Σάββατο, 11 Ιούλ, 2026

Ο Πούτιν προσκαλείται στο «Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα»

Το Κρεμλίνο επιβεβαίωσε στις 19 Ιανουαρίου ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έχει λάβει πρόσκληση να συμμετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα», που συγκροτεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε: «Ο πρόεδρος Πούτιν έχει πράγματι λάβει σχετική πρόταση μέσω διπλωματικών διαύλων για να συμμετάσχει σε αυτό το Συμβούλιο Ειρήνης. Βρισκόμαστε σε φάση μελέτης όλων των λεπτομερειών της πρότασης αυτής», απαντώντας σε σχετική ερώτηση κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, όπως μετέδωσε το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS. Συμπλήρωσε πως «Ελπίζουμε να έρθουμε σε επικοινωνία με την αμερικανική πλευρά, προκειμένου να διευκρινιστούν όλες οι λεπτομέρειες».

Το Συμβούλιο Ειρήνης, με πρόεδρο τον Ντόναλντ Τραμπ, αποτελεί το δεύτερο στάδιο της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός που υπογράφηκε τον Οκτώβριο του 2025 μεταξύ Ισραήλ και της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς, με στόχο τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα. Το Συμβούλιο θα έχει εποπτικό ρόλο στην παλαιστινιακή τεχνοκρατική επιτροπή», η οποία ονομάζεται «Εθνική Επιτροπή για τη Διοίκηση της Γάζας» και τελεί υπό την ηγεσία του πρώην στελέχους της Παλαιστινιακής Αρχής, Αλί Αμπντέλ Χαμίντ Σάαχ.

Στις 16 Ιανουαρίου, ο Τραμπ ανακοίνωσε τα ιδρυτικά εκτελεστικά μέλη του Συμβουλίου: τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ Στηβ Γουίτκοφ, τον Τζάρεντ Κούσνερ, τον πρώην Βρετανό πρωθυπουργό Τόνυ Μπλαιρ, τον επιχειρηματία Μαρκ Ρόουαν, τον πρόεδρο του Ομίλου Παγκόσμιας Τράπεζας Ατζάι Μπάνγκα και τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Γκάμπριελ.

Την ίδια ημέρα που η Μόσχα επιβεβαίωσε την πρόσκληση προς τον Πούτιν, η Λευκορωσία γνωστοποίησε ότι ο πρόεδρός της Αλεξάντρ Λουκασένκο έλαβε παρόμοια επιστολή. Σύμφωνα με ανάρτηση του υπουργείου Εξωτερικών της Λευκορωσίας στην πλατφόρμα Χ, στις 19 Ιανουαρίου, στην επιστολή του ο Τραμπ προτείνει όπως η χώρα γίνει ιδρυτικό μέλος του νέου αυτού διεθνούς οργάνου. «Είμαστε έτοιμοι να συμμετάσχουμε στις εργασίες του Συμβουλίου Ειρήνης, με την προσδοκία ότι το όργανο αυτό θα διευρύνει την αποστολή και τις αρμοδιότητές του πέραν της προτεινόμενης εντολής», γράφει η Λευκορωσία.

Τις προσκλήσεις τους στο Συμβούλιο επιβεβαίωσαν επίσης το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν. Μεταξύ των χωρών που έλαβαν πρόσκληση συγκαταλέγονται η Αυστραλία, η Ινδία, το Πακιστάν, η Ιορδανία, η Παραγουάη, η Αργεντινή, το Βιετνάμ και η Ουγγαρία, χωρίς να έχει ακόμη διευκρινιστεί ποιες θα συμμετάσχουν τελικά.

Σε επιστολή προς τον πρόεδρο της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι, που ο ίδιος δημοσιοποίησε στην πλατφόρμα Χ, ο Τραμπ ανέφερε ότι στόχος του Συμβουλίου είναι η σταθεροποίηση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή και η υιοθέτηση ενός τολμηρού, νέου τρόπου αντιμετώπισης διεθνών κρίσεων. Ο Μιλέι σημείωσε: «Είναι τιμή μου να συμμετάσχω ως ιδρυτικό μέλος του Συμβουλίου και ευχαριστώ τον Τραμπ για την πρόσκληση».

Ο Αυστραλός πρωθυπουργός Άντονυ Αλμπανέζε επιβεβαίωσε σε δηλώσεις του στο δίκτυο ABC Radio, σύμφωνα με το σχετικό απομαγνητοφωνημένο κείμενο της 19ης Ιανουαρίου, πως η κυβέρνησή του παρέλαβε την πρόσκληση Τραμπ, ωστόσο δεν έχει λάβει ακόμη απόφαση. Η Ουγγαρία και το Βιετνάμ επιβεβαίωσαν ότι αποδέχονται την πρόσκληση συμμετοχής.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του Λευκού Οίκου, κάθε μέλος του Συμβουλίου θα έχει ως αποστολή την ενίσχυση της διακυβέρνησης της Λωρίδας της Γάζας, τις περιφερειακές σχέσεις, την ανοικοδόμηση, την προσέλκυση επενδύσεων και την κινητοποίηση χρηματοδότησης σε μεγάλη κλίμακα, σημεία που κρίνονται κρίσιμα για τη σταθερότητα και τη μακροπρόθεσμη επιτυχία του θύλακα.

Ο Τραμπ όρισε επίσης τον διευθύνοντα σύμβουλο του Ινστιτούτο Ειρήνης των Συμφωνιών του Αβραάμ, Αριέ Λάιτστοουν και τον Τζος Γκρούενμπαουμ ως ανώτατους συμβούλους για τον στρατηγικό σχεδιασμό και τη λειτουργία του Συμβουλίου. Επιπλέον, επέλεξε τον Βούλγαρο διπλωμάτη και πρώην απεσταλμένο των Ηνωμένων Εθνών στη Μέση Ανατολή, Νικολάι Μλαντένοφ, ως ύπατο εκπρόσωπο της Λωρίδας της Γάζας.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη συγκρότηση ξεχωριστού εκτελεστικού οργάνου έντεκα (11) μελών, αποτελούμενου, μεταξύ άλλων, από ιδρυτικά μέλη και αξιωματούχους άλλων κρατών, το οποίο θα υποστηρίξει τόσο το έργο της Τεχνοκρατικής Επιτροπής όσο και το γραφείο του Μλαντένοφ.

Με τη συμβολή της Aldgra Fredly

Τους 4.000 φτάνουν οι νεκροί στις διαδηλώσεις του Ιράν

Τουλάχιστον 3.919 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι στιγμής, κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων στο Ιράν, σύμφωνα με εκτίμηση πρακτορείου ειδήσεων που δραστηριοποιείται στις ΗΠΑ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που ανακοινώθηκε στις 18 Ιανουαρίου, με τη σημείωση ότι διερευνώνται ακόμη 8.949 θάνατοι.

Εάν τα στοιχεία αυτά επιβεβαιωθούν, ο απολογισμός θα ξεπερνά κάθε προηγούμενο ξεσηκωμό στη σύγχρονη ιστορία της ισλαμικής δημοκρατίας και θα είναι μεγαλύτερος ακόμη και από τις απώλειες κατά την επανάσταση του 1979, που οδήγησε στην εγκαθίδρυση του σημερινού καθεστώτος.

Σύμφωνα με το πρακτορείο, περίπου 2.109 άνθρωποι έχουν τραυματιστεί σοβαρά, ενώ ο αριθμός των επιβεβαιωμένων κρατουμένων έχει φθάσει τους 24.669. Η Epoch Times διευκρινίζει ότι δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσει ανεξάρτητα τα στοιχεία αυτά. «Οι αριθμοί αυτοί βασίζονται αποκλειστικά σε επιβεβαιωμένες μεμονωμένες αναφορές και πιθανότατα είναι αρκετά χαμηλότεροι από την πραγματικότητα. Δεδομένων των διακοπών του διαδικτύου, των περιορισμών στην επικοινωνία και της έλλειψης ανεξάρτητης πρόσβασης σε πληροφορίες, εκτιμάται πως τα πραγματικά μεγέθη είναι σημαντικά υψηλότερα», σημείωσε το πρακτορείο σε ανακοίνωσή του.

Η ίδια η Τεχεράνη δεν έχει δώσει σαφή απολογισμό για τους θανάτους. Ο ανώτατος ηγέτης της χώρας, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, δήλωσε ότι οι ταραχές στοίχισαν τη ζωή σε αρκετές χιλιάδες ανθρώπους, αποδίδοντας την ευθύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Σε ανέφερε χαρακτηριστικά: «Πράκτορες των ΗΠΑ και του σιωνιστικού καθεστώτος διέπραξαν αποτρόπαια εγκλήματα σ’ αυτήν την ανταρσία. Βανδάλισαν 250 τεμένη και πάνω από 250 εκπαιδευτικά και επιστημονικά κέντρα. Προκάλεσαν ζημιές στο ηλεκτρικό δίκτυο, σε τράπεζες και σε δομές υγείας. Δολοφόνησαν αρκετές χιλιάδες ανθρώπους», ανέφερε σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, στις 17 Ιανουαρίου.

Ο πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, απέδωσε επίσης τις κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ, γράφοντας στις 18 Ιανουαρίου: «Αν υπάρχουν δυσκολίες και στερήσεις στη ζωή του αγαπητού λαού του Ιράν, μία από τις βασικές αιτίες είναι η διαρκής εχθρότητα και οι απάνθρωπες κυρώσεις της αμερικανικής κυβέρνησης και των συμμάχων της. Οποιαδήποτε επίθεση κατά του ανώτατου ηγέτη της χώρας μας ισοδυναμεί με ολοκληρωτικό πόλεμο κατά του ιρανικού έθνους».

Ένας πωλητής χαλιών σε μια εβδομαδιαία αγορά Παρασκευής στην Τεχεράνη. Ιράν, 16 Ιανουαρίου 2026. (Stringer/Getty Images)

 

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, προειδοποίησε το Ιράν ότι θα αντιμετώπιζε στρατιωτικά αντίποινα αν διαπιστώνονταν δολοφονίες διαδηλωτών από το καθεστώς, και έχει δηλώσει πως «η βοήθεια είναι καθ’ οδόν». Σε συνέντευξή του στο Politico, στις 17 Ιανουαρίου, ο Αμερικανός πρόεδρος καταδίκασε τον Χαμενεΐ και το ισλαμικό καθεστώς, χαρακτηρίζοντας το Ιράν «το χειρότερο μέρος στον κόσμο για να ζήσει κανείς, λόγω κακής ηγεσίας».

Ερωτηθείς σχετικά με το ενδεχόμενο μεγάλης κλίμακας επιχείρησης των ΗΠΑ στο Ιράν, είπε: «Η καλύτερη απόφαση που ελήφθη ήταν να μην εκτελεστούν 800 άτομα πριν από δύο ημέρες», ενώ σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social στις 16 Ιανουαρίου, σημείωσε: «Εκτιμώ ιδιαίτερα το γεγονός ότι όλες οι προγραμματισμένες εκτελέσεις, που επρόκειτο να γίνουν χθες, ακυρώθηκαν από την ηγεσία του Ιράν». Είχε προηγηθεί δήλωση του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, ότι δεν υπήρχε σχέδιο μαζικών εκτελέσεων.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. ΗΠΑ, 24 Ιουνίου 2025. (Chip Somodevilla/Getty Images)

 

Ωστόσο, η ιρανική δικαιοσύνη έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να πραγματοποιηθούν οι εκτελέσεις. Ο εκπρόσωπος Τύπου, Ασγκάρ Τζαχανγκίρ, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στις 18 Ιανουαρίου πως μια σειρά ενεργειών έχουν χαρακτηριστεί ως μοχαρεμπέχ — «πόλεμος κατά του Θεού» — και τιμωρούνται, σύμφωνα με το καθεστώς, ακόμη και με θανατική ποινή.

Στο μεταξύ, τις τελευταίες ημέρες δεν έχουν καταγραφεί μεγάλες αντικυβερνητικές κινητοποιήσεις στη χώρα, με τον Χαμενεΐ να διακηρύσσει ότι η κυβέρνηση «έσβησε τις φλόγες της ανταρσίας».  

Με πληροφορίες από το Associated Press

Έναρξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ

Τις πύλες της άνοιξε στις 19 Ιανουαρίου η ελβετική αλπική πόλη του Νταβός για την 56η ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (ΠΟΦ), υποδεχόμενη πλήθος επιχειρηματικών και πολιτικών ηγετών για μία εβδομάδα συζητήσεων κεκλεισμένων των θυρών και προβεβλημένων πάνελ, με φόντο την εντεινόμενη γεωπολιτική αστάθεια και ένα μεταβαλλόμενο παγκόσμιο οικονομικό τοπίο.

Οι διοργανωτές σημειώνουν ότι η φετινή διοργάνωση, που διαρκεί έως τις 23 Ιανουαρίου με θέμα «Το πνεύμα του διαλόγου», συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων στην ιστορία του φόρουμ, συγκεντρώνοντας αριθμό-ρεκόρ πολιτικών ηγετών, αλλά και κορυφαίων στελεχών και επενδυτών.

Το ΠΟΦ αναμένει φέτος 400 πολιτικούς ηγέτες, περιλαμβανομένων ~65 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων και έξι εκπροσώπων της Ομάδας των Επτά (G7), καθώς και σχεδόν 850 διευθύνοντες συμβούλους, προέδρους και περίπου 100 εκπροσώπους νεοφυών εταιρειών-«μονόκερων» και πρωτοπόρων της τεχνολογίας.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αναμένεται να δώσει το παρών, με τη φετινή αμερικανική αντιπροσωπεία να είναι — όπως αναφέρουν οι διοργανωτές — η μεγαλύτερη στην ιστορία της συμμετοχής των ΗΠΑ στο Νταβός. «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να υποδεχθούμε εκ νέου τον πρόεδρο Τραμπ στο Νταβός, ο οποίος φέρνει μαζί του τη μεγαλύτερη έως τώρα αμερικανική αντιπροσωπεία», δήλωσε ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΠΟΦ Μπέργκε Μπρέντε, προσθέτοντας ότι θα συμμετάσχουν επίσης ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ Στηβ Γουίτκοφ, ο γαμπρός του Τραμπ Τζάρεντ Κούσνερ, καθώς και πολυμελής διακομματική αντιπροσωπεία του αμερικανικού Κογκρέσου.

Η φετινή ατζέντα του φόρουμ επικεντρώνεται σε πέντε μεγάλες προκλήσεις: τη συνεργασία σε έναν διεκδικούμενο κόσμο, την ανάδειξη νέων πηγών ανάπτυξης, την επένδυση στον άνθρωπο, την υπεύθυνη αξιοποίηση της καινοτομίας και τη δημιουργία ευημερίας εντός των ορίων του πλανήτη. Οι διοργανωτές περιγράφουν τη συνάντηση αυτή ως πλατφόρμα διαλόγου σε μια εποχή αυξανόμενης κατακερματισμένης πραγματικότητας, πολυπλοκότητας και ταχέων τεχνολογικών αλλαγών.

