ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΕΜΑΣ
Τετάρτη, 17 Ιούν, 2026
ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Μήνας: Ιούνιος 2026

Ο Μαγυάρ επιδιώκει την απομάκρυνση του προέδρου της Ουγγαρίας μέσω συνταγματικής αναθεώρησης

Από

Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Πήτερ Μαγυάρ, δήλωσε την 1η Ιουνίου ότι θα τροποποιήσει το Σύνταγμα προκειμένου να απομακρύνει τον πρόεδρο της χώρας, τον οποίο κατηγορεί ότι δεν εκπλήρωσε τα καθήκοντά του κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Βίκτορ Ορμπάν.

Το κεντροδεξιό κόμμα Tisza, υπό την ηγεσία του Μαγυάρ, νίκησε τη συμμαχία Fidesz-KDNP του Ορμπάν στις 12 Απριλίου και ο Μαγυάρ ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού στις 9 Μαΐου. Ο Μαγυάρ συναντήθηκε με τον πρόεδρο Ταμάς Σουγιόκ στο Παλάτι Σάντορ, την προεδρική κατοικία, την 1η Ιουνίου και αργότερα δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι ο Σουγιόκ αρνήθηκε να παραιτηθεί.

Όπως ανέφερε, η Ουγγαρία δεν ανήκει ούτε στον Ταμάς Σουγιόκ ούτε στον Βίκτορ Ορμπάν ούτε σε κανένα κόμμα ή πολιτικό σύστημα, και τόνισε ότι το Σύνταγμα αναφέρει ξεκάθαρα πως ο πρόεδρος εκφράζει την ενότητα του έθνους και διαφυλάσσει τη δημοκρατική λειτουργία του κράτους.

Στην Ουγγαρία, το αξίωμα του προέδρου είναι σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικό. Σύμφωνα με το Σύνταγμα ή Θεμελιώδη Νόμο, που υιοθετήθηκε το 2012, ο πρόεδρος εκλέγεται με μυστική ψηφοφορία από τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης. Ο πρόεδρος έχει επίσης ρόλο στην επικύρωση των νόμων και διαθέτει την εξουσία να παραπέμπει στο Συνταγματικό Δικαστήριο νομοσχέδια που έχουν εγκριθεί από το Ουγγρικό Κοινοβούλιο για έλεγχο.

Ο Μαγυάρ δήλωσε ότι θα δώσει εντολή στους βουλευτές του κόμματος Tisza, το οποίο διαθέτει πλειοψηφία δύο τρίτων στο κοινοβούλιο, να ξεκινήσουν άμεσα τις «απαραίτητες διαδικασίες» για την απομάκρυνση του Σουγιόκ, μια διαδικασία που ενδέχεται να διαρκέσει έναν μήνα. Δεν έδωσε λεπτομέρειες για τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύει να τροποποιήσει το Σύνταγμα.

Ο Ορμπάν παρέμεινε στην εξουσία επί δεκαέξι χρόνια και ο Μαγυάρ — πρώην πολιτικός του Fidesz, ο οποίος αποχώρησε το 2024 για να ιδρύσει το Tisza — έχει επανειλημμένα ζητήσει την παραίτηση ή την απομάκρυνση του Σουγιόκ.

Ο Μαγυάρ ζητά την αποχώρηση του Σουγιόκ

Ο Μαγυάρ έχει χαρακτηρίσει τον Σουγιόκ «μαριονέτα του Ορμπάν» και του έδωσε προθεσμία έως τις 31 Μαΐου να αποχωρήσει από το αξίωμά του. Παράλληλα, υποστήριξε ότι είναι προς το συμφέρον της Ουγγαρίας ο θεσμός και το αξίωμα του προέδρου της Δημοκρατίας να ανακτήσουν το κύρος τους, που έχει διαβρωθεί από τη σιωπή και την αδράνεια.

Κατηγορεί επίσης τον Σουγιόκ ότι παρέμεινε σιωπηλός όταν ο Ορμπάν έκανε δηλώσεις για τους πολιτικούς του αντιπάλους και όταν η κυβέρνησή του ψήφισε νομοθεσία που απαγόρευε εκδήλωση Pride της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Το γραφείο του Σουγιόκ εξέδωσε ανακοίνωση στις 29 Μαΐου, στην οποία ανέφερε ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, πιστός στον όρκο του, ασκεί τα καθήκοντά του σύμφωνα με τον ισχύοντα Θεμελιώδη Νόμο, όπως πράττουν και τα μέλη της κυβέρνησης και της Εθνοσυνέλευσης. Στην ίδια ανακοίνωση, ο Σουγιόκ ανέφερε ότι το κυβερνών κόμμα Tisza και ο νέος πρωθυπουργός κατέστησαν σαφές πως έχει διαμορφωθεί ένα νέο πολιτικό αίτημα για τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του προέδρου της Δημοκρατίας.

Σχολίασε ότι ο Μαγυάρ εξέφρασε ανησυχίες επειδή, ως αρχηγός του κράτους, διαθέτει συνταγματική εποπτεία επί της νομοθετικής διαδικασίας που απαιτείται για την εκταμίευση κονδυλίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημείωσε ωστόσο ότι δεν έχει εμποδίσει ούτε μία φορά την ορθή και αποτελεσματική λειτουργία των κρατικών εξουσιών.

Ο Σουγιόκ απευθύνεται στην Ευρώπη

Ο Σουγιόκ δήλωσε ότι οι θεμελιώδεις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν επίσης συνταγματικές αξίες. Για τον λόγο αυτό, είπε, θεωρεί ανησυχητικό το γεγονός ότι κάποιοι αντιμετωπίζουν τις συνταγματικές απαιτήσεις όχι ως πρότυπο που πρέπει να τηρείται, αλλά ως εμπόδιο που πρέπει να παρακαμφθεί κατά τη νομοθετική διαδικασία.

