ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΕΜΑΣ
Σάββατο, 30 Μαΐ, 2026
ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Οι υποβρύχιες έρευνες της Κίνας στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού και η σημασία τους

Από

Η επιδίωξη του ΚΚ Κίνας για παγκόσμια υπεροχή περιλαμβάνει και τον θαλάσσιο χώρο. Μακρόχρονες προσπάθειες του καθεστώτος, σε πολλά επίπεδα, στοχεύουν στην ανάπτυξη της ναυτικής του ισχύος, μέσω συλλογής πληροφοριών, έλεγχο καίριων σημείων και περασμάτων, εκμετάλλευση πολύτιμων πόρων, εδραίωση βάσεων ανεφοδιασμού ανά την υφήλιο, ακόμα και έλεγχο των υποθαλάσσιων καλωδίων. Καίριο ρόλο σε αυτές τις προσπάθειες παίζει η χαρτογράφηση του πυθμένα σε κρίσιμα θαλάσσια περάσματα, καθώς η γνώση του αναγλύφου του βυθού δίνει τεράστιο πλεονέκτημα σε περίπτωση ναυτικής σύγκρουσης.

Γύρω στα 2014, ο Γου Λισίν, ερευνητής του Ocean University της Κίνας, πρότεινε τη χαρτογράφηση και μελέτη των ωκεάνιων υδάτων σε ορισμένα στρατηγικά σημεία με τη χρήση αισθητήρων, σύμφωνα με δήλωση της Κινεζικής Επιστημονικής Ακαδημίας. Για την υλοποίηση αυτού του φιλόδοξου σχεδίου έλαβε χρηματοδότηση ύψους ~74 εκατ. ευρώ από την περιφερειακή κυβέρνηση της Σάντονγκ. Οι έρευνές του ξεκίνησαν από τη Νότια Σινική Θάλασσα, και μέσα στα επόμενα χρόνια, σταδιακά επεκτάθηκαν στη θάλασσα γύρω από την Αυστραλία, στον Ειρηνικό στα ανοικτά της Ιαπωνίας μέχρι τη Χαβάη και το Γκουάμ, στον Ινδικό και στον Αρκτικό Ωκεανό. Πλέον ο Γου επιβλέπει το δίκτυο μέσω του Εθνικού Εργαστηρίου Θαλάσσιας Επιστήμης και Τεχνολογίας του Τσινγκντάο, το οποίο συνεργάζεται με την Ακαδημία Υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού της Κίνας, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της ακαδημίας.

Με σκούρο μπλε χρώμα σηματοδοτείται η Νότια Σινική Θάλασσα, στη νοτιοανατολική Ασία. (Public Domain)

 

Ενδελεχής ανάλυση του Reuters σε δεδομένα του Starboard Maritime Intelligence αποκαλύπτει ότι οι κινήσεις των ερευνητικών κινεζικών σκαφών, που φαινομενικά μελετούν το οικοσύστημα (ρεύματα, θερμοκρασία νερού, αλατοπεριεκτικότητα) τοποθετώντας πλήθος αισθητήρων, εξυπηρετούν απώτερους στόχους. Τα σχήματα που παράγονται από την καταγραφή των κινήσεων αυτών — τα οποία σε ορισμένα στρατηγικά σημεία εμφανίζουν τη μορφή σφιχτού πλέγματος — υποδεικνύουν ότι ο στόχος του ερευνητικού στόλου δεν περιορίζεται στη διερεύνηση φυσικών πόρων όπως αλιεία και κρίσιμα ορυκτά, αλλά εμπεριέχει τόσο σχολαστική αποτύπωση του βυθού, ώστε παραπέμπει σε στρατιωτικές ανάγκες και χρήσεις, σύμφωνα με αναλυτές.

«Η κλίμακα των ενεργειών τους ξεπερνά τους πόρους», δήλωσε η Τζένιφερ Πάρκερ, έκτακτη καθηγήτρια Άμυνας και Ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας και πρώην αξιωματικός του αυστραλιανού Πολεμικού Ναυτικού στον τομέα του ανθυποβρυχιακού πολέμου. «Αν εξετάσει κανείς την τεράστια έκταση του εγχειρήματος, είναι απολύτως σαφές ότι στοχεύουν στην ανάπτυξη μιας ναυτικής ικανότητας ανοικτής θαλάσσης, η οποία βασίζεται και στις υποβρύχιες επιχειρήσεις».

Η γνώση του υποθαλάσσιου περιβάλλοντος είναι κρίσιμη για την επιτυχία των υποβρύχιων επιχειρήσεων και ανθυποβρύχιου πολέμου. Οι διοικητές χρειάζονται πληροφορίες για το υποβρύχιο ανάγλυφο προκειμένου να αποφεύγουν συγκρούσεις και να κρύβουν τα σκάφη τους, εξηγεί περαιτέρω η Πάρκερ, αλλά και για τον εντοπισμό των εχθρικών υποβρυχίων, καθώς αυτό γίνεται μέσω των ήχων που εκπέμπουν ή της ηχούς από σήματα που αποστέλλονται από συστήματα σόναρ. Η κίνηση αυτών των ηχητικών κυμάτων μεταβάλλεται ανάλογα με το υποβρύχιο ανάγλυφο, διευκρινίζει ο  Τομ Σούγκαρτ, πρώην διοικητής υποβρυχίου των ΗΠΑ και νυν ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο για μια Νέα Αμερικανική Ασφάλεια.

Τα σημεία στα οποία εστιάζεται το ενδιαφέρον των κινεζικών υποβρύχιων ερευνών είναι αποκαλυπτικά.

Κατά τον Πήτερ Λέβυ, πρώην ναυτικό ακόλουθο της Αυστραλίας στις ΗΠΑ και νυν πρόεδρο του Αυστραλιανού Ναυτικού Ινστιτούτου, πρωτεύων στόχος του κινεζικού Πολεμικού Ναυτικού είναι να μπορέσει να διασπάσει το φράγμα που συνιστούν στα ανατολικά της χώρας τα νησιά της Ιαπωνίας και της Ταϊβάν, και νοτιότερα των Φιλιππινών και του Βόρνεο, ώστε να έχει ελεύθερη πρόσβαση στον Ειρηνικό Ωκεανό. Για να το επιτύχει αυτό, χρειάζεται άριστη γνώση του θαλάσσιου χώρου, και ακριβώς αυτή την επιθυμία προδίδει το είδος της χαρτογράφησης που πραγματοποιείται.

Η Ανατολική Σινική Θάλασσα και τα νησιά που την περιβάλλουν. (Public Domain)

 

Στον Ειρηνικό, προς τα ανατολικά, οι έρευνες των κινεζικών σκαφών έχουν φτάσει μέχρι το Γκουάμ και τη Χαβάη, τα δύο σημαντικότερα στρατιωτικά κέντρα των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, με το πρώτο να φιλοξενεί και αμερικανικά πυρηνικά υποβρύχια. Η κινεζική δραστηριότητα φαινομενικά συνδέθηκε με εξορυκτικά δικαιώματα που απέκτησαν για σημεία της περιοχής, όπου βρίσκεται η ζώνη εξόρυξης βαθέων υδάτων Clarion-Clipperton, έκτασης 1,7 εκατομμυρίων τετραγωνικών μιλίων, η οποία εκτείνεται από τη Χαβάη έως το Μεξικό. Πρόκειται για τοποθεσία πλούσια σε κοιτάσματα πολύτιμων ορυκτών όπως κοβάλτιο, νικέλιο, μαγγάνιο, χαλκό και στοιχεία σπάνιων γαιών, τα οποία θα προσφέρουν οικονομικό και στρατιωτικό πλεονέκτημα στη χώρα που θα τα συλλέξει, σύμφωνα με τον Άντερς Κορ, πολιτικό επιστήμονα. Όπως σημειώνει ο Κορ, τα δικαιώματα παραχωρήθηκαν από έναν οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών που ονομάζεται Διεθνής Αρχή για τους Θαλάσσιους Πυθμένες (ISA) και αφορούν 92.000 τετραγωνικά μίλια θαλάσσιου πυθμένα, έκταση ίση με αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου, υπερβαίνοντας ό,τι έχει λάβει οποιαδήποτε άλλη χώρα από τον ISA. Κατά τον Κορ, ο οργανισμός επηρεάζεται από το Πεκίνο, ενώ έχει παραχωρήσει δικαιώματα εξόρυξης στην εν λόγω ζώνη και στη Ρωσία και την Κούβα.

Κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης της περιοχής, το 2021, ένα κινεζικό ερευνητικό σκάφος, το Dayang Yihao, πραγματοποίησε  μια πενθήμερη παράκαμψη που παραβίασε την αποκλειστική οικονομική ζώνη των ΗΠΑ γύρω από τη Χαβάη.

Χάρτης όπου σημειώνεται η θέση του Γκουάμ, του μεγαλύτερου νησιού της Μικρονησίας, και δυτικότερο σημείο της αμερικανικής επικράτειας. (Public Domain)

 

Χάρτης των νησιών της Χαβάης και η θέση της στον Ειρηνικό Ωκεανό. (Public Domain)

 

Την 1η Μαΐου 2025, οι Φιλιππίνες έδιωξαν από την ΑΟΖ τους το κινεζικό ερευνητικό σκάφος Tan Suo 3, θεωρώντας ότι οι πληροφορίες που συνέλεγε προωθούνταν στο κινεζικό Πολεμικό Ναυτικό (PLA-N) και αξιοποιούνταν για τις υποβρύχιες επιχειρήσεις του.

Αντιθέτως, η Νέα Ζηλανδία επεδίωξε να συνεργαστεί με το Πεκίνο. Τον Ιανουάριο του 2025, το Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας για το Νερό και την Ατμόσφαιρα (NIWA) της χώρας προσκάλεσε το Tan Suo Yi Hao να «διερευνήσει τη θαλάσσια βιοποικιλότητα στα υποανταρκτικά ύδατα της Νέας Ζηλανδίας» για 56 ημέρες. Ήταν η δεύτερη συνεργασία της Νέας Ζηλανδίας με την Κίνα, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκε το επανδρωμένο υποβρύχιο βαθιάς θάλασσας Fen Dou Zhe. Σε αυτή την αποστολή πραγματοποιήθηκε και η πρώτη εξερεύνηση της Τάφρου Puysegur, μιας βαθιάς σχισμής μήκους 800 χιλιομέτρων στον πυθμένα της θάλασσας, με το Fen Dou Zhe να καταδύεται 32 φορές σε βάθος 6 χιλιομέτρων.

