Παρασκευή, 14 Ιούν, 2024

Εφαρμόζοντας τεχνικές επιβίωσης σε ένα απομονωμένο νησί της Νέας Ζηλανδίας

Είναι καλό να πιέζετε τον εαυτό σας να κάνει πράγματα που δεν έχει κάνει ποτέ πριν – όπως να μείνετε χωρίς φαγητό για μερικές ημέρες.

Ο λόγος; Κάνει καλό στον εγκέφαλό σας και βελτιώνει τις ικανότητές σας για επιβίωση, σύμφωνα με έναν Νεοζηλανδό ειδικό σε θέματα επιβίωσης.

Η πείνα σε κάνει πολύ πιο οξυδερκή, λέει ο Θρυλικός Κλέι (Clay Tall Stories), ο οποίος δεν πήγε ποτέ σχολείο αλλά μεγάλωσε στο Εθνικό Πάρκο Έιμπελ Τάσμαν (Abel Tasman National Park), όπου ο πατέρας του ήταν δασοφύλακας. «Έμαθα μόνος μου να πιάνω ψάρια, να φτιάχνω σχεδίες, να χτίζω μια καλύβα, χρησιμοποιώντας απλώς ό,τι υπήρχε γύρω μου τότε», δήλωσε ο 59χρονος Κλέι στην Epoch Times, αναφερόμενος στις δεξιότητες που απέκτησε και τελειοποίησε.

Η πείνα, σύμφωνα με τον Κλέι, προκαλεί μια συγκεκριμένη βιολογική αντίδραση στον άνθρωπο. «Ένα από τα πράγματα που συμβαίνει σε εμάς τους ανθρώπους όταν πεινάμε είναι ότι μπαίνουμε σε κατάσταση αυτοφαγίας», είπε. «Ο εγκέφαλός μας αναπτύσσει νέες νευρικές συνδέσεις όταν πεινάμε.»

Clay Tall Stories, 59, demonstrates a blowing technique for building fires in a survival situation. (Courtesy of Clay Tall Stories)
Ο Θρυλικός Κλέι, 59 ετών, επιδεικνύει μια τεχνική φυσήματος για το άναμμα φωτιάς σε συνθήκες επιβίωσης. (ευγενική παραχώρηση του Θρυλικού Κλέι)

 

Η νηστεία καθαρίζει τον εγκέφαλο και μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε διαφορετικά για να λύσουμε προβλήματα, οπότε όταν ο Κλέι δοκίμασε να επιβιώσει μόνος του σε ένα μικρό νησί για πέντε ημέρες τον περασμένο Αύγουστο – που είναι χειμώνας στο νότιο ημισφαίριο – το φαγητό δεν ήταν το πιο σημαντικό για αυτόν. Πήρε μαζί του μόνο τα ρούχα που χωρούσαν στην τσάντα του, μερικές συσκευές βιντεοσκόπησης, μια οδοντόβουρτσα και ένα ζευγάρι γυαλιά.

Ο Κλέι είναι ένας παθιασμένος δάσκαλος και δημιουργός περιεχομένου στο YouTube. Οι εξορμήσεις του δεν είναι απλώς προσωπικές προκλήσεις, αλλά μαθήματα στο σύστημα επιβίωσής του. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστείς αυτή τη σοφία, υποστηρίζει.

«Όλοι ταξιδεύουν», είπε ο Κλέι. «Οι άνθρωποι επιβιώνουν από αεροπορικά δυστυχήματα και μπορεί κάποιος να βρεθεί χωρίς να το περιμένει στη μέση του δάσους. Τι θα κάνει;»

Το φαγητό, λοιπόν, δεν είναι προτεραιότητα. Ποια πράγματα είναι πιο σημαντικά; Το νερό είναι το πρώτο, λέει ο Κλέι. Το δεύτερο είναι το καταφύγιο. Το τρίτο είναι η φωτιά. Η τροφή έρχεται τέταρτη.

«Μπορείς να ζήσεις μόνο τρεις ημέρες χωρίς νερό», είπε ο Κλέι, προσθέτοντας ότι θα μπορούσε να αντέξει τρεις έως τέσσερις εβδομάδες νηστικός, αν χρειαζόταν. Πεθαίνουμε επίσης σύντομα χωρίς επαρκή ύπνο ή ζεστασιά.

Η κάλυψη αυτών των στοιχειωδών αναγκών στο νησί είχε μεγάλο κόστος. Μέχρι το τέλος της διαμονής του έχασε 5,5 κιλά. Αλλά το εργαλείο που καθορίζει την επιτυχία της επιβίωσης είναι ένα: «Το σπουδαιότερο εργαλείο επιβίωσης είναι το μυαλό μας», είπε.

Αυτό το μικρό σημείο άμμου και θάμνων, το οποίο ο ίδιος αποκαλεί «Crazy Horse Island» (Νήσος του τρελού αλόγου), βρίσκεται σε ένα κανάλι κατά μήκος της ακτής του Κόλπου της Τασμανίας, στο βόρειο τμήμα του Νότιου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας, μόλις λίγα χιλιόμετρα δυτικά του Εθνικού Πάρκου Έιμπελ Τάσμαν.

Tasman Bay in South Island, New Zealand. (Bardocz Peter/Shutterstock)
Κόλπος της Τασμανίας στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας. (Bardocz Peter/Shutterstock)

 

Clay rides a boat through a channel along Tasman Bay and reaches "Crazy Horse Island." (Courtesy of Clay Tall Stories)
Ο Κλέι περνά με τη βάρκα μέσα από ένα κανάλι κατά μήκος του Κόλπου της Τασμανίας για να φτάσει στο «Νησί του τρελού αλόγου». (ευγενική παραχώρηση του Θρυλικού Κλέι)

 

Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, η θερμοκρασία πέφτει κάτω από το μηδέν τη νύχτα, ενώ την ημέρα κυμαίνεται γύρω στους 20 βαθμούς Κελσίου.

Κατά την άφιξή του στην ξηρά, την πρώτη ημέρα της πενθήμερης διαμονής του, αρχίζει την αναζήτηση πόσιμου νερού. Χρησιμοποιεί σπασμένες κοφτερές πέτρες για να σκαλίσει ένα μπολ από ένα κομμάτι ξύλο. Εκεί θα μπορεί να βάζει  νερό για να πίνει. Εντοπίζει βρύα σφάγγου που απορροφούν την υγρασία σαν σφουγγάρι και, χάρη στην εποχή των βροχών, θα παρέχουν άφθονο πόσιμο νερό. Το θαλασσινό νερό δεν πίνεται.

«Έστιψα τα βρύα για να πάρω το νερό», είπε. «Είναι αρκετά επικίνδυνο αυτό, ιδίως το καλοκαίρι.»

Γιατί είναι επικίνδυνο; Τα μικρόβια που επιπλέουν στα βρύα μπορεί να προξενήσουν ασθένεια, είπε ο Κλέι, αν και το χειμώνα είναι πολύ λιγότερα. Το καλοκαίρι βράζει το νερό του.

Περνά τις επόμενες έξι ώρες φτιάχνοντας ένα καταφύγιο από πεσμένα δέντρα για να προφυλαχθεί από τον καιρό. Με τον φλοιό τους καλύπτει τη στέγη, ενώ γεμίζει τα κενά μεταξύ των κορμών με βρύα, τα οποία απορροφούν το νερό κι έτσι δεν στάζει.

Με τις δύο πρώτες ανάγκες – το νερό και το καταφύγιο – τακτοποιημένες, ο Κλέι επικεντρώνεται στην τρίτη: τη φωτιά. Το άναμμα φωτιάς παρουσιάζει πολλαπλές προκλήσεις. Πρώτον, χρειάζονται ξερά ξύλα – αν σπάνε εύκολα, ξέρεις ότι είναι ξερά. Χρειάζονται επίσης διαβαθμισμένα μεγέθη καύσιμης ύλης – από το πιο λεπτό προσάναμμα και τα αγριόχορτα μέχρι τα μεγαλύτερα ξύλα, τα κούτσουρα και τα κουκουνάρια.

Για να ανάψει κανείς μια φωτιά χωρίς σύγχρονα εργαλεία χρειάζεται επιδεξιότητα – ευτυχώς, ο Κλέι, που κοντεύει τα 60, φοράει γυαλιά. Χρησιμοποιεί τους φακούς για να εστιάσει το φως του ήλιου στο πιο εύφλεκτο προσάναμμα: αποξηραμένο λιναρόχορτο, δηλαδή μεμονωμένες ίνες λίιναριού, λεπτές σαν κλωστές, που ξεφλουδίζονται μία προς μία και πλάθονται σε μικρές χνουδωτές μπάλες. Έφτιαξε αρκετές μπάλες για καλό και για κακό. «Αν θέλεις να πετύχεις κάτι, καλό είναι να υπάρχει περίσσευμα», συμβουλεύει.

A shelter made of fallen logs, dead tree bark, and moss. (Courtesy of Clay Tall Stories)
Ένα καταφύγιο φτιαγμένο από πεσμένους κορμούς, φλοιό νεκρών δέντρων και βρύα. (ευγενική παραχώρηση του Θρυλικού Κλέι)

 

Σύντομα η μπάλα του λιναριού αρχίζει να καίγεται και τοποθετείται μέσα σε ένα στρώμα από ξερά χόρτα και κλαδιά, το οποίο αρχίζει να καπνίζει. Να θυμάστε, λέει, ότι η χρήση πρωτόγονων μέσων είναι πάντα πιο δύσκολη απ’ ό,τι φαίνεται.

