Σάββατο, 02 Μαΐ, 2026

Η Μόσχα καλεί σε αυτοσυγκράτηση μετά τις προειδοποιήσεις του Τραμπ προς το Ιράν για πιθανό πλήγμα

Tο Κρεμλίνο κάλεσε σήμερα όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές να αποφύγουν την κλιμάκωση σε σχέση με το Ιράν, μετά τη δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ότι η Ουάσιγκτον θα στηρίξει και άλλο μεγάλο πλήγμα εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Έχοντας στο πλευρό του τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο Τραμπ υπαινίχθηκε χθες ότι η Τεχεράνη πιθανόν να εργάζεται για την αποκατάσταση των οπλικών της προγραμμάτων έπειτα από το αμερικανικό πλήγμα σε εγκαταστάσεις της τον Ιούνιο. «Διαβάζω ότι συγκεντρώνουν όπλα […] αν το κάνουν, δεν χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις που καταστρέψαμε, αλλά πιθανόν διαφορετικές», είπε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

Η Μόσχα, η οποία καλλιεργεί στενότερους δεσμούς με την Τεχεράνη από την έναρξη του πολέμου που διεξάγει στην Ουκρανία, κάλεσε σε αποκλιμάκωση: «Πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να απόσχουμε από κάθε βήμα που μπορεί να κλιμακώσει τις εντάσεις στην περιοχή και εκτιμάμε ότι, πρωτίστως, αυτό που είναι απαραίτητο είναι ο διάλογος με το Ιράν», είπε στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, προσθέτοντας ότι η Ρωσία θα συνεχίσει να καλλιεργεί στενούς δεσμούς με το Ιράν, το οποίο αρνείται ότι διαθέτει πρόγραμμα πυρηνικών όπλων.

Οι δύο χώρες υπέγραψαν συνθήκη στρατηγικής συνεργασίας αυτό τον χρόνο. Η Δύση κατηγορεί την Τεχεράνη ότι προμηθεύει με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη τη Ρωσία τροφοδοτώντας τις επιθέσεις στην Ουκρανία, κάτι το οποίο επίσης διαψεύδει η Τεχεράνη.

Μαρ. Μι.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τουρκία: 357 συλλήψεις σε μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους

Οι τουρκικές αρχές επιβολής του νόμου συνέλαβαν 357 άτομα σε μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση που διεξήχθη σε είκοσι μία επαρχίες της Τουρκίας, ανακοίνωσε σήμερα ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών, Αλί Γερλίκαγια.

«Κατά τη διάρκεια ταυτόχρονων επιχειρήσεων που πραγματοποιήθηκαν σήμερα το πρωί από τις αστυνομικές μας δυνάμεις σε είκοσι μία επαρχίες, συλλάβαμε 357 υπόπτους που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος (ISIS). […] Δεν δίνουμε ποτέ την παραμικρή ευκαιρία σε όσους προσπαθούν να γονατίσουν αυτή τη χώρα μέσω της τρομοκρατίας», δήλωσε ο υπουργός με ανάρτηση στο X.

Kατά τη διάρκεια της χθεσινής επιχείρησης στη Γιάλοβα, στη βορειοδυτική Τουρκία, σκοτώθηκαν τρεις αστυνομικοί και έξι μέλη της τζιχαντιστικής οργάνωσης, όλοι Τούρκοι υπήκοοι. Μετά την επιχείρηση, ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ της αστυνομίας και μελών του ISIS, που διήρκησαν για ώρα.

Την περασμένη Πέμπτη, ο εισαγγελέας της Κωνσταντινούπολης διέταξε τη σύλληψη 137 ύποπτων μελών του ISIS «έπειτα από πληροφορίες που έδειχναν ότι η τρομοκρατική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος σχεδίαζε επιθέσεις κατά τη διάρκεια των εορτασμών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς».

Η Τουρκία, η οποία μοιράζεται σύνορα 900 χιλιομέτρων με τη Συρία, φοβάται διείσδυση της τζιχαντιστικής ομάδας, η οποία παραμένει ενεργή στη γειτονική της χώρα, και έχει αυξήσει τις επιχειρήσεις εναντίον ύποπτων μελών της αυτή τη χρονιά, καθώς η οργάνωση ανασυντάσσεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Γενικότερα, η Τουρκία αποτελεί βασικό σημείο διέλευσης για ξένους μαχητές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Ισλαμικού Κράτους, που εισέρχονταν και εξέρχονταν από τη Συρία κατά τη διάρκεια του πολέμου εκεί.

Πριν από μια δεκαετία περίπου, μεταξύ 2015-2017, το ISIS κατηγορήθηκε για μια σειρά επιθέσεων εναντίον πολιτών στην Τουρκία, περιλαμβανομένων ένοπλων επιθέσεων σε νυχτερινό κέντρο στην Κωνσταντινούπολη και στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της πόλης, σκοτώνοντας δεκάδες ανθρώπους. Η αστυνομία πραγματοποίησε τακτικές επιχειρήσεις εναντίον της οργάνωσης τα επόμενα χρόνια, με αποτέλεσμα τον περιορισμό των επιθέσεων.

Γ. Σ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το Άμπου Ντάμπι αποσύρει τις εναπομείνασες δυνάμεις του από την Υεμένη

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δήλωσαν χθες ότι αποσύρουν τις εναπομείνασες δυνάμεις τους από την Υεμένη μετά την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας σε έκκληση για αποχώρηση των δυνάμεων των ΗΑΕ από τη χώρα εντός 24 ωρών, σε μια μεγάλη κρίση μεταξύ των δύο δυνάμεων και πετρελαιοπαραγωγών χωρών του Κόλπου.

Τα ΗΑΕ έκαναν την ανακοίνωση αυτή μερικές ώρες έπειτα από αεροπορικό πλήγμα από τον υπό σαουδαραβική ηγεσία συνασπισμό στο λιμάνι Μουκάλα της νότιας Υεμένης.

Η επίθεση σε φορτίο όπλων που συνδέεται με τα ΗΑΕ, όπως ανέφερε το Ριάντ, αποτελεί την πιο σημαντική κλιμάκωση μέχρι σήμερα ανάμεσα στο Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι, που βρίσκονται σε τροχιά ρήξης. Κάποτε πυλώνες της περιφερειακής σταθερότητας, οι δύο ισχυρές μοναρχίες του Κόλπου βλέπουν πλέον τα συμφέροντά τους να αποκλίνουν στα πάντα, από τις ποσοστώσεις πετρελαίου μέχρι τη γεωπολιτική επιρροή.

Το υπουργείο Άμυνας των ΗΑΕ ανέφερε ότι έθεσε εθελοντικά τέλος στην αποστολή των μονάδων του κατά της τρομοκρατίας στην Υεμένη, τις μοναδικές δυνάμεις που είχε στη χώρα μετά την «ολοκλήρωση» της στρατιωτικής παρουσίας του στην Υεμένη το 2019, αναφέροντας ότι η «εναπομείνασα παρουσία περιορίζεται σε ειδικευμένο προσωπικό στο πλαίσιο καταπολέμησης της τρομοκρατίας, σε συντονισμό με διεθνείς εταίρους». Η απόφαση ελήφθη έπειτα από συνολική αξιολόγηση που ακολούθησε πρόσφατες εξελίξεις, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων WAM, επικαλούμενο ανακοίνωσε που εξέδωσε το υπουργείο.

Διακηρύσσοντας πως η εθνική ασφάλειά της είναι κόκκινη γραμμή, η Σαουδική Αραβία υποστήριξε χθες πως τα ΗΑΕ πίεσαν τους αυτονομιστές της νότιας Υεμένης να διενεργήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις που έφθασαν μέχρι τα σύνορα του βασιλείου. Ήταν η πιο σκληρή γλώσσα που έχει χρησιμοποιήσει μέχρι τώρα το Ριάντ εναντίον των ΗΑΕ στη διαφωνία μεταξύ των δύο όμορων χωρών, που είχαν συνεργαστεί παλαιότερα κατά των Χούθι της Υεμένης, που υποστηρίζονται από το Ιράν. Οι τριβές άρχισαν στο εσωτερικό του συνασπισμού όταν το Αμπού Ντάμπι υποστήριξε την επιδίωξη των αυτονομιστών του νότου για αυτονομία, ενώ το Ριάντ εξακολούθησε να υποστηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τελικά ένα ανοικτό ρήγμα μετά των δύο συμμάχων στον Κόλπο.

Σήμερα ο συνασπισμός έπληξε αποβάθρα, όπως είπε, η οποία χρησιμοποιούνταν για την παροχή ξένης στρατιωτικής βοήθειας στους υποστηριζόμενους από τα ΗΑΕ αυτονομιστές. Ο επικεφαλής του υποστηριζόμενου από τη Σαουδική Αραβία προεδρικού συμβουλίου της Υεμένης έδωσε στις δυνάμεις των Εμιράτων προθεσμία 24 ωρών για να φύγουν. Τα ΗΑΕ ανέφεραν σε μια ανακοίνωση ότι εξεπλάγησαν από το αεροπορικό πλήγμα και ότι το φορτίο που δέχθηκε την επίθεση δεν περιείχε όπλα, αλλά προοριζόταν για τις δυνάμεις των Εμιράτων.

Ο επικεφαλής του προεδρικού συμβουλίου της Υεμένης, Ρασάντ αλ Αλίμι, κατηγόρησε τα ΗΑΕ σε τηλεοπτική ομιλία ότι πυροδοτούν την εσωτερική διαμάχη στην Υεμένη με την υποστήριξή τους στο Μεταβατικό Συμβούλιο του Νότου (ΜΣΝ), σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Υεμένης. «Δυστυχώς, έχει επιβεβαιωθεί οριστικά πως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πίεσαν και καθοδήγησαν το ΜΣΝ προκειμένου να υπονομεύσει και να εξεγερθεί κατά της αρχής του κράτους μέσω στρατιωτικής κλιμάκωσης», σημείωσε.

Τα ΗΑΕ, από την πλευρά τους, είχαν αναφέρει πως «οι χειρισμοί σε ό,τι αφορά τις πρόσφατες εξελίξεις πρέπει να γίνουν υπεύθυνα και με τρόπο που αποτρέπει την κλιμάκωση, στη βάση αξιόπιστων γεγονότων και του υφιστάμενου συντονισμού μεταξύ των ενδιαφερομένων πλευρών».

Η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ είναι εξίσου σημαντικοί παίκτες στον οργανισμό πετρελαιοεξαγωγικών κρατών ΟΠΕΚ και τυχόν διαφωνίες μεταξύ τους μπορεί να εμποδίσουν την ομοφωνία σχετικά με τις αποφάσεις για την παραγωγή πετρελαίου.

