OPINION

Σχολιασμός

Εκτός αν τυχαίνει να ζείτε κάτω από ένα βράχο σε έναν μακρινό πλανήτη, είστε αναμφίβολα ενήμεροι για την κινεζική πρωτοβουλία Belt and Road Initiative (BRI), μια στρατηγική ανάπτυξης υποδομών που ξεκίνησε το 2013. Πάμε γρήγορα στο 2002 και 146 από τις 195 χώρες του κόσμου έχουν υπογράψει την ριψοκίνδυνη πρωτοβουλία. Η BRI υπήρξε μια αποτυχία για την ευρύτερη ανθρωπότητα, αλλά ήταν μια μεγάλη νίκη για το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ). Ωστόσο, η BRI δεν είναι η μόνη πρωτοβουλία του ΚΚΚ που αποτελεί απειλή για την ανθρωπότητα. Υπάρχει επίσης η Πρωτοβουλία για την Παγκόσμια Ανάπτυξη (GDI), ένα σκοτεινό εγχείρημα που είναι γεμάτο απίθανες υποσχέσεις.

Τον Σεπτέμβριο του 2021, ο Σι Τζινπίνγκ, ο επικεφαλής δικτάτορας της Κίνας, ίδρυσε την GDI. Σύμφωνα με το Atlantic Council, το ΚΚΚ δημιούργησε την πρωτοβουλία «για να σπάσει τη δυτική ηγεμονία στην παγκόσμια διακυβέρνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ναι, η Κίνα, μια χώρα όπου λαμβάνουν χώρα βίαιες αφαιρέσεις οργάνων και σύγχρονη δουλεία, θέλει να επιβλέπει τη «διακυβέρνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ο Γουάνγκ Γι, ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών, επιμένει ότι η GDI στοχεύει στη δημιουργία «μιας παγκόσμιας κοινότητας ανάπτυξης» που «θα θέτει την ανάπτυξη σε προτεραιότητα και τους ανθρώπους στο επίκεντρο και θα επιδιώκει να επιταχύνει την εφαρμογή της Ατζέντας 2030». Αυτή η ατζέντα, μας λένε, θα οδηγήσει το ΚΚΚ στην εξάλειψη της φτώχειας, της πείνας και της ισότητας των φύλων μέχρι το τέλος της δεκαετίας.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι 200 εκατομμύρια πολίτες του εξακολουθούν να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και ότι εκατομμύρια Κινέζες υφίστανται σωματική και σεξουαλική κακοποίηση σε τακτική βάση, το ΚΚΚ έχει μεγάλο βουνό να ανέβει.

Ανησυχητικό είναι ότι, όπως υποδηλώνει και το όνομά του, το GDI δεν είναι μια εθνική, αλλά μια παγκόσμια ατζέντα. Το ΚΚΚ δεν προσπαθεί απλώς να πουλήσει τα επικίνδυνα ψέματά του στον ίδιο του το λαό- προσπαθεί να τα πουλήσει σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δυστυχώς, ορισμένες χώρες είναι πολύ πρόθυμες να τα χάψουν. Μια από αυτές τις χώρες είναι το Νεπάλ.

 

Όπως σημείωσε πρόσφατα ο Ανίλ Γκίρι της The Kathmandu Post, αν και «ούτε ένα έργο στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας Belt and Road υπό την ηγεσία του Πεκίνου δεν έχει ξεκινήσει στο Νεπάλ», η κυβέρνηση του Νεπάλ είναι πολύ πρόθυμη να συμμετάσχει στην GDI. Και το ΚΚΚ είναι πάρα πολύ πρόθυμο να “βοηθήσει”.

Το Πεκίνο έχει υποσχεθεί να δρομολογήσει όχι ένα αλλά δύο έργα στην περίκλειστη χώρα. Το πρώτο ονομάζεται Σχέδιο «Χαμογελαστά Παιδιά του Νεπάλ». Σύμφωνα με τον Γκίρι, το «Ίδρυμα Αγροτικής Ανάπτυξης της Κίνας θα παρέχει τρόφιμα σε 3.600 παιδιά από φτωχές κοινότητες στο Κατμαντού». Αυτό ακούγεται θαυμάσιο μέχρι να συνειδητοποιήσετε ότι το ΚΚΚ δεν προσφέρει ποτέ τίποτα χωρίς να απαιτεί κάτι σε αντάλλαγμα. Με το ΚΚΚ, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το δωρεάν γεύμα – κυριολεκτικά, σε αυτή την περίπτωση. Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι το Πεκίνο χρησιμοποιεί μια μορφή ήπιας ισχύος για να στοχεύσει τη νεολαία του Νεπάλ. Ίσως, αυτό εξηγεί το δεύτερο σχέδιο, το οποίο υπόσχεται να προσφέρει “υποστήριξη” σε μαθητές έξω από το Κατμαντού, την πρωτεύουσα του Νεπάλ.

Ως κάποιος που επισκέπτεται τακτικά το Νεπάλ, δεν υπερβάλλω όταν λέω το εξής: το ΚΚΚ έχει διεισδύσει σε αυτή την όμορφη χώρα. Το Πεκίνο εργάζεται ενεργά για την αποσταθεροποίηση των σχέσεων του Νεπάλ με άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της γειτονικής Ινδίας, και των Ηνωμένων Πολιτειών, που κάποτε ήταν ένας σταθερός σύμμαχος. Δυστυχώς, το ΚΚΚ πετυχαίνει τις προσπάθειές του. Η GDI θα μπορούσε να είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του Νεπάλ.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η GDI της Κίνας ιδρύθηκε πριν από λίγο περισσότερο από ένα χρόνο. Ωστόσο, όπως ο προαναφερόμενος Γουάνγκ Γι είναι πρόθυμος να μας υπενθυμίσει, η πρωτοβουλία «έχει λάβει την υποστήριξη περισσότερων από 100 χωρών και πολλών διεθνών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών». Επιπλέον, περισσότερες από «60 χώρες έχουν ενταχθεί στην Ομάδα Φίλων της GDI». Στους φίλους περιλαμβάνονται η Βιρμανία (κοινώς γνωστή ως Μιανμάρ), το Ιράν, η Καμπότζη, το Πακιστάν, η Ταϊλάνδη, τουλάχιστον 19 αφρικανικές χώρες, τα Φίτζι, η Βολιβία και, φυσικά, το Νεπάλ.

Η GDI, η οποία καλεί τις κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο να ενισχύσουν τη δέσμευσή τους στους στόχους βιώσιμης ανάπτυξης (SDGs) και στο «πνεύμα της δεκτικότητας και της συμμετοχικότητας», δεν είναι παρά μια απάτη – μια επικίνδυνη πρωτοβουλία που μεταμφιέζεται σε αξιοπρεπή. Εξάλλου, τα SDGs περιλαμβάνουν τη δράση για το κλίμα και τη δημιουργία ειρηνικών κοινωνιών, καθώς και τις προαναφερθείσες δεσμεύσεις για τη μείωση της φτώχειας, της πείνας και της ανισότητας. Το ΚΚΚ συστηματικά κλείνει μέσα και λιμοκτονεί τους ίδιους τους πολίτες του εν μέσω της πανδημίας COVID-19.

Επιπλέον, η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος ρυπαντής του πλανήτη. Για να θέσουμε τη ρύπανση της χώρας σε προοπτική, η Κίνα εκπέμπει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από ό,τι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ινδία και η Ρωσία μαζί. Καθώς άλλες ισχυρές χώρες προσπαθούν να γίνουν πράσινες, η Κίνα παράγει περισσότερο άνθρακα. Αυτό δεν αποτελεί χτύπημα για τον άνθρακα, ένα από τα σημαντικότερα ορυκτά καύσιμα. Αυτό είναι ένα χτύπημα για το ΚΚΚ, ένα τυραννικό καθεστώς που ποτέ δεν υιοθετεί τις πολιτικές που ενθαρρύνει τις άλλες κυβερνήσεις να υιοθετήσουν (σεβασμός του περιβάλλοντος, σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.λπ.) Αυτό είναι επίσης ένα χτύπημα για τις δεκάδες χώρες σε όλο τον κόσμο που είναι πολύ πρόθυμες να καταπιούν τις άδικες απαιτήσεις και τα ξεδιάντροπα ψέματα του ΚΚΚ.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι οι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Γράφει η Jennifer Galardi

Σχολιασμός

Το 1998 μετακόμισα στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια και όπως πολλές νεαρές γυναίκες, είχα όνειρα για κάτι μεγαλύτερο από τη ζωή σε μια μικρή πόλη που είχα ζήσει μέχρι τότε. Είχα την επιθυμία να επαναστατήσω ενάντια στην μάλλον αυστηρή ανατροφή μου στο Σκράντον της Πενσυλβάνια και στη συντηρητική μου εκπαίδευση στην αγροτική Βιρτζίνια. Δεν ήθελα να “πάω σχολείο, να βρω δουλειά, να παντρευτώ, να κάνω παιδιά” και να τα βάλω σε ένα ωραίο σπίτι με λευκό φράχτη. Δεν ήθελα να τα πηγαινοφέρνω στις προπονήσεις ποδοσφαίρου και στα μαθήματα χορού με ένα Range Rover. Πόσο βαρετό. Ήθελα να είμαι ελεύθερη.

Γέμισα το τετράθυρο μπλε Ford Taurus μου με το μοχλό ταχυτήτων στη δεξιά πλευρά του τιμονιού και έπεισα έναν φίλο να έρθει μαζί μου δυτικά από το Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα. Ο τρόμος για άλλη μια μέρα πίσω από ένα γραφείο σε μια 9-5 δουλειά ήταν ανυπόφορος. Τέσσερις ημέρες αργότερα, έφτασα στο διαμέρισμά μου απέναντι από τα στούντιο του CBS στο Δυτικό Χόλιγουντ. Ήμουν άσχετη και άνεργη, και σκόπιμα αποσυνδεδεμένη από κάθε παρελθόν που θα μπορούσε να με προσδιορίσει. Έψαχνα για κάτι χωρίς να ξέρω τι ήταν αυτό το κάτι. Ήμουν η τέλεια τροφή για την προοδευτική ατζέντα.

Εγκατέλειψα το παρελθόν μου για να ξαναδημιουργήσω μια ζωή που θεωρούσα ειδυλλιακή και γρήγορα έπεσα σε όλα τα τροπάρια μιας σταρλετίνας του Λος Άντζελες. Βρήκα ατζέντη και άρχισα μαθήματα υποκριτικής. Δούλεψα σε διάφορες δουλειές για να συντηρήσω τον εαυτό μου, αλλά χωρίς σαφή κατεύθυνση, δεν μπόρεσα ποτέ να αποταμιεύσω χρήματα ή να βρω σταθερότητα, ζώντας ως επί το πλείστον από μισθό σε μισθό. Ήμουν ένα “ελεύθερο πνεύμα”. Πήγαινα από μπλε πόλη σε μπλε πόλη – Λος Άντζελες, Νέα Υόρκη, Όστιν, πίσω στο Λος Άντζελες – και ταξίδευα σε χώρες σε όλο τον κόσμο. Βούτηξα τον εαυτό μου σε κάθε βιβλίο αυτοβοήθειας και πνευματικής πρακτικής που μπορούσα. Ηχολουτρά, αναπνοές, γιόγκα, διαλογισμός, ταξίδια στην Ινδία και σε ιερούς τόπους, κρύσταλλοι, ρέικι, ατελείωτα καταφύγια και εκπαιδεύσεις δασκάλων γιόγκα, ψυχεδελικά ταξίδια – αυτά ήταν η ζωή μου. Όλα στο όνομα της εξέλιξης σε έναν πιο συνειδητό άνθρωπο. Κάποια από αυτά τα έκανα και καριέρα.

Ενώ ήμουν κάπως επιτυχημένη στην επαγγελματική μου ζωή ως “περσόνα” της γυμναστικής και της ευεξίας, η προσωπική μου ζωή ήταν ένα χάος. Γινόμουν όλο και πιο καταθλιπτική, μοναχική, απομονωμένη και εγωκεντρική. Έχασα κάθε αίσθηση του ποιος πραγματικά ήμουν. Λαχταρούσα μια αίσθηση του ανήκειν και μεταπηδούσα από ομάδα σε ομάδα σε αναζήτηση μιας κοινότητας όπου θα ένιωθα ότι ταιριάζω. Κάποιοι θα μπορούσαν να αποκαλέσουν κάποιες από τις συναναστροφές μου αιρετικές. Κοιτάζοντας πίσω, θα συμφωνήσω.

Έγινα όλο και πιο εύθραυστη. Κρύφτηκα στην πνευματική ασφάλεια και χρησιμοποίησα τη “φωνή” μου για να συσπειρωθώ ενάντια σε όλες τις παρωδίες του κόσμου, όπως μια πινακίδα “Σε αυτό το σπίτι πιστεύουμε”, πανταχού παρούσα στις αυλές σε όλο το Λος Άντζελες. Ωστόσο, ποτέ δεν ήμουν εγώ αυτός που έπρεπε να αλλάξει. Αντίθετα, ο κόσμος έπρεπε να προσαρμοστεί για να με κάνει να νιώθω πιο άνετα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, έπρεπε να διαλυθεί εντελώς. Η πατριαρχία έπρεπε να καταρρεύσει. Όλοι μας έπρεπε να συνειδητοποιήσουμε τη λευκή μας ευθραυστότητα. Αν όλοι ήταν πιο φωτισμένοι όπως εγώ, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Οποιαδήποτε αμφισβήτηση της ιδεολογίας μου ήταν η άγνοια κάποιου άλλου ή η αδυναμία του να δει τη “δική μου αλήθεια”.

Όπως συνέβη με πολλούς ανθρώπους, η ζωή μου άρχισε να αλλάζει το 2020. Άρχισα να κάνω μια προσωπική αυτοκριτική και να εξετάζω πού πήγαινα. Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος βρισκόταν σε ασφαλές καταφύγιο, μια σειρά κατακλυσμιαίων γεγονότων με ώθησε να ξεσηκωθώ από την πνευματική σπηλιά στην οποία κρυβόμουν. Συνειδητοποίησα πόσο εγωίστρια είχα γίνει. Συνειδητοποίησα πόσο θυμό και δυσαρέσκεια κρατούσα, παρά τις προσπάθειές μου να “θεραπεύσω τον εαυτό μου”. Συνειδητοποίησα πόσο πολύ αναζητούσα την επιβεβαίωση από τον έξω κόσμο. Άρχισα να αναλαμβάνω την ευθύνη για τη ζωή μου και να κάνω πράξη τα πράγματα που ήθελα, αντί να προσπαθώ να τα “εκδηλώσω” με θετικές επιβεβαιώσεις και οραματισμό.