Ένα μεγάλο, σαπωνώδες κουκουνάρι πεύκου τοποθετείται πάνω στη φωτιά για να την παρατείνει, γιατί η ρητίνη του πεύκου καίγεται αργά. Μεταφέρει τον κώνο που σιγοκαίει στην κατασκήνωση μέσα σε ένα όστρακο αβαλονιού που είχε την τύχη να βρει και το οποίο θα του χρησιμεύσει με πολλούς τρόπους: για να βράζει νερό, να πίνει και να μαγειρεύει.

Η φωτιά θα είχε κάψει το χέρι του αν δεν είχε το χοντρό σουηδικό μάλλινο μπουφάν του, το οποίο είναι πυρίμαχο. Σαν ένας φορετός υπνόσακος, θα τυλίξει το σώμα του για να τον κρατήσει ζεστό τη νύχτα, καθώς θα ξεκουράζεται σε ένα στρώμα από βούρλα.

Ο Κλέι βρήκε ελάχιστα τρόφιμα την πρώτη ημέρα. Μόνο μερικά άγρια μανιτάρια που μαγείρεψε. «Πρέπει να διαλέγεις πολύ προσεκτικά τα μανιτάρια που βρίσκεις, γιατί μερικά μπορεί να σε σκοτώσουν», είπε, προσθέτοντας ότι το εργαλείο με το οποίο το σούβλιζες μπορεί να είναι εξίσου θανατηφόρο: «Και κάποιο ξύλο μπορεί να σε σκοτώσει».

Clay picks slippery jack mushrooms during his five-day solo survival challenge in August 2023. (Courtesy of Clay Tall Stories)
Ο Κλέι μαζεύει γλιστερά μανιτάρια κατά τη διάρκεια της πενθήμερης μοναχικής του διαμονής-πρόκλησης τον Αύγουστο του 2023. (ευγενική παραχώρηση του Θρυλικού Κλέι)

 

Η δεύτερη ημέρα ξεκινάει μετά από έναν ύπνο κάτω του μετρίου με κρύα πόδια. Η αναζήτηση φαγητού συνεχίζεται – τα μαγειρεμένα μανιτάρια είχαν υπέροχη γεύση, αλλά ο Κλέι ξέρει ότι υπάρχουν και θαλασσινά , που είναι πιο χορταστική τροφή. Γρήγορα, βρίσκει δέσμες σπασμένων μυδιών κολλημένων σε βράχους στα ρηχά και μερικά ολόκληρα, τα οποία ανοίγει και καταβροχθίζει επί τόπου.

Εδώ κολυμπούν τα πλατύψαρα, γνωστά ως καλκάνια. Είδε τρία χθες το βράδυ. Το κυνήγι αυτού του κυρίως νυκτόβιου ψαριού με καμάκι είναι η στρατηγική του απόψε, καθώς η πείνα έχει αρχίσει να τον πιάνει. Τα λίθινα εργαλεία του θα ακονίσουν ένα γερό διπλό καμάκι από σκληρό ξύλο.

Πώς μπορεί κανείς να εντοπίσει το νυκτόβιο καλκάνι μέσα στο μαύρο σκοτάδι; Μα, με έναν πυρσό! Ο Κλέι συλλέγει και αλέθει τον σκληρυμένο χυμό από τον φλοιό των μεγάλων πεύκων του νησιού. Χρησιμοποιώντας το όστρακό του ως δοχείο, μαγειρεύει ένα μείγμα από λιωμένο χυμό και κάρβουνο – ένα συνδετικό μέσο – για να φτιάξει μια κολλώδη, βραδύκαυστη πάστα.

Αυτή η καύσιμη ύλη απλώνεται σε οκτώ ή εννέα μεγάλα κουκουνάρια για να φτιάξει τις κεφαλές των πυρσών. Χρησιμοποιώντας τέσσερα ραβδιά δεμένα με λωρίδες λιναριού, ο Κλέι φτιάχνει ένα στήριγμα. Κάθε πυρσός «θα δώσει 8 έως 12 λεπτά φωτός”, είπε.

Clay feasts on flounder that he speared and cooked during his five-day survival challenge. (Courtesy of Clay Tall Stories)
Ο Κλέι τρώει το καλκάνι που σκότωσε και μαγείρεψε κατά τη διάρκεια της πενθήμερης πρόκλησης επιβίωσης. (ευγενική παραχώρηση του Θρυλικού Κλέι)

 

Όταν σκοτεινιάζει, ο Κλέι εφαρμόζει το σχέδιό του. Οι πυρσοί με τα κουκουνάρια λειτουργούν τέλεια, αλλά… Εκείνο το βράδυ, δεν έπιασε κανένα καλκάνι. Ούτε είναι ευχάριστο να περπατάει μέσα στα παγωμένα νερά του ωκεανού το χειμώνα. Παραδόξως, όμως, παρατηρεί, κάτι τέτοιο κάνει το υπόλοιπο σώμα να αισθάνεται ζεστό.

Παγωμένος και πεινασμένος, ο Κλέι ξαπλώνει να κοιμηθεί στο τέλος της δεύτερης ημέρας.

Μέχρι την 3η ημέρα, ο Κλέι έχει αποκτήσει έναν φίλο στην κατασκήνωσή του και, παρόλο που ξυπνάει πεινασμένος, αποφασίζει να μην τον φάει. «Έγινα φίλος με ένα άγριο πουλί -ένα γουέκα ή κότα των Μαορί – ένα είδος άγριου κοτόπουλου», είπε. «Περιφέρεται γύρω από την κατασκήνωσή μου». Τα γουέκα είναι προστατευόμενο είδος και ο Κλέι το σέβεται αυτό.

Ο Κλέι ονόμασε το πουλί Ουίλσον -από την ταινία «Castaway»- και το έκανε πρωταγωνιστή στο βίντεο που τράβηξε.

Σήμερα, πάλι πρέπει να κυνηγήσει. Έχοντας ήδη δαπανήσει πολλή σωματική ενέργεια για να φτιάξει πράγματα -όπως την καλύβα και τους πυρσούς- η πείνα αρχίζει να τον κάνει να σκέφτεται εντελώς καθαρά.

Αψηφώντας τα παγωμένα νερά, υπό το φως του πυρσού καταφέρνει να εντοπίσει και να ψαρέψει εν τέλει ένα αρκετά μεγάλο καλκάνι. Αμέσως χρησιμοποιεί τα δόντια του για να δαγκώσει το κεφάλι του, χαρίζοντας στο καμακωμένο ζώο τη λύτρωση.

Επιστρέφοντας στον καταυλισμό, αποφάσισε να περιμένει μέχρι το πρωί για να μαγειρέψει τα ψάρια και πήγε πάλι για ύπνο πεινασμένος, αλλά εξαιρετικά ικανοποιημένος από τη σημερινή του συγκομιδή.

Δεν ξέρει ότι η τέταρτη ημέρα θα είναι ακόμη πιο πλούσια.

On Day 4 of his survival challenge, Clay speared this eagle ray, which is pictured after he dragged it ashore. (Courtesy of Clay Tall Stories)
Την τέταρτη ημέρα της πρόκλησης για επιβίωση, ο Κλέι καμάκωσε αυτό το σαλάχι, το οποίο φωτογράφισε αφού το έσυρε στην ακτή. (ευγενική παραχώρηση του Θρυλικού Κλέι)

 

«Το επόμενο πρωί μαγείρεψα το καλκάνι και αυτό ήταν το πρώτο μου καλό γεύμα», αφηγείται ο Κλέι. Για να το φτιάξει, το κάπνισε, τοποθετώντας τις φέτες του ψαριού πάνω σε αναμμένα κάρβουνα και τοποθετώντας από πάνω δύο πέτρες για να μην φεύγει ο καπνός. Ο Γουίλσον τσιμπολογάει κάτι εκεί κοντά.

Ο Κλέι στρέφει τώρα την ενέργειά του και πάλι στο κυνήγι, έχοντας εντοπίσει ένα τεράστιο σαλάχι κατά μήκος της ακτής, εκτιμώντας το βάρος του περίπου στα 35 με 40 κιλά.

Είδε ένα την πρώτη μέρα, επίσης, είπε, έτσι φρόντισε να φτιάξει το καμάκι του αρκετά μεγάλο. Τέτοια προνοητικότητα έρχεται μόνο με την εμπειρία.

Το καμάκι του Κλέι ήταν κατάλληλο, αν και τα σαλάχια έχουν επικίνδυνα αγκάθια που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρό τραυματισμό ή ακόμα και θάνατο. Μια τέτοια ακίδα τρύπησε κάποτε θανάσιμα την καρδιά του θρυλικού κυνηγού κροκοδείλων Στηβ Ίργουιν, επεσήμανε ο Κλέι, προσθέτοντας ότι η φροντίδα μιας πληγής έξω στη φύση είναι πολύ δύσκολη.

Με το φως της ημέρας, ο Κλέι εντοπίζει το σαλάχι να κολυμπάει, αρπάζει το καμάκι και την GoPro του και κατευθύνεται προς το νερό. Αφού το τρυπήσει επιτυχώς και το έσυρε στην ακτή, η πενθήμερη στοίχημα του Κλέι μοιάζει σχεδόν κερδισμένο.

«Θα μπορούσα να ζήσω χωρίς τροφή για άλλες δύο εβδομάδες εκεί, χωρίς να χρειαστεί να κάνω καμία δουλειά”, λέει ο Κλέι, προσθέτοντας ότι το καπνιστό σαλάχι έχει «γεύση καβουριού – πραγματικά ωραία».

