ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΕΜΑΣ
Κυριακή, 21 Ιούν, 2026
ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Μήνας: Σεπτέμβριος 2025

Το κύριο κόμμα της τουρκικής αντιπολίτευσης αντιμέτωπο με δικαστικές αποφάσεις, συλλήψεις και αποχωρήσεις

Από

Στην Τουρκία, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, έχει βρεθεί σε κατάσταση αναταραχής μετά από μια σειρά δικαστικών αποφάσεων και συλλήψεων κορυφαίων στελεχών του.

Στις αρχές του μήνα, δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης διέταξε τον επικεφαλής του παραρτήματος του κόμματος στην πόλη, Οζγκιούρ Τσελίκ, να εγκαταλείψει τη θέση του. Ο αναπληρωτής πρόεδρος του CHP για τις εξωτερικές υποθέσεις, Ιλχάν Ουζγκέλ, δήλωσε ότι η απομάκρυνση έγινε με δικαστική εντολή και αντικαταστάθηκε από έναν [κυβερνητικά διορισμένο] επίτροπο, κάτι που χαρακτήρισε πρωτοφανές στην τουρκική ιστορία και μέρος μιας πολυμέτωπης επίθεσης κατά του κόμματος, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023.

Σύμφωνα με την απόφαση, η εκλογή του Τσελίκ το 2023 είχε σημαδευτεί από παρατυπίες, συμπεριλαμβανομένης της εξαγοράς ψήφων — κατηγορία την οποία το κόμμα αρνείται. Το δικαστήριο όρισε τον πρώην αξιωματούχο του CHP Γκιουρσέλ Τεκίν ως προσωρινό επικεφαλής. Ο Τεκίν, στενός συνεργάτης του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, που ηγήθηκε του CHP επί 13 χρόνια μέχρι το 2023, θεωρείται εκπρόσωπος της «παλαιάς φρουράς» του κόμματος.

Αναλυτές και μέλη του CHP σημειώνουν ότι κάποιοι κατηγορούν την «παλαιά φρουρά» ότι επιχειρεί να επανακτήσει τον έλεγχο με τη βοήθεια της κυβέρνησης, που υπό τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) βρίσκεται στην εξουσία εδώ και δύο δεκαετίες. Ο ανεξάρτητος πολιτικός αναλυτής Αϊντίν Σεζέρ υποστήριξε ότι υπήρξαν καταγγελίες για εξαγορά ψήφων στις εκλογές του 2023 που ο Κιλιτσντάρογλου έχασε, για τις οποίες κινητοποιήθηκε η Δικαιοσύνη. Κατά τον Σεζέρ, το AKP δεν έχασε την ευκαιρία να ξεκινήσει δικαστική διαδικασία εναντίον των αποτελεσμάτων.

Ο Ουζγκέλ, από την άλλη πλευρά, απέρριψε την άποψη ότι το κόμμα πλήττεται από εσωτερικές διαμάχες, υπογραμμίζοντας ότι το CHP είναι πιο ενωμένο από ποτέ και ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει την κατάσταση ως εσωτερική ρήξη, ενώ στην πραγματικότητα το κόμμα συσπειρώνεται επειδή βρίσκεται υπό επίθεση.

Η αντιπαράθεση στην Κωνσταντινούπολη

Στις 8 Σεπτεμβρίου, ο Τεκίν εμφανίστηκε στα κεντρικά γραφεία του CHP στην Κωνσταντινούπολη, συνοδευόμενος από την αστυνομία, για να αναλάβει καθήκοντα. Βουλευτές του CHP αντέδρασαν δυναμικά, αποκλείοντας την είσοδο και συγκρουόμενοι με τις δυνάμεις ασφαλείας, οι οποίες χρησιμοποίησαν σπρέι πιπεριού και προχώρησαν σε συλλήψεις.

Ο βουλευτής Γκοχάν Γκουναϊντίν, σε ζωντανό βιντεομήνυμα από το σημείο, κατηγόρησε τις Αρχές ότι επιδιώκουν να αποδομήσουν τη δημοκρατία και απευθυνόμενος στον Τεκίν είπε πως μπορεί να μπήκε με την αστυνομία, αλλά η δικαιοσύνη και η δημοκρατία δεν θα παραδοθούν.

Ο Ερντογάν, σχολιάζοντας το επεισόδιο, κατηγόρησε το CHP ότι παραβιάζει το κράτος δικαίου και υποκινεί αναταραχή. Τόνισε ότι άλλο είναι η κριτική στις δικαστικές αποφάσεις και άλλο η περιφρόνηση προς αυτές, ξεκαθαρίζοντας πως η μη συμμόρφωση δεν θα γίνει ανεκτή.

Στις 15 Σεπτεμβρίου, δικαστήριο της Άγκυρας επρόκειτο να αποφανθεί για άλλη υπόθεση, η οποία αμφισβητούσε τη νομιμότητα του συνεδρίου του 2023, όπου ο Κιλιτσντάρογλου αντικαταστάθηκε από τον Οζγκιούρ Οζέλ. Ο Ουζγκέλ σημείωσε ότι υπάρχει πιθανότητα να επιχειρηθεί η απομάκρυνση του Οζέλ και η εγκατάσταση νέου επιτρόπου, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο επανόδου του Κιλιτσντάρογλου.

Εκστρατεία συλλήψεων

Τον τελευταίο χρόνο, δεκάδες μέλη και αιρετοί του CHP συνελήφθησαν με κατηγορίες που θεωρούνται πολιτικά υποκινούμενες. Η πιο ηχηρή υπόθεση αφορά τον δήμαρχο Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου, του οποίου η σύλληψη τον Μάρτιο προκάλεσε το μεγαλύτερο κύμα διαδηλώσεων στην Τουρκία εδώ και πάνω από δέκα χρόνια. Ο Ιμάμογλου, που θεωρείται πιθανός αντίπαλος του Ερντογάν στις προεδρικές εκλογές, παραμένει προφυλακισμένος με κατηγορίες για διαφθορά και τρομοκρατία, τις οποίες αρνείται.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας υπέρ του συλληφθέντος δημάρχου Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου. Κωνσταντινούπολη, 29 Μαρτίου 2025. (Chris McGrath/Getty Images)

 

Ο Σεζέρ υποστήριξε ότι αν ο Ιμάμογλου ήταν υποψήφιος για την προεδρία, θα είχε μεγάλες πιθανότητες να νικήσει τον Ερντογάν, γεγονός που, όπως είπε, εξηγεί γιατί το AKP δεν επιθυμεί την υποψηφιότητά του.

Στις δημοτικές εκλογές του 2024, το CHP κέρδισε τους τρεις μεγαλύτερους δήμους της χώρας – Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη και Άγκυρα – αλλά και αρκετούς άλλους. Έκτοτε, πάνω από δώδεκα δήμαρχοι του κόμματος έχουν συλληφθεί με διάφορες κατηγορίες.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε καταγγείλει την «αυθαίρετη αποπομπή και φυλάκιση εκλεγμένων δημάρχων» από τις τουρκικές αρχές, με την κυβέρνηση να απαντά ότι η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και ότι το κυβερνών κόμμα δεν ασκεί επιρροή στις αποφάσεις.

Ο ηγέτης του CHP, Οζγκιούρ Οζέλ (στο κέντρο), κάθεται δίπλα σε μια άδεια θέση που είχε κρατηθεί για τον συλληφθέντα δήμαρχο Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου, σε κομματικό συνέδριο στην Άγκυρα, Τουρκία, 6 Απριλίου 2025. (Serdar Ozsoy/Getty Images)

 

Παράλληλα, ο Ουζγκέλ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι χρησιμοποιεί τα δικαστήρια ως πολιτικό εργαλείο. Ο Σεζέρ παρατήρησε ότι το CHP δεν έχει καταφέρει να οργανώσει επαρκή αντίσταση, καθώς οι διαδηλώσεις δεν επαρκούν.

Μαζικές αποχωρήσεις

Πρόσθετο πλήγμα για το CHP αποτέλεσαν οι πρόσφατες αποχωρήσεις δημάρχων που προσχώρησαν στο AKP. Ο Ουζγκέλ εξήγησε ότι αρκετοί φοβούνται τη φυλάκιση και αλλάζουν πολιτική στέγη, κάτι που χαρακτήρισε λυπηρό αλλά αναπόφευκτο, καθώς δεν έχουν όλοι το θάρρος του Ιμάμογλου ή άλλων φυλακισμένων δημάρχων.

Ο Σεζέρ συμφώνησε ότι οι αποχωρήσεις οφείλονται στον φόβο δίωξης, σημειώνοντας ότι αρκετοί δήμαρχοι βρίσκονται ήδη υπό κράτηση και άλλοι εγκαταλείπουν το κόμμα για να αποφύγουν την ίδια τύχη.

Όταν ρωτήθηκε αν η κατάσταση ισοδυναμεί με υπαρξιακή κρίση για το CHP, απάντησε καταφατικά, επισημαίνοντας ότι το κόμμα αναζητά την ταυτότητά του: αν θα είναι σοσιαλδημοκρατικό, αν θα εκφράσει καθολικές αριστερές αξίες ή αν θα προσαρμοστεί για να προσελκύσει κεντροδεξιούς ψηφοφόρους. Υπογράμμισε επίσης την άνοδο του εθνικισμού στο εσωτερικό του κόμματος, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός νέου αριστερού κόμματος σε περίπτωση διάσπασης.

