Μήνας: Μάρτιος 2026

Σχολιασμός

Ενώ η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να εξαλείψουν τις επίμονες πληθωριστικές επιπτώσεις των εσφαλμένων πολιτικών τους κατά την περίοδο της COVID-19, η Κίνα αντιμετωπίζει αποπληθωριστικές πιέσεις που υπόσχονται σημαντική οικονομική ζημία διαφορετικού τύπου.

Ο αποπληθωρισμός στην Κίνα προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από συγκεκριμένα λάθη πολιτικής και, γενικότερα, από τη σοβαρότητα της επίμονης κρίσης στον τομέα των ακινήτων. Έχει τη δυνατότητα να εντείνει και να επιδεινώσει τα ήδη υπάρχοντα οικονομικά προβλήματα και, στο ακραίο σενάριο, να επιβάλει έναν είδος «φαύλου κύκλου», όπου οι αρνητικοί παράγοντες ενισχύουν ο ένας τον άλλον. Θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι η Κίνα βρίσκεται ήδη σε μια τέτοια κατάσταση —τουλάχιστον όχι ακόμη— αλλά η πιθανότητα υπάρχει σαφώς.

Οι αποπληθωριστικές πιέσεις στην Κίνα λειτουργούν τόσο στο επίπεδο της λιανικής όσο και στο επίπεδο της παραγωγής. Οι αιτίες τους σχετίζονται μεταξύ τους, αλλά δεν είναι απολύτως ίδιες. Στο επίπεδο της λιανικής, οι καθοδικές πιέσεις στις τιμές προκύπτουν κυρίως επειδή ο Κινέζος καταναλωτής έχει δείξει έντονη απροθυμία να δαπανήσει.

Οι λιανικές πωλήσεις συνεχίζουν να υστερούν σε σχέση με σχεδόν κάθε άλλο τομέα της οικονομίας. Την περίοδο Ιανουαρίου–Φεβρουαρίου αυξήθηκαν μόλις κατά 2,8% σε σύγκριση με τα επίπεδα του προηγούμενου έτους, γεγονός που αποτελεί βελτίωση σε σχέση με την εξαιρετικά απογοητευτική επίδοσή τους στα τέλη του περασμένου έτους, αλλά παραμένει πολύ χαμηλότερο από τον ρυθμό πραγματικής ανάπτυξης 5% που ανακοίνωσε το Πεκίνο για το σύνολο της οικονομίας το 2025 ή από τον μειωμένο στόχο ανάπτυξης 4,5–5,0% για το 2026.

Αν αυτή η υποχώρηση στον τομέα της κατανάλωσης ήταν προσωρινή, η υστέρηση αυτή θα είχε μικρή σημασία, αλλά στην πραγματικότητα η απροθυμία των νοικοκυριών να δαπανήσουν προέρχεται από κάτι πολύ πιο διαρκές. Η επίμονη κρίση στον τομέα των ακινήτων στην Κίνα συνεχίζει να ασκεί καθοδικές πιέσεις στις αξίες των ακινήτων και, κατ’ επέκταση, στον πλούτο των κινεζικών νοικοκυριών. Με στόχο να ανακτήσουν τον πλούτο τους, τα νοικοκυριά αυτά παραμένουν απρόθυμα να δαπανήσουν.

Οι καθοδικές πιέσεις στις πωλήσεις έχουν συγκρατήσει τις τιμές. Ο Φεβρουάριος παρουσίασε κάποια αύξηση, αλλά οι αποπληθωριστικές πιέσεις έχουν διατηρήσει τις τιμές καταναλωτή περισσότερο ή λιγότερο στάσιμες από το 2022.

Σε επίπεδο χονδρικής, ο αποπληθωρισμός είναι πολύ πιο έντονος. Οι τιμές παραγωγού αυξήθηκαν κατά περίπου 0,3% από τον Ιανουάριο έως τον Φεβρουάριο, την πιο πρόσφατη περίοδο για την οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, αλλά κατά το τελευταίο έτος έχουν μειωθεί σχεδόν κατά 1,0% και βρίσκονται σε πτωτική πορεία, με διακυμάνσεις, από τα μέσα του 2023.

