για διμερή και περιφερειακά ζητήματα άμυνας και ασφάλειας.

Επικαιροποιήθηκε στις 10 Μαρτίου

ΗΠΑ, Ισραήλ προωθούν την ανάμιξη των Κούρδων του Ιράν — Ο πρόεδρος του PUK εκτιμά ότι δεν θα ήταν καλή κίνηση

Κυριακή, 08 Μαρ, 2026Παρασκευή, 06 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Τη συμβολή των Ιρανών Κούρδων φαίνεται να επιδιώκουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ στον πόλεμο που εξαπέλυσαν κατά του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, σύμφωνα με το Reuters, που αναφέρει κινήσεις του ισραηλινού στρατού και σχόλια του Αμερικανού προέδρου υπέρ της συμμετοχής των Κούρδων.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Παρασκευής 6 Μαρτίου, που επικαλείται τρεις πηγές που έχουν γνώση συνομιλιών του Ισραήλ με τους Κούρδους, οι ισραηλινές δυνάμεις βομβάρδισαν την Παρασκευή 6 Μαρτίου σημεία του δυτικού Ιράν προκειμένου να υποβοηθήσουν κουρδικές στρατιωτικές ομάδες να καταλάβουν πόλεις της περιοχής. Ωστόσο, ούτε η ισραηλινή κυβέρνηση ούτε ο στρατός έχουν απαντήσει σε αίτημα του πρακτορείου για σχόλιο, ούτε έχει εκδοθεί κάποια επίσημη ανακοίνωση.

Οι πηγές — δύο Ιρανοί Κούρδοι και ένας Ισραηλινός — μίλησαν για συνομιλίες με ΗΠΑ και Ισραήλ, με τις τελευταίες να εκτείνονται σε βάθος ακόμα και ενός χρόνου. Ως άμεσοι στόχοι κατονομάστηκαν οι πόλεις Οσναβίεχ και Πιρανσάρ, ενώ οι δυνάμεις των Κούρδων που αναμένεται να λάβουν μέρος στην επιχείρηση εκτιμώνται σε 5.000-8.000 μαχητές, ελαφρά οπλισμένους. Το Reuters δήλωσε ότι δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει ανεξάρτητα την εγκυρότητα αυτής της πληροφορίας.

Σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε δημοσιογράφος του Reuters με τον Ντόναλντ Τραμπ την Πέμπτη 5 Μαρτίου, ο Αμερικανός πρόεδρος παρατήρησε ότι «θα ήταν θαυμάσιο» αν οι ιρανικές κουρδικές δυνάμεις που εδρεύουν στο Ιράκ αποφάσιζαν να μπουν στο Ιράν, σχολιάζοντας ότι ο ίδιος είναι υπέρ μιας τέτοιας κίνησης. Στο ίδιο τηλεφώνημα, υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ δεν θα παραμείνουν αμέτοχες στην επιλογή της νέας ηγεσίας του Ιράν.

Ωστόσο, οι πρόσφατες κινήσεις των ΗΠΑ στη Συρία, όπου υποστήριξαν τον νέο πρόεδρο και πρώην αρχηγό τζιχαντιστικής ομάδας Αχμέντ αλ Σαρά, εγκαταλείποντας τις κουρδικές ομάδες με τις οποίες είχαν συμμαχήσει για την καταπολέμηση του ISIS (Ισλαμικό Κράτος) στην περιοχή, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην κουρδική μνήμη, και ίσως αποδειχθεί πιο δύσκολο να κερδίσουν εκ νέου την εμπιστοσύνη τους. Στην προκειμένη, οι Ιρανοί Κούρδοι έχουν ζητήσει εγγυήσεις από τις ΗΠΑ, ανέφερε μία από τις πηγές του Reuters, χωρίς να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες.

Όπως προσέθεσε, για να κινηθούν οι Ιρανοί Κούρδοι — οι οποίοι αποτελούν το 10% του πληθυσμού του Ιράν — χρειάζονται αεροπορική υποστήριξη, καθώς και παροχή αμυντικών συστημάτων, μη επανδρωμένα, ελαφρύ και βαρύ οπλισμό· ακόμα δεν έχουν ακόμα παραλάβει κάτι.