Η πρώτη συνεργασία της Νέας Ζηλανδίας με την Κίνα σε αυτόν τον τομέα είχε πραγματοποιηθεί το 2023, με το σκάφος Tan San Yi Hao να εξερευνά αργότερα την Τάφρο Diamantina, στον νότιο Ινδικό, μεταξύ 19 Ιανουαρίου και 21 Φεβρουαρίου.

Το Tan Suo Yi Hao. (Κινεζικό Ινστιτούτο Ακουστικής)

 

Αφήνοντας τα ύδατα της Νέας Ζηλανδίας, το Tan Suo Yi Hao κατέπλευσε προς την Αυστραλία, αιφνιδιάζοντας την κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός Άντονυ Αλμπανέζε σχολίασε στον Τύπο ότι θα προτιμούσε να μην είχε πράξει έτσι το πλοίο, ενώ το υπουργείο Άμυνας της Αυστραλίας όρισε την παρακολούθηση του σκάφους από αέρος. Το Tan Suo Yi Hao πέρασε νοτίως της Αυστραλίας, προχωρώντας σταθερά, και σταματώντας για κάποιο χρονικό διάστημα περίπου 400 ναυτικά μίλια (741 χλμ.) νοτιοανατολικά του Περθ (νοτιοδυτική Αυστραλία), όπου κατασκευαζόταν βάση υποβρυχίων του στόλου του AUKUS για το νότιο ημισφαίριο.

Η επιστροφή στην Κίνα από τα νότια της Αυστραλίας δεν ήταν η πιο άμεση διαδρομή, ενώ δεν δόθηκε καμία εξήγηση για τον λόγο που σταμάτησε την πορεία του αρκετές φορές — μία φορά για 12 ώρες και στη συνέχεια για άλλες 17 ώρες. Είχε προηγηθεί άσκηση τριών κινεζικών πολεμικών πλοίων που ακολούθησαν την ίδια διαδρομή,  πραγματοποιώντας ασκήσεις με αληθινά πυρά στη Νότια Θάλασσα της Τασμανίας, χωρίς να έχουν ενημερώσει την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.

Η διαδρομή τού Tan Suo Yi Hao το 2023, το οποίο διέσχισε επανειλημμένα την περιοχή της Τάφρου της Διαμαντίνας, περνώντας νότια της Αυστραλίας. (Ευγενική παραχώρηση του Ρέι Πάουελ/μέσω Starboard_NZ)

 

Ο Ρέι Πάουελ, βετεράνος με 35 χρόνια υπηρεσίας στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ και σήμερα διευθυντής της SeaLight και επικεφαλής έργου στο Gordian Knot Center του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, σημείωσε ότι το πλοίο ανήκει στο Κινεζικό Ινστιτούτο Ακουστικής, το οποίο έχει «βαθιές σχέσεις με τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (PLA) εδώ και δεκαετίες, όπως περιγράφεται στη δική του ιστοσελίδα». Η κινεζική έκδοση της ιστοσελίδας αναφέρει επίσης ότι το ινστιτούτο «εστιάζει στις στρατηγικές ανάγκες της Κίνας στους τομείς των ωκεανών και της ασφάλειας… για τα επόμενα πέντε έως δέκα χρόνια». Η Κινεζική Ακαδημία Επιστημών έχει επίσης υπογράψει συμφωνία συνεργασίας με τον PLA.

Ο πιο προφανής λόγος για την έρευνα στα βαθιά νερά ανοικτά της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας είναι η διευκόλυνση της ανάπτυξης των υποβρυχίων του ΚΚ Κίνας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι εξοπλισμένα με πυρηνικούς πυραύλους, σε στρατηγικές τοποθεσίες στα βαθιά νερά, υποστηρίζει ο Πάουελ.

Άλλα στρατηγικά σημεία τα οποία έχουν χαρτογραφήσει τα κινεζικά ερευνητικά σκάφη, στο πλαίσιο του προγράμματος «Διαφανής Ωκεανός» είναι ο Πορθμός της Μαλάκκα στον ανατολικό Ινδικό Ωκεανό, καίριο πέρασμα για τον ανεφοδιασμό της Κίνας με πετρέλαιο, καθώς και άλλα σημεία του Ινδικού αλλά και της Αραβικής Θάλασσας (ιδίως πλησίον του Μπαγκλαντές, της Σρι Λάνκα και του Πακιστάν), ‘κατακτώντας’ με αυτόν τον τρόπο αυτόν τον ζωτικό χώρο.

Ακόμη, τα κινεζικά πλοία έχουν χαρτογραφήσει τον βυθό δυτικά και βόρεια της Αλάσκας, μια σημαντική θαλάσσια διαδρομή προς την Αρκτική. Για το Πεκίνο η Αρκτική αποτελεί στρατηγικό μέτωπο, και το ΚΚΚ έχει δηλώσει τη φιλοδοξία του να καταστεί πολική υπερδύναμη μέχρι τη δεκαετία του 2030.

Ο Πορθμός της Μαλάκκα, στον Ινδικό Ωκεανό. (Public Domain)

 

Από την κινεζική πλευρά, η σύνδεση της πολιτικής επιστημονικής έρευνας με την ανάπτυξη στρατιωτικής τεχνολογίας αποτελεί μέρος της κυβερνητικής πολιτικής, με αξιωματούχους και φορείς να αναφέρουν απροκάλυπτα τον στόχο της «οικοδόμησης μιας ναυτικής δύναμης και της εθνικής άμυνας».

Το 2017, κυβερνητικοί αξιωματούχοι της επαρχίας Σάντονγκ δήλωσαν ότι το πρόγραμμα «Διάφανος Ωκεανός» είχε στόχο «την άμυνα και την ασφάλεια στη θάλασσα» και συνέκριναν το πρόγραμμα με μια στρατιωτική πρωτοβουλία των ΗΠΑ για τη δημιουργία ενός αμερικανικού δικτύου αισθητήρων στους ωκεανούς. Το 2021, ο πρύτανης του Ocean University εξήρε δημοσίως τους «στενούς δεσμούς» του με το ναυτικό της Κίνας, ενώ πιο πρόσφατα, το 2025, ο Τζόου Τσουν, ερευνητής του ίδιου πανεπιστημίου, ο οποίος επιβλέπει τα δίκτυα αισθητήρων στον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, ανέφερε σε δελτίο Τύπου του πανεπιστημίου ότι το έργο του του έδειξε «την ταχεία ανάπτυξη των ναυτικών αμυντικών και στρατιωτικών δυνατοτήτων της [Κίνας]», και δεσμεύτηκε να «μετατρέψει τα πιο προηγμένα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα σε νέους τύπους μαχητικών δυνατοτήτων για το [πολεμικό] ναυτικό».

Πρόκειται για τη «συγχώνευση πολιτικών και στρατιωτικών τομέων», όπως αποκαλείται, η οποία αποτελεί βασική προτεραιότητα του Σι Τζινπίνγκ.

Για τον υποναύαρχο Μάικ Μπρουκς, διοικητή της Υπηρεσίας Ναυτικής Πληροφοριών των ΗΠΑ, ο οποίος κατέθεσε ενώπιον κοινοβουλευτικής επιτροπής τον Μάρτιο του 2026, τα δεδομένα που μπορεί πλέον να συλλέγει η Κίνα χάρη στις δραστηριότητες χαρτογράφησης που είχε αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια, «επιτρέπουν την πλοήγηση υποβρυχίων, την απόκρυψη και την τοποθέτηση αισθητήρων ή όπλων στον βυθό». Όπως επεσήμανε, η «πιθανή συλλογή στρατιωτικών πληροφοριών» από κινεζικά ερευνητικά σκάφη «αποτελεί στρατηγικό λόγο ανησυχίας».

Με πληροφορίες από το Reuters

Ελληνισμός και Χριστιανοσύνη: Μία βαθιά σχέση

Από

Η Ελληνική Επανάσταση και ο Ευαγγελισμός της Παναγίας: δύο συμβολικά γεγονότα-ορόσημα, που συγχωνεύτηκαν για να δώσουν ώθηση στη γέννηση του ελληνικού έθνους και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους.

Τα χρόνια των επαναστατικών ζυμώσεων, η σύνδεση των δύο προέκυψε με έναν φυσικό θα έλεγε κανείς τρόπο. Το θρήσκευμα έγινε εθνική ταυτότητα και η εθνική ταυτότητα απαιτούσε θρησκευτικά ‘πιστοποιητικά’ και καθαρότητα. Οι Έλληνες ήταν Χριστιανοί. Οι Μουσουλμάνοι Τούρκοι. Με αυτή τη γενίκευση, όσο κι αν οι ειδικές περιπτώσεις παραγνωρίζονταν, η Επανάσταση εξαπλώθηκε και εδραιώθηκε, διεκδικώντας τον διαχωρισμό των δύο και την αυτοδιάθεση. Στο πλαίσιο των αυτοκρατοριών της εποχής, όπου το θρήσκευμα έπαιζε μάλλον δευτερεύοντα ρόλο, και οι διάφοροι λαοί συνυπήρχαν και συγχρωτίζονταν διαμορφώνοντας μια καθημερινότητα λιγότερο ή περισσότερο αρμονική, το αίτημα της Ελληνικής Επανάστασης ήταν μάλλον καινοτόμο.