Clay cooks the eagle ray he speared on Day 4 of his survival challenge, saying that it tastes like crab meat. (Courtesy of Clay Tall Stories)
Ο Κλέι μαγειρεύει το σαλάχι που έπιασε την τέταρτη ημέρα του στο νησί, λέγοντας ότι έχει γεύση καβουριού. (ευγενική παραχώρηση του Θρυλικού Κλέι)

 

Το γεύμα είναι τόσο πλούσιο που αναγκάζεται να καλέσει το πλοίο που περιμένει, για να παραδώσει το υπόλοιπο κρέας στο χωριό του, που βρίσκεται μόλις 10 μίλια μακριά.

«Αν πρόκειται να σκοτώσουμε ένα ζώο για να επιβιώσουμε, τότε μην το σπαταλάμε», μας είπε. «Τιμήστε το μοιράζοντάς το στους ανθρώπους». Ποτέ μη σπαταλάτε φαγητό – αυτή είναι η φιλοσοφία του Κλέι. Είναι πολύτιμο.

Βγάζει το δέρμα από το σαλάχι, ώστε τίποτα να μην πάει χαμένο, και το τεντώνει πάνω από ένα στρογγυλό πλαίσιο που έφτιαξε με ραβδιά ώστε να μοιάζει με τύμπανο. Τοποθετεί από πάνω μια πέτρα, προκαλώντας μια κοιλότητα που, όταν στεγνώσει, θα σχηματίσει μια λεκάνη με την οποία θα μπορεί να συλλέγει το νερό της βροχής.

Μέχρι την πέμπτη ημέρα, ο Κλέι έχει ήδη αποκτήσει τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωση. Έχοντας τώρα ελεύθερο χρόνο στρέφει την ενέργειά του σε μια άλλη ανάγκη. «Πρέπει να φροντίζουμε και για την ψυχαγωγία μας», λέει.

Όταν ήταν παιδί, εκτός από τις πετονιές, τα αγκίστρια και τα καλάθια που έμαθε μόνος του να κατασκευάζει, έμαθε να φτιάχνει και χαρταετούς από θάμνους.

Επιπλέον, πάντα έχει μαζί του μια φυσαρμόνικα, με την οποία μας παίζει μια μελωδία που έγραψε κάποτε. Ο Κλέι παλιότερα ήταν μουσικός στην Ευρώπη για πολλά χρόνια. Η μουσική, λέει, είναι καλή για την ψυχή και για την καρδιά.

Το μήνυμά του είναι απλό. Πιέστε τον εαυτό σας να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις και θα ανταμειφθείτε. «Μετά τον πόνο, έρχεται πάντα η ευχαρίστηση», υποστηρίζει. «Πρέπει να θέτουμε στον εαυτό μας ολοένα καινούριες προκλήσεις, να του ζητάμε να κάνει πράγματα που δεν έχει ξανακάνει.»

Θα ανακαλύψετε ότι είστε πολύ πιο δυνατοί, γενναίοι και εφευρετικοί από ό,τι νομίζετε, προσθέτει.

Του Michael Wing

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

Φωτογραφία: Ο κόσμος σε όλο του το μεγαλείο

Με τις συγκινητικές, μαγευτικές και εντυπωσιακές φωτογραφίες τους, οι νικητές του BigPicture 2023 παρουσιάζουν πολλές διαφορετικές πτυχές της άγριας ζωής της Γης, που μπορεί να περιλαμβάνουν ή όχι την ανθρώπινη παρουσία, αναδεικνύοντας την ομορφιά και τον πλούτο του πλανήτη μας.

Ξεχωρίζοντας ανάμεσα σε περισσότερες από 7.300 συμμετοχές από περισσότερες από 58 χώρες από όλο τον κόσμο, οι βραβευμένες εικόνες του διαγωνισμού περιλαμβάνουν σκηνές όπως ένα μοναχικό κογιότ που απαθανατίστηκε την ώρα που διασχίζει μια γέφυρα μια ήσυχη νύχτα στο Σικάγο, μια μαύρη αρκούδα που ακουμπάει στα κάγκελα της βεράντας ενός ζευγαριού, μόλις ένα μέτρο μακριά από τον φωτογράφο, και μια απλά εξαίσια λήψη ενός πουλιού που ξαφνιάστηκε από ένα μικρό ψάρι, το οποίο είχε βάλει στο μάτι και το οποίο κυνήγησε έξω από το νερό ένα μεγαλύτερο ψάρι.

Το «Πιάσε με αν μπορείς» του Xiaoping Lin ήταν ο νικητής στην κατηγορία Winged Life (Φτερωτή Ζωή). (ευγενική παραχώρηση του BigPicture Natural World Photography Competition και της bioGraphic)

 

Ο διαγωνισμός, τον οποίο διοργανώνει η Ακαδημία Επιστημών της Καλιφόρνια, διεξάγεται για 10η χρονιά.

«Το BigPicture καθιερώθηκε με την πεποίθηση ότι η φωτογραφία είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα και ισχυρά μέσα που μπορούν να συνδέσουν τους ανθρώπους με τον φυσικό κόσμο», ανέφερε σε δήλωσή της η Ρόντα Ρούμπινσταϊν, καλλιτεχνική διευθύντρια της Ακαδημίας και συνιδρύτρια του BigPicture.

Κατά την τελευταία δεκαετία, είπε η κα Ρούμπινσταϊν, έχει αποδειχθεί επανειλημμένα ότι άνθρωποι από όλο τον κόσμο αντλούν «έμπνευση, ελπίδα, ομορφιά και δύναμη» από τις εικόνες που μοιράζονται.

Το «Λεπίδες και αγκάθια» της Kate Vylet ήταν ο νικητής στην κατηγορία Aquatic Life (Θαλάσσια Ζωή). (ευγενική παραχώρηση του Διαγωνισμού Φωτογραφίας Φυσικού Κόσμου BigPicture και της bioGraphic).

 

Μια από τις πιο συγκινητικές εικόνες του διαγωνισμού ήταν το πορτρέτο που τράβηξε ο Ντάγκλας Γκάιμσι, φωτορεπόρτερ για τη διατήρηση της άγριας ζωής, που δείχνει ένα ορφανό μωρό γουόμπατ (φασκωλόμυ) στην αγκαλιά μιας νεαρής φοιτήτριας της κτηνιατρικής. Το κοντινό αυτό πλάνο, με τίτλο «Nose-to-Nose» (Μύτη με μύτη) τραβήχτηκε σε ένα καταφύγιο νυχτερίδων στη Βικτώρια της Αυστραλίας και απεικονίζει την τρυφερή στιγμή που η φοιτήτρια ακουμπά τη μύτη της πάνω σε εκείνη ενός γυμνού ακόμα μωρού φασκωλόμυ, του οποίου η μητέρα είχε σκοτωθεί από αυτοκίνητο.

Ο κος Γκάιμσι, ο οποίος παρακολουθούσε τη φοιτήτρια να ταΐζει με μπιμπερό τον 4 μηνών Τζόι,  είπε ότι το ζωάκι απολάμβανε ιδιαιτέρως αυτή την πολύτιμη στιγμή της επαφής που είχε με τη φοιτήτρια.

Το «Μύτη με μύτη» του Douglas Gimesy κέρδισε στην κατηγορία Άνθρωπος/Φύση. (ευγενική παραχώρηση του Διαγωνισμού Φωτογραφίας Φυσικού Κόσμου BigPicture και της bioGraphic)

 

Ένα άλλο συγκινητικό πορτρέτο στην κατηγορία Άνθρωπος/Φύση ήταν και η συμμετοχή του Πορτογάλου Μάρκους Βέστμπεργκ, ο οποίος ταξίδεψε σε ένα καταφύγιο πρωτευόντων θηλαστικών στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, όπου γυναίκες φροντίζουν ορφανούς χιμπατζήδες με απίστευτη τρυφερότητα.

Πολλές από αυτές τις γυναίκες, οι οποίες ταΐζουν, αγκαλιάζουν και βοηθούν στην αποκατάσταση των χιμπατζήδων, ήταν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και η εργασία με τα ορφανά ζώα τούς προσφέρει τόσο απασχόληση όσο και παρηγοριά. Σε αυτόν τον ασφαλή, θεραπευτικό χώρο, παρατήρησε ο κος Βέστμπεργκ, οι νεαροί χιμπατζήδες συμπεριφέρονται όπως τα ανθρώπινα παιδιά: γίνονται παιχνιδιάρηδες, σκανταλιάρηδες και ευάλωτοι.

Το «All My Children» (Όλα μου τα παιδιά) του Marcus Westberg ήταν φιναλίστ στην κατηγορία Άνθρωπος/Φύση. (ευγενική παραχώρηση του Διαγωνισμού Φωτογραφίας του Φυσικού Κόσμου BigPicture και bioGraphic)

 

Μια θεαματική συμμετοχή με τίτλο «Life on the Edge» (Ζωή στα όρια) ήταν αυτή του Αμίτ Εσέλ, που απεικονίζει δύο αγριοκάτσικα Νουβίας την ώρα που παλεύουν στην άκρη ενός απότομου γκρεμού στην έρημο Ζιν του Ισραήλ.

Το «Life on the Edge» του Amit Eshel ήταν φιναλίστ στην κατηγορία Terrestrial Wildlife (Χερσαία άγρια ζωή). (ευγενική παραχώρηση του BigPicture Natural World Photography Competition και της bioGraphic)

 

Νικήτρια στην κατηγορία Χερσαία Άγρια Ζωή αναδείχθηκε η Ντονγκλίν Τζόου με τη φωτογραφία «Spotted» («Με βούλες», αλλά και «Εντοπισμένος»), την οποία τράβηξε ψηλά στο οροπέδιο του Θιβέτ και στην οποία έχει συλλάβει μια λεοπάρδαλη του χιονιού την ώρα που ετοιμάζεται να ορμήσει σε μια γάτα του Πάλλας (ή μανούλ).