Ο Ουζγκέλ, από την πλευρά του, υποστήριξε ότι το AKP χάνει έδαφος, ιδίως μεταξύ των νέων ψηφοφόρων, και προσπαθεί να διατηρηθεί στην εξουσία ενισχύοντας τον έλεγχό του. Τόνισε ότι το CHP βρίσκεται υπό πολυμέτωπη επίθεση και βασίζεται στην κοινωνία, τα μέλη και τους ψηφοφόρους του για να αντέξει.

ΠΓΕ «Κρήτη»: Το κρητικό ελαιόλαδο αποκτά ευρωπαϊκή ταυτότητα

Από

Το κρητικό ελαιόλαδο χαρακτηρίζεται συχνά ως «πράσινος χρυσός» του νησιού – σύμβολο πλούτου, ευεξίας και παράδοσης της Κρήτης. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2025, αυτός ο πολύτιμος «πράσινος χρυσός» απέκτησε επίσημα ευρωπαϊκή Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη (ΠΓΕ). Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε την ένταξη του έξτρα παρθένου ελαιολάδου με την ονομασία «Κρήτη / Kriti» στο μητρώο των προϊόντων με προστατευόμενες γεωγραφικές ενδείξεις. Πρόκειται για μια αναγνώριση που επιβεβαιώνει αυτό που οι ντόπιοι ανέκαθεν γνώριζαν: το κρητικό ελαιόλαδο δεν είναι απλώς ένα αγροτικό προϊόν, αλλά κομμάτι της ταυτότητας και του πολιτισμού του νησιού.

Ιστορική διαδρομή και πολιτιστική σημασία

Η καλλιέργεια της ελιάς στην Κρήτη έχει ιστορία χιλιάδων ετών, αποτελώντας θεμέλιο του πολιτισμού του νησιού. Αρχαιολογικές και ιστορικές ενδείξεις δείχνουν ότι η εξημέρωση της αγριελιάς έγινε στην Κρήτη ήδη από τη Νεολιθική εποχή (περίπου 4000 π.Χ.). Κατά τη Μινωική περίοδο (3η–2η χιλιετία π.Χ.), το ελαιόλαδο κυριάρχησε στην οικονομία, τη διατροφή, ακόμα και στη λατρεία: σε ανασκαφές σε Μινωικά ανάκτορα (Κνωσός, Φαιστός, Ζάκρος) έχουν βρεθεί κουκούτσια ελιάς, ξύλο ελιάς, πιθάρια αποθήκευσης λαδιού και ελαιόμυλοι. Από τότε μέχρι σήμερα, η ελαιοκαλλιέργεια και η παραγωγή λαδιού αποτελούν βασική ασχολία των Κρητικών και πηγή επιβίωσης, αφήνοντας πλούσιες αρχαιολογικές και λαογραφικές μαρτυρίες στο πέρασμα των αιώνων.

Πράγματι, η Κρήτη «ζει και αναπνέει» με το ελαιόλαδο μέχρι και τις μέρες μας. Το τοπίο του νησιού είναι σπαρμένο με απέραντους ελαιώνες· ασημοπράσινες φυλλωσιές που λαμπυρίζουν στον κρητικό ήλιο πάνω σε αρχαίους κορμούς, με ρίζες βαθιά στις πέτρινες πλαγιές. Κάθε οικογένεια στην ύπαιθρο έχει τη δική της ιστορία γύρω από το δέντρο της ελιάς – παππούδες που μάζευαν τους ελαιόκαρπους με τα χέρια, γονείς που έλιωναν τις ελιές σε πετρόμυλους, παιδιά που μεγάλωσαν βουτώντας ψωμί σε φρέσκο λάδι που μοσχοβολά θυμάρι και αγριόχορτα. Αυτές οι εικόνες αναδεικνύουν τη βαθιά πολιτιστική σημασία του ελαιολάδου στην Κρήτη: δεν είναι απλώς μια γαστρονομική απόλαυση, αλλά τρόπος ζωής και κληρονομιά που περνάει από γενιά σε γενιά.

Ευρωπαϊκή κατοχύρωση: Αυθεντικότητα και προστασία

Η απόφαση της ΕΕ να κατοχυρώσει το «Ελαιόλαδο Κρήτη» ως ΠΓΕ δεν είναι απλή γραφειοκρατία, αλλά ένα βήμα που διασφαλίζει την αυθεντικότητα και ποιότητα του προϊόντος. Η ένδειξη ΠΓΕ αποδίδεται σε προϊόντα των οποίων η παραγωγή, η μεταποίηση ή η παρασκευή λαμβάνει χώρα σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, προσδίδοντάς τους μοναδικό χαρακτήρα συνδεδεμένο με τον τόπο προέλευσης. Στην περίπτωση της Κρήτης, μόνο το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο που παράγεται αποκλειστικά από ελιές μεγαλωμένες στο νησί μπορεί να φέρει την ονομασία «Κρήτη / Kriti». Το συγκεκριμένο λάδι ξεχωρίζει για τη χαμηλή οξύτητα, το λαμπερό πρασινοκίτρινο χρώμα και το πλούσιο φρουτώδες άρωμά του – νότες που συχνά θυμίζουν φρεσκοκομμένα χόρτα, αγκινάρα ή πράσινο μήλο. Αυτά τα χαρακτηριστικά, αποτέλεσμα του άφθονου κρητικού ήλιου, του ασβεστολιθικού εδάφους και των ήπιων μεσογειακών χειμώνων, κάνουν το κρητικό λάδι ιδιαίτερα σταθερό, αρωματικό και ξεχωριστό σε γεύση.

Με τη νέα κατοχύρωση, το όνομα «Κρήτη / Kriti» προστίθεται σε μια εκλεκτή λίστα χιλιάδων ευρωπαϊκών προϊόντων με προστατευόμενη ονομασία. Συγκεκριμένα, εντάσσεται μαζί με ένα ισπανικό τυρί («Queso de Burgos») στις πιο πρόσφατες προσθήκες του μητρώου ΠΓΕ, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό των προστατευόμενων ονομασιών σε πάνω από 3.675 καταχωρίσεις στην επίσημη βάση δεδομένων eAmbrosia. Η ευρωπαϊκή σφραγίδα ποιότητας προσφέρει στο προϊόν διεθνή προβολή και αναγνώριση, καθώς και θεσμική νομική προστασία – την οποία αναλαμβάνει πια η ίδια η Κομισιόν σε περιπτώσεις απομιμήσεων ή αθέμιτου ανταγωνισμού. Αυτό σημαίνει ότι όταν ένας καταναλωτής στο Βερολίνο, στις Βρυξέλλες ή στη Βοστώνη αγοράζει ένα μπουκάλι με την ένδειξη “Kriti”, μπορεί να είναι βέβαιος πως γεύεται την αυθεντική γεύση της Κρήτης και όχι μια απλή απομίμηση.

Για τους ίδιους τους Κρητικούς παραγωγούς, η αναγνώριση αυτή λειτουργεί ως δικαίωση και επιβράβευση των προσπαθειών τους. «Δεν είναι πανάκεια», σχολιάζουν πολλοί, καθώς γνωρίζουν πως η ετικέτα από μόνη της δεν εξαλείφει προβλήματα όπως οι διακυμάνσεις των διεθνών τιμών, το κόστος ή οι κλιματικές προκλήσεις. Ωστόσο, η ΠΓΕ αποτελεί μια υπόσχεση: ότι το όνομα «Κρήτη» δεν μπορεί πλέον να υφαρπαγεί ή να χρησιμοποιηθεί χωρίς συνέπειες από τρίτους. Με άλλα λόγια, κατοχυρώνει θεσμικά την φήμη και την παράδοση του κρητικού ελαιολάδου, αποτρέποντας την εμπορική του εκμετάλλευση από ξένους ως κάτι generic. Όπως χαρακτηριστικά τονίζουν οι ειδικοί, κανένα ευρωπαϊκό σήμα από μόνο του δεν μπορεί να εμφιαλώσει όλη τη μαγεία αυτού του προϊόντος – τη λάμψη του στον ήλιο ή το άρωμα του. Όμως η αναγνώριση ΠΓΕ πλησιάζει αυτόν τον στόχο, επειδή επιβεβαιώνει ότι η τροφή είναι πολιτισμός και η ταυτότητα ενός τόπου αξίζει να προστατεύεται.

Οικονομικές επιπτώσεις για παραγωγούς, οικονομία και εξαγωγές

Η ελαιοκομία είναι κομβικός πυλώνας της αγροτικής οικονομίας της Κρήτης. Σήμερα στο νησί καλλιεργούνται πάνω από 42 εκατομμύρια ελαιόδεντρα, με ετήρια παραγωγή γύρω στους 60–70.000 τόνους έξτρα παρθένου ελαιολάδου. Αυτό αντιστοιχεί περίπου στο 1/3 της συνολικής ελληνικής παραγωγής ελαιολάδου, καθιστώντας την Κρήτη πρωταγωνιστή του κλάδου. Ωστόσο, παρά την εξαιρετική ποιότητα, διαχρονικά η Ελλάδα και η Κρήτη δεν έχουν αποκομίσει όλα τα οικονομικά οφέλη που αναλογούν στο «χρυσάφι» τους. Το κρητικό και γενικότερα το ελληνικό ελαιόλαδο συχνά πωλείται χύμα σε άλλες χώρες, όπου αναμειγνύεται και εμφιαλώνεται με ξένες ετικέτες, χάνοντας έτσι μεγάλο μέρος της υπεραξίας του.