Η αντιπαλότητα μεταξύ του χριστιανισμού και του ισλάμ δεν ήταν ένα νέο φαινόμενο, ενώ οι αιώνες της βυζαντινής αυτοκρατορίας είχαν γίνει μάρτυρες σε πλήθος θρησκευτικούς διχασμούς και πολέμους, όπως οι Σταυροφορίες, το Σχίσμα, η Μεταρρύθμιση στη Δύση, η εξάλειψη της πίστης στο δωδεκάθεο κλπ. Στην ιστορία, η θρησκεία έχει αναμιχθεί πλείστες όσες φορές με την πολιτική, εξυπηρετώντας μη πνευματικούς στόχους και σκοπούς που δεν αφορούν τη σωτηρία της ψυχής, αλλά κοσμικά ζητήματα. Ωστόσο, αυτό δεν θα έπρεπε να μας ξενίζει, αν σκεφθούμε τη θρησκεία ως φορέα ιδεών που ορίζουν τη θεώρησή μας για τη ζωή και τον θάνατο, το καλό και το κακό, την πρέπουσα συμπεριφορά, τον χαρακτήρα μας — εν ολίγοις, ένα ολόκληρο πλέγμα πεποιθήσεων και συνηθειών που διατρέχουν τη ζωή και τις σχέσεις εντός μιας ορισμένης κοινότητας. Υπό αυτή την οπτική, η πίστη συνδέεται με τη συνοχή μιας κοινωνίας· συνεκδοχικά, το κατά πόσο μία κοινωνία έχει τη δυνατότητα να φιλοξενεί στους κόλπους της ποικίλες θρησκευτικές κοινότητες εξαρτάται από την ύπαρξη και την ισχύ άλλων συνεκτικών στοιχείων.

Το γεγονός ότι η διεκδίκηση ενός ανεξάρτητου κράτους εκ μέρους των Ελλήνων συνδέθηκε τόσο απόλυτα με τη χριστιανική πίστη ήταν κάτι το αναπόδραστο μπορεί να υποστηριχθεί και για άλλους λόγους, όπως η μακραίωνη βυζαντινο-χριστιανική ιστορία, στους κόλπους της οποίας διατηρήθηκαν και εξελίχθηκαν ελληνικά στοιχεία. Μία άλλη παράμετρος ήταν η χριστιανικότητα της Ευρώπης και η επιλογή των Ελλήνων να ενταχθούν και να ακολουθήσουν το δυτικό σύστημα, ανακτώντας δεσμούς που είχαν αρχίσει να δημιουργούνται ήδη από την αρχαιότητα.

Από το Βυζάντιο, οι Έλληνες κληρονόμησαν τη βαθιά εισδοχή της θρησκευτικής πίστης στην ταυτότητα της κοινωνίας και του ατόμου. Τη μακρά περίοδο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, η χριστιανική πίστη όχι μόνο έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους, αλλά και εισχώρησε σε κάθε πτυχή της ζωής, εσωτερικής και εξωτερικής, των υπηκόων της αλλά και των αυτοκρατόρων των ίδιων. Η πολιτική, η οικονομία, οι τέχνες και η γραμματεία, όλα συνδέθηκαν και καθορίστηκαν από το περιεχόμενο της Ορθοδοξίας, καθώς και από τους εκπροσώπους της. Παράλληλα, η Δύση εκχριστιανιζόταν σταδιακά, ενώ στην Ανατολική Ευρώπη τα σλαβικά φύλα μυήθηκαν στην Ορθόδοξη πίστη, με τη Ρωσική αυτοκρατορία να αναλαμβάνει τον ρόλο του θεματοφύλακά της όταν η Βυζαντινή καταλύθηκε από τους Οθωμανούς. Παρά τις δογματικές διαφορές και τη διαφοροποίηση των Εκκλησιών, που ώθησαν κάποια στιγμή τους Βυζαντινούς να προτιμήσουν τους Τούρκους από τους σχισματικούς, η κοινή πίστη διαφύλαξε έναν βαθμό συγγένειας μεταξύ των χριστιανικών λαών.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Ρόντερικ Μπήτον, ομότιμος καθηγητής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στο King’s College, στο Λονδίνο, τη μεγαλύτερη συγγένεια με τους Έλληνες οι Ευρωπαίοι την ένιωθαν μέσω των στοιχείων του αρχαιοελληνικού πολιτισμού που μεταλαμπαδεύτηκαν στην ήπειρο, καθορίζοντας την τέχνη, τη φιλοσοφία, τις ιδέες και συνολικά τη διαμόρφωση και εξέλιξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. «Οι νόμοι μας, η λογοτεχνία μας, η θρησκεία μας, οι τέχνες μας έχουν τις ρίζες τους στην Ελλάδα», έγραψε ο Άγγλος Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ στον πρόλογο για το ποίημα του συμπατριώτη του και μεγάλου φιλέλληνα λόρδου Βύρωνα «Ελλάς» (1822), συμπληρώνοντας παρακάτω ότι για αυτό «είμαστε όλοι Έλληνες». Το μεγάλο κίνημα του φιλελληνισμού που αναπτύχθηκε σε Ευρώπη και Αμερική έπαιξε κρίσιμο ρόλο στη μεταστροφή των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) και την τελική αποδοχή εκ μέρους τους της σύστασης ανεξάρτητου και κυρίαρχου ελληνικού κράτους, μαζί με τη βοήθεια που η απόφαση αυτή συνεπαγόταν. Η ισορροπία της ισχύος μεταξύ τους στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και η αναπόφευκτη κατάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας που συνετέλεσε, κατά τον Μπήτον, στο να προσφέρουν την υποστήριξή τους στην Ελλάδα.

Αυτό το αίσθημα της συγγένειας βάσει της κληρονομιάς του αρχαιοελληνικού πολιτισμού σε έναν βαθμό καλλιεργήθηκε από τους ίδιους τους επαναστατημένους. Αφ’ ενός με την επιλογή της ονομασίας «Έλληνες» και «Ελλάς» για τον αυτοπροσδιορισμό τους και του κράτους το οποίο επιθυμούσαν αφ’ ετέρου θέτοντας τον αγώνα τους στη βάση της απελευθέρωσης από τους «βαρβάρους της Ανατολής», παραπέμποντας στους περσικούς πολέμους, των οποίων το αποτέλεσμα καθόρισε την ιστορία της ηπείρου. Το αποτέλεσμα ήταν η κατασκευή ενός αμαλγάματος, που συνέθετε τη χριστιανική πίστη με τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, την κληρονομιά του οποίου διεκδίκησαν οι οραματιστές του νέου έθνους. Το πλούσιο παρελθόν τροφοδότησε τη διαμόρφωση του ελληνικού κράτους, παρέχοντας ένα σταθερό όραμα, που εμπλουτίστηκε από τα απελευθερωτικά κινήματα και τις επαναστάσεις της εποχής, με πρώτη την Αμερικανική και δεύτερη τη Γαλλική. Το αμερικανικό Σύνταγμα, προσηλωμένο στις αρχές της δημοκρατίας και της ισότητας, ενέπνευσε τους λαούς που με τη σειρά τους αποφάσισαν να αγωνιστούν για την αυτοδιάθεση, δίνοντας έναυσμα σε μια διαδικασία που άλλαξε το πολιτικό τοπίο της Ευρώπης και του κόσμου όλου, κατά την οποία οι αυτοκρατορίες  αντικαταστάθηκαν από εθνικά κράτη.

Στη διαδικασία αυτή, η Ελληνική Επανάσταση ήταν πρωτοπόρος και το ελληνικό κράτος το πρώτο που αναγνωρίστηκε ως τέτοιο στην Ευρώπη. Αν και δεν πέτυχε άμεσα όλους τους στόχους που είχαν τεθεί στα πρώτα στάδια του αγώνα και στις πρώτες εθνικές συνελεύσεις, και η δημοκρατία ως πολίτευμα άργησε πολύ να εγκαθιδρυθεί, εν τούτοις αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της ανατροπής στην ήπειρο και συνέβαλε με τον τρόπο του στη διάδοση του δημοκρατικού ιδεώδους και στον σχηματισμό των νέων ευρωπαϊκών εθνών.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Δημοσίευση της απόφασης για τις υποκλοπές μέσω Predator — Νέες έρευνες στον ορίζοντα

Από

Νέα ώθηση παίρνει η υπόθεση των υποκλοπών με τη δημοσίευση της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που ανοίγει τον δρόμο για περαιτέρω διερεύνηση. Η απόφαση θα διαβιβαστεί στην Εισαγγελία Πρωτοδικών, η οποία θα ορίσει νέες ποινικές έρευνες για πρόσωπα που δεν είχαν ελεγχθεί μέχρι τώρα ή αν θα προωθήσει τον φάκελο στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Η απόφαση αριθμεί 1.930 σελίδες, στις οποίες αιτιολογείται αφ’ ενός η καταδίκη των τεσσάρων επιχειρηματιών σε πολυετείς ποινές φυλάκισης (126 έτη και 8 μήνες, με εκτιτέα τα 8) αφ’ ετέρου η δικαστική εντολή για επιπλέον έρευνες.

Το Πλημμελειοδικείο καταδίκασε στα τέλη Φεβρουαρίου τους Ταλ Ντίλιαν, Φέλιξ Μπίτζιο Γιάννη Λαβράνο και Σάρα Αλεξάνδρα Χάμου για τις πλημμεληματικές πράξεις της επέμβασης σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα, της παραβίασης του απορρήτου τηλεφωνικής επικοινωνίας και προφορικής συνομιλίας, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα, αλλά και της παράνομης πρόσβασης σε σύστημα πληροφοριών ή δεδομένα, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα.

Στην αναλυτική, καθαρογραμμένη απόφαση, ο πρόεδρος του δικαστηρίου Νίκος Ασκιανάκης αναφέρεται σε δεδομένα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της δίκης, στον τρόπο λειτουργίας του λογισμικού, στη δυνατότητα πρόσβασης από απόσταση σε αρχεία, καθώς και στην έκταση των δεδομένων που μπορούν να αποσπαστούν, και τα συνδυάζει με τη δυνατότητα πρόσβασης όσων έλαβαν μολυσμένα μηνύματα σε κρίσιμα χαρτοφυλάκια, μυστικές πληροφορίες και κρατικά απόρρητα, με την έννοια που δίνει σε αυτά το άρθρο 148 ΠΚ. Μεταξύ αυτών, κατονομάζονται οι υπουργοί Μιχάλης Χρυσοχοΐδη (τότε υπ. Προστασίας του Πολίτη) και Νίκος Δένδιας (τότε υπ. Εξωτερικών), ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος, και ο αρχηγός της Αστυνομίας Μιχάλης Καραμαλάκης.