Το πιο σημαντικό είναι ότι κλήθηκα στη χριστιανική πίστη και ξύπνησα από το ξόρκι της αφύπνισης που είχε ρίξει το Λος Άντζελες και το προοδευτικό αφήγημα. Ο Ιησούς έδωσε σχήμα και μορφή στην πνευματικότητά μου. Έγινε πηγή σταθερότητας και παρηγοριάς αντί για αστάθεια, αγωνία και μεταρρύθμιση. Επέστρεψα σε μια αίσθηση ορθολογισμού και λογικής που άρχισε να σταθεροποιεί τον διάχυτο και απρόβλεπτο συναισθηματικό μου κόσμο. Ο Ιησούς συγχώνευσε το κεφάλι και την καρδιά μου μαζί αντί να μου ζητήσει να εγκαταλείψω το πρώτο για το δεύτερο. Το να έχεις καρδιά αλλά να χρησιμοποιείς το κεφάλι σου είναι ένας ισχυρός και δυναμωτικός συνδυασμός. Η άκρα αριστερά θέλει μόνο να τραβήξει τις χορδές της καρδιάς σας, και αν δεν ανταποκριθείτε κατάλληλα, δηλαδή με τον τρόπο που θέλουν, είστε ένας κακός άνθρωπος. Έτσι, η σιωπή είναι βία και κάθε διαφωνία με την ιδέα τους για μια καλή κοινωνία είναι λόγος ντροπής, επίπληξης, απομάκρυνσης από τη δουλειά ή απομάκρυνσης από τη δημόσια σφαίρα. Το να ακολουθείς την άκρα αριστερά απαιτεί την εγκατάλειψη της ορθολογικής, καθαρής και κριτικής σκέψης.

Ενώ η άκρα αριστερά επαγγέλλεται την ενδυνάμωση των ανθρώπων, κάθε άλλο παρά το κάνει. Επιμένει να εστιάζεις σε όλους τους τρόπους με τους οποίους είσαι θύμα εξαιτίας οποιουδήποτε αριθμού εξωτερικών ταυτοτήτων – φυλή, φύλο, σεξουαλικές προτιμήσεις, ηλικία, αναπηρία, γεωγραφία – ό,τι θέλεις, θα το χρησιμοποιήσουν. Διακινεί μεγάλες αφηρημένες απόψεις, υποθέτοντας ότι το να ανήκεις σε οποιαδήποτε από αυτές τις κατηγορίες σημαίνει ότι είσαι ακριβώς όπως όλοι οι άλλοι σε αυτή την ομάδα. Ποτέ δεν πρόκειται για το άτομο, για κάποιον με μοναδική ιστορία ή πολιτιστικούς δεσμούς. Αποδίδει μια μονομερή εμπειρία σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι μαύρος ή λεσβία ή Ασιάτης ή οποιαδήποτε άλλη εξωτερική παράμετρο που οι προοδευτικοί επιμένουν να υιοθετήσει κάποιος. Είμαι γυναίκα, άρα πρέπει να αποδεχτώ ότι υπήρξα θύμα τοξικού ανδρισμού και συστημικής καταπίεσης από την πατριαρχία. Το έκανα αυτό για πολύ καιρό, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν αλήθεια.

Σύμφωνα με τη σημερινή παιδαγωγική, πέτυχα όχι με δική μου προσπάθεια, αλλά επειδή ήμουν “όμορφη” και “λευκή”. Ταυτόχρονα, ό,τι δεν πέτυχα ήταν επειδή υφίσταμαι διακρίσεις. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο αποδυναμωτικό.

Η άκρα αριστερά δεν είναι ούτε ευγνώμων ούτε ευγενική. Επικεντρωνόμουν σταθερά σε αυτά που δεν είχα. Αντί να αισθάνομαι ευλογημένη από την ανατροφή μου, ήμουν επιβαρυμένη από αυτήν και συνεχώς αγωνιζόμουν εναντίον της. Μπορούσα να δω τα νεότερα χρόνια μου μόνο μέσα από τον φακό του τραύματος και της συναισθηματικής παραμέλησης, αν και, παρά τις μερικές φορές δύσκολες καταστάσεις, έζησα μια αρκετά ειδυλλιακή παιδική ηλικία. Με αγαπούσαν και με φρόντιζαν. Ποτέ δεν έμεινα χωρίς βοήθεια. Ωστόσο, οι γκουρού και οι θεραπευτές μου στο Λος Άντζελες με έπεισαν ότι τα τραύματά μου έπρεπε συνεχώς να εξετάζονται, σε αντίθεση με το να αποδέχομαι τον εαυτό μου και το παρελθόν μου ως μοναδικό και ελαττωματικό. Υπήρχε πάντα περισσότερη εσωτερική δουλειά που έπρεπε να κάνω για να επιτύχω μια ιδανική ζωή. Έπρεπε να γυαλιστώ στην τελειότητα, να ξεπλύνω κάθε επικριτικό λάθος στα κόκαλά μου. Απεχθανόμουν την αντιπαράθεση και την απέφευγα με κάθε κόστος, αλλά ταυτόχρονα ταραζόμουν όταν οι άνθρωποι δεν καταλάβαιναν τι περνούσα ή την άποψή μου. Πήγαινα σε ένα τρενάκι του λούνα παρκ συναισθημάτων και προσδοκιών και επέμενα όλοι οι άλλοι να ανταποκρίνονται σε αυτά.

Για τους αριστερούς, ο κατάλογος των τραγωδιών που πρέπει να ξεπεραστούν είναι αμείλικτος και κάποιος είναι ένοχος μέχρι να αποδειχθεί η αθωότητά του. Ποτέ δεν θα υπάρξει αρκετή -αρκετή κοινωνική δικαιοσύνη, αρκετή ισότητα, αρκετή αλλαγή. Οι προοδευτικοί είναι ανυποχώρητοι στην επιδίωξή τους για έναν κόσμο τελειοποιημένο, παρά την αδυναμία μιας τέτοιας ουτοπίας.

Είναι ένας εξαντλητικός τρόπος ζωής, και είμαι ενθουσιασμένη που λέω ότι ξέφυγα από την παραφροσύνη. Η σχέση μου και με τους δύο γονείς μου έχει βελτιωθεί σημαντικά. Είμαι πιο ευχάριστος άνθρωπος για να με συναναστρέφεται κανείς. Μπορώ να ακούω χωρίς να ενεργοποιούμαι συνεχώς. Δεν παίρνω τα πράγματα προσωπικά και -ουφ- η αίσθηση του χιούμορ μου επέστρεψε! Είμαι γεμάτη ευγνωμοσύνη και, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ενθουσιασμένη για το μέλλον μου, παρά την αβεβαιότητα για το πώς αυτό μοιάζει. Επέστρεψα στο σχολείο για να λάβω μεταπτυχιακό στη δημόσια πολιτική. Ενημερώθηκα περισσότερο για τις ρίζες της χώρας μας και επέστρεψα στην ηθική της υπευθυνότητας και της πειθαρχίας με την οποία μεγάλωσα. Αισθάνομαι πραγματικά ενδυναμωμένη όχι για να αλλάξω τον κόσμο αλλά για να ξεπεράσω τα εμπόδια που αναπόφευκτα θα βρεθούν στο δρόμο μου. Το πιο σημαντικό είναι ότι βρήκα μια αγάπη και έναν αυτοσεβασμό που προέρχονται μόνο από μια αληθινή σύνδεση με τον Θεό, όχι από κάποιον αόριστο ατελείωτο κύκλο αυτοβοήθειας ή πολιτικού κόμματος. Είμαι πιο θετική από ό,τι όταν επαναλάμβανα ατελείωτα λόγια επιβεβαίωσης. Είμαι ικανοποιημένη. Έχω γαλήνη.

Για όσους αναζητούν όπως εγώ – όσοι από εσάς νιώθετε χαμένοι, ή μπερδεμένοι, ή σαν να μην ανήκετε – να ξέρετε αυτό: Ψάχνετε για αγάπη σε όλα τα λάθος μέρη. Η αριστερά δεν θα γεμίσει ποτέ το κενό μέσα σας. Κανένα πρόσωπο, θεσμός, κίνημα ή πολιτική δεν μπορεί να το κάνει. Αυτό που θα κάνουν είναι να τρέφονται από τις ανασφάλειες και την αυτοαμφισβήτησή σας και να σας πείθουν ότι έχουν τη θεραπεία. Δεν την έχουν.

Ο κόσμος δεν είναι ένας ασφαλής χώρος. Μπορεί να είναι επικίνδυνος, άδικος και αρκετά σκληρός. Γι’ αυτό, δέστε τη ζώνη σας και απολαύστε τη διαδρομή της ζωής με όλα τα σαμαράκια, τις λακκούβες, τις παρακάμψεις και τα αδιέξοδά της. Μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστική όταν αποδέχεστε αυτό που είστε εσείς -και οι άλλοι- χωρίς να προσπαθείτε να αλλάξετε τα πάντα και τους πάντες για να σας βολέψουν. Κοιτάξτε προς τα πάνω και προς τα μέσα και όχι έξω από εσάς για τις απαντήσεις. Στοχεύστε στην αριστεία και φιλοδοξείτε να γίνετε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας. Εμπνευστείτε από την επιτυχία των άλλων αντί να την καταστρέφετε. Αν θέλετε πραγματικά να αλλάξετε τον κόσμο, ξεκινήστε από τον εαυτό σας.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Η Τζένιφερ Γκαλάρντι αποτελεί ηγετική φωνή στον τομέα της υγείας και της ευεξίας και επί του παρόντος κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημόσια Πολιτική στο Πανεπιστήμιο Pepperdine. Παράγει και παρουσιάζει το podcast Connection με συζητήσεις που αφορούν την υγεία, τον πολιτισμό, την πολιτική και οτιδήποτε άλλο βρίσκει ενδιαφέρον.

Γράφει ο Thomas McArdle

Τα αυτοκόλλητα που βλέπουμε στα πρατήρια βενζίνης, με τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν να δείχνει τη φουσκωμένη τιμή, λέγοντας «Εγώ το έκανα αυτό», δεν πρόκειται να εξαφανιστούν σύντομα, τώρα που ο ΟΠΕΚ μειώνει τις παγκόσμιες προμήθειες πετρελαίου κατά δύο εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Αλλά πολύ λίγοι συνειδητοποιούν ότι η εξωτερική πολιτική αυτού του Λευκού Οίκου είναι εξίσου υπεύθυνη για τον πόνο των καταναλωτών στα καύσιμα, όπως είναι και η μεγάλης δαπάνης εγχώρια πολιτική του.

Είναι πιθανό ότι αν ρωτηθεί, ο John Q. Public θα σκεφτεί ότι ο κατάλληλος άνθρωπος που πρέπει να σταλεί στη Σαουδική Αραβία για να διεξάγει επιθετική διπλωματία για το πετρέλαιο είναι ένας βετεράνος των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, ο οποίος πέρυσι συζητιόταν ως πιθανός πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ισραήλ και ο οποίος, εργαζόμενος στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ του Μπαράκ Ομπάμα, είχε αποτύχει στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου για το θέμα της πρόσβασης στα αποθέματα φυσικού αερίου της Μεσογείου; Και θα εξέπληττε τον κ. Public αν άκουγε ότι δύο εβδομάδες μετά τη συνάντηση με τους Σαουδάραβες, αυτός ο βοηθός -ο σύμβουλος ενεργειακής ασφάλειας του Μπάιντεν, Άμος Χόχσταϊν- θα έλεγε στο Bloomberg News: «Δεν έφυγα με αυτή την κατανόηση» ότι οι Σαουδάραβες θα επέβαλαν μια τόσο μεγάλη μείωση των εξαγωγών πετρελαίου, για να προσθέσει στη συνέχεια χαμογελώντας: «αλλά αυτό ήταν πριν από δύο εβδομάδες».

Οι εκπλήξεις του Οκτωβρίου κατά τη διάρκεια εκλογικών ετών έχουν έρθει με πολλές μορφές στην αμερικανική ιστορία, αλλά φέτος έρχονται ντυμένες με μια γκρούτρα που φοριέται από έναν νεαρό Σαουδάραβα ηγεμόνα, τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ο οποίος μόλις έδωσε στον Τζο Μπάιντεν, και στο Δημοκρατικό Κόμμα του, μια εύστοχη εκδίκηση επειδή κατηγόρησε τη βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας ότι “δολοφονεί παιδιά” κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας του 2020 και υποσχέθηκε ότι “θα τους κάνει να πληρώσουν το τίμημα και θα τους κάνει, στην πραγματικότητα, τον παρία που είναι”. Η βενζίνη στα πρατήρια θα έχει τώρα μια σημαντική άνοδο την ημέρα των εκλογών σε ένα μήνα από τώρα, καθώς οι Αμερικανοί ψηφίζουν για τα μέλη του Κογκρέσου.

Χωρίς να το γνωρίζει το κοινό μέχρι τώρα, οι αξιωματούχοι του Μπάιντεν πέρασαν εβδομάδες πιέζοντας εντατικά τις χώρες του ΟΠΕΚ, αυτοπροσώπως στο έδαφός τους, με το καπέλο στο χέρι, να μην μειώσουν τις προμήθειες πετρελαίου- εκ των υστέρων, αυτή η θλιβερή ικεσία εκθέτει περαιτέρω στον κόσμο την ανικανότητα στην οποία έχει μειωθεί η επιρροή των ΗΠΑ. Ένας διπλωμάτης του ΟΠΕΚ περιέγραψε τις προσπάθειες του Χόχσταϊν και των συναδέλφων του ως “απελπισμένες”. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλο το νόημα της επίσκεψης του Μπάιντεν στη Σαουδική Αραβία το καλοκαίρι και της συνάντησης με τον πρίγκιπα διάδοχο του θρόνου ήταν να πείσει το κατεξοχήν κράτος του ΟΠΕΚ να αυξήσει την παραγωγή πετρελαίου προκειμένου να μειωθούν οι τιμές για τους Αμερικανούς καταναλωτές. Αντίθετα, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του 2020, οι δυναμικές τηλεφωνικές διαπραγματεύσεις του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με τον πρίγκιπα διάδοχο του θρόνου για την προστασία της τότε αναζωογονημένης αμερικανικής πετρελαϊκής βιομηχανίας από τον κορεσμό του ΟΠΕΚ εν μέσω μιας παγκόσμιας κατάρρευσης της ζήτησης που είχε πληγεί από τον COVID, περιγράφηκε ως “μια εξαιρετική επίδειξη της επιρροής των ΗΠΑ στην παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου”.

Ορισμένοι Δημοκρατικοί του Κογκρέσου αντέδρασαν μάλιστα στη μείωση της προσφοράς πετρελαίου ζητώντας ρητά την παράλογη ιδέα να σταματήσουμε εντελώς τη στρατιωτική μας εμπλοκή με τη Σαουδική Αραβία και να ωθήσουμε το βασίλειο στην αγκαλιά της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν. Και δεν μιλάμε για μέλη της “ομάδας”, αλλά για μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων που προέρχονται από περιφέρειες με διακυμάνσεις, όπως ο Τομ Μαλινόφσκι από το βόρειο-κεντρικό Νιου Τζέρσεϊ και η αυτοαποκαλούμενη “φιλοεπιχειρηματική” μετριοπαθής Σούζαν Γουάιλντ από το Αλεντάουν και το Βηθλεέμ της Πενσιλβάνια.

Αλλά η διατήρηση της δέσμευσης με το λίκνο του Ισλάμ, το οποίο για πολλά χρόνια υπήρξε ανεκτίμητος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του δυνητικού πυρηνικά εξοπλισμένου τρομοκρατικού κράτους Ιράν, και η ενθάρρυνση του κάθε άλλο παρά ελεύθερου και συχνά ηθικά επιλήψιμου καθεστώτος του Ριάντ να συνεχίσει την αργή, αν όχι αμφίβολη, πορεία του προς την εσωτερική μετριοπάθεια, είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια της Αμερικής και του ελεύθερου κόσμου. Ακριβώς όπως ενωθήκαμε με τη Σοβιετική Ένωση κατά της ναζιστικής Γερμανίας, πρέπει να ζούμε στον πραγματικό κόσμο και να συνεργαζόμαστε με ανυπόληπτες δυνάμεις για την αντιμετώπιση μεγαλύτερων κακών και πραγματικών απειλών, ιδίως του Ιράν.