Οι δύο χώρες και άλλα έξι μέλη του ΟΠΕΚ+ συναντώνται διαδικτυακά την Κυριακή, 4 Ιανουαρίου· αντιπρόσωποί τους δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν την τρέχουσα πολιτική τους που δεν προβλέπει καμία αλλαγή στην παραγωγή του πρώτου τριμήνου.

Τα ΗΑΕ ήταν μέλος του υπό σαουδαραβική ηγεσία συνασπισμού που μάχεται εναντίον του κινήματος των Χούθι στην Υεμένη από το 2015. Το 2019 άρχισε να μειώνει τα στρατεύματά του στη χώρα αλλά διατήρησε τη δέσμευση στη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση, η οποία έχει την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας.

Το ΜΣΝ αποφάσισε να επιδιώξει αυτοδιάθεση στον νότο και εξαπέλυσε επίθεση εναντίον των κυβερνητικών στρατευμάτων, φέρνοντας τα ΗΑΕ και τη Σαουδική Αραβία πιο κοντά από ποτέ σε αντιπαράθεση και διακινδυνεύοντας την αναζωπύρωση ενός μακρόχρονου εμφυλίου πολέμου. Η προώθηση ακολούθησε χρόνια αδιεξόδου, με το ΜΣΝ να διεκδικεί ευρύ έλεγχο στον νότο, περιλαμβανομένης της επαρχίας Χαντραμούτ. Η Σαουδική Αραβία προειδοποίησε το ΜΣΝ να μην επιχειρήσει στρατιωτικές κινήσεις στη Χαντραμούτ και ζήτησε την αποχώρηση των δυνάμεών του. Το ΜΣΝ απέρριψε τη σαουδαραβική έκκληση. Το αεροπορικό πλήγμα νωρίς σήμερα το πρωί ακολούθησε την άφιξη, εντός του σαββατοκύριακου, δύο πλοίων από το λιμάνι Φουτζάιρα των ΗΑΕ, χωρίς την εξουσιοδότησή του, δήλωσε ο συνασπισμός.

Το σαουδαραβικό πρακτορείο ειδήσεων δημοσιοποίησε βίντεο που δείχνει ένα πλοίο το οποίο ταυτοποίησε ως το «Greenland» από το οποίο είπε ξεφορτώθηκαν όπλα και οχήματα μάχης, προσθέτοντας ότι ήρθε από το λιμάνι Φουτζάιρα των Εμιράτων. Ο καταγεγραμμένος ιδιοκτήτης και διαχειριστής του Greenland είναι η Salem Al Makrani Cargo Company, με έδρα το Ντουμπάι, με παράρτημα στο Φουτζάιρα, αναφέρει ο ιστότοπος της εταιρίας. Είναι ένα φορτηγό πλοίο ρο/ρο (RoRo).

Ο συνασπισμός ανέφερε πως το πλήγμα στο λιμάνι της Μουκάλα δεν προκάλεσε απώλειες ή παράπλευρές ζημιές, σύμφωνα με σαουδαραβικά κρατικά μέσα ενημέρωσης. Δύο πηγές δήλωσαν στο Reuters πως στόχος ήταν η αποβάθρα όπου ξεφορτώθηκε το φορτίο των δύο πλοίων. Το Reuters δεν μπόρεσε αμέσως να επιβεβαιώσει τι χτυπήθηκε ή τη φύση ή προέλευση φορτίων που μπορεί να έχουν στοχοποιηθεί.

Πλάνα που μετέδωσε η κρατική τηλεόραση της Υεμένης δείχνουν μαύρο καπνό να υψώνεται από το λιμάνι τις πρώτες πρωινές ώρες μετά το πλήγμα, με καμένα αυτοκίνητα στο λιμάνι. Ο Αλίμι επέβαλε ζώνη απαγόρευσης πτήσεων και θαλάσσιο και χερσαίο αποκλεισμό σε όλα τα λιμάνια και τις δελεύσεις για 72 ώρες, εκτός εξαιρέσεων που έχουν άδεια από τον συνασπισμό.

Ο Αϊντάρους αλ Ζουμπάιντι, επικεφαλής του ΜΣΝ, και ο αναπληρωτής αρχηγός του προεδρικού συμβουλίου ανέφεραν σε κοινή δήλωση μαζί με άλλα τρία μέλη του συμβουλίου ότι τα ΗΑΕ παραμένουν κύριος εταίρος στη μάχη εναντίον των Χούθι. Η δήλωση απορρίπτει τις εντολές του Αλίμι και αναφέρει ότι στερείται ομοφωνίας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ψύχραιμος ο Τραμπ για τα κινεζικά στρατιωτικά γυμνάσια στην Ταϊβάν

Απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με τις κινεζικές ναυτικές ασκήσεις κοντά στην Ταϊβάν, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου τη Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε: «Έχω εξαιρετικές σχέσεις με τον πρόεδρο Σι, και δεν μου έχει πει τίποτα γι’ αυτό. Σίγουρα το έχω δει, αλλά δεν μου έχει πει τίποτα. Και δεν νομίζω ότι πρόκειται να το κάνει. […] Τίποτα δεν με ανησυχεί. Κάνουν ναυτικές ασκήσεις σε αυτή την περιοχή εδώ και είκοσι χρόνια».

Οι εν λόγω ασκήσεις ξεκίνησαν την ίδια μέρα, ως ένας νέος διήμερος κύκλος στρατιωτικών ασκήσεων γύρω από την Ταϊβάν, σύμφωνα με τη Διοίκηση Θαλάσσιας Ασφάλειας της Κίνας. Πρόκειται για τις πλέον εκτεταμένες ασκήσεις ως προς την εμβέλεια και τη γεωγραφική εγγύτητα προς την Ταϊβάν έως σήμερα. Το πρόγραμμα θα περιελάμβανε ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις, αποκλεισμό των κυριότερων λιμανιών της Ταϊβάν, εξουδετέρωση εναέριων στόχων, επιδρομές μεγάλης εμβέλειας, καθώς και εκτόξευση πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς για εικονικά πλήγματα σε θαλάσσιους και χερσαίους στόχους, όπως ανέφερε η Διοίκηση Ανατολικού Θεάτρου Επιχειρήσεων της Κίνας.  Στις ασκήσεις συμμετείχαν αντιτορπιλικά, φρεγάτες, μαχητικά αεροσκάφη, βομβαρδιστικά, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αποβατικά πλοία. Εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Άμυνας δήλωσε ότι τα γυμνάσια εντάσσονται στο πλαίσιο της εναντίωσης του κινεζικού καθεστώτος στην ανεξαρτησία της Ταϊβάν.

Από την πλευρά του, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Ταϊβάν ανακοίνωσε ότι εντόπισε 89 κινεζικά αεροσκάφη, 28 πολεμικά πλοία και σκάφη της ακτοφυλακής, καθώς και τέσσερα πλοία που συμμετείχαν σε σχηματισμό αμφίβιας επίθεσης. Η εκπρόσωπος της Προεδρίας της Ταϊβάν, Κάρεν Κουά, ανέφερε: «Οι ενέργειες του Πεκίνου είναι ανεύθυνες και προκλητικές. Οι κινήσεις της Κίνας υπονομεύουν βίαια την ασφάλεια και τη σταθερότητα στα Στενά της Ταϊβάν και την ευρύτερη περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, και συνιστούν απροκάλυπτη πρόκληση προς το Διεθνές Δίκαιο και την παγκόσμια τάξη».

Τα γυμνάσια πραγματοποιούνται δύο εβδομάδες μετά την έγκριση πακέτου στρατιωτικών πωλήσεων ύψους 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την Ταϊβάν. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Συνεργασίας Αμυντικής Ασφαλείας του Πενταγώνου, η συμφωνία εξυπηρετεί τα εθνικά, οικονομικά και αμυντικά συμφέροντα των ΗΠΑ, ενισχύοντας τη σταθερότητα στην περιοχή. Η πώληση περιλαμβάνει εξοπλισμό αξίας 4 δισ. δολαρίων, τεθωρακισμένα αυτοκινούμενα πυροβόλα επίσης 4 δισ., μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου Altius και συναφές υλικό αξίας 1,1 δισ., στρατιωτικό λογισμικό και εξοπλισμό 1 δισ., αντιαρματικούς πυραύλους Javelin 375 εκατ., άλλα αντιαρματικά 353 εκατ., ανταλλακτικά ελικοπτέρων AH-1W αξίας 96 εκατομμυρίων και κιτ αναβάθμισης πυραύλων Harpoon 91 εκατ. δολαρίων.

Η πώληση έγινε εφικτή μετά από την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού της Ταϊβάν κατά 40 δισεκατομμύρια δολάρια, όπως ανακοινώθηκε τον Νοέμβριο, με στόχο την αντιμετώπιση ενδεχόμενης κινεζικής εισβολής, την οποία η Κίνα φαίνεται να προγραμματίζει έως το 2027. «Η συμφωνία για οπλικά συστήματα αξίας 11 δισ. δολαρίων αποδεικνύει τη στενή συνεργασία Ταϊβάν-ΗΠΑ. Η Ταϊβάν θα συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις στην εθνική άμυνα, θα ενισχύσει την ανθεκτικότητα ολόκληρης της κοινωνίας, θα επιβεβαιώσει την αποφασιστικότητά μας για αυτοάμυνα και θα διαφυλάξει την ειρήνη μέσω της ισχύος», είπε η Κουά.

Της Catherine Yang

Με τη συμβολή του Frank Fang

Η Ρωσία ενεργοποιεί το πυραυλικό σύστημα Oreshnik με πυρηνική ικανότητα

Το ρωσικό πυραυλικό σύστημα Oreshnik, ικανό να φέρει πυρηνικές κεφαλές, τέθηκε σε επιχειρησιακή υπηρεσία, όπως ανακοίνωσε στις 30 Δεκεμβρίου το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας. Ρώσοι στρατιώτες πραγματοποίησαν σύντομη τελετή για το γεγονός στη Λευκορωσία, όπου έχουν ήδη αναπτυχθεί οι πύραυλοι. Σε ανακοίνωσή του στο Telegram, το υπουργείο διευκρίνισε ότι δεν θα δοθεί στη δημοσιότητα ο αριθμός των πυραύλων που έχουν αναπτυχθεί ούτε άλλες λεπτομέρειες.