Μεταξύ των απόρρητων εγγράφων, όπως αναφέρεται στην έκθεση του κου Ασκιανάκη, περιλαμβάνονταν κείμενα που αφορούσαν στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, στο τρίτο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), καθώς και σε επικοινωνία της ελληνικής πρεσβείας στο Άμπου Ντάμπι σχετικής με την πιθανότητα αεροπορικής σύνδεσης Ντουμπάϊ-Νέας Υόρκης μέσω Αθήνας. Τα έγγραφα αυτά βρίσκονταν αποθηκευμένα στη συσκευή του πρώην βουλευτή Χρήστου Σπίρτζη ως μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και μπορούσαν να υποκλαπούν.

Ως πρόσωπα που προτείνεται να διερευνηθούν για τη σχέση τους με τους κατηγορούμενους και τις υποκλοπές, είτε για συμμετοχή τους στις αξιόποινες πράξεις είτε για γνώση αυτών, αναφέρονται οι Αιμίλιος Κοσμίδης, Ρότεμ Φάρκας, Μερόν Χαρπάζ, Εϊνάτ Σεμάνα, Σωτήρης Ντάλας, Ιωάννης Μπόλιαρης, Δημήτρης Ξυπτεράς, Ιωάννης Τουμπής, από στοιχεία που προέκυψαν κατά τη διεξαγωγή της δίκης των τεσσάρων. Τα εν λόγω άτομα κατείχαν κρίσιμες θέσεις στις εταιρείες που εξετάστηκαν, σχετικές με την ανάπτυξη του λογισμικού, τη διαχείριση των υποδομών και την οργάνωση της δραστηριότητας.

Για τον Αιμίλιο Κοσμίδη ειδικά αναφέρεται: «Κατά τη διάρκεια του παρόντος δικαστηρίου προέκυψαν και για αυτή την περίπτωση νέα στοιχεία, που συνίστανται στην πλήρη αναλυτική κίνηση της ανωτέρω προπληρωμένης κάρτας που ζήτησε και έλαβε το δικαστήριο, όπως προαναφέρθηκε, και όπως απεδείχθη, η κάρτα είχε πολλές συναλλαγές συνιστάμενες σε αγορά υπηρεσιών cloud hosting και άλλων υπηρεσιών διαδικτύου, και σε ένα ποσό που ξεπερνά τα 3.000 ευρώ — μπορούμε να πούμε σχεδόν δηλαδή με σιγουριά ότι η συγκεκριμένη κάρτα χρησιμοποιήθηκε για αγορές σχετικές με το Predator και τις υποδομές του, επομένως υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις συνέργειας του Α.Κ. με τους 4 κατηγορουμένους είτε με πρόσωπα που ευρίσκοντο στις υπηρεσίες και το μισθολόγιο αυτών, διότι ουδόλως πειστικές εξηγήσεις έδωσε για τη χρήση της κάρτας του αλλά και του pin του, υπέπεσε δε σε πολλές αντιφάσεις σχετικά με αυτήν».

Για τα υπόλοιπα πρόσωπα αναφέρονται τα εξής: «Προς αξιολόγηση ποινικών ευθυνών τουλάχιστον των παρακάτω προσώπων, που αποτελούν σημαίνοντα στελέχη των εξεταζόμενων εταιρειών και δεν αποτελούσαν απλά εκτελεστικά όργανα των κατηγορουμένων, αλλά είχαν εξίσου πλήρη εικόνα καθώς και αποφασιστικές αρμοδιότητες επί των επιχειρήσεων: α) R.F. (πιθανός δημιουργός του κώδικα του λογισμικού predator καθώς και συνιδρυτή της εταιρίας Cytrox, που αποτελούσε την πηγή του Predator) εγκατεστημένου στην Ελλάδα για διάστημα κάποιων μηνών οπωσδήποτε, για συνέργεια στα ανωτέρω αδικήματα των κατηγορουμένων β) M.H., πιθανώς κατόχου ρουμανικού διαβατηρίου, γενικού διευθυντή/τεχνικού διευθυντή της ομάδας των ισραηλινών που έφεραν στην Ελλάδα το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό Predator – πρώην στέλεχος όπως και ο Tal Dilian των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας και υπεύθυνο προσλήψεων χαμηλότερων αξιωματούχων της εταιρείας Intellexa γ) E.S., ανωτέρου στελέχους των εταιρειών συμφερόντων Dilian, η οποία ήλθε στην Ελλάδα, υπέγραψε τις συστάσεις των εταιρειών μαζί με τη Sara Hamou, συντόνισε πρόσωπα και καταστάσεις, και τα μισθωτήρια γραφείων της εταιρείας Intellexa, και έχουσας γνώση και πρόθεση συνδρομής για τις εκάστοτε δραστηριότητες της εταιρείας δ) Σ.Ν., τεχνικού διευθυντή και σημαίνοντος στελέχους της εταιρείας Ιntellexa, ο οποίος επέβλεπε όλα τα του τεχνικού τμήματος, γνώστη όλων των προϊόντων και τεχνικών προδιαγραφών της σουίτας παρακολουθήσεων του Predator, κείμενο ακριβώς κάτω από τον Γιάννη Λαβράνο στην ιεραρχία, σε απόλυτη συννενόηση με αυτόν, ο οποίος ακόμη και κατά την κατάθεση Τρίμπαλη στην εξεταστική της Βουλής επικοινωνούσε με αυτόν μεταφέροντας εντολές του Λαβράνου ή και δίνοντας δικές του εντολές, ε) Δ.Ξ., Ι.Τ, Ι.Μ. οι οποίοι είχαν πρόσβαση στους servers της Ιntellexa που φιλοξενούνταν στην εταιρεία hostmein και ρόλο στην αφαίρεση αυτών την 16.12.2021 και τυχόν άλλων εμπλεκομένων εργαζομένων της εταιρείας intellexa οι οποίοι είχαν επιχειρησιακή εικόνα αναφορικά με το κατασκοπευτικό λογισμικό».

Η υπόθεση ήρθε στο φως μετά από καταγγελίες που κατέθεσαν οι Αθανάσιος Κουκάκης, δημοσιογράφος επί οικονομικών θεμάτων, και Νίκος Ανδρουλάκης, ηγέτης του ΠΑΣΟΚ, λέγοντας ότι είχαν τεθεί υπό κρατική παρακολούθηση μέσω κακόβουλου λογισμικού που είχε εγκατασταθεί στα κινητά τους τηλέφωνα. Το εν λόγω λογισμικό — το αναφερθέν Predator — είχε αναπτυχθεί από την εταιρεία παρακολούθησης Cryptox, η οποία αποτελούσε μέρος της κοινοπραξίας Intellexa, ιδρυτής της οποίας ήταν ο Ταλ Ντάλιαν. Τόσο η ΕΥΠ όσο και η Intellexa είχαν αρνηθεί να σχολιάσουν.

Η ανακάλυψη οφείλεται στον Κουκάκη, ο οποίος υποπτεύθηκε παραβίαση του τηλεφώνου του το 2020. Αρχικά απευθύνθηκε στην ΑΔΑΕ (σ.σ. ανεξάρτητη Αρχή με σκοπό την προστασία του απορρήτου των επιστολών της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας), η οποία μετά από έναν χρόνο δήλωσε ότι δεν βρήκε ύποπτα ίχνη. Εν τω μεταξύ, λίγους μήνες πριν, η κυβέρνηση είχε ψηφίσει νομοθετική ρύθμιση με αναδρομική ισχύ η οποία απαγόρευε την ενημέρωση ιδιωτών σχετικά με περιστατικά παρακολούθησης για λόγους ‘εθνικής ασφάλειας’.

Εν συνεχεία, ο Κουκάκης απευθύνθηκε στο Citizen Lab, του Πανεπιστημίου του Τορόντο, όπου πράγματι ανακάλυψαν ίχνη του λογισμικού Predator στο τηλέφωνό του και εντόπισαν το sms με το οποίο το λογισμικό είχε εγκατασταθεί. Ο Μπιλ Μάρζακ, ερευνητής του Citizen Lab, είπε στο Reuters ότι αυτή ήταν η πρώτη υπόθεση ‘μολυσμένου’ ελληνικού τηλεφώνου που είχε συναντήσει.

Η πορεία των ερευνών, που ξεκίνησαν το 2022, έδειξε ότι τα τηλέφωνα όπου είχε εγκατασταθεί το Predator ήταν πολύ περισσότερα, με το δικαστήριο να καταλήγει στον αριθμό 87, ενώ στους θιγόμενους περιλαμβάνονται πολιτικοί, δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, Καθημερινή και Reuters

Εκκκίνηση και διακοπή της δίκης για τα Τέμπη μέχρι την 1η Απριλίου

Από

Τρία χρόνια μετά το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 57 άνθρωποι, στην πλειονότητα νέοι, ξεκίνησε σήμερα η δίκη για την απόδοση ευθυνών στους υπαιτίους. Κατηγορίες αντιμετωπίζουν 36 άτομα, με τους 33 να παραπέμπονται σε βαθμό κακουργήματος. Ωστόσο, λίγες ώρες μετά την έναρξη, αποφασίστηκε διακοπή έως την 1η Απριλίου, κατόπιν αιτήματος του προέδρου της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος κου Ανδρέα Κουτσολάμπρου, λόγω ακαταλληλότητας της αίθουσας.

Η έδρα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας ανέβηκε στις 9:00, όπως ήταν προγραμματισμένο, στο Συνεδριακό Κέντρο του πανεπιστημιακού συγκροτήματος «Γαιόπολις», στη Λάρισα. Από νωρίς είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται έξω από το κέντρο κόσμος από διάφορες πόλεις της Ελλάδας — Αθήνα, Θεσσαλονίκη, κ.α. — καθώς και μέλη εργατικών σωματείων, φοιτητικών συλλόγων, πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων, για να υποστηρίξουν τις οικογένειες των θυμάτων και να απαιτήσουν απόδοση δικαιοσύνης και ασφαλείς δημόσιες μεταφορές.

Έξω από τον χώρο του συνεδριακού κέντρου είχαν σταθμεύσει ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις (τουλάχιστον τρεις διμοιρίες), ενώ πολυάριθμη ήταν και η παρουσία εκπροσώπων μέσων ενημέρωσης.

Συγκέντρωση πολιτών και φορέων έξω από το συγκρότημα «Γαιόπολις», όπου ξεκίνησε η δίκη για το δυστύχημα των Τεμπών. Λάρισα, 23 Μαρτίου 2026. (Νίκος Χατζηπολίτης/ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

Από την αρχή της δίκης, δικηγόροι από την πλευρά της υποστήριξης της κατηγορίας έθεσαν ζήτημα για τις συνθήκες διεξαγωγής της δίκης, καθώς η αίθουσα είχε γεμίσει ασφυκτικά με συγγενείς θυμάτων, δικηγόρους και δημοσιογράφους.