Αναλυτές αναφέρονται στη δύσκολη θέση στην οποία θα περιέλθουν Τουρκία και Ιράν σε περίπτωση που σχηματιστεί ένα κουρδικό μέτωπο στο Ιράν, υπενθυμίζοντας ωστόσο τη σκληρή αντίδραση των Φρουρών της Επανάστασης στην εξέγερση των Κούρδων όταν εισέβαλε ο Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ, τους οποίους συνέτριψε παραδειγματικά ο Κασέμ Σουλεϊμανί, διοικητής μονάδας ειδικών δυνάμεων των Ιρανών Φρουρών.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Fox News ο πρόεδρος του ιρακινού κόμματος Πατριωτική Ένωση Κουρδιστάν (PUK), Μπαφέλ Ταλαμπανί, δήλωσε ότι αν και εντός του Ιράν υπάρχουν ορισμένα οπλισμένα και πολιτικά στοιχεία, οι περισσότερες μάχιμες κουρδικές ομάδες βρίσκονται έξω από τα σύνορα. Αναφέρθηκε σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Ντόναλντ Τραμπ, κατά την οποία ο Αμερικανός πρόεδρος έδειξε ευγνώμων για τη συνεργασία των κουρδικών δυνάμεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες και για την αξιόμαχη προσφορά τους, καθώς και σε συνομιλία με τον υπουργό Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί, ο οποίος εξέφρασε την απογοήτευσή του από τις εξελίξεις, αφού θεωρούσε πως οι διαπραγματεύσεις εξελίσσονταν ομαλά, σημειώνοντας ότι ο τρέχων πόλεμος είναι υπαρξιακός για το Ιράν.

Σχολιάζοντας πιο συγκεκριμένα ενδεχόμενη ανάμιξη των Κούρδων, εξήγησε ότι οι Ιρανοί θα αντιδράσουν αρνητικά στην προοπτική ανάπτυξης αποσχιστικών κινήσεων, και μάλλον θα συσπειρώνονταν περισσότερο, ενώ παράλληλα η Τουρκία θα αποκτούσε έρεισμα για να εμπλακεί αποστέλλοντας στρατεύματα εναντίον των κουρδικών ομάδων. Κρίνοντας συνολικά την κατάσταση, κατέληξε ότι μια κουρδική εμπλοκή δεν θα απέδιδε θετικά αποτελέσματα, δεδομένης της περιπλοκότητας των συνθηκών στην περιοχή και των ποικίλων διαφορετικών ομάδων που εμπλέκονται.

Ο πρόεδρος του PUK μοιράστηκε την προσωπική του εκτίμηση για την πρόοδο της επιχείρησης, παρατηρώντας ότι οι συγκρούσεις θα παραταθούν σε βάθος χρόνου και πως η διπλωματία είναι η μόνη ρεαλιστική προοπτική για τον τερματισμό του πολέμου στην περιοχή. Σημείωσε ότι δεν αναμένει αλλαγή καθεστώτος, καθώς αφ’ ενός δεν υπάρχει κάποιο πρόσωπο που να μπορεί να ηγηθεί και να εμπνεύσει τον κόσμο αφ’ ετέρου οι θεσμοί είναι στέρεοι. Τέλος, επεσήμανε ότι όταν οι κύριοι αντικειμενικοί στόχοι της επίθεσης έχουν επιτευχθεί (καταστροφή των αμυντικών/επιθετικών συστημάτων του Ιράν), τα εμπλεκόμενα μέρη πρέπει να προχωρήσουν σε διάλογο με απώτερο στόχο τη σταθερότητα στην περιοχή, η οποία βασανίζεται επί δεκαετίες από τη βία.

Σημειώνεται ότι πέντε ιρανικά κουρδικά κόμματα έχουν ήδη υπογράψει μία συμμαχία, στις αρχές της χρονιάς, προκειμένου να προωθήσουν πιο αποτελεσματικά τα κουρδικά συμφέροντα εντός του Ιράν.