Η κα Τζόου είχε περάσει μέρες παρακολουθώντας τη μητέρα γάτα να ταΐζει τα 2 μηνών γατάκια της και έβαλε τα κλάματα στο θέαμα της λεοπάρδαλης του χιονιού που της πήρε τη ζωή. Δείχνοντας συμπόνια, η φωτογράφος, ο οδηγός της και οι δασοφύλακες πέρασαν τις επόμενες τρεις εβδομάδες φυλάσσοντας και ταΐζοντας τα τρία ορφανά γατάκια μέχρι να είναι έτοιμα να ζήσουν μόνα τους.

Το «Spotted» της Donglin Zhou κέρδισε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία Terrestrial Wildlife. (ευγενική παραχώρηση του BigPicture Natural World Photography Competition και της bioGraphic)

 

Πολλές από τις βραβευμένες εικόνες του διαγωνισμού αφηγούνται μια ιστορία, τόσο για το ταξίδι του φωτογράφου που τις αποτύπωσε όσο και για την ίδια τη φύση. Ενώ ορισμένες μοιράζονται τον αγώνα για επιβίωση σε σκληρά περιβάλλοντα με θηρευτές, άλλες αφηγούνται την ιστορία ενός οικοσυστήματος που απειλείται.

Στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής και διάσημη φωτογράφος άγριας ζωής Σούζι Έστερχας (Suzi Eszterhas), η διεθνής photo editor Σόφι Στάφορντ (Sophie Stafford) και οι βραβευμένοι φωτογράφοι και κινηματογραφιστές της φύσης και της προστασίας του περιβάλλοντος Diana Caballero Alvarado, Gunjan Menon, Susan Middleton, Cristina Mittermeier και Ami Vitale.

Το Μεγάλο Βραβείο απονεμήθηκε στον Κόρεϋ Άρνολντ (Corey Arnold), επαγγελματία ψαρά και φωτογράφο από την Ουάσιγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών, για την εκπληκτική σειρά φωτογραφιών του με τίτλο «Cities Gone Wild». Η σειρά απεικονίζει τους τρόπους με τους οποίους τρία είδη άγριων ζώων (κογιότ, ρακούν και μαύρες αρκούδες) μαθαίνουν εξαιτίας της αυξανόμενης αστικοποίησης όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά και να ευημερούν δίπλα στον άνθρωπο.

Το «Coyote Crossing» του Corey Arnold κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο. (ευγενική παραχώρηση του Διαγωνισμού Φωτογραφίας Φυσικού Κόσμου BigPicture και της bioGraphic)

 

Τα βραβεία του φετινού διαγωνισμού περιελάμβαναν χρηματικά έπαθλα ύψους 11.000 δολλαρίων, ενώ και οι 49 εικόνες που αναδείχθηκαν θα παρουσιαστούν στην ετήσια έκθεση φωτογραφίας BigPicture, η οποία αναμένεται να εγκαινιαστεί στις 6 Οκτωβρίου στην Ακαδημία Επιστημών της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο.

Το «Regeneration» (Αναγέννηση) του Miquel Angel Artús Illana ήταν ο νικητής στην κατηγορία Τοπίο, Υδατογραφίες και Χλωρίδα. (ευγενική παραχώρηση του Διαγωνισμού Φωτογραφίας Φυσικού Κόσμου BigPicture και της bioGraphic)

 

Το «Μαγικό μανιτάρι» του J. Fritz Rumpf ήταν ο νικητής στην κατηγορία Τέχνη της Φύσης. (ευγενική παραχώρηση του Διαγωνισμού Φωτογραφίας Φυσικού Κόσμου BigPicture και της bioGraphic)

 

Της Anna Mason

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

UNESCO: Να προστατέψουμε τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με κάθε τρόπο

Οι τοποθεσίες που έχουν ενταχθεί στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς αποτελούν το «τελευταίο ανάχωμα» για την προστασία των απειλούμενων ειδών στον κόσμο, σύμφωνα με την Unesco, η οποία απηύθυνε έκκληση στις 195 χώρες μέλη της για την προστασία τους.

Οι 1.157 φυσικές τοποθεσίες και πολιτιστικά μνημεία που έχουν ενταχθεί στον κατάλογο αυτόν της Unesco αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 1% της επιφάνειας της Γης, αλλά εκεί ζει πάνω από το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πλούτου σε χαρτογραφημένα είδη, επισημαίνεται σε μελέτη της υπηρεσίας αυτής του ΟΗΕ που φέρει τον τίτλο: «Παγκόσμια Κληρονομιά, μια μοναδική συμβολή στην διατήρηση της βιοποικιλότητας».

«Οι τοποθεσίες της Παγκόσμιας Κληρονομιάς αποτελούν την τελευταία γραμμή άμυνας των ειδών διότι εκεί βρίσκονται τα περισσότερο απειλούμενα είδη στον κόσμο, όπως η Βακίτα –η πυγμαία φώκαινα– που είναι το μικρότερο κήτος στον κόσμο, από το οποίο έχουν απομείνει μόνον περίπου δέκα, ή ο Ρινόκερος της Ιάβας, από τον οποίο έχουν απομείνει μόλις και μετά βίας περίπου εξήντα», σημείωσε ο Λαζάρ Ελούντου-Ασόμο, ο διευθυντής Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco.

«Αν οι Βακίτας εξαφανιστούν, θα εξαφανιστεί και ένα μεγάλο μέρος της κατανόησης της ιστορίας της βιοποικιλότητας του πλανήτη μας. Το ίδιο ισχύει και για τα τελευταία πάντα ή τους τελευταίους ρινόκερους. Όλα αυτά τα είδη βρίσκονται σε τοποθεσίες της Παγκόσμιας Κληρονομιάς και, αν αυτό το τελευταίο ανάχωμα για την προστασία αυτών των ειδών πέσει, θα υπάρξει τεράστιος κίνδυνος για την ανθρωπότητα», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τον Τάλες Καρβάλο Ρεσέντε, αρμόδιο για τα προγράμματα της επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ο οποίος συνέβαλε στην μελέτη, οι 1.157 φυσικές τοποθεσίες και πολιτιστικά μνημεία της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco φιλοξενούν πάνω από 75.000 είδη φυτών και πάνω από 30.000 είδη θηλαστικών, πουλιών, ψαριών, ερπετών και αμφιβίων από τα πάνω από 600.000 είδη που έχουν καταγραφεί στον κόσμο.

Αυτές «προστατεύουν πάνω από 20.000 απειλούμενα είδη σε παγκόσμια κλίμακα, εκ των οποίων ορισμένες (προστατεύουν) τα τελευταία μέλη πολλών ειδών. Ωστόσο η κατάσταση της διατήρησης του ενός τρίτου των φυσικών τοποθεσιών απειλείται κυρίως λόγω της απορρύθμισης του κλίματος και επομένως επείγει να γίνουν ενέργειες προσαρμογής και πρόληψης, επενδύοντας περισσότερο σε αυτές τις τοποθεσίες», σημείωσε.

Σύμφωνα με τον Ελούντου-Ασόμο, «η βιοποικιλότητα είναι ουσιαστικής σημασίας για την ισορροπία της ανθρωπότητάς μας και ευτυχώς που έχουμε αυτά τα μνημεία της (παγκόσμιας) κληρονομιάς για να προστατεύουμε ακόμη αυτά τα είδη, καθώς με όλες τις ανθρώπινες πιέσεις, τα σχέδια υποδομής, δεν θα είχε απομείνει πια τίποτα. Η συνειδητοποίηση αυτών των κινδύνων θα πρέπει να οδηγήσει σε ένα άλμα, διότι αυτό που κινδυνεύει είναι ο πλανήτης μας».

Μια σταθερή φιλία σε έναν ρευστό κόσμο: ένας δύτης και ένα ψάρι συναντιούνται κάθε καλοκαίρι στο ίδιο σημείο

Ο Ρεξ Κολάμπρα, από τον Σεπτέμβριο του 2021, έχει έναν ασυνήθιστο φίλο: ένα λαβράκι του γλυκού νερού, το οποίο συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας κατάδυσης, που είχε ξεκινήσει όπως όλες οι άλλες.

Έμελλε όμως να εξελιχθεί με τον πιο πρωτότυπο τρόπο, μιας και το μικρό ψάρι τον ξεχώρισε και δεν έδειξε φόβο απέναντι του. Η γνωριμία τους κατέληξε σε φιλία και ο Ρεξ του έδωσε το όνομα Έλβις.

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

Οι δυο τους συναντιούνται πλέον κάθε χρόνο, όταν ο 40χρονος Ρεξ, που εργάζεται σε τυπογραφείο και κατασκευάζει περιφράξεις για ζώα, ταξιδεύει στη λίμνη όπου ζει ο Έλβις για τις καταδύσεις του.

Ο Ρεξ έχει διδάξει στον Έλβις ένα κάλεσμα, στο οποίο εκείνος ανταποκρίνεται:

«Όταν κάνω έναν ήχο γρυλίσματος με το λαιμό μου, εκείνος έρχεται να με βρει.»