Καθώς ορισμένοι από τους συγγενείς και τους δικηγόρους ήταν αναγκασμένοι να στέκονται, υποβλήθηκε ένσταση για την ασφάλεια των συνθηκών στην αίθουσα και αίτημα για διακοπή της δίκης και ανεύρεση καταλληλότερου χώρου. Η εισαγγελέας πρότεινε να απορριφθεί το αίτημα, ενώ η πρόεδρος αποφάσισε αρχικά να συνεχιστεί η δίκη μέχρι τη νομιμοποίηση των κατηγορουμένων με την εκφώνηση των ονομάτων τους. Ωστόσο, οι διαμαρτυρίες του ακροατηρίου κατέστησαν αδύνατο να προχωρήσει η διαδικασία, αναγκάζοντας σε διακοπή της δίκης, με την επόμενη δικάσιμο να ορίζεται για την Τετάρτη 1η Απριλίου.

Μεταξύ των κατηγορουμένων συγκαταλέγονται πρώην πρόεδροι και διοικητικά στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ, της ΡΑΣ και της Hellenic Train, υπάλληλοι του Σιδηροδρομικού Σταθμού Λάρισας και υπηρεσιακά στελέχη του υπουργείου Μεταφορών.

Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν είναι αφ’ ενός το κακούργημα της επικίνδυνης παρέμβασης στη συγκοινωνία μέσων σταθερής τροχιάς με ενδεχόμενο δόλο, με επικίνδυνες για την ασφάλεια της συγκοινωνίας πράξεις, από την οποία μπορούσε να προκύψει κοινός κίνδυνος για ξένα πράγματα και κίνδυνος για ανθρώπους, η οποία πράξη είχε ως αποτέλεσμα: α) τον θάνατο μεγάλου αριθμού ανθρώπων, β) τη βαριά σωματική βλάβη περισσότερων ανθρώπων και γ) τη σημαντική βλάβη σε εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας, τελεσθείσα και κατ’ εξακολούθηση και από κοινού, αφ’ ετέρου τα πλημμελήματα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή, της βαριάς σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο κατα συρροή, της απλής σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή και της παράβασης καθήκοντος.

Συγγενείς θυμάτων, μάρτυρες και δικηγόροι, στην αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας του συγκροτήματος «Γαιόπολις». Λάρισα, 23 Μαρτίου 2026. (Απόστολος Ντόμαλης/ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

Οι μάρτυρες ξεπερνούν τους 350. Τουλάχιστον 230 — συγγενείς θυμάτων, επιζώντες, δικηγορικοί σύλλογοι και σωματεία — παρίσταντο προς υποστήριξη της κατηγορίας.

Κατά την έναρξη της δίκης, ο κος Κουτσόλαμπρος κάλεσε όλους «τους συνηγόρους υπεράσπισης και προς υποστήριξη της κατηγορίας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, με αυστηρή τήρηση των δικονομικών κανόνων και της δεοντολογίας», επισημαίνοντας ότι αυτό «απαιτούν η κρισιμότητα των στιγμών και το θεσμικό καθήκον».

Με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

Χερσαίες και αμφίβιες δυνάμεις αποστέλλουν οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

Από

Την αποστολή μονάδας πεζοναυτών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αποφάσισε το Πεντάγωνο, σύμφωνα με πληροφορίες που έδωσαν Αμερικανοί αξιωματούχοι στο Reuters, διευκρινίζοντας ότι η απόφαση δεν αφορά δράση εντός του Ιράν.

Η δύναμη αποτελείται από 2.500 πεζοναύτες, αμφίβια επιθετικά σκάφη καθώς και πολεμικά πλοία. Αν και δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένο πεδίο δράσης, οι ιρανικές ακτές, η νήσος Χαργκ και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις αποτελούν ενδεχόμενους στόχους. Για την ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να ζήτησε από το Κογκρέσο να εγκρίνει επιπλέον  χρηματοδότηση ύψους 200 δισ. δολαρίων.

Όπως έδειξε τριήμερη έρευνα που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ 17-19 Μαρτίου, η πλειονότητα των Ρεπουμπλικανών (63%) υποστηρίζει την αποστολή ειδικών δυνάμεων, αλλά όχι μια αποστολή μεγάλης κλίμακας. Αντίθετα, οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών απορρίπτουν κάθε αποστολή στρατιωτών στο Ιράν, σε ποσοστό 83%.  Συνολικά, το δείγμα που συμμετείχε στην έρευνα εμφανίστηκε αρνητικό απέναντι στην ενεργοποίηση χερσαίων δυνάμεων (55%), με μόνο ένα 7% να υποστηρίζει μια πλήρη στρατιωτική επιχείρηση στη Μέση Ανατολή, παρόλο που η πλειοψηφία έδειξε να την αναμένει.

Μέχρι στιγμής, οι Αμερικανοί μετρούν δεκατρείς νεκρούς και 200 τραυματίες λόγω των επιχειρήσεων,  σύμφωνα με την Κεντρική Διοίκηση (CENTCOM), σε Μπαχρέιν, Ισραήλ, Ιράκ, Ιορδανία, Κουβέιτ, Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ. Η ανακοίνωση της CENTCOM αναφέρει ότι οι περισσότεροι τραυματίες έχουν ήδη αναλάβει και επιστρέψει στα καθήκοντά τους.

Από την αρχή της σύγκρουσης, στις 28 Φεβρουαρίου 2026, το σύνολο των νεκρών στην ευρύτερη περιοχή εκτιμάται ότι ξεπερνά τους 2.000.

Πρόσφατη ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ επισημαίνει ότι οι περισσότεροι στρατιωτικοί στόχοι των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν επιτευχθεί, αναφέροντας την καταστροφή των πυραυλικών και πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν, της στρατιωτικής του βιομηχανία, του ιρανικού Πολεμικού Ναυτικού και Αεροπορίας, περιλαμβανομένης της αντιαεροπορικής άμυνας.

Στην ίδια ανάρτηση, σημειώνει ότι η ευθύνη για τη διατήρηση της ναυσιπλοΐας μέσω των Στενών του Ορμούζ πρέπει να βαρύνει αυτούς που τα χρειάζονται, τονίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρησιμοποιούν αυτό το πέρασμα.

Με πληροφορίες από Reuters και Associated Press

 

Τι προτείνει το ΠΑΣΙΑΜΕΙ για τη λειτουργία των Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευσης

Από

Επικαιροποιήθηκε στις 22 Μαρτίου

Η πρώτη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής έλαβε χώρα την Πέμπτη 19 Μαρτίου, παρουσία της υπουργού Παιδείας Σοφίας Ζαχαράκη, με θέμα τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών και τη ρύθμιση του πλαισίου λειτουργίας Ανώτερων Σχολών Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης και Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευσης. Την επομένη πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συνεδρίαση.

Η υπουργός είχε θέσει το θέμα σε δημόσια διαβούλευση στις 18 Φεβρουαρίου για δεκαπέντε ημέρες, δίνοντας παράταση έως τις 10 Μαρτίου. Στην ομιλία της ευχαρίστησε τους εκπροσώπους των κομμάτων, τους φορείς και τους ανθρώπους της τέχνης και της εκπαίδευσης για τη συμμετοχή τους στον δημόσιο διάλογο, υπογραμμίζοντας ότι «τα σχόλια όλων θα καταγραφούν με προσοχή και θα αξιολογηθούν με τη σοβαρότητα που τους αναλογεί».

Τις θέσεις του παρουσίασε και το Πανελλήνιο Σωματείο Ιδιωτικών Αναγνωρισμένων Μουσικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΠΑΣΙΑΜΕΙ), αρχικά με ανάρτηση στην ανάλογη ιστοσελίδα του υπουργείου καθώς και στη δική του, εστιάζοντας στα ζητήματα που άπτονται της μουσικής εκπαίδευσης στη χώρα, με γενικές και κατ’ άρθρο παρατηρήσεις, ενώ στις 20 Μαρτίου με παρουσία στη συνεδρίαση της Επιτροπής. Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος του ΠΑΣΙΑΜΕΙ, Μιχάλης Πατσέας και Ανδρέας Παρασκευόπουλος αντίστοιχα, κατέθεσαν γραπτό υπόμνημα και ο κος Πατσέας ανέπτυξε τις θέσεις του Σωματείου, απαντώντας σε  ερωτήσεις βουλευτών, σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε το ΠΑΣΙΑΜΕΙ.

Εκτός από το ΠΑΣΙΑΜΕΙ, προσκεκλημένοι στη δεύτερη συνεδρίαση της Επιτροπής ήταν δεκαεπτά ακόμη φορείς, εκπρόσωποι των οποίων παρουσίασαν τις θέσεις τους, μεταξύ των οποίων οι ΣΙΣΧΕ (Ιδιωτικές Σχολές Χορού), ΑΙΔΡΑΣΕ (Ιδιωτικές Δραματικές Σχολές), ΠΟΘΑ (Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος), Ένωση Καλλιτεχνικού Προσωπικού ΟΤΑ, Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, Εθνικό Θέατρο, Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης, Εθνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού, Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος, Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης κ.ά.

Ορισμένα από τα σημεία που ξεχωρίζει το ΠΑΣΙΑΜΕΙ είναι η κατάταξη των Ανώτερων Μουσικών Σπουδών, οι Ακαδημαϊκές Πιστωτικές Μονάδες, η δυνατότητα απορρόφησης των αποφοίτων στο επαγγελματικό περιβάλλον της χώρας και η δυνατότητά τους να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό. Στις προτάσεις του περιλαμβάνει τη συνέργεια μεταξύ των ΑΣΜΕ (Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευση) — όπως μετονομάζονται τα ΜΕΙ (Μουσικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα) — και των ΑΕΙ, καθώς και την απόδοση συγκεκριμένων μονάδων σε συγκεκριμένα μουσικά πτυχία.