Η Λευκορωσία, η οποία συνορεύει με τη Ρωσία, αποτελεί διαχρονικό σύμμαχό της και τη στηρίζει ενεργά στον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο πρόεδρος της χώρας, Αλεξάντρ Λουκασένκο, εκφράζει συχνά τη στήριξή του προς τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ο Ρώσος πρεσβευτής στη Λευκορωσία, Μπορίς Γκριζλόφ, δήλωσε: «Πρόσφατα, σύμφωνα με τη συμφωνία μεταξύ των αρχηγών των κρατών μας, του Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν και του Αλεξάντρ Γκριγκορίεβιτς Λουκασένκο, τα ρωσικά συστήματα πυραύλων Oreshnik τέθηκαν σε επιχειρησιακή χρήση στη δημοκρατία», σύμφωνα με όσα μετέδωσε το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS. Ο Γκριζλόφ τόνισε ότι το βήμα αυτό πιστοποιεί ξεκάθαρα την αποτελεσματικότητα της διμερούς διακρατικής συμφωνίας για τις εγγυήσεις ασφαλείας στο πλαίσιο του Κράτους της Ένωσης, που τέθηκε σε ισχύ τον Μάρτιο.

Ο Πούτιν είχε ανακοινώσει σε ανώτατους αξιωματικούς του ρωσικού στρατού αυτόν τον μήνα ότι το Oreshnik θα έμπαινε σε πολεμική ετοιμότητα άμεσα. Στην ίδια σύνοδο, σημείωσε ότι η Μόσχα θα επιδιώξει να επεκτείνει τα κέρδη της στην Ουκρανία, εάν το Κίεβο και οι δυτικοί σύμμαχοί του απορρίψουν τα αιτήματα του Κρεμλίνου στις συνομιλίες ειρήνης.

Η Μόσχα χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το Oreshnik — το όνομα του οποίου σημαίνει «φουντουκιά» στα ρωσικά — εναντίον της Ουκρανίας τον Νοέμβριο του 2024, πλήττοντας παλαιό εργοστάσιο πυραύλων στο Ντνίπρο. Ο Πούτιν υποστήριξε ότι λόγω των πολλαπλών πολεμικών κεφαλών του και της ταχύτητάς του, που φθάνει τα 10 Mach, είναι αδύνατο να αναχαιτιστεί· επιπλέον δήλωσε πως μετατρέπει τον στόχο σε σκόνη, ενώ παρομοίασε τη δύναμη της πρόσκρουσης με πτώση μετεωρίτη. Παράλληλα προειδοποίησε ότι η Μόσχα θα μπορούσε να αναπτύξει τα Oreshnik εναντίον χωρών του ΝΑΤΟ που επιτρέπουν στην Ουκρανία να χρησιμοποιεί δικά τους βλήματα μεγαλύτερου βεληνεκούς για πλήγματα εντός ρωσικού εδάφους.

Ο επικεφαλής των ρωσικών πυραυλικών δυνάμεων ανέφερε ότι το Oreshnik, το οποίο μπορεί να φέρει συμβατικές ή πυρηνικές κεφαλές, διαθέτει επαρκή εμβέλεια ώστε να καλύπτει ολόκληρη την Ευρώπη. Κατατάσσεται ως πύραυλος μέσου βεληνεκούς, με επιχειρησιακή ακτίνα μεταξύ 500 και 5.500 χιλιομέτρων.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πληροφορίες που μετέδωσε το TASS, ο απαιτούμενος χρόνος πτήσης του πυραύλου από το πεδίο δοκιμών Καπουστίν Γιαρ στην περιφέρεια Αστραχάν, στα νότια της Ρωσίας κοντά στην Κασπία, έως την έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες ανέρχεται σε 17 λεπτά, προς την αεροπορική βάση Ράμσταϊν στη Γερμανία σε 15 λεπτά και προς τη βάση αντιπυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ στο Ρεντζικόβο της Πολωνίας σε 11 λεπτά.

Αυτός ο τύπος οπλικού συστήματος απαγορευόταν βάσει της Συνθήκης για τα Πυρηνικά Όπλα Μέσου Βεληνεκούς της σοβιετικής εποχής μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, που καταργήθηκε το 2019. Η ανάπτυξη του Oreshnik έγινε μετά από την καταγγελία του Κρεμλίνου ότι ουκρανικές δυνάμεις επιχείρησαν να πλήξουν την κατοικία του Πούτιν στο Νόβγκοροντ, στις 29 Δεκεμβρίου.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, δήλωσε στο TASS: «Το Κίεβο χρησιμοποίησε 91 drone για να στοχεύσει την κατοικία του Πούτιν στην περιοχή», προσθέτοντας ότι όλα τα μη επανδρωμένα καταστράφηκαν. Παραμένει αδιευκρίνιστο αν ο Πούτιν βρισκόταν στο κτίριο τη στιγμή της επίθεσης. «Τέτοιες απερίσκεπτες ενέργειες δεν θα μείνουν αναπάντητες», τόνισε ο Λαβρόφ, συμπληρώνοντας ότι η εν λόγω επίθεση συνιστά κρατική τρομοκρατία. Ανέφερε ότι έχουν ήδη επιλεγεί ουκρανικοί στόχοι από τις ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις, σημειώνοντας ότι το φερόμενο πλήγμα πραγματοποιήθηκε ενώ λαμβάνουν χώρα διαπραγματεύσεις για μια ειρηνευτική συμφωνία με την Ουκρανία. Παρότι ο Λαβρόφ αναφέρθηκε στη συμμετοχή της Μόσχας στις συζητήσεις, υπογράμμισε ότι η ρωσική θέση θα επανεκτιμηθεί.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι απέρριψε τις κατηγορίες του Λαβρόφ αποκαλώντας τις ψευδείς και υποστήριξε ότι η Μόσχα προετοιμάζει επιθέσεις κατά κυβερνητικών κτιρίων στο Κίεβο.

Με τη συμβολή του Jack Phillips

Η Κίνα εκτοξεύει 27 πυραύλους στα ύδατα της Ταϊβάν κατά τη δεύτερη ημέρα στρατιωτικών ασκήσεων

Η Κίνα εκτόξευσε είκοσι επτά ρουκέτες από την επαρχία Φουτζιάν στα ύδατα βόρεια και νότια της Ταϊβάν, τη Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου, δεύτερη ημέρα μιας νέας σειράς στρατιωτικών ασκήσεων, οι οποίες, σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας της Ταϊβάν, στοχεύουν στην υπονόμευση της εμπιστοσύνης των Ταϊβανών στις δυνατότητες αυτοάμυνας του νησιού.

«Δέκα από τις ρουκέτες κατέληξαν εντός της νότιας συνεχόμενης ζώνης των 24 ναυτικών μιλίων της Ταϊβάν, γεγονός που συνιστά το μικρότερο καταγεγραμμένο προσεγγιστικό όριο στα κινεζικά στρατιωτικά γυμνάσια με πραγματικά πυρά», ανέφερε το υπουργείο Άμυνας κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου το απόγευμα της Τρίτης σχετικά με την επιχείρηση που το Πεκίνο ονομάζει «Αποστολή Δικαιοσύνης 2025».

Το υπουργείο επεσήμανε ότι οι υπόλοιπες δεκαεπτά ρουκέτες έπεσαν εκτός της συνεχόμενης ζώνης βόρεια της Ταϊβάν, ενώ τόνισε πως καμία εκ των είκοσι επτά ρουκετών δεν πέρασε πάνω από το νησί.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ταϊβάν ανακοίνωσαν πως από τις 6 π.μ. της Δευτέρας έως τις 6 π.μ. της Τρίτης, κατέγραψαν εκατόν τριάντα αναχαιτίσεις κινεζικών στρατιωτικών αεροσκαφών, καθώς και την παρουσία δεκατεσσάρων σκαφών του ναυτικού και οκτώ πλοίων κρατικών υπηρεσιών της Κίνας στην ευρύτερη περιοχή του νησιού. Από αυτές τις περιπτώσεις, ενενήντα αεροσκάφη διέσχισαν τη νοητή γραμμή του Στενού της Ταϊβάν, εισχωρώντας σε διάφορες ζώνες αεράμυνας του νησιού. Επιπλέον, τις επόμενες εννέα ώρες (6 π.μ. – 3 μ.μ. Τρίτης), παρατηρήθηκαν 71 έξοδοι κινεζικών αεροσκαφών, 13 πολεμικά πλοία, 15 σκάφη της Ακτοφυλακής και ένας σχηματισμός αμφίβιων αποβατικών σκαφών αποτελούμενος από τέσσερα πλοία.

Υπογραμμίστηκε, πάντως, ότι κανένα από τα κινεζικά σκάφη δεν παραβίασε τα χωρικά ύδατα της Ταϊβάν, τα οποία εκτείνονται σε ακτίνα 12 ναυτικών μιλίων από τις ακτές.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, Ταϊβανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι επεσήμαναν ότι το κινεζικό καθεστώς συνδυάζει στρατιωτικές ασκήσεις με επιχειρήσεις γνωσιακού πολέμου. Κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν ότι έγινε αποκλεισμός τεσσάρων λιμανιών της Ταϊβάν, κάτι που χαρακτηρίστηκε από τις ταϊβανικές Αρχές ως «παντελώς ψευδής πληροφόρηση».

Ο αντιστράτηγος Σι Τζιασίνγκ, αναπληρωτής αρχηγός Γενικού Επιτελείου Πληροφοριών του υπουργείου Άμυνας της Ταϊβάν, απέρριψε τα περί αποκλεισμού, δηλώνοντας: «Στην πραγματικότητα, αποκλεισμός δεν υπήρξε ποτέ. Ο λόγος που τα λένε αυτά είναι για να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει ότι πέτυχαν τους στόχους τους».

«Τα γυμνάσια της Δευτέρας και της Τρίτης ήταν τα ευρύτερα σε έκταση και τα εγγύτερα που έχουν γίνει ποτέ στην Ταϊβάν», σημείωσαν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Ο αντιστράτηγος Σι υπογράμμισε: «Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις διαφορετικές ζώνες που χάραξε για τις ασκήσεις η Κίνα, το Πεκίνο θέλει να στείλει το μήνυμα ότι το Στενό της Ταϊβάν είναι χωρικά του ύδατα και όχι διεθνής θαλάσσιος διάδρομος». Ο Καναδάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο πραγματοποιούν κατά καιρούς διελεύσεις πολεμικών τους σκαφών από το Στενό της Ταϊβάν, για να διασφαλίσουν ότι ο δίαυλος παραμένει ανοικτός.