Για να γίνει κατανοητό το διακύβευμα, αρκεί να συγκρίνουμε μερικούς αριθμούς-κλειδιά της ελληνικής αγοράς ελαιολάδου:

  • Η Ελλάδα παράγει περίπου 250.000 τόνους ελαιολάδου το χρόνο (3η στον κόσμο), όμως λιγότερο από 30% αυτού εμφιαλώνεται ως τελικό προϊόν στη χώρα, όταν στην Ισπανία εμφιαλώνεται το 70% και στην Ιταλία σχεδόν το 100%.
  • Περίπου 50% του ελληνικού ελαιολάδου εξάγεται, αλλά μόλις ένα 5% φτάνει στους ξένους καταναλωτές με ελληνική ετικέτα. Το υπόλοιπο –κυρίως χύμα λάδι– καταλήγει κυρίως στην Ιταλία (που απορροφά ~3/4 των ελληνικών εξαγωγών) για να τυποποιηθεί και να επανεξαχθεί ως premium ιταλικό προϊόν.
  • Η πρακτική αυτή στερεί από την Ελλάδα ένα εκτιμώμενο €250–300 εκατομμύρια ετησίως σε δυνητική προστιθέμενη αξία που δεν καρπώνεται ο Έλληνας παραγωγός.

Σε αυτό το πλαίσιο, η δημιουργία ενός ισχυρού τοπικού brand όπως το «Κρήτη» ΠΓΕ φιλοδοξεί να αντιστρέψει μέρος αυτής της χαμένης υπεραξίας. Η επίσημη ευρωπαϊκή επωνυμία δίνει στους Κρητικούς παραγωγούς ένα εργαλείο μάρκετινγκ στην παγκόσμια αγορά εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου. Με τη σφραγίδα ΠΓΕ στην ετικέτα, ανοίγει ο δρόμος ώστε μεγαλύτερο μέρος του κρητικού λαδιού να διατίθεται διεθνώς ως επώνυμο ελληνικό προϊόν υψηλής ποιότητας και όχι ως ανώνυμη πρώτη ύλη. Ήδη το γεγονός χαιρετίστηκε ως μεγάλη επιτυχία από φορείς της Κρήτης, επισημαίνοντας ότι δίνει στους παραγωγούς «διπλωματικό διαβατήριο» για τις αγορές του εξωτερικού και περαιτέρω ώθηση στην εξωστρέφεια της κρητικής παραγωγής. Αν και η ΠΓΕ από μόνη της δεν εγγυάται καλύτερες τιμές –αυτές εξαρτώνται από πολλές διεθνείς παραμέτρους– δημιουργεί σαφώς μια ευκαιρία: να διαφοροποιηθεί το κρητικό προϊόν, να χτιστεί φήμη για σταθερή υψηλή ποιότητα και τελικά να αποφέρει μεγαλύτερο εισόδημα στον τοπικό παραγωγό και την οικονομία.

Τραμπ: Υπέρ της αναγνώρισης της Αντίφα ως τρομοκρατικής οργάνωσης

Από

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε τη Δευτέρα ότι θα υποστήριζε την αναγνώριση του κινήματος Αντίφα ως τρομοκρατικής οργάνωσης, στον απόηχο της δολοφονίας του συντηρητικού σχολιαστή Τσάρλι Κερκ την περασμένη εβδομάδα.

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στον Λευκό Οίκο, ερωτηθείς σχετικά με τη δολοφονία και για το αν θα προχωρούσε στον χαρακτηρισμό της Αντίφα ως εγχώριας τρομοκρατικής οργάνωσης, ο πρόεδρος Τραμπ απάντησε ότι θα το έκανε, υπό την προϋπόθεση ότι θα είχε τη στήριξη κυβερνητικών στελεχών όπως η γενική εισαγγελέας Παμ Μπόντι. Τόνισε ότι θα το έκανε «100%», επισημαίνοντας ότι η Αντίφα είναι «απαίσια».

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ σημείωσε ακόμη ότι υπάρχουν και άλλες ομάδες «αρκετά ριζοσπαστικές», οι οποίες, όπως είπε, «έχουν διαπράξει δολοφονίες χωρίς να τιμωρηθούν», χωρίς ωστόσο να δώσει συγκεκριμένα παραδείγματα. Συμπλήρωσε επίσης ότι θα εξετάσει την επιβολή κατηγοριών βάσει του «Νόμου για την Καταπολέμηση του Οργανωμένου Εγκλήματος» (Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act – RICO) σε ορισμένα πρόσωπα που, σύμφωνα με τον ίδιο, έχουν διαθέσει «εκατομμύρια δολάρια για αναταραχές».

Το κίνημα Αντίφα (Antifa<anti-fascist) αποτελείται γενικά από υποστηρικτές ακραίων πολιτικών ιδεών, όπως κομμουνιστικών ή αναρχικών αντιλήψεων. Οι υποστηρικτές του, οι οποίοι συνήθως οργανώνονται σε αποκεντρωμένες ομάδες, τείνουν να προτιμούν την «άμεση δράση» αντί της εκλογικής πολιτικής ή της μεταρρύθμισης πολιτικών. Συνηθισμένη τακτική τους είναι η εμφάνισή τους με μαύρα ρούχα και μάσκες που κρύβουν τα χαρακτηριστικά τους σε διαδηλώσεις, όπου σε αρκετές περιπτώσεις, μέλη της Αντίφα εμπλέκονται σε βίαια επεισόδια, όπως κατά τα επεισόδια του καλοκαιριού του 2020 μετά τον θάνατο του Τζορτζ Φλόυντ.

Για τον ύποπτο της δολοφονίας του Κερκ, τον Τάιλερ Ρόμπινσον, οι αρχές εκτιμούν ότι ήταν αριστερών πεποιθήσεων, σύμφωνα με τον διευθυντή του FBI Κας Πατέλ και τον κυβερνήτη της Γιούτα Σπένσερ Κοξ. Ο Ρόμπινσον είχε χαράξει αντιφασιστικά μηνύματα σε σφαίρες που περισυνελέγησαν από τις αρχές. Ωστόσο, οι αξιωματούχοι δεν έχουν ανακοινώσει αν ο Ρόμπινσον είχε επικοινωνία ή σύνδεση με συγκεκριμένες ομάδες της Αντίφα.

Το FBI εξετάζει διαδικτυακούς λογαριασμούς που φέρονται να είχαν δείξει γνώση της δολοφονίας πριν αυτή συμβεί, όπως επιβεβαίωσε στην εφημερίδα The Epoch Times πηγή που γνωρίζει για την έρευνα. Στιγμιότυπα οθόνης, που παρουσιάστηκαν από την εφημερίδα Washington Free Beacon, δείχνουν αρκετούς λογαριασμούς στην πλατφόρμα X να αναφέρουν την ημερομηνία της δολοφονίας του Κερκ, η οποία σημειώθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου, με ανησυχητικά μηνύματα. Η Epoch Times διευκρινίζει ότι δεν έχει επιβεβαιώσει ανεξάρτητα τα στιγμιότυπα και τους λογαριασμούς που παρουσίασε το Free Beacon.

Ο αναπληρωτής διευθυντής του FBI, Νταν Μποντζίνο, δήλωσε στο Fox News ότι το γραφείο ερευνά το ενδεχόμενο ο Ρόμπινσον να είχε συνεργούς. Μέχρι στιγμής, δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες σε άλλα άτομα.

Νωρίτερα τη Δευτέρα, ο σύμβουλος του Λευκού Οίκου Στήβεν Μίλλερ και ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς ανέφεραν ότι η κυβέρνηση κινείται προς την κατεύθυνση της διερεύνησης δικτύων που οργάνωσαν επεισόδια, βίαιες συγκρούσεις και άλλες δραστηριότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μίλλερ μάλιστα χαρακτήρισε τέτοιες ομάδες ως «εγχώριο τρομοκρατικό κίνημα».

Δεν έχει γίνει γνωστό αν ο Ρόμπινσον έχει δικηγόρο. Η ημερομηνία της προσαγωγής του στο δικαστήριο έχει οριστεί για σήμερα.

Μαρία Κάλλας: Η φωνή-σύμβολο που σημάδεψε την όπερα του 20ού αιώνα

Από

Η μορφή της Μαρίας Κάλλας δεσπόζει στο παγκόσμιο λυρικό στερέωμα ως ένα όνομα συνώνυμο της όπερας και της καλλιτεχνικής τελειότητας. Υπήρξε κορυφαία Ελληνίδα υψίφωνος του 20ού αιώνα, με φωνή και σκηνική παρουσία που απέσπασαν διθυράμβους από τους κριτικούς, ενώ το κοινό τής χάρισε το προσωνύμιο «La Divina» («θεϊκή»). Με τα μοναδικά φωνητικά και υποκριτικά της προσόντα, ανανέωσε το λυρικό θέατρο και ιδιαίτερα το ιταλικό ρεπερτόριο του μπελ κάντο, επαναφέροντας ξεχασμένα έργα στο προσκήνιο. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε νεαρή υψίφωνο που ονειρεύεται τον τίτλο της «νέας Κάλλας». Το εξαιρετικά ευρύ φωνητικό της ρεπερτόριο κάλυπτε από τα κλασικά μελοδράματα και τις όπερες μπελ κάντο του 19ου αιώνα (Ντονιτσέττι, Μπελλίνι, Ροσσίνι) έως τα έργα των Βέρντι και Πουτσίνι, ακόμα και απαιτητικούς ρόλους του Βάγκνερ στα πρώτα της βήματα. Η καλλιτεχνική πορεία και οι αξεπέραστες ερμηνείες της Κάλλας ήταν τέτοιου βεληνεκούς ώστε ο μαέστρος Λέοναρντ Μπερνστάιν να την αποκαλέσει κάποτε «Βίβλο της όπερας», ενώ μέχρι και σήμερα οι ηχογραφήσεις της συγκαταλέγονται στις πιο εμπορικές του κλασικού ρεπερτορίου.