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

Λέει επίσης ότι ο φίλος του τώρα ζηλεύει αν άλλα ψάρια τον πλησιάσουν πολύ: «Ο Έλβις κυριολεκτικά παλεύει με άλλα ψάρια αν με πλησιάσουν πολύ, για να τα κρατήσει μακριά μου.»

Ερωτώμενος για την αρχή της φιλίας τους, ο Ρεξ θυμάται ότι “ξεκίνησε σαν οποιαδήποτε άλλη κατάδυση. Έλεγξα ένα νέο σημείο και όλα αυτά τα ψάρια ήρθαν προς το μέρος μου.

»Παρατήρησα ότι ένα ήταν πιο κοντά από τα υπόλοιπα. Δεν φοβήθηκε ούτε όταν βγήκα έξω. Έμεινε κοντά στην επιφάνεια στα ρηχά.»

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

Όταν επέστρεψε στο ίδιο σημείο δύο εβδομάδες αργότερα, το ψάρι τον αναγνώρισε και τον πλησίασε.

«Δύο εβδομάδες αργότερα, ξαναπήγα και τον τάισα με καραβίδες», είπε ο Ρεξ, ο οποίος κατάγεται από το βόρειο Ουισκόνσιν.

«Είναι παθιασμένος μαζί μου. Με ακολουθεί παντού και με κοιτάζει στα μάτια».

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

Ο ίδιος αναγνωρίζει τον Έλβις από μια ουλή που έχει το ψάρι στο κεφάλι του, πιθανότατα επειδή είχε πιαστεί παλιότερα από κάποιον ψαρά.

Από τότε που γνωρίστηκαν, πέρασαν και μερικές τρομακτικές στιγμές.

Πέρυσι, ο Ρεξ άργησε να βρει τον Έλβις και φοβήθηκε ότι το ψάρι είχε πεθάνει.

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

(Στιγμιότυπο/Newsflare)

 

«Φυσικά και θα στεναχωριόμουν αν πιανόταν. Είναι φίλος μου», δήλωσε ο δύτης, ο οποίος αρνείται να αποκαλύψει σε ποια λίμνη ζει ο Έλβις, για να τον προστατεύσει από τους ψαράδες.

«Δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα για να τον προστατεύσω. Είναι ένας κίνδυνος που διατρέχει κάθε χρόνο.

»Δεν μου αρέσει το ψάρεμα που γίνεται μόνο για διασκέδαση. Νομίζω ότι είναι ανήθικο. Αν πρόκειται να πιάσεις ένα ψάρι, θα πρέπει να το φας και όχι απλώς να του βάλεις ένα αγκίστρι.»

 

Παρακολουθήστε το βίντεο του Ρεξ παρέα με τον Έλβις εδώ.

Πηγή: Newsflare

Επιμέλεια: Αλία Ζάε

 

Η έντονη δραστηριότητα του ηφαιστείου Ουμπίνας θέτει το Περού σε συναγερμό

Κατάσταση έκτακτης ανάγκης για 60 ημέρες κήρυξε η περουβιανή κυβέρνηση χθες Τετάρτη σε κοινότητες στο νότιο τμήμα της χώρας, καθώς στο πλέον ενεργό ηφαίστειο της χώρας, το Ουμπίνας, συνεχίζεται η έκλυση αερίων και τέφρας.

Η ηφαιστειακή τέφρα που εκτοξεύεται από τον κρατήρα του ηφαιστείου στην περιοχή Μοκέγουα, κάπου 1.200 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα Λίμα, έχει φθάσει σε υψόμετρο 5.500 μέτρων κι έχει φθάσει σε κοινότητες πάνω από 10 χιλιόμετρα μακριά, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Γεωφυσικής του Περού.

Στην περιοχή που πλήττεται ζουν περίπου 2.000 άνθρωποι.

Οι τοπικές αρχές δεν έχουν δώσει εντολή να απομακρυνθούν κατεπειγόντως κάτοικοι ακόμη, όμως το Εθνικό Ινστιτούτο Πολιτικής Προστασίας (INDECI) κάνει ετοιμασίες, ιδίως σε καταφύγιο που κατασκευάστηκε το 2019, όταν η ηφαιστειακή δραστηριότητα είχε ωθήσει τις αρχές να εκκενώσουν κοινότητες εκατοντάδων πολιτών.

Το μέτρο που κηρύχθηκε χθες επιτρέπει στην κυβέρνηση να λάβει «εξαιρετικά μέτρα» και να προχωρήσει σε «ενέργειες» για να μειωθεί ο κίνδυνος από την ηφαιστειακή δραστηριότητα. Εγκρίθηκε από το υπουργικό συμβούλιο που συνεδρίασε χθες υπό την πρόεδρο Ντίνα Μπολουάρτε, διευκρίνισε η κυβέρνηση μέσω Twitter.

Στο νότιο Περού, όπου βρίσκονται σημαντικά μεταλλεία, εντοπίζονται πάνω από δέκα ενεργά ηφαίστεια. Η χώρα της Λατινικής Αμερικής βρίσκεται, εξάλλου, πάνω στον λεγόμενο «δακτύλιο της φωτιάς» του Ειρηνικού Ωκεανού, όπου καταγράφεται έντονη σεισμική και ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Ομοσπονδιακοί παρατηρητές θα ερευνήσουν τις υπεράκτιες ανεμογεννήτριες εν μέσω της αύξησης των θανάτων θαλάσσιων άγριων ζώων

Ένας ανεξάρτητος οργανισμός παρακολούθησης του Κογκρέσου συμφώνησε στο αίτημα ενός βουλευτή για τη διεξαγωγή έρευνας σχετικά με τις επιπτώσεις της ανάπτυξης υπεράκτιων αιολικών εγκαταστάσεων στο Νιου Τζέρσεϊ, εν μέσω της αύξησης των θανάτων θαλάσσιων άγριων ζώων.

Ο βουλευτής Κρις Σμιθ (Chris Smith) εξέδωσε δήλωση στις 15 Ιουνίου ότι το Γραφείο Κυβερνητικής Λογοδοσίας (Government Accountability Office-GAO) -ένας μη κομματικός οργανισμός που διεξάγει έρευνες για λογαριασμό του Κογκρέσου- θα εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο η κατασκευή παράκτιων ανεμογεννητριών επηρεάζει το περιβάλλον και την αλιευτική βιομηχανία, καθώς και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.

«Αυτή η επιθετική, ανεξάρτητη έρευνα σχετικά με τις ωκεάνιες επιπτώσεις των 3.400 υπεράκτιων ανεμογεννητριών που έχουν προγραμματιστεί για την ακτή του Τζέρσεϊ θα συμβάλει στην αντιμετώπιση των εκτεταμένων ερωτημάτων και ανησυχιών που η κυβέρνηση Μπάιντεν και ο κυβερνήτης Μέρφι συνεχίζουν να απορρίπτουν καθώς προχωρούν ολοταχώς σε αυτή την άνευ προηγουμένου υπεράκτια αιολική εκβιομηχάνιση της ακτής μας», δήλωσε ο Σμιθ. «Είναι απολύτως κρίσιμο οι κάτοικοι του Νιου Τζέρσεϊ να κατανοήσουν όλες τις επιπτώσεις αυτών των υπεράκτιων αιολικών έργων […] πριν να είναι πολύ αργά».

Ο Σμιθ και τρεις συνάδελφοί του – οι βουλευτές Τζεφ Βαν Ντριου (Jeff Van Drew, R-N.J.), Άντι Χάρις (Andy Harris, R-Md.) και Μπρους Γουέστερμαν (Bruce Westerman, R-Ark.) – απέστειλαν τον Μάιο επιστολή στον Γενικό Ελεγκτή Τζιν Ντοντάρο (Gene Dodaro) με την οποία ζητούσαν από το Γραφείο Κυβερνητικής Λογοδοσίας να διεξάγει μελέτη για την ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας στην περιοχή σχεδιασμού του Βόρειου Ατλαντικού (pdf).

«Η περιοχή σχεδιασμού του Βόρειου Ατλαντικού, η οποία περιλαμβάνει τα ύδατα στα ανοικτά των ανατολικών ακτών των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει δει σημαντική δραστηριότητα που σχετίζεται με την ανάπτυξη υπεράκτιας αιολικής ενέργειας τα τελευταία χρόνια και αρκετά υπεράκτια αιολικά έργα βρίσκονται επί του παρόντος σε εξέλιξη στην περιοχή αυτή», αναφέρεται στην επιστολή.

Ο Σμιθ εισήγαγε επίσης τροπολογία στη νομοθεσία με τίτλο «Lower Energy Costs Act» (Νόμος για τη μείωση του ενεργειακού κόστους), η οποία ζητούσε τη διενέργεια μελέτης για τη διερεύνηση των αυξανόμενων ανησυχιών, μεταξύ των οποίων είναι και οι νεκρές φάλαινες που ξεβράζονται στην ακτή.

«Όπως τα καναρίνια στα ανθρακωρυχεία, η πρόσφατη έξαρση των τραγικών θανάτων φαλαινών και δελφινιών και η βάσιμη υποψία ότι οι γεωφυσικές έρευνες, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης σόναρ, μπορεί να είναι μια από τις αιτίες που συμβάλλουν, έφεραν νέο φως και αυξημένο έλεγχο στην ταχεία προώθηση περίπου 3.400 υπεράκτιων ανεμογεννητριών που καλύπτουν 2,4 εκατομμύρια στρέμματα μέχρι το 2030 – περισσότερες μετά από αυτό μέχρι το 2040 – όλες ενσωματωμένες στον πυθμένα του ωκεανού από μηχανές τοποθέτησης πασσάλων στην περιοχή σχεδιασμού του Βόρειου Ατλαντικού που περιλαμβάνει τις ακτές του Νιου Τζέρσεϊ», δήλωσε ο Σμιθ από το βήμα της Βουλής των Αντιπροσώπων τον Μάρτιο.