Σε αυτό το επίπεδο, το πρόβλημα οφείλεται σε μια ατυχής πολιτική απόφαση που έλαβε το Πεκίνο το 2023. Ανησυχώντας για τις οικονομικές επιπτώσεις της αδύναμης κατανάλωσης και της κρίσης ακινήτων, οι σχεδιαστές πολιτικής στο Πεκίνο αποφάσισαν να ενισχύσουν την οικονομία διοχετεύοντας επενδυτικά κεφάλαια σε αναβαθμίσεις και επεκτάσεις παραγωγικών δυνατοτήτων σε πολιτικά ευνοημένους κλάδους, μεταξύ των οποίων η προηγμένη τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη, η ρομποτική, τα ηλεκτρικά οχήματα, η κβαντική υπολογιστική και τα βιοϊατρικά προϊόντα. Αυτή η έντονη επενδυτική δραστηριότητα δημιούργησε υπερβολική πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα σε αυτούς και άλλους ευνοημένους τομείς και προκάλεσε έναν έντονο ανταγωνισμό τιμών που συμπίεσε γενικότερα τις τιμές παραγωγού.

Ίσως είναι δύσκολο για όσους βιώνουν πληθωρισμό να το αντιληφθούν, αλλά ο αποπληθωρισμός, όπως αυτός που αντιμετωπίζει η Κίνα, μπορεί να τροφοδοτήσει μια σειρά από επιβαρυντικούς παράγοντες στην οικονομία. Ο αποπληθωρισμός τείνει να επιβραδύνει τον ρυθμό της οικονομικής δραστηριότητας, καθώς τόσο οι αγοραστές όσο και οι παραγωγοί αναβάλλουν τις συναλλαγές τους με την προσδοκία ότι οι τιμές θα είναι χαμηλότερες στο μέλλον. Κάθε τέτοια καθυστέρηση επιβραδύνει τον ρυθμό εισοδήματος και δαπανών και, συνεπώς, μειώνει τον ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης, επενδύσεων κεφαλαίου και δημιουργίας θέσεων εργασίας.

Επιπλέον, η πτώση των τιμών των προϊόντων επιφέρει απώλειες σε κάθε επιχείρηση που πρέπει να διατηρεί αποθέματα προς πώληση —δηλαδή στη μεγάλη πλειονότητα των επιχειρήσεων— γεγονός που περιορίζει τις οικονομικές τους δυνατότητες για επενδύσεις, επέκταση και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Η επίδραση αυτών των παραγόντων που περιορίζουν τα κέρδη αποτυπώνεται σαφώς στη μείωση των ροών ξένων επενδυτικών κεφαλαίων προς τη χώρα. Για χρόνια, ευρωπαϊκές, αμερικανικές και ιαπωνικές επιχειρήσεις θεωρούσαν την Κίνα ως τη μεγαλύτερη προοπτική ανάπτυξης στον κόσμο. Επενδυτικά κεφάλαια από αυτές τις πηγές εισέρρεαν στη χώρα και συνέβαλαν σημαντικά σε εντυπωσιακές αποδόσεις από επενδύσεις στην Κίνα.

Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, σε μεγάλο βαθμό λόγω της γενικής επιβράδυνσης της ανάπτυξης αλλά κυρίως λόγω των αρνητικών επιπτώσεων του αποπληθωρισμού στα κέρδη, οι ροές αυτές έχουν μειωθεί αισθητά. Οι περικοπές ξεκίνησαν το 2023 —όχι τυχαία, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια αποπληθωρισμού— και συνεχίζονται έκτοτε. Το περασμένο έτος ήταν το τρίτο συνεχόμενο έτος μείωσης των ξένων επενδυτικών ροών, οι οποίες υποχώρησαν κατά 9,5% σε σχέση με τα ήδη μειωμένα επίπεδα του 2024.