Η ανακοίνωση ανέφερε ακόμη ότι ο Σουγιόκ ζήτησε νομική αξιολόγηση της διαμάχης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω του Δικαίου, γνωστότερη ως Επιτροπή της Βενετίας.

Ο Μαγυάρ εξελέγη με πρόγραμμα που προέβλεπε τη βελτίωση των σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με στόχο την αποδέσμευση δισεκατομμυρίων ευρώ από παγωμένα ευρωπαϊκά κονδύλια, καθώς και αλλαγή πορείας στο ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία. Ο Ορμπάν διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, και συγκρουόταν συχνά με τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Τον Απρίλιο, η κυβέρνηση Μαγυάρ ανακοίνωσε επίσης ότι σχεδιάζει να ανοίξει πλήρως τα αρχεία της μυστικής αστυνομίας της κομμουνιστικής περιόδου της χώρας.

Η Ουγγαρία τροποποίησε το Σύνταγμα του 1949 το 1989, μετά την πτώση του κομμουνισμού, αλλά δεν το αντικατέστησε με ένα εντελώς νέο κείμενο — τον Θεμελιώδη Νόμο — παρά μόνο το 2012.

Του Chris Summers

Με πληροφορίες από το Associated Press

Αυξάνεται η πληθωριστική πίεση στη μεταποίηση της Ευρώπης

Από

Οι Ευρωπαίοι μεταποιητές αύξησαν τις τιμές τους με τον ταχύτερο ρυθμό των τελευταίων τεσσάρων περίπου ετών τον Μάιο, καθώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή ανέβασε το ενεργειακό κόστος, διέκοψε βασικές θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές και επιβάρυνε τις εφοδιαστικές αλυσίδες. Έρευνες για τη μεταποίηση που δημοσιοποίησε η S&P Global την 1η Ιουνίου έδειξαν ότι εργοστάσια στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, τη Γαλλία και συνολικά στην ευρωζώνη κατέγραψαν υψηλότερο κόστος για καύσιμα, ηλεκτρική ενέργεια, μεταφορές και πρώτες ύλες.

Πολλές εταιρείες ανέφεραν ότι οι καθυστερήσεις στις παγκόσμιες θαλάσσιες μεταφορές, ιδιαίτερα γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, καθιστούν δυσκολότερη και ακριβότερη την προμήθεια υλικών. Ως αποτέλεσμα, οι επιχειρήσεις μετακύλισαν ολοένα και περισσότερο το αυξημένο κόστος στους πελάτες τους. Οι εκθέσεις δείχνουν ότι η σύγκρουση αρχίζει να επηρεάζει την ευρωπαϊκή βιομηχανική οικονομία, δημιουργώντας νέες πληθωριστικές πιέσεις, ενώ παράλληλα επιβραδύνει τη ζήτηση και αποδυναμώνει την ανάκαμψη της μεταποίησης, η οποία μόλις πρόσφατα είχε αρχίσει να παγιώνεται.

Αυξημένο κόστος 

Ο μεταποιητικός τομέας του Ηνωμένου Βασιλείου συνέχισε να αναπτύσσεται τον Μάιο, ωστόσο οι επιχειρήσεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με μεγαλύτερη πίεση στο κόστος. Ο δείκτης υπευθύνων προμηθειών (Purchasing Nanagers’ Index – PMI) της μεταποίησης στο Ηνωμένο Βασίλειο της S&P Global αυξήθηκε στις 53,9 μονάδες τον Μάιο από 53,7 τον Απρίλιο, φθάνοντας στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων τεσσάρων ετών, γεγονός που υποδηλώνει συνεχιζόμενη ανάπτυξη της βιομηχανικής δραστηριότητας. Οι μεταποιητές αύξησαν τις τιμές με τον ταχύτερο ρυθμό από τον Ιούλιο του 2022, καθώς το κόστος των καυσίμων, της ενέργειας, των χημικών προϊόντων, των μετάλλων και άλλων υλικών αυξήθηκε απότομα. Πολλές επιχειρήσεις ανέφεραν ότι οι πελάτες έσπευδαν να υποβάλουν παραγγελίες πριν αυξηθούν περαιτέρω οι τιμές ή επιδεινωθούν οι ελλείψεις.

Ο Ρομπ Ντόμπσον, διευθυντής της S&P Global Market Intelligence, δήλωσε ότι η πρόσφατη βελτίωση ενδέχεται να μην διαρκέσει, προειδοποιώντας πως μεγάλο μέρος της ζήτησης οφείλεται στην προσπάθεια δημιουργίας αποθεμάτων από τις επιχειρήσεις εν όψει αναμενόμενων διαταραχών, και πως η ανάκαμψη αυτή θα εξασθενήσει μόλις οι πελάτες δημιουργήσουν επαρκή αποθέματα. Σημείωσε ακόμη ότι ο πληθωρισμός του κόστους πλησιάζει σε υψηλό σχεδόν τεσσάρων ετών και ότι η πίεση στις εφοδιαστικές αλυσίδες οδηγεί σε ελλείψεις υλικών και μεγαλύτερους χρόνους παράδοσης. Οι εταιρείες ανέφεραν ως παράγοντες αύξησης των δαπανών τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, τους δασμούς, το κόστος εργασίας και τις ελλείψεις στις προμήθειες. Οι αυξημένοι χρόνοι παράδοσης συνδέθηκαν με καθυστερήσεις στις μεταφορές, με ιδιαίτερη έμφαση στις επιπτώσεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή και στους περιορισμούς διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ.

Ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, Άντριου Μπέιλυ, χαρακτήρισε την περασμένη εβδομάδα την επίδραση της σύγκρουσης ως «ένα ισχυρό αρνητικό πλήγμα στην προσφορά για την παγκόσμια οικονομία». Ανέφερε ότι ο πόλεμος προκάλεσε απότομες αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, καθώς η διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ έχει περιοριστεί και κρίσιμες υποδομές στην περιοχή έχουν υποστεί ζημιές ή έχουν καταστραφεί.

Επιβράδυνση της ανάπτυξης 

Η μεταποιητική δραστηριότητα στην ευρωζώνη συνέχισε να αναπτύσσεται τον Μάιο, ωστόσο η δυναμική της εξασθένησε καθώς οι υψηλές τιμές άρχισαν να επηρεάζουν τη ζήτηση. Ο δείκτης μεταποίησης της ευρωζώνης υποχώρησε στις 51,6 μονάδες τον Μάιο από 52,2 τον Απρίλιο. Αν και η μέτρηση εξακολουθεί να υποδηλώνει ανάπτυξη, δείχνει ότι ο ρυθμός ανάπτυξης των εργοστασίων είχε επιβραδυνθεί σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα. Οι νέες παραγγελίες σταθεροποιήθηκαν έπειτα από την ισχυρή αύξηση του Απριλίου, ενώ η παραγωγή αυξήθηκε με τον πιο αργό ρυθμό από τον Ιανουάριο. Την ίδια στιγμή, οι κατασκευαστές κατέγραψαν τη μεγαλύτερη αύξηση κόστους από τον Μάιο του 2022.

Ο Κρις Ουίλλιαμσον, επικεφαλής οικονομολόγος επιχειρηματικών ερευνών της S&P Global Market Intelligence, δήλωσε ότι οι αυξανόμενες τιμές ενέργειας και οι διαταραχές στην εφοδιαστική αλυσίδα επιβάρυναν τον κλάδο. Παρότι οι μεταποιητές της ευρωζώνης κατέγραψαν ανάπτυξη για τέταρτο διαδοχικό μήνα τον Μάιο, ο τομέας εμφανίζει σημάδια κόπωσης υπό το βάρος των ανοδικών τιμών και των διαταραχών στην εφοδιαστική αλυσίδα που απορρέουν από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Τα εργοστάσια μετακύλισαν ολοένα και περισσότερο το αυξημένο κόστος στους πελάτες, με τη ζήτηση να εξασθενεί παράλληλα με την άνοδο των τιμών. Όπως σημείωσε, τα βιβλία παραγγελιών σταθεροποιήθηκαν τον Μάιο, έπειτα από τρεις συνεχόμενους μήνες βελτίωσης.

Γερμανία και Γαλλία υπό πίεση

Οι Γερμανοί κατασκευαστές κατέγραψαν τη μεγαλύτερη αύξηση κόστους από τον Ιούνιο του 2022, κυρίως λόγω των υψηλότερων τιμών ενέργειας, καυσίμων και μεταφορών. Πολλές επιχειρήσεις ανέφεραν επίσης διαταραχές στις θαλάσσιες μεταφορές που συνδέονται με τις εντάσεις γύρω από τα Στενά του Ορμούζ.

Ο Φιλ Σμιθ, αναπληρωτής διευθυντής οικονομικής ανάλυσης της S&P Global Market Intelligence, δήλωσε ότι τα προηγούμενα κέρδη είχαν υποστηριχθεί από πελάτες που υπέβαλαν παραγγελίες πριν από τις αναμενόμενες αυξήσεις τιμών. Η πραγματική κατάσταση της ζήτησης φαίνεται πλέον να γίνεται εμφανής, καθώς οι νέες παραγγελίες μειώθηκαν για πρώτη φορά φέτος, σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί αβεβαιότητα και οι τιμές εκτοξεύονται.

Ο μεταποιητικός τομέας της Γαλλίας επέστρεψε σε συρρίκνωση τον Μάιο, μετά τη σύντομη ανάκαμψη του Απριλίου.

Ο Τζο Χέιζ, επικεφαλής οικονομολόγος της S&P Global Market Intelligence, δήλωσε ότι η βελτίωση του Απριλίου αποδείχθηκε προσωρινή. Όπως αναμενόταν, η ανάπτυξη του Απριλίου ήταν βραχύβια. Η πρόωρη υποβολή παραγγελιών εξασθένησε και αντικαταστάθηκε από μείωση των νέων εργασιών, περικοπές στην παραγωγή και περιορισμό των αποθεμάτων. Ανέφερε ότι οι εφοδιαστικές αλυσίδες εξακολουθούν να προσαρμόζονται στις διαταραχές που προκάλεσε η σύγκρουση και στις επακόλουθες αυξήσεις των τιμών της ενέργειας, σημειώνοντας ότι περισσότεροι Γάλλοι μεταποιητές αντιμετώπισαν προβλήματα στις παραδόσεις και αυξήσεις στις τιμές των εισροών σε σύγκριση με τον Απρίλιο. Η οικονομία της Γαλλίας παρέμεινε στάσιμη κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026, καθώς οι εξαγωγές υποχώρησαν, οι δαπάνες των νοικοκυριών εξασθένησαν και ο κατασκευαστικός τομέας επιβραδύνθηκε.

Μπελλίνι: «Ο Άγιος Φραγκίσκος στην έρημο»

Από

Το αριστούργημα του Τζοβάννι Μπελλίνι «Ο Άγιος Φραγκίσκος στην έρημο» θεωρείται ο σπουδαιότερος πίνακας της Ιταλικής Αναγέννησης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Απεικονίζει την κρίσιμη στιγμή στη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου, όταν δέχθηκε τα στίγματα: τα αποτυπώματα των πέντε πληγών του Χριστού από τη Σταύρωση.