Το γεγονός ότι ο πρίγκιπας διάδοχος θα έδειχνε τη μύτη του στον Μπάιντεν με τόσο απροκάλυπτο τρόπο καταδεικνύει την ανεπάρκεια και την ανικανότητα του πρώην μακροχρόνιου προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας. Όπως σχολίασε περίφημα ο Ρόμπερτ Γκέιτς, υπουργός Άμυνας τόσο του προέδρου Τζορτζ Μπους όσο και του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, ο Μπάιντεν “έχει κάνει λάθος σχεδόν σε κάθε σημαντικό θέμα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες”. Και έκανε λάθος για άλλη μια φορά -και μάλιστα θανάσιμα- στο περσινό φιάσκο της απομάκρυνσης των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν, κατά το οποίο 11 πεζοναύτες, ένας στρατιώτης και ένας νοσοκόμος του Ναυτικού σκοτώθηκαν σε τρομοκρατική βομβιστική επίθεση κατά τη διάρκεια της εκκένωσης στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, οι Ταλιμπάν επέστρεψαν στην εξουσία και η Αλ Κάιντα απολαμβάνει πλέον και πάλι το ελεύθερο πεδίο δράσης εντός της χώρας.

Ο κυματισμός αυτής της επίδειξης στον κόσμο αδυναμίας και ανικανότητας παρέσυρε τον Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία, ενθάρρυνε τον Σι Τζινπίνγκ της Κίνας να ξεκινήσει αυτό που μπορεί να είναι το προοίμιο μιας εισβολής στην ελεύθερη Ταϊβάν, και τώρα έδειξε στη Σαουδική Αραβία ότι δεν έχει να φοβηθεί πολλά από μια τόσο ανίκανη αμερικανική κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν προέβη πρόσφατα στην ανταλλαγή δύο υψηλόβαθμων εμπόρων ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα, ανιψιών της συζύγου του ηγέτη του καθεστώτος Νικολάς Μαδούρο, οι οποίοι καταδικάστηκαν στη Νέα Υόρκη, με πέντε Αμερικανούς διευθυντές της Citgo που παρασύρθηκαν στο Καράκας και στη συνέχεια συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν για ψεύτικες κατηγορίες υπεξαίρεσης, έναν πεζοναύτη που συνελήφθη σε οδόφραγμα και κρατήθηκε για σαθρές παραβάσεις του νόμου περί όπλων, καθώς και έναν απαχθέντα 24χρονο από τη Φλόριντα, ο οποίος ισχυρίζεται ότι οι αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών της Βενεζουέλας τον βασάνιζαν με νερό και του έκαναν ηλεκτροπληξία ενώ ήταν φυλακισμένος. Ο πρόεδρος προφανώς ελπίζει τώρα ότι το πλούσιο σε πετρέλαιο, αντιαμερικανικό σοσιαλιστικό καθεστώς θα αναπληρώσει κάποιες από τις περικοπές των Σαουδαράβων.

Είναι αστείο πώς οι Δημοκρατικοί, που επιδιώκουν να καταστήσουν τα ορυκτά καύσιμα παρωχημένα, αυτή τη στιγμή θα κάνουν προφανώς τα πάντα για μια άφθονη προμήθεια κακού, βρώμικου πετρελαίου τις τελευταίες εβδομάδες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές που απειλούν να τερματίσουν την πλειοψηφία τους στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Ωστόσο, δεν είναι αυτή η ιστορία εδώ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες αψήφησαν τους ειδικούς και έγιναν ενεργειακά ανεξάρτητες υπό τον Τραμπ, έδειξαν υπό τον Μπάιντεν σε φίλο και εχθρό στον κόσμο πόσο αδύναμο είναι το διεθνές χέρι τους. Μια υποτιθέμενη υπερδύναμη που βρίσκεται σε ιδεολογικό πόλεμο με τη δική της εγχώρια ενεργειακή βιομηχανία δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτεί τίποτα με τους μεγαλύτερους προμηθευτές πετρελαίου στον κόσμο. Αυτός ο πρόεδρος, με την ανάληψη των καθηκόντων του πέρυσι, κατήργησε τον αγωγό Keystone XL, ο οποίος βρισκόταν λίγους μήνες μακριά από τη μεταφορά 800.000 βαρελιών πετρελαίου την ημέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αμέσως μετά εξέδωσε μια σειρά εκτελεστικών διαταγμάτων που παρεμποδίζουν όλες τις νέες μισθώσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου σε κυβερνητικά εδάφη. Αυτή η κυβέρνηση έχει την ατιμωτική διάκριση να έχει παράσχει τις λιγότερες μισθώσεις πετρελαίου από οποιαδήποτε άλλη μεταπολεμική περίοδο. Έχει καταχραστεί τον νόμο περί αμυντικής παραγωγής του 1950, που θεσπίστηκε για να στηρίξει την προσπάθεια του πολέμου της Κορέας, για να επιδοτήσει την παραγωγή ηλιακών συλλεκτών.

Βιώνουμε ήδη τον υψηλότερο πληθωρισμό των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, με μια ύφεση που ήδη συμβαίνει ή πρόκειται να συμβεί. Αφού παρακαλέσαμε και μας απέρριψε ένας σύμμαχος τον οποίο αποκαλούσαμε δολοφόνο, μπορούμε τώρα να στραφούμε και να παρακαλέσουμε έναν απόλυτο εχθρό στη Νότια Αμερική να μας προμηθεύσει με το ζωτικό αίμα της αμερικανικής οικονομίας, το οποίο θα μπορούσαμε και θα έπρεπε να προμηθεύουμε εμείς οι ίδιοι. Ο Μπάιντεν έχει ήδη εξαντλήσει το έκτακτο Στρατηγικό Αποθεματικό Πετρελαίου κατά περίπου 40%, σε 416 εκατομμύρια βαρέλια, το χαμηλότερο επίπεδο από το 1984.

Μας έχουν οδηγήσει σε λεπτό οικονομικό πάγο, ο οποίος θα μπορούσε να καταρρεύσει κάτω από τα πόδια μας με τον λάθος συνδυασμό συνθηκών – ας πούμε, ένα σοβαρό παγκόσμιο πετρελαϊκό σοκ που θα αυξήσει την τιμή ανά γαλόνι σε διψήφιο αριθμό, που θα επιδεινωθεί από βαθιά ύφεση, την εξάπλωση του διψήφιου αριθμού πληθωρισμού της Ευρώπης στις ακτές μας και κάποια απρόβλεπτη στρατιωτική επιθετικότητα στο εξωτερικό.

Βιώνοντας αυτό το μέγεθος της καταστροφής, λίγοι από τις ορδές των ανέργων θα βρουν μεγάλη ευθυμία στα αυτοκόλλητα των πρατηρίων βενζίνης του Μπάιντεν που τους θυμίζουν: «Εγώ το έκανα αυτό».

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι οι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Ο Thomas McArdle ήταν συντάκτης ομιλιών στον Λευκό Οίκο για τον Πρόεδρο George W. Bush και γράφει για το IssuesInsights.com

Σχολιασμός

Υπάρχει μια νοητή γραμμή που ενώνει την ευγονική, την εμβρυοκτονία και τον μετανθρωπισμό (τρανσουμανισμό).

Ας εξερευνήσουμε το θέμα.

Το καλό ενάντια στο κακό

Από τους βιβλικούς χρόνους μέχρι σήμερα, υπάρχει μια συνεχής μάχη μεταξύ του καλού και του κακού. Από τη μία πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν σε μια ανώτερη δύναμη και ότι η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα του Θεού.

Στην άλλη πλευρά βρίσκονται εκείνοι που αρνούνται την ύπαρξη του Θεού και πιστεύουν ότι η ανθρωπότητα είναι η υπέρτατη νοημοσύνη που ελέγχει την ανθρώπινη μοίρα, είναι εύπλαστη και μπορεί μέσω της επιστήμης να εξελιχθεί σε μια ανώτερη μορφή ανθρώπου.

Πολλοί στο πρώτο στρατόπεδο θα χαρακτήριζαν τη συνεχιζόμενη μάχη ως “καλό εναντίον κακού”. Η ανθρωπότητα εδώ και χιλιετίες ορίζει και επαναπροσδιορίζει το τι σημαίνει να είσαι “καλός”. Οι αρχαίοι όριζαν το καλό με όρους “φυσιολογικό έναντι του διαφορετικού”, “γνώση έναντι της άγνοιας” και αργότερα “σωστό έναντι του λάθους” και με την πάροδο του χρόνου οι κυβερνήσεις οργανώθηκαν γύρω από αυτές τις έννοιες για να θεσπίσουν νόμους.

Η έννοια του κακού έχει επίσης οριστεί από πολλούς πολιτισμούς ανά τους αιώνες. Το λεξικό ορίζει σήμερα το κακό ως “ηθικά λάθος ή κακό, ανήθικο, κακό”. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια έμφυτη κατανόηση του τι είναι κακό σε προσωπικό επίπεδο. Κάποιοι αναφέρονται σε αυτή την κατανόηση ως συνείδηση. Ακόμα και οι άνθρωποι του δεύτερου στρατοπέδου που πιστεύουν ότι η ανθρωπότητα είναι το υπέρτατο ον έχουν κάποια υπολείμματα συνείδησης μέσα από τη θρησκεία και την εμπειρία.

Οι κυβερνήσεις έχουν οργανωθεί για να αντικατοπτρίζουν, να παρακολουθούν και να ελέγχουν τα πολιτιστικά πρότυπα των ανθρώπων που κυβερνώνται. Η λογική υπαγορεύει ότι αυτές οι κυβερνήσεις θα εφαρμόζουν και θα επιβάλλουν επίσης αυτά τα πολιτιστικά πρότυπα από ένα διαφορετικό φιλοσοφικό πλαίσιο μεταξύ τους, εν μέρει όπως διαμορφώθηκε από τις αντίστοιχες θρησκευτικές φιλοσοφίες τους και τις διάφορες ιδεολογίες που έχουν αναπτυχθεί και δοκιμαστεί κατά τη διάρκεια των αιώνων, όπως η μοναρχία, ο μαρξισμός, ο φασισμός, ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός, ο εταιρικός καπιταλισμός, η πατριαρχία, η ολιγαρχία, οι φιλόσοφοι, οι βασιλιάδες κ.λπ.

Η μεταβλητή ανθρωπότητα στις αθεϊστικές κοινωνίες

Οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες που αναπτύχθηκαν και δοκιμάστηκαν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα (ιδίως ο φασισμός και ο κομμουνισμός) αρνήθηκαν την ύπαρξη του Θεού, έτσι ώστε οι κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν και άσκησαν αυτές τις ιδεολογίες να μην περιορίζονται από θρησκευτικά και ηθικά όρια στην προσπάθειά τους να αναπτύξουν και να διαμορφώσουν τη δική τους εκδοχή του “σύγχρονου ανθρώπου” στις κοινωνίες τους.

Παραδείγματα αυτών των διαστροφών της ανθρωπότητας περιλαμβάνουν τα εξής:

Άρια φυλή της ναζιστικής Γερμανίας

Οι Ναζί είχαν εμμονή με τις φυλετικές θεωρίες που κατέληξαν σε ένα σύστημα φυλετικής ταξινόμησης στο οποίο οι “Άριοι” (άνθρωποι γερμανικής και σκανδιναβικής καταγωγής) θεωρούνταν η “κύρια φυλή” στην κορυφή της ανθρώπινης πυραμίδας και προορίζονταν να “κυβερνήσουν τον κόσμο” (με τους όρους των Ναζί, φυσικά). Οι Εβραίοι βρίσκονταν, σύμφωνα με τους Ναζί, στο χαμηλότερο επίπεδο της ιεραρχίας.

Η ναζιστική κοινωνία οργανώθηκε γύρω από αυτές τις αντιλήψεις για να αναπτύξει και να προωθήσει όσους είχαν το “καθαρότερο” άριο αίμα εις βάρος όσων είχαν χαμηλότερη κατάταξη στην ιεραρχία. Για παράδειγμα, τα αγόρια των Γερμανών εκπαιδεύονταν από τις ναζιστικές αρχές μέσω του προγράμματος της Χιτλερικής Νεολαίας. Τα κορίτσια υπέστησαν πλύση εγκεφάλου μέσω δύο παράλληλων προγραμμάτων: Τη Νεολαία Κοριτσιών που ήταν μια οργάνωση για κορίτσια ηλικίας 10 έως 14 ετών, ενώ η Ένωση Γερμανίδων Κορασίδων απευθυνόταν σε κορίτσια ηλικίας 14 έως 18 ετών, με το τελευταίο να επικεντρώνεται στη συντροφικότητα, τα οικιακά καθήκοντα και τη μητρότητα.

 

Σοβιετικός άνθρωπος (Χόμο Σοβιέτικους)

Ο Σοβιετικός Άνθρωπος επρόκειτο να αποτελέσει την απόλυτη απόδειξη ότι ο κομμουνισμός “λειτουργούσε” και ότι η ανθρωπότητα μπορούσε να εξελιχθεί προς το καλύτερο (όπως την όριζαν οι κομμουνιστές) χωρίς την καθοδήγηση του Θεού. Οι Ρώσοι κομμουνιστές προσπάθησαν να διαμορφώσουν την ατομική συνείδηση, τον χαρακτήρα και τις κοινωνικές πρακτικές, προκειμένου να συμμορφώσουν τους ανθρώπους με τη μαρξιστική άποψη για τον “τέλειο πολίτη”.

Οι Σοβιετικοί πειραματίστηκαν με τηλεπαθητικές έρευνες, κυβερνητικές προσομοιώσεις και μαζικό υπνωτισμό μέσω της τηλεόρασης για να ελέγξουν το μυαλό των πολιτών τους. Αυτό ήταν ένας πρόδρομος της μαζικής ψύχωσης που εκμεταλλεύεται η αριστερά και οι παγκοσμιοποιητές αυτές τις μέρες.

Κινέζος κομμουνιστής

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) ελέγχει την εκπαίδευση στην Κίνα εδώ και δεκαετίες για να κατηχήσει πολιτικά τους μαθητές σε όλα τα επίπεδα σύμφωνα με την ιδεολογία του ΚΚΚ, τις αρχές, την ιστορία, τις φυλετικές θεωρίες, τους παγκόσμιους στόχους κ.λπ. και, το σημαντικότερο, να προετοιμάσει όλους να συναινέσουν στον έλεγχο του ΚΚΚ σε όλες τις πτυχές της κινεζικής κοινωνίας.

Ο ηγέτης του ΚΚΚ, Σι Τζινπίνγκ δήλωσε το 2019: «Πρέπει … να ενισχύσουμε την πολιτική καθοδήγηση των νέων, να τους καθοδηγήσουμε να επιμείνουν εθελοντικά στην ηγεσία του Κόμματος, να ακούνε το Κόμμα και να ακολουθούν το Κόμμα».

Και το ΚΚΚ πρωτοστατεί παγκοσμίως στην εφαρμογή κοινωνικών ελέγχων για την παρακολούθηση της συμμόρφωσης με τις οδηγίες του ΚΚΚ από όλους τους Κινέζους πολίτες. Εκπαίδευση, παρακολούθηση, έλεγχος και πειθαρχία: ο τέλειος κόσμος με τους απόλυτα υπάκουους πολίτες που οραματίζονται για όλους οι Κινέζοι κομμουνιστές.