Μέλη της Marine Alliance του Βορειοδυτικού Ατλαντικού πραγματοποιούν νεκροψία στο κουφάρι μιας φάλαινας στην παραλία Λίντο στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, στις 31 Ιανουαρίου 2023. (Kena Betancur/AFP μέσω Getty Images)

 

Απουσία περιβαλλοντικών οργανώσεων υπεράσπισης

Σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (National Oceanic and Atmospheric Administration-NOAA), από τον Δεκέμβριο, 39 φάλαινες και 37 δελφίνια έχουν ξεβραστεί σε παραλίες κατά μήκος της Ανατολικής Ακτής.

Αν και οι Ρεπουμπλικάνοι νομοθέτες έχουν ζητήσει αναστολή της κατασκευής αιολικών πάρκων, ο πολιτειακός γερουσιαστής του Νιου Τζέρσεϊ, Μάικλ Τέστα (Sen. Michael Testa), δήλωσε στο Fox News ότι οργανώσεις όπως η Sierra Club και η Greenpeace αγωνίζονται κατά της αναστολής για την κατασκευή αιολικών πάρκων.

«Πάντα πίστευα ότι αυτές οι ομάδες υπήρχαν για να προστατεύουν τις φάλαινες και να δημιουργούν αυτοκόλλητα στον προφυλακτήρα που έλεγαν «Σώστε τις φάλαινες» και νομίζω ότι εδώ είναι εντελώς ανειλικρινείς», δήλωσε ο Τέστα. «Ξέρουμε ότι αν επρόκειτο για μια έρευνα για υπεράκτια γεώτρηση πετρελαίου, αν ένα κουφάρι φάλαινας ξεβράζονταν σε μια από τις ακτές του Νιου Τζέρσεϊ, θα το περικύκλωναν, κρατώντας τα χέρια τους με δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό τους τραγουδώντας «Κουμπαγιά»».

Σύμφωνα με τον Τέστα, οι οργανώσεις αυτές υποστηρίζουν ότι η κλιματική αλλαγή και όχι η αιολική βιομηχανία προκαλεί τον αριθμό ρεκόρ θανάτων φαλαινών και δελφινιών.

«Αν ποτέ αμφισβητήσεις την ατζέντα τους για την πράσινη ενέργεια, σε χαρακτηρίζουν αρνητή της επιστήμης, αρνητή της κλιματικής αλλαγής, και αυτό δείχνει πόσο απεχθείς μπορούν πραγματικά να γίνουν», δήλωσε ο Τέστα.

Το 2021, το Υπουργείο Εσωτερικών των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν άνοιξε την αμερικανική ακτογραμμή στην υπεράκτια αιολική βιομηχανία για να αρχίσει να κατασκευάζει.

Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Ντεμπ Χάαλλαντ (Deb Haalland), ο στόχος είναι να αναπτυχθούν 30 γιγαβάτ υπεράκτιας αιολικής ενέργειας έως το 2030.

«Το Υπουργείο Εσωτερικών καταρτίζει έναν φιλόδοξο οδικό χάρτη καθώς προωθούμε τα σχέδια της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τη δημιουργία καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας και την επιτάχυνση της μετάβασης του έθνους σε ένα καθαρότερο ενεργειακό μέλλον», ανέφερε η Χάαλαντ σε δήλωσή της. «Αυτό το χρονοδιάγραμμα παρέχει δύο κρίσιμα συστατικά για την επιτυχία: αυξημένη βεβαιότητα και διαφάνεια. Μαζί, θα επιτύχουμε τους στόχους μας για καθαρή ενέργεια, αντιμετωπίζοντας παράλληλα τις ανάγκες άλλων χρηστών των ωκεανών και των δυνητικά επηρεαζόμενων κοινοτήτων. Έχουμε μεγάλους στόχους για την επίτευξη μιας οικονομίας καθαρής ενέργειας και το Εσωτερικό ανταποκρίνεται στη στιγμή».

Κύματα πέφτουν πάνω σε μια παρασυρμένη φάλαινα στην Πασίφικα της Καλιφόρνιας, στις 5 Μαΐου 2015. (Eric Risberg/AP Photo)

 

Ο Άρλο Χέμφιλ (Arlo Hemphill), επικεφαλής της εκστρατείας της Greenpeace για τους ωκεανούς, δήλωσε στην Epoch Times ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να συνδέουν την υπεράκτια αιολική ενέργεια με τους θανάτους φαλαινών.

«Η κατασκευασμένη υστερία είναι αποτέλεσμα ψευδών ειδήσεων που προωθούνται από πολιτικούς, μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες και τους κολλητούς τους για να σώσουν τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου, η οποία τροφοδοτεί την κλιματική κρίση, καταστρέφει τη βιοποικιλότητα, βλάπτει την υγεία των ανθρώπων και επισπεύδει την κοινωνική αδικία», δήλωσε.

Αντ’ αυτού, ο Χέμφιλ είπε ότι η NOAA έχει αποδώσει την αιτία των εκβρασμών των φαλαινών στην ανθρώπινη αλληλεπίδραση ως κύρια αιτία θανάτου, η οποία περιλαμβάνει «τραυματισμούς από ναυάγια πλοίων, εμπλοκή σε αλιευτικά δίχτυα και κατάποση πλαστικών».

«Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε αβάσιμες κατηγορίες να καθυστερήσουν τη μετάβαση στην πράσινη, ανανεώσιμη ενέργεια ή να αντιμετωπίσουν τις πραγματικές απειλές για τους πληθυσμούς των φαλαινών», δήλωσε ο Χέμφιλ.

Η Epoch Times επικοινώνησαν επίσης με τη Sierra Club και τη NOAA για σχόλια.

Μια κουφή φάλαινα είναι μια νεκρή φάλαινα

Η Μέγκαν Λαπ (Meghan Lapp) από το Κέντρο Αειφόρου Αλιείας (Center for Sustainable Fisheries) δήλωσε στο Fox News ότι οι θάνατοι φαλαινών που προκαλούνται από ανεμογεννήτριες δεν είναι πρωτοφανείς.

«Στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο αποκορύφωμα της υπεράκτιας αιολικής δραστηριότητας το 2018, χίλιες φάλαινες πέθαναν και ξεβράστηκαν νεκρές στις βρετανικές παραλίες, και όταν οι άνθρωποι άρχισαν να κάνουν τη σύνδεση μεταξύ υπεράκτιας αιολικής ενέργειας και νεκρών φαλαινών, η κυβέρνηση, τα μέσα ενημέρωσης και η βιομηχανία υπεράκτιας αιολικής ενέργειας το κατέστειλαν και οι άνθρωποι άρχισαν να σκέφτονται: «Λοιπόν, αυτό είναι απλώς φυσιολογικό». Δεν είναι φυσιολογικό», δήλωσε η Λαπ.

Το 2019, περιβαλλοντικές ομάδες στην Ταϊβάν άρχισαν να διαμαρτύρονται για τη βιομηχανία αιολικής ενέργειας, επειδή αναφέρθηκε ότι φάλαινες κολυμπούσαν σε κύκλους πριν ξεβράσουν στην ακτή, όπου διαπιστώθηκε ότι ήταν κουφές, κάτι που, σύμφωνα με τη Λαπ, δεν διερευνάται όπως θα έπρεπε, επειδή «μια κουφή φάλαινα είναι μια νεκρή φάλαινα».

Η Λαπ δήλωσε ότι είναι η γεωτεχνική έρευνα του πυθμένα του ωκεανού που εκπέμπει «έντονο ήχο» στον πυθμένα του ωκεανού, ο οποίος αποπροσανατολίζει τις φάλαινες.

Αυτή η μαζική τοπογράφηση του πυθμένα των ωκεανών, καθώς και το βουητό που εκπέμπουν οι κατασκευασμένες τουρμπίνες, διακόπτουν την πλοήγηση των φαλαινών που επικοινωνούν κυρίως με ήχους χαμηλής συχνότητας.

Είναι ανησυχητικό

Η Clean Ocean Action (COA) εξέδωσε αίτηση στις 15 Ιουνίου, με την οποία ζητά από το Γραφείο Διαχείρισης Ωκεάνιας Ενέργειας (Bureau of Ocean Energy Management) να παρατείνει την περίοδο δημόσιας εξέτασης και υποβολής σχολίων για δύο υπεράκτια αιολικά έργα από 45 ημέρες σε έξι μήνες.

«Τα έργα αυτά θα έχουν σοβαρές συνέπειες για τη δημόσια χρήση και απόλαυση του ωκεανού, καθώς και σημαντικές συνέπειες για τη θαλάσσια ζωή», δήλωσε η COA. «Χρειάζεται άφθονος χρόνος για την προσεκτική και ολοκληρωμένη εξέταση αυτών των έργων. Οι άνθρωποι που θα επηρεαστούν πιο άμεσα από αυτά τα έργα κερδίζουν τα προς το ζην κατά μήκος της ακτής κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου».

Άνθρωποι περπατούν στην παραλία για να δουν μια νεκρή φάλαινα παραλία Λίντο της Νέας Υόρκης, στις 31 Ιανουαρίου 2023. (Seth Wenig/AP Photo)

 

Σε συνέντευξη Τύπου στην παραλία Funtown Beach στο Seaside Park του Νιου Τζέρσεϊ, η Κάρι Μάρτιν (Kari Martin), υπεύθυνη εκστρατείας υπεράσπισης της COA, δήλωσε ότι, δεδομένου του πρωτοφανούς θανάτου φαλαινών και της βιομηχανικής δραστηριότητας στον ωκεανό, είναι απορίας άξιον το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία έρευνα ή διαφάνεια.