«Ο διάλογος δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα», τόνισε ο κος Μπρέντε, αναδεικνύοντας τη διαχρονική θέση του φόρουμ ότι η εμπλοκή κυβερνήσεων και επιχειρήσεων παραμένει κρίσιμη παρά την όξυνση του παγκόσμιου ανταγωνισμού. «Θα γίνει μία συζήτηση σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία, όπου η γεωπολιτική αναδιαμορφώνεται», ανέφερε ο διευθυντής προγραμμάτων του φόρουμ Μάρεκ Ντούσεκ. «Άλλοι πιστεύουν ότι διανύουμε μια μεταβατική περίοδο, άλλοι ότι έχουμε ήδη εισέλθει σε νέα εποχή. Είναι, ωστόσο, αναμφισβήτητο ότι το τοπίο είναι πιο ανταγωνιστικό από ποτέ».

Η παρουσία Τραμπ στο παγκόσμιο φόρουμ αναμένεται να αναδείξει αυτές τις εντάσεις. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει αναφέρει επανειλημμένως ότι εξετάζει τις εμπορικές και αμυντικές σχέσεις με άλλες χώρες αποκλειστικά υπό το πρίσμα των αμερικανικών εθνικών συμφερόντων, επιλογή που έχει περιπλέξει τις σχέσεις με τους Ευρωπαίους συμμάχους, παρότι η Ουάσιγκτον υποστηρίζει πως η διατλαντική σχέση διατηρεί στρατηγικό χαρακτήρα.

Στις αρχές του μήνα, ο Τραμπ έγραψε σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social ότι σκοπεύει να παρουσιάσει νέες προτάσεις για την κατοικία και την οικονομική προσιτότητα στη φετινή του ομιλία στο φόρουμ. «Για πολλά χρόνια, η απόκτηση κατοικίας αντιπροσώπευε το απόγειο του αμερικανικού ονείρου, την ανταμοιβή της σκληρής δουλειάς και του σωστού δρόμου. Όμως, λόγω του ιστορικά υψηλού πληθωρισμού, που προκλήθηκε από τη Δημοκρατική κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν, το αμερικανικό όνειρο έχει γίνει απρόσιτο, κάτι που αγγίζει  ιδιαίτερα τους νέους», ανέφερε ο Τραμπ. «Θα θίξω το ζήτημα αυτό και στην ομιλία μου στο Νταβός σε δύο εβδομάδες, με περαιτέρω προτάσεις για την κατοικία και άλλα θέματα».

Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ πραγματοποιεί μια ειδική ομιλία εξ αποστάσεως κατά τη διάρκεια της περσινής, 55ης ετήσιας συνάντησης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) στο Νταβός, λίγο μετά την ορκωμοσία του στο προεδρικό αξίωμα. Ελβετία, 23 Ιανουαρίου 2025. (Yves Herman/Reuters)

 

Πέρυσι, μέσω τηλεδιάσκεψης, ο Τραμπ είχε καλέσει τον OPEC να μειώσει τις τιμές του πετρελαίου και είχε ζητήσει μείωση των επιτοκίων, προειδοποιώντας ότι εταιρείες που παράγουν εκτός ΗΠΑ ενδέχεται να αντιμετωπίσουν δασμούς. Από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2025, ο Τραμπ έχει υιοθετήσει σκληρότερη διαπραγματευτική στάση απέναντι σε μεγάλους εμπορικούς εταίρους και έχει ασκήσει ανοικτά κριτική σε πτυχές του ευρωπαϊκού οικονομικού και ρυθμιστικού μοντέλου.

Στο μέτωπο του εμπορίου, ο Τραμπ κατηγορεί συχνά την Ευρωπαϊκή Ένωση για άδικη μεταχείριση των ΗΠΑ, στηρίζοντας την επιβολή δασμών για τη μείωση των ελλειμμάτων στο ισοζύγιο αγαθών. «Εκατοντάδες δισεκατομμύρια ελλείμματα με την ΕΕ και κανείς δεν είναι ευχαριστημένος. Θα το αντιμετωπίσουμε», είχε τονίσει στο ΠΟΦ τον Ιανουάριο του 2025. «Προσπαθώ να είμαι εποικοδομητικός γιατί αγαπώ την Ευρώπη και τις χώρες της, ωστόσο η διαδικασία είναι δαιδαλώδης και οι φόροι τους, όπως ο ΦΠΑ, επιβαρύνουν ιδιαίτερα τις ΗΠΑ».

Σε ζητήματα ασφαλείας, ο Τραμπ ασκεί διαρκή πίεση στους Ευρωπαίους συμμάχους για αύξηση των αμυντικών δαπανών, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ επωμίζονται υπέρμετρο βάρος εντός του ΝΑΤΟ. Πέρυσι, τα μέλη της Συμμαχίας συμφώνησαν σε σημαντική αύξηση των στόχων στρατιωτικών δαπανών, ανταποκρινόμενα σε πάγιο αίτημα του Τραμπ ήδη από την πρώτη του θητεία.

Το τελευταίο διάστημα, ο πρόεδρος έχει επαναφέρει το αίτημα για αμερικανικό έλεγχο της Γροιλανδίας, αυτόνομης περιοχής του Βασιλείου της Δανίας, προκαλώντας περαιτέρω ανησυχία στην Ευρώπη. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη αρκτική περιοχή στρατηγικά ζωτικής σημασίας, τονίζοντας πως οι ΗΠΑ πρέπει να την κατέχουν ώστε να αποτραπεί η ενίσχυση της ρωσικής ή κινεζικής επιρροής στο μέλλον.

Η αμερικανική κυβέρνηση ασκεί επίσης κριτική στο καθεστώς ελευθερίας του λόγου στην Ευρώπη, ζήτημα που πυροδότησε αντιπαραθέσεις πέρυσι όταν ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς κατηγόρησε τους Ευρωπαίους ηγέτες στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου για λογοκρισία και αδυναμία διαχείρισης της μετανάστευσης. Οι δηλώσεις αυτές εγκαινίασαν μια σειρά οξέων τοποθετήσεων που ενέτειναν τις εντάσεις με τους Ευρωπαίους συμμάχους και διεύρυναν το πολιτικό ρήγμα εκατέρωθεν του Ατλαντικού.

(α-δ) Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κηρ Στάρμερ, ο Φινλανδός πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ, ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν, η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζιόρτζια Μελόνι, ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρήντριχ Μερτς και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούττε, στον Λευκό Οίκο. Ουάσιγκτον, 18 Αυγούστου 2025. (Andrew Caballero-Reynolds/AFP μέσω Getty Images)

 

Παρά τις εντάσεις, ο Τραμπ έχει υποδεχθεί στο Λευκό Οίκο πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες για συνομιλίες αναφορικά με την Ουκρανία και τη συνεργασία στον χώρο του ΝΑΤΟ, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν, ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρήντριχ Μερτς, ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Κηρ Στάρμερ και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Ο Τραμπ έχει εκφράσει ιδιαίτερο θαυμασμό για τη πρωθυπουργό της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι, και έχει εγκωμιάσει τον Ούγγρο ομόλογό του Βίκτορ Ορμπάν ως παράδειγμα τολμηρής ηγεσίας.

Η οικονομία στο επίκεντρο — Σταθερότητα με σκιές αβεβαιότητας

Καθώς οι ηγέτες συγκεντρώνονται στο Νταβός, το διεθνές οικονομικό περιβάλλον συνδυάζει ανθεκτικότητα με νέες ευαλωτότητες. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), στις 19 Ιανουαρίου, αναθεώρησε εκ νέου προς τα πάνω τις προβλέψεις του για την παγκόσμια ανάπτυξη, επισημαίνοντας ότι η παγκόσμια οικονομία ανταποκρίθηκε καλύτερα του αναμενομένου στις αναταράξεις που προκάλεσαν οι υψηλοί αμερικανικοί δασμοί το 2025, οι οποίοι έχουν αμβλυνθεί το τελευταίο διάστημα.

Η ενίσχυση των επενδύσεων στην τεχνολογία, η στήριξη μέσω δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, οι ευνοϊκές χρηματοοικονομικές συνθήκες και η προσαρμοστικότητα του ιδιωτικού τομέα αντιστάθμισαν τις ανακατατάξεις στην εμπορική πολιτική.

Σημειώνεται, σύμφωνα με το ΔΝΤ, ότι το μέσο επίπεδο δασμών στις ΗΠΑ διαμορφώνεται πλέον στο 18,5%, ελαφρώς χαμηλότερα από την πρόβλεψη του Οκτωβρίου που ήταν 18,7%. Ο παγκόσμιος πληθωρισμός εκτιμάται ότι θα αποκλιμακωθεί, αν και στις ΗΠΑ η επιστροφή στον στόχο αναμένεται σταδιακή. Κύριες πηγές κινδύνου θεωρούνται η αναθεώρηση των προσδοκιών στον τομέα της τεχνολογίας και η όξυνση των γεωπολιτικών εντάσεων.

Το ΔΝΤ προβλέπει παγκόσμια ανάπτυξη 3,3% το 2026, αυξημένη κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με την εκτίμηση του Οκτωβρίου, ενώ αναθεώρησε αντίστοιχα και την πρόβλεψη για το 2025 στο 3,3%. Η πρόβλεψη για την οικονομική μεγέθυνση των ΗΠΑ το 2026 ανέβηκε κατά 0,3 μονάδες στο 2,4%, υποβοηθούμενη από τη δημοσιονομική πολιτική και τη μείωση των επιτοκίων της Ομοσπονδιακής Τράπεζας.

Ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, Πιερ-Ολιβιέ Γκουρινσάς, σε ανάρτησή του ανέφερε ότι οι επιχειρήσεις έχουν ήδη προσαρμόσει τις εφοδιαστικές αλυσίδες τους στους αυξημένους αμερικανικούς δασμούς, ενώ εμπορικές συμφωνίες μείωσαν ορισμένους δασμούς κι η Κίνα αναπροσανατόλισε εξαγωγές σε άλλες αγορές. Βασικός μοχλός της βελτίωσης, σημειώνουν τα στελέχη του Ταμείου, είναι η «έκρηξη» επενδύσεων στον τομέα της πληροφορικής και κυρίως στις υποδομές τεχνητής νοημοσύνης.

Το ΔΝΤ επισημαίνει ότι οι επενδύσεις σε Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών ως ποσοστό του αμερικανικού ΑΕΠ ανήλθαν στο υψηλότερο σημείο από το 2001, προσδίδοντας ώθηση στην επιχειρηματική δραστηριότητα και μεταδίδοντας θετικές παρενέργειες, ιδιαίτερα στις εξαγωγές τεχνολογίας της Ασίας.

Σήμανση ενός κέντρου δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης κατά τη διάρκεια του Mobile World Congress στη Βαρκελώνη, Ισπανία, στις 3 Μαρτίου 2025. Josep Lago/AFP μέσω Getty Images

 

Ο κος Γκουρινσάς προειδοποιεί, ωστόσο, ότι η «έκρηξη» της τεχνητής νοημοσύνης εγκυμονεί κινδύνους, όπως η πιθανότητα οι υψηλές προσδοκίες για παραγωγικότητα και κερδοφορία να διαψευστούν, προκαλώντας επομένως διόρθωση στις υπερτιμημένες αγορές και αυστηροποίηση των χρηματοπιστωτικών συνθηκών.

«Μια μετριοπαθής διόρθωση στις χρηματιστηριακές αποτιμήσεις εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης, μαζί με σύσφιξη των πιστωτικών συνθηκών, μπορεί να μειώσει την παγκόσμια ανάπτυξη κατά 0,4% σε σχέση με το βασικό σενάριο», υπογράμμισε ο κος Γκουρινσάς. «Οι επιπτώσεις μπορεί να είναι σημαντικές αν οι πραγματικές επενδύσεις στον τομέα της τεχνολογίας μειωθούν πιο έντονα, οδηγώντας σε δαπανηρές ανακατανομές κεφαλαίου και εργατικού δυναμικού».

Σημείωσε δε πως οι εντεινόμενοι γεωπολιτικοί κίνδυνοι, οι περιορισμοί στη δημοσιονομική πολιτική πολλών χωρών και η αύξηση των ελέγχων στην εξαγωγή κρίσιμων πρώτων υλών — όπως οι σπάνιες γαίες — θα μπορούσαν, σε συνδυασμό με μια πιθανή αναθεώρηση προσδοκιών στην τεχνητή νοημοσύνη, να δημιουργήσουν έναν αρνητικό βρόχο που ενδέχεται να οδηγήσει σε ευρύτερο κλονισμό της ανάπτυξης.

Με πληροφορίες από το Associated Press

Ρήξη στις σχέσεις ΗΑΕ–Σαουδικής Αραβίας

Η παραδοσιακά στενή συμμαχία μεταξύ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) και της Σαουδικής Αραβίας έχει τελευταία μετατραπεί σε σχέση αυξανόμενης έντασης και ανταγωνισμού. Για πάνω από μια δεκαετία οι δύο χώρες λειτουργούσαν ως «δίδυμοι πυλώνες» μιας νέας τάξης στον Κόλπο — δυναμικές, παρεμβατικές και απόλυτα ευθυγραμμισμένες σε θέματα ασφάλειας. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις αποκάλυψαν ένα ρήγμα που υποδηλώνει βαθύτερη στρατηγική απόκλιση ανάμεσά τους.

Αίτια των εντάσεων και των διαφορών

Γεωπολιτική στρατηγική και φιλοδοξίες: Ένας βασικός λόγος τριβής είναι η αποκλίνουσα στρατηγική οπτική των δύο κρατών. Και οι δύο επιδιώκουν να αναδιαμορφώσουν την περιφερειακή τάξη προς όφελός τους, αλλά με διαφορετικές προτεραιότητες. Η Σαουδική Αραβία, παραδοσιακά ο μεγαλύτερος παίκτης στον Κόλπο, βλέπει το ρόλο της να αμφισβητείται από τα εξίσου φιλόδοξα ΗΑΕ. Το Ριάντ ανησυχεί ότι το Άμπου Ντάμπι προωθεί ένα μοντέλο κατακερματισμένων, αδύναμων κρατών (π.χ. Υεμένη, Σουδάν, Σομαλία) και δημιουργίας σφαιρών επιρροής με τρόπους που ενδέχεται να απειλήσουν μακροπρόθεσμα την ίδια τη συνοχή και ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας. Οι Σαουδάραβες αξιωματούχοι θεωρούν πλέον ότι οι κινήσεις των ΗΑΕ υπερβαίνουν την απλή προβολή ισχύος και φτάνουν στο σημείο της «δομικής αναδιάταξης» της περιοχής — ανασχεδιάζοντας σύνορα και εξουσίες κατά τρόπο δυνητικά μη αναστρέψιμο. Από την άλλη, τα ΗΑΕ βλέπουν τη στρατηγική τους αυτονομία ως δικαιολογημένη, επιδιώκοντας να εδραιώσουν τη δική τους σφαίρα επιρροής στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τον Κόλπο.