Συγκεκριμένα:

* Διαφωνεί με την κατάταξη των Ανώτερων Μουσικών Σπουδών στο Επίπεδο 5 (Άρθρο 42, 43), όπου αντιστοιχούν μονοετείς και διετείς μεταλυκειακές σχολές, σημειώνοντας ότι αδικεί τις μουσικές σπουδές, που παρέχουν ανώτερο επίπεδο σπουδών, και προτείνει κατάταξη στο Επίπεδο 6: Ανώτερη (μη Πανεπιστημιακή) Επαγγελματική Εκπαίδευση.

* Επισημαίνει την ανάγκη να προβλεφθούν Ακαδημαϊκές Πιστωτικές Μονάδες ECTS (120-180) για τα μουσικά πτυχία, τονίζοντας τη σημασία τους για τη διασύνδεση των αποφοίτων με το εξωτερικό: «Η κατοχή ενός τίτλου σπουδών με πιστωτικές μονάδες (ECTS) είναι η απαραίτητη προϋπόθεση ώστε κάθε απόφοιτος Α.Σ.Μ.Ε και πρώην Μ.Ε.Ι. να μπορεί να συνεχίσει τις σπουδές του και σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Χωρίς αυτή την ποσοτικοποίηση, ο τίτλος παραμένει ‘ακαδημαϊκά αόρατος’ εκτός των ελληνικών συνόρων εγκλωβίζοντας το καλλιτεχνικό δυναμικό της χώρας. Τα Πτυχία και Διπλώματα πρέπει να συνοδεύονται με αναλυτικό παράρτημα (και στην αγγλική γλώσσα), όπου θα αναγράφονται οι πιστωτικές μονάδες και τα μαθησιακά αποτελέσματα ανά γνωστικό αντικείμενο». Περαιτέρω, προτείνει συγκεκριμένες μονάδες για συγκεκριμένα πτυχία και την υιοθέτηση του ευρωπαϊκού μοντέλου «Σύντομος Κύκλος Σπουδών» (Short Cycle Higher Education), κατ’ αναλογία με το γαλλικό BTS.

* Προτείνει συνέργειες των ΑΣΜΕ με ΑΕΙ, όπως παρακολούθηση μαθημάτων των μεν από φοιτητές των δε, συγκρότηση μουσικών συνόλων από κοινού κ.ά.

Η ανάρτηση του ΠΑΣΙΑΜΕΙ τονίζει τη σημασία και αξία των ΑΣΜΕ, σημειώνοντας ότι αποτελούν τον «κορμό της μουσικής παιδείας στην Ελλάδα». Όπως αναφέρεται, οι 735 Μουσικές Σχολές, Σχολές Βυζαντινής Μουσικής και Ωδεία που λειτουργούν σήμερα νόμιμα στην Ελλάδα υπό την εποπτεία του ΥΠΠΟ, διδάσκουν μουσική ακόμη και σε απομακρυσμένες τοποθεσίες της χώρας, με το σύνολο των Ελλήνων μουσικών — επαγγελματιών και μη — να προέρχονται από αυτές. Σημειώνεται ότι οι 600 είναι ιδιωτικές.

Το υπόμνημα που κατέθεσε περιλαμβάνει πέντε (5) σημεία/προτάσεις:

  1. Την αναγραφή των Ακαδημαϊκών Πιστωτικών Μονάδων ECTS στους τίτλους σπουδών των ΑΣΜΕ όσο και των ΜΕΙ, όπως προαναφέρθηκε
  2. Τη θεσμοθέτηση Ελάχιστης Φοίτησης στις ΑΣΜΕ, διετούς για το Πτυχίο και τριετούς για το Δίπλωμα, καθώς και τη θεσμοθέτηση υποχρεωτικής ελάχιστης φοίτησης τεσσάρων συνεχών ετών στους καταληκτικούς κύκλους των Σχολών Βασικής ΜΕ ως προαπαιτούμενο για την είσοδο στις ΑΣΜΕ.
  3. Να διατηρήσουν την προσωνυμία τους εκπαιδευτικά ιδρύματα που λειτουργούσαν πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος νομοσχεδίου, που εισάγει μια οριζόντια απαγόρευση χρήσης των όρων «Ελληνικό» και «Εθνικό» στις επωνυμίες των Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευσης.
  4. Να διευκρινιστεί ότι «η κατοχή Διπλώματος ή Πτυχίου ΑΣΜΕ αποτελεί προσόν διορισμού ή πρόσληψης σε θέσεις μουσικών κλάδων και ειδικοτήτων της κατηγορίας Τεχνολογικής Εκπαίδευσης», κατοχυρώνοντας και νομικά τα εργασιακά δικαιώματα των αποφοίτων αυτών των σχολών.
  5. Την υπόμνηση του νόμου ν. 3207/2003 (Α’ 302), άρθρο 10, παρ. 13, διασφαλίζοντας ότι όλοι οι διπλωματούχοι μουσικοί θα έχουν την ίδια επαγγελματική εξέλιξη και νομική προστασία, στο πλαίσιο της νέας διαβάθμισης προσόντων.

Πιθανή η ένταξη της Ισλανδίας στην ΕΕ το 2028, σύμφωνα με την ΥΠΕΞ

Από

Η υπουργός Εξωτερικών της Ισλανδίας Θόργκερντουρ Κατρίν Γκουναρσντότιρ ανέφερε στις 18 Μαρτίου στο Reuters ότι θεωρεί πιθανό να επιτευχθεί η ένταξη της χώρας της στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι το τέλος του 2028, αν και ακόμη δεν έχει διεξαχθεί το δημοψήφισμα που θα εγκρίνει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

Ως ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει προτείνει στην Ισλανδική Βουλή (Αλθίνγκι) την 29η Αυγούστου 2026, έχοντας δεσμευτεί στην αρχή της θητείας του να ολοκληρωθεί η διαδικασία μέχρι το τέλος του 2027. Όπως επισημαίνεται στην ιστοσελίδα της κυβέρνησης, οι Ισλανδοί θα κληθούν να αποφασίσουν αν επιθυμούν να ξαναρχίσουν οι συζητήσεις με την ΕΕ. Σε περίπτωση που το αποτέλεσμα είναι θετικό, θα οριστεί νέο δημοψήφισμα αργότερα, στο οποίο οι πολίτες θα απαντήσουν εάν επιθυμούν την ένταξη ή όχι.

Σύμφωνα με την κα Γκουναρσντότιρ, οι πιο κρίσιμοι τομείς προς συζήτηση με την Ένωση είναι η αλιεία, η γεωργία και η αγορά εργασίας. Πρόθεση της κυβέρνησης είναι να εκκινήσει από εκεί τις διαπραγματεύσεις, θεωρώντας ότι εάν επιτευχθεί συμφωνία σε αυτά τα πεδία, η περαιτέρω εξέλιξη θα είναι ομαλή, καθώς η Ισλανδία είναι εναρμονισμένη με τις περισσότερες ευρωπαϊκές ιδέες και πρακτικές.

Στο παρελθόν, εμπόδιο στην πρόοδο των συνομιλιών είχαν σταθεί διαφωνίες για ρυθμίσεις στον τομέα της αλιείας, που αποτελεί βασικό κλάδο της ισλανδικής οικονομίας. Τελικά, οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν το 2013, όταν τη διοίκηση της νήσου ανέλαβε κυβέρνηση ευρωσκεπτικιστών. Η τρέχουσα κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατικών, Μεταρρυθμιστών και Λαϊκών, δεδομένων των διεθνών εξελίξεων σε γεωπολιτική και οικονομία, άνοιξε εκ νέου την προοπτική της ένταξης. Όπως έχουν δείξει δημοσκοπήσεις, οι κάτοικοι της νήσου τείνουν μάλλον υπέρ, νιώθοντας την πίεση του αυξημένου κόστους διαβίωσης, του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, αλλά και των βλέψεων των ΗΠΑ για τη Γροιλανδία, που αποτελεί όμορο έδαφος.

Στην κυβερνητική ιστοσελίδα επισημαίνεται ότι η αίτηση για ένταξη, η οποία είχε υποβληθεί το 2009, δεν έχει αποσυρθεί, αλλά μόνο αδρανοποιηθεί. Αναφέρεται δε ότι μέσα στα τρία χρόνια των διαπραγματεύσεων που είχαν λάβει χώρα μεταξύ των ετών 2010-2013, είχαν καλυφθεί τα περισσότερα από τα κεφάλαια προς συζήτηση, ορισμένα από τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) όπου περιλαμβάνονται και η Νορβηγία και το Λίχτενστάιν. Η Ισλανδία είχε υποβάλει τις θέσεις της για δύο κεφάλαια, τα οποία εκκρεμούν προς διαπραγμάτευση, και μένει να καταθέσει τις θέσεις της για τέσσερα ακόμα.

Η Ισλανδία έχει ήδη ενταχθεί στη Συνθήκη Σένγκεν, καθώς και στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά, ενώ αποτελεί ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ.

Γυναίκες του Ιράν, τα θύματα μιας επανάστασης

Από

Τείνουμε να σκεφτόμαστε τις επαναστάσεις ως απελευθερωτικές, ωστόσο για τις γυναίκες στο Ιράν η επικράτηση της Ισλαμικής Επανάστασης το 1979 σήμανε το τέλος της ελευθερίας τους και την αρχή ενός τρόπου ζωής επί της ουσίας εξευτελιστικού.

Πριν από την επανάσταση, το Ιράν ακολουθούσε μία δυτικότροπη τροχιά. Οι γυναίκες σπούδαζαν, είχαν πρόσβαση σε πολλά επαγγέλματα, κυκλοφορούσαν με ακάλυπτα πρόσωπα και μοντέρνα ρούχα. Μετά, ακόμη και τα μικρά κορίτσια υποχρεώθηκαν να φορούν μαντίλα (χιτζάμπ), τα σχολεία χωρίστηκαν σε θηλέων και αρρένων, οι γιορτές απαγορεύτηκαν και άρχισε να ασκείται βία κατά των γυναικών που απέκλιναν έστω και λίγο από τις απαιτήσεις των ισλαμιστών.