Υπάρχει μια πλούσια εικονογραφική παράδοση του γεγονότος, αλλά η ερμηνεία του Μπελλίνι είναι απαράμιλλη. Ο «Άγιος Φραγκίσκος στην έρημο», που χρονολογείται περίπου στο 1475-1478, αντικατοπτρίζει τη μεγαλοφυΐα του καλλιτέχνη στο αναπτυσσόμενο μέσον της ελαιογραφίας για την απεικόνιση του χρώματος, του φωτός, της θρησκευτικής εικονογραφίας και του φυσικού κόσμου — όλα με μεγάλη ομορφιά και λεπτομέρεια.

Ο Μπελλίνι (περ. 1424/1435–1516) προερχόταν από οικογένεια Βενετών καλλιτεχνών, και ήταν δάσκαλος των Τζορτζόνε και Τιτσιάνο, της επόμενης γενιάς μεγάλων ζωγράφων. Πιστεύεται ότι ήταν γιος του Τζάκοπο Μπελλίνι και μικρότερος αδελφός του Τζεντίλε Μπελλίνι. Τόσο ο Τζοβάννι όσο και ο Τζεντίλε έμαθαν το επάγγελμά τους στο εργαστήριο του πατέρα τους. Ο Τζεντίλε συνέχισε να το διευθύνει με επιτυχία, αλλά τελικά ο Τζοβάννι είναι αυτός που έμεινε στην ιστορία ως ο πιο ταλαντούχος και καινοτόμος Μπελλίνι. Ο κουνιάδος τους, Αντρέα Μαντένια, ήταν ένας άλλος γίγαντας της Αναγέννησης, η επιρροή του οποίου είναι εμφανής στα πρώιμα έργα του Τζοβάννι.

Οι μελετητές πιστεύουν ότι η επίσκεψη του Σικελού καλλιτέχνη Αντονέλλο ντα Μεσσίνα στη Βενετία γύρω στο 1475 μπορεί να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετάβαση του Μπελλίνι από την τέμπερα στο λάδι. Ο Αντονέλλο ήταν ένας από τους πρώτους Ιταλούς που ασχολήθηκαν με αυτό το μέσο. Αυτή η νέα τεχνική επέτρεπε την απόδοση των λεπτομερειών με μεγαλύτερη ακρίβεια και έδινε πλουσιότερα χρώματα, που στην περίπτωση του Μπελλίνι ήταν φωτεινά και κορεσμένα.

Ο Τζοβάννι Μπελλίνι είναι γνωστός κυρίως για τα έργα του για βωμούς και τα ιδιωτικά έργα λατρείας. Καθώς η καριέρα του προχωρούσε, το ενδιαφέρον του αυξήθηκε και άρχισε να περιλαμβάνει τοπία στις θρησκευτικές του ζωγραφιές. Μια σταθερά σε όλο το έργο του είναι η ικανότητά του να επικοινωνεί ποιητικά την αφοσίωση και τη στοχαστικότητα.

Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης

Υπάρχει μια αμεσότητα στις αναγεννησιακές απεικονίσεις του Αγίου Φραγκίσκου, καθώς έζησε λίγο πριν την έναρξη της πρώιμης Αναγέννησης.

Ο Φραγκίσκος (περ. 1181–1226) ανήκε σε μια πλούσια οικογένεια εμπόρων από την πόλη της Ασίζης, στην περιοχή της Ούμπρια στην Ιταλία. Νέος ακόμα απέρριψε τα υλικά αγαθά για να ζήσει μια χριστιανική ζωή φτώχειας, αφιερωμένη στην υπηρεσία των φτωχών και όλων των πλασμάτων. Ίδρυσε το Τάγμα των Φραγκισκανών μοναχών, το οποίο συνεχίζει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην Καθολική Εκκλησία.

Το καλοκαίρι του 1224, ο Φραγκίσκος αποσύρθηκε στο Μόντε ντέλλα Βέρνια, γνωστό και ως Λα Βέρνα, στα Απέννινα Όρη στην Τοσκάνη. Κατά τη διάρκεια αυτής της νηστείας και διαλογιστικής απομόνωσης, που διήρκεσε σαράντα ημέρες, είχε ένα όραμα στο οποίο ένα σεραφείμ με έξι φτερά κουβαλούσε την εικόνα του σταυρωμένου Χριστού. Σωματικά, έλαβε τα στίγματα. Αυτό έγινε δημοφιλές εικονογραφικό θέμα στα τέλη του 15ου αιώνα, με τους περισσότερους καλλιτέχνες να περιλαμβάνουν και το σεραφείμ.

Τζόττο ντι Μποντόνε, «Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης δέχεται τα στίγματα», περίπου στις αρχές του 14ου αιώνα. Τέμπερα και χρυσός σε πάνελ από λεύκα, 312 x 162 εκ. Μουσείο Λούβρου, Παρίσι. (Public Domain)

 

Η εκδοχή του Μπελλίνι παρουσιάζει τον Φραγκίσκο σε ένα βραχώδες σημείο ενός ευρύτερου τοπίου, πλούσιου σε λεπτομέρειες, χωρίς το σεραφείμ. Πρόσφατη επιστημονική εξέταση του πίνακα επιβεβαίωσε ότι, αν και ένα τμήμα της άνω άκρης του καμβά είχε αποκοπεί, είναι πολύ απίθανο να περιείχε το σεραφείμ.

Τζοβάννι Μπελλίνι, «Ο Άγιος Φραγκίσκος στην έρημο», περ. 1475–1480. Λάδι σε ξύλο, 124 x 139 εκ. Συλλογή Frick, Νέα Υόρκη. (Public Domain)

 

Αντ’ αυτού, για να υποδηλώσει τη θεία παρουσία, ο Μπελλίνι λούζει τον πίνακα με χρυσό φως που προέρχεται από τα σύννεφα στην επάνω αριστερή γωνία.