«Οι ομοσπονδιακές μας υπηρεσίες υποστηρίζουν τόσο τολμηρά και με αυτοπεποίθηση ότι η υπεράκτια αιολική ενέργεια -μια από τις δραστηριότητες που συμβαίνουν τώρα στην ανοικτή θάλασσα- δεν έχει καμία σχέση με τους θανάτους αυτών των θαλάσσιων θηλαστικών», δήλωσε η Μάρτιν. «Δεν παρείχαν καμία απόδειξη».

Παρά τους ισχυρισμούς των ομοσπονδιακών υπηρεσιών, η Μάρτιν δήλωσε ότι οι ίδιες υπηρεσίες έχουν παραδεχτεί ότι ο θόρυβος είναι ένας σημαντικός παράγοντας που συμβάλλει στη βλάβη των θαλάσσιων θηλαστικών.

«Αυτό είναι ανησυχητικό, καθώς οι επιπτώσεις στη θαλάσσια ζωή από το θόρυβο θα αυξηθούν και θα ενταθούν με την αύξηση της δραστηριότητας που σχετίζεται με τις υπεράκτιες αιολικές δραστηριότητες, καθώς και με άλλες απειλές», δήλωσε η Μάρτιν.

Από τον Matt McGregor

Ακολουθώντας τα χρυσά τσακάλια στο Εθνικό Πάρκο της Λίμνη Κερκίνης

Μόνιμος κάτοικος της άγριας ζωής του Εθνικού Πάρκου Κερκίνης, μαζί με τους λύκους και τις αλεπούδες και τους φτερωτούς επισκέπτες, έχει γίνει τα τελευταία χρόνια το τσακάλι που φαίνεται, ότι την περίοδο της πανδημίας, αύξησε τον πληθυσμό του!
Η έντονη παρουσία του τσακαλιού μαζί με τα υπόλοιπα κυνοειδή, προβληματίζει τους κτηνοτρόφους που δραστηριοποιούνται στο Εθνικό πάρκο, κυρίως με την εκτροφή βουβαλιών, αφού καθημερινά παρατηρούν δίπλα στις μονάδες τους, αναρίθμητα ίχνη τσακαλιών. Το φαινόμενο μελετά, από τις αρχές του χρόνου, ο ζωολόγος – οικολόγος, σύμβουλος Διαχείρισης Φυσικού Περιβάλλοντος και υποψήφιος διδάκτορας του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης Θεόδωρος Κομηνός, στο πλαίσιο επιστημονικής έρευνας που διεξάγεται από τις ΜΚΟ «ECO Studies» και «RWild IN GR», σε συνεργασία με τη Μονάδα Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου της λίμνης Κερκίνης και με χρηματοδότηση του ΟΦΥΠΕΚΑ.

Φωτογραφία που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα και εικονίζει κορμοράνους να κάθονται στις φωλιές τους οι οποίες είναι φτιαγμένες σε δέντρο που έχει καλυφθεί από την στάθμη του νερού της λίμνης Κερκίνης, στο Εθνικό Πάρκο Κερκίνης (Τρίτη 30 Μαΐου 2023). Σάββατο 3 Ιουνίου 2023, ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΗΡΑΣ

 

Από το δέλτα του ποταμού Στρυμόνα στη λίμνη Κερκίνη, «παρέα» με κορμοράνους που έσκιζαν τον ουρανό και χιλιάδες βουβάλια που ακολουθούσαν το καθημερινό τους δρομολόγιο από τις στάνες στο νερό, ο κ. Κομηνός ανέλυσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τα στοιχεία που έχουν προκύψει, μέχρι στιγμής, περίπου 5 μήνες από την έναρξη του προγράμματος. Με καθημερινή παρουσία στο πεδίο, κυρίως τις βραδινές ώρες, οπότε και κινούνται τα τσακάλια ως νυκτόβια σαρκοφάγα, ο κ. Κομηνός κατέγραψε με θερμικές κάμερες, μέχρι στιγμής, περίπου 400 τσακάλια να κινούνται σε περιοχές δίπλα στη λίμνη! Ιδιαίτερο είναι το γεγονός ότι φαίνεται να κυκλοφορούν μαζί με λύκους και με ημιδεσποζόμενους σκύλους, αφού η τροφή είναι άφθονη και δεν υπάρχει ανταγωνισμός.
«Έχουμε τοποθετήσει 70 αυτόματα καταγραφικά στο Εθνικό Πάρκο και κατά τις επισκέψεις της ομάδας μας το βράδυ, καταγράφουμε με θερμικές κάμερες την παρουσία του τσακαλιού, του λύκου, της αλεπούς αλλά και του σκύλου, δηλαδή όλων των κυνοειδών. Αυτό που διαπιστώσαμε είναι ότι το τσακάλι, βρίσκεται παντού στις περιοχές περιμετρικά της λίμνης» ανέφερε ο κ. Κομηνός.

Σημειώνεται ότι στην έρευνα συμμετέχει και η Μιλού, το ειδικά εκπαιδευμένο σκυλί για εύρεση περιττωμάτων τσακαλιού και λύκου, τα οποία στέλνονται στη συνέχεια για τροφικές και γενετικές αναλύσεις, καθώς ήδη έχουν εντοπιστεί ζώα που τα φαινοτυπικά τους χαρακτηριστικά θυμίζουν υβρίδια.

Μια μεγάλη «ταΐστρα» για άγρια ζώα

Σύμφωνα με τον επιστήμονα, στην περιοχή υπήρχαν τσακάλια και κατά το παρελθόν αλλά όχι σε τόσο μεγάλο πληθυσμό. Ο ίδιος αποδίδει την αύξηση στο γεγονός ότι υπάρχει αφθονία τροφής από τα νεκρά ζώα που παραμένουν στην ύπαιθρο και προέρχονται από τις κτηνοτροφικές μονάδες.

«Η εύκολη τροφή προέρχεται από ανθρωπογενείς δραστηριότητες, κυρίως από την κτηνοτροφία με την ανεξέλεγκτη απόρριψη στην ύπαιθρο και γύρω από οικισμούς και κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις, οργανικών απορριμμάτων, υπολειμμάτων σφαγίων και νεκρών κτηνοτροφικών ζώων. Η παράνομη αυτή τακτική αυτή παρέχει στο τσακάλι, που είναι καταναλωτής νεκρών ζώων και εν γένει οργανικών απορριμμάτων, αλλά και στα αδέσποτα σκυλιά που περιφέρονται σε μεγάλους πληθυσμούς, τεράστιες ποσότητες “εύκολης” τροφής. Εμείς έχουμε καταγράψει τις περιοχές όπου βρίσκουμε νεκρά ζώα και σκουπίδια, παράλληλα έχουμε προχωρήσει σε αξιολογήσεις σε 70 κτηνοτροφικές μονάδες και λάβαμε συνεντεύξεις από 30 κτηνοτρόφους».

Φωτογραφία που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα και εικονίζει ένα βουβάλι να βόσκει σε λιβάδια της περιοχής του Εθνικού Πάρκου Κερκίνης (Τρίτη 30 Μαΐου 2023). Σάββατο 3 Ιουνίου 2023, ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΗΡΑΣ

 

Συνδέεται η πανδημία με την αύξηση του τσακαλιού;

Στη μετατροπή της περιοχής σε μεγάλη… ταΐστρα για τα άγρια ζώα, πιθανόν, εκτιμά ο κ. Κομηνός, να έχουν συμβάλει και τα μέτρα που είχαν ληφθεί στην πανδημία.

«Όλοι οι κτηνοτρόφοι μάς λένε ότι τα τελευταία τρία χρόνια παρατήρησαν πολύ μεγάλη αύξηση τσακαλιών, διάστημα που ουσιαστικά συμπίπτει με την πανδημία. Είναι πολύ πιθανό, γιατί τότε δεν υπήρχε όχληση από την κυκλοφορία οχημάτων και οι κτηνοτρόφοι, επειδή δεν λειτουργούσαν κανονικά τα καταστήματα εστίασης, δεν σφάζανε. Έτσι τους έμεναν πολλά ζώα και σίγουρα πολλά νεκρά που έμεναν έξω στην ύπαιθρο, κάτι που συνετέλεσε στην παρουσία του τσακαλιού» αναφέρει ο κ. Κομηνός.

Την ίδια άποψη έχει και ο κτηνοτρόφος Τρύφων Γιαντσίδης, ο οποίος έχει μονάδα με βουβάλια στην περιοχή διευκρινίζοντας ότι την περίοδο της πανδημίας δεν μπορούσαν να διαθέσουν μεγάλες ποσότητες κρέατος.

«Όταν βρέχει και είναι μαλακό το χώμα, βλέπουμε παντού χνάρια από τσακάλια που, κάποιες φορές, μπαίνουν στις στάνες και επιτίθενται κυρίως στα νεογέννητα βουβάλια», λέει χαρακτηριστικά. Ο ίδιος, πάντως, ξεκαθαρίζει ότι ακολουθεί το πρωτόκολλο για την απομάκρυνση των νεκρών ζώων, καλώντας την αρμόδια υπηρεσία, η οποία μεταβαίνει με φορτηγό – ψυγείο στο σημείο και μεταφέρει για καύση το ζώο.