Η ανθρωπότητα υπό έλεγχο

Οι θεωρίες που ξεκίνησαν τον 19ο αιώνα απέδωσαν τους καρπούς τους τον 20ό και τον 21ο αιώνα. Οι θεωρίες του Καρλ Μαρξ (μαρξισμός) γέννησαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, του οποίου οι άθεοι οπαδοί συνεχίζουν να μαστίζουν τον κόσμο σήμερα. Η θεωρία της εξέλιξης του Κάρολου Δαρβίνου γέννησε την ευγονική, την οποία το Ινστιτούτο Έρευνας Γονιδιωματικής του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας ορίζει ως «μια ανήθικη και ψευδοεπιστημονική θεωρία που ισχυρίζεται ότι είναι δυνατόν να τελειοποιηθούν άνθρωποι και ομάδες μέσω της γενετικής και των επιστημονικών νόμων της κληρονομικότητας».

 

Η ευγονική ήταν/είναι ιδιαίτερα σατανική. Ο πρώην πρόεδρος Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ προώθησε ακόμη και τον φιλοναζί και ευγονιστή Φράνκλιν Όσμπορν σε κυβερνητικές θέσεις.

Οι Ναζί χρησιμοποίησαν την ευγονική για να δικαιολογήσουν τη στείρωση και τελικά την εξόντωση των “ανεπιθύμητων”, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων, των ομοφυλόφιλων, των τσιγγάνων, των Σλάβων και άλλων ομάδων. Οι θεωρίες της ευγονικής οδήγησαν άμεσα στη ναζιστική γενοκτονία που σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1930 και του 1940.

Η ευγονική αποτέλεσε επίσης τη βάση για την εφαρμογή νόμων περί στείρωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες σε περισσότερες από 30 πολιτείες, με ορισμένους από αυτούς τους νόμους να παραμένουν σε ισχύ μέχρι τη δεκαετία του 1980, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Έρευνας Γονιδιωματικής του NIH. Πάνω από 60.000 άνθρωποι που θεωρήθηκαν “χαζοί”, “ανεγκέφαλοι”, “ασύδοτοι” ή “αδύναμοι” στειρώθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες τον 20ό αιώνα.

Η ευγονική επηρέασε επίσης σε μεγάλο βαθμό τη Μάργκαρετ Σάνγκερ η οποία ίδρυσε την Ένωση Ελέγχου Γεννήσεων (1921) και την Planned Parenthood (1942). Υποστήριξε διάφορες ευγονικές πρωτοβουλίες: στείρωση ατόμων με διανοητικές και σωματικές αναπηρίες, διαχωρισμός σε “στρατόπεδα συγκέντρωσης” ανεπιθύμητων εγκληματιών (για παράδειγμα, πόρνες, άποροι, τοξικομανείς και άνεργοι) και υποχρεωτική εκπαίδευση στον έλεγχο των γεννήσεων για μητέρες με σοβαρές ασθένειες.

Μια ακόμη πρωτοβουλία της Σάνγκερ ήταν το “Negro Project”, στο πλαίσιο του οποίου οι συνοικίες των μαύρων αποτέλεσαν στόχο για προγράμματα ελέγχου των γεννήσεων. Ο σκοπός ήταν προφανής, όπως αποκάλυψε αργότερα η ίδια σε μια ιδιωτική επιστολή της τον Δεκέμβριο του 1939: «Δεν θέλουμε να μαθευτεί ότι θέλουμε να εξοντώσουμε τον νέγρο πληθυσμό».

Η απόφαση Roe v. Wade του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ το 1973 υποστήριξε ότι το δικαίωμα μιας γυναίκας στην άμβλωση ήταν συνυφασμένο με το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή που προστατεύεται από τη 14η Τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ. Ως επιχείρημα, οι υποστηρικτές της ισχυρίστηκαν αρχικά ότι οι αμβλώσεις θα πρέπει να πραγματοποιούνται μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις, όπως ο βιασμός, η αιμομιξία ή για να σωθεί η ζωή της μητέρας.

Μόλις η ομοσπονδιακή κυβέρνηση χρηματοδότησε τις κλινικές αμβλώσεων, οι υποστηρικτές των αμβλώσεων με κίνητρο τα ομοσπονδιακά χρήματα διεύρυναν τα όρια των αποδεκτών αμβλώσεων από το πρώτο τρίμηνο και έτσι, οι αμβλώσεις εξελίχθηκαν σε εμβρυοκτονία – τη βάρβαρη θανάτωση των εμβρύων.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι Ναζί του Αδόλφου Χίτλερ κατηγορήθηκαν δικαίως ότι διέπραξαν γενοκτονία σκοτώνοντας 6 εκατομμύρια Εβραίους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Παρομοίως, η κομμουνιστική Κίνα έχει κατηγορηθεί ότι διέπραξε γενοκτονία εναντίον 2 εκατομμυρίων Ουιγούρων στη Σιντζιάνγκ. Ωστόσο, αυτοί οι αριθμοί ωχριούν μπροστά στα 63 εκατομμύρια, που είναι ο αριθμός των εμβρύων που υπέστησαν έκτρωση στις Ηνωμένες Πολιτείες από την ψήφιση της απόφασης Roe v. Wade το 1973. Σε αυτόν τον αριθμό περιλαμβάνονται πάνω από 19 εκατομμύρια μωρά της μαύρης φυλής. Πρόκειται για πραγματική γενοκτονία, της οποίας η φιλοσοφία που τη διέπει είναι σατανική, καθώς η ευγονική έχει γίνει εμβρυοκτονία.

 

Η πιο πρόσφατη προσπάθεια του άθεου στρατοπέδου να παρέμβει στη φυσική πορεία της ανθρωπότητας είναι το κίνημα του μετανθρωπισμού, το οποίο επιδιώκει την επιτάχυνση της ανθρώπινης εξέλιξης μέσω προηγμένων τεχνολογιών. Πρόκειται για ένα πέρασμα από την ευγονική, επειδή στοχεύει στην “ενίσχυση” του ανθρώπινου είδους μέσω της προσθήκης προηγμένων βιολογικών και φυσικών (μηχανικών, βιο-μηχανικών) τεχνολογιών ή, όπως το θέτει η Britannica, «στην επαύξηση της ανθρώπινης αισθητηριακής πρόσληψης, της συναισθηματικής ικανότητας ή της γνωστικής ικανότητας, καθώς και στη ριζική βελτίωση της ανθρώπινης υγείας και την παράταση της ανθρώπινης ζωής».

Εν ολίγοις, ο στόχος είναι να δημιουργηθούν υπεράνθρωποι που θα ζουν για πάντα. Και όπως ακριβώς και στην ευγονική, δεν υπάρχει καμία φυσική επιλογή, αλλά μάλλον μια επιλεκτική εφαρμογή από και για όσους είναι πρόθυμοι να πληρώσουν το κόστος (και να πειραματιστούν). Και δεν υπάρχει κανένα όριο στον πειραματισμό και κανένας ηθικός περιορισμός στην εφαρμογή των τεχνολογιών.

Τελικές σκέψεις

Ο Θεός εναντίον του ανθρώπου. Καλό εναντίον κακού. Η αιώνια μάχη.

Πρώτα ήρθε η ευγονική, μετά ήρθε η άμβλωση και κατ’ επέκταση η εμβρυοκτονία, και τώρα διακρίνεται ο νέος ορίζοντας που θέτει ο μετανθρωπισμός. Κανένα από αυτά δεν έχει ηθικούς, δεοντολογικούς ή θρησκευτικούς περιορισμούς – όλα είναι αυθαίρετα, όπως καθορίζονται από εκείνους που κατέχουν την πολιτική εξουσία.

Του Stu Cvrk

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Οι στήλες μου έχουν γίνει τελευταία μάλλον αποκαλυπτικές, αλλά για έναν βάσιμο λόγο. Μόλις αυτή την εβδομάδα, λάβαμε την επιβεβαίωση ότι το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα βρίσκεται, και πάλι, στα πρόθυρα κατάρρευσης, όταν η Τράπεζα της Αγγλίας (BOE) αναγκάστηκε να θεσπίσει, de facto, μια διάσωση των συνταξιοδοτικών ταμείων του Ηνωμένου Βασιλείου.

Στις 28 Σεπτεμβρίου, γύρω στο μεσημέρι, η Τράπεζα της Αγγλίας μπήκε (ξανά) στις αγορές ομολόγων και άρχισε να αγοράζει κρατικά ομόλογα με μεγαλύτερες διάρκειες για να σταματήσει την κατάρρευση της αξίας τους, η οποία θα μπορούσε να προκαλέσει την αποσταθεροποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Τα συνταξιοδοτικά ταμεία ήρθαν αντιμέτωπα με μεγάλες απαιτήσεις για κάλυψη περιθωρίου, οι οποίες απειλούσαν να προκαλέσουν ταχέως κλιμακούμενη πτώση των υποχρεώσεών τους, καθώς η εμπιστοσύνη στη ρευστότητα και τη φερεγγυότητά τους θα είχε τεθεί υπό αμφισβήτηση από έναν διευρυνόμενο κύκλο επενδυτών και πελατών.

Ουσιαστικά, η Τράπεζα της Αγγλίας παρενέβη για να περιορίσει τον φαύλο κύκλο των margin calls που αντιμετώπιζαν τα συνταξιοδοτικά ταμεία λόγω της συντριβής των τιμών των ομολόγων.

Χωρίς την παρέμβαση της Τράπεζας της Αγγλίας, μαζικές πτωχεύσεις των συνταξιοδοτικών ταμείων, με περιουσιακά στοιχεία αξίας περίπου 3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων – και επομένως πιθανότατα και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων – θα μπορούσαν να είχαν ξεκινήσει εκείνο το απόγευμα. Είναι προφανές ότι αν ένα από τα σημαντικότερα χρηματοπιστωτικά κέντρα του κόσμου, το Σίτι του Λονδίνου, αντιμετώπιζε χρηματοπιστωτικό πανικό, αυτός θα εξαπλωνόταν ακαριαία στον υπόλοιπο κόσμο.

Φαίνεται ότι το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα απομακρύνθηκε από το χείλος της κατάρρευσης, για άλλη μια φορά, από τους κεντρικούς τραπεζίτες. Ωστόσο, αυτό ήταν μόνο μια προσωρινή λύση.

Είναι πλέον σαφές ότι μια ολοκληρωτική χρηματοπιστωτική κατάρρευση απειλεί όλες τις δυτικές οικονομίες, διότι αν τα συνταξιοδοτικά ταμεία, που συχνά θεωρούνται πολύ βαρετοί επενδυτές λόγω του επενδυτικού τους προφίλ που αποφεύγει το ρίσκο, αντιμετωπίζουν απειλή χρεοκοπίας, αυτό μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε άλλο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα. Θεωρώ ότι ο τραπεζικός τομέας θα είναι ο επόμενος στη σειρά.

Ο τραπεζικός τομέας είναι μια επιχείρηση εμπιστοσύνης. Εάν η εμπιστοσύνη σε μια τράπεζα ή στην απεριόριστη υποστήριξη των αρχών προς την τράπεζα, εξαφανιστεί, αρχίζει ένα bank run.

Ένας από τους σημαντικότερους μελετητές των χρηματοπιστωτικών κρίσεων, ο Gary B. Gorton, ορίζει τη χρηματοπιστωτική κρίση στο βιβλίο του “Misunderstanding Financial Crises: Why We Don’t See Them Coming” ως «ένα γεγονός κατά το οποίο οι κάτοχοι βραχυπρόθεσμου χρέους που εκδίδεται από χρηματοπιστωτικούς διαμεσολαβητές αποσύρονται μαζικά ή αρνούνται να ανανεώσουν τα δάνειά τους».

Σε απλή γλώσσα, ο Gorton λέει ότι κατά τη διάρκεια των χρηματοπιστωτικών κρίσεων, ένας μεγάλος αριθμός κατόχων χρηματοοικονομικών υποχρεώσεων των τραπεζών, όπως οι καταθέσεις, θέλουν να εξαργυρώσουν. Εξ ου και η ονομασία: bank run.

Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια του Πανικού του 1819 στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι άνθρωποι σχημάτιζαν μεγάλες ουρές έξω από τις τράπεζες για να αλλάξουν τις νέες οικονομικές καινοτομίες τους, τα χαρτονομίσματα, σε μεταλλικό νόμισμα. Ο Πανικός του 1819 συνέβαλε στη δημιουργία της πρώτης οικονομικής ύφεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ωστόσο, ένα bank run μπορεί να μην είναι ορατό, με την έννοια ότι άλλες τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα “τρέχουν” στις υποχρεώσεις μιας τράπεζας. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2007-2008, υπήρξε ένα τρέξιμο στην αγορά συμφωνιών πώλησης και επαναγοράς (repo), στην αγορά εμπορικών χρεογράφων και στα υπόλοιπα των prime brokers. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντιλήφθηκαν αυτά τα πρώτα στάδια του πανικού, επειδή οι χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις έτρεξαν σε υποχρεώσεις και περιουσιακά στοιχεία άλλων χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων.

Το κύριο σημείο είναι ότι, καθώς οι υποχρεώσεις αποσύρονται με οποιαδήποτε μορφή, μαζικά, η τράπεζα τελικά ξεμένει από περιουσιακά στοιχεία που μπορεί να ενεχυριάσει/πωλήσει για να ικανοποιήσει τα αιτήματα απόσυρσης, και η τράπεζα χρεοκοπεί.

Μελλοντικά, ο μεγαλύτερος κίνδυνος ενός συστημικού bank run βρίσκεται πιθανότατα στην Ευρώπη.

Οι ευρωπαϊκές εταιρείες και τα νοικοκυριά έχουν αποδεκατιστεί και συνεχίζουν να αποδεκατίζονται από τον καταστροφικό πληθωρισμό, τα ταχέως αυξανόμενα επιτόκια και τις ραγδαίες τιμές της ενέργειας. Χτυπιούνται από όλες τις πλευρές και αυτό θα προκαλέσει, πιθανότατα, την οικονομική αποτυχία πολλών από αυτές.

Οι τράπεζες πλήττονται επί του παρόντος και από τη μεγάλη μείωση της αξίας των κρατικών ομολόγων, τα οποία χρησιμοποιούν ως εγγύηση. Αυτά μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε αλυσιδωτές ζημίες στις τράπεζες, ενδεχομένως με πρωτόγνωρη ταχύτητα, μέγεθος και πλάτος.

Δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς αυτές οι εξελίξεις δεν θα οδηγήσουν σε τραπεζική κρίση, χωρίς μαζική παρέμβαση από τις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες, τουλάχιστον. Και όπως έχω αναφέρει λεπτομερώς, μια τραπεζική κρίση που θα ξεκινήσει στην Ευρώπη, δεν θα παραμείνει εκεί.

Πώς προετοιμάζεστε γι’ αυτό τότε;

Χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας τραπεζικής κρίσης είναι ότι πολλές τράπεζες, ενδεχομένως όλες, θα κλείσουν τις πόρτες τους στους πελάτες και θα εκδώσουν όρια αναλήψεων. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι οι διαταραχές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, κυρίως στις πληρωμές με κάρτες, με αποτέλεσμα το σύστημα πληρωμών λιανικής να μπορεί να καταρρεύσει εντελώς.