Φωτογραφία από τη συνέντευξη που έδωσε στον Εντ Μάρροους, για την εκπομπή Small World, του CBS Television. Νέα Υόρκη, 24 Ιανουαρίου 1958. (Public Domain)

 

Από τα πρώτα βήματα στη διεθνή καταξίωση

Η Μαρία Κάλλας γεννήθηκε το 1923 στη Νέα Υόρκη από Έλληνες μετανάστες, αλλά μεγάλωσε και σπούδασε μουσική στην Αθήνα. Ήδη από την ηλικία των 13 ετών ξεκίνησε κλασικές σπουδές φωνητικής, ενώ στα δύσκολα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έκανε τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Το 1945, μετά τον πόλεμο, επέστρεψε στις ΗΠΑ για λίγο και στη συνέχεια βρέθηκε στην Ιταλία, όπου και εκτοξεύθηκε η καριέρα της. Κομβικό σημείο ήταν η εμφάνισή της στην Αρένα της Βερόνας το 1947, όταν επιλέχθηκε να τραγουδήσει την Τζοκόντα του Πονκιέλλι και σημείωσε την πρώτη μεγάλη επιτυχία της σταδιοδρομίας της. Εκεί γνωρίστηκε με τον διάσημο μαέστρο Τούλιο Σεραφίν, ο οποίος εντυπωσιάστηκε από τη φωνή της και ανέλαβε τον ρόλο του μέντορά της, διευρύνοντας τους τεχνικούς και ερμηνευτικούς της ορίζοντες. Με την καθοδήγηση του Σεραφίν, η Κάλλας άρχισε να κατακτά την ιταλική σκηνή, εδραιώνοντας τη φήμη της ως νέο αστέρι της όπερας.

Η ευρύτητα και η ευελιξία της φωνής της Κάλλας τής επέτρεψαν να υπηρετήσει ένα ασυνήθιστα ποικίλο ρεπερτόριο. Χαρακτηριστικό είναι ότι μπορούσε να ερμηνεύει σχεδόν ταυτόχρονα δραματικούς και κολορατούρα ρόλους που βρίσκονται στα αντίθετα άκρα των φωνητικών απαιτήσεων. Μια διάσημη περίπτωση είναι όταν, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1940, ανέλαβε μέσα σε ελάχιστο χρόνο έναν υψίφωνο κολορατούρα ρόλο (την Ελβίρα στους Πουριτανούς του Μπελλίνι) ενώ την ίδια περίοδο προετοίμαζε και βαρύ δραματικό ρόλο σε όπερα του Βάγκνερ – κάτι αδιανόητο για άλλους τραγουδιστές της εποχής. Αυτή η δεξιοτεχνική της ευχέρεια της έδωσε τεράστιο πλεονέκτημα και την έκανε περιζήτητη. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950 ήδη πρωταγωνιστούσε στα μεγάλα θέατρα της Ιταλίας: το 1951 θριάμβευσε και στη θρυλική Σκάλα του Μιλάνου (ερμηνεύοντας τους Σικελικούς Εσπερινούς του Βέρντι), κερδίζοντας το απαιτητικό κοινό της Ιταλίας, που τη συνέκρινε με τη μεγάλη ντίβα Ρενάτα Τεμπάλντι. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1956, ήρθε η ώρα της πανηγυρικής επιστροφής στην πατρίδα της: η πρώτη εμφάνιση της Κάλλας στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης προκάλεσε τέτοιο ενθουσιασμό, ώστε ο διευθυντής της, Rudolf Bing, δήλωσε πως ήταν «η πιο συναρπαστική βραδιά της ζωής του». Η Ελληνίδα ντίβα είχε γίνει πια παγκόσμιο φαινόμενο, με τον διεθνή Τύπο να τροφοδοτεί τον μύθο της.

Ακμή της καριέρας – Ερμηνείες που αναγέννησαν το ρεπερτόριο

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, η Μαρία Κάλλας βρισκόταν στο απόγειο της δημιουργικής της δύναμης. Οι συνεργασίες της με κορυφαίους σκηνοθέτες και μαέστρους, όπως ο Λουκίνο Βισκόντι και ο Ηλίας Μηνιάτης, έφεραν νέα πνοή σε κλασικές όπερες. Οι ερμηνείες της θεωρούνται υποδειγματικές και πολλές φορές ανεπανάληπτες, σε έργα όπως η Νόρμα του Μπελλίνι, η Τραβιάτα του Βέρντι, η Τόσκα του Πουτσίνι, η Λουτσία ντι Λαμμερμούρ του Ντονιτσέττι και η Μήδεια του Κερουμπίνι. Η Κάλλας δεν αρκούνταν στην επανάληψη των καθιερωμένων προσεγγίσεων, αλλά αναζωογόνησε το ρεπερτόριο της όπερας, επανερχόμενη σε ξεχασμένα αριστουργήματα του μπελ κάντο και δίνοντάς τους νέα ζωή. Συνολικά ερμήνευσε 47 πλήρεις οπερατικούς ρόλους στην καριέρα της, πρωταγωνιστώντας σε αρκετές τολμηρές αναβιώσεις έργων – από σπάνιες όπερες του 18ου και 19ου αιώνα – και αναζωπυρώνοντας τόσο το ενδιαφέρον του κοινού όσο και των θιάσων για αυτά. Πολλές όπερες που πριν θεωρούνταν ξεπερασμένες, βρήκαν μόνιμη θέση στο σύγχρονο ρεπερτόριο χάρη στην Κάλλας.

Η Μαρία Κάλλας ως Τζούλια, στην Εστιάδα του Γκασπάρε Σποντίνι, το 1954. (Teatro alla Scale/CC0)

 

Εκτός από το φωνητικό της ταλέντο, ξεχώριζε και η δραματική της δεινότητα πάνω στη σκηνή, ανεβάζοντας τον πήχη της υποκριτικής στο λυρικό θέατρο. Σε παραγωγές όπως η Τραβιάτα (Μιλάνο, 1955) υπό τη σκηνοθεσία του Λουκίνο Βισκόντι, η Κάλλας ενσάρκωσε τον ρόλο της Βιολέτας με τέτοια αλήθεια και πάθος, που το κοινό βίωνε την όπερα σαν αληθινό δράμα. Οι ακροατές και θεατές μαρτυρούν ότι η φωνή της μπορούσε να μεταδώσει έντονα συναισθήματα, από την πιο εύθραυστη ψιθυριστή νότα μέχρι τις πιο εκρηκτικές κορώνες – όλα σε απόλυτη αρμονία με τον χαρακτήρα που ερμήνευε.

Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’50, τα πρώτα σημάδια φθοράς της φωνής της έκαναν την εμφάνισή τους. Η ίδια είχε υποβληθεί το 1954 σε δραστική απώλεια βάρους, χάνοντας πάνω από 30 κιλά, προκειμένου να βελτιώσει τη σκηνική της παρουσία και να ανταποκρίνεται οπτικά στις ηρωίδες που υποδυόταν. Παρά το εντυπωσιακό αποτέλεσμα στην εμφάνισή της, η εξαντλητική δίαιτα σε συνδυασμό με τους φωνητικούς «ακροβατισμούς» στους οποίους υπέβαλλε τη φωνή της (ερμηνεύοντας συχνά εκ διαμέτρου αντίθετους ρόλους στην ίδια σεζόν), φαίνεται πως επιβάρυναν τις ανώτερες νότες της. Μετά το 1958, η συχνότητα των εμφανίσεών της άρχισε να μειώνεται. Παρόλα αυτά, η Κάλλας συνέχισε να χαρίζει αξιομνημόνευτες ερμηνείες: το καλοκαίρι του 1957 στην Αθήνα, στη σκιά της Ακρόπολης, τραγούδησε στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού και αποθεώθηκε από το ελληνικό κοινό. Το 1960, επέστρεψε στην Ελλάδα για μια ιστορική παράσταση της Νόρμα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου – την πρώτη φορά που η αρχαία αυτή σκηνή φιλοξενούσε παραγωγή όπερας. Η εμφάνισή της ως Νόρμα στην Επίδαυρο θεωρείται από τις θρυλικές στιγμές της καριέρας της, ενώ τον επόμενο χρόνο (1961) τραγούδησε και τη Μήδεια στον ίδιο χώρο, σε μια παράσταση που μεταφέρθηκε θριαμβευτικά και στη Σκάλα του Μιλάνου.