Από την Ολλανδία στην Κερκίνη

Φωτογραφία από drone που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα και εικονίζει δέντρα κάτω από την στάθμη του νερού της λίμνης Κερκίνης λόγω των πολλών βροχοπτώσεων το τελευταίο διάστημα, στο Εθνικό Πάρκο Κερκίνης (Τρίτη 30 Μαΐου 2023). Σάββατο 3 Ιουνίου 2023. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΗΡΑΣ

 

Ενθουσιασμένοι με τη δουλειά τους στο άγριο τοπίο της Κερκίνης είναι ο 21χρονος Νάουτς και η 20χρονη Τζοάνα από το Aeres University of Applied Sciences της Ολλανδίας. Ανταποκρίθηκαν με χαρά στην πρόσκληση για συμμετοχή στο πρόγραμμα και εδώ και ένα μήνα βρίσκονται στο πεδίο βοηθώντας στις καταγραφές και την ταξινόμηση των στοιχείων.

«Έχουμε δει τόσα πολλά πράγματα εδώ που εντυπωσιαστήκαμε! Στα εθνικά μας πάρκα μπορούμε να δούμε ελάφια και άλογα αλλά σίγουρα όχι τσακάλια και λύκους», λένε χαρακτηριστικά. Η διαφορά, εξηγεί ο συντονιστής του παραρτήματος Κερκίνης Θοδωρής Ναζιρίδης, είναι ότι τα εθνικά πάρκα στην Ελλάδα είναι δίπλα σε χωριά και έτσι ευνοείται η παρατήρηση και η επιστημονική έρευνα.

Μαζί παρέα τσακάλια και λύκοι

«Πριν από περίπου 10 χρόνια είχαμε κάνει μια πρώτη καταγραφή της κατάστασης με τα τσακάλια αλλά πλέον παρατηρήσαμε ότι κάποια πράγματα έχουν αλλάξει και απαιτούνταν να γίνει κάτι πιο συστηματικά γι’ αυτό και προχωρήσαμε στην έγκριση και υλοποίηση της πρότασης προκειμένου να δούμε τις συνολικές επιπτώσεις στο περιβάλλον», λέει ο κ. Ναζιρίδης.

Στις πρώτες, μάλιστα, παρατηρήσεις, οι ερευνητές έμειναν έκπληκτοι καθώς διαπίστωσαν ότι δεν ισχύουν κάποια δεδομένα που ήξεραν, όπως δηλαδή ότι τα τσακάλια, τα σκυλιά και οι λύκοι δεν έχουν πολλές επαφές. «Εδώ τουλάχιστον, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, δεν ισχύει αφού έχουμε δει τα ζώα να είναι υπερβολικά κοντά πολλές φορές. Θεωρητικά λένε ότι όπου υπάρχει λύκος, τσακάλι δεν πλησιάζει αλλά εμείς τα έχουμε δει μαζί, κυρίως βέβαια εκεί που υπάρχει αφθονία τροφής και κάλυψης», αποκαλύπτει ο κ. Ναζιρίδης.

Το πρόγραμμα παρακολούθησης και καταγραφής της παρουσίας, του μεγέθους και της κατανομής πληθυσμού και περιοχών ημερησίων καταφυγίων – φωλεοποίησης του χρυσού τσακαλιού (Canis aureus) θα διαρκέσει μέχρι τον Αύγουστο του 2023 και πιθανότατα θα πάρει παράταση μέχρι τον Νοέμβριο του 2023. Στους στόχους περιλαμβάνονται η καταγραφή απειλών και διαχειριστικών αναγκών για το είδος και η κατάθεση προτάσεων διαχειριστικών δράσεων στην περιοχή. Επιπλέον, τον προσεχή Οκτώβριο θα διοργανωθεί στην Κερκίνη συνάντηση εργασίας με την συμμετοχή επιστημόνων από όλο τον κόσμο με ειδίκευση στα κυνοειδή.

Νατάσα Καραθάνου

Ρεπορτάζ: Ν.ΚΑΡΑΘΑΝΟΥ

Φωτογραφία-Βίντεο: ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΗΡΑΣ

(πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Φωτογραφία: 20.000 βήματα… πίσω από τις «Νεράιδες του χιονιού»

Ο Χιρόκι Τακαχάσι χρειάστηκε να επιστρατεύσει πολλή υπομονή, επιμονή και τέχνη για να κατορθώσει να συλλάβει με τον φωτογραφικό φακό του μερικές ιδιαίτερες στιγμές από την καθημερινή ρουτίνα των μικροσκοπικών χνουδωτών πουλιών της Ιαπωνίας, που αποκαλούνται χαϊδευτικά και «νεράιδες του χιονιού».

Η επίσημη ονομασία τους στα ιαπωνικά είναι σίμα-έναγκα, δηλαδή «νησιώτικο πουλί με μακριά ουρά». Είναι υποείδος του αιγίθαλου, στρουθιόμορφου πτηνού της οικογένειας των Αιγιθαλιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Aegithalos caudatus και περιλαμβάνει 17 υποείδη. Στην Ιαπωνία απαντούν στα δάση του Χοκάιντο, δεύτερου μεγαλύτερου νησιού της χώρας.

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

Ο Τακαχάσι, ο οποίος γεννήθηκε και ζει στο Χοκάιντο, στην πόλη Σαπόρο, έχει μαγευτεί από τα μικρά λευκά πουλάκια που θυμίζουν χιονόμπαλες. Τον Δεκέμβριο του 2022, μετά από έναν μήνα μάταιης αναζήτησής τους στο δάσος, κατάφερε να τραβήξει μερικές πολύ ωραίες φωτογραφίες τους την ώρα που έκαναν τη «γυμναστική» τους.

«Τα σίμα-έναγκα είναι πολύ γρήγορα, κάτι που κάνει εξαιρετικά δύσκολη τη φωτογράφησή τους.  Όμως, ήμουν τόσο αποφασισμένος να καταφέρω να αποτυπώσω τα στρογγυλά κεφαλάκια τους, που περπατούσα μέχρι και 20.000 βήματα την ημέρα για να το πετύχω», λέει ο φωτογράφος στην Epoch Times.

Για να τραβήξει χαριτωμένες, en face πόζες, έπρεπε να μετακινείται συνέχεια, καθώς οι αιγίθαλοι δεν μένουν ακίνητοι για πολύ και κινούνται αλλάζοντας συνεχώς κατεύθυνση.

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

Εξοπλισμένος με μια Canon EOS R5 με φακό 300 mm, o Χιρόκι μπόρεσε να απαθανατίσει πολλά από τα ακροβατικά που έκαναν τα πουλάκια: χοροπηδήματα από κλαδί σε κλαδί, εναέριες βουτιές, ακόμα και… μονόζυγο στα πιο γερά κλαριά.

Το βάρος των ενήλικων σίμα-έναγκα κυμαίνεται γύρω στα 8 γραμμάρια, ενώ το μήκος τους φτάνει μέχρι τα 13-15 εκατοστά. Είναι παμφάγα, με προτίμηση στα έντομα και άλλα ασπόνδυλα. Μπορεί να τα δει κανείς όλο τον χρόνο στο νησί, αλλά τη χαρακτηριστική χνουδωτή στρογγυλάδα τους την αποκτούν τον χειμώνα, όταν το φτέρωμά τους «φουσκώνει» για επιπλέον ζεστασιά.

Σε αντίθεση με τα ηπειρωτικά υποείδη των αιγίθαλων, τα σίμα-έναγκα χάνουν με την ενηλικίωση τα χοντρά μαύρα «φρύδια» τους, με αποτέλεσμα τα κεφαλάκια τους να μοιάζουν με χνουδωτές μπαμπακόμπαλες. Ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους είναι ότι όσα πουλιά δεν ζευγαρώσουν την άνοιξη, βοηθούν στο μεγάλωμα των μικρών των άλλων πουλιών του 25μελούς περίπου σμήνους τους.

Τα σίμα-έναγκα είναι επίσης το έμβλημα του νησιού Χοκάιντο και εμφανίζονται συχνά σε σουβενίρ, τουριστικά είδη και χειροτεχνήματα.

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

Ο Χιρόκι ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία ως φωτογράφος τοπίων και πορτραίτων, ενώ αφότου έγινε πατέρας, άρχισε να ενδιαφέρεται για τις  φωτογραφικές μηχανές αντανακλαστικών μονού φακού. Άρχισε να κάνει μεγάλους περιπάτους στη φύση και στις αρχές του 2022, τράβηξε τον πρώτο του ιπτάμενο σκίουρο Έζο (Έζο-μομόνγκα). Κάπως έτσι γεννήθηκε το πάθος του για τη φωτογράφηση ζώων.

Η δημοσίευση της σειράς των φωτογραφιών των σίμα-έναγκα στο Instagram είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο, ξαφνιάζοντάς τον ευχάριστα.

«Η ανταπόκριση των ανθρώπων με χαροποίησε ιδιαιτέρως», ομολόγησε στην Epoch Times, προσθέτοντας: «Σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, το Χοκάιντο είναι πολύ μικρό. Τον χειμώνα, όμως,  τα ζώα του γίνονται πολύ χαριτωμένα, έτσι όπως φουντώνει το τρίχωμα, η γούνα ή το φτέρωμά τους για να αντιμετωπίσουν το κρύο. Θα ήμουν ευτυχισμένος χαρίζοντας αυτή την ομορφιά σε όλο τον κόσμο

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

(ευγενική παραχώρηση του Hiroki Takahashi)

 

Μετάφραση: Αλία Ζάε