Ανταγωνισμός επιρροής και «μετώπων»: Η διαφωνία δεν περιορίζεται σε μία χώρα, αλλά εκτείνεται σε πολλαπλές ζώνες γεωπολιτικού ενδιαφέροντος. Στον πόλεμο της Υεμένης, για παράδειγμα, το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι είχαν εξαρχής διαφορετικούς στόχους: η Σαουδική Αραβία επενέβη το 2015 για να αποκαταστήσει την κυβέρνηση και να αποτρέψει μια εχθρική δύναμη (τους Χούθι, που υποστηρίζονταν από το Ιράν) στα νότια σύνορά της, ενώ τα ΗΑΕ επικεντρώθηκαν περισσότερο στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και στον έλεγχο λιμανιών και παράκτιων περιοχών στρατηγικής σημασίας. Μετά το 2019, όταν τα ΗΑΕ μείωσαν την άμεση στρατιωτική τους παρουσία, συνέχισαν να ασκούν επιρροή μέσω τοπικών συμμάχων — κυρίως στηρίζοντας το αποσχιστικό Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο (STC) — σε αντίθεση με την προτίμηση της Σαουδικής Αραβίας για μια ενιαία Υεμένη υπό την κυβέρνηση που η ίδια υποστήριζε. Αυτό που ξεκίνησε ως τακτική διαφορά εξελίχθηκε σε ανοιχτό στρατηγικό ανταγωνισμό. Παρομοίως, στο Σουδάν οι δύο χώρες βρέθηκαν να στηρίζουν αντίπαλες πλευρές: το Ριάντ υποστηρίζει τον τακτικό στρατό (κυβέρνηση/SAF), ενώ το Άμπου Ντάμπι φέρεται να έχει επαφές ή και στήριξη προς τις παραστρατιωτικές Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF) — κάτι που τα ΗΑΕ επίσημα αρνούνται, αλλά έχει προκαλέσει καχυποψία. Συνολικά, οι δύο εταίροι πλέον ανταγωνίζονται για επιρροή σε κρίσιμες περιοχές του ευρύτερου αραβικού και αφρικανικού χώρου (Μεσόγειος, Ερυθρά Θάλασσα, Κέρας της Αφρικής), αντί να δρουν συντονισμένα. Αυτό το γεωπολιτικό «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος» αποτελεί θεμέλιο των τριβών.

Οικονομικές και ενεργειακές πολιτικές: Παράλληλα, ένας υπόγειος οικονομικός ανταγωνισμός έχει οξυνθεί. Όντας οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του αραβικού κόσμου, Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ διεκδικούν ρόλο περιφερειακού κόμβου για επενδύσεις, εμπόριο και τεχνολογία. Η προσπάθεια του Ριάντ να διαφοροποιήσει την οικονομία του (όραμα -vision- 2030) το φέρνει σε αντιπαλότητα με το Ντουμπάι και το Άμπου Ντάμπι, που ήδη λειτουργούν ως κόμβοι. Η συνεργασία στον OPEC+ επίσης δοκιμάστηκε: τον Ιούλιο 2021, σημειώθηκε μια σπάνια δημόσια ρήξη, όταν τα ΗΑΕ μπλόκαραν συμφωνία που ευνοούσε τη Σαουδική Αραβία, απαιτώντας υψηλότερη ποσόστωση παραγωγής πετρελαίου. Το Άμπου Ντάμπι ουσιαστικά αμφισβήτησε ανοιχτά την ηγεσία του Ριάντ στον OPEC, δείχνοντας ότι θα θέσει το εθνικό του συμφέρον πάνω από την ενότητα του καρτέλ — ένδειξη μιας αναδυόμενης οικονομικής αντιζηλίας μεταξύ των δύο κρατών. Πέρα από τον OPEC, το Ριάντ έχει λάβει μέτρα για να ‘κλέψει’ μέρος της οικονομικής αίγλης των ΗΑΕ: ανακοίνωσε ότι από το 2024 εταιρείες που θέλουν κρατικά συμβόλαια πρέπει να έχουν έδρα στη Σαουδική Αραβία (ώστε να μετακινηθούν περιφερειακές έδρες από το Ντουμπάι στο Ριάντ), και τροποποίησε τους κανόνες τελωνειακών δασμών αποκλείοντας προϊόντα που παράγονται σε ελεύθερες ζώνες (δηλαδή πολλά προϊόντα που επανεξάγονται μέσω Ντουμπάι) από τα καθεστώτα του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Αυτές οι κινήσεις de facto αμφισβητούν το καθεστώς των ΗΑΕ ως επιχειρηματικού κέντρου της περιοχής. Περιφερειακοί αναλυτές παρατηρούν ότι η συμμαχία Ριάντ-Άμπου Ντάμπι «έχει φτάσει όσο πιο μακριά μπορούσε», καθώς πλέον τα εθνικά οικονομικά συμφέροντα υπερισχύουν της παλαιότερης ενιαίας στρατηγικής.

Διπλωματικές επιλογές και προσωπικές σχέσεις ηγετών: Η σταδιακή διαφοροποίηση φάνηκε και σε διπλωματικές πρωτοβουλίες. Η διαχείριση του Κατάρ είναι ενδεικτική: μετά την κοινή συμμετοχή στον αποκλεισμό του 2017, η Σαουδική Αραβία προχώρησε σε συμφιλίωση με την Ντόχα, στις αρχές του 2021, πιεζόμενη και από την αλλαγή ηγεσίας στις ΗΠΑ — όμως τα ΗΑΕ ήταν πιο απρόθυμα και καθυστέρησαν να αποκαταστήσουν πλήρως τις σχέσεις, δείχνοντας ότι δεν συμμερίζονταν τον ίδιο βαθμό κατευνασμού. Επιπλέον, ενώ τα ΗΑΕ πρωτοστάτησαν στην ομαλοποίηση σχέσεων με το Ισραήλ (Συμφωνίες του Αβραάμ το 2020), κίνηση που χαιρετίστηκε από τη Δύση, η Σαουδική Αραβία επέλεξε μια πιο επιφυλακτική στάση: επισήμως συνέδεσε οποιαδήποτε εξομάλυνση με την πρόοδο στο Παλαιστινιακό, κρατώντας αποστάσεις από το παράδειγμα των Εμιράτων. Αντί να ακολουθήσει στο Ισραήλ, το Ριάντ εκείνη την περίοδο βελτίωσε διακριτικά τις σχέσεις του με την Τουρκία (μετά από χρόνια έντασης) — μια διαφοροποίηση που φανέρωνε ξεχωριστούς διπλωματικούς σχεδιασμούς. Ταυτόχρονα, και οι δύο εξακολουθούν να μοιράζονται την ανησυχία για την ιρανική επιρροή και τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό. Η κοινή τους αντιπαλότητα προς το πολιτικό Ισλάμ (Μουσουλμανική Αδελφότητα κλπ) τους είχε φέρει κοντά στο παρελθόν, αλλά ακόμη και σε αυτό το πεδίο ανέκυψαν αποχρώσεις: στη σύγκρουση της Υεμένης η Σ. Αραβία συνεργάστηκε και με την ισλαμιστική παράταξη «Islah» (που συνδέεται με την Αδελφότητα), την οποία τα ΗΑΕ απεχθάνονται και προσπάθησαν να περιθωριοποιήσουν. Στο θέμα του Ιράν, αμφότερες οι χώρες παρέμειναν αντίθετες στην επιρροή της Τεχεράνης (ιδίως μέσω πληρεξουσίων σε Υεμένη, Ιράκ, Λίβανο κλπ), όμως υιοθέτησαν διαφορετικούς ρυθμούς προσέγγισης: τα ΗΑΕ άνοιξαν διαύλους επικοινωνίας ήδη από το 2019, μετά τις επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια και σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις (επιδιώκοντας αποκλιμάκωση), ενώ η Σαουδική Αραβία περίμενε μέχρι το 2023 για μια εντυπωσιακή διπλωματική προσέγγιση με το Ιράν (με τη μεσολάβηση της Κίνας). Οι διαφορετικές αυτές επιλογές — το Άμπου Ντάμπι να πρωτοπορεί στην σύνδεση με το Ισραήλ και να κινείται πιο πρακτικά με το Ιράν, ενώ το Ριάντ να διστάζει στο Ισραήλ και τελικά να συμβιβάζεται με το Ιράν όταν το κρίνει ασφαλές — αντικατοπτρίζουν παράλληλες διπλωματικές ατζέντες. Τέλος, δεν μπορεί να παραγνωριστεί η προσωπική διάσταση: οι ηγέτες Μοχάμεντ μπιν Ζαΐντ (πρόεδρος των ΗΑΕ) και Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (πρίγκιπας-διάδοχος και de facto ηγέτης της Σ. Αραβίας) άλλοτε διατηρούσαν στενή σχέση μέντορα-μαθητή, αλλά τα τελευταία χρόνια φέρονται να έχουν απομακρυνθεί προσωπικά. Ήδη πριν το τελικό ρήγμα, οι προσωπικές τους σχέσεις χαρακτηρίζονταν ως ‘τεταμένες’ και η εμπιστοσύνη μεταξύ τους είχε διαβρωθεί. Αυτό έχει συμβάλει σε αμοιβαία καχυποψία: κάθε πλευρά υποψιάζεται ότι η άλλη ακολουθεί παράλληλη ατζέντα και έχει απώτερους στόχους που δεν μοιράζεται ανοικτά.

Η σημερινή κατάσταση των σχέσεων

Η σχέση μεταξύ ΗΑΕ και Σαουδικής Αραβίας χαρακτηρίζεται πλέον από ψυχρότητα και στρατηγική αποστασιοποίηση, αν και δεν έχει διαρραγεί πλήρως σε διπλωματικό επίπεδο. Μετά την επικίνδυνη κλιμάκωση στην Υεμένη (Δεκέμβριος 2025), και οι δύο κυβερνήσεις επιχείρησαν να συγκρατήσουν ρητορικά το ζήτημα, υποβαθμίζοντας την αντιπαράθεση δημοσίως. Επισήμως, συνεχίζουν να δηλώνουν σύμμαχοι, και καμία πλευρά δεν έχει εκφράσει πρόθεση αποχώρησης από το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου ή άλλους πολυμερείς θεσμούς. Ωστόσο, παρατηρητές σημειώνουν ότι η τριβή είναι η πιο έντονη των τελευταίων ετών. «Οι σχέσεις τους δεν ήταν ποτέ εύκολες, αλλά η τρέχουσα τριβή είναι στο υψηλότερο επίπεδο εδώ και πολλά χρόνια» σχολίασε χαρακτηριστικά αναλυτής του Chatham House. Πράγματι, η εμπιστοσύνη έχει κλονιστεί και τα δύο κράτη κινούνται με μεγαλύτερη αυτονομία, συχνά παράλληλα και ανταγωνιστικά αντί να είναι σε συνεννόηση.

Παρά την ψυχρότητα, δεν προβλέπεται ολοκληρωτική ρήξη τύπου 2017 (όπως έγινε τότε με το Κατάρ) — τουλάχιστον προς το παρόν. Κανένα από τα δύο μέρη δεν έχει συμφέρον να προκαλέσει ανοιχτή ρήξη που θα διχοτομούσε τον Κόλπο. Αντίθετα, πιθανότερο σενάριο είναι μια ελεγχόμενη αποκλιμάκωση, όπου το παρασκήνιο και η διπλωματία θα επανέλθουν για να γεφυρώσουν το χάσμα, χωρίς όμως να λύσουν τις βαθύτερες διαφορές. Ήδη από τον Σεπτέμβριο 2025 είχε σημειωθεί μια προσπάθεια προσέγγισης: ο Μοχάμεντ μπιν Ζαΐντ επισκέφθηκε τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στην Σαουδική Αραβία (με αφορμή ισραηλινή επίθεση στο Κατάρ) και κατόπιν μετέβη στο Κατάρ, με σκοπό να προταθεί ένα ενιαίο μέτωπο των τριών ηγετών του Κόλπου απέναντι στις περιφερειακές προκλήσεις. Αυτό έδειξε ότι υπάρχει η διάθεση — ή τουλάχιστον υπήρχε μέχρι πρότινος — να κρατηθεί μια προσχηματική ενότητα. Όμως τα επόμενα γεγονότα στην Υεμένη ‘τορπίλισαν’ αυτό το momentum.

Σήμερα, οι κινήσεις των δύο χωρών υποδηλώνουν στρατηγικό αναπροσανατολισμό: το Ριάντ επαναξιολογεί τη σχέση του με το Άμπου Ντάμπι, καθώς διαπιστώνει πως η μέχρι πρότινος συμμαχία μπορεί να επιφέρει ανεπιθύμητα αποτελέσματα για την ασφάλειά του. Σύμφωνα με αναλύσεις, η Σαουδική Αραβία είναι διατεθειμένη ακόμα και να αναζητήσει νέες συνεργασίες — ακόμη και με χώρες ή ομάδες που παραδοσιακά θεωρούνταν αντίπαλες προς τα συμφέροντα των ΗΑΕ (ή/και του Ισραήλ) — όχι λόγω ιδεολογικής στροφής αλλά ως αντιστάθμισμα και μήνυμα προς το Άμπου Ντάμπι. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να ενισχύσει περαιτέρω τη συνεργασία της με το Κατάρ ή την Τουρκία, ή να κρατήσει πιο ανοιχτούς διαύλους με ισλαμιστικές πολιτικές δυνάμεις όπου αυτό εξυπηρετεί (σενάριο που παλαιότερα θα ήταν αδιανόητο δεδομένης της κοινής αντικατάστασης που είχαν με τα ΗΑΕ). Από την άλλη πλευρά, τα ΗΑΕ εμφανίζονται μέχρι στιγμής προσεκτικά: μετά την ήττα του STC στη Χαντραμούτ (οι δυνάμεις των ΗΑΕ υποχώρησαν υπό την πίεση της σαουδαραβικής αντίδρασης), το Άμπου Ντάμπι μοιάζει να επιλέγει προσωρινή ύφεση στην αντιπαράθεση. Δηλώσεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων, όπως του διπλωματικού συμβούλου Ανουάρ Γκαργκάς, έδωσαν έμφαση στη σημασία του διαλόγου και της διαφύλαξης των συμμαχιών «σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία». Αυτό δείχνει ότι τα ΗΑΕ δεν επιθυμούν μια ανεξέλεγκτη ρήξη και πιθανώς αναζητούν τρόπους συνύπαρξης με τη Σ. Αραβία, έστω κι αν δεν πρόκειται να συμμορφωθούν πλήρως με τις επιθυμίες του Ριάντ σε όλα τα μέτωπα.

Συνοψίζοντας, η τρέχουσα σχέση μπορεί να χαρακτηριστεί ως στρατηγική ψυχρότητα: ψυχρές δημόσιες σχέσεις, ενισχυμένη καχυποψία, αλλά και προσπάθεια αποφυγής άμεσης ρήξης μέσω παρασκηνιακών διαύλων επικοινωνίας.

Ο «Φάλσταφ» επιστρέφει στη Λυρική

Για έξι παραστάσεις επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή η κωμική όπερα «Φάλσταφ», του Τζουζέππε Βέρντι, αναβιώνοντας τη σκηνοθεσία του διακεκριμένου σκηνοθέτη και καλλιτεχνικού διευθυντή του φημισμένου βρετανικού Φεστιβάλ Όπερας του Γκλάιντμπορν, Στήβεν Λάνγκριτζ.