Στους δρόμους, η Αστυνομία Ηθών κυριάρχησε. Αρμοδιότητά της ήταν να ελέγχει και να επιβάλλει το ‘σωστό’ ντύσιμο, κυρίως στις γυναίκες: φαρδιά και μακριά ρούχα, και μαντίλα στο κεφάλι προσεκτικά φορεμένη ώστε να μην  φαίνονται τα μαλλιά. Εάν κάποια γυναίκα ή κοπέλα παρεκλίνει, την περιμένουν πρόστιμα, προσαγωγή, βία. Ακόμα και τα βαμμένα νύχια θεωρούνται πρόκληση.

Σύμφωνα με τη Γιασμίν Αλιζάντε, Ιρανή που ζει στην Ελλάδα, οι περιορισμοί δεν εξαντλούνται στον ενδυματολογικό κώδικα, αλλά αγγίζουν και ουσιαστικές επιλογές, ακόμη και ζητήματα ζωής ή θανάτου, αφού για να υποβληθεί σε εγχείρηση ή για να βγάλει διαβατήριο μία Ιρανή, πρέπει να υπογράψει ο σύζυγός της. Αν ζητήσει διαζύγιο, θα το πάρει δύσκολα και θυσιάζοντας τα παιδιά της, αφού η κηδεμονία τους δίνεται πάντα στον άντρα ή στην οικογένειά του.

Οι Ιρανές δεν υποτάχθηκαν σε αυτές τις απαιτήσεις αδιαμαρτύρητα. Ακόμη και σήμερα, αντιδρούν και εκδηλώνουν την αντίθεσή τους με όποιον τρόπο μπορούν. Το να φορούν τη μαντίλα χαλαρά ώστε να φαίνονται τα μαλλιά τους είναι από τους πιο συνηθισμένους, όπως και το να φορούν στενά, μακριά μέχρι τους μηρούς παλτά.

Ωστόσο, ακόμη και αυτές οι φαινομενικά απλές κινήσεις μπορεί να έχουν τεράστιο κόστος — μπορεί να τις πληρώσουν με τη ζωή τους. Το πιο γνωστό θύμα αυτής της αυστηρότητας είναι η Μαχσά Αμίνι, νεαρή ΙρανήΚούρδισσα, η οποία συνελήφθη στις 13 Σεπτεμβρίου 2022 για άσεμνο ντύσιμο. Αυτό με τους όρους της Ισλαμικής Δημοκρατίας σήμαινε ότι φαίνονταν τα μαλλιά της. Η 22χρονη Αμίνι απεβίωσε ενώ τελούσε υπό κράτηση. Η αστυνομία δήλωσε ότι πέθανε από την καρδιά της, ωστόσο η οικογένειά της επέμεινε ότι δεν έπασχε από κάποιο καρδιακό νόσημα. Πολλοί Ιρανοί, ιδιαίτερα οι νέοι, θεωρούν τον θάνατό της ως μέρος της σκληρής καταστολής της διαφωνίας από την Ισλαμική Δημοκρατία και της ολοένα και πιο βίαιης μεταχείρισης των νέων γυναικών από την Αστυνομία Ηθών.

Ο θάνατος της Αμίνι πυροδότησε μαζικές κινητοποιήσεις στο Ιράν και άλλες χώρες, με κυρίαρχο σύνθημα το «Θάνατος στον δικτάτορα» (σ.σ. Αλί Χαμενεΐ). Στις διαδηλώσεις στο Ιράν συμμετείχαν πολλές γυναίκες — ακόμη και μαθήτριες γυμνασίου/λυκείου —που κουνούσαν ή έκαιγαν τις μαντίλες τους. Η αντίδραση των αρχών ήταν σκληρή, με αποτέλεσμα 150 άνθρωποι να σκοτωθούν, εκατοντάδες να τραυματιστούν και χιλιάδες να σκοτωθούν. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και η 16χρονη Σαρίνα Εσμαϊλζάντε (Sarina Esmaeilzadeh) και η 17χρονη Νίκα Σακαράμι (Nika Shakarami).

Το Ιράν καταδικάστηκε διεθνώς για τον θάνατο της Αμίνι, ενώ οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις.

Χρόνια νωρίτερα, στις 10 Ιουνίου 2009, κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «πράσινης επανάστασης» των Ιρανών, όταν 3 εκατομμύρια άνθρωποι εξεγέρθηκαν εναντίον του προέδρου Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ, μία άλλη νεαρή γυναίκα, η 26χρονη Νέντα Αγά-Σολτάν, έχασε τη ζωή της σε μία διαδήλωση. Πριν σκοτωθεί, η Νέντα έκανε κρυφά μαθήματα φωνητικής — γιατί στο Ιράν δεν επιτρέπεται στις γυναίκες να τραγουδούν. Ορισμένοι μάρτυρες ανέφεραν ότι αποτέλεσε στόχο, χωρίς όμως να διευκρινίσουν τον λόγο. Ωστόσο, οι γυναίκες εν γένει αποτελούν στόχο στις διαδηλώσεις στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, και δέχονται συστηματικά ξυλοδαρμούς, πυροβολισμούς και δολοφονίες από τις δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος.

Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων που ακολούθησαν τον θάνατο της Μαχσά Αμίνι, οι ιρανικές δυνάμεις «πυροβολούσαν με σφαιρίδια στο πρόσωπο, το στήθος και τα γεννητικά όργανα των γυναικών διαδηλωτριών», ανέφεραν τότε γιατροί. «Οι ισλαμιστές μισούν τις γυναίκες, θέλουν να καταστρέψουν την ομορφιά τους», είπε γιατρός από το Ισφαχάν. Αντιθέτως, οι άντρες είχαν τραύματα στα πόδια και την πλάτη. Άντρες και γυναίκες δέχτηκαν σφαιρίδια στα μάτια, με αποτέλεσμα να χάσουν μερικώς ή πλήρως την όρασή τους.

Για τις διαδηλώσεις η Τεχεράνη κατηγόρησε ξένες δυνάμεις, τρομοκράτες, τη CIA.

Πιο πρόσφατα, στις 22 Ιουλίου 2024, αστυνομικοί πυροβόλησαν την Αρεζού Μπαντρί, 31 ετών, την ώρα που οδηγούσε επειδή δεν φορούσε σωστά το χιτζάμπ, με αποτέλεσμα να μείνει παράλυτη από τη μέση και κάτω. Λίγους μήνες αργότερα, στις 2 Νοεμβρίου, φοιτήτρια στην Τεχεράνη πραγματοποίησε δημόσια διαμαρτυρία κατά του ενδυματολογικού κώδικα βγάζοντας όλα της τα ρούχα και μένοντας με τα εσώρουχα στον δρόμο. Συνελήφθη από τις αρχές και οδηγήθηκε σε κέντρο ψυχικής υγείας, τακτική η οποία σύμφωνα με την Ιρανή ακτιβίστρια Αζάμ Τζανγκράβι εφαρμόζεται πάγια από το καθεστώς, προκειμένου να πληγεί η υπόληψη των γυναικών που τολμούν να διαμαρτυρηθούν.

Ο Χαντί Γκαέμι, ο εκτελεστικός διευθυντής του Κέντρου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ιράν, μιλά για πόλεμο κατά των γυναικών. Ο ίδιος βίωσε τα τέσσερα πρώτα χρόνια της Ισλαμικής Επανάστασης (1979-1983), στη διάρκεια των οποίων παρατήρησε μια αδιανόητη επιδείνωση της ζωής στη χώρα. Ύστερα έφυγε για σπουδές στις ΗΠΑ, και επέστρεψε στο Ιράν μετά από 18 χρόνια, το 2001. Η κατάσταση που συνάντησε — βασανιστήρια, εκτελέσεις, εξαφανίσεις — τον έκανε να ιδρύσει το Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ιράν το 2008, οργανισμό που καταγράφει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν και διαμορφώνει διεθνείς συνεργασίες για την προάσπισή τους. Όπως αναφέρει, οι άνθρωποι ήθελαν να ακουστούν — και αυτός ανέλαβε να μεταφέρει τη φωνή τους.

Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, επισημαίνει η Ρίτα Παναχί, Ιρανή που αυτοεξορίστηκε με την οικογένειά  της στην Αυστραλία το 1979. Όπως πολλοί ακόμη συμπατριώτες της, επιθυμεί να δει την πατρίδα της να απελευθερώνεται από τις ισλαμικές δυνάμεις. Σημειώνει ότι μόλις ένας στους τρεις Ιρανούς είναι ενεργός μουσουλμάνος, ενώ δεκάδες χιλιάδες τζαμιά έχουν κλείσει. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων γεγονότων, πολλά τζαμιά έχουν καεί. Για την Παναχί, η επικράτηση του θεοκρατικού καθεστώτος το 1979 στο Ιράν αποτέλεσε άλωση της χώρας από το Ισλάμ — η πρώτη, θυμίζει, συνέβη το 63ο μ.Χ.

Με αιχμή του δόρατος τη θρησκεία, η Ισλαμική Δημοκρατία δαιμονοποίησε τις γυναίκες, όπως και τη διαφωνία, επιστρατεύοντας μεθόδους που αποτελούν ίδιον κάθε αυταρχικού καθεστώτος. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις σε όλο το Ιράν έδειξαν ότι μια πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού διαφωνεί με τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα. Ο πόλεμος που διεξάγουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι δυνατό να επιφέρει αποσταθεροποίηση και αποδυνάμωση των δυνάμεων της επανάστασης, προσφέροντας ίσως μια ευκαιρία στους αντιφρονούντες — και τις γυναίκες — να επιτύχουν την ανατροπή που θα ήθελαν.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Χτυπημένο ρωσικό δεξαμενόπλοιο στη Μεσόγειο θέτει άμεση απειλή οικολογικής καταστροφής

Από

Επικαιροποιήθηκε στις 18 Μαρτίου 2026

Μία πλειάδα μεσογειακών κρατών, μεταξύ αυτών η Ιταλία και η Γαλλία, ανέφεραν στις 16 Μαρτίου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι εντοπίστηκε ρωσικό δεξαμενόπλοιο, φορτωμένο με υγροποιημένο φυσικό αέριο, να πλέει ακυβέρνητο στη Μεσόγειο. Όπως σημειώθηκε στην καταγγελία, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σοβαρή και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση.