Η ανταύγεια του φωτός στον Φραγκίσκο δημιουργεί την εντύπωση μιας λαμπρής μεταμόρφωσης. Η δάφνη επίσης αντανακλά τη δύναμη αυτής της φώτισης. Όλο το τοπίο δέχεται το θεϊκό φως και ο Φραγκίσκος είναι γεμάτος δέος.

Αν και συνήθως απεικονίζεται σε γονατιστή στάση όταν δέχεται τα στίγματα, ο Μπελλίνι επιλέγει την όρθια στάση με ανοιχτά χέρια, παραπέμποντας διακριτικά στη στάση του Εσταυρωμένου Χριστού. Σήμερα, μόνο δύο στίγματα είναι ορατά στον πίνακα, στις παλάμες των χεριών του. Ωστόσο, η τεχνική έρευνα αποκάλυψε και μια πληγή στο αριστερό πόδι. Λόγω της τριβής που υπέστη κατά τη διάρκεια των αιώνων, δεν είναι πλέον ορατή χωρίς μεγάλη μεγέθυνση.

Η ιδιαίτερη σχέση που είχε ο Φραγκίσκος με τον φυσικό κόσμο τονίζεται από τα χίλια δυο στοιχεία που έχει συμπεριλάβει ο ζωγράφος. Υπάρχουν ζώα (ένας γάιδαρος και ένα κουνέλι), πουλιά (ένας ερωδιός και μία αλκυόνη) και φυτά (λουλούδια, ένα κλήμα). Στο βάθος διακρίνεται μια μεσαιωνική πόλη με τα τείχη της. Στη μέση, βρίσκεται ένα από τα λίγα σημάδια ανθρώπινης ζωής, εκτός από τον Φραγκίσκο: ένας βοσκός που οδηγεί το κοπάδι του κατά μήκος ενός ποταμού.

Ο πίνακας ήταν παραγγελία του Βενετού ευγενούς Τζοβάννι Μικίελ και παρέμεινε στην πόλη, σε διάφορες συλλογές επιφανών οικογενειών, για πάνω από 330 χρόνια. Μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα σε ιδιωτικές γαλλικές και βρετανικές συλλογές, αγοράστηκε το 1915 για 170.000 δολάρια (5,45 εκατ. δολάρια ή 4,7 εκατ. ευρώ σήμερα) από τον Αμερικανό Χένρυ Κλέυ Φρικ και τοποθετήθηκε στο σαλόνι της έπαυλής του. Παραμένει εκεί μέχρι σήμερα ως μέρος του ομώνυμου μουσείου, ένα από τα αγαπημένα έργα τέχνης των επισκεπτών.

Η υπόθεση της Γροιλανδής μητέρας που άνοιξε ξανά τη συζήτηση για τις κοινωνικές υπηρεσίες στη Δανία

Από

Δύο ώρες μετά τη γέννηση της κόρης της, η Κήρα Αλεξάνδρα Κρόνβολντ, γυναίκα γροιλανδικής καταγωγής που ζει στη Δανία, είδε το νεογέννητο παιδί της να απομακρύνεται από τις δανικές αρχές. Η υπόθεση, που προβλήθηκε εκτενώς από σκανδιναβικά μέσα ενημέρωσης, δεν είναι απλώς μια οικογενειακή τραγωδία. Έχει εξελιχθεί σε υπόθεση-σύμβολο για τα όρια της κρατικής παρέμβασης στην οικογένεια, για την προστασία των παιδιών, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο οι θεσμοί αξιολογούν γονείς που προέρχονται από αυτόχθονες ή πολιτισμικά διαφορετικές κοινότητες.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του KNR, της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης της Γροιλανδίας, η μικρή Ζάμι απομακρύνθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2024 από τη μητέρα της, περίπου δύο ώρες μετά τη γέννησή της στο νοσοκομείο του Thisted. Η τοποθέτηση του παιδιού σε ανάδοχη οικογένεια βασίστηκε, μεταξύ άλλων, σε μια αξιολόγηση γονικής επάρκειας, γνωστή στη Δανία ως FKU, η οποία χρησιμοποιείται σε υποθέσεις παιδικής προστασίας. Η Κρόνβολντ υποστήριξε ότι οι εξετάσεις αυτές δεν λαμβάνουν επαρκώς υπόψη τη γλώσσα, την κουλτούρα και τις οικογενειακές πρακτικές των Γροιλανδών Ινουίτ.

Η υπόθεση πήρε νέα τροπή στις 8 Μαΐου 2026, όταν το Εφετείο Δυτικής Δανίας δικαίωσε την Κρόνβολντ σε μια απόφαση αρχής, κρίνοντας ότι η απομάκρυνση της κόρης της αμέσως μετά τη γέννηση δεν ήταν νόμιμη. Σύμφωνα με το KNR και τον δικηγόρο της μητέρας, η απόφαση αφορούσε ειδικά τη νομιμότητα της αρχικής απομάκρυνσης. Αυτό δεν σήμαινε αυτομάτως ότι το παιδί θα επέστρεφε αμέσως στη μητέρα του, καθώς το ζήτημα της απόδοσης εξετάζεται σε ξεχωριστή διαδικασία. Η διάκριση αυτή είναι κρίσιμη: το δικαστήριο έκρινε παράνομη μια συγκεκριμένη διοικητική ενέργεια, αλλά δεν αποφάσισε άμεση επιστροφή του παιδιού.

Στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκονται οι αξιολογήσεις FKU, οι οποίες περιλαμβάνουν ψυχολογικές και ψυχομετρικές δοκιμασίες για την εκτίμηση της γονικής ικανότητας. Οι υποστηρικτές τους τις παρουσιάζουν ως εργαλείο σε δύσκολες υποθέσεις όπου οι αρχές οφείλουν να εκτιμήσουν τον κίνδυνο για ένα παιδί. Οι επικριτές τους, όμως, υποστηρίζουν ότι όταν εφαρμόζονται σε γονείς με διαφορετική μητρική γλώσσα και πολιτισμικό υπόβαθρο, μπορεί να οδηγήσουν σε λανθασμένα συμπεράσματα. Το Δανικό Ινστιτούτο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε ήδη επισημάνει ότι μη προσαρμοσμένα τεστ μπορούν να παρερμηνεύσουν γλωσσικές και πολιτισμικές διαφορές ως μειωμένη γονική ικανότητα.

Η ανησυχία δεν αφορά μόνο μία οικογένεια. Μελέτη του VIVE, του Δανικού Κέντρου Κοινωνικών Επιστημών, έδειξε ότι το 5,6% των παιδιών με γροιλανδικό υπόβαθρο που ζουν στη Δανία βρίσκονται εκτός οικογενειακής εστίας, έναντι περίπου 1% των παιδιών με δανικό υπόβαθρο. Η ίδια μελέτη προσθέτει μια απαραίτητη διευκρίνιση: όταν συγκρίνονται οικογένειες με παρόμοια κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά, η διαφορά μειώνεται σημαντικά, αλλά δεν εξαφανίζεται πλήρως. Αυτό σημαίνει ότι η υπερεκπροσώπηση δεν μπορεί να εξηγηθεί απλά ούτε ως «ρατσισμός» ούτε ως «κοινωνικά προβλήματα»· απαιτείται πιο προσεκτική θεσμική και πολιτισμική ανάλυση.

Τον Ιανουάριο του 2025, η δανική κυβέρνηση και η κυβέρνηση της Γροιλανδίας, Naalakkersuisut, συμφώνησαν να σταματήσει η χρήση τυποποιημένων ψυχολογικών τεστ σε υποθέσεις αναγκαστικής τοποθέτησης παιδιών που αφορούν οικογένειες με γροιλανδικό υπόβαθρο. Αντί γι’ αυτά, προβλέφθηκε η χρήση ειδικής μονάδας με γνώση της γροιλανδικής γλώσσας και κουλτούρας, καθώς και επανεξέταση υποθέσεων στις οποίες τα τεστ μπορεί να είχαν οδηγήσει σε παραπλανητική αξιολόγηση. Η απόφαση αυτή αποτελεί έμμεση αναγνώριση ότι το υπάρχον σύστημα δεν παρείχε πάντα επαρκείς εγγυήσεις πολιτισμικής δικαιοσύνης.

Η υπόθεση έφτασε και στον ΟΗΕ. Σε επιστολή ειδικών εισηγητών προς τη Δανία, τον Μάρτιο του 2026, εκφράστηκαν ανησυχίες για πιθανές διακρίσεις σε βάρος γυναικών Ινουίτ από τη Γροιλανδία, συνδεδεμένες με τη χρήση των FKU και με την απομάκρυνση παιδιών από τις μητέρες τους. Η διατύπωση του ΟΗΕ είναι προσεκτική: δεν πρόκειται για δικαστική καταδίκη της Δανίας, αλλά για σοβαρή προειδοποίηση ότι οι πρακτικές αυτές μπορεί να ήταν φορείς δυσανάλογων διακρίσεων απέναντι σε αυτόχθονες γυναίκες και οικογένειες.

Το ζήτημα αγγίζει βαθύτερες ιστορικές πληγές. Η Γροιλανδία υπήρξε δανική αποικία έως το 1953, απέκτησε καθεστώς αυτοδιοίκησης το 1979 και διευρυμένη αυτοκυβέρνηση το 2009, αν και η Δανία εξακολουθεί να έχει αρμοδιότητα στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα. Τα τελευταία χρόνια, η Κοπεγχάγη έχει βρεθεί αντιμέτωπη με δύσκολες πτυχές του παρελθόντος της, όπως το πείραμα του 1951, όταν είκοσι δύο παιδιά Ινουίτ μεταφέρθηκαν στη Δανία με σκοπό να ανατραφούν ως «μικροί Δανοί», ή οι καταγγελίες για τοποθέτηση ενδομήτριων αντισυλληπτικών συσκευών σε γυναίκες και κορίτσια της Γροιλανδίας χωρίς επαρκή συναίνεση κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία έφεραν ξανά τη σχέση Δανίας-Γροιλανδίας στο διεθνές προσκήνιο. Ο Τραμπ έχει παρουσιάσει τη Γροιλανδία ως ζήτημα αμερικανικής εθνικής ασφάλειας, ενώ ειδικοί του ΟΗΕ εξέφρασαν ανησυχία για τους υπαινιγμούς ότι το νησί θα μπορούσε να τεθεί υπό αμερικανικό έλεγχο. Η διεθνής πίεση δεν δημιούργησε από μόνη της το πρόβλημα των FKU, αλλά φαίνεται ότι επιτάχυνε την πολιτική προσοχή σε παράπονα που οι Γροιλανδοί εξέφραζαν εδώ και χρόνια.

Ορισμένοι παραλληλίζουν την υπόθεση με τη φήμη που έχει αποκτήσει στη Νορβηγία το Barnevernet, η υπηρεσία παιδικής προστασίας. Ο παραλληλισμός χρειάζεται προσοχή, διότι η Δανία και η Νορβηγία έχουν διαφορετικά συστήματα και διαφορετικές υποθέσεις. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει πράγματι διαπιστώσει παραβιάσεις του δικαιώματος στην οικογενειακή ζωή σε ορισμένες νορβηγικές υποθέσεις παιδικής προστασίας, κυρίως όσον αφορά τη στάθμιση μεταξύ προστασίας του παιδιού, επαφής με τους γονείς και προοπτικής επανασύνδεσης. Το ίδιο δικαστήριο, πάντως, αναγνωρίζει ότι τα κράτη έχουν ευρύ περιθώριο παρέμβασης όταν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για ένα παιδί.