Πρόκειται για την τελευταία όπερα του Ιταλού συνθέτη, η οποία βασίζεται στην κωμωδία του Σαίξπιρ «Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνσδορ». Πρωτοπαρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 9 Φεβρουαρίου 1893, σηματοδοτώντας τη θριαμβευτική ολοκλήρωση της λαμπρής διαδρομής του συνθέτη στο λυρικό θέατρο.

Κεντρική φιγούρα του έργου είναι ο ξεπεσμένος ιππότης σερ Τζων Φάλσταφ και οι ερωτικές του περιπέτειες, οι οποίες τον καθιστούν περίγελο της μικρής τοπικής κοινωνίας. Στο τέλος, μετά από διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις, οι χαρακτήρες του έργου τραγουδούν όλοι μαζί «Όλα στον κόσμο είναι μια φάρσα… γελάει όμως καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος».

Την αναβίωση της σκηνοθεσίας, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή τη σεζόν 2022-23, έχει αναλάβει η Κατερίνα Πετσατώδη. Ο Λάνγκριτζ μεταφέρει την ιστορία του Φάλσταφ στην Αγγλία της δεκαετίας του ’30, μια εποχή όπου κυριαρχούσε ο παραλογισμός της κοινωνικής ιεραρχίας, στα όρια της φεουδαρχίας. Ο σκηνοθέτης σημείωνε: «Η παράστασή μας εκτυλίσσεται στην Αγγλία τη δεκαετία του 1930. Σε μια εποχή μεταξύ δύο πολέμων (ο Φάλσταφ ήταν ένας παλιός στρατιώτης), μ’ έναν σκανδαλώδη Πρίγκιπα της Ουαλίας (όπως ο Χαλ στον Ερρίκο Δ΄), ο οποίος θα γίνει για λίγο ο βασιλιάς Εδουάρδος Η΄, και μια εποχή κατά την οποία οι ιεραρχίες είναι αυστηρές και η κοινωνική τάξη σημαντικότερη από την οικονομική επιφάνεια. Ο Φάλσταφ είναι βασισμένος στη μοναδική καθαρά αγγλική κωμωδία του Σαίξπηρ, αλλά το τέλος του φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα των Βέρντι και Μπόιτο. ‘Tutto nel mondo è burla’ (Όλα στον κόσμο είναι μια φάρσα) — αυτό είναι το συμπέρασμά τους — κι αν κοιτάξουμε τον σημερινό χαοτικό κόσμο που μας περιτριγυρίζει, δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε, και τότε ίσως βγούμε έξω για μια χλιαρή μπίρα, για να γελάσουμε παρέα με τον Σερ Τζων».

Τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει για πρώτη φορά στην ΕΛΣ ο διεθνής Έλληνας βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, καταξιωμένος πρωταγωνιστής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Ολύμπια Δημοτικού Μουσικού Θεάτρου «Μαρία Κάλλας».

Την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής θα διευθύνει ο Ιταλός αρχιμουσικός Πάολο Καρινιάνι, αγαπητός πλέον στο κοινό της ΕΛΣ από τις συνεργασίες του στον «Ναμπούκκο», τη «Δύναμη του πεπρωμένου» και την πρόσφατη «Τόσκα».

Τη Χορωδία της ΕΛΣ έχει προετοιμάσει ο Αγαθάγγελος Γεωργακάτος και την Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ η Κωνσταντίνα Πιτσιάκου.

Ο «Φάλσταφ» θα παρουσιαστεί στην ΕΛΣ στις 15, 18, 21 & 26 Φεβρουαρίου και στις 1 & 5 Μαρτίου 2026.

Αθ. Κ. 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ευτυχία των γονιδίων μας επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε

Μας έχουν πει ότι το γενετικό μας πεπρωμένο είναι γραμμένο στο DNA μας. Ωστόσο, οι έρευνες καταρρίπτουν σταδιακά αυτή τη μοιρολατρική άποψη.

Η γενετική μπορεί να επηρεάσει περίπου το 25% έως 30% του τρόπου με τον οποίο γερνάμε. Το υπόλοιπο ποσοστό επηρεάζεται από παράγοντες που ελέγχουμε εξ ολοκλήρου: τι τρώμε, πώς κινούμαστε και πώς χειριζόμαστε το άγχος, τους άλλους και τον εαυτό μας.

Τα ευρήματα της ερευνήτριας του Στάνφορντ Λουτσία Αρονίκα σχετικά με την επιγενετική και τη διατροφή ενσωματώνουν αυτή την ισορροπία μεταξύ φύσης και ανατροφής. «Δεν είστε απλώς ένας παθητικός αναγνώστης του γενετικού σας κώδικα, αλλά ένας ενεργός συγγραφέας της ιστορίας της υγείας σας, κάθε μέρα με κάθε επιλογή», είπε στην εκπομπή «The Upgrade» της EpochTV.

Ξαναγράψτε το ‘λογισμικό’ της ζωής σας

Η Aρονίκα προτείνει να θεωρήσουμε το DNA — μια αμετάβλητη βιολογική δομή που υπάρχει σε κάθε κύτταρο — ως υλικό υπολογιστή, για να κατανοήσουμε την επιγενετική ως το λογισμικό που λέει στα κύτταρά σας ποια προγράμματα να εκτελέσουν και πότε.

Το πρόθεμα «επί», που σημαίνει «πάνω από», αναφέρεται στους μοριακούς διακόπτες που βρίσκονται πάνω από τα γονίδιά σας, ενεργοποιώντας ή απενεργοποιώντας τα χωρίς να επιφέρει αλλαγές στον υποκείμενο κώδικα.

«Αυτό είναι το ωραίο: μπορείτε να ξαναγράψετε αυτό το λογισμικό ξεκινώντας από σήμερα», υποστηρίζει η Αρονίκα.

Το πρώτο βήμα; Η τροφή.

«Τα τρόφιμα είναι η βάση των πάντων»

Η Αρονίκα μεγάλωσε στην Ιταλία, όπου η μητέρα της της έμαθε ότι «στην κουζίνα και στο τραπέζι, δεν γερνάς».

Αποκαλεί την προσέγγισή της «επι-διατροφή», έναν τρόπο διατροφής που εστιάζει σε συγκεκριμένα τρόφιμα που επηρεάζουν άμεσα την επιγενετική σας.

Αυτά τα τρόφιμα δεν λειτουργούν απλώς ως καύσιμα, αλλά περιέχουν θρεπτικά συστατικά που μπορούν να ενεργοποιήσουν τα γονίδια που σας κάνουν υγιείς και να απενεργοποιήσουν τα γονίδια που σας κάνουν να αρρωσταίνετε, ισχυρίζεται.

Οι βασικοί παράγοντες είναι οι δότες μεθυλίου — θρεπτικά συστατικά που παρέχουν τις χημικές ομάδες που χρησιμοποιεί το σώμα σου για να ρυθμίσει τα γονίδια. Αυτά περιλαμβάνουν:

Φολικό οξύ: Από πράσινα φυλλώδη λαχανικά, συκώτι, όσπρια

Βιταμίνη Β12: Κυρίως σε κρέας, ψάρι, οστρακοειδή, συκώτι

Χολίνη: Κυρίως σε κρόκους αυγών, συκώτι και σε ορισμένα σταυρανθή λαχανικά

Βεταΐνη: Από τεύτλα, κινόα, γαρίδες, πίτουρο σιταριού

«Ο γιατρός σας πιθανότατα σας είπε να τρώτε το ουράνιο τόξο», λέει η Αρονίκα. «Αλλά εδώ είναι κάτι που ο γιατρός σας μπορεί να μην συνειδητοποιεί: Αυτές οι ουσίες δεν είναι απλώς αντιοξειδωτικά. Είναι επι-θρεπτικά συστατικά, που ρυθμίζουν τα επιγενετικά ένζυμα συγγραφέα και διαγραφέα, ενεργοποιώντας γονίδια που ενισχύουν την υγεία σας».

Επομένως, φροντίστε να τρώτε:

Κόκκινα τρόφιμα: Ντομάτες, πιπεριές

Πορτοκαλί τρόφιμα: Πορτοκάλια, κολοκύθα, καρότα

Καφέ τρόφιμα: Καφές, μαύρη σοκολάτα — με περιεκτικότητα άνω του 80%, όχι επεξεργασμένη με την ολλανδική μέθοδο

Μωβ τρόφιμα: Μούρα

Πράσινα τρόφιμα: Σπανάκι, σταυρανθή λαχανικά (μπρόκολο, λαχανάκια Βρυξελλών, ρόκα κ.ά.)

Συγκεκριμένα, τα πράσινα τρόφιμα περιέχουν σουλφοραφάνη, την οποία η Aρονίκα αποκαλεί «το αφεντικό των αντιοξειδωτικών του σώματός σας». Σε αντίθεση με άλλες βιταμίνες, που δρουν άμεσα και εξαντλούνται μέσα σε λίγες ώρες, η σουλφοραφάνη ενεργοποιεί τα εσωτερικά αντιοξειδωτικά γονίδια του σώματός σας, διατηρώντας τα ενεργά για έως και τρεις ημέρες. Έτσι, η κατανάλωση σταυρανθών λαχανικών δύο έως τρεις φορές την εβδομάδα αρκεί για να «είναι τα γονίδιά σας ευτυχισμένα», εξηγεί.

Αντί να απομνημονεύσετε ποια τρόφιμα πρέπει να τρώτε, η μεσογειακή διατροφή προσφέρει ένα αξιόπιστο πρότυπο, και ένας μεγάλος αριθμός ερευνών έχει δείξει ότι προάγει τη θετική ρύθμιση των γονιδίων.

Μελέτη του 2020 που δημοσιεύθηκε στο GeroScience διαπίστωσε ότι οι ηλικιωμένοι που υιοθέτησαν τη μεσογειακή διατροφή για ένα χρόνο έδειξαν σημάδια αυτού που οι ερευνητές ονόμασαν «επιγενετική αναζωογόνηση». Η ρύθμιση των γονιδίων τους μετατοπίστηκε προς ένα νεότερο, υγιέστερο προφίλ.

Το σώμα θυμάται

Πέρα από τη διατροφή, η προσέγγιση της Αρονίκα εκτείνεται στην κίνηση, το άγχος, τις σχέσεις, τον ύπνο, τη χαρά και την αποφυγή τοξινών, κάτι που η ίδια αποκαλεί «επι-ευεξία».

Έρευνες δείχνουν ότι ακόμη και μια μόνο συνεδρία άσκησης υψηλής έντασης μπορεί να προκαλέσει άμεσες αλλαγές στη ρύθμιση των γονιδίων των μυών σας. Αυτές οι διαδικασίες εκκίνησης τούς βοηθούν να προσαρμοστούν και να γίνουν πιο γυμνασμένοι.

Ωστόσο, τα ουσιαστικά οφέλη προέρχονται από την τακτική άσκηση. Μελέτη του 2024 που δημοσιεύθηκε στο BMC Biology και συνέκρινε άνδρες που έκαναν προπόνηση με άνδρες που δεν έκαναν  διαπίστωσε ότι τα χρόνια τακτικής άσκησης δημιουργούν ένα μόνιμο «επιγενετικό αποτύπωμα». Τα γονίδια που ελέγχουν τη χρήση ενέργειας και τον τύπο των μυϊκών ινών προετοιμάζονται να ανταποκρίνονται πιο αποτελεσματικά σε κάθε προπόνηση. Σε επιγενετικό επίπεδο, οι μύες σας θυμούνται την προπόνησή τους. Η προσαρμογή βοηθά τους μύες να αποδίδουν καλύτερα και να αναπτύσσουν μεγαλύτερη αντοχή.

Ίσως το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι η άσκηση μετατοπίζει το επιγονιδίωμα προς μια νεότερη βιολογική ηλικία. Μια μεγάλη μετα-ανάλυση 3.176 δειγμάτων σκελετικών μυών ανθρώπων διαπίστωσε ότι τα άτομα με υψηλότερη αερόβια ικανότητα έχουν νεότερα επιγενετικά προφίλ.

Η νοοτροπία στην επιγενετική

«Οι πεποιθήσεις και τα συναισθήματά μας διαμορφώνουν την επιγενετική μας», επισημαίνει η Αρονίκα.

Μια συστηματική ανασκόπηση 18 μελετών σχετικά με τον διαλογισμό και τις σχετικές πρακτικές, που δημοσιεύθηκε στο Frontiers in Immunology, διαπίστωσε ένα συνεπές μοτίβο: οι παρεμβάσεις στο μυαλό και το σώμα συνδέονται με μειωμένη δραστηριότητα της NF-kB, μιας πρωτεΐνης που λειτουργεί ως ο βασικός διακόπτης ενεργοποίησης της φλεγμονής. Όταν υπάρχει χρόνια ενεργοποίηση, παράγονται φλεγμονώδη μόρια που συνδέονται με την επιταχυνόμενη γήρανση. Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο διαλογισμός βοηθά να διατηρείται αυτός ο διακόπτης στη θέση «off».

Όσοι διαλογίζονται για χρόνια παρουσιάζουν αλλαγές στη μεθυλίωση του DNA που σχετίζονται με το μήκος των τελομερών — τα προστατευτικά καλύμματα των χρωμοσωμάτων που συντομεύονται με την ηλικία. Είναι αξιοσημείωτο ότι η ηλικία δεν συσχετίστηκε με το μήκος των τελομερών σε αυτούς τους ανθρώπους, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο διαλογισμός μπορεί να λειτουργεί ως προστατευτικό φράγμα κατά της κυτταρικής γήρανσης.

Μια πιο πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση του 2025, που δημοσιεύθηκε στο Frontiers in Nutrition, διαπίστωσε ότι οι πρακτικές που βασίζονται στον διαλογισμό φαινομενικά αναδιαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνονται τα γονίδιά μας σε βασικές οδούς στρες και γήρανσης, προσθέτοντας στα ευρήματα για το NF-kB και τα τελομερή.

Με απλά λόγια, φαίνεται πως η τακτική άσκηση στην ενσυνειδητότητα τροποποιεί τις χημικές ‘ετικέτες’ στα γονίδια που εμπλέκονται στη φλεγμονή, την ανοσία, τον μεταβολισμό και την υγεία του εγκεφάλου, ωθώντας τα προς ένα μοτίβο που συνδέεται με χαμηλότερο στρες και βραδύτερη γήρανση.

Μια ξεχασμένη μεταβλητή

Στον κόσμο του biohacking και της βελτίωσης της μακροζωίας, η Αρονίκα επισημαίνει ότι πολλοί άνθρωποι πηδούν από το ένα πρωτόκολλο υγείας στο άλλο, συχνά θυσιάζοντας κάτι ουσιαστικό στη διαδικασία: τη χαρά.

«Δεν υπάρχει αληθινή αλλαγή χωρίς χαρά», είπε. «Δεν θα επιμείνεις σε καμία αλλαγή στον τρόπο ζωής, είτε πρόκειται για διατροφή είτε για άσκηση, αν δεν την απολαμβάνεις».