Η Κάλλας ως Νόρμα. Παρίσι, 23 Μαΐου 1964. (AFP μέσω Getty Images)

 

Το 1965, η Κάλλας ερμήνευσε επί σκηνής την τελευταία πλήρη όπερα – και ήταν πάλι η Νόρμα, ο ρόλος-σφραγίδα της, αυτή τη φορά στο Παρίσι. Στο εξής αποφάσισε να αποσυρθεί από τις λυρικές παραστάσεις, κλείνοντας έτσι έναν κύκλο περίπου 20 ετών συνεχών θριάμβων. Παρόλα αυτά, στα χρόνια που ακολούθησαν, δεν έμεινε ανενεργή: δοκίμασε τις δυνάμεις της στη σκηνοθεσία όπερας, συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι πρωταγωνιστώντας στον κινηματογράφο ως Μήδεια (1969), ενώ το 1971-72 παρέδωσε πολύτιμα μαθήματα και σεμινάρια σε νεαρούς τραγουδιστές στη περίφημη Juilliard School της Νέας Υόρκης. Το 1973 επιχείρησε μια ύστατη παγκόσμια περιοδεία συναυλιών μαζί με τον τενόρο Τζουζέπε Ντι Στέφανο, όμως η φωνή της είχε πλέον χάσει τη λάμψη της και η προσπάθεια δεν στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Μετά από αυτή την αποχώρηση, η Μαρία Κάλλας πέρασε τα τελευταία της χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ζώντας σχετικά απομονωμένη στο Παρίσι. Έφυγε από τη ζωή στις 16 Σεπτεμβρίου 1977, σε ηλικία 53 ετών, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον χώρο της όπερας.

Η Μαρία Κάλλας στην τελευταία της περιοδεία. Άμστερνταμ, 1973. (FredTC/CC BY-SA 3.0)

 

Υστεροφημία και κληρονομιά

Η πολυτάραχη προσωπική ζωή και το «θεϊκό ταμπεραμέντο» της Κάλλας συχνά απασχόλησαν τον Τύπο, όμως η καλλιτεχνική της κληρονομιά είναι αυτή που λάμπει πάνω απ’ όλα. Δεκάδες χρόνια μετά τον θάνατό της, η Μαρία Κάλλας εξακολουθεί να θεωρείται το απόλυτο πρότυπο της prima donna assoluta, της κορυφαίας ντίβας της όπερας. Για τις μετέπειτα γενιές μονωδών παραμένει σημείο αναφοράς και πηγή έμπνευσης. Χάρη στην ίδια, το ενδιαφέρον για ολόκληρη την παράδοση του μπελ κάντο αναζωπυρώθηκε, ανοίγοντας τον δρόμο ώστε να αναβιώσουν και να καθιερωθούν στο παγκόσμιο ρεπερτόριο πολλά έργα που σήμερα απολαμβάνουμε στη σκηνή. Οι ερμηνείες της σε ρόλους όπως η Νόρμα, η Μήδεια, η Κονστάντζα στην Απαγωγή από το σεράι ή η Ελβίρα στους Πουριτανούς θεωρούνται ακόμη και σήμερα αξεπέραστες και διδάσκονται ως υποδείγματα δραματικής ερμηνείας. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι η Κάλλας άλλαξε τον τρόπο που ακούμε και βλέπουμε την όπερα. Όπως έχει γραφτεί, ανανέωσε το λυρικό τραγούδι σε τέτοιο βαθμό, ώστε σήμερα μπορούμε να μιλάμε για εποχή πριν και μετά την Κάλλας. Η γοητεία που ασκεί η προσωπικότητα και η φωνή της μένει αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου. Η Μαρία Κάλλας, η θρυλική La Divina, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στην τέχνη της όπερας και στον παγκόσμιο πολιτισμό – μια κληρονομιά αντάξια του μύθου της.

 

Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: Δεσμεύθηκε η περιουσία της Πόπης Σεμερτζίδου

Από

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2025, η Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος (με επικεφαλής τον Χαράλαμπο Βουρλιώτη) προχώρησε σε δέσμευση της περιουσίας της Πόπης Σεμερτζίδου – πρώην πολιτευτή της ΝΔ – στο πλαίσιο του σκανδάλου παράνομων αγροτικών επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η εντολή δέσμευσης αφορά όχι μόνο την ίδια, αλλά και τον σύντροφό της και δύο συγγενικά της πρόσωπα. Το σχετικό πόρισμα της Αρχής έχει ήδη διαβιβαστεί στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για περαιτέρω έρευνα, καθώς εξετάζονται τυχόν αδικήματα απάτης και ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, πρόκειται για την πρώτη φορά που δεσμεύονται περιουσιακά στοιχεία ατόμων που φέρονται εμπλεκόμενοι στην πολύκροτη αυτή υπόθεση, όπου αποκαλύφθηκε ότι αιτούντες λάμβαναν τεράστια ποσά επιδοτήσεων χωρίς να τα δικαιούνται.

Στο μικροσκόπιο της έρευνας βρέθηκε η περίοδος 2019–2024, κατά την οποία οι τέσσερις εμπλεκόμενοι φέρονται να εισέπραξαν συνολικά περίπου 2,6 εκατομμύρια ευρώ σε επιδοτήσεις. Από αυτά, τουλάχιστον 1,5 εκατ. ευρώ δεν διατέθηκε για τους παραγωγικούς σκοπούς που δηλώθηκαν και θεωρείται αδικαιολόγητο ως προς τη χρήση του. Με εντολή του κου Βουρλιώτη, δεσμεύθηκαν περιουσιακά στοιχεία συνολικής αξίας τουλάχιστον 1,5 εκατ. ευρώ – ποσό που αντιστοιχεί στα μη αξιοποιηθέντα κονδύλια – καθώς προέκυψε ότι δεν κατευθύνθηκαν ποτέ στον σκοπό για τον οποίο εγκρίθηκαν.

Η δέσμευση καλύπτει μεταξύ άλλων έντεκα ακίνητα (αγροτεμάχια και οικόπεδα) καθώς και πολυτελή οχήματα. Ανάμεσα σε αυτά περιλαμβάνονται μία Φερράρι, μία Πόρσε και περίπου 30 ακόμη αυτοκίνητα, τα οποία οι εμπλεκόμενοι εκμεταλλεύονταν εμπορικά μέσω μισθώσεων. Παράλληλα, έχουν δεσμευθεί τραπεζικοί λογαριασμοί και τα περιουσιακά στοιχεία της μονοπρόσωπης εταιρείας (ΙΚΕ) που είχαν συστήσει οι εμπλεκόμενοι.

Η Πόπη Σεμερτζίδου από την πλευρά της αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή στην υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι ούτε η ίδια ούτε ο σύντροφός της έχουν διαπράξει κάτι παράνομο. «Δεν ήμασταν εμπλεκόμενοι πουθενά και γίναμε στόχος νούμερο ένα… απλά μας έμπλεξαν και γίναμε στόχος από παντού», δήλωσε χαρακτηριστικά, εκφράζοντας την αγανάκτησή της

Μακριά από τα άκρα: Η ζημιά της ακραίας ρητορικής και η αξία του μέτρου

Από

Σε κάθε συζήτηση – από την πολιτική μέχρι τα κοινωνικά ζητήματα – φαίνεται πως πέφτουμε στην παγίδα των άκρων. Μόλις προκύψει διαφωνία, οι τόνοι ανεβαίνουν και οι θέσεις πολώνονται: όλα παρουσιάζονται είτε μαύρα είτε άσπρα, με καμία διάθεση αναγνώρισης της ενδιάμεσης κατάστασης. Η παραμικρή απόπειρα να δει κανείς τη «γκρίζα ζώνη» αντιμετωπίζεται συχνά με καχυποψία ή και εχθρότητα. Έτσι, αντί για ουσιαστικό διάλογο, έχουμε δύο στρατόπεδα που ανταλλάσσουν κατηγορίες και συνθήματα, χάνοντας την ουσία της συζήτησης. Αυτή η νοοτροπία του «άσπρου-μαύρου» δηλητηριάζει την δεξαμενή του δημόσιου λόγου, καθώς δεν αφήνει χώρο για επιχειρήματα, αποχρώσεις και αμοιβαία κατανόηση.

Η ακραία ρητορική – οι προσβολές, οι χαρακτηρισμοί, η δαιμονοποίηση του αντιπάλου – έχει γίνει δυστυχώς συχνό φαινόμενο τόσο στον πολιτικό διάλογο όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι πλατφόρμες αυτές, με την ανωνυμία που προσφέρουν και τους περίφημους «θαλάμους αντήχησης», ενθαρρύνουν πολλούς να υιοθετούν εξτρεμιστικές απόψεις και να διαδίδουν ανεξέλεγκτα λόγο μίσους. Το αποτέλεσμα; Μια διχασμένη κοινωνία, όπου ο καθένας ακούει μόνο όσους συμφωνούν μαζί του και θεωρεί τους υπόλοιπους εχθρούς ή ακόμα και «κακοπροαίρετους».