Υπάρχει επίσης ένα ευρύτερο σκανδιναβικό ιστορικό πλαίσιο. Στη βόρεια Νορβηγία και σε άλλες περιοχές της Σκανδιναβίας, οι Σάμι, οι Κβεν και άλλες μειονότητες υπέστησαν πολιτικές αφομοίωσης, συχνά με παρεμβάσεις στη γλώσσα, την εκπαίδευση και την πολιτισμική τους ταυτότητα. Η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης της Νορβηγίας, που παρέδωσε την έκθεσή της το 2023, εξέτασε τις συνέπειες της πολιτικής «νορβηγοποίησης» στους Σάαμι, στους Κβεν/Νορβηγούς Φινλανδούς και στους Φινλανδούς του Δάσους. Αυτό δεν αποδεικνύει ότι κάθε σημερινή υπόθεση παιδικής προστασίας έχει εθνοτικό κίνητρο, αλλά υποδεικνύει γιατί οι αυτόχθονες κοινότητες συχνά αντιμετωπίζουν τις κρατικές παρεμβάσεις με βαθιά δυσπιστία.

Η παιδική προστασία είναι απαραίτητη σε κάθε κοινωνία. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η απομάκρυνση ενός παιδιού από το σπίτι του μπορεί να είναι αναγκαία για την ασφάλεια και την ευημερία του. Ακριβώς όμως επειδή πρόκειται για μια από τις πιο βαριές παρεμβάσεις του κράτους στην οικογενειακή ζωή, η διαδικασία πρέπει να είναι αυστηρή, αναλογική, διαφανής και πολιτισμικά δίκαιη. Όταν ο γονέας δεν έχει επαρκή πρόσβαση σε διερμηνεία, όταν η αξιολόγηση δεν είναι προσαρμοσμένη στη γλώσσα και την κουλτούρα του ή όταν το παιδί αποκόπτεται πλήρως από τη γλωσσική και πολιτισμική του ρίζα, τότε υπάρχει ο κίνδυνος το κράτος να τραυματίσει το παιδί στην προσπάθειά του να το προστατεύσει.

Η υπόθεση Κρόνβολντ δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για εύκολες γενικεύσεις. Δεν αποδεικνύει ότι όλες οι δανικές κοινωνικές υπηρεσίες ενεργούν άδικα ούτε ότι κάθε απόφαση απομάκρυνσης παιδιού από γροιλανδική οικογένεια είναι λανθασμένη. Δείχνει όμως κάτι σοβαρότερο: ότι ένα σύστημα μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του ουδέτερο, ενώ στην πράξη μετρά ανθρώπους διαφορετικής γλώσσας και παράδοσης με εργαλεία φτιαγμένα για την πλειοψηφία. Και όταν το αποτέλεσμα αυτής της μέτρησης είναι η διάλυση μιας οικογένειας, η ευθύνη του κράτους γίνεται πολύ μεγάλη.

Η νέα προσέγγιση που εξήγγειλαν η Δανία και η Γροιλανδία είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Όμως η πραγματική δοκιμασία δεν θα είναι η ανακοίνωση μιας μεταρρύθμισης, αλλά η εφαρμογή της: επανεξέταση παλιών υποθέσεων, ουσιαστική χρήση διερμηνέων, συμμετοχή ειδικών με γροιλανδική γλωσσική και πολιτισμική γνώση, και όπου χρειάζεται, αποκατάσταση οικογενειών που αδικήθηκαν. Για τα παιδιά, το συμφέρον τους δεν είναι μόνο η φυσική ασφάλεια. Είναι και η σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα, η γλώσσα, η μνήμη, η κοινότητα και η δυνατότητα να μεγαλώσουν χωρίς να χάσουν την ταυτότητά τους.

Άτεκνη κατά λάθος

Από

Σχολιασμός

Όταν ήμουν νέα, ήμουν προσανατολισμένη στην καριέρα, διαμορφωμένη από τη φεμινιστική ιδεολογία. Δούλεψα σκληρά, πάλεψα και τελικά πέτυχα στον ανδροκρατούμενο κόσμο της εστίασης και της επαγγελματικής κουζίνας. Εύκολα θα μπορούσα να είχα καταλήξει σε αυτό που σήμερα περιγράφω ως άτεκνη κατά λάθος.

Δεν απέκτησα το πρώτο μου παιδί πριν από τα 37 μου, ωστόσο κατάφερα τελικά να αποκτήσω τέσσερα παιδιά. Κοιτάζοντας τον κύκλο των φίλων μου και την ευρύτερη οικογένειά μου, συνειδητοποιώ πόσο διαφορετικά θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί η ζωή μου.

Αυτό που βλέπω παντού δεν είναι τόσο γυναίκες που απορρίπτουν συνειδητά τη μητρότητα όσο γυναίκες που την αναβάλλουν. Πρώτα η καριέρα. Πρώτα η σταθερότητα. Πρώτα τα ταξίδια. Πρώτα η οικονομική ανεξαρτησία. Πρώτα η προσωπική ανάπτυξη. Και ύστερα, ξαφνικά, η γόνιμη περίοδος αρχίζει αθόρυβα να λιγοστεύει.

Μερικές φίλες μου βρήκαν έναν καλό σύντροφο μετά τα 40, όμως τα παιδιά δεν ήρθαν ποτέ. Άλλες παντρεύτηκαν λίγο πριν τα 40, θεωρώντας ότι τα παιδιά θα έρχονταν φυσικά, μόνο και μόνο για να περάσουν χρόνια και να ξοδέψουν τεράστια ποσά σε θεραπείες γονιμότητας που τελικά απέτυχαν.