Το Ανατολικό Θέατρο Επιχειρήσεων της Κίνας συντόνισε τα στρατιωτικά γυμνάσια περικύκλωσης της Ταϊβάν, τα οποία συνδύασαν ασκήσεις με πραγματικά πυρά στον βορρά και τον νότο του νησιού, εξομοίωση επιθέσεων, δράσεις αεράμυνας και αντιυποβρυχιακές επιχειρήσεις. Η κινεζική διοίκηση τα χαρακτήρισε ως μια «ολοκληρωμένη πρόβα αποκλεισμού του νησιού». Το Ανατολικό Θέατρο έχει επιπλέον αναπτύξει αποβατικά σκάφη, αντιτορπιλικά και μη επανδρωμένα αεροσκάφη ανατολικά της Ταϊβάν, στο πλαίσιο ασκήσεων για κατάληψη στρατηγικών λιμανιών και στοχευμένες επιθέσεις κατά καίριων στόχων. Στη δημοσιότητα δόθηκαν και προπαγανδιστικές αφίσες με επίκεντρο τη στρατιωτική ισχύ, όπως μία με τον τίτλο «Σφυριά Δικαιοσύνης», που απεικονίζει τη συντριβή ενός αυτονομιστή από σφυριά.

Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών της Κίνας Ουάνγκ Γι επιτέθηκε στις δυνάμεις υπέρ της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν, καθώς και στις πρόσφατες αμερικανικές πωλήσεις όπλων, χαρακτηρίζοντας τις στρατιωτικές ασκήσεις απάντηση σε επανειλημμένες προκλήσεις. Η πώληση αμυντικού υλικού ύψους 11,1 δισ. δολαρίων των ΗΠΑ προς την Ταϊβάν περιλαμβάνει βασικό εξοπλισμό, σύμφωνα με ανακοίνωση του Πενταγώνου στις 17 Δεκεμβρίου.

Την αντίθεσή τους στις ασκήσεις εξέφρασαν ορισμένα μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ: «Η τελευταία επιθετική ενέργεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας κατά της Ταϊβάν είναι απαράδεκτη. Η απερίσκεπτη στάση του Πεκίνου στην περιοχή συνεχίζει να υποσκάπτει την παγκόσμια ασφάλεια», δήλωσε ο γερουσιαστής Τοντ Γιανγκ, ο οποίος βεβαίωσε πως οι ΗΠΑ θα στηρίξουν αποφασιστικά τους συμμάχους τους στον Ινδο-Ειρηνικό.

Ο βουλευτής Γκρεγκ Στάντον εξέφρασε παρόμοιες ανησυχίες, υποστηρίζοντας ότι τα γυμνάσια μοιάζουν λιγότερο με ασκήσεις ετοιμότητας και περισσότερο με πρόβα πολεμικής σύγκρουσης. «Αν η Κίνα πιστεύει ότι η κλιμάκωση των στρατιωτικών ασκήσεων θα αποτρέψει τη στήριξη των ΗΠΑ προς την Ταϊβάν, τότε παρανοεί τόσο την αποφασιστικότητά μας όσο και την οικονομική και αμυντική μας συνεργασία με την Ταϊβάν», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο πρόεδρος της Ταϊβάν Λάι Τσινγκ-τε καταδίκασε την κινεζική στάση τονίζοντας μέσω Facebook ότι η Κίνα δεν είναι υπεύθυνη μεγάλη δύναμη. Δήλωσε: «Η διατήρηση της ειρήνης στο Στενό της Ταϊβάν και στον Ινδο-Ειρηνικό είναι κοινή απαίτηση της διεθνούς κοινότητας και δέσμευση που αναλαμβάνει η Ταϊβάν ως υπεύθυνο μέλος της περιοχής», προσθέτοντας ότι η χώρα του δεν θα προκαλέσει αντιπαράθεση με την Κίνα.

Το υπουργείο Εξωτερικών της Ταϊβάν κάλεσε την Κίνα να τερματίσει τις προκλητικές στρατιωτικές της ενέργειες, επισημαίνοντας πως τέτοιες κινήσεις υπονομεύουν το Διεθνές Δίκαιο και θέτουν σε κίνδυνο το παγκόσμιο εμπόριο και τη ναυσιπλοΐα.

Η τέχνη της τελετής του τσαγιού (ζ΄ μέρος): Το τσάι ως θεραπευτικό μέσο

Το τσάι είναι το δεύτερο πιο διαδεδομένο ρόφημα στον κόσμο μετά το νερό και γύρω του έχουν αναπτυχθεί μοναδικά έθιμα και παραδόσεις. Από την καλλιέργεια και την επεξεργασία των φύλλων μέχρι τις τελετές και τους συμβολισμούς, κάθε πολιτισμός έχει προσδώσει το δικό του νόημα σε ένα φλυτζάνι τσαγιού. Στη σειρά αυτή παρουσιάζουμε πτυχές της ιστορίας και των εθίμων του τσαγιού, φωτίζοντας την πολιτισμική του διάσταση.

Ενέργεια, ισορροπία και μακροχρόνια ευεξία

Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, το τσάι δεν αντιμετωπίζεται ως απλό ρόφημα, αλλά ως ήπιο θεραπευτικό μέσο, ικανό να υποστηρίξει τη σωματική και ψυχική ισορροπία όταν χρησιμοποιείται σωστά. Η θεραπευτική του αξία δεν βασίζεται σε μεμονωμένα συστατικά, αλλά στη συνολική του ενέργεια, ένα σύνολο ιδιοτήτων που προκύπτουν από τον τόπο επεξεργασίας και την κατάσταση του ανθρώπου που το καταναλώνει.

Ένα από τα λιγότερο συζητημένα αλλά καθοριστικά στοιχεία στη θεραπευτική χρήση του τσαγιού είναι η προέλευσή του.

Τα τσάγια που προέρχονται από άγρια ή ημιάγρια οικοσυστήματα, ιδιαίτερα από ορεινές περιοχές με καθαρό περιβάλλον, θεωρείται ότι διαθέτουν υψηλότερη ζωτική ενέργεια (τσι). Η απουσία χημικών παρεμβάσεων επιτρέπει στο φυτό να αναπτύσσει φυσικούς αμυντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι μεταφράζονται σε πλουσιότερο ενεργειακό και θρεπτικό προφίλ.

Στο θεραπευτικό πλαίσιο, το τσάι δεν «διορθώνει» βίαια τον οργανισμό, αλλά τον υποστηρίζει, ενισχύοντας τις φυσικές του λειτουργίες και επιτρέποντας στο σώμα να επανέλθει σταδιακά σε κατάσταση ισορροπίας.

Η παραδοσιακή κινεζική κατάταξη των έξι βασικών κατηγοριών τσαγιού δεν γίνεται με γευστικά κριτήρια, αλλά με θεραπευτικά. Κάθε είδος επηρεάζει διαφορετικά το σώμα:

Πράσινο τσάι: Θεωρείται ψυχρό, βοηθά στη διάχυση της θερμότητας, στην αποτοξίνωση και στη διαύγεια του νου.

Λευκό τσάι: Ήπιο και εξισορροπητικό, χρησιμοποιείται συχνά για την υποστήριξη του ανοσοποιητικού.

Κίτρινο τσάι: Πιο σπάνιο, δρα απαλά στο πεπτικό σύστημα.

Oolong: Ενδιάμεσο ενεργειακά, βοηθά στη ρύθμιση του μεταβολισμού και της πέψης.

Μαύρο τσάι: Θερμαντικό, υποστηρίζει την κυκλοφορία και ενδείκνυται για καταστάσεις κόπωσης.

Σκούρο (fermented) τσάι: Χρησιμοποιείται παραδοσιακά για την υποστήριξη του εντέρου και τη μακροχρόνια εξισορρόπηση του οργανισμού.

Η επιλογή τσαγιού επομένως, δεν είναι μια αδιάφορη πράξη αλλά μια θεραπευτική απόφαση, η οποία στην παραδοσιακή πρακτική προσαρμόζεται ανάλογα με την εποχή, την ηλικία και την κατάσταση του ατόμου.

Εξίσου σημαντική με το ίδιο το τσάι είναι και η διαδικασία κατανάλωσής του. Στην παράδοση του Tea Dao (Ο δρόμος του τσαγιού), η προετοιμασία και η τελετουργία του τσαγιού θεωρούνται μέρος της θεραπείας. Η αργή κίνηση, η συγκέντρωση και η σιωπή που συνοδεύουν την πρακτική αυτή επιδρούν στο νευρικό σύστημα, μειώνοντας το στρες και ενισχύοντας τη νοητική καθαρότητα.

Η θεραπευτική προσέγγιση δεν διαχωρίζει σώμα και νου. Αντιθέτως, θεωρεί ότι η ψυχική ένταση και η συναισθηματική ανισορροπία είναι συχνά η ρίζα σωματικών προβλημάτων. Το τσάι λειτουργεί ως μέσο επανασύνδεσης, δημιουργώντας έναν καθημερινό χώρο ηρεμίας και αυτοπαρατήρησης.

Σε αντίθεση με τις άμεσες και συχνά επιθετικές παρεμβάσεις της σύγχρονης ζωής, η θεραπεία μέσω του τσαγιού βασίζεται στη συνέπεια και τη μακροχρόνια πρακτική. Τα αποτελέσματα δεν είναι θεαματικά, δεν επιτυγχάνονται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά εμφανίζονται σταδιακά και βαθιά. Ίσως γι’ αυτό, σε μια εποχή υπερβολής και ταχύτητας, το τσάι επανέρχεται όχι ως μόδα, αλλά ως υπενθύμιση ότι μια κατάστασης της καλής υγείας δεν κατακτάται, αλλά καλλιεργείται.

Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, η έννοια της θεραπείας διαφέρει ουσιαστικά από τη δυτική ιατρική προσέγγιση. Δεν αφορά την άμεση εξάλειψη ενός συμπτώματος, αλλά τη σταδιακή αποκατάσταση της ισορροπίας της ζωτικής ενέργειας (τσι), του αίματος (σουέ), του γιν και του γιανγκ. Σε αυτό το πλαίσιο, το τσάι λειτουργεί ως ήπιο θεραπευτικό μέσο, με δυνατότητα υποστήριξης του οργανισμού, αλλά όχι ως πανάκεια.

Τι είναι η παραδοσιακή κινεζική ιατρική

Η παραδοσιακή κινεζική ιατρική (ΠΚΙ) είναι ένα ολοκληρωμένο ιατρικό και φιλοσοφικό σύστημα που αναπτύχθηκε στην Κίνα πριν από περισσότερα από 2.000 χρόνια. Δεν επικεντρώνεται τόσο στη νόσο ή στο σύμπτωμα όσο στη διατήρηση της ισορροπίας του οργανισμού και στην πρόληψη. Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως ενιαίο σύνολο σώματος, νου και περιβάλλοντος.

Βασικές έννοιες της ΠΚΙ

Qi (τσι): η ζωτική ενέργεια που ρέει στο σώμα και υποστηρίζει όλες τις λειτουργίες

Yin-yang: συμπληρωματικές δυνάμεις που εκφράζουν την ισορροπία (ψυχρό-θερμό, ηρεμία-δράση).