Οι επιπτώσεις: Διχασμός, μίσος και βία

Οι συνέπειες αυτής της πόλωσης είναι σοβαρές τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Όταν κυριαρχεί η νοοτροπία των άκρων, πληγώνουμε την ίδια μας την ανθρωπιά: χάνουμε την ικανότητα να συμπονούμε και να ακούμε ο ένας τον άλλον. Η ρητορική του μίσους ιδιαίτερα, που στοχοποιεί ομάδες ανθρώπων λόγω φυλής, θρησκείας, φύλου κλπ., αποτελεί διάχυτη απειλή για την κοινωνική συνοχή, την ανεκτικότητα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όταν αφήνουμε το μίσος να κανονικοποιηθεί στον δημόσιο λόγο, διαβρώνεται ο ιστός της κοινωνίας και η δημοκρατία μας εξασθενεί.

Δεν πρόκειται μόνο για λεκτικές αντιπαραθέσεις. Η ακραία ρητορική συχνά ανοίγει τον δρόμο για πραγματική βία,η δαιμονοποίηση του αντιπάλου μπορεί να οπλίσει τα χέρια των πιο φανατικών. Δύο άκρα φαινομενικά αντίθετα, μα η λογική τους είναι ίδια: ο άλλος δεν θεωρείται αντίπαλος – θεωρείται στόχος.

Η σοφία της μεσότητας: «Mέτρον ἄριστον» και «μέση οδός»

Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν τη σύγκρουση των άκρων. Οι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν εντοπίσει την αξία του μέτρου και της ισορροπίας ως απάντηση στην ανθρώπινη τάση για υπερβολή. Ένα από τα γνωστότερα αρχαιοελληνικά ρητά, το «Μέτρον ἄριστον», αποδίδεται στον Κλεόβουλο τον Λίνδιο – έναν από τους Επτά Σοφούς της αρχαιότητας. Η φράση αυτή σημαίνει ότι ο άνθρωπος πρέπει να αποφεύγει τις ακρότητες και να τηρεί το μέτρο στη ζωή του. Με άλλα λόγια, η μετριοπάθεια θεωρείται η καλύτερη πρακτική, καθώς μας προστατεύει από τις βλαβερές υπερβολές και τα πάθη που θολώνουν την κρίση.

Παρομοίως, στην κινεζική φιλοσοφική παράδοση εκθειάζεται η «μέση οδός». Ο Κομφούκιος, για παράδειγμα, δίδασκε το δόγμα του μέσου (Zhong Yong), υποστηρίζοντας ότι ακόμη και οι ίδιες οι αρετές πρέπει να ασκούνται με σύνεση και μέτρο. Στόχος είναι να αποφεύγονται τα άκρα – να μην υπάρχει ούτε έλλειψη ούτε υπερβολή σε καμία συμπεριφορά. Αντίστοιχες ιδέες συναντάμε και στη βουδιστική έννοια της Μεσαίας Οδού, που απορρίπτει τόσο την ακραία αυταπάρνηση όσο και την αχαλίνωτη επιτρεπτικότητα, αναζητώντας έναν ισορροπημένο δρόμο προς την σοφία.

Ακόμη και ο δικός μας φιλόσοφος Αριστοτέλης διατύπωσε ανάλογη αρχή: η ηθική αρετή βρίσκεται στη μεσότητα – στο μέσο ανάμεσα σε δύο άκρα, την έλλειψη και την υπερβολή. Για παράδειγμα, η ανδρεία ως αρετή είναι το ενδιάμεσο μεταξύ δειλίας και παράτολμου θράσους. Ο ενάρετος άνθρωπος, κατά τον Αριστοτέλη, αποφεύγει τόσο την υπερβολή όσο και την ανεπάρκεια, βρίσκοντας το σωστό μέτρο σε κάθε περίσταση.

Όλες αυτές οι σοφές παρακαταθήκες – από τη Δύση και την Ανατολή – συμφωνούν σε κάτι θεμελιώδες: η ισορροπία και η μετριοπάθεια είναι αρετές απαραίτητες για την ευημερία του ανθρώπου και της κοινωνίας. Όταν παρασυρόμαστε από τα άκρα, χάνουμε την αρμονία μας. Αντίθετα, όταν επιδιώκουμε το μέσο, μπορούμε να βρούμε λύσεις δίκαιες και βιώσιμες.

Επιστροφή στον διάλογο: βρίσκοντας τις αποχρώσεις του γκρι

Το ερώτημα είναι, λοιπόν, πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό το τοξικό μοτίβο του άσπρου-μαύρου και να ξαναβρούμε την αρετή του μέτρου στον σύγχρονο δημόσιο βίο. Μερικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσαν να είναι:

  • Προαγωγή του ανοιχτού διαλόγου: Να ενθαρρύνουμε συζητήσεις όπου ακούγονται όλες οι απόψεις με σεβασμό, χωρίς χαρακτηρισμούς. Ένας διάλογος με κανόνες ευπρέπειας, όπου δίνεται χώρος και χρόνος στην τεκμηρίωση και το επιχείρημα, μπορεί να αναδείξει κοινούς τόπους αντί για χαράδρες διαφορών.
  • Παιδεία στα σχολεία και στα ΜΜΕ: Είναι κρίσιμο να διδαχθεί η νέα γενιά (και να θυμηθούν οι παλαιότεροι) πώς να σκέφτονται κριτικά και να αναγνωρίζουν την προπαγάνδα και τη ρητορική μίσους. Η παιδεία στα μέσα ενημέρωσης και ο ψηφιακός αλφαβητισμός μπορούν να βοηθήσουν τους πολίτες να μην πέφτουν θύματα παραπληροφόρησης και φανατισμού.
  • Υπευθυνότητα στην πολιτική ηγεσία: Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ έχουν τεράστια ευθύνη να ρίχνουν τους τόνους αντί να τους ανεβάζουν. Η χρήση διχαστικής ρητορικής μπορεί πρόσκαιρα να συσπειρώνει οπαδούς, αλλά μακροπρόθεσμα υπονομεύει την ενότητα της χώρας. Χρειαζόμαστε ηγέτες που θα προβάλλουν το παράδειγμα του πολιτικού πολιτισμού, αναγνωρίζοντας την αξία του αντιπάλου και αναζητώντας συνθέσεις αντί για συγκρούσεις.
  • Καλλιέργεια ενσυναίσθησης: Κάθε φορά που νιώθουμε την οργή να φουντώνει απέναντι σε μια αντίθετη άποψη, ας κάνουμε ένα βήμα πίσω. Ας προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση του άλλου. Η ενσυναίσθηση είναι αντίδοτο στο μίσος. Αν θυμηθούμε ότι απέναντί μας έχουμε άνθρωπο, με τις δικές του ανησυχίες και εμπειρίες, ίσως βρούμε κοινό έδαφος.

Επιστρέφοντας στη σοφία των προγόνων, το αρχαίο ρητό «Μέτρον ἄριστον» δεν είναι απλώς μια φράση από τα κιτάπια της ιστορίας· είναι ένας ζωντανός οδηγός για το σήμερα. Μας καλεί να θυμόμαστε ότι υπάρχουν περισσότερες από δύο όψεις σε κάθε ζήτημα και ότι η αλήθεια συνήθως βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο. Αντί να τραβάμε χαρακώματα χωρίζοντας τον κόσμο σε φίλους και εχθρούς, μπορούμε να αναζητήσουμε τη μέση λύση που ωφελεί την κοινότητά μας συνολικά.

Στην τελική, όλοι βρισκόμαστε στην ίδια βάρκα – στην ίδια κοινωνία, στην ίδια χώρα. Κανείς δεν κερδίζει όταν αυτή η βάρκα κλυδωνίζεται από τις τρικυμίες του διχασμού. Αντίθετα, όλοι κερδίζουμε όταν επικρατεί ηρεμία, σεβασμός και συνεργασία. Κάνοντας χώρο για το γκρίζο και τις αποχρώσεις του, αγκαλιάζουμε την πραγματική ανθρώπινη πολυπλοκότητα και προστατεύουμε την ανθρωπιά μας. Όπως δίδασκαν οι σοφοί, το μέτρο δεν είναι μετριότητα· είναι αρετή. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, το έχουμε ανάγκη.

Διαρροή άνω των 100.000 εγγράφων κλονίζει το «Μεγάλο Τείχος Προστασίας» της Κίνας

Από

Μια τεράστια διαρροή άνω των 100.000 εγγράφων, που αποκαλύπτουν τον εσωτερικό μηχανισμό μιας κινεζικής εταιρείας η οποία φαίνεται να προμηθεύει αυταρχικές κυβερνήσεις με εργαλεία λογοκρισίας και παρακολούθησης χρηστών του διαδικτύου, αναρτήθηκε πρόσφατα στο διαδίκτυο. Ο Μπιλ Σια, πρόεδρος της Dynamic Internet Technology (DIT), δήλωσε στην εφημερίδα The Epoch Times ότι η διαρροή ήταν εσκεμμένη και πιθανότατα προερχόταν εκ των έσω.

Η DIT, που ιδρύθηκε το 2001, παράγει το Freegate και άλλα λογισμικά κατά της λογοκρισίας, τα οποία χρησιμοποιούν Κινέζοι χρήστες για να παρακάμπτουν το λεγόμενο «Μεγάλο Τείχος Προστασίας» που έχει εγκαταστήσει το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ). Ο Σια τόνισε ότι η συγκεκριμένη υπόθεση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο κύμα αποκαλύψεων των τελευταίων ετών, με πολλούς απλούς πολίτες να φέρνουν στο φως γεγονότα και πρακτικές που αφορούν το ΚΚΚ και την Κίνα.