Ορισμένες λένε ότι δεν ήθελαν ποτέ παιδιά. Ίσως για κάποιες αυτό να είναι απολύτως αλήθεια. Υποψιάζομαι όμως ότι πολλές γυναίκες απλώς έμαθαν να καταπιέζουν μια βαθιά λαχτάρα που διδάχθηκαν να θεωρούν λιγότερο σημαντική από την προσωπική επιτυχία.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν εξαιρετικές γυναίκες χωρίς παιδιά που ζουν βαθιά και ουσιαστικά, και γνωρίζω επίσης ότι η μητρότητα δεν είναι εφικτή για όλες. Μπορώ μόνο να μιλήσω με ειλικρίνεια για όσα έχω παρατηρήσει στον εαυτό μου, στις φιλίες μου και στη γενιά μου.

Το λέω αυτό χωρίς καμία διάθεση κριτικής, επειδή το κατανοώ σε βάθος. Έζησα κι εγώ αυτή τη ζωή.

Είχα ένα μεγάλο σπίτι σε μια οργανωμένη κοινότητα, ακριβό αυτοκίνητο, όμορφη πισίνα, οικονομική άνεση, αμέτρητες κοινωνικές ευκαιρίες και μια καριέρα που μου πρόσφερε αναγνώριση και ταυτότητα. Πίστευα ότι ήμουν ικανοποιημένη. Και πράγματι ήμουν, από πολλές απόψεις.

Όμως τίποτα από αυτά δεν συγκρίνεται με τα παιδιά.

Τίποτα δεν συγκρίνεται με το να ακούς τη λέξη «μαμά». Τίποτα δεν συγκρίνεται με το να δημιουργείς ζωή, να την κυοφορείς, να τη θρέφεις, να την προστατεύεις και να βλέπεις κομμάτια του εαυτού σου να κινούνται μέσα στον κόσμο με τη μορφή ενός άλλου ανθρώπινου όντος.

Για μένα, η μητρότητα ήταν αυτό που τελικά με έκανε να αισθανθώ πλήρως ενήλικη. Γνωρίζω ότι σε κάποιους ανθρώπους χωρίς παιδιά δεν θα αρέσει να το ακούσουν αυτό, αλλά είναι η αλήθεια της δικής μου εμπειρίας.

Ένα θέμα για το οποίο σπάνια ακούω να γίνεται ειλικρινής συζήτηση είναι το πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η προσαρμογή στη μητρότητα όταν αυτή έρχεται σε μια ήδη διαμορφωμένη ζωή.

Μέχρι τη στιγμή που πολλές γυναίκες αποκτούν σήμερα παιδιά, έχουν περάσει σχεδόν δύο δεκαετίες χτίζοντας ζωές που περιστρέφονται αποκλειστικά γύρω από τις ίδιες. Το πρόγραμμά τους, η καριέρα τους, τα ταξίδια τους, ο ύπνος τους, οι συνήθειές τους, οι φιλοδοξίες τους, τα οικονομικά τους και το σπίτι τους οργανώνονται γύρω από την αυτονομία και την αυτοδιάθεση τους.

Και ξαφνικά εμφανίζεται ένας μικροσκοπικός άνθρωπος που εξαρτάται πλήρως από εσένα, είναι εξαιρετικά αναποτελεσματικός, έχει αδιάκοπες ανάγκες και αδιαφορεί εντελώς για το πρόγραμμά σου, τον ύπνο σου, τους επαγγελματικούς σου στόχους ή τη συναισθηματική σου αντοχή.

Τα παιδιά διακόπτουν τα πάντα.

Και ίσως αυτό να αποτελεί μέρος του σκοπού τους.

Ο σύγχρονος κόσμος ρωτά ολοένα και περισσότερο: «Πώς μπορώ να διατηρήσω την ελευθερία μου;» Τα παιδιά θέτουν το αντίθετο ερώτημα: «Ποιος είσαι διατεθειμένος να γίνεις για κάποιον άλλον;»

Η μητρότητα με μεταμόρφωσε με όμορφους τρόπους, που ήταν ταυτόχρονα άβολοι. Με ανάγκασε να γίνω λιγότερο εγωκεντρική, λιγότερο εμμονική με τη δική μου άνεση, τις φιλοδοξίες μου, την εικόνα μου και τον έλεγχο. Τα παιδιά απαιτούν αδιάκοπη δοτικότητα. Όχι επιδεικτική δοτικότητα. Πραγματική δοτικότητα. Δοτικότητα στις τρεις τα ξημερώματα. Δοτικότητα όταν είσαι άρρωστη. Δοτικότητα όταν κανείς δεν σε χειροκροτεί. Δοτικότητα όταν δεν υπάρχει κανένα άμεσο αντάλλαγμα.

Και μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως η σύγχρονη κοινωνία μάς εκπαιδεύει να απέχουμε από αυτού του είδους τη θυσία.

Στα πιο απροσδόκητα μέρη, γυναίκες με ρωτούν για τη μητρότητα.

Παραδείγματος χάριν, όταν μιλάω στο τηλέφωνο με μια δικηγόρο που χειρίζεται κάποιο επαγγελματικό ζήτημα και εκείνη μου λέει χαμηλόφωνα: «Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι; Μόλις έκανα κρυοσυντήρηση ωαρίων. Πόσων ετών ήσασταν όταν αποκτήσατε το τελευταίο σας παιδί;»

Ή μια αεροσυνοδός που, βλέποντάς με εμφανώς έγκυο στα 44 μου χρόνια, σκύβει προς το μέρος μου και με ρωτά απαλά: «Ελπίζω να μην είναι αγενές αυτό, αλλά πόσων ετών είστε;» Και όταν της απαντώ, ενώνει τα χέρια της και λέει: «Δίνετε ελπίδα σε γυναίκες παντού».

Ή μια γυναίκα πίσω από τον