Ενώ βρισκόμουν στην Ελλάδα, το καλοκαίρι του 2015 με την πρώην σύζυγό μου, ολόκληρη η οικονομία μετατράπηκε σε μια οικονομία που βασίζεται ουσιαστικά στα μετρητά μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Η ελληνική τραπεζική κρίση του 2015 προκλήθηκε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όταν αυτή, εντελώς ανεύθυνα και πιθανότατα καθοδηγούμενη από πολιτικά κίνητρα, απέκλεισε τις ελληνικές τράπεζες από την έκτακτη βοήθεια ρευστότητας που παρείχε.

Ορίστηκαν όρια ανάληψης μετρητών, τα μηχανήματα πιστωτικών καρτών «εξαφανίστηκαν» ή «χάλασαν» σε εστιατόρια, καταστήματα και άλλα, και τελικά, τα μετρητά σταμάτησαν να βγαίνουν από τα ΑΤΜ. Τέθηκαν σε ισχύ τα capital controls και η δυνατότητα των απλών Ελλήνων να μεταφέρουν χρήματα στο εξωτερικό παρεμποδίστηκε σοβαρά. Εμείς φυσικά είχαμε επαρκή μετρητά, κάτι που συμβαίνει συχνά, όταν κάποιος ταξιδεύει με έναν ερευνητή κρίσης σε μια χώρα που απειλείται από κρίση.

Το κύριο σημείο είναι (ήταν), ότι κατά τη διάρκεια τραπεζικών κρίσεων, δεν θα έχετε πλήρη πρόσβαση στις καταθέσεις σας στην τράπεζα. Ως αποτέλεσμα, οι ηλεκτρονικές πληρωμές, όπως οι τραπεζικές κάρτες, μπορεί να καταστούν άχρηστες. Στην ακραία περίπτωση, οι καταθέσεις σας θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ανακεφαλαιοποίηση προβληματικών τραπεζών σε μια διαδικασία που ονομάζεται “bail-in”.

Τέτοιοι νόμοι τέθηκαν σε ισχύ μετά την κρίση του 2008 και τέθηκαν για πρώτη φορά σε ισχύ για την επίλυση της τραπεζικής κρίσης στην Κύπρο το 2013.

Τυπικά, κάθε ποσό που έχετε στην τράπεζα πάνω από το όριο ασφάλισης καταθέσεων, ένα όριο που επίσης δεν μπορεί να είναι «χαραγμένο σε πέτρα», απειλείται από τα bail-in σε μια τραπεζική κρίση.

Είχαμε προειδοποιήσει ήδη από τον Μάρτιο του 2017 ότι το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο ξέσπασε κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, δεν έχει ποτέ πραγματικά θεραπευτεί. Σημειώσαμε ότι αυτό και η παγκόσμια οικονομία κρατήθηκαν όρθια μόνο με τις συνεχείς παρεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών και των κυβερνήσεων και τις σχεδόν απεριόριστες χορηγήσεις πιστώσεων. Στις 28 Σεπτεμβρίου, πήραμε μια τελική επιβεβαίωση από την Τράπεζα της Αγγλίας ότι αυτό ισχύει πραγματικά.

Διατρέχουμε ένα πολύ, πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα.

Ο Tuomas Malinen επιθυμεί να ευχαριστήσει τον Peter Nyberg για τα διορατικά σχόλια και τις υποδείξεις του.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Ο Tuomas Malinen είναι διευθύνων σύμβουλος και επικεφαλής οικονομολόγος της GnS Economics, μιας εταιρείας μακροοικονομικών συμβούλων με έδρα το Ελσίνκι, και αναπληρωτής καθηγητής οικονομικών. Μελετάει την οικονομική ανάπτυξη και τις οικονομικές κρίσεις επί 10 χρόνια. Στο ενημερωτικό του δελτίο (MTMalinen.Substack.com), ο Malinen ασχολείται με τις προβλέψεις και τον τρόπο προετοιμασίας για την ύφεση και την επερχόμενη κρίση.

Σχολιασμός

Ποιο είναι το πιο πολύτιμο αγαθό στον κόσμο; Το σιτάρι, ο καφές, τα πολύτιμα μέταλλα; Όχι. Tο πιο πολύτιμο εμπόρευμα στον κόσμο, πλέον, είναι τα δεδομένα. Ένα εμπόρευμα, όπως γνωρίζετε, είναι κάτι που αγοράζεται και πωλείται. Αυτό σημαίνει ότι τα δεδομένα αγοράζονται και πωλούνται. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, τα δεδομένα σας αγοράζονται και πωλούνται.

Η Κίνα πήρε πρόσφατα μια γεύση από το δικό της φάρμακο. Μια χώρα συνώνυμη με το χάκινγκ βρέθηκε και η ίδια παραβιασμένη. Την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου, ένας χάκερ έκλεψε τα δεδομένα ενός δισεκατομμυρίου Κινέζων πολιτών και προσφέρθηκε να τα πουλήσει όλα για 200.000 δολάρια. Τα πάντα έχουν την τιμή τους, συμπεριλαμβανομένων των δεδομένων. Φυσικά, οι Κινέζοι δεν είναι οι μόνοι που πρέπει να ανησυχούν για την κατάχρηση και την κακοποίηση των δεδομένων τους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με τον Μπένετ Σάιφερς, έναν τεχνολόγο που επικεντρώνεται στην προστασία της ιδιωτικής ζωής των καταναλωτών και στην κρατική νομοθεσία, οι διαμεσολαβητές δεδομένων έχουν σχηματίσει μια ανίερη συμμαχία με τον στρατό της χώρας, τις κοινότητες πληροφοριών και τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Αυτή η τεράστια, άκρως μυστικοπαθής σύμπραξη δημιουργήθηκε για έναν και μόνο λόγο – για την παρακολούθηση των ενεργειών και των δραστηριοτήτων των πολιτών των ΗΠΑ.

Πριν προχωρήσουμε περαιτέρω, είναι σημαντικό να βάλουμε σε τάξη τους ορισμούς μας. Γνωστοί και ως μεσίτες πληροφοριών, οι διαμεσολαβητές δεδομένων συλλέγουν πληροφορίες για τους πολίτες του δικτύου και πωλούν τα ευρήματά τους με υγιές κέρδος. Όπως σημείωσε πρόσφατα ο Σάιμον Μπρέιθγουεϊτ, ειδικός σε θέματα ασφάλειας στον κυβερνοχώρο, οι μεσίτες δεδομένων είναι πανούργοι επιχειρηματίες. Όπως τα ρακούν που ψάχνουν τα αποφάγια, οι μεσίτες δεδομένων είναι αδυσώπητοι, προσεγγίζοντας συχνά εταιρείες πιστωτικών καρτών για πληροφορίες. Μπορούν επίσης να βρεθούν «σέρνοντας το διαδίκτυο για δημόσιες πηγές πληροφοριών (όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το LinkedIn, το Instagram, το Facebook κ.λπ.) και πολλά άλλα νόμιμα μέσα», γράφει ο Μπρέιθγουεϊτ.

Κάθε χρόνο, ο κλάδος της μεσιτείας δεδομένων παράγει έσοδα που ξεπερνούν κατά πολύ τα 200 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τον Μπρέιθγουεϊτ. Ο κλάδος αυτός αναπτύσσεται με εκθετικούς ρυθμούς. Μέχρι το 2030, η αξία της θα ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια δολάρια.

Οι μεσίτες δεδομένων επωφελούνται από τις πολλές εφαρμογές που έχουμε εγκαταστήσει στα κινητά μας τηλέφωνα, οι οποίες εντοπίζουν τις κινήσεις μας και τις συμπεριφορές περιήγησης με ανησυχητική ακρίβεια. Την επόμενη φορά που μια εφαρμογή στείλει μια ειδοποίηση ζητώντας άδεια πρόσβασης στην τοποθεσία σας, παρακαλούμε αρνηθείτε.

Παρακολούθηση των κινήσεών σας

Τον Μάιο, οι βουλευτές Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ (D-Conn.) και Κρις Μέρφι (D-Conn.) καταδίκασαν δημοσίως τις SafeGraph και Placer.ai, δύο εξέχουσες εταιρείες μεσιτείας δεδομένων, για τη συλλογή και πώληση δεδομένων θέσης κινητών τηλεφώνων ατόμων που είχαν επισκεφθεί κλινικές αμβλώσεων.

«Αυτή η ενοχλητική πρακτική είναι εντελώς ανήθικη», δήλωσε ο Μπλούμενταλ. Οι εταιρείες, πρόσθεσε, «έχουν ηθική υποχρέωση να τερματίσουν αμέσως αυτή την πρακτική».

Όποια κι αν είναι η γνώμη σας για τις αμβλώσεις, η ιδέα ότι οι κινήσεις των Αμερικανών πολιτών παρακολουθούνται και μοιράζονται με ποιος ξέρει ποιον (όλοι ξέρουμε ποιον, αλλά περισσότερα γι’ αυτό σε λίγο) θα πρέπει να ανησυχεί κάθε αναγνώστη. Η υπέρμετρη εξάπλωση των μεσιτών δεδομένων επηρεάζει όλους όσους έχουν σύνδεση στο διαδίκτυο. Με άλλα λόγια, σχεδόν κάθε πολίτη των ΗΠΑ.

Όπως προειδοποίησε ο Σάιφερς στο άρθρο του, αφού συλλέξουν τα δεδομένα θέσης μας από τους προγραμματιστές εφαρμογών, οι μεσίτες στη συνέχεια πωλούν αυτές τις πληροφορίες σε κυβερνητικές υπηρεσίες. Μόλις τα δεδομένα βρεθούν στα χέρια της κυβέρνησης, λέει, «χρησιμοποιούνται από τον στρατό για να κατασκοπεύουν ανθρώπους στο εξωτερικό, από το ICE για να παρακολουθούν ανθρώπους μέσα και γύρω από τις ΗΠΑ και από εγκληματολόγους όπως το FBI και η Μυστική Υπηρεσία».

Όπως δήλωσε στο The Markup ο Τζάστιν Σέρμαν, συνεργάτης για την πολιτική στον κυβερνοχώρο στο Duke Tech Policy Lab, οι μεσίτες δεδομένων λειτουργούν με πλήρη ατιμωρησία. Γιατί; Επειδή «το ευρύ κοινό και οι άνθρωποι στην Ουάσινγκτον και σε άλλα ρυθμιστικά κέντρα δεν δίνουν προσοχή σε αυτό που κάνουν».

Λοιπόν, είναι καιρός να αλλάξει αυτό, δεν συμφωνείτε;

 

Τρεις από τους μεγαλύτερους καταχραστές δεδομένων στην αγορά, όπως ανέφερε πρόσφατα ο Μπράιαν Σορτ, αναλυτής της Open Media, είναι η Clearview AI, η Thomson Reuters και η Pelmorex Corp. Ας ξεκινήσουμε με την Clearview, ένα μεγαθήριο αναγνώρισης προσώπου που παρέχει λογισμικό σε εταιρείες, αρχές επιβολής του νόμου και πανεπιστήμια. Με έδρα τη Νέα Υόρκη, η εταιρεία «έκλεψε δισεκατομμύρια εικόνες των προσώπων μας από το Διαδίκτυο», σύμφωνα με τον Σορτ, παραβιάζοντας μια σειρά από νόμους περί προστασίας της ιδιωτικής ζωής. Ενώ η Clearview AI κερδίζει αδρά από τη συλλογή των δεδομένων μας και ουσιαστικά από την κλοπή των προσώπων μας, δεν προσφέρει «κανένα απτό όφελος στους ανθρώπους».

Φυσικά, δεν προσφέρει. Εμείς είμαστε οι φτωχοί που ξεζουμίζονται, τα πορτοκάλια που στύβονται.

Η Thomson Reuters, που υποτίθεται ότι είναι «ο κορυφαίος πάροχος ειδήσεων και εργαλείων που βασίζονται σε πληροφορίες για επαγγελματίες», φαίνεται να είναι εξίσου κακή με την Clearview, αν πιστέψουμε τις αναφορές. Όπως ανέφερε ο Σορτ, η ροή εσόδων της εταιρείας βασίζεται στη συλλογή και πώληση εξαιρετικά ευαίσθητων, βαθιά προσωπικών δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών που σχετίζονται με το οικονομικό ιστορικό ενός ατόμου, ασφαλιστήρια συμβόλαια, προηγούμενες συλλήψεις, εκκρεμείς νομικές ενέργειες, προηγούμενες πληροφορίες απασχόλησης, λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, συνδέσμους κοινωνικών μέσων και πολλά άλλα.

Η Thomson Reuters, όπως μας λένε, «συνδυάζει αυτά τα δεδομένα και τα πουλάει σε όποιον ενδιαφέρεται». Η Υπηρεσία Αλλοδαπών και Τελωνείων (Immigration and Customs Enforcement-ICE) σίγουρα ενδιαφέρεται. Σύμφωνα με αξιόπιστες αναφορές, το ICE έχει συμβόλαιο με την Thomson Reuters αξίας άνω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων. Παρά τους νόμους περί προστασίας της ιδιωτικής ζωής, η ICE χρησιμοποιεί αυτές τις πληροφορίες για να κατασκοπεύει δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανούς.

Τέλος, υπάρχει και η Pelmorex. Ίσως δεν έχετε ακούσει ποτέ γι’ αυτή την εταιρεία, αλλά, όπως τόνισε ο Σορτ στο άρθρο του, σίγουρα έχουν ακούσει για εσάς. Βλέπετε, κάθε φορά που ελέγχετε για ενημερώσεις για τον καιρό στο τηλέφωνο, το τάμπλετ ή το φορητό σας υπολογιστή, «τους δίνετε ένα μικρό κομμάτι δεδομένων σας».

Για περισσότερα από 30 χρόνια, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εταιρείας, «η Pelmorex Weather Networks βελτιώνει τον τρόπο με τον οποίο παρέχει πληροφορίες και δεδομένα για τον καιρό. Πάντα με γνώμονα την τελευταία λέξη της τεχνολογίας», και πάντα με γνώμονα τις διαδικτυακές σας δραστηριότητες, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις.

Εκτός από την ιδιοκτησία και τη λειτουργία του The Weather Network, η Pelmorex έχει επίσης σημαντική συμμετοχή στο Weather Source, έναν οργανισμό με έδρα τις ΗΠΑ που προσφέρει στους χρήστες παρόντα και προγνωστικά δεδομένα καιρού. Με περισσότερους από 60 εκατομμύρια χρήστες, η Pelmorex έχει πρόσβαση σε ασύλληπτες ποσότητες δεδομένων. Αυτή η υποτιθέμενα καλοήθης εφαρμογή καιρού στο τηλέφωνό σας δεν είναι τελικά και τόσο καλοήθης.

Αλλά και πάλι, με τη συλλογή δεδομένων, τίποτα δεν είναι καλοήθες. Προστατέψτε τον εαυτό σας και απενεργοποιήστε τον εντοπισμό θέσης. Όταν σας ρωτούν αν είναι εντάξει να μοιραστείτε τις πληροφορίες σας με τρίτους (όπως κυβερνητικές υπηρεσίες), απαντήστε όχι. Αυτό δεν θα σας κρατήσει απολύτως ασφαλείς, φυσικά. Αλλά είναι μια καλή αρχή.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Για χρόνια, οι Ευρωπαίοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής διαβεβαίωναν τον κόσμο ότι η σχετικά γρήγορη «μετάβαση» στην «πράσινη» ενέργεια ήταν το προδιαγεγραμμένο μέλλον του κόσμου – ανεξαρτήτως κόστους.