Ο εγκέφαλός μας μας κάνει να επαναλαμβάνουμε συνήθειες που είναι καλές για την υγεία μας, όπως η θρεπτική διατροφή, οι σχέσεις και η κίνηση, προκαλώντας αυθεντική ευχαρίστηση, καθώς είναι «η προγονική μας πυξίδα για την υγεία».

Το πρόβλημα στη σύγχρονη κοινωνία, σύμφωνα με την Αρονίκα, είναι ότι οι τεχνητές απολαύσεις έχουν αντικαταστήσει τις φυσικές όσον αφορά την πρόκληση της χαράς: «Δεν σας λέω να τρώτε πολλή σοκολάτα ή γλυκά ή να περνάτε τον χρόνο σας στα κοινωνικά μέσα. Αυτά, δυστυχώς, είναι ένα είδος εθιστικής απόλαυσης που πρέπει να αποφεύγετε».

Μόλις απεξαρτηθείτε από τις εθιστικές και τεχνητές απολαύσεις, θα μπορέσετε να βρείτε την αληθινή απόλαυση, που αποτελεί τη βάση για μια βιώσιμη αλλαγή. «Μόλις αγαπήσετε και απολαύσετε το φαγητό και την άσκηση που κάνετε, θα θέλετε να τα κάνετε κάθε μέρα», λέει η Αρονίκα.

Η μελέτη του Χάρβαρντ για την ανάπτυξη των ενηλίκων, η οποία παρακολουθεί τους συμμετέχοντες για περισσότερα από 80 χρόνια, καταλήγει σε ένα παρόμοιο συμπέρασμα: ο ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας για την υγιή γήρανση δεν είναι μόνο η διατροφή ή η άσκηση, αλλά μάλλον η ποιότητα των σχέσεων και η παρουσία της χαράς στην καθημερινότητά μας.

Χρησιμοποιώντας το γενετικό σας ‘μολύβι’

Τα γονίδια έχουν σημασία, αλλά αυτό που λένε δεν είναι απολύτως καθοριστικό για τη ζωή και το μέλλον σας.

«Ορισμένες τροποποιήσεις [του DNA], όπως αυτές που γίνονται πριν γεννηθούμε, είναι με ‘στυλό’, οπότε τείνουν να είναι μόνιμες», αναφέρει η Αρονίκα. «Αλλά οι τροποποιήσεις που κάνουμε ως ενήλικες είναι με μολύβι — δηλαδή, μπορούν να σβηστούν και να ξαναγραφτούν».

Κάθε γεύμα, κάθε προπόνηση, κάθε διαλογισμός και κάθε χαρούμενη στιγμή αντιπροσωπεύει μια ευκαιρία να πάρετε αυτό το επιγενετικό ‘μολύβι’ και να ξαναγράψετε την ιστορία της υγείας σας.

Πώς οι Κούρδοι της Συρίας οδηγήθηκαν σε άνευ όρων συνθηκολόγηση με τη Δαμασκό

Τον Ιανουάριο του 2026, η ημιαυτόνομη κουρδική διοίκηση της βορειοανατολικής Συρίας υπέστη το οριστικό της πλήγμα. Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) — ο κουρδο-αραβικός συνασπισμός που επί χρόνια υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ στον αγώνα του κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) — αναγκάστηκαν να συνάψουν μια συμφωνία με την κυβέρνηση της Δαμασκού, η οποία ισοδυναμεί με συνθηκολόγηση χωρίς όρους. Σύμφωνα με το ιστορικό αυτό σύμφωνο, οι κουρδικές αρχές παραδίδουν στον κεντρικό συριακό έλεγχο όλες τις περιοχές που κρατούσαν, μαζί με τους πολύτιμους πόρους τους — από τις πετρελαιοπηγές του Ντέιρ αλ Ζορ και τα υδροηλεκτρικά φράγματα του Ευφράτη, μέχρι τις συνοριακές διελεύσεις και τους καταυλισμούς δεκάδων χιλιάδων αιχμαλώτων του ISIS. Οι μαχητές του SDF θα διαλύσουν τις μονάδες τους και θα ενταχθούν ατομικά στις κυβερνητικές δυνάμεις ασφαλείας, δίχως διατήρηση ξεχωριστής κουρδικής διοίκησης ή σημαίας. Με μία κίνηση, η ημιαυτόνομη κουρδική οντότητα της Ροτζάβα παύει ουσιαστικά να υφίσταται.

Η Ουάσιγκτον — παρά το ότι για χρόνια θεωρούσε τους Κούρδους τον βασικό σύμμαχό της στη Συρία — όχι μόνο δεν εμπόδισε αυτή την εξέλιξη, αλλά την ευλόγησε κιόλας. Ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ, Τομ Μπάρακ, χαρακτήρισε τη συμφωνία ως ένα «κομβικό σημείο καμπής», όπου «πρώην αντίπαλοι επιλέγουν τη σύμπραξη αντί για τη διχόνοια». Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ σηματοδότησαν ότι θεωρούν τη συγκεκριμένη σύγκρουση λήξασα και στηρίζουν την επανένταξη των κουρδικών δυνάμεων υπό το καθεστώς της Δαμασκού — αποσύροντας διακριτικά την προστασία που κάποτε τους παρείχαν. Το αποτέλεσμα είναι μια αίσθηση ωμής εγκατάλειψης στους Κούρδους: χρησιμοποιήθηκαν για την ήττα του ISIS, και τώρα βλέπουν ό,τι έχτισαν να παραδίδεται, ενώ ο μέχρι πρότινος προστάτης τους απλώς παρακολουθεί.

Μια συμφωνία-παράδοση στη Δαμασκό

Η νέα αυτή συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης του προέδρου Αχμέντ αλ Σαράα και του SDF συνιστά τη μεγαλύτερη υποχώρηση της κουρδικής αυτονομίας εδώ και μια δεκαετία — ουσιαστικά ακυρώνει τις κατακτήσεις των Κούρδων στη διάρκεια του συριακού εμφυλίου. Το κείμενο επαναφέρει τρεις στρατηγικούς πυλώνες εξουσίας από τη διοίκηση του SDF πίσω στο κεντρικό κράτος: το έδαφος, τα έσοδα από την ενέργεια και τον έλεγχο των φυλακών/καταυλισμών του ISIS. Τα βασικά σημεία της συμφωνίας περιλαμβάνουν:

  • Άμεση κατάπαυση του πυρός και αποχώρηση των δυνάμεων του SDF προς τα ανατολικά του Ευφράτη.
  • Παράδοση των επαρχιών Ράκκα και Ντέιρ αλ Ζορ στην κεντρική κυβέρνηση, τόσο διοικητικά όσο και στρατιωτικά — με την είσοδο κρατικών θεσμών και τη διατήρηση των ντόπιων υπαλλήλων στις θέσεις τους για λόγους ομαλότητας.
  • Ανάληψη ελέγχου όλων των συνόρων και των πηγών ενέργειας (πετρέλαιο/αέριο) από τον τακτικό συριακό στρατό, ώστε «οι πόροι να επιστρέψουν στο κράτος».
  • Ενσωμάτωση του προσωπικού του SDF ατομικά στις δυνάμεις του υπουργείου Άμυνας και του υπουργείου Εσωτερικών (στρατός και αστυνομία) μετά από ελέγχους ασφαλείας — όχι όμως ως συγκροτημένες μονάδες. Το SDF μέχρι πρότινος διεκδικούσε συλλογική ένταξη ως σώμα, κάτι που απορρίφθηκε: πλέον οι Κούρδοι μαχητές θα φέρουν τις βαθμίδες τους εντός των κυβερνητικών δυνάμεων, αλλά χωρίς αυτόνομη κουρδική διοίκηση, πέρα από γενικόλογες διατυπώσεις περί σεβασμού της «τοπικής κουρδικής ιδιαιτερότητας».
  • Μεταφορά της ευθύνης για τις φυλακές και τους καταυλισμούς κράτησης του ISIS στη συριακή κυβέρνηση, η οποία αναλαμβάνει πλέον νομικά και επιχειρησιακά τη διαχείρισή τους. Αυτό σημαίνει ότι η Δαμασκός καθίσταται υπεύθυνη για δεκάδες χιλιάδες επικίνδυνους κρατούμενους — μαχητές και οικογένειες τζιχαντιστών — που μέχρι τώρα φρουρούσε το SDF.

Η συμφωνία αυτή, αν εφαρμοστεί πλήρως, τερματίζει την de facto κουρδική αυτονομία στη βορειοανατολική Συρία. «Είναι μια νίκη για όλους τους Σύρους, ανεξαρτήτως καταγωγής» δήλωσε θριαμβευτικά ο Σαράα μετά την υπογραφή, εκφράζοντας την ελπίδα να τερματιστεί επιτέλους ο διχασμός στη χώρα. Πράγματι, για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος των κουρδικών περιοχών περνά ξανά υπό τον έλεγχο της Δαμασκού. Το μόνο που παραμένει προς το παρόν σε κουρδικά χέρια είναι τμήμα της επαρχίας Χασάκα (συμπεριλαμβανομένης της πόλης Καμισλί) — όμως ακόμα και εκεί προβλέπεται σταδιακή επανένταξη της πολιτικής διοίκησης στο κεντρικό κράτος, σύμφωνα με τη συμφωνία. Με άλλα λόγια, το πείραμα της Ροτζάβα φτάνει στο τέλος του.

Πώς βρέθηκαν οι Κούρδοι με την πλάτη στον τοίχο

Η παράδοση αυτή δεν ήρθε απρόσμενα. Εδώ και μήνες, η μεταβατική κυβέρνηση του Σαράα πίεζε το SDF να διαλυθεί και να ενοποιηθεί πλήρως με τον εθνικό στρατό, ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε συμφωνία. Οι Κούρδοι, αντίθετα, ζητούσαν μια αποκεντρωμένη, ομοσπονδιακή διευθέτηση που θα διατηρούσε ένα βαθμό αυτονομίας — κάτι που η Δαμασκός απέρριπτε κατηγορηματικά . Ένα πρώτο σχέδιο ενσωμάτωσης είχε διαμορφωθεί ήδη από τον Μάρτιο του 2025, λίγους μήνες μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, όμως η συμφωνία εκείνη δεν εφαρμόστηκε ποτέ: και οι δύο πλευρές κατηγόρησαν η μία την άλλη για παραβιάσεις και οι εντάσεις συνέχισαν να σιγοβράζουν.

Στις αρχές Ιανουαρίου 2026, οι εντάσεις αυτές εξερράγησαν ανοιχτά. Κυβερνητικές δυνάμεις πολιόρκησαν κουρδικές συνοικίες στο Χαλέπι και συγκρούστηκαν με τοπικούς μαχητές του SDF, παραβιάζοντας την άτυπη γραμμή συναίνεσης που υπήρχε έως τότε σε ορισμένες μεικτές περιοχές. Ο ίδιος ο πρόεδρος Σαράα είχε προειδοποιήσει ότι θεωρεί «απαράδεκτο» να συνεχίσει να ελέγχει το SDF «το ένα τέταρτο της χώρας» και μάλιστα τα κύρια πετρελαϊκά και αγροτικά αποθέματα της Συρίας. Καθώς εξέπνεε η διορία για μια ειρηνική λύση, η Δαμασκός αποφάσισε να λύσει το ζήτημα δια της βίας: εξαπέλυσε ευρείας κλίμακας στρατιωτική επίθεση-αστραπή για να ανακαταλάβει τα ανατολικά εδάφη.

Μέσα σε λίγες ημέρες, οι δυνάμεις του συριακού στρατού και σύμμαχων πολιτοφυλακών (συχνά αποτελούμενων από αραβικές φυλές της περιοχής) κατέλαβαν μια σειρά από στρατηγικές τοποθεσίες που κρατούσε το SDF. Στις 17-18 Ιανουαρίου, οι κυβερνητικές μονάδες κινήθηκαν ταχύτατα προς τον ποταμό Ευφράτη: πήραν τον έλεγχο της πόλης Τάμπκα, της εκεί αεροπορικής βάσης και του μεγάλου φράγματος (σημαντικές υποδομές που το SDF είχε αποσπάσει από το ISIS το 2017). Ταυτόχρονα, στο πλούσιο σε πετρέλαιο ανατολικό μέτωπο, έπεσε το μεγάλο έπαθλο: ο στρατός κατέλαβε το κοίτασμα αλ Ομάρ — τη μεγαλύτερη πετρελαιοπηγή της Συρίας — καθώς και το εργοστάσιο φυσικού αερίου Κονόκο, φέρνοντας ξανά «εντός λειτουργίας» τους πολύτιμους αυτούς ενεργειακούς πόρους. Πρόκειται για τεράστιο πλήγμα στα έσοδα της κουρδικής διοίκησης, που ως τότε χρηματοδοτούσε το εγχείρημά της κυρίως από αυτά τα πετρέλαια. Όπως σχολίασε αναλυτής, το SDF μπορεί να διέθετε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, όμως η διεθνής απομόνωσή του και η απώλεια κάθε εξωτερικής στήριξης υπήρξαν καθοριστικές — «εκεί έγκειται το πρόβλημα του SDF», σημείωσε χαρακτηριστικά .

Ένα ακόμα στοιχείο που έγειρε την πλάστιγγα ήταν οι αραβικές φυλές της περιοχής. Οι επαρχίες του ανατολικού Ευφράτη είναι κυρίως αραβόφωνες και πολλές τοπικές φυλές ουδέποτε είδαν με καλό μάτι την κουρδική ηγεμονία στο SDF. Παρά τις προσπάθειες των Κούρδων να ενσωματώσουν Άραβες στη διοίκηση, υπήρχε υπόγεια δυσαρέσκεια για τον κουρδικό εθνικισμό και την έλλειψη οικονομικής ανάπτυξης. Το καθεστώς Σαράα εκμεταλλεύθηκε επιδέξια αυτή τη δυναμική: διαπραγματεύτηκε με οπλαρχηγούς φυλών (λ.χ. τους ισχυρούς Μπακκάρα και Ουκάιντατ) , υποσχέθηκε προνόμια και — με την ανοχή και της Τουρκίας — τους ώθησε να εξεγερθούν ενάντια στο SDF. Έτσι, ενώ οι κουρδικές δυνάμεις αντιμετώπιζαν τον τακτικό στρατό από τα δυτικά, τα νώτα τους υπονομεύονταν εκ των έσω από τοπικές αραβικές ομάδες που στράφηκαν ενάντιόν τους. Μέχρι το βράδυ της 18ης Ιανουαρίου, οι Κούρδοι είχαν χάσει τον έλεγχο σε μεγάλα τμήματα των εδαφών και των υποδομών τους — συμπεριλαμβανομένων φραγμάτων, πετρελαίων και πόλεων που αποτελούσαν τα βασικά τους διαπραγματευτικά χαρτιά.