Κάθε οικονομία θα επηρεαζόταν αρνητικά από τέτοιες μειώσεις, αλλά η Κίνα, ειδικότερα, έχει ανάγκη τις εισροές ξένων κεφαλαίων. Όχι μόνο παρέχουν τους απαραίτητους χρηματοοικονομικούς πόρους στην κινεζική οικονομία, αλλά εισάγουν επίσης τεχνολογίες και προηγμένες επιχειρηματικές πρακτικές. Με έναν ασυνήθιστα ρεαλιστικό τρόπο, οι σχεδιαστές πολιτικής στο Πεκίνο φαίνεται να έχουν αναγνωρίσει τα θεμελιώδη προβλήματα στα οποία οφείλεται αυτή η μείωση των ξένων επενδύσεων.

Το 15ο Πενταετές Σχέδιο του Πεκίνου δίνει έμφαση στην ανάγκη αναστροφής αυτών των αρνητικών τάσεων. Εκτιμά ότι απαιτείται ένας χρονικός ορίζοντας πέντε ετών για να επιτευχθεί αυτό. Με την επιλογή ενός τόσο μακρού χρονικού ορίζοντα, οι σχεδιαστές πολιτικής έχουν ουσιαστικά παραδεχθεί τη σοβαρότητα του προβλήματος. Στο μεταξύ, ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης της Κίνας θα συνεχίσει να επιβραδύνεται.

Του Milton Ezrati

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Τα τελευταία χρόνια οι μαζικές κινητοποιήσεις στη Δύση υπέρ της Παλαιστίνης έχουν αναδείξει ένα ευρύτερο φαινόμενο πολιτικής ευαισθητοποίησης γύρω από διεθνείς συγκρούσεις. Ωστόσο, η ένταση αυτών των αντιδράσεων συγκρίνεται συχνά με τη σχετική σιωπή που επικρατεί απέναντι σε γεγονότα όπως οι διαδηλώσεις και η καταστολή στο Ιράν. Αυτό γεννά ένα κρίσιμο ερώτημα: πρόκειται για υποκρισία ή για μια πιο σύνθετη κοινωνικοπολιτική δυναμική;

Μια άποψη υποστηρίζει ότι υπάρχει επιλεκτική ευαισθησία. Σύμφωνα με αυτήν, η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα τα πανεπιστημιακά κινήματα εστιάζουν έντονα στο Ισραήλ, ενώ αγνοούν ή υποβαθμίζουν τον ρόλο του ιρανικού καθεστώτος στη χρηματοδότηση οργανώσεων όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι. Από αυτή τη σκοπιά, το Ιράν παρουσιάζεται ως βασικός παράγοντας αστάθειας στη Μέση Ανατολή, και η αλλαγή του καθεστώτος θεωρείται προϋπόθεση για ευρύτερη ειρήνη στην περιοχή.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν εξηγήσεις που εστιάζουν σε πρακτικούς και επικοινωνιακούς παράγοντες. Η περιορισμένη πρόσβαση στην πληροφορία λόγω λογοκρισίας, όπως οι διακοπές σύνδεσης στο διαδίκτυο στο Ιράν, καθιστά δυσκολότερη την κινητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης. Επιπλέον, το παλαιστινιακό ζήτημα έχει μακρά ιστορία και έντονη παρουσία στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, γεγονός που το καθιστά πιο ορατό και άμεσα κατανοητό.

Ένα άλλο επιχείρημα συνδέει τη στάση της δυτικής κοινής γνώμης με μια ευρύτερη ιδεολογική τάση. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι υπάρχει αυξανόμενος αντιδυτικισμός, ιδιαίτερα μεταξύ νεότερων γενεών, που βλέπουν τη Δύση μέσα από το πρίσμα της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, το Ισραήλ συχνά αντιμετωπίζεται ως σύμμαχος της Δύσης και συνεπώς ως στόχος κριτικής.