Xue (σουέ/αίμα): θρέφει το σώμα και σταθεροποιεί το πνεύμα ( Shen).

Shen (πνεύμα): η ψυχική και συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου

Zang-Fu: τα λειτουργικά όργανα (ήπαρ, σπλήνας, νεφροί, κ.ά.) όπως νοούνται ενεργειακά, όχι ανατομικά.

Μεσημβρινοί: τα κανάλια μέσω των οποίων κυκλοφορεί το τσι.

Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, το τσάι θεωρείται ήπιο θεραπευτικό μέσο που ρυθμίζει το τσι, επηρεάζει το γιν και το γιανγκ, υποστηρίζει συγκεκριμένα όργανα και εντάσσεται στην πρακτική Yang Sheng (καλλιέργεια της ζωής). Γι’ αυτό και το τσάι δεν καταναλώνεται απλώς για απόλαυση, αλλά επιλέγεται με βάση την εποχή, την ηλικία, τη σωματική κατάσταση και την ψυχική ισορροπία.

Πότε το τσάι θεραπεύει και πότε όχι

Κάθε τσάι διαθέτει συγκεκριμένη ενεργειακή ποιότητα. Μπορεί να είναι ψυχρό (han), δροσερό (liang), ουδέτερο (ping), θερμό (wen) ή καυτό (re). Παράλληλα έχει κατεύθυνση δράσης και σχετίζεται με συγκεκριμένα όργανα και μεσημβρινούς, κυρίως τον σπλήνα, το στομάχι, το ήπαρ και τους νεφρούς.

Το τσάι θεραπεύει όταν η ενεργειακή του φύση αντιστοιχεί στην κατάσταση του σώματος, όταν καταναλώνεται στη σωστή ποσότητα και χρονική στιγμή και εντάσσεται σε μια σταθερή, καθημερινή πρακτική.

Για παράδειγμα, ένα άτομο με εσωτερική θερμότητα, ανησυχία, ξηροστομία και έντονη νοητική δραστηριότητα μπορεί να ωφεληθεί από πιο ψυχρές ή ελαφριές μορφές τσαγιού. Αντίθετα, ένα άτομο με έλλειψη γιανγκ, κρύα άκρα και αδύναμη πέψη πιθανόν να επιβαρυνθεί από την ίδια επιλογή.

Σύμφωνα με την παραδοσιακή κινεζική ιατρική, το τσάι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε καταστάσεις λειτουργικής ανισορροπίας, πριν εκδηλωθεί οργανική νόσος, στάση της ροής του τσι, κυρίως στο ήπαρ, που συχνά εκδηλώνεται ως ευερεθιστότητα, ένταση και πεπτικές διαταραχές, ήπιας συσσώρευσης υγρασίας όταν η πέψη είναι βραδεία και το σώμα βαρύ, ψυχικής κόπωσης και διάσπασης προσοχής, όπου η τελετουργία του τσαγιού λειτουργεί ρυθμιστικά στο πνεύμα (Shen).

Βάσει των παραπάνω, η κινεζική ιατρική υποστηρίζει πως τίποτα δεν είναι ωφέλιμο σε κάθε περίπτωση.

Το τσάι παύει να είναι θεραπευτικό όταν καταναλώνεται χωρίς διάκριση, ανεξάρτητα από εποχή ή σωματική κατάσταση, όταν χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο ιατρικής φροντίδας σε σοβαρές παθήσεις, όταν λαμβάνεται σε υπερβολικές ποσότητες εξαντλώντας το τσι του σπλήνα — όπου η λειτουργική ενέργεια του οργάνου αποδυναμώνεται με αποτέλεσμα το σώμα να χάνει την ικανότητά του να παράγει και να διανέμει ενέργεια (δηλαδή δεν πρόκειται για ανατομική βλάβη της σπλήνας) — ή όταν καταναλώνεται κρύο και με άδειο στομάχι κάτι που θεωρείται επιβαρυντικό για το πεπτικό σύστημα.

Σε περιπτώσεις έντονης έλλειψης τσι ή γιανγκ, το τσάι — ιδίως τα ψυχρά και ωμά (εδώ δεν αναφερόμαστε στη θερμοκρασία του ροφήματος αλλά στη φύση και την επεξεργασία του τσαγιού, δηλαδή στο πώς επιδρά στο σώμα) — μπορεί να επιδεινώσει συμπτώματα όπως κόπωση, διάρροια ή αίσθηση ψύχους. Αντί να ενισχύει, αποδυναμώνει. Αυτά τα τσάγια (τα ψυχρά και ωμά), αν καταναλωθούν χωρίς μέτρο, μπορεί να εξασθενήσουν το τσι του σπλήνα. Ψυχρά τσάγια θεωρούνται το πράσινο, το κίτρινο, το φρέσκο λευκό τσάι και το νεαρό pu-erh. Ωμά τσάγια (που είναι ελάχιστα επεξεργασμένα και συνήθως και ψυχρά) είναι το πράσινο, το φρέσκο λευκό τσάι και το ωμό pu-erh.

Το τσάι ως καθημερινή αγωγή ζωής (yang sheng)

Η θεραπευτική αξία του τσαγιού αποκαλύπτεται πλήρως όταν ενταχθεί στην πρακτική του yang sheng, της καλλιέργειας της ζωής. Δεν πρόκειται για περιστασιακή χρήση, αλλά για συνειδητή καθημερινή πράξη που συνδυάζει τη σωστή επιλογή τσαγιού, την ήρεμη κατανάλωση και την εσωτερική προσοχή.

Το τσάι, ενώ μπορεί να κινεί το τσι και να καθαρίζει, δεν θρέφει από μόνο του. Αν χρησιμοποιηθεί χωρίς μέτρο, αντί να υποστηρίξει την ευεξία, αποδυναμώνει τη βάση της ενέργειας. Γι’ αυτό στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική λέγεται ότι: « Το τσάι είναι καλός συνοδός για την τροφή, αλλά κακό υποκατάστατο».

* * * * *

Στη σειρά «Η τέχνη της τελετής του τσαγιού» έχουν δημοσιευθεί μέχρι στιγμής τα:

Η τέχνη της τελετής του τσαγιού (α΄ μέρος)

Γιορτάζοντας με τσάι και mooncake το φθινόπωρο (β΄ μέρος)

Τα ιερά εργαλεία της κινέζικης τελετής του τσαγιού (γ΄ μέρος)

Όταν το σκεύος ορίζει το τσάι (δ΄ μέρος)

Η στιγμή του βρασμού (ε΄ μέρος)

Η ιαπωνική τελετή του τσαγιού και η φιλοσοφία του Ζεν (στ΄ μέρος)

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του τσαγιού (ζ΄μέρος)

Δείτε επίσης:

Χριστουγεννιάτικο τσάι: Το άρωμα των γιορτών σε ένα φλυτζάνι

Επαναφέροντας τη μαγεία στον κόσμο

Το θαύμα των Χριστουγέννων είναι ανεξάντλητο. Σε προηγούμενα άρθρα μου για τα Χριστούγεννα επικεντρώθηκα στην ταπεινότητα που εμπνέει η ενσάρκωση του Θεού στον ανθρώπινο κόσμο και στην αναγέννηση της ελπίδας. Τώρα, θα ήθελα να εξετάσω τα Χριστούγεννα ως μία γιορτή που επαναφέρει τη μαγεία στον κόσμο.

Ο κόσμος — ο δικός μας κόσμος — έχει γίνει ψυχρός, κυνικός και υλιστικός. Ωστόσο, παρά τα εμπορικά συμφέροντα που ωθούν τους ανθρώπους αυτή την περίοδο σε όργια κατανάλωσης και σπατάλης, η μαγεία, το θαύμα και η χαρά δεν χάνονται και τα Χριστούγεννα εξακολουθούν να προσφέρουν την ελπίδα της ειρήνης και της καλής θέλησης σε όλους τους ανθρώπους παντού.

Στο βιβλίο «The Re-Enchantment of Everyday Life» («Ξαναμαγεύοντας την καθημερινότητα»), ο Τόμας Μουρ παρατηρεί: «Η ψυχή έχει μια απόλυτη, μια αδιάλλακτη ανάγκη για τακτικές εξορμήσεις στη μαγεία. Τις χρειάζεται όπως το σώμα χρειάζεται τροφή και ο νους χρειάζεται σκέψη». Αλλά είναι σαφές ότι η ψυχή δεν τις κάνει όσο συχνά θα έπρεπε αυτές τις εξορμήσεις, οι οποίες λιγοστεύουν όσο περισσότερο η κοινωνία προοδεύει επιστημονικά και τεχνολογικά.

Ο επιστημονικός υλισμός επιδιώκει να εξηγήσει τα πάντα, ακόμη και όσα υπερβαίνουν τις δυνατότητές του. Για παράδειγμα, είναι πολύ καλό να εξηγούμε ότι το σύμπαν ξεκίνησε με μια Μεγάλη Έκρηξη, αλλά δεν είναι επιστημονικό να προσποιούμαστε ότι εξηγούμε γιατί ξεκίνησε. Το ‘γιατί’ είναι το σημείο όπου μπαίνουν στο παιχνίδι ο μύθος και η θρησκεία, το θαύμα και το υπερφυσικό.

Μπρονζίνο, «Η λατρεία των ποιμένων», 1550. Τα Χριστούγεννα επαναφέρουν στη μνήμη μας τη σχέση μεταξύ ουρανού και γης. (Public Domain)

 

 Απο-γοήτευση

Ένα από τα λιγότερο σχολιαζόμενα αλλά πιο διαβρωτικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης ζωής είναι η απογοήτευση. Όπως παρατήρησε ο κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ, βρισκόμαστε μέσα σε ένα «σιδερένιο κλουβί»: έναν κόσμο που εξηγείται, μετριέται, βελτιστοποιείται και γίνεται όλο και περισσότερο χειρίσιμος, αλλά που αποστραγγίζεται ταυτόχρονα από κάθε θαυμαστό στοιχείο. Ο κόσμος έχει γίνει ένας μηχανισμός, η φύση μια απλή πηγή πόρων και οι άνθρωποι βιολογικά ατυχήματα ή οικονομικές μονάδες. Ακόμη και η ίδια η έννοια αντιμετωπίζεται ως κάτι υποκειμενικό, προσωρινό ή ιδιωτικά επινοημένο.

Σε ένα τέτοιο κλίμα, ο κυνισμός θεωρείται σοφία και η ευλάβεια απορρίπτεται σιωπηλά ως ευπιστία.