Κατά συνέπεια, πολλές κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ακολούθησαν τις συμβουλές των πράσινων ειδικών. Με μεγάλη προθυμία έκλεισαν τα εργοστάσια άνθρακα, φυσικού αερίου και πυρηνικής ενέργειας για να μεταβούν αμέσως στις «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας».

Οι περισσότεροι πολίτες φοβήθηκαν να αντιτείνουν ότι στη συννεφιασμένη, κρύα Γερμανία οι ηλιακοί συλλέκτες δεν ήταν βιώσιμες μέθοδοι ηλεκτροπαραγωγής -ιδιαίτερα σε σύγκριση με τα τεράστια κοιτάσματα άνθρακα της χώρας και τη μεγάλη, πρότυπη βιομηχανία πυρηνικής ενέργειας.

Ως αποτέλεσμα, οι Γερμανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι αυτόν τον χειμώνα, με τον παραδοσιακό τρόπο του 19ου αιώνα, οι οικογένειες θα πρέπει να καίνε ξύλα -το πιο βρώμικο από τα σύγχρονα καύσιμα- για να αντέξουν το κρύο. Και υπάρχει περαιτέρω συζήτηση για «ζεστά δωμάτια», όπου όπως οι προ-πολιτισμικοί φυλετικοί άνθρωποι, οι ηλικιωμένοι θα συγκεντρώνονται σε ένα καθορισμένο θερμαινόμενο δωμάτιο για να κρατηθούν ζωντανοί.

Η Σρι Λάνκα μπορεί να είναι το πρώτο σύγχρονο έθνος που υιοθετεί σκόπιμα πολιτικές που έχουν οδηγήσει σε μαζική πείνα και χρεοκοπία. Η κυβέρνηση, για διάφορους λόγους, άκουσε τους ξένους υποστηρικτές της επιστροφής στη φύση της βιολογικής γεωργίας, και συγκεκριμένα την πλήρη εγκατάλειψη των εξαιρετικά αποτελεσματικών συνθετικών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων.

Το αποτέλεσμα ήταν η ενδημική αποτυχία των καλλιεργειών. Οι καλλιέργειες για εξαγωγή απέτυχαν. Ακολούθησε εκτεταμένη πείνα. Χωρίς συνάλλαγμα, κατέστη αδύνατη η εισαγωγή βασικών ειδών διατροφής, όπως τρόφιμα και καύσιμα.

Η Σρι Λάνκα είχε κάποτε κατά κεφαλήν εισόδημα διπλάσιο από αυτό της γειτονικής Ινδίας. Τώρα δεν μπορεί να τραφεί ή να καταναλώσει καύσιμα.

Δυστυχώς, η ανίκανη κυβέρνησή της εμπιστεύτηκε ριζοσπαστικούς περιβαλλοντικούς συμβούλους, πολλοί από τους οποίους ήταν ξένοι εμπειρογνώμονες. Η Σρι Λάνκα πίστευε ότι θα μπορούσε να γίνει η αγαπημένη του κινήματος «Περιβαλλοντική, Κοινωνική, Διακυβέρνηση» και με αυτόν τον τρόπο να προσελκύσει απεριόριστες δυτικές επενδύσεις.

Αντ’ αυτού, υιοθέτησε μια πολιτική εθνικής αυτοκτονίας.

Πρόσφατα, μια ομάδα 55 διακεκριμένων οικονομολόγων υπέρ της διοίκησης μας διαβεβαίωσε ότι ο μαζικός δανεισμός του προέδρου Τζο Μπάιντεν και η ατζέντα νέων δικαιωμάτων δεν ήταν πληθωριστικές. Τον Σεπτέμβριο του 2021, αυτοί οι οικονομολόγοι με 14 νομπελίστες ανάμεσά τους δήλωσαν ότι οι πληθωριστικές πολιτικές του Μπάιντεν θα «διευκολύνουν» στην πραγματικότητα τον πληθωρισμό.

Τον περασμένο μήνα, ο πληθωρισμός εκτοξεύθηκε σε ετήσιο ρυθμό 9,1%.

Κανένας από αυτούς τους «γαλαζοαίματους» οικονομολόγους δεν έχει ζητήσει συγγνώμη που δάνεισαν το κύρος τους για να πείσουν τους Αμερικανούς για το παράλογο: ότι η διόγκωση της προσφοράς χρήματος, η εκτόξευση νέων κρατικών δαπανών, η παροχή κινήτρων για τη μη συμμετοχή στην εργασία και η διατήρηση των επιτοκίων σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα δεν θα προκαλούσαν πληθωρισμό.

Στα τέλη Ιουλίου του 2021, ο στρατηγός Μαρκ Μίλεϊ, επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Στρατού, υποστήριξε ότι η κατάληψη της χώρας από τους Ταλιμπάν «δεν ήταν δεδομένη». Καυχιόταν ότι 34 πρωτεύουσες επαρχιών βρίσκονταν ακόμη στα χέρια της αφγανικής κυβέρνησης.

Ο υπουργός Άμυνας Λόιντ Όστιν έγνεψε επιδοκιμαστικά. Λιγότερο από ένα μήνα αργότερα, ολόκληρη η αφγανική κυβέρνηση κατέρρευσε. Ο αμερικανικός στρατός διέφυγε με την πιο ατιμωτική υποχώρηση των τελευταίων 50 ετών. Ο Μίλεϊ αναπαρήγαγε την προηγούμενη προτροπή του Μπάιντεν ότι μια νίκη των Ταλιμπάν μετά την αμερικανική εκκένωση ήταν «εξαιρετικά απίθανη».

Την παραμονή των εκλογών του 2020, οι ειδήσεις αποκάλυψαν ορισμένα από τα ανατριχιαστικά περιεχόμενα του χαμένου φορητού υπολογιστή του Χάντερ Μπάιντεν. Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και οι φωτογραφίες άρχισαν να ενοχοποιούν ολόκληρη την οικογένεια Μπάιντεν για την αξιοποίηση εκατομμυρίων δολαρίων από ξένους μεγαλοεπιχειρηματίες για πρόσβαση σε έναν εξαγορασμένο Τζο Μπάιντεν.

Πενήντα συνταξιούχοι αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών, ωστόσο, χωρίς αποδείξεις, ορκίστηκαν ότι η εμφάνιση του φορητού υπολογιστή θα μπορούσε να οφείλεται σε «ρωσική παραπληροφόρηση». Ωστόσο, μετά τον έλεγχο ταυτότητας -ο ίδιος ο Χάντερ δεν αρνήθηκε ποτέ ότι ο χαμένος φορητός υπολογιστής ήταν δικός του- λίγοι, αν όχι κανένας από αυτούς τους επιφανείς «ειδικούς», ζήτησαν συγγνώμη για την προεκλογική τους παραπλάνηση.

Στο αποκορύφωμα της μαζικής καραντίνας και των lockdown που επιβλήθηκαν το 2020, περίπου 1.200 ιατρικοί και υγειονομικοί «επαγγελματίες» υπέγραψαν μια αίτηση που υποστήριζε ότι χιλιάδες αριστεροί διαδηλωτές θα έπρεπε να εξαιρεθούν από την ίδια καραντίνα στην οποία επέμεναν για τους άλλους.

Οι ειδικοί ισχυρίστηκαν παράλογα ότι η άρνηση σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους του δικαιώματος να σπάσουν την καραντίνα για να διαμαρτυρηθούν στο δρόμο αποτελούσε μεγαλύτερη απειλή για την υγεία από την COVID-19.

Ο διευθυντής του FBI Τζέιμς Κόμεϊ συνέχισε επίμονα την απάτη περί «ρωσικής συνωμοσίας». Κάποια στιγμή προσέλαβε τον αναξιόπιστο Κρίστοφερ Στιλ για να προμηθεύσει το FBI με πληροφορίες από τον φανταστικό του φάκελο.

Όταν κλήθηκε να λογοδοτήσει, σε περίπου 245 περιπτώσεις ενώπιον του Κογκρέσου, ο Κόμεϊ ορκίστηκε ότι είτε δεν θυμόταν είτε δεν είχε γνώση για τις ερωτήσεις που του έγιναν.

Ο διάδοχός του, προσωρινός διευθυντής του FBI, Άντριου Μακέιμπ, παραδέχθηκε ότι είπε ψέματα σε τέσσερις περιπτώσεις σε ομοσπονδιακούς αξιωματούχους. Ο ίδιος ο ειδικός σύμβουλος και πρώην διευθυντής του FBI Ρόμπερτ Μιούλερ ορκίστηκε ενόρκως ότι δεν γνώριζε τίποτα ούτε για τον φάκελο Στιλ ούτε για την Fusion GPS -τους δίδυμους καταλύτες για ολόκληρη την έρευνά του.

Ο δικηγόρος του FBI Κέβιν Κλάινσμιθ παραδέχθηκε ότι αλλοίωσε ένα έγγραφο ομοσπονδιακού δικαστηρίου στην προσπάθειά του να καταδικάσει έναν αθώο ύποπτο.

Όλα αυτά τα θλιβερά παραδείγματα έχουν έναν κοινό παρονομαστή: Ελίτ εμπειρογνωμόνων και πτυχιούχων επαγγελματιών παραποίησαν και διαστρέβλωσαν τις γνώσεις τους για να εξυπηρετήσουν ιδεολογικούς αφέντες, αντί για την αλήθεια.

Κατά τη διαδικασία αυτή, προκάλεσαν ανυπολόγιστη ζημιά στη χώρα τους και στους συμπολίτες τους. Ατίμασαν το επάγγελμά τους. Αμαύρωσαν την επιστημονική κοινότητα. Και πούλησαν τις ψυχές τους σε ιδεολόγους.

Είναι να απορεί κανείς γιατί το δυτικό κοινό έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στις ελίτ του με πτυχία και διαπιστευτήρια;

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι οι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Οι εταιρείες μέσων κοινωνικής δικτύωσης κατηγορούνται συχνά ότι λογοκρίνουν τις συντηρητικές φωνές. Ωστόσο, το Σύνταγμα της Βραζιλίας απαγορεύει ρητά κάθε μορφή λογοκρισίας ή οποιαδήποτε παρεμπόδιση της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας της σκέψης.

Αυτές οι σημαντικές ελευθερίες φάνηκε να αποκαθίστανται σημαντικά στη Βραζιλία όταν ο πρόεδρος της χώρας, Ζαΐρ Μπολσονάρο, υπέγραψε στις 6 Σεπτεμβρίου ένα μέτρο που εμπόδιζε προσωρινά τις εταιρείες μέσων κοινωνικής δικτύωσης να αφαιρούν αναρτήσεις με βάση αυτό που αυθαίρετα αποφάσιζαν ότι συνιστούν «ψευδείς ειδήσεις». Αυτοί οι προσωρινοί κανόνες απαιτούσαν από τις εν λόγω εταιρείες να επαναφέρουν την ανάρτηση ή τον λογαριασμό ενός λογοκριμένου προσώπου, εκτός εάν μια δικαστική απόφαση αποφάσιζε ρητά ότι η αφαίρεση ήταν δικαιολογημένη.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Βραζιλίας, ο πρόεδρος είναι νομικά εξουσιοδοτημένος να εγκρίνει, να εκδίδει και να δημοσιεύει ομοσπονδιακή νομοθεσία, καθώς και να ασκεί βέτο σε κοινοβουλευτικά νομοσχέδια εν όλω ή εν μέρει. Επιπλέον, ο πρόεδρος έχει την εξουσία να επιβάλλει ομοσπονδιακή παρέμβαση αφού εγκριθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο και να κηρύξει πόλεμο με νομοθετική εξουσιοδότηση.

Αν και το Σύνταγμα καθιερώνει ουσιαστικά το προεδρικό σύστημα, εντούτοις περιλαμβάνει ορισμένα στοιχεία του κοινοβουλευτικού συστήματος. Για να αποκατασταθεί η υπεροχή της νομοθετικής εξουσίας έναντι της εκτελεστικής, τα προεδρικά διατάγματα έχουν ουσιαστικά καταργηθεί.

Ωστόσο, ο πρόεδρος εξακολουθεί να μπορεί να εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση νόμους και medidas provisórias (προσωρινά μέτρα). Τα πρώτα μπορούν να δημιουργηθούν μόνο μετά από κατάλληλη εξουσιοδότηση από το Κογκρέσο.

Τα προσωρινά μέτρα, αντίθετα, μπορούν να θεσπιστούν από τον πρόεδρο για λόγους συνάφειας και επείγοντος. Στις περιπτώσεις αυτές, το μέτρο πρέπει να υποβληθεί στο Εθνικό Κογκρέσο μετά τη δημοσίευσή του και χάνει την ισχύ του μόλις απορριφθεί ή το Κογκρέσο δεν το μετατρέψει σε νομοθεσία εντός 60 ημερών, με την επιφύλαξη μιας μόνο περαιτέρω ανανέωσης του ίδιου μέτρου.

Υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου

Παραδόξως, οι προηγούμενοι πρόεδροι έχουν προσπαθήσει να νομοθετήσουν τακτικά μέσω αυτών των προσωρινών μέτρων. Για παράδειγμα, ο πρώην πρόεδρος Φερνάντο Ε. Καρντόσο ήταν «ο πρωταθλητής των προσωρινών μέτρων», θεσπίζοντας περισσότερα από 5.000 τέτοια μέτρα κατά τη διάρκεια της οκταετούς διακυβέρνησής του.

Πριν από αυτόν, ο πρόεδρος Φερνάντο Κόλορ, ο οποίος είναι πασίγνωστο ότι επανέφερε πολλά προσωρινά μέτρα μετά την απόρριψή τους από το Κογκρέσο. Τον Ιούνιο του 1992, μια απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου καθόρισε ότι η επαναπροκήρυξη προσωρινών μέτρων που είχαν ήδη απορριφθεί από το Κογκρέσο είναι συνταγματικά άκυρη.

 

Στο πλαίσιο αυτό, στις 7 Σεπτεμβρίου, ο Μπολσονάρο ψήφισε ένα σημαντικό μέτρο που εμπόδιζε προσωρινά τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης να αφαιρούν αναρτήσεις με βάση τη λογοκρισία πολιτικών, ιδεολογικών, επιστημονικών, καλλιτεχνικών ή θρησκευτικών εκφράσεων.

Ο πρόεδρος εξήγησε ότι η κυβέρνησή του «πρωτοστατεί παγκοσμίως στην υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου στα κοινωνικά δίκτυα και στην προστασία του δικαιώματος των πολιτών στην ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης». Η κυβέρνηση της Βραζιλίας ανακοίνωσε ότι αυτό αποσκοπεί στην αποτροπή «της αφαίρεσης περιεχομένου που μπορεί να οδηγήσει σε κάθε είδους λογοκρισία πολιτικής, ιδεολογικής, επιστημονικής, καλλιτεχνικής ή θρησκευτικής τάξης».

Κατά την ψήφιση του μέτρου, η Βραζιλία έγινε προσωρινά η πρώτη στον κόσμο που κατέστησε ορισμένους τύπους κατάργησης περιεχομένου από τις εν λόγω πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης παράνομους βάσει της εθνικής νομοθεσίας. Το μέτρο στόχευε αυτό που ο πρόεδρος χαρακτήρισε ορθά ως αυθαίρετη αφαίρεση περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένων λογαριασμών, προφίλ και αναρτήσεων. Σύμφωνα με τους κανόνες του, οι εταιρείες μέσων κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν να αφαιρούν αναρτήσεις μόνο εάν υποκινούσαν πράγματα όπως τρομοκρατία, βία, σεξουαλικά εγκλήματα και επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, εκτός εάν λάμβαναν δικαστική εντολή.