Παράλληλα, εκφράζονται απόψεις σύμφωνα με τις οποίες εξωτερικοί παράγοντες — κρατικοί ή μη — επηρεάζουν την κοινή γνώμη στη Δύση, χρηματοδοτώντας ή ενισχύοντας συγκεκριμένα αφηγήματα. Αυτές οι θέσεις αντικατοπτρίζουν την αυξημένη καχυποψία γύρω από τον ρόλο της πληροφορίας και της προπαγάνδας στη σύγχρονη πολιτική.

Το ζήτημα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο όταν εμπλέκονται θρησκευτικοί και ιδεολογικοί παράγοντες. Κάποιοι βλέπουν τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή ως βαθιά συνδεδεμένες με τη σχέση θρησκείας και πολιτικής, ενώ άλλοι απορρίπτουν τέτοιες γενικεύσεις ως απλουστευτικές ή επικίνδυνες.

Οι μαζικές διαδηλώσεις στη Δύση για την Παλαιστίνη έχουν τη δύναμη της σύγχρονης κινητοποίησης. Από το Λονδίνο μέχρι τη Νέα Υόρκη, χιλιάδες πολίτες οργανώθηκαν υιοθετώντας κοινά αιτήματα και διαμορφώνοντας ένα ισχυρό, συνεκτικό μήνυμα. Πανεπιστήμια, πλατείες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με συνθήματα, σημαίες και έντονη πολιτική τοποθέτηση. Γιατί δεν βλέπουμε την ίδια ένταση αντίδρασης για όσα συμβαίνουν στο Ιράν;

Στο Ιράν, πολίτες βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για καταπίεση, έλλειψη ελευθερίας και οικονομικές δυσκολίες. Οι αντιδράσεις του καθεστώτος είναι σκληρές και βίαιες. Εν τούτοις, αυτές οι εξελίξεις δεν προκάλεσαν μαζικές κινητοποιήσεις στη Δύση.

Η διαφορά αυτή δεν αφορά μόνο τα γεγονότα. Αφορά το ποια γεγονότα μετατρέπονται σε αφήγημα και ποια όχι.

Πώς δημιουργείται ένα παγκόσμιο αφήγημα

Το παλαιστινιακό ζήτημα έχει αποκτήσει ένα παγκόσμιο, άμεσα αναγνωρίσιμο πλαίσιο: καταπίεση–αντίσταση–δικαιώματα. Αυτό το αφήγημα είναι απλό, μεταφέρεται εύκολα και ενεργοποιεί συναισθηματικά αντανακλαστικά.

Αντίθετα, το Ιράν, παρά τη σοβαρότητα των γεγονότων, δεν έχει ενταχθεί σε ένα αντίστοιχα ισχυρό αφήγημα στη διεθνή δημόσια σφαίρα.

Ποιοι είναι οι παράγοντες που καθορίζουν τη δημιουργία και την πορεία ενός αφηγήματος στο παγκόσμιο κοινό;

1. #FreePalestine και η ψηφιακή μαζικοποίηση

Η ετικέτα #FreePalestine αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα σύγχρονης ψηφιακής κινητοποίησης. Έχει χρησιμοποιηθεί εκατομμύρια φορές σε πλατφόρμες όπως Instagram, Tik Tok, X.

Κατά τη διάρκεια συγκρούσεων, βίντεο και εικόνες συνοδευόμενα από ετικέτα (hashtag) διαδίδονται με τεράστια ταχύτητα, δημιουργώντας ένα ενιαίο, παγκόσμιο μήνυμα. Η απλότητα του συνθήματος επιτρέπει τη μαζική υιοθέτησή του, ανεξαρτήτως βαθύτερης γνώσης του ζητήματος.