Αντιμέτωπη με αυτό το αστραπιαίο ‘ματ’, η κουρδική ηγεσία δεν είχε άλλη επιλογή από το να ζητήσει άμεση εκεχειρία. «Για να σταματήσει η αιματοχυσία», όπως εξήγησε ο αρχηγός του SDF Μαζλούμ Αμπντί, αποδέχτηκαν τους όρους που τέθηκαν — ακόμα κι αν ήταν σαφώς δυσμενέστεροι από εκείνους που απέρριπταν επί μήνες. Οι δυνάμεις του SDF ανακοίνωσαν γενική υποχώρηση στα ανατολικά του Ευφράτη και γενική επιστράτευση για την άμυνά τους, χαρακτηρίζοντας τον αγώνα «υπαρξιακό πόλεμο» για την επιβίωση των κουρδικών κεκτημένων. Ωστόσο, η διεθνής κοινότητα δεν φάνηκε διατεθειμένη να τους προσφέρει κάτι περισσότερο από φραστική συμπαράσταση. Μέχρι το βράδυ, ραβδωτά συριακά κομβόι είχαν εισέλθει θριαμβευτικά στη Ράκκα και σε άλλες πόλεις, υψώνοντας ξανά τη συριακή σημαία — ενώ οι κουρδικές μονάδες αποσύρονταν σιωπηλά προς την κατεύθυνση της Χασάκα.

Ο ρόλος των ΗΠΑ: Από στενός σύμμαχος, απλός θεατής

Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξαν ο αρχιτέκτονας της κουρδικής ανόδου στη βορειοανατολική Συρία. Από το 2015, οι Αμερικανοί στήριξαν, όπλισαν και εκπαίδευσαν το SDF για να συντρίψουν μαζί το «χαλιφάτο» του ISIS. Περίπου 900 Αμερικανοί στρατιώτες παρέμεναν έως πρόσφατα στο κουρδικό έδαφος ως ασπίδα ενάντια σε τυχόν επιθέσεις της Τουρκίας ή του συριακού καθεστώτος. Όμως οι γεωπολιτικές προτεραιότητες αλλάζουν. Μετά την πτώση του Άσαντ, η Ουάσιγκτον επεδίωξε να συνεννοηθεί με τη νέα κυβέρνηση Σαράα, που εμφανιζόταν σθεναρά αντι-ISIS και αντί-ιρανική. Υπό τη διοίκηση Τραμπ, οι ΗΠΑ ανέπτυξαν «στενούς δεσμούς» με τον Σαράα, εντάσσοντάς τον ουσιαστικά στη δυτική τροχιά. Ο Αμερικανός απεσταλμένος Τομ Μπάρακ συμμετείχε ενεργά στις διαπραγματεύσεις Δαμασκού-SDF, προσπαθώντας να μεσολαβήσει για μια ειρηνική λύση. Όταν η Δαμασκός εξαπέλυσε την επίθεσή της, η αμερικανική αντίδραση περιορίστηκε σε εκκλήσεις για «αυτοσυγκράτηση» και διακοπή των εχθροπραξιών — χωρίς όμως καμία ουσιαστική πίεση επί του πεδίου.

Μπροστά στην προέλαση του συριακού στρατού, η ηγεσία του SDF προσπάθησε εναγωνίως να εξασφαλίσει αμερικανική παρέμβαση. «Η μεγαλύτερη ελπίδα μας είναι μια απτή αντίδραση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, να επέμβουν πιο δυναμικά στα προβλήματα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο διοικητής του YPG Σιπάν Χάμο, απευθύνοντας έκκληση στην Ουάσιγκτον να σταματήσει την επίθεση. Στην ίδια συνέντευξη, ο Χάμο παραδέχτηκε με πικρία ότι η Ουάσιγκτον πλέον ισορροπεί μεταξύ της χρόνιας συμμαχίας της με τους Κούρδους και της «νέας στήριξής» της προς την κυβέρνηση Σαράα. Ωστόσο, παρά τις εκκλήσεις αυτές — και την παρέμβαση ακόμα και του Γάλλου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, που ζήτησε «άμεσα» να σταματήσει η επίθεση και να επιτευχθεί μόνιμη εκεχειρία — οι ΗΠΑ απέφυγαν να εμπλακούν στρατιωτικά. Ο Χάμο έκρουσε τον κώδωνα κινδύνου, δηλώνοντας πως «η ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν [τώρα] στη Συρία ανήκει στις δυτικές χώρες, και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες». Με απλά λόγια, οι Κούρδοι θεωρούν ότι ο άλλοτε προστάτης τους τούς άφησε έκθετους — αναβιώνοντας ένα γνώριμο ιστορικό μοτίβο εγκατάλειψης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η κουρδική πλευρά νιώθει προδομένη από τους μεγάλους συμμάχους της. Το ίδιο συνέβη το 2019, όταν η αιφνίδια αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων άνοιξε τον δρόμο για την τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία, με αποτέλεσμα χιλιάδες Κούρδοι άμαχοι να τραπούν σε φυγή. Όπως το έθεσε τότε δηκτικά ένας αξιωματούχος, «οι Κούρδοι υπήρξαν ο στενότερος σύμμαχος των ΗΠΑ. Πλέον, οι ΗΠΑ τούς εγκατέλειψαν και στην πραγματικότητα τούς πρόδωσαν». Σήμερα, μετά από μια δεκαετία κοινών θυσιών στον πόλεμο κατά του ISIS, το ίδιο αίσθημα πικρίας επιστρέφει. Χιλιάδες Κούρδοι μαχητές έχυσαν το αίμα τους για να ηττηθεί το χαλιφάτο — και τώρα βλέπουν τους καρπούς εκείνης της νίκης (εδαφικό έλεγχο και ισχύ) να εξανεμίζονται. Το παλιό κουρδικό ρητό «κανένας φίλος πέρα από τα βουνά», που εκφράζει ακριβώς την ιστορική εμπειρία επαναλαμβανόμενων προδοσιών, ηχεί σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ.

Η Τουρκία ο μεγάλος κερδισμένος

Ένας από τους βασικούς ωφελημένους των τελευταίων εξελίξεων είναι αναμφίβολα η Τουρκία. Για την Άγκυρα, η αυτόνομη κουρδική ζώνη στη βόρεια Συρία αποτελούσε υπαρξιακή απειλή — λόγω των δεσμών του ηγετικού κουρδικού κόμματος PYD με το PKK, την οργάνωση που διεξάγει ένοπλο αγώνα στην Τουρκία από το 1984. Από το 2016 μέχρι σήμερα, η Τουρκία πραγματοποίησε τρεις στρατιωτικές επεμβάσεις στη Συρία, με στόχο να εκδιώξει το SDF από τα σύνορά της. Τώρα, βλέπει τον στόχο της να επιτυγχάνεται χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα. Η κυβέρνηση Σαράα — η οποία διατηρεί στενό δίαυλο με την Άγκυρα — υιοθέτησε πλήρως τη ρητορική περί «τρομοκρατών του PKK» και διαβεβαίωσε ότι η νέα συμφωνία προβλέπει την εκδίωξη όλων των ξένων μαχητών του PKK από τη Συρία. Αυτό αφαιρεί ένα μείζον εμπόδιο από τις επιδιώξεις της Τουρκίας, καθώς εξουδετερώνει τον φόβο της για βάση του PKK στη Ροτζάβα. Πράγματι, στελέχη του τουρκικού κυβερνώντος κόμματος χαιρέτισαν ανοιχτά τη συμφωνία Σαράα-Αμπντί, λέγοντας ότι χάρη σε αυτήν «αφαιρέθηκε ένα σημαντικό εμπόδιο» στις διαδικασίες ειρήνευσης μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων ανταρτών.

Ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τηλεφώνησε στον Σαράα μόλις επιτεύχθηκε η συμφωνία, εκφράζοντας την υποστήριξή του. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Άγκυρας, ο Ερντογάν διαβεβαίωσε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να στηρίζει τη Δαμασκό «ιδίως στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας», ενώ υπογράμμισε πως «η ολοκληρωτική εξάλειψη της τρομοκρατίας από το συριακό έδαφος είναι απαραίτητη για τη Συρία και για ολόκληρη την περιοχή». Η αναφορά αυτή συνιστά σαφή αιχμή προς το SDF/PKK. Δεν είναι τυχαίο ότι Τούρκοι αξιωματούχοι χαρακτηρίζουν πλέον ανοιχτά τον Σαράα σύμμαχο στον κοινό σκοπό της σταθεροποίησης της Συρίας και της εξουδετέρωσης των «τρομοκρατών». Σε ρεπορτάζ του Reuters σημειώθηκε μάλιστα ότι η συμφωνία έγινε δεκτή με ιδιαίτερη ικανοποίηση από την Άγκυρα, καθώς αποτελεί προϊόν συνεννόησης μεταξύ συμμάχων — του Σαράα και της Τουρκίας — και ελπίζουν ότι θα φέρει ειρήνη και ασφάλεια στην περιοχή.

Με την επανένταξη των κουρδικών περιοχών στη Συρία, η Άγκυρα πέτυχε όλους τους στόχους της στη συριακή κρίση: διάλυση της κουρδικής αυτοδιοίκησης, απομάκρυνση του PKK από τα νότια σύνορά της και αποφυγή μιας μακροχρόνιας κουρδικής κρατικής οντότητας («διαδρόμου») δίπλα στην τουρκική επικράτεια. Κι όλα αυτά, χωρίς το πολιτικό κόστος μιας νέας εισβολής που θα επιδείνωνε τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Όπως σημειώνει το Al Jazeera, η κατάπαυση του πυρός συνιστά μια «νίκη για τη Δαμασκό και τον σύμμαχό της, την Τουρκία», αφού ικανοποιεί την πάγια απαίτηση της τελευταίας να εκλείψει το κουρδικό αυτόνομο εγχείρημα στη βόρεια Συρία. Ουσιαστικά, η Τουρκία εξασφάλισε διά της συριακής οδού αυτό που επιδίωκε εδώ και χρόνια: οι Κούρδοι της Συρίας επιστρέφουν υπό τον έλεγχο μιας κεντρικής εξουσίας που συνεννοείται με την Άγκυρα, αντί να δρουν ως αυτόνομη δύναμη στα σύνορά της.

Προκλήσεις: Οι σκιές του ISIS και το αβέβαιο μέλλον

Παρά τους πανηγυρισμούς της Δαμασκού και της Άγκυρας, η νέα κατάσταση στη βορειοανατολική Συρία συνοδεύεται από σημαντικές προκλήσεις και κινδύνους. Πρώτη και κύρια είναι η τύχη των χιλιάδων μαχητών του ISIS και των οικογενειών τους που κρατούνταν έως τώρα υπό κουρδική φρούρηση. Με τη συμφωνία, όλο αυτό το δυσβάστακτο βάρος περνά στη συριακή κυβέρνηση — η οποία μόλις πρόσφατα σταθεροποιήθηκε και ακόμα αγωνίζεται να εδραιώσει την εξουσία της. Δυτικοί αναλυτές προειδοποιούν ότι μια τέτοια μεταβολή ενέχει ρίσκα: τυχόν κενό ασφάλειας ή χαλαρότητα στη φύλαξη αυτών των εγκαταστάσεων ενδέχεται να οδηγήσει σε αποδράσεις τζιχαντιστών και αναβίωση της τρομοκρατικής απειλής. Η εμπειρία έχει δείξει ότι το ISIS αξιοποιεί τις μαζικές αποδράσεις κρατουμένων ως μέσο ανασύνταξης — άλλωστε το ίδιο το «χαλιφάτο» είχε εν πολλοίς οικοδομηθεί πάνω σε φυλακισμένα στελέχη που απέδρασαν στο χάος του πολέμου. Οποιαδήποτε αστάθεια στους καταυλισμούς αλ Χολ ή Ροτζ (όπου βρίσκονται συνολικά πάνω από 50.000 άτομα, κυρίως γυναίκες και παιδιά τζιχαντιστών) θα μπορούσε να προκαλέσει σεισμικές δονήσεις στην ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής. Δεν είναι τυχαίο ότι γειτονικές χώρες όπως ο Λίβανος και το Ιράκ παρακολουθούν με ανησυχία τις εξελίξεις, φοβούμενες την πιθανότητα νέου κύματος τρομοκρατικής δραστηριότητας εάν η κατάσταση τεθεί εκτός ελέγχου.

Μια δεύτερη πρόκληση αφορά την ομαλή εφαρμογή της ίδιας της συμφωνίας. Πολλές λεπτομέρειες μένουν ασαφείς: δεν έχει ανακοινωθεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για το πότε θα ολοκληρωθούν οι αφοπλισμοί, οι αναδιατάξεις δυνάμεων και οι μεταφορές αρμοδιοτήτων. Ο Σαράα δήλωσε ότι η διαδικασία θα γίνει σταδιακά, ξεκινώντας από την άμεση παύση των συγκρούσεων. Ωστόσο, παραμένει το ερώτημα πώς ακριβώς θα ενταχθούν οι χιλιάδες Κούρδοι μαχητές στον κυβερνητικό στρατό. Θα τους εμπιστευτεί το νέο καθεστώς σε ευαίσθητες θέσεις ή θα επιχειρήσει να τους διασπείρει και να τους αποδυναμώσει; Και πώς θα αντιδράσουν οι ίδιοι οι Κούρδοι, πολλοί εκ των οποίων πολεμούν για πάνω από δέκα χρόνια με στόχο την αυτοδιάθεση; Ήδη, ο Αμπντί του SDF επιμένει ρητορικά ότι παραμένει προσηλωμένος στην προστασία «των επιτευγμάτων της κουρδικής περιοχής στη βορειοανατολική Συρία» — παρά το ότι, επί του εδάφους, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει αυτά τα επιτεύγματα. Το πιθανότερο είναι ότι το κουρδικό κίνημα θα ανασυνταχθεί πολιτικά, προσπαθώντας να εξασφαλίσει ό,τι μπορεί μέσω του διαλόγου: η Δαμασκός άλλωστε προσφέρθηκε να παραχωρήσει ορισμένες εγγυήσεις, όπως την αναγνώριση της κουρδικής γλώσσας ως εθνικής (για πρώτη φορά στα συριακά χρονικά) και την αξιοποίηση μελών του SDF σε υψηλόβαθμες θέσεις στους κρατικούς θεσμούς. Αυτές οι κινήσεις έχουν έντονα συμβολικό χαρακτήρα — το καθεστώς Σαράα θέλει να δείξει ότι αγκαλιάζει τους Κούρδους ως αναπόσπαστο κομμάτι της ενιαίας Συρίας. Ωστόσο, επί της ουσίας, οι Κούρδοι χάνουν την αυτονομία και τη στρατιωτική τους ισχύ, μένοντας μόνο με τέτοιες συμβολικές παραχωρήσεις.

Τέλος, ένα μεγάλο ερωτηματικό είναι η στάση της Τουρκίας μακροπρόθεσμα. Αν και η Άγκυρα εμφανίζεται ικανοποιημένη προς το παρόν, οι εύθραυστες ισορροπίες μπορεί να διαταραχθούν. Εάν κάποιοι σκληροπυρηνικοί Κούρδοι αρνηθούν να παραδοθούν και επιχειρήσουν να συνεχίσουν τον αγώνα από το περιθώριο (π.χ. μέσω ανταρτοπολέμου ή καταφεύγοντας στα βουνά), η Τουρκία πιθανότατα θα αντιδράσει δυναμικά. Ήδη έχει καταστήσει σαφές ότι αναμένει την πλήρη εκπλήρωση των όρων ασφαλείας — δηλαδή την απομάκρυνση κάθε παραστρατιωτικού στοιχείου που θεωρεί τρομοκρατικό. Οποιαδήποτε παλινδρόμηση θα μπορούσε να πυροδοτήσει νέες τουρκικές επεμβάσεις ή πιέσεις. Σε ένα εύρος χρόνου ενός έτους, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η Άγκυρα να ασκήσει επιπρόσθετη πίεση (πολιτική ή και στρατιωτική), ώστε να εξαλείψει κάθε απομεινάρι του αυτόνομου κουρδικού εγχειρήματος.