Η γραφειοκρατία — ένα κυρίαρχο πάθος της εποχής μας — φέρνει τάξη και πρόοδο, αλλά δημιουργεί επίσης ένα άκαμπτο, σκληρό περίβλημα που περιορίζει το ανθρώπινο πνεύμα. Δίνει προτεραιότητα στην τεχνική λογική έναντι των ανθρώπινων αξιών, οδηγώντας, όπως το εξέφρασε ο Βέμπερ, σε μια «πολική νύχτα παγωμένου σκοταδιού» για την ψυχή. Αυτή η έννοια είναι τόσο σχετική σήμερα όσο και όταν την έγραψε ο Βέμπερ πριν από 100 χρόνια.

Σήμερα, διαθέτουμε ακόμη πιο προηγμένη τεχνολογία και συστήματα, τεχνητή νοημοσύνη και ψηφιακές πλατφόρμες, που τυποποιούν περαιτέρω τις εμπειρίες και ενισχύουν τον γραφειοκρατικό έλεγχο, επεκτείνοντας το κλουβί στην προσωπική μας ζωή. Το πώς θα ξεφύγουμε από όλα αυτά είναι ένα πολύ μεγάλο ερώτημα για ένα άρθρο, εκτός από το να πούμε ότι τα Χριστούγεννα είναι ένα επίκαιρο αντίδοτο, τουλάχιστον για μια δεδομένη εποχή του χρόνου.

Σε αυτή την εποχή που οι μέρες μας είναι πιο σκοτεινές και κρύες, τα Χριστούγεννα αντιστέκονται πεισματικά σε κάθε έκπτωση. Όσο και αν επιμένουμε ότι η εποχή αυτή έχει να κάνει με τον καταναλωτισμό, την οικογενειακή νοσταλγία ή τα χειμερινά φεστιβάλ που προέρχονται από τον παγανισμό, τα Χριστούγεννα αρνούνται να γίνουν επίπεδα. Εξακολουθούν να είναι μια στιγμή που οι άνθρωποι μιλούν, έστω και διστακτικά, για το φως στο σκοτάδι, για την επί γης ειρήνη, για την καλή θέληση και την ελπίδα. Ακόμα και όσοι απορρίπτουν τη θεολογία ομολογούν ότι συγκινούνται από την ιστορία. Κάτι συμβαίνει που ξεπερνά κάθε εξήγηση.

Αυτό συμβαίνει επειδή τα Χριστούγεννα δεν είναι απλώς μια δοξασία ή μια ημερομηνία. Είναι ένα γεγονός μυθικό, με τη βαθύτερη έννοια της λέξης. «Μύθος» δεν σημαίνει ψέμα, αλλά μια αλήθεια τόσο μεγάλη που δεν χωρά μόνο στην κυριολεξία.

Σε έναν απο-γοητευμένο κόσμο, ο μύθος συχνά παρερμηνεύεται ως φαντασία. Ωστόσο, για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, ο μύθος ήταν ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο το νόημα εισερχόταν στον κόσμο. Οι μύθοι ονόμαζαν πραγματικότητες που δεν μπορούσαν να περιοριστούν σε δεδομένα: αγάπη, θυσία, πεπρωμένο, κακό και λύτρωση. Μας έλεγαν όχι μόνο τι ήταν ο κόσμος, αλλά και τι σήμαινε. Όπως λέει το Ευαγγέλιο του Ιωάννη: «Εν αρχή ην ο Λόγος». Στενά συνδεδεμένη με τη λέξη «λόγος» είναι η λέξη «έννοια». Και αυτό είναι που θέλουμε: έννοια.

Η νεωτερικότητα είναι καχύποπτη προς μια τέτοια γλώσσα. Έχουμε εκπαιδεύσει τους εαυτούς μας να ρωτάμε «πώς» και «τι», αλλά όχι «γιατί». Το αποτέλεσμα είναι αποτελεσματικότητα χωρίς σκοπό, γνώση χωρίς σοφία και πρόοδος χωρίς κατεύθυνση. Πράγματι, πρόοδος προς τα πού, θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει δικαιολογημένα; Όπως προειδοποίησε κάποτε ο Γ. Κ. Τσέστερτον, «όταν οι άνθρωποι επιλέγουν να μην πιστεύουν στον Θεό, δεν πιστεύουν σε τίποτα, αλλά γίνονται ικανοί να πιστέψουν οτιδήποτε». Δηλαδή, η δεισιδαιμονία παρεισφρύει ακριβώς εκεί από όπου έχει εκδιωχθεί η ευλάβεια.

Γκέραρντ φαν Χόνθορστ, «Η λατρεία των ποιμένων», 1622. Η Γέννηση, συχνά αποτυπωμένη κάποια ώρα της νύκτας, υποδηλώνει ότι το σκοτάδι μπορεί να διαλυθεί. (Public Domain)

 

Το φως που διαλύει το σκοτάδι

Τα Χριστούγεννα προσφέρουν μια ήσυχη αλλά ριζική αντιστροφή αυτής της διαδικασίας. Δεν επιχειρηματολογούν, αλλά αφηγούνται μια ιστορία.

Ένα παιδί γεννιέται στην αφάνεια. Η δύναμη αντικαθίσταται από την ευαλωτότητα. Η δόξα δεν εμφανίζεται στην κατάκτηση, αλλά στην ταπεινότητα. Η ίδια η δομή είναι μυθική, ακόμη και συγκλονιστική: το θείο δεν παραμένει απόμακρο, αλλά εισέρχεται στην ιστορία, στον χρόνο και στη σάρκα. Δεν πρόκειται για μαγεία ως απόδραση, αλλά για μαγεία ως αναγνώριση — την ξαφνική συνειδητοποίηση ότι η πραγματικότητα είναι βαθύτερη, πιο παράξενη και πιο σημαντική από ό,τι καταλαβαίναμε. Ο Κ. Σ. Λιούις συνέλαβε την ουσία με μια διάσημη φράση. Στο Χριστιανισμό, «ο μύθος έγινε πραγματικότητα». Η λαχτάρα που προκαλούσαν οι αρχαίες ιστορίες — για θεούς που πέθαναν, για θαυματουργές γεννήσεις, για το φως που επέστρεψε μετά το σκοτάδι — εκπληρώθηκε.

Ο Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν προχώρησε ακόμη περισσότερο, περιγράφοντας την ιστορία των Χριστουγέννων ως την απόλυτη «ευκαταστροφή» (“eucatastrophe”< ευ=καλό, καταστροφή=ξαφνική στροφή). Επινόησε τη λέξη για να εκφράσει μια συγκεκριμένη έννοια: τη στιγμή που όλα φαίνονται χαμένα, η χαρά ξεσπάει απροσδόκητα. Όχι αρνούμενη τον πόνο, αλλά περνώντας μέσα από αυτόν και μεταμορφώνοντας τον άνθρωπο από μέσα.

Το να μιλάμε για την επαναφορά της μαγείας, λοιπόν, δεν σημαίνει να υποστηρίζουμε την επιστροφή στη δεισιδαιμονία ή την εγκατάλειψη της λογικής. Σημαίνει να ανακτήσουμε την αίσθηση ότι η ίδια η λογική βασίζεται σε κάτι βαθύτερο: στο νόημα, στην τάξη και σε ένα δώρο. Όπως σημείωσε ο Τσέστερτον: «Η λογική η ίδια είναι θέμα πίστης». Τα Χριστούγεννα επιμένουν ότι ο κόσμος δεν είναι απλώς κάτι που χειριζόμαστε, αλλά κάτι που λαμβάνουμε. Δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, αλλά ένα μυστήριο στο οποίο πρέπει να εισέλθουμε.

Σε μια εποχή που έχει κουραστεί από τις εξηγήσεις, αλλά διψά για νόημα, αυτό μπορεί να είναι το πιο σημαίνον δώρο των Χριστουγέννων: η αναγέννηση του θαύματος. Μαζί με αυτό προβάλλει η πιθανότητα ότι ο κόσμος δεν είναι κλειστός, αλλά ανοιχτός και γεμάτος νόημα, υποσχέσεις και χαρά.

Σαρλ Λε Μπρυν, «Η προσκύνηση των ποιμένων», 1689. Τα Χριστούγεννα, ο κόσμος γεμίζει με νόημα. (Public Domain)

Νάντια Κομανέτσι: Από τη φτώχεια στο απόλυτο 10

Η ιστορία της Νάντια Κομανέτσι είναι από τα πιο έντονα κεφάλαια της ολυμπιακής ιστορίας, γιατί συνδυάζει την αθλητική τελειότητα με προσωπικές δοκιμασίες, πολιτική καταπίεση και πραγματική ανθρώπινη αγωνία. Στις 18 Ιουλίου 1976, στο Μόντρεαλ, μια 14χρονη Ρουμάνα έγινε η πρώτη αθλήτρια που πήρε το απόλυτο 10 σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Η στιγμή αυτή δεν ήταν απλώς ένα μεγάλο επίτευγμα· άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβανόταν ο κόσμος τη γυμναστική. Πίσω όμως από τη λάμψη, υπήρχε μια πολύ πιο σύνθετη διαδρομή: φτώχεια, αυστηρός κρατικός έλεγχος, σκληρές προπονητικές πρακτικές και, στο τέλος, μια προσωπική φυγή που έμοιαζε με πράξη επιβίωσης.

Η Νάντια γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1961 σε μια μικρή πόλη της Ρουμανίας. Μεγάλωσε σε ένα σχετικά απλό περιβάλλον, το οποίο με τα χρόνια έγινε ακόμη πιο πιεστικό, καθώς η χώρα βυθιζόταν σε στερήσεις. Ο πατέρας της ήταν μηχανικός και η μητέρα της ασχολούνταν με τα οικιακά. Η ίδια έχει αναφέρει ότι μπήκε στη γυμναστική επειδή ήταν ένα παιδί γεμάτο ενέργεια, που δυσκολευόταν να μείνει ήσυχο. Εκείνη η «τυχαία» επιλογή αποδείχθηκε καθοριστική, γιατί η Νάντια δεν ήταν απλώς ζωηρή: είχε φυσικό ταλέντο, δύναμη και ασυνήθιστη αίσθηση του σώματός της.

Το 1968, όταν ήταν επτά ετών, την πρόσεξε ο προπονητής Μπέλα Καρόλυι, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του Μάρτα έστηνε τότε σχολή γυμναστικής. Την είδε να κάνει ακροβατικά στο σχολείο, διέκρινε αμέσως τις προοπτικές της και την κάλεσε να προπονηθεί. Από εκείνο το σημείο, ο Καρόλυι έγινε ο πιο καθοριστικός άνθρωπος στην πορεία της: ένας δάσκαλος που την οδήγησε στην κορυφή, αλλά και μια παρουσία που συνδέθηκε με μεθόδους εξαντλητικές και συχνά βίαιες.