Αναθεωρήθηκε στις 7 Μαρτίου

Νυχτερινή δράση — Η CENTCOM μιλά για 90% μείωση των ιρανικών επιθέσεων

Σάββατο, 07 Μαρ, 2026Παρασκευή, 06 Μαρ, 2026 Από ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Μία εβδομάδα κλείνει σήμερα ο πόλεμος κατά του Ιράν, με τις αντιμαχόμενες πλευρές και την περιφέρεια να καταγγέλλουν συνεχή εκατέρωθεν πλήγματα. Η απάντηση του Ιράν μέχρι τώρα διαχέεται στην περιοχή, βάλλοντας στόχους σε γείτονες χώρες αλλά και πιο πέρα, με τη βρετανική βάση στην Κύπρο και αεροδρόμιο στα νότια του Αζερμπαϊτζάν να έχουν επίσης στοχοποιηθεί. Για το μη επανδρωμένο (drone) που καταρρίφθηκε πάνω από την Τουρκία ειπώθηκε ότι επίσης κατευθυνόταν προς την Κύπρο. Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), το Κατάρ και το Ομάν επίσης έχουν δεχθεί ιρανικές επιθέσεις, ενώ το Ισραήλ βάλλει κατά της Χεζμπολάχ, στον Λίβανο.

Σήμερα, Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε ότι κατέρριψε κοντά στην πρωτεύουσά της, Ριάντ, τουλάχιστον τέσσερα μη επανδρωμένα και τρεις βαλλιστικούς πυραύλους που κατευθύνονταν προς την αεροπορική βάση Prince Sultan, που φιλοξενεί αμερικανικά αμυντικά συστήματα, σύμφωνα με το Reuters. Επίσης σήμερα, το υπουργείο Άμυνας του Κατάρ ανακοίνωσε ότι απέκρουσε επίθεση μη επανδρωμένων κατά της αεροπορικής βάσης Al Udeid, κοντά στην Ντόχα, ενώ ελληνικά μαχητικά κατέρριψαν μη επανδρωμένο Shahed-136, που κατευθυνόταν προς την Κύπρο.

Τη νύχτα, το Ισραήλ κατάφερε πολλαπλά πλήγματα στα νότια προάστια της Βηρυτού, στον Λίβανο, έχοντας προηγουμένως ειδοποιήσει τους κατοίκους να εγκαταλείψουν την περιοχή, στοχεύοντας δυνάμεις της Χεζμπολάχ. Η οργάνωση είχε εκτοξεύσει πυραύλους και μη επανδρωμένα κατά του Ισραήλ τη Δευτέρα, σε υποστήριξη του ιρανικού καθεστώτος, από το οποίο λάμβανε σημαντική στήριξη. Η κίνηση αυτή την έφερε σε ρήξη με άλλες δυνάμεις του Λιβάνου, που την κατηγόρησαν ότι προωθεί τα συμφέροντα του Ιράν αντί για αυτά του Λιβάνου, και έχει οδηγήσει στην απομόνωσή της στο εσωτερικό της χώρας. Λιβανέζοι αξιωματούχοι ανέφεραν, με την προϋπόθεση της ανωνυμίας, ότι η πρόθεση για την επίθεση κατά του Ισραήλ δεν είχε γίνει κοινοποιηθεί ούτε στους περισσότερους πολιτικούς ηγέτες της οργάνωσης, αλλά συμφωνήθηκε από τα δύο κορυφαία όργανα λήψης αποφάσεων, τα Συμβούλια Σούρα και Τζιχάντ.

Περαιτέρω, ο IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις) ανακοίνωσε σήμερα το πρωί, με ανάρτησή του στο Χ, την καταστροφή έξι ιρανικών συστημάτων εκτόξευσης βαλλιστικών πυραύλων και τριών προηγμένων αμυντικών συστημάτων.

Σύμφωνα με δήλωση της Αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM) σε δημοσιογράφους, στις 5 Μαρτίου, από την έναρξη της επιχείρησης οι ιρανικές επιθέσεις μη επανδρωμένων έχουν ελαττωθεί κατά 83%, οι επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους κατά 90%, ενώ περισσότερα από 30 πολεμικά πλοία του Ιράν έχουν καταστραφεί. Ανέφερε ακόμη ότι χτυπήθηκε το ιρανικό αντίστοιχο της Αμερικανικής Διαστημικής Διοίκησης. Όπως είπε ο ναύαρχος Μπραντ Κούπερ, διοικητής της CENTCOM, απώτερος στόχος είναι η καταστροφή της βιομηχανικής βάσης των βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν.

«Δεν χτυπάμε απλώς ό,τι έχουν. Καταστρέφουμε την ικανότητά τους να ξαναχτίσουν. Και καθώς περνάμε στην επόμενη φάση αυτής της επιχείρησης, θα διαλύσουμε κάθε ικανότητα παραγωγής πυραύλων του Ιράν στο μέλλον. Αυτό ήδη έχει ξεκινήσει να γίνεται», είπε χαρακτηριστικά.