Μια πικρή ιστορική επανάληψη

Για τους Κούρδους της Συρίας, οι τελευταίες εξελίξεις αποτελούν έναν οδυνηρό επίλογο σε μια δεκαετία ελπίδων. Από το χάος του εμφύλιου πολέμου κατάφεραν να οικοδομήσουν μια αυτόνομη ζώνη — τη Ροτζάβα — που λειτουργούσε με δικούς της θεσμούς, στρατό και οικονομία. Στάθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά του ISIS, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος, και έγιναν σύμβολο της μάχης ενάντια στον ισλαμιστικό φανατισμό. Όμως στην αδυσώπητη γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής, οι μικροί παίκτες συχνά θυσιάζονται όταν πάψουν να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων. Οι Κούρδοι της Συρίας βίωσαν ξανά αυτή την πραγματικότητα: από πολύτιμο εργαλείο της διεθνούς στρατηγικής μετατράπηκαν σε αναλώσιμο πιόνι, μόλις οι συμμαχίες αναδιατάχθηκαν.

«Πιστεύουμε ότι η ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν τώρα ανήκει πρωτίστως στις ΗΠΑ» λέει με πικρία η κουρδική ηγεσία , συνοψίζοντας το αίσθημα προδοσίας. Οι εικόνες στη Ράκκα — με τους κατοίκους να πανηγυρίζουν υψώνοντας ξανά τη συριακή σημαία πάνω από το πεσμένο άγαλμα μιας Κούρδισσας αντάρτισσας — είναι σίγουρα ιστορικές, αλλά όχι με τον τρόπο που θα ήθελαν οι Κούρδοι. Το στοίχημα τώρα είναι αν αυτή η επανένωση θα φέρει όντως ειρήνη στη Συρία ή αν θα πυροδοτήσει νέους κύκλους αστάθειας. Για τους Κούρδους, πάντως, μια νέα πραγματικότητα ανατέλλει: χωρίς αυτονομία, χωρίς τους συμμάχους που πίστευαν ότι είχαν, και — τουλάχιστον προς το παρόν — χωρίς «κανέναν φίλο πέρα από τα βουνά».

ΟΗΕ: Ενεργοποιήθηκε η Συνθήκη για την Ανοικτή Θάλασσα για την προστασία της βιοποικιλότητας

Η Συνθήκη για την Ανοικτή Θάλασσα, μια παγκόσμια πρωτοβουλία για την προστασία των ωκεανών, τέθηκε σε ισχύ στις 17 Ιανουαρίου.

Η συνθήκη του ΟΗΕ επιδιώκει να ρυθμίσει σχεδόν τη μισή επιφάνεια του πλανήτη, δηλαδή την ανοικτή θάλασσα που βρίσκεται πέρα από τα εθνικά σύνορα, καθώς και τα δύο τρίτα των ωκεανών του κόσμου. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακό πλαίσιο, που στοχεύει στη διαφύλαξη της βιοποικιλότητας στα διεθνή ύδατα και στη διασφάλιση ότι τα κράτη σε όλο τον κόσμο θα μοιράζονται δίκαια τα οφέλη και τους πόρους τους.

Μέχρι τις 17 Ιανουαρίου, 145 χώρες είχαν υπογράψει τη συνθήκη και 83 την είχαν επικυρώσει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υπογράψει τη συνθήκη, αλλά δεν την έχουν επικυρώσει.

Η πρέσβης της Σιγκαπούρης για το Διεθνές Δίκαιο, Ρένα Λη (Rena Lee), διετέλεσε πρόεδρος των διαπραγματεύσεων για τη Συνθήκη για την Ανοικτή Θάλασσα και συνέβαλε στο να καθοδηγηθούν τα κράτη προς την υιοθέτησή της το 2023. Σε δήλωσή της, η κα Λη ανέφερε ότι η παγκόσμια συνεργασία δεν αποτελεί επιλογή αλλά αναγκαιότητα και ότι η συνθήκη αυτή ενσαρκώνει την ελπίδα, την αποφασιστικότητα και μια κοινή δέσμευση για ένα καλύτερο μέλλον για τον ωκεανό και τον πλανήτη.

Η συνθήκη περιγράφει τον τρόπο δημιουργίας θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών, θεσπίζει σαφείς υποχρεώσεις για τη βιώσιμη χρήση των θαλάσσιων πόρων και θέτει όρια για τη δίκαιη κατανομή. Στόχος της συνθήκης είναι να προστατευθεί το 30% των ωκεανών του κόσμου έως το 2030.

Εν τω μεταξύ, τίθενται σε εφαρμογή επιμέρους νομικές ρυθμίσεις που δεσμεύουν τα κράτη-μέλη. Ένα παράδειγμα ενακτέας υποχρέωσης που ξεκίνησε στις 17 Ιανουαρίου είναι η διενέργεια εκτιμήσεων περιβαλλοντικών επιπτώσεων που πληρούν τα πρότυπα της συνθήκης. Κάθε προγραμματισμένη δραστηριότητα υπό τον έλεγχο μιας κυβέρνησης, η οποία θα μπορούσε να επηρεάσει την ανοικτή θάλασσα ή τον βυθό, πρέπει να ανακοινώνεται δημόσια.

Οι χώρες πρέπει, επίσης, να ακολουθούν στόχους διατήρησης σε άλλες διεθνείς ζώνες των ωκεανών όπου ρυθμίζονται δραστηριότητες, όπως οι θαλάσσιες οδοί μεταφοράς, η αλιεία και η εξόρυξη στον βυθό.

Η διευθύντρια της Συμμαχίας για την Ανοικτή Θάλασσα, Ρεμπέκα Χάμπαρντ, δήλωσε ότι η προστασία των ωκεανών σημαίνει προστασία του μέλλοντος της ανθρωπότητας. Η Συμμαχία ιδρύθηκε το 2011 και έχει περισσότερα από 70 μη κυβερνητικά μέλη.

Η Χάμπαρντ ανέφερε ακόμη ότι μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε πόσο σημαντικός είναι αυτός ο τεράστιος, αλληλοσυνδεόμενος κόσμος για την υγεία ολόκληρου του πλανήτη. Όπως επεσήμανε, είτε πρόκειται για υποθαλάσσια βουνά, πεδιάδες και τάφρους μεγάλου βάθους είτε για τα παγωμένα πολικά νερά και τους «διαδρόμους ανοιχτού ωκεανού» από τους οποίους μεταναστευτικά είδη ταξιδεύουν, η ανοικτή, απέραντη θάλασσα είναι ζωτικής σημασίας.

Τα όργανα της συνθήκης και οι διαδικασίες λήψης αποφάσεων διαμορφώνονται αυτή την περίοδο από την Προπαρασκευαστική Επιτροπή του ΟΗΕ. Προτάσεις αναμένεται να υιοθετηθούν σε διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα, από τις 9 έως τις 20 Νοεμβρίου, στην Τουρκία. Μέχρι τότε, οι χώρες ενθαρρύνονται να αρχίσουν να εντοπίζουν περιοχές που απαιτούν προστασία και να φέρουν αυτές τις προτάσεις στη διάσκεψη.

Η Χάμπαρντ ανέφερε ότι η ανοικτή θάλασσα είναι γεμάτη ζωή — από το μικροσκοπικό πλαγκτόν έως τις μεγάλες φάλαινες. Με τη συνθήκη για την ανοικτή θάλασσα να τίθεται πλέον σε ισχύ, υπάρχουν επιτέλους τα εργαλεία για τη διαφύλαξη αυτού του εξαιρετικού τμήματος του πλανήτη, είπε.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Συμμαχίας για την Ανοικτή Θάλασσα, ο αντίκτυπος της Συνθήκης για την Ανοικτή Θάλασσα θα εξαρτηθεί από το πόσο αποτελεσματικά θα εφαρμοστεί και θα τηρηθεί. Η Συμμαχία ανέφερε, επίσης, ότι ελπίζει πως περισσότερες χώρες θα προσχωρήσουν στην πρωτοβουλία.

Του Troy Myers

Η κρίση γονιμότητας στην Κίνα

Η Κίνα, η χώρα που κάποτε τιμωρούσε την απόφαση μιας οικογένειας να αποκτήσει δεύτερο παιδί, σήμερα εκλιπαρεί τον πληθυσμό της να τεκνοποιήσει. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι από το 2026, θα καλύπτει πλήρως τα ιατρικά έξοδα τοκετού, σε μια πρωτοφανή πολιτική στροφή, που όμως έρχεται πολύ αργά για να διορθώσει τις ιστορικές συνέπειες δεκαετιών κρατικής παρέμβασης στη δημογραφία.

Παράλληλα, οι τοπικές αρχές επιδοτούν διαδικασίες εξωσωματικής γονιμοποίησης με ποσά έως και 10.000 γουάν, και 3.000 γουάν για τεχνητή γονιμοποίηση. Την ίδια στιγμή, από την 1η Ιανουαρίου, τα προφυλακτικά και τα αντισυλληπτικά υπάγονται ξανά σε ΦΠΑ 13%, καταργώντας μια φορολογική απαλλαγή που ίσχυε από το 1993.

Αυτές οι κινήσεις, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζουν το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή τη μετατροπή της αντίληψης της κοινωνίας για τα παιδιά, που μετά από δεκαετίες κρατικής καθοδήγησης, από προτεραιότητα θεωρούνται οικονομικό βάρος.

Τα επίσημα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Η συνολική πληθυσμιακή βάση της Κίνας μειώθηκε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, φτάνοντας τα 1,408 δισεκατομμύρια το 2024, με πτώση κατά 1,39 εκατομμύρια άτομα. Αν και ο αριθμός γεννήσεων αυξήθηκε ελαφρά σε 9,54 εκατομμύρια το 2024 από 9,02 εκατομμύρια το 2023, οι θάνατοι ήταν περισσότεροι (10,93 εκατ.)

Το ποσοστό γεννήσεων ανά 1.000 κατοίκους αυξήθηκε ελάχιστα σε 6,77, παραμένοντας πολύ κάτω από τα επίπεδα αντικατάστασης πληθυσμού. Οι γεννήσεις έχουν μειωθεί δραματικά από τα τέλη της πολιτικής του ενός παιδιού: στις αρχές της δεκαετίας του 2010 υπήρχαν σχεδόν 18-19 εκατομμύρια γεννήσεις ετησίως, πολύ πάνω από τα σημερινά επίπεδα.

Προβλέψεις του ΟΗΕ δείχνουν ότι αυτή η πτωτική τάση πιθανώς θα συνεχιστεί. Ο ετήσιος αριθμός γεννήσεων στην Κίνα αναμένεται να πέσει σε μόλις 6,1 εκατομμύρια έως το 2054, σύμφωνα με τις επικρατούσες δημογραφικές εκτιμήσεις , χωρίς σημαντική ανάκαμψη.

Αιτίες της αποτυχίας των πολιτικών υπερ-κινήτρων

Η κληρονομιά της πολιτικής του ενός παιδιού

Η διαβόητη πολιτική του ενός παιδιού που εφαρμόστηκε από το 1980 έως το 2015 όχι μόνο απέτυχε να ελέγξει το πλεόνασμα πληθυσμού, όπως αρχικά σχεδιάστηκε, αλλά διαμόρφωσε κοινωνικές αντιλήψεις που σήμερα αποθαρρύνουν τους νέους από το να ξεκινήσουν οικογένεια.

Για γενιές, τα παιδιά γίνονταν αντιληπτά ως οικονομικό βάρος, εμπόδιο στην καριέρα των γονέων και πιθανή πηγή ευθύνης σε μια χώρα με υψηλό ανταγωνισμό και αυξημένο κόστος ζωής.

Αυτό το συλλογικό ψυχολογικό υπόβαθρο δεν διαγράφεται με φοροαπαλλαγές ή επιδοτήσεις. Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, το κράτος δίδασκε στους πολίτες του ότι τα πολλά παιδιά είναι πρόβλημα, τα αδέλφια είναι περιττή πολυτέλεια, η γονεϊκότητα είναι εμπόδιο στην πρόοδο.

Οι οικογένειες τιμωρήθηκαν, διασύρθηκαν ή πιέστηκαν. Οι εξαναγκαστικές αμβλώσεις και στειρώσεις παρουσιάστηκαν ως κρατικά επιτεύγματα. Το αποτέλεσμα ήταν μια κοινωνία που εσωτερίκευσε την ιδέα ότι το παιδί δεν είναι φυσική προέκταση της ζωής, αλλά επιλογή υψηλού κόστους και ρίσκου.

Απτοί οικονομικοί και κοινωνικοί παράγοντες

Η Κίνα αντιμετωπίζει αύξηση του κόστους στέγασης και εκπαίδευσης, μειωμένο αριθμό γάμων — με μόλις 6,1 εκατομμύρια γάμους το 2024, από 7,68 εκατομμύρια το 2023 — εργασιακή ανασφάλεια και υπερ ανταγωνιστικό περιβάλλον εργασίας που δυσχεραίνουν την απόφαση για παιδί.

Το κόστος στέγασης και εκπαίδευσης, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα, παραμένει αρκετά υψηλό. Περισσότερο για τις γυναίκες, η μητρότητα εξακολουθεί να συνοδεύεται από επαγγελματικές κυρώσεις, παρά τις επίσημες διακηρύξεις περί ισότητας.

Το φάντασμα της γήρανσης

Παράλληλα με τη μείωση των γεννήσεων, η Κίνα γερνά με ταχύ ρυθμό. Τα στοιχεία δείχνουν ότι το 2024 πάνω από 310 εκατομμύρια άνθρωποι ήταν 60 ετών και άνω, ή περίπου 22% του συνολικού πληθυσμού. Αυτό σημαίνει ότι ο αριθμός των εργαζομεένων μειώνεται, ενώ η πίεση για υποστήριξη ηλικιωμένων αυξάνεται, μια παραδοξότητα για μια χώρα που στο παρελθόν φοβόταν τον υπερπληθυσμό.

Ακόμα και με πολιτικές όπως επιδοτήσεις για παιδιά έως 3 ετών, φορολογικές ελαφρύνσεις, ελεύθερο τοκετό κ.ά., η κοινωνική κουλτούρα δεν αλλάζει με διατάγματα. Η απόφαση για το παιδί αφορά προσωπικές, οικονομικές και πολιτισμικές επιλογές που δεν μπορούν να αγοραστούν από το κράτος.

Το γεγονός ότι η Κίνα επέβαλε ΦΠΑ 13% σε προφυλακτικά και αντισυλληπτικά θεωρείται από πολλούς αναλυτές μέτρο περισσότερο συμβολικό παρά ουσιαστικό.