2. #MahsaAmini και το ιρανικό κίνημα

Το 2022, ο θάνατος της 22χρονης Μαχσά Αμίνι στο Ιράν πυροδότησε το #MashaAmini και το σύνθημα «Women, Life, Freedom». Η Μαχσά Αμίνι συνελήφθη στην Τεχεράνη από την λεγόμενη «αστυνομία ηθών» επειδή, σύμφωνα με τις αρχές, δεν φορούσε σωστά το χιτζάμπ της (σ.σ. κεφαλομάντιλο). Λίγες ώρες μετά τη σύλληψή της, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση, όπου και πέθανε. Οι ιρανικές αρχές υποστήριξαν ιατρικό επεισόδιο. Η οικογένειά της και πολλοί μάρτυρες, ωστόσο, κατήγγειλαν κακοποίηση κατά τη διάρκεια της κράτησης. Για ένα διάστημα, το θέμα κυριάρχησε στα κοινωνικά δίκτυα και προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις. Οι διαδηλώσεις δεν περιορίστηκαν στο θέμα του ενδυματολογικού κώδικα, αλλά εξελίχθηκαν σε ευρύτερη αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος και των περιορισμών στις ατομικές ελευθερίες. Σύμφωνα με διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκατοντάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και χιλιάδες συνελήφθησαν. Η υπόθεση προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Κυβερνήσεις δυτικών χωρών επέβαλαν κυρώσεις σε Ιρανούς αξιωματούχους, διαδηλώσεις αλληλεγγύης έγιναν σε πολλές πόλεις παγκοσμίως, το #MahsaAmini έγινε παγκόσμια τάση.

Ωστόσο, σε αντίθεση με το παλαιστινιακό αφήγημα, η δυναμική αυτή δεν διατηρήθηκε με την ίδια ένταση, παρά τη σοβαρότητα των εξελίξεων.

Αυτό δείχνει πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί ένα αφήγημα χωρίς συνεχή ροή εικόνων, ξεκάθαρη πλαισίωση και επαναλαμβανόμενη ενίσχυση.

3. Ο ρόλος των influencer και των infographics

Κατά τη διάρκεια κρίσεων, μεγάλοι λογαριασμοί λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές. Παράδειγμα η σύγκρουση, τον Μάιο του 2021, μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, με αφορμή γεγονότα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, όπου εξελίχθηκε σε ενδεκαήμερη ένοπλη σύγκρουση. Εκείνη την περίοδο παρατηρήθηκε κάτι νέο σε μεγάλη κλίμακα. Άτομα επιρροής (influencers) με εκατομμύρια ακόλουθους άρχισαν να μοιράζονται infographics τύπου «educational slides». Το περιεχόμενο προερχόταν συχνά από λίγες αρχικές πηγές και αναπαραγόταν μαζικά. Οι ετικέτες #FreePalestine γίνονταν viral παγκοσμίως. Πολλά από αυτά προέρχονταν από συγκεκριμένες σελίδες ακτιβισμού και αναπαράγονταν μαζικά.

Αυτό θεωρείται από πολλούς αναλυτές ως ένα από τα πρώτα μεγάλα παραδείγματα όπου το Instagram και το Tik Tok διαμόρφωσαν τόσο έντονα το δημόσιο αφήγημα μιας διεθνούς σύγκρουσης.

Αυτού του τύπου το περιεχόμενο απλοποιεί σύνθετες συγκρούσεις σε λίγες εικόνες και bullets, κάνοντάς τες εύκολα καταναλώσιμες, αλλά συχνά μονοδιάστατες.

4. Αλγόριθμοι και «εκρήξεις» περιεχομένου — Ο ρόλος των κοινωνικών δικτύων

Έρευνες έχουν δείξει ότι το Tik Tok, το Instagram και το Χ (πρώην Twitter) προωθούν περιεχόμενο με υψηλή αλληλεπίδραση. Κατά τη διάρκεια κρίσεων, αυτό σημαίνει ότι συγκεκριμένα βίντεο, συχνά δραματικά ή σοκαριστικά, κάνουν εκατομμύρια προβολές μέσα σε ώρες. Μελέτες έχουν δείξει ότι περιεχόμενο με έντονο συναισθηματικό φορτίο, ιδιαίτερα οργή ή αγανάκτηση, διαδίδεται ταχύτερα.

Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία κυμάτων πληροφόρησης, όπου ένα συγκεκριμένο αφήγημα κυριαρχεί σχεδόν ολοκληρωτικά για ένα χρονικό διάστημα.

Κατά τη διάρκεια συγκρούσεων, αυτό οδηγεί στην ταχεία διάδοση συγκεκριμένων εικόνων και αφηγημάτων, συχνά αποσπασματικά, που ενισχύουν μία μόνο πλευρά της πραγματικότητας.

5. Διεθνή μέσα και γεωπολιτική επιρροή

Χώρες επενδύουν συστηματικά σε διεθνή μέσα για να επηρεάσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη. Παραδείγματα περιλαμβάνουν δίκτυα όπως τα RT (Ρωσία), CGTN (Κίνα), Al Jazeera (Κατάρ), τα οποία μεταδίδουν ειδήσεις με συγκεκριμένες οπτικές και προτεραιότητες.

Αυτά τα μέσα δεν κατασκευάζουν απαραίτητα γεγονότα, αλλά επιλέγουν ποια θα αναδείξουν και πώς θα τα πλαισιώσουν, καθώς και ποια θα αγνοήσουν.

Η ύπαρξη τέτοιων δικτύων δείχνει ότι η ενημέρωση αποτελεί εργαλείο επιρροής.

6. Χρηματοδότηση πανεπιστημίων και δεξαμενών σκέψης

Τα τελευταία χρόνια έχει καταγραφεί σημαντική χρηματοδότηση δυτικών πανεπιστημίων από ξένες κυβερνήσεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες για παράδειγμα, το υπουργείο Παιδείας έχει δημοσιεύσει στοιχεία για δισεκατομμύρια δολάρια σε δωρεές από χώρες του εξωτερικού προς τα πανεπιστήμια.

Αν και αυτές οι χρηματοδοτήσεις δεν συνεπάγονται απαραίτητα άμεση επιρροή στο περιεχόμενο διδασκαλίας ή ακτιβισμού, έχουν πυροδοτήσει συζητήσεις για το κατά πόσο επηρεάζουν το κλίμα και τις προτεραιότητες εντός των πανεπιστημίων.

Πώς ενισχύονται τα αφηγήματα

Τα παραπάνω παραδείγματα δείχνουν ότι η διάδοση ενός αφηγήματος δεν είναι τυχαία. Ενισχύεται όταν συνδυάζονται: σαφές και απλό μήνυμα, συνεχής ροή οπτικού περιεχομένου, μαζική αναπαραγωγή από άτομα επιρροής και χρήστες, αλγοριθμική προώθηση από πλατφόρμες, κάλυψη από διεθνή μέσα.

Όταν αυτοί οι παράγοντες ευθυγραμμίζονται, ένα ζήτημα μπορεί να μετατραπεί σε παγκόσμιο σύμβολο. Όταν λείπουν αυτοί οι μηχανισμοί, ακόμα και σοβαρά γεγονότα μπορεί να παραμείνουν στο περιθώριο.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι το φαινόμενο της επιλεκτικής αγανάκτησης δεν είναι απαραίτητα αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής των πολιτών. Είναι το αποτέλεσμα ενός οικοσυστήματος όπου οι πλατφόρμες προωθούν συγκεκριμένο περιεχόμενο, τα μέσα επιλέγουν τι θα καλύψουν και τα αφηγήματα ανταγωνίζονται για προσοχή.

Σε έναν κόσμο υπερπληροφόρησης, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο τι συμβαίνει. Είναι ποια γεγονότα αποκτούν φωνή και ποια χάνονται μέσα στον θόρυβο. Γιατί τελικά, η παγκόσμια αγανάκτηση δεν είναι απλώς και μόνο αντίδραση στην πραγματικότητα. Είναι προϊόν του τρόπου με τον οποίο αυτή παρουσιάζεται.

Οι απόψεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο είναι απόψεις του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.