Ρητορική μίσους ή ελεύθερος λόγος

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς γιατί οποιοσδήποτε εκλεγμένος πολιτικός θα απέρριπτε ένα τέτοιο μέτρο που θα ενίσχυε την ελευθερία της πολιτικής επικοινωνίας. Ωστόσο, ορισμένα μέλη του Κογκρέσου αντιτάχθηκαν δημοσίως στο μέτρο και έξι σοσιαλιστικά πολιτικά κόμματα κατέθεσαν ακόμη και αγωγές στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας με σκοπό να το εμποδίσουν.

«Η ελευθερία του λόγου δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως ασπίδα για την προστασία της παραπληροφόρησης και της ρητορικής μίσους», υποστήριξε ο Ραφαέλ Καρνέιρο, σύμβουλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βραζιλίας.

Στις 14 Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος της Γερουσίας, Ροντρίγκο Πατσέκο, ανακοίνωσε από το βήμα της Γερουσίας ότι «απορρίπτει με συνοπτικές διαδικασίες» το μέτρο υπέρ της ελευθερίας και κλείνει όλες τις σχετικές διαδικασίες στο Κογκρέσο.

 

Στέλνοντας το μέτρο αυτό πίσω στον πρόεδρο χωρίς καν μια προκαταρκτική συζήτηση επ’ αυτού -μια εξαιρετικά σπάνια κίνηση- ο γερουσιαστής αυτός αποκάλυπτε μια ανησυχητική περιφρόνηση όχι μόνο για τη δημοκρατική συζήτηση αλλά και για τους βασικούς κανόνες της κοινοβουλευτικής διαδικασίας.

Αν και η απόφαση του Πατσέκο ήταν υπεραρκετή για να το εξουδετερώσει πλήρως, μια ώρα αργότερα, η δικαστής Ρόζα Βέμπερ του Ανώτατου Δικαστηρίου αποφάσισε να αναστείλει το προσωρινό αυτό μέτρο στο σύνολό του. Η ίδια χαρακτήρισε το προσωρινό μέτρο «κατάχρηση της προεδρικής εξουσίας», διότι, κατά τη γνώμη της, τέτοια μέτρα δεν πρέπει ποτέ να αφορούν το ζήτημα των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Βέμπερ υποστήριξε επίσης ότι το δικαστήριο θα πρέπει να παρεμβαίνει σε ένα θέμα που αφορά το Κογκρέσο μόνο σε «απολύτως εξαιρετικές περιπτώσεις», αλλά ότι το συγκεκριμένο μέτρο του προέδρου απαιτούσε μια τέτοια έκτακτη αντίδραση, καθώς, είτε το πιστεύετε είτε όχι, πιστεύει ότι η αποτροπή της λογοκρισίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι «μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες προκλήσεις για τα θεμελιώδη δικαιώματα»!

Η απόφασή της δόθηκε ως απάντηση σε κοινή έκκληση του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βραζιλίας και άλλων πέντε αριστερών κομμάτων. Παραδόξως, ο ομοσπονδιακός γενικός εισαγγελέας, Αουγκούστο Αράς, φαίνεται να συμμερίζεται τη γνώμη της. Στις 13 Σεπτεμβρίου υπέβαλε στο Δικαστήριο γνωμοδότηση υπέρ της αναστολής του σημαντικού μέτρου.

Αγώνας κατά της λογοκρισίας

Περιέργως, τα βραζιλιάνικα δικαστήρια έχουν επανειλημμένα διατάξει πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook και το Twitter, να αφαιρέσουν αναρτήσεις «ψευδών ειδήσεων», ιδίως εκείνες που σχετίζονται με εναλλακτικές θεραπείες COVID-19 και τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.

Από το 2022, ο δικαστής Αλεξάντρε ντι Μοράες του Ανώτατου Δικαστηρίου έχει εκδώσει πολλές διαταγές κατά των «ψευδών ειδήσεων», εκτός από το να στείλει στη φυλακή μερικούς από τους πιο γνωστούς φίλους και υποστηρικτές του Μπολσονάρο για «ρητορική μίσους» εναντίον του ιδίου και άλλων αμφιλεγόμενων μελών του Δικαστηρίου.

Είναι αρκετά εκπληκτικό το γεγονός ότι ακόμη και ένα ευαίσθητο μέτρο που αποσκοπούσε στην αποκατάσταση της ελευθερίας του λόγου απορρίφθηκε τόσο ωμά. Φυσικά, ο Μπολσονάρο προσπαθούσε απλώς να διασφαλίσει ότι οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης δεν επιτρέπεται να κατεβάζουν οτιδήποτε, εκτός εάν μπορεί να αποδειχθεί ότι οι ενέργειες αυτές είναι ουσιαστικά νόμιμες, ιδίως γύρω από τον πολιτικό λόγο.

Αλλά ακόμη και αν αυτό το μέτρο τελικά απορρίφθηκε, τουλάχιστον η προσπάθεια αυτή αποκαλύπτει τη σοβαρή δέσμευση του προέδρου για την προστασία των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ελπίζουμε ότι η προσπάθειά του να αποκαταστήσει την ελευθερία του λόγου στη Βραζιλία μπορεί τουλάχιστον να αποτελέσει έμπνευση και πρότυπο για άλλους δημοκρατικούς ηγέτες σε όλο τον κόσμο, ώστε να μπορέσουν να επεξεργαστούν κανόνες που καταπολεμούν την αυθαίρετη λογοκρισία ενοχλητικών αληθειών από αυτά τα ισχυρά αφεντικά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Σχολιασμός

Ο κόσμος αντιμετωπίζει μια ανθρωπογενή διατροφική καταστροφή. Φτάνει σε επίπεδα κρίσης.

Οι τρέχουσες πολιτικές σε πολλά μέρη του κόσμου θέτουν ως προτεραιότητα την κλιματική αλλαγή για την υλοποίηση μιας πράσινης νέας συμφωνίας. Εν τω μεταξύ, αυτές οι πολιτικές θα συμβάλουν στο να πεθαίνουν παιδιά από σοβαρό υποσιτισμό λόγω των διαλυμένων συστημάτων διατροφής, με ελλείψεις σε τρόφιμα και νερό, άγχος, αγωνία, φόβο και επικίνδυνη έκθεση σε χημικά.

Περισσότερη αρνητική πίεση στους αγρότες και το διατροφικό σύστημα είναι σαν να ζητάμε μια καταστροφή. Το ανοσοποιητικό σύστημα πολλών ανθρώπων, ιδιαίτερα των παιδιών, έχει χάσει την ανθεκτικότητά του και έχει αποδυναμωθεί πάρα πολύ με υψηλούς κινδύνους για δηλητηριάσεις, λοιμώξεις, μη μεταδοτικές και μολυσματικές ασθένειες, θανάτους και υπογονιμότητα.

Οι Ολλανδοί αγρότες, από τους οποίους πολλοί θα αντιμετωπίσουν κρίση κόστους ζωής μετά το 2030, έχουν τραβήξει κόκκινη γραμμή. Υποστηρίζονται από έναν αυξανόμενο αριθμό αγροτών και πολιτών παγκοσμίως.

Δεν είναι οι αγρότες η κύρια αιτία ρύπανσης του περιβάλλοντος, αλλά οι βιομηχανίες που κατασκευάζουν τα προϊόντα που απαιτούνται για την τεχνοκρατική επανάσταση προς την πράσινη ενέργεια, την εξόρυξη δεδομένων και την τεχνητή νοημοσύνη. Καθώς όλο και περισσότερα από τα σχέδια του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) αναπτύσσονται από τους πολιτικούς, οι ανισότητες αυξάνονται και οι συγκρούσεις αυξάνονται σε όλο τον κόσμο.

Η έντονη εξέγερση των αγροτών στην Ολλανδία είναι μια έκκληση για μια επείγουσα μετάβαση σε έναν κόσμο προσανατολισμένο στον άνθρωπο, ελεύθερο και υγιή, με θρεπτικά τρόφιμα που καλλιεργούνται και συλλέγονται με σεβασμό στις φυσικές διαδικασίες. Η συνεργασία των απλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο βρίσκεται σε άνοδο για να αποτραπεί μια μαζική καταστροφή πείνας που θα προκληθεί από το σχέδιο του επιστημονισμού και της τεχνοκρατίας για την κυριαρχία και τον έλεγχο του κόσμου από μη εκλεγμένους επιστήμονες και ελίτ.

Η πρόσβαση στα τρόφιμα είναι το πρόβλημα

Οι αγρότες σε όλο τον κόσμο συνήθως καλλιεργούν αρκετές θερμίδες (2.800) ανά άτομο (ενώ 2.100 θερμίδες/ημέρα θα ήταν αρκετές) για να συντηρήσουν έναν πληθυσμό εννέα έως δέκα δισεκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως. Παρόλα αυτά, πάνω από 828 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πολύ λίγα τρόφιμα να φάνε σε καθημερινή βάση. Το πρόβλημα δεν είναι πάντα η τροφή- είναι η πρόσβαση. Τα Ηνωμένα Έθνη έγραψαν το 2015 στον στόχο 2 των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης: «Δεν θα επιτευχθεί η εξάλειψη της πείνας και του υποσιτισμού για όλους το 2030».

Κατά τη διάρκεια της ιστορίας πολλές φορές φυσικές ή ανθρωπογενείς καταστροφές οδήγησαν σε επισιτιστική ανασφάλεια για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, με αποτέλεσμα την πείνα, τον υποσιτισμό και τη θνησιμότητα. Η πανδημία COVID-19 επιδείνωσε την κατάσταση. Από την έναρξη της παγκόσμιας πανδημίας, οι εκτιμήσεις για την πρόσβαση σε τρόφιμα δείχνουν ότι η επισιτιστική ανασφάλεια έχει πιθανότατα διπλασιαστεί, αν όχι τριπλασιαστεί σε ορισμένα μέρη του κόσμου.

Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, η παγκόσμια πείνα αυξήθηκε σε 150 εκατομμύρια και τώρα επηρεάζει 828 εκατομμύρια ανθρώπους, με 46 εκατομμύρια στα πρόθυρα της πείνας να αντιμετωπίζουν επίπεδα πείνας έκτακτης ανάγκης ή και χειρότερα. Στα μέρη που έχουν πληγεί περισσότερο, αυτό σημαίνει λιμό ή συνθήκες που μοιάζουν με λιμό. Τουλάχιστον 45 εκατομμύρια παιδιά υποφέρουν από δυστροφία, η οποία είναι η πιο ορατή και σοβαρή μορφή υποσιτισμού και δυνητικά απειλητική για τη ζωή.

Με τις παγκόσμιες τιμές των τροφίμων και των λιπασμάτων να έχουν ήδη φθάσει σε ανησυχητικά υψηλά επίπεδα, οι συνεχιζόμενες επιπτώσεις της πανδημίας, οι πολιτικές δυνάμεις για την υλοποίηση των στόχων της κλιματικής αλλαγής και ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας δημιουργούν σοβαρές ανησυχίες για την επισιτιστική ασφάλεια τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα.

Ο κόσμος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια περαιτέρω έξαρση της έλλειψης τροφίμων, ωθώντας περισσότερες οικογένειες παγκοσμίως σε κίνδυνο σοβαρού υποσιτισμού. Οι κοινότητες που επιβίωσαν από προηγούμενες κρίσεις μένουν πιο ευάλωτες σε ένα νέο σοκ από ό,τι πριν και θα συσσωρεύσουν τις επιπτώσεις, βουτώντας στον λιμό (οξεία πείνα και απότομη αύξηση της θνησιμότητας).

Επιπλέον, η μεγέθυνση των οικονομιών και η ανάπτυξη των εθνών επιβραδύνεται σήμερα λόγω της έλλειψης εργατικού δυναμικού λόγω της απότομης μείωσης της ευημερίας και των υψηλότερων ποσοστών θνησιμότητας.

Στον απόηχο των νέων ορίων αζώτου που απαιτούν από τους αγρότες να περιορίσουν ριζικά τις εκπομπές αζώτου κατά 70% μέσα στα επόμενα οκτώ χρόνια, δεκάδες χιλιάδες Ολλανδοί αγρότες ξεσηκώθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης.

Οι αγρότες θα αναγκαστούν να χρησιμοποιούν λιγότερα λιπάσματα και να μειώσουν ακόμη και τον αριθμό των ζώων τους, σε ορισμένες περιπτώσεις έως και 95%. Για τις μικρότερες οικογενειακές φάρμες θα είναι αδύνατο να επιτύχουν αυτούς τους στόχους. Πολλές θα αναγκαστούν να κλείσουν, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων των οποίων οι οικογένειες καλλιεργούν εδώ και οκτώ γενιές.

Επιπλέον, η σημαντική μείωση και ο περιορισμός των Ολλανδών γεωργών θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα τροφίμων. Η Ολλανδία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας γεωργικών προϊόντων στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρόλα αυτά, η ολλανδική κυβέρνηση επιδιώκει την ατζέντα της για την κλιματική αλλαγή, ενώ δεν υπάρχει προς το παρόν νόμος που να υποστηρίζει την εφαρμογή της, ενώ δεν θα αλλάξει πολλά στη μεγάλη ατμοσφαιρική ρύπανση του πλανήτη. Τα μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν για να καταλήξει η ολλανδική κυβέρνηση στην απόφασή της συζητούνται από αναγνωρισμένους επιστήμονες.

Σε καμία ανακοίνωση οι Ολλανδοί πολιτικοί δεν εξέτασαν τις επιπτώσεις της απόφασής τους στην παραβίαση ενός πολύ σημαντικού στόχου της συμφωνίας του ΟΗΕ: τον τερματισμό της πείνας, της επισιτιστικής ανασφάλειας και του υποσιτισμού σε όλους το 2030.

Δυστυχώς, η Σρι Λάνκα, μια χώρα της οποίας ο πολιτικός ηγέτης εισήγαγε πολιτική μηδενικών εκπομπών αζώτου και CO2, αντιμετωπίζει τώρα οικονομικά προβλήματα, σοβαρή πείνα και δυσκολίες στην πρόσβαση σε τρόφιμα μετά από πολιτική απόφαση ότι οι αγρότες δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούν λιπάσματα και φυτοφάρμακα. Παρόλα αυτά, οι πολιτικοί που είναι υπεύθυνοι για τις εκπομπές αζώτου/κλιματική αλλαγή σε άλλες χώρες ακολουθούν την ίδια πράσινη πολιτική.

Επιπλέον, οι εμπειρογνώμονες προειδοποιούν ότι η ζέστη, οι πλημμύρες, η ξηρασία, οι πυρκαγιές και άλλες καταστροφές έχουν προκαλέσει οικονομικό όλεθρο, με τα χειρότερα να έρχονται. Οι ελλείψεις τροφίμων και νερού έχουν απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης.

Συν τοις άλλοις, οι Αυστραλοί ειδικοί ανακοινώνουν κίνδυνο για ξέσπασμα μιας ιογενούς ασθένειας στα βοοειδή. Αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει πλήγμα 80 δισεκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας στην οικονομία της Αυστραλίας και ακόμη πιο πραγματικά προβλήματα στην αλυσίδα εφοδιασμού. Αμέτρητες επιχειρήσεις και παραγωγοί χρεοκοπούν. Η συναισθηματική επιβάρυνση που αντιμετωπίζουν για την ευθανασία των υγιών κοπαδιών τους είναι τεράστια και δύσκολα υποφερτή. Αυτό ωθεί όλο και περισσότερους αγρότες να βάλουν τέλος στη ζωή τους.