Η Νάντια Κομανέτσι (δ) με τον Μπέλα Καρόλυι (κ) και τη Θεοδώρα Ουνγκουρεάνου, στη δεκαετία του 1970. (Ρουμανική Ολυμπιακή και Αθλητική Επιτροπή/Public Domain)

 

Οι περιγραφές για το κλίμα στη σχολή του Καρόλυι, όπως έχουν προκύψει και από μαρτυρίες και από αρχεία της εποχής, μιλούν για ακραία πειθαρχία: περιορισμό τροφής για να διατηρείται χαμηλό το βάρος, έλεγχο ακόμη και στο νερό, τιμωρίες για μικρές αυξήσεις κιλών, ψυχολογική πίεση και σκληρή αντιμετώπιση τραυματισμών. Παράλληλα, όμως, δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι το προπονητικό σύστημα παρήγαγε αθλήτριες με εξαιρετική τεχνική, ακρίβεια και πνευματική αντοχή. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Νάντια διαμόρφωσε την αυτοπειθαρχία και τη συγκέντρωση που απαιτεί η κορυφή.

Στα πρώτα της βήματα δεν κέρδιζε πάντα. Το 1969, σε εθνικό νεανικό πρωτάθλημα, τερμάτισε 13η. Αντί να απογοητευτεί, το πήρε ως κίνητρο. Την επόμενη χρονιά, στα οκτώ της, βγήκε πρώτη. Από εκεί και μετά άρχισε να ξεχωρίζει σταθερά, μέχρι που το 1975 κέρδισε σε διεθνή διοργάνωση στο Λονδίνο και έγινε γνωστή εκτός Ρουμανίας. Τον Μάρτιο του 1976, λίγους μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς, εμφανίστηκε στο American Cup στη Νέα Υόρκη και επιβεβαίωσε ότι μπορούσε να σταθεί απέναντι στις κορυφαίες του κόσμου.

Στο Μόντρεαλ συνέβη κάτι που ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη. Στις 18 Ιουλίου 1976, εκτέλεσε μια άσκηση στις ασύμμετρες δοκούς με τέτοια καθαρότητα και ακρίβεια ώστε οι κριτές της έδωσαν 10.0. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο ηλεκτρονικός πίνακας δεν είχε καν προγραμματιστεί να εμφανίζει το 10, επειδή οι κατασκευαστές θεωρούσαν αδύνατη την τέλεια βαθμολογία. Έτσι, στην οθόνη εμφανίστηκε «1.00», ένα στιγμιότυπο που έμεινε ιστορικό. Και δεν ήταν μόνο μία φορά: στη διάρκεια των Αγώνων πήρε συνολικά επτά δεκάρια και κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια (σύνθετο ατομικό, δοκός, ασύμμετρες), ένα ασημένιο (ομαδικό) και ένα χάλκινο (έδαφος). Η ίδια αργότερα τόνισε ότι δεν κυνηγούσε «να γράψει ιστορία», αλλά να κάνει μια άσκηση χωρίς μεγάλο λάθος· αυτό ακριβώς είναι που κάνει την επιτυχία της ακόμη πιο χαρακτηριστική.

Η τελειότητά της δεν στηριζόταν μόνο στη δυσκολία, αλλά στη συνοχή: καθαρές γραμμές, σταθερές προσγειώσεις, κίνηση χωρίς «σπασίματα», έλεγχος που έδινε την εντύπωση ότι τα δύσκολα ήταν απλά. Ειδικά στη δοκό, η δύναμή της δεν ήταν μόνο τα στοιχεία, αλλά το πώς τα «ένωνε» με απόλυτη συγκέντρωση, σαν να μην υπήρχε περιθώριο αμφιβολίας ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Μετά το Μόντρεαλ, επέστρεψε στη Ρουμανία ως εθνικό σύμβολο. Το καθεστώς του Νικολάε Τσαουσέσκου αξιοποίησε αμέσως τη φήμη της για προπαγάνδα και διεθνές κύρος. Μαζί με τις τιμές και τις διακρίσεις, ήρθε και ο στενός έλεγχος: η προσωπική της ζωή έγινε υπόθεση του κράτους. Η πίεση δεν ήταν μόνο δημόσια, αλλά και ιδιωτική, ενώ με τα χρόνια η επιτήρηση από τη Securitate εντάθηκε — τηλέφωνα, επαφές, μετακινήσεις, ακόμη και ο κοινωνικός της κύκλος.

Η Νάντια Κομανέτσι, περ. 1980. (Ρουμανική Ολυμπιακή και Αθλητική Επιτροπή/Public Domain)

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η εικόνα αυτή έγινε πιο σκληρή. Η Νάντια αγωνίστηκε και στη Μόσχα το 1980, κερδίζοντας ξανά μετάλλια, αλλά ήταν ήδη εξουθενωμένη. Η χώρα βυθιζόταν σε όλο και μεγαλύτερη οικονομική δυσπραγία, με ελλείψεις σε τρόφιμα, θέρμανση και βασικά αγαθά. Η ίδια, παρά τη φήμη της, δεν ζούσε με άνεση. Σε πολλές περιπτώσεις, τα έσοδα που έφερνε κατέληγαν κυρίως στο κράτος, ενώ εκείνη λάμβανε ελάχιστα συγκριτικά με το μέγεθος της εμπορικής αξίας του ονόματός της.

Μετά την αποχώρησή της από την ενεργό δράση, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια διαφορετική πραγματικότητα: λιγότερη προστασία, περισσότερος έλεγχος και μια αίσθηση ότι το κράτος την αντιμετώπιζε ως «περιουσία» που δεν έπρεπε να χαθεί. Σε αυτό το κλίμα εντάσσονται και φήμες της εποχής για σχέσεις ή πιέσεις που συνδέθηκαν με πρόσωπα του καθεστώτος — ένα ακόμη δείγμα τού πόσο λίγο σεβασμό είχε το σύστημα στα προσωπικά όρια.

Τον Νοέμβριο του 1989, πήρε την πιο επικίνδυνη απόφαση της ζωής της: να φύγει. Τη νύχτα της 27ης προς την 28η Νοεμβρίου πέρασε παράνομα τα σύνορα προς την Ουγγαρία μαζί με μια μικρή ομάδα ανθρώπων, σε μια διαδρομή δύσκολη και επικίνδυνη. Όταν κατάφερε να βγει από τη Ρουμανία, ζήτησε βοήθεια και τελικά έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Λίγες εβδομάδες αργότερα, το καθεστώς Τσαουσέσκου κατέρρευσε — εκείνη είχε φύγει σχεδόν «στο παρά πέντε».

Η νέα ζωή στις ΗΠΑ δεν ήταν αυτόματα εύκολη: άλλη γλώσσα, άλλος κόσμος, άλλη καθημερινότητα. Σταδιακά, όμως, βρήκε σταθερότητα. Ξανασυνδέθηκε με τον Αμερικανό γυμναστή Μπαρτ Κόννερ, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1996· ο γάμος τους έγινε στη Ρουμανία και προβλήθηκε ευρέως. Εγκαταστάθηκαν στην Οκλαχόμα, δημιούργησαν δομές γύρω από τη γυμναστική, και η Νάντια συνέχισε να δρα ως πρόσωπο του αθλήματος, αυτή τη φορά με όρους επιλογής και όχι καταναγκασμού.

Σήμερα η κληρονομιά της δεν περιορίζεται στα μετάλλια ούτε στο «10». Το σημαντικότερο είναι ότι άλλαξε την ίδια τη γλώσσα της γυμναστικής: απέδειξε ότι η απόλυτη καθαρότητα είναι εφικτή και έθεσε νέο πρότυπο για γενιές αθλητριών. Ακόμη κι όταν το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε αργότερα και το «τέλειο δεκάρι» έπαψε να είναι ο τελικός στόχος, η επιτυχία της παρέμεινε: η ιδέα ότι ένα παιδί από μια μικρή πόλη, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, μπορεί να φτάσει στην κορυφή και να αφήσει αποτύπωμα που δεν σβήνει.

«Να μη ζεις με ψέματα»: Υπερασπίζοντας τους ακαδημαϊκούς που αμφισβητούν

Σχολιασμός

Τον Φεβρουάριο του 1974, ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν συνελήφθη από την KGB, του αφαιρέθηκε η υπηκοότητα και απελάθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Την παραμονή της σύλληψής του, κυκλοφόρησε στους διανοουμένους της Μόσχας ένα σύντομο δοκίμιο με τίτλο «Να μη ζεις με ψέματα».

Το δοκίμιο δεν ήταν ούτε επαναστατικό μανιφέστο ούτε έκκληση για ανατροπή του κράτους. Αντίθετα, ήταν ένα ήσυχο ηθικό κάλεσμα. Ο Σολζενίτσιν προέτρεπε τους απλούς πολίτες να αποσύρουν τη συγκατάθεσή τους από το ψεύδος· να αρνηθούν να επαναλαμβάνουν όσα γνώριζαν ότι ήταν ψευδή, ακόμη κι όταν η σιωπή υποσχόταν την ασφάλειά τους. Η τυραννία, υποστήριζε, δεν στηρίζεται μόνο στη ωμή βία· επιβιώνει επειδή οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να συμμετέχουν σε ένα ψέμα, συχνά από φόβο, ευκολία ή ηθική κόπωση.

Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, η ηθική της διαφωνίας του Σολζενίτσιν αποκτά απροσδόκητη επικαιρότητα στον Καναδά. Μια μικρή ομάδα Καναδών ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων, συντελεστών στις πρόσφατες εκδόσεις «Grave Error» («Θανάσιμο σφάλμα») και «Dead Wrong» («Εντελώς λάθος»), αμφισβήτησε τις κυρίαρχες θέσεις γύρω από τα οικοτροφεία για παιδιά ιθαγενών, και ειδικότερα τον ισχυρισμό ότι ο Καναδάς διέπραξε «γενοκτονία» μέσω ενός συστήματος που προκάλεσε τον θάνατο χιλιάδων παιδιών που αγνοούνταν, τα οποία τοποθετήθηκαν σε ανώνυμους τάφους.

Το έργο αυτών των ερευνητών δεν αποτέλεσε άσκηση άρνησης ή αδιαφορίας απέναντι στην οδύνη των ιθαγενών. Αντιθέτως, συνιστά προσπάθεια να διαχωριστεί το επαληθεύσιμο στοιχείο από την εικασία, και η ηθική αποτίμηση από τη μυθοπλασία. Με αυτόν τον τρόπο, πληρώνουν ένα τίμημα που θα ήταν οικείο σε οποιονδήποτε έχει μελετήσει τη ζωή του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν.