Το δεξαμενόπλοιο, που φέρει το όνομα Arctic Metagaz, φέρεται να ανήκει στον λεγόμενο ρωσικό ‘σκιώδη’ στόλο: ένα σύνολο γηρασμένων σκαφών επιφορτισμένων να μεταφέρουν το ρωσικό πετρέλαιο αψηφώντας τις κυρώσεις των ΗΠΑ και ΕΕ. Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, μεταφέρει περί τους 900 μετρικούς τόνους πετρέλαιο ντίζελ και περί τους 60.000 μετρικούς τόνους υγροποιημένο φυσικό αέριο στις δεξαμενές του, οι οποίες είναι ακόμη άθικτες. Ωστόσο, το σκάφος έχει δεχτεί πλήγμα, ενδεχομένως από μη επανδρωμένη μονάδα, όπως μαρτυρά ένα μεγάλο σκίσιμο που υπάρχει στην αριστερή του πλευρά, το οποίο φάνηκε σε εναέρια βιντεολήψη. Το σημείο εκείνο είναι μαυρισμένο, το σκάφος γέρνει, ενώ μία ρευστή ουσία έχει χυθεί στα νερά γύρω του.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα VesselFinder, το δεξαμενόπλοιο, κατασκευής 2003, αναχώρησε από το ρωσικό λιμάνι Μουρμάνσκ, στον Αρκτικό Ωκεανό. Ως τελευταίο λιμάνι του σημειώνεται το Πορτ Σάιντ, στην Αίγυπτο, στις 30 Ιανουαρίου 2026, ενώ πολλές άλλες πληροφορίες είναι αποκλεισμένες. Προ ημερών, η θέση του σημειώθηκε λίγο έξω από τα χωρικά ύδατα της Μάλτας, προς την ανατολή.

Σύμφωνα με καταγγελία της Ρωσίας, το πλήγμα προήλθε στις 3 Μαρτίου, στα ανοικτά της Λιβύης, από ουκρανικά μη επανδρωμένα σκάφη, τα οποία πυροδοτήθηκαν από τις λιβυκές ακτές. Οι ουκρανικές αρχές δεν ανέλαβαν την ευθύνη, ενώ η λιβυκή Ακτοφυλακή ανέφερε ότι τα αίτια της φωτιάς δεν ήταν ξεκάθαρα. Στο πλοίο επέβαιναν τριάντα ναύτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν το πλοίο όταν πήρε φωτιά μετά το χτύπημα και διασώθηκαν από τη λιβυκή Ακτοφυλακή.

Η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Μαρία Ζαχάροβα, επεσήμανε σε ανακοίνωση του υπουργείου ότι σύμφωνα με το Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο η ευθύνη για τη διαχείριση της κατάστασης και την αποτροπή της περιβαλλοντικής καταστροφής εναπόκειται στις περιφερειακές χώρες, και ότι το αν θα υπάρξει εμπλοκή του ιδιοκτήτη του πλοίου ή της Ρωσίας λόγω της σημαίας του θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις.

Στις 18 Μαρτίου, η υπηρεσία πολιτικής προστασίας της Ιταλίας, η οποία παρακολουθεί την πορεία του δεξαμενόπλοιου, ανέφερε ότι πλέον εισήλθε στα χωρικά ύδατα της Λιβύης, γεγονός που καθιστά αυτήν τη χώρα υπεύθυνη για τη διαχείριση της κατάστασης.

Με πληροφορίες από CNN, BBC, Reuters

Ανοικτή επιστολή προς τους γονείς μελλοντικών και νυν μαθητών

Από

Ο πρόσφατος θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη από εγκεφαλικό επεισόδιο έφερε στο προσκήνιο μαθητικές συμπεριφορές οι οποίες, μιλώντας επιεικώς, δεν αρμόζουν σε μία σχολική τάξη.

Είναι γεγονός, όπως ξέρουμε πολύ καλά όσοι γονείς έχουμε ήδη παιδιά στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, ότι η συμπεριφορά πολλών μαθητών στερείται των στοιχείων εκείνων που θα έπρεπε να τη χαρακτηρίζουν, όπως φιλομάθεια, φιλοπονία, σεβασμό προς τους δασκάλους, και πειθαρχία. Αποτέλεσμα είναι τάξεις θορυβώδεις, με δυσάρεστη ατμόσφαιρα, στις οποίες το μάθημα δύσκολα γίνεται. Οι καθηγητές, όσο καλή πρόθεση και αν έχουν, δυσκολεύονται να αποδώσουν, το ίδιο και οι μαθητές που ενδιαφέρονται να μάθουν. Αυτό είναι κρίμα τόσο για τους μεν όσο και για τους δε, περισσότερο μάλιστα για τα παιδιά που προκαλούν τη φασαρία. Ίσως πει κανείς ότι δεν πρόκειται για καινούριο φαινόμενο, ωστόσο κατά γενική ομολογία τα πράγματα φαίνεται να έχουν χειροτερέψει πολύ σε σχέση με παλιότερα.

Σε ποιον γονέα αρέσει αυτή η προοπτική και η πλήρης απαξίωση των σχολικών χρόνων; Ως γονείς, είναι απαραίτητο να σκύψουμε με σοβαρότητα στην κατάσταση και να εξετάσουμε το ζήτημα από τη δική μας σκοπιά, για να ανακαλύψουμε πώς μπορούμε εμείς, ως γονείς, να συνεισφέρουμε ώστε να βελτιωθούν τα πράγματα. Γι’ αυτό η παρούσα επιστολή δεν αναφέρεται στο σχολικό σύστημα ούτε στα ζητήματα των εκπαιδευτικών, όσο σημαντικά κι αν είναι, αλλά επικεντρώνεται στη γονεϊκή συμβολή.

Ένα από τα πιο κρίσιμα προβλήματα που αναφέρουν οι εκπαιδευτικοί είναι η στάση ορισμένων γονέων όταν τα παιδιά τους τιμωρούνται στο σχολείο ή παίρνουν κακό βαθμό. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι γονείς δεν υποστηρίζουν τους εκπαιδευτικούς, αλλά αντιθέτως πηγαίνουν στο σχολείο και διαμαρτύρονται φτάνοντας και σε ακραία σημεία. Απειλές, υβριστικά λόγια, διασυρμός στο διαδίκτυο, ακόμη και απειλή με μαχαίρι έχουν αναφερθεί από εκπαιδευτικούς.

Αυτό σε συνδυασμό με τις διατάξεις του Υπουργείου και τη σημερινή νομοθεσία καθιστά πολύ δύσκολο για τους δασκάλους να επιβάλλουν την τάξη. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε να είναι όλοι οι καθηγητές χαρισματικοί και να εμπνέουν τα παιδιά. Στο σύνολο, σίγουρα θα υπάρχουν και αυτοί που δεν είναι. Ως γονείς οφείλουμε να τους υποστηρίζουμε και να τους βοηθήσουμε — σίγουρα όχι να τους αντιστρατευόμαστε. Από τον ακραίο αυταρχισμό φαίνεται να έχουμε περάσει στην ακραία υποχωρητικότητα και αδυναμία. Και τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της στάσης των γονέων είναι τα ίδια τα παιδιά. Η επιείκειά μας, η υποχωρητικότητα, η δημοκρατικότητά μας ακόμη, δημιουργούν άτομα που δεν γνωρίζουν τη θέση τους στην κοινωνία, και δεν ενδιαφέρονται να τη γνωρίσουν. Πού δεν μαθαίνουν να νοιάζονται για τους άλλους και να μπαίνουν στη θέση των άλλων. Τους διδάσκουμε για τα δικαιώματα των παιδιών, αλλά τι κάνουμε όσον αφορά τις υποχρεώσεις τους; Η ελευθερία και τα προνόμια που χαρίζονται αντί να κερδίζονται καταλήγουν σε ελευθεριότητα και ασυδοσία. Βλέπουμε μερικά από αυτά τα παιδιά στα λεωφορεία και το μετρό. Τι ζωή μπορούν να περιμένουν να ζήσουν, τι σχέσεις μπορούν να φτιάξουν, τι μέλλον μπορούν να έχουν όταν δεν έχουν μάθει την ευπρέπεια, την ευγένεια, τον (αυτο)σεβασμό, την αυτοσυγκράτηση;

Η αγάπη μας για αυτά μπορεί να τους προκαλέσει περισσότερο κακό παρά καλό, όταν δεν συνοδεύεται από σταθερότητα στις αρχές και αυστηρότητα όταν χρειάζεται. Θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα, αλλά ίσως μερικές φορές μπερδεύουμε την παροδική ευχαρίστηση με την ευτυχία και υποχωρούμε σε επιθυμίες τους που είναι βλαβερές για εκείνα. Ο ρόλος του γονέα έχει πολλές γλυκές, αλλά και πολλές άχαρες στιγμές. Για κανέναν δεν είναι εύκολο, αλλά όσοι γονείς κοπίασαν και θυσίασαν μεγαλώνοντας τα παιδιά τους, δοκιμάζουν την άφατη ευχαρίστηση να τα χαίρονται ως ολοκληρωμένους, επιτυχημένους, ευτυχισμένους ενήλικες, με κριτική σκέψη και ευαισθησίες, και να έχουν μια τρυφερή και φιλική σχέση μαζί τους. Είναι η ανταμοιβή μιας δύσκολης πορείας, η οποία δικαιώνει όλους τους κόπους τους.

Κάθε εποχή έχει τις απαιτήσεις της. Στη δική μας έχουμε να παλέψουμε με την πολύωρη απουσία μας από το σπίτι, με τις πολλές διασπαστικές δραστηριότητες που υπάρχουν για τα παιδιά, με την τεχνολογία που εισβάλλει στον εγκέφαλό τους και αλλοιώνει την αντίληψη και τη συμπεριφορά τους, ιδιαίτερα στις πιο μικρές ηλικίες. Όλοι οι γονείς θέλουμε το καλό των παιδιών μας, ωστόσο δεν είναι πάντα ξεκάθαρο ποιο είναι αυτό.

Ας μην φοβόμαστε την αυστηρότητα. Ας μην φοβόμαστε να στενοχωρήσουμε τα παιδιά μας. Έχουν ένα βαθύ αίσθημα δικαίου και γνωρίζουν πότε έφταιξαν και πρέπει να τιμωρηθούν. Κι αν μας κακιώνουν τώρα, θα μας ευγνωμονούν αργότερα — όταν θα έχουν μεγαλώσει και θα αναγνωρίζουν πώς καλλιεργήθηκαν οι αρετές τους.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.