Τα αρχεία ανήκουν στην εταιρεία Geedge Networks, η οποία παρουσιάζεται ως εταιρεία κυβερνοασφάλειας. Η Geedge δεν απάντησε σε σχετικό ερώτημα της Epoch Times. Ερευνητές της InterSecLab ανέφεραν ότι τεχνική ανάλυση των εγγράφων έδειξε πως η Geedge διατηρεί συμβόλαια με τις κυβερνήσεις του Καζακστάν, της Αιθιοπίας, του Πακιστάν, της Βιρμανίας (Μιανμάρ), καθώς και με τουλάχιστον μία ακόμη μη ταυτοποιημένη κυβέρνηση, όπως επίσης και με τοπικές αρχές στην επαρχία Σιντζιάνγκ, παρέχοντάς τους τεχνολογίες λογοκρισίας και παρακολούθησης.

Στα έγγραφα περιλαμβάνονται αλληλογραφία, εσωτερικά πρακτικά, τεχνικές λεπτομέρειες προϊόντων, οργανωτικές ρυθμίσεις με εξωτερικούς συνεργάτες, διαδικασίες επιστροφής εξόδων και έγγραφα διαχείρισης προσωπικού, σύμφωνα με τον Σια. Εκτίμησε δε ότι η διαρροή θα προκαλέσει «καταστροφικό πλήγμα» στο ηθικό των εργαζομένων, δημιουργώντας κλίμα δυσπιστίας εντός της εταιρείας.

Όπως εξήγησε, το γεγονός ότι διέρρευσαν πληροφορίες για πολλούς υπαλλήλους αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για όσους εμπλέκονται, καθώς τα έγγραφα ανέφεραν ονομαστικά άτομα, συγκεκριμένες αναλύσεις λογισμικού και λεπτομερείς εκθέσεις.

Παράλληλα, σημείωσε ότι η διαρροή μπορεί να βοηθήσει τους προγραμματιστές εργαλείων διαδικτυακής ελευθερίας να κατανοήσουν καλύτερα και να παρακάμψουν τις αυταρχικές τεχνολογίες. Έφερε ως παράδειγμα το γεγονός ότι πολλές διεθνείς αναφορές που παρουσιάζουν τα VPN ως βασικά εργαλεία για την υπέρβαση του «Μεγάλου Τείχους» είναι ανακριβείς, καθώς στην πλειονότητά τους τα VPN αποτελούν πρωτόκολλα που μπλοκάρονται εύκολα.

Επεσήμανε επίσης ότι υπάρχει παρανόηση στο εξωτερικό σχετικά με τον ρόλο του ανοικτού κώδικα, καθώς η ανοιχτή φύση ορισμένων εργαλείων καθιστά ευκολότερη την ανάλυσή τους από κινεζικές εταιρείες, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις επιχειρούν να τα αντιστρέψουν τεχνικά. Σύμφωνα με τον Σια, δεν υπήρξαν επιτυχημένα παραδείγματα ευρείας χρήσης εργαλείων που βασίζονται σε ανοιχτό κώδικα, ενώ όσα υιοθετήθηκαν σε μεγάλη κλίμακα βασίζονταν σε κλειστό λογισμικό.

Τέλος, αναφέρθηκε στη λίστα πελατών της Geedge, υπογραμμίζοντας ότι αποδεικνύει πως μόνο αυταρχικές κυβερνήσεις σε αναπτυσσόμενες χώρες προχωρούν σε τέτοιες πρακτικές μαζικής λογοκρισίας, λόγω οικονομικού κόστους. Όπως είπε, μόνο το ΚΚΚ διαθέτει τις τεχνολογικές δυνατότητες να ελέγχει τις εταιρείες του διαδικτύου ενώ παράλληλα αναπτύσσει την οικονομία της χώρας.

Της Catherine Yang

Με τη συμβολή των Li Jing και Yi Ru

Ο Τραμπ ανακοινώνει δεύτερη επίθεση των ΗΠΑ σε σκάφος διακινητών από τη Βενεζουέλα

Από

Τρία άτομα σκοτώθηκαν σε χτύπημα των ΗΠΑ εναντίον ενός βενεζουελάνικου σκάφους με ναρκωτικά, ανακοίνωσε ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ στις 15 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για το δεύτερο παρόμοιο χτύπημα σε διάστημα μικρότερο των δύο εβδομάδων.

Ο Τραμπ ανήρτησε στο Truth Social ότι «αυτό το πρωί, κατά τις εντολές μου, οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ διεξήγαγαν δεύτερο Κινητικό Χτύπημα εναντίον θετικά ταυτοποιημένων, εξαιρετικά βίαιων καρτέλ διακίνησης ναρκωτικών και ναρκωτρομοκρατών στην περιοχή ευθύνης του SOUTHCOM».

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, το χτύπημα έλαβε χώρα ενώ οι επιβεβαιωμένοι «ναρκωτρομοκράτες» από τη Βενεζουέλα βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα και μετέφεραν παράνομα ναρκωτικά (ενα θανατηφορο οπλο που δηλητηριαζει τους Αμερικανους!) με προορισμό τις ΗΠΑ, και ότι τα καρτέλ αυτά απειλούν την εθνική ασφάλεια, τη διπλωματία και ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Ο πρόεδρος είπε ότι δεν υπέστησαν απώλειες προσωπικού των ΗΠΑ και απηύθυνε προειδοποίηση προς τους διακινητές ναρκωτικών, γράφοντας ότι «Αν μεταφερετε ναρκωτικα που μπορουν να σκοτωσουν αμερικανους, σας κυνηγαμε! Οι παράνομες δραστηριότητες αυτών των καρτέλ έχουν προκαλέσει καταστροφικες συνεπειες στις Αμερικανικες κοινοτητες για δεκαετιες, σκοτώνοντας εκατομμύρια Αμερικανούς πολίτες. πλέον όχι», όπως μεταφέρθηκε στην ανάρτηση.

Ο Τραμπ ανέφερε ότι υπάρχει «μαγνητοσκοπημένο υλικό» που αποδεικνύει την παρουσία ναρκωτικών στο σκάφος. Στην Οβάλ Γραφείο, αφού υπέγραψε μια άσχετη διακήρυξη, είπε ότι το φορτίο είχε «πεταχτεί παντού στη θάλασσα», με «μεγάλες σακούλες κοκαΐνης και φεντανύλης διάσπαρτες». Πρόσθεσε ότι ο αρχηγός των Κοινών Επιτελείων, ο στρατηγός Νταν Κέιν, του έδειξε ένα βίντεο από την επιχείρηση, ενώ και ότι οι υπηρεσίες γνώριζαν την ώρα αναχώρησης και τι μετέφεραν οι ύποπτοι.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ παραδέχθηκε ότι η διακίνηση δεν περιορίζεται μόνο σε θαλάσσιες οδούς και δήλωσε ότι όταν οι εγκέφαλοι της διακίνησης περνούν κατά μήκος της ξηράς, «θα τους σταματήσουμε με τον ίδιο τρόπο που σταματήσαμε τα σκάφη». Η προηγούμενη επιχείρηση, που πραγματοποιήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 11 ανθρώπων.

Μέλη του Κογκρέσου και από τα δύο κόμματα έχουν εκφράσει αμφιβολίες για τα επιχειρήματα που επικαλείται η κυβέρνηση και για τη νομιμότητα των επιχειρήσεων. Ο γερουσιαστής Τζακ Ριντ (D-R.I.) στην ομιλία του στο βήμα της Γερουσίας δήλωσε ότι ανησυχεί βαθιά για τις στρατιωτικές ενέργειες του προέδρου στην Καραϊβική, οι οποίες «ελήφθησαν χωρίς εξουσιοδότηση από το Κογκρέσο, χωρίς σαφή νομική τεκμηρίωση και χωρίς την παρουσίαση στοιχείων ότι ήταν απαραίτητο για την προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών ή των δυνάμεών τους από άμεση απειλή». Πρόσθεσε ότι «δεν υπάρχει κανένα στοιχείο—ούτε ένα—ότι αυτό το χτύπημα πραγματοποιήθηκε σε εφαρμογή αυτοάμυνας».

Ο γερουσιαστής Ραντ Πολ (R-Ky.) ήταν ένας από τους λίγους Ρεπουμπλικάνους που καταδίκασαν το χτύπημα, αναρτώντας στο X ότι ο Τζ. Ντ. Βανς υποστήριξε ότι το να σκοτώνονται άτομα που κατηγορούνται για έγκλημα είναι «η υψηλότερη και καλύτερη χρήση του στρατού», και ρωτώντας ρητορικά αν ο Βανς διάβασε το «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» («To Kill a Mockingbird») και αν αναλογίστηκε τι συμβαίνει όταν οι κατηγορούμενοι εκτελούνται αμέσως χωρίς δίκη ή εκπροσώπηση.

Ο Λευκός Οίκος, για το χτύπημα της 2ας Σεπτεμβρίου, είχε δηλώσει ότι η επιχείρηση «διεξήχθη εναντίον των δραστηριοτήτων μιας χαρακτηριζόμενης τρομοκρατικής οργάνωσης και έγινε για την άμυνα ζωτικών εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ». Η οργάνωση αυτή ταυτοποιήθηκε ως Tren de Aragua, μια διακρατική εγκληματική συμμορία από τη Βενεζουέλα.

Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ δήλωσε στις 3 Σεπτεμβρίου σε εμφάνισή του στο τηλεοπτικό σόου «Fox & Friends» ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν μέσα στον αέρα, στη θάλασσα και σε πλοία, γιατί «αυτή είναι μια εξαιρετικά σοβαρή αποστολή για εμάς», και προειδοποίησε ότι «δεν θα σταματήσει με αυτό το χτύπημα. Οποιοσδήποτε άλλος διακινεί σε εκείνα τα ύδατα και τον οποίο γνωρίζουμε ότι είναι χαρακτηρισμένος ναρκωτρομοκράτης θα αντιμετωπίσει την ίδια μοίρα». «Είναι σημαντικό για τον αμερικανικό λαό να προστατεύσουμε την πατρίδα μας και το ημισφαίριό μας», πρόσθεσε.

Του Jackson Richman

Παγκόσμιος πρωταθλητής στα 79 κιλά ο Γιώργος Κουγιουμτσίδης

Από

Ο 23χρονος Γιώργος Κουγιουμτσίδης έγραψε ιστορία κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 79 κιλών ελευθέρας πάλης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα πάλης, που διεξάγεται στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Με αυτή την επιτυχία, ο Έλληνας πρωταθλητής έγινε ο πρώτος αθλητής από τη χώρα μας που ανεβαίνει στην κορυφή του κόσμου στο άθλημα της πάλης. Η ιστορική αυτή διάκριση συγκαταλέγεται πλέον στις σημαντικότερες στιγμές της ελληνικής πάλης.

Στον μεγάλο τελικό, ο Κουγιουμτσίδης αντιμετώπισε τον Αμερικανό Λεβί Ντέιβιντ Χέινς. Από το πρώτο λεπτό επέβαλε τον ρυθμό του και με εξαιρετική τακτική απέκτησε προβάδισμα 3-0. Το μόνο που κατάφερε ο αντίπαλός του ήταν να μειώσει στο τελευταίο δευτερόλεπτο, διαμορφώνοντας το τελικό 3-2.

Το τελευταίο σφύριγμα βρήκε τον Κουγιουμτσίδη στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, με την ελληνική σημαία να κυματίζει ψηλά στην κροατική πρωτεύουσα. Η επιτυχία αυτή αποτελεί ορόσημο για τον ελληνικό αθλητισμό, καθώς είναι η πρώτη φορά που η χώρα μας κατακτά χρυσό μετάλλιο σε παγκόσμιο πρωτάθλημα πάλης. Πανελλήνια περηφάνια και συγχαρητήρια από την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία συνόδευσαν την ιστορική νίκη του πρωταθλητή.

Το νέο αυτό επίτευγμα έρχεται ως επιστέγασμα της εντυπωσιακής πορείας του Κουγιουμτσίδη. Ο νεαρός παλαιστής έχει ήδη στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης στους άνδρες το 2023 και μετρά τρεις συνεχόμενους τίτλους σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα U23. Πλέον, με το χρυσό του Ζάγκρεμπ, επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό του ως «φαινόμενο» της ελληνικής πάλης.

Τα Ναυπηγεία ΟΝΕΧ – Ελευσίνας για την επίσκεψη του υπουργού Εσωτερικών των ΗΠΑ Νταγκ Μπέργκαμ

Από

«Κρίσιμο ενεργειακό κόμβο, ο οποίος συμβάλλει καθοριστικά στη διαφοροποίηση των πηγών LNG για τα Δυτικά Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη» χαρακτήρισε την ΟΝΕΧ ο υπουργός Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Νταγκ Μπέργκαμ, κατά την, πρόσφατη, επίσκεψή του στα Ναυπηγεία ΟΝΕΧ στην Ελευσίνα.

Αναλυτικά, σημερινή ανακοίνωση του ομίλου ΟΝΕΧ αναφέρει:

Η συγκεκριμένη επίσκεψη σηματοδοτεί την πρώτη παρουσία υπουργού της νέας κυβέρνησης Τραμπ στη χώρα μας.

Το γεγονός αυτό αναδεικνύει τη στρατηγική σημασία του ομίλου ΟΝΕΧ για την αναγέννηση της ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας και υπογραμμίζει τη στενή συνεργασία Ελλάδας-ΗΠΑ στον τομέα των ναυπηγείων. Η επίσκεψη επιβεβαιώνει ότι ο όμιλος χαίρει της εμπιστοσύνης και της στήριξης και των δύο κυβερνήσεων, οι οποίες αναγνωρίζουν το όραμα και τη δυναμική του.

Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ομίλου ΟΝΕΧ και πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων, Πάνος Ξενοκώστας, υποδέχθηκε τον αμερικανό υπουργό, ο οποίος συνοδευόταν από τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου. Τα Ναυπηγεία Ελευσίνας φιλοξένησαν, επίσης, διμερείς συναντήσεις του κ. Μπέργκαμ με τον υπουργό Ανάπτυξης, Τάκη Θεοδωρικάκο, και τον υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Βασίλη Κικίλια.

Ο Πάνος Ξενοκώστας παρουσίασε το πολυεπίπεδο επενδυτικό πλάνο του ομίλου ΟΝΕΧ και την πρόοδο των έργων των τελευταίων ετών. Στο επίκεντρο των συζητήσεων βρέθηκε η χρηματοδότηση από την U.S. International Development Finance Corporation (DFC), η οποία αποτελεί ισχυρή ψήφο εμπιστοσύνης στον όμιλο και στη στρατηγική του για τη συνολική αναβάθμιση των Ναυπηγείων Ελευσίνας.

«Τα Ναυπηγεία ONEX Ελευσίνας αποτελούν ένα ισχυρό παράδειγμα του τι μπορούμε να πετύχουμε όταν συνεργαζόμαστε με τους συμμάχους μας, για να υλοποιήσουμε το όραμα αυτής της κυβέρνησης για την υπεροχή της Αμερικής στον τομέα της ενέργειας», δήλωσε ο υπουργός κ. Μπέργκαμ. «Η συνεργασία αυτή δεν ενισχύει μόνο τις οικονομίες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας, αλλά θωρακίζει και τις ενεργειακές μας υποδομές, ενώ στερεί κρίσιμα έσοδα από αντιπάλους που επιδιώκουν να υπονομεύσουν την ελευθερία και τη σταθερότητα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ήταν εξαιρετικό που επισκέφθηκα από κοντά αυτόν τον κρίσιμο ενεργειακό κόμβο, ο οποίος συμβάλλει καθοριστικά στη διαφοροποίηση των πηγών LNG για τα Δυτικά Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη».

Έχοντας ήδη αποδείξει τις δυνατότητές της στη Σύρο, η ΟΝΕΧ συνεχίζει δυναμικά την επένδυσή της στην Ελευσίνα, με έργα υποδομών, τεχνολογικό εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη ισχυρής παραγωγικής βάσης διεθνών προδιαγραφών.

Το σχέδιο ανάπτυξης περιλαμβάνει:

* Ναυπήγηση μεγάλων εμπορικών πλοίων και διεύρυνση της παραγωγικής ικανότητας του ναυπηγείου

* Κατασκευή πλοίων ακτοπλοΐας και ρυμουλκών για την ενίσχυση της ελληνικής ακτοπλοΐας και των λιμενικών υποδομών

* Ενίσχυση της αμυντικής δραστηριότητας με έργα υψηλής τεχνολογίας και στενή συνεργασία με διεθνείς εταίρους

* Ανάπτυξη επενδύσεων στον ενεργειακό τομέα, με έμφαση στην ενεργειακή μετάβαση μέσω καινοτόμων τεχνολογικών λύσεων για τη ναυτιλία αλλά και την ενίσχυση ανταγωνιστικών οικονομιών στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης

* Δημιουργία Κέντρου Integrated Logistics και Καινοτομίας, ως κόμβου εμπορίου, ναυτιλίας και τεχνολογίας για την Ανατολική Ευρώπη

Ο κ. Ξενοκώστας τόνισε ότι η ΟΝΕΧ έχει αναλάβει μακροπρόθεσμη δέσμευση για τη δημιουργία ενός κέντρου ναυπηγικής και τεχνολογικής αριστείας στην Ελλάδα. Επισήμανε ότι η πρόοδος των έργων στην Ελευσίνα δημιουργεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενισχύει την εγχώρια αμυντική βιομηχανία και επαναφέρει τη χώρα στον διεθνή ναυπηγικό χάρτη.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης πραγματοποιήθηκε ξενάγηση στις υποδομές των Ναυπηγείων, παρουσίαση νέων έργων και ανάλυση της επενδυτικής προοπτικής της ΟΝΕΧ, η οποία συνδέει την Ελευσίνα με διεθνείς αγορές, στρατηγικές αμυντικές συνεργασίες και τον ενεργειακό σχεδιασμό της περιοχής.

Με την Ελευσίνα και τη Σύρο να αποτελούν πλέον βασικούς πυλώνες της ελληνικής ναυπηγικής υπεραξίας, ο Όμιλος ΟΝΕΧ επιβεβαιώνει τον ρόλο του ως καθοριστικός εταίρος στην ανασυγκρότηση της ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας. Η επίσκεψη αυτή σηματοδοτεί μια νέα εποχή ουσιαστικής συνεργασίας Ελλάδας-ΗΠΑ, που θα ενισχύσει την οικονομική ανάπτυξη, την απασχόληση και τη γεωστρατηγική θέση της χώρας μας.