Το αφήγημα που αμφισβητούν διαμορφώθηκε μέσα από τη Συνοπτική Έκθεση του Ιουνίου 2015 της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης του Καναδά (Truth and Reconciliation Commission – TRC). Η έκθεση αυτή υποστήριζε ότι περίπου 150.000 παιδιά των Πρώτων Εθνών, των Ινουίτ και των Μετίς απομακρύνθηκαν βίαια από τις οικογένειές τους από τα μέσα του 19ου αιώνα έως το 1996 και τοποθετήθηκαν σε ιδρύματα που είχαν σχεδιαστεί για να εξαλείψουν τον πολιτισμό των ιθαγενών. Επιπλέον, ανέφερε ότι περίπου 6.000 παιδιά πέθαναν κατά την περίοδο που ήταν εγγεγραμμένα στο σύστημα των οικοτροφείων και χαρακτήριζε ολόκληρη την επιχείρηση ως «πολιτιστική γενοκτονία». Τα συμπεράσματα αυτά έγιναν δεκτά με εκτεταμένη δημόσια συμπάθεια και γρήγορα μετατράπηκαν σε θεμέλιο της ηθικής αυτοαντίληψης του Καναδά.

Το αφήγημα περί γενοκτονίας απέκτησε εξαιρετική δυναμική την άνοιξη του 2021, όταν το Πρώτο Έθνος Tk’emlúps te Secwépemc (Τκ’εμλούπς τε Σεκουέπεμκ) ανακοίνωσε ότι έρευνες με ραντάρ διείσδυσης εδάφους (Ground-Penetrating Radar – GPR) είχαν εντοπίσει κάτι που περιγράφηκε ως τα λείψανα 215 παιδιών κοντά στο πρώην Kamloops Indian Residential School (Ινδιάνικο Οικοτροφείο του Κάμλουπς). Διεθνή μέσα ενημέρωσης ανέφεραν αμέσως ότι είχαν ανακαλυφθεί ομαδικοί τάφοι. Σημαίες κατέβηκαν μεσίστιες σε όλο τον Καναδά. Εκκλησίες βανδαλίστηκαν ή πυρπολήθηκαν. Πολιτικοί ηγέτες μίλησαν με απόλυτη βεβαιότητα για δολοφονημένα παιδιά, θαμμένα κρυφά.

Ωστόσο, όπως κατέγραψαν οι συντελεστές των «Grave Error» και «Dead Wrong», αυτές οι αναφορές ξεπέρασαν κατά πολύ όσα επέτρεπε το διαθέσιμο αποδεικτικό υλικό. Η τεχνολογία GPR ανιχνεύει διαταραχές στο έδαφος — ανωμαλίες — όχι ανθρώπινα λείψανα. Δεν έγινε εκταφή κανενός σώματος. Καμία ιατροδικαστική έρευνα δεν επιβεβαίωσε τάφους, πόσο μάλλον δολοφονίες. Ακόμη και η ηγεσία των Tk’emlúps te Secwépemc διευκρίνισε αργότερα ότι τα ευρήματα ήταν προκαταρκτικά και μη επαληθευμένα. Παρ’ όλα αυτά, η διόρθωση δεν είχε ποτέ την ίδια συναισθηματική ένταση με την αρχική καταγγελία.

Όσοι αμφισβήτησαν το αφήγημα περί γενοκτονίας δεν αντιμετωπίστηκαν με τεκμηριωμένες απαντήσεις. Αντίθετα, βρέθηκαν αντιμέτωποι με ηθική καταδίκη. Όσοι έθεταν προσεκτικά ερωτήματα κατηγορήθηκαν για «άρνηση». Ακαδημαϊκοί που επεσήμαναν ιστορικά ποσοστά θνησιμότητας, ελλιπή αρχεία ή εναλλακτικές εξηγήσεις για πρακτικές ταφής στιγματίστηκαν ως ρατσιστές. Πολιτικοί, ανεξαρτήτως παράταξης, προειδοποίησαν ενάντια στο «να αμφισβητούνται οι επιζώντες». Παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης αντιμετώπισαν τον σκεπτικισμό ως απόδειξη κακοπιστίας. Σε αρκετές περιπτώσεις, άνθρωποι έχασαν επαγγελματικές θέσεις ή το κύρος τους, απλώς επειδή επέμειναν ότι τόσο φρικτοί ισχυρισμοί απαιτούν ισχυρά τεκμήρια.

Εδώ ακριβώς ο παραλληλισμός με τον Σολζενίτσιν αποκτά σημασία. Ο Σολζενίτσιν υποστήριζε ότι η τυραννία επιβιώνει όχι μόνο μέσω της βίας αλλά και μέσω της απαίτησης των Αρχών οι πολίτες να αποδέχονται και να συμμετέχουν τακτικά σε προφανή ψεύδη. Φοβούμενοι την απομόνωση περισσότερο από την αδικία, οι άνθρωποι υποχωρούν συνειδησιακά για χάρη της άνεσης.

Η απελευθέρωση, έλεγε, δεν ξεκινά από κάποια διαμαρτυρία ή επανάσταση, αλλά από μια προσωπική ηθική άρνηση· από την απόφαση να μην επαναλαμβάνει, να μην εγκρίνει ή να μη ζει με κατασκευάσματα, στερώντας από τα ψέματα την ικανότητά τους να επιβιώνουν. Ορισμένοι Καναδοί ακαδημαϊκοί προχώρησαν ακριβώς σε αυτή την κίνηση. Δεν αρνήθηκαν ότι πρώην μαθητές των οικοτροφείων μπορεί να βίωσαν τραύμα. Αυτό που κατήγγειλαν ήταν η εύκολη ηθική λύση με την οποία αμφισβητούμενοι ισχυρισμοί αντιμετωπίζονταν ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Η αντίδραση στο έργο τους αποκαλύπτει κάτι ανησυχητικό για το σημερινό πνευματικό κλίμα στον Καναδά. Μια κοινωνία που είναι βέβαιη για τις αξίες της θα έπρεπε να καλωσορίζει τον έλεγχο, ιδίως σε ζητήματα ιστορικής βαρύτητας. Αντ’ αυτού, ο Καναδάς φαίνεται να έχει διολισθήσει σε μια κουλτούρα όπου τα αφηγήματα θωρακίζονται από την αμφισβήτηση μέσω ιδεολογικών ταμπού. Όταν ένας ισχυρισμός πλαισιώνεται ως προστασία των θυμάτων, η αμφισβήτησή του αντιμετωπίζεται ως πράξη επίθεσης. Η αλήθεια υποχωρεί μπροστά στο συναίσθημα· τα τεκμήρια λυγίζουν μπροστά στη συναίνεση.

Αυτό δεν φτάνει στο επίπεδο καταστολής της σοβιετικής εποχής. Κανείς δεν συλλαμβάνεται τα ξημερώματα ούτε απελαύνεται από τη χώρα. Ωστόσο, η πολιτισμική καταπίεση λειτουργεί διαφορετικά στις φιλελεύθερες δημοκρατίες. Εκδηλώνεται μέσω επαγγελματικού αποκλεισμού, πλήγματος της φήμης, και της σιωπηρής γνώσης ότι η διατύπωση ορισμένων ερωτημάτων κοστίζει περισσότερο από όσο αξίζουν οι απαντήσεις. Ο Σολζενίτσιν προειδοποιούσε ότι τέτοια κλίματα δεν διατηρούνται μόνο από τη μυστική αστυνομία, αλλά και από απλούς ανθρώπους που επαναλαμβάνουν πράγματα στα οποία δεν πιστεύουν πλήρως, επειδή είναι πιο ασφαλές να συμμορφωθούν παρά να διαφοροποιηθούν.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτό το κλίμα υπονομεύει τελικά την ίδια τη συμφιλίωση. Η γνήσια συμφιλίωση προϋποθέτει εμπιστοσύνη, και η εμπιστοσύνη προϋποθέτει αλήθεια. Όταν οι θεσμοί υπερβάλλουν ή αρνούνται να διορθώσουν σφάλματα, καλλιεργούν κυνισμό. Όταν οι δημοσιογράφοι εγκαταλείπουν τον σκεπτικισμό, αποδυναμώνουν την αξιοπιστία τους. Όταν οι ακαδημαϊκοί αυτολογοκρίνονται, φτωχαίνουν τη δημόσια κατανόηση. Και οι ίδιες οι κοινότητες των ιθαγενών δεν ωφελούνται από αφηγήματα που δεν αντέχουν στον έλεγχο, διότι το επιχείρημά τους θα χάσει τελικά το κύρος του υπό το βάρος αναπάντητων ερωτημάτων.

Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από ανεξέλεγκτα κατασκευασμένους ισχυρισμούς; Η απάντηση του Σολζενίτσιν ήταν μετριοπαθής αλλά απαιτητική. Δεν ζητούσε μεγαλειώδεις χειρονομίες. Απλώς καλούσε τους ανθρώπους να αρνηθούν τη συμμετοχή στο ψεύδος· να μιλούν προσεκτικά, να επαληθεύουν τους ισχυρισμούς, να διορθώνουν τα λάθη και να αποδέχονται το κόστος της ειλικρίνειας. Εφαρμοσμένο σήμερα, αυτό σημαίνει προάσπιση του δικαιώματος να τίθενται ερωτήματα ακόμη και για τους πιο φορτισμένους συναισθηματικά ισχυρισμούς. Σημαίνει απαίτηση υψηλών προτύπων τεκμηρίωσης πριν διατυπωθούν κατηγορίες για γενοκτονία. Σημαίνει διαχωρισμό της ενσυναίσθησης από την επιστημολογία.

Ο Καναδάς δεν χρειάζεται λιγότερες συζητήσεις για το παρελθόν του· χρειάζεται καλύτερες. Οι ακαδημαϊκοί και οι δημοσιογράφοι που συνέβαλαν στα «Grave Error» και «Dead Wrong» έδειξαν τι απαιτούν τέτοιες συζητήσεις: θάρρος χωρίς σκληρότητα, σκεπτικισμό χωρίς κυνισμό και συμπόνια που να στηρίζεται σε τεκμήρια. Σε μια εποχή όπου τα ψέματα διαδίδονται ταχύτερα από την αλήθεια και ο ηθικός ζήλος συχνά υποκαθιστά την απόδειξη, το έργο τους στέκει ως μια ήσυχη πράξη αντίστασης.

Το να μη ζει κανείς με ψέματα δεν σημαίνει να αρνείται τον πόνο. Σημαίνει να τον τιμά, αρνούμενος να χτίσει τη συμφιλίωση πάνω σε καταγγελίες που δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος των γεγονότων.

Του William Brooks

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.