Ας ελπίσουμε ότι η ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη η κυβέρνηση της Δανίας, καθώς μια ερευνητική έκθεση σχετικά με τη θανάτωση περισσότερων από 15 εκατομμυρίων μινκ τον Νοέμβριο του 2020 επέκρινε την ενέργεια που οδήγησε στην παραπλάνηση των εκτροφέων μινκ και του κοινού και τις σαφώς παράνομες οδηγίες προς τις αρχές, θα βοηθήσει τους πολιτικούς να επανεξετάσουν τέτοια δραστικά μέτρα για τους αγρότες.

Παγκοσμίως, οι διαμαρτυρίες των αγροτών αυξάνονται, υποστηριζόμενες από όλο και περισσότερους πολίτες που αντιστέκονται στις δαπανηρές εντολές για αλλαγές στις «πράσινες πολιτικές» που ήδη έφεραν μαζικές δυστυχίες και αστάθεια.

Σε μια υπουργική διάσκεψη για την επισιτιστική ασφάλεια στις 29 Ιουνίου 2022, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες προειδοποίησε ότι η επιδεινούμενη έλλειψη τροφίμων θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια παγκόσμια «καταστροφή».

Ο υποσιτισμός ευθύνεται για περισσότερες ασθένειες από οποιαδήποτε άλλη αιτία

Ο αυξημένος κίνδυνος έλλειψης τροφίμων και νερού που αντιμετωπίζει τώρα ο κόσμος θα φέρει την ανθρωπότητα στο χείλος του γκρεμού. Η πείνα είναι ένα πολυκέφαλο τέρας. Εδώ και δεκαετίες η πάταξη της παγκόσμιας πείνας έχει γίνει πολιτικό ζήτημα με τρόπο που δεν θα μπορούσε να είναι στο παρελθόν. Η χρήση της αυταρχικής πολιτικής εξουσίας οδήγησε σε καταστροφικές κυβερνητικές πολιτικές, καθιστώντας αδύνατο για εκατομμύρια ανθρώπους να κερδίσουν τα προς το ζην. Η χρόνια πείνα και η επανάληψη των ιογενών λιμών πρέπει να θεωρηθούν ηθικά εξωφρενικές και πολιτικά απαράδεκτες, λένε οι Ντρέζε και Σεν στο «Hunger and Public Action» (Πείνα και δημόσια δράση) που δημοσιεύτηκε το 1991.

«Για εκείνους που βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο της κοινωνικής κλίμακας, ο τερματισμός της πείνας στον κόσμο θα ήταν καταστροφή. Για εκείνους που χρειάζονται διαθεσιμότητα φτηνού εργατικού δυναμικού, η πείνα είναι το θεμέλιο του πλούτου τους, είναι ένα πλεονέκτημα», έγραψε ο Δρ Τζορτζ Κεντ το 2008 στο δοκίμιο «The Benefits of World Hunger» (Τα οφέλη της παγκόσμιας πείνας).

Ο υποσιτισμός δεν επηρεάζεται μόνο από την έλλειψη τροφής και νερού, αλλά και από την έκθεση σε ακραίο στρες, φόβο, αβεβαιότητα ασφάλειας και τροφής, κοινωνικούς παράγοντες, χημικά, μικροπλαστικά, τοξίνες και υπερ-ιατρικοποίηση. Καμία χώρα στον κόσμο δεν έχει την πολυτέλεια να παραβλέπει αυτή την καταστροφή σε όλες τις μορφές της, η οποία πλήττει κυρίως τα παιδιά και τις γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία. Σε παγκόσμιο επίπεδο, περισσότεροι από 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για υγιεινή διατροφή. Και αυτό έρχεται σε αντίθεση με αυτό που πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι μόνο ένα πρόβλημα των χωρών με χαμηλό εισόδημα.

Ακόμη και πριν ξεκινήσει η πανδημία COVID-19, περίπου το 8% του πληθυσμού στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη δεν είχε τακτική πρόσβαση σε θρεπτικά και επαρκή τρόφιμα. Το ένα τρίτο των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας είναι αναιμικές, ενώ το 39% των ενηλίκων στον κόσμο είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Κάθε χρόνο περίπου 20 εκατομμύρια μωρά γεννιούνται λιποβαρή. Το 2016 το 9,6 τοις εκατό των γυναικών ήταν λιποβαρείς. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το 2017, το 22,2 τοις εκατό των παιδιών κάτω των πέντε ετών είχαν καχεξία, ενώ ο υποσιτισμός εξηγεί περίπου το 45 τοις εκατό των θανάτων μεταξύ των παιδιών κάτω των πέντε ετών.

Όπως δήλωσε ο Λόρενς Χαντάντ, συμπροεδρεύων της ανεξάρτητης ομάδας εμπειρογνωμόνων της Παγκόσμιας Έκθεσης Διατροφής, «ζούμε πλέον σε έναν κόσμο όπου το να υποσιτίζεται κανείς είναι το νέο φυσιολογικό. Είναι ένας κόσμος που όλοι πρέπει να διεκδικήσουμε ως εντελώς απαράδεκτο». Ενώ ο υποσιτισμός είναι ο κυριότερος παράγοντας πρόκλησης ασθενειών με σχεδόν το 50% των θανάτων να οφείλονται σε μη μεταδοτικές ασθένειες που σχετίζονται με τη διατροφή το 2014, δόθηκαν μόνο 50 εκατομμύρια δολάρια από δωρητές.

Ο υποσιτισμός σε όλες του τις μορφές επιβάλλει απαράδεκτα υψηλό κόστος -έμμεσο και άμεσο- σε άτομα, οικογένειες και έθνη. Ο εκτιμώμενος αντίκτυπος στην παγκόσμια οικονομία από τον χρόνιο υποσιτισμό 800 εκατομμυρίων ανθρώπων θα μπορούσε να ανέλθει σε 3,5 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, όπως αναφέρεται σε παγκόσμια έκθεση για τη διατροφή το 2018. Ενώ οι παιδικοί θάνατοι, η πρόωρη θνησιμότητα των ενηλίκων και οι λοιμώδεις και μη μεταδοτικές ασθένειες που σχετίζονται με τον υποσιτισμό μπορούν να προληφθούν με τη σωστή διατροφή.

Αυτό θα γίνει πολύ περισσότερο αυτή την κρίσιμη στιγμή, καθώς ο πληθυσμός αυξάνει απότομα την υπερβάλλουσα θνησιμότητα και τις μη μεταδοτικές ασθένειες μεταξύ των ατόμων σε ηλικία εργασίας, όπως πρόσφατα έδειξαν οι ασφαλιστικές εταιρείες.

Οι λιμοί προκαλούν διαγενεακές επιπτώσεις

Ο λιμός είναι μια ευρέως διαδεδομένη κατάσταση κατά την οποία ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων σε μια χώρα ή περιοχή έχει ελάχιστη ή καθόλου πρόσβαση σε επαρκή αποθέματα τροφίμων. Η Ευρώπη και άλλα ανεπτυγμένα μέρη του κόσμου έχουν ως επί το πλείστον εξαλείψει την πείνα, αν και από την ιστορία είναι γνωστοί εκτεταμένοι λιμοί που σκότωσαν χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπους, όπως ο Ολλανδικός λιμός της πατάτας από το 1846-1847, ο Ολλανδικός χειμώνας της πείνας 1944-1945 και ο Κινεζικός λιμός του 1959-1961.

Ο τελευταίος ήταν ο σοβαρότερος λιμός τόσο από άποψη διάρκειας όσο και από άποψη αριθμού ανθρώπων που επλήγησαν (600 εκατομμύρια και περίπου 30 εκατομμύρια θάνατοι) και οδήγησε σε εκτεταμένο υποσιτισμό του κινεζικού πληθυσμού την περίοδο 1959-1961. Επί του παρόντος, η υποσαχάρια Αφρική και η Υεμένη είναι χώρες με αναγνωρισμένο λιμό.

Δυστυχώς, η παγκόσμια αποσταθεροποίηση, η πείνα και η μαζική μετανάστευση αυξάνονται με ταχείς ρυθμούς, ενώ αναμένονται περισσότεροι λιμοί, αν δεν δράσουμε σήμερα.

Οι επιδημιολογικές μελέτες του Μπάρκερ και αργότερα του Χέιλς δείχνουν μια σχέση μεταξύ της διαθεσιμότητας της διατροφής στα διάφορα στάδια της εγκυμοσύνης και στα πρώτα χρόνια της ζωής και των ασθενειών αργότερα στη ζωή. Οι μελέτες τους έδειξαν ότι τα μωρά με μεταβολικό σύνδρομο και καρδιαγγειακά νοσήματα ήταν συχνά μικρότερα κατά τη γέννηση. Όλο και περισσότερες έρευνες αποδεικνύουν το ρόλο των μηχανισμών που σχετίζονται με τη διατροφή και επηρεάζουν την έκφραση των γονιδίων. Ακόμα και η περίοδος πριν από την εγκυμοσύνη μπορεί να επηρεάσει έναν μεταγενέστερο κίνδυνο για αντίσταση στην ινσουλίνη ή άλλες επιπλοκές του εμβρύου.

Όπως αποδείχθηκε σε μια μελέτη με 3.000 συμμετέχοντες στη Βόρεια Κίνα, η προγεννητική έκθεση σε λιμό αύξησε σημαντικά την υπεργλυκαιμία στην ενήλικη ζωή σε δύο διαδοχικές γενιές. Η σοβαρότητα της πείνας κατά την προγεννητική ανάπτυξη σχετίζεται με τον κίνδυνο για διαβήτη τύπου 2. Τα ευρήματα αυτά συνάδουν με ζωικά μοντέλα που έχουν δείξει την επίδραση της προγεννητικής διατροφικής κατάστασης σε νευροενδοκρινικές αλλαγές που επηρεάζουν τον μεταβολισμό και μπορούν να προγραμματιστούν να μεταδοθούν φυσιολογικά σε πολλές γενιές μέσω αρσενικών και θηλυκών γενεών. Οι συνθήκες υγειονομικού σοκ στην πρώιμη ζωή μπορούν να προκαλέσουν επιγενετικές αλλαγές στον άνθρωπο που επιμένουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής, επηρεάζουν τη θνησιμότητα σε μεγάλη ηλικία και έχουν επιπτώσεις σε πολλές γενεές. Ανάλογα με το ποιο τρίμηνο το έμβρυο εκτίθεται σε στέρηση τροφής ή ακόμη και μόνο σε στρες μια σχετική ασθένεια αργότερα στη ζωή μπορεί να ποικίλλει από σχιζοφρένεια, διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) έως νεφρική ανεπάρκεια και υπέρταση, μεταξύ άλλων. Άλλες μελέτες έκθεσης σε λιμό σε ανθρώπους έχουν δώσει στοιχεία για αλλαγές στο ενδοκρινικό σύστημα και στην προγεννητική έκφραση γονιδίων στα αναπαραγωγικά συστήματα.

Οι επιπτώσεις των περιόδων πείνας ή υποσιτισμού έχουν παρατηρηθεί κυρίως σε άτομα με χαμηλό κοινωνικό οικονομικό εισόδημα. Ωστόσο, 1 στα 3 άτομα στον κόσμο υπέφερε από κάποια μορφή υποσιτισμού το 2016. Οι γυναίκες και τα παιδιά αποτελούν το 70% των πεινασμένων. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο υποσιτισμός αυξήθηκε περαιτέρω τα τελευταία έξι χρόνια. Η καχεξία και η δυστροφία αυξήθηκαν στα πιο ευάλωτα άτομα. Δύο στα τρία παιδιά δεν τρέφονται με την ελάχιστη ποικιλόμορφη διατροφή που χρειάζονται για να αναπτυχθούν και να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους.

Οι πεινασμένοι άνθρωποι σε χώρες όπως η Σρι Λάνκα, η Αϊτή, η Αρμενία και ο Παναμάς είναι η κορυφή του παγόβουνου, ανοίγοντας τα μάτια πολλών πολιτών παγκοσμίως σε ένα ταχέως αυξανόμενο πρόβλημα ως αποτέλεσμα των εγκλεισμών, των εντολών και των καταναγκαστικών πολιτικών στην κλιματική αλλαγή, την ξηρασία και τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Οι πολίτες του κόσμου αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια: υπερβολική θνησιμότητα, ταχεία μείωση της υπογονιμότητας και των γεννήσεων με απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών και περισσότερες ασθένειες.

Σοκαριστικές εκθέσεις του ΟΗΕ και του ΠΟΥ αναγνώρισαν ότι η υγεία των ανθρώπων και του περιβάλλοντος μειώνεται. Ο κόσμος κινείται προς τα πίσω όσον αφορά την εξάλειψη της πείνας και του υποσιτισμού. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι οι αριθμοί αυτοί θα ανέβουν ακόμη περισσότερο τους επόμενους μήνες.

Η αλήθεια είναι ότι οι κόμβοι καινοτομίας τροφίμων, τα διαμερίσματα τροφίμων (κάθετη γεωργία), τα τεχνητά κρέατα και η χειραγώγηση γονιδίων και μυαλού δεν θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την καταθλιπτική κατάσταση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.

Η πολιτική μηδενικού COVID έχει θέσει σε κίνδυνο την ανθρωπότητα στην ύπαρξή της. Τα εμβόλια COVID-19 με κίνδυνο βλάβης από παρενέργειες έχουν κυκλοφορήσει ακόμη και για παιδιά κάτω των πέντε ετών, που ελάχιστα κινδυνεύουν από κάποια σοβαρή ασθένεια, αλλά η υποθρεψία που αυξάνει σημαντικά την ευαισθησία σε σημαντικές ανθρώπινες μολυσματικές ασθένειες δεν έχει ληφθεί μέριμνα.

Οι συγκρούσεις αυξάνονται παγκοσμίως, αυξάνοντας την αστάθεια. Οι πολίτες δεν θα αποδέχονται πλέον πολιτικές χωρίς σαφή ανάλυση βλάβης-κόστους-οφέλους.

Πρέπει να δράσουμε τώρα για να μειώσουμε άμεσα τις τιμές των τροφίμων και των καυσίμων, στηρίζοντας τους αγρότες και τα αποτελεσματικά συστήματα τροφίμων για θρεπτικά τρόφιμα που θα θεραπεύσουν τους πιο υποσιτισμένους (παιδιά και γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία) του πληθυσμού.

Ας ελπίσουμε στην επιστροφή της αρχής του Ιπποκράτη: «Η τροφή ας είναι το φάρμακό σου και το φάρμακο η τροφή σου».

Από το Ινστιτούτο Brownstone

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι γνώμες του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.

Η Κάρλα Πίτερς είναι ιδρύτρια και διευθύνουσα σύμβουλος της COBALA Good Care Feels Better. Απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στην Ανοσολογία από την Ιατρική Σχολή της Ουτρέχτης, σπούδασε Μοριακές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Wageningen και στην Έρευνα και ακολούθησε τετραετή κύκλο σπουδών στην Ανώτατη Φυσική Επιστημονική Εκπαίδευση με εξειδίκευση στην ιατρική εργαστηριακή διάγνωση και έρευνα. Σπούδασε σε διάφορες σχολές διοίκησης επιχειρήσεων, όπως το London Business School, το INSEAD και το Nyenrode Business School.