Μπορεί μια κοινωνία που έχει εκπαιδευτεί να βλέπει τα παιδιά ως βάρος να αλλάξει νοοτροπία μέσα σε μία ή δύο γενιές; Η απάντηση δεν βρίσκεται στα επιδόματα, αλλά στην ουσιαστική αλλαγή των κοινωνικών δομών: πραγματική στήριξη στην παιδική φροντίδα, εργασιακή ευελιξία για γονείς, κοινωνικά δίκτυα που ενθαρρύνουν τη δημιουργία οικογένειας.

Η κβαντική υπολογιστική ως απειλή για την κυβερνοασφάλεια και τα ευαίσθητα δεδομένα

Η Google Quantum AI, τμήμα της τεχνολογικής Alphabet Inc. με έδρα την Καλιφόρνια, ανακοίνωσε στις 9 Δεκεμβρίου 2024 ότι ανέπτυξε ένα κβαντικό τσιπ με την ονομασία Willow, το οποίο μπορούσε να εκτελεί υπολογισμούς σε ένα κλάσμα του χρόνου που θα χρειαζόταν ένας παραδοσιακός υπερυπολογιστής.

Ο Χάρτμουτ Νέβεν (Hartmut Neven), ιδρυτής και επικεφαλής της Google Quantum AI, δήλωσε ότι ένας κβαντικός υπολογιστής θα μπορούσε να ωφελήσει την ανθρωπότητα, προωθώντας την επιστημονική ανακάλυψη, αναπτύσσοντας χρήσιμες εφαρμογές και αντιμετωπίζοντας μερικές από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της κοινωνίας.

Τον Μάρτιο 2025, ερευνητές στην Κίνα ανακοίνωσαν ότι δημιούργησαν έναν κβαντικό υπολογιστή, τον Zuchongzhi 3.0, ο οποίος είχε την ίδια υπολογιστική ισχύ με το τσιπ Willow.

Ειδικοί εκτιμούν ότι η κβαντική υπολογιστική μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά ωφέλιμη για την κοινωνία, αλλά και ότι θα μπορούσε να επιτρέψει σε κράτη και κακόβουλους παράγοντες να παραβιάσουν την κρυπτογράφηση που προστατεύει τραπεζικούς λογαριασμούς, ιατρικά αρχεία, στρατιωτικά μυστικά και κρυπτονομίσματα.

Ο Ντέιβιντ Καρβάλιο (David Carvalho), ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Naoris Protocol, την οποία περιέγραψε ως το πρώτο αποκεντρωμένο πλέγμα κυβερνοασφάλειας παγκοσμίως, που τροφοδοτείται από μια μετα-κβαντική αλυσίδα συστοιχιών, δήλωσε στην εφημερίδα The Epoch Times ότι «όλα τα μυστικά έχουν ουσιαστικά ημερομηνία λήξης».

Πρόσθεσε ότι κράτη αποθηκεύουν μεγάλον όγκο κρυπτογραφημένων δεδομένων που διακινούνται στο διαδίκτυο και τα οποία θα ήταν ευάλωτα σε αυτό που είναι γνωστό στη βιομηχανία ως «Ημέρα Q», δηλαδή τη στιγμή κατά την οποία ένας κβαντικός υπολογιστής θα καταφέρει τελικά να «σπάσει» την κρυπτογράφηση.

Συλλογή δεδομένων εν όψει της Ημέρας Q

Ο Καρβάλιο ανέφερε ότι τα κρυπτογραφημένα δεδομένα συλλέγονται από κράτη και εχθρικούς παράγοντες, «περιμένοντας» οι κβαντικοί υπολογιστές να μπορέσουν να τα «ανοίξουν» στο μέλλον.

Ο Ντάνιελ Μπούρρους (Daniel Burrus), μοντερνιστής με έδρα το Σαν Ντιέγκο και συγγραφέας βιβλίων με μεγάλη εμπορική επιτυχία, δήλωσε στην Epoch Times ότι η «Ημέρα Q» θα μπορούσε να συμβεί μέσα στα επόμενα 10 έως 14 χρόνια. Ωστόσο, οι κβαντικοί υπολογιστές είναι ευαίσθητοι σε σφάλματα, κάτι που περιορίζει το επίπεδο πολυπλοκότητας που μπορούν να διαχειριστούν.

Ανέφερε ότι οι σχεδιαστές τους εργάζονται πάνω σε συστήματα ανοχής σφαλμάτων, τα οποία θα εξομαλύνουν αυτά τα σφάλματα καθώς αυξάνεται το μέγεθος του υπολογιστή σε qubit, δηλαδή στις μονάδες κβαντικής πληροφορίας.

Ο Μπούρρους προέβλεψε ότι οι υπολογιστές με ανοχή σφαλμάτων θα τεθούν σε λειτουργία μεταξύ 2030 και 2035, αλλά σε ανεπαρκή κλίμακα ώστε να έχουν σημαντική επίδραση. Πρόσθεσε, όμως, ότι καθώς θα πλησιάζουμε στο 2040 θα μπορούσαν να προκύψουν μεγάλης κλίμακας προβλήματα για παλαιά κρυπτογραφικά συστήματα.

Ο κβαντικός επεξεργαστής Willow της Google και ο Zuchongzhi 3.0 της Κίνας διαθέτουν υπολογιστική ισχύ 105 qubit το καθένα, αλλά για να παραβιάσει ένας κβαντικός υπολογιστής το είδος κρυπτογράφησης που προστατεύει τραπεζικούς λογαριασμούς, ιατρικά αρχεία, στρατιωτικά μυστικά και αλυσίδες συστοιχιών, θα χρειαζόταν να διαθέτει αρκετά εκατομμύρια qubit.

Ακαδημαϊκή μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2022 από ερευνητές του University of Sussex στο Ηνωμένο Βασίλειο διαπίστωσε ότι ένας κβαντικός υπολογιστής που θα αποτελείται από 13 εκατομμύρια φυσικά qubit θα μπορούσε να παραβιάσει την κρυπτογράφηση του Bitcoin μέσα σε μία ημέρα, ενώ ένας με 317 εκατομμύρια κυβιτ θα μπορούσε να το κάνει μέσα σε μία ώρα.

Ο Μαρκ Γουέμπερ (Mark Webber), επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, είχε δηλώσει τότε ότι η εκτιμώμενη απαίτηση των 13 έως 300 εκατομμυρίων φυσικών qubit υποδείκνυε πως το Bitcoin θα έπρεπε να θεωρείται ασφαλές από κβαντική επίθεση προς το παρόν, αλλά ότι οι τεχνολογίες κβαντικής υπολογιστικής αναπτύσσονται γρήγορα, με τακτικές ανακαλύψεις που επηρεάζουν τέτοιες εκτιμήσεις και καθιστούν ένα τέτοιο σενάριο πολύ πιθανό μέσα στα επόμενα 10 χρόνια.

Σε ανάρτησή του σε ιστολόγιο, ο Νέβεν ανέφερε ότι το Willow εκτέλεσε έναν τυπικό υπολογισμό ελέγχου απόδοσης σε λιγότερο από πέντε λεπτά, κάτι που, κατά τα λεγόμενά του, θα απαιτούσε από έναν από τους ταχύτερους υπερυπολογιστές της εποχής μας 10 σεπτίλιον έτη, δηλαδή 10 στην 25η δύναμη (10²⁵), αριθμό που υπερβαίνει κατά πολύ την ηλικία του σύμπαντος.

Ωστόσο, ο Κίαραν Χίκεϋ (Ciarán Hickey), επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Φυσικής του University College Dublin στην Ιρλανδία, δήλωσε στην διαδικτυακή εκπομπή Futureproof ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για έναν χρήσιμο υπολογισμό. Εξήγησε ότι είχε δημιουργηθεί και σχεδιαστεί αποκλειστικά για να λειτουργεί ως μέτρο σύγκρισης για κβαντικούς υπολογιστές και ότι στο ερώτημα αν μπορεί να κάνει και άλλους υπολογισμούς εξίσου γρήγορα, η απάντηση προς το παρόν είναι αρνητική.

Όπως παρατήρησε, θεωρητικά, ένας κβαντικός υπολογιστής θα μπορούσε στο μέλλον να χρησιμοποιηθεί για να «σπάσει» την κρυπτογράφηση. Σήμερα, εξήγησε, όταν γίνεται μια συναλλαγή σε τραπεζικό λογαριασμό, μέρος των δεδομένων κρυπτογραφείται και ένας κβαντικός υπολογιστής θα μπορούσε να «σπάσει» αυτή την κρυπτογράφηση πολύ εύκολα.

Τους τελευταίους μήνες ανακοινώθηκαν επιπλέον εξελίξεις στην κβαντική υπολογιστική. Τον Νοέμβριο, η Quantinuum παρουσίασε τον Helios, τον οποίο χαρακτήρισε ως τον «πιο ακριβή κβαντικό υπολογιστή» στον κόσμο. Τον Δεκέμβριο, η Horizon Quantum Computing ανακοίνωσε ότι ολοκλήρωσε τη συναρμολόγηση ενός κβαντικού υπολογιστή στα κεντρικά της γραφεία στη Σιγκαπούρη. Η IBM ανακοίνωσε επίσης πρόοδο με τον κβαντικό υπολογιστή Nighthawk και δήλωσε, στις 12 Νοεμβρίου, ότι βρίσκεται εντός χρονοδιαγράμματος ώστε να παράγει «κβαντική υπολογιστική με ανοχή σφαλμάτων έως το 2029».

Ο Μπούρρους ανέφερε ότι βλέπει τον κόσμο μέσα από «ισχυρές τάσεις», δηλαδή εξελίξεις που θα εκδηλωθούν, και «ρευστές τάσεις», που μπορεί να εκδηλωθούν ή να μην εκδηλωθούν. Ένας κβαντικός υπολογιστής με τεράστιες υπολογιστικές δυνατότητες αποτελεί ισχυρή τάση· η αξία μιας ισχυρής τάσης είναι πως επιτρέπει να διακρίνεται η ανατροπή πριν προκαλέσει ανατροπή και να εντοπίζονται προβλήματα πριν εμφανιστούν, εξήγησε.

Μετα-κβαντική κρυπτογραφία

Ο Μπούρρους είπε ότι γι’ αυτόν τον λόγο πολλές εταιρείες εργάζονται πάνω στη μετα-κβαντική κρυπτογραφία (Post-Quantum Cryptography – PQC), η οποία θα προσέθετε ένα επίπεδο προστασίας ικανό να αντιμετωπίσει έναν κβαντικό υπολογιστή. Το λογισμικό μπορεί να αναπτυχθεί ενώ το υλικό βρίσκεται ακόμη υπό ανάπτυξη. Όπως παρατήρησε, η μετα-κβαντική κρυπτογραφία αποτελεί «στρατηγική μετριασμού» για την «Ημέρα Q».

Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ έχει δημοσιεύσει ένα σχέδιο δράσης, το οποίο εκτιμά ότι ένας «κβαντικός υπολογιστής σχετικός με την κρυπτογραφία» θα μπορούσε να είναι διαθέσιμος έως το 2030. Τον Μάιο του 2022, ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε ένα μνημόνιο εθνικής ασφάλειας, το NSM-10, στο οποίο αναφέρεται ότι οι υπηρεσίες πρέπει να προετοιμαστούν από τώρα για να εφαρμόσουν μετα-κβαντική κρυπτογραφία, λόγω της απειλής που θέτουν πιθανοί μελλοντικοί κβαντικοί υπολογιστές. Τον Νοέμβριο του 2022, ο Λευκός Οίκος έστειλε υπόμνημα στους επικεφαλής όλων των ομοσπονδιακών υπηρεσιών και εκτελεστικών τμημάτων, περιγράφοντας τη σημασία της προετοιμασίας για την «Ημέρα Q».

Τα κρυπτονομίσματα εμφανίζονται ως ιδιαίτερα ευάλωτα στην κβαντική υπολογιστική. Ο Καρβάλιο ανέφερε ότι η δυσάρεστη αλήθεια είναι πως κάθε αλυσίδα συστοιχιών είναι ευάλωτη στην κρυπτογραφία ελλειπτικής καμπύλης στο πλαίσιο της κβαντικής υπολογιστικής. Επεσήμανε ότι ο πρώτος κβαντικός κυβερνοεισβολέας θα έχει προβάδισμα, κάτι που δυνητικά θα του δώσει πρόσβαση σε όλες τις αλυσίδες συστοιχιών, ιδίως σε εκείνες που έχουν εκτεθεί ή σε όσες έχουν πραγματοποιήσει οποιαδήποτε συναλλαγή.

Ένα δυστοπικό σενάριο

Ο επιστήμονας Πωλ Μπένιοφ (Paul Benioff) είχε προβλέψει για πρώτη φορά την εφεύρεση των κβαντικών υπολογιστών στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και το 1984 κυκλοφόρησε η ταινία «Ο Εξολοθρευτής». Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα δυστοπικό μέλλον, στο οποίο ένας εξαιρετικά ισχυρός υπολογιστής με την ονομασία Skynet αποκτά συνείδηση του εαυτού του και κηρύσσει πόλεμο στην ανθρωπότητα.

Ο Καρβάλιο υποστήριξε ότι αν οι άνθρωποι δεν ενσωματώσουν από τώρα ανθεκτικότητα απέναντι στα κβαντικά συστήματα στα έργα, τις διαδικασίες, τις υποδομές και τα δεδομένα τους, μπορεί σύντομα να είναι πολύ αργά. Τα δεδομένα είναι μεν κρυπτογραφημένα, αλλά πολύ σύντομα θα αποκρυπτογραφηθούν και τα κλειδιά που τα προστατεύουν θα είναι διαθέσιμα, προειδοποίησε, συγκρίνοντας την κατάσταση με την πλοκή της ταινίας όπου ο ήρωας τον οποίο υποδύεται ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ επιστρέφει στο παρελθόν για να αλλάξει το μέλλον.

Πρόκειται για παρόμοια κατάσταση, εξήγησε, με την έννοια ότι για να σωθεί το μέλλον χρειάζεται ανθεκτικότητα έναντι των κβαντικών συστημάτων ήδη από τώρα, επειδή οι μελλοντικές κβαντικές δυνατότητες θα αποκαλύψουν προηγούμενα κλειδιά, τα οποία, όπως είπε, αφορούν το μέλλον, το παρελθόν και το παρόν.

Ωστόσο, οι ρυθμιστικές αρχές στις ΗΠΑ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη επίγνωση της απειλής από τους κβαντικούς υπολογιστές, είπε, αναφέροντας ότι υπάρχουν επιταγές για κάθε κρίσιμη υποδομή που συνεργάζεται με την κυβέρνηση, εργολάβους του στρατού και συναφείς φορείς, ώστε να είναι ανθεκτική έναντι κβαντικών κυβερνοεπιθέσεων πριν από το 2030 και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πριν από το 2028.

Βρισκόμαστε στο 2026 και ο χρόνος δεν είναι πολύς, επεσήμανε. Πρέπει να διασφαλιστεί ανθρώπινη εποπτεία σε όσα γίνονται, ώστε να μη δημιουργηθεί ένας κόσμος τύπου «Εξολοθρευτή», κάτι που είναι τεχνικά δυνατό.

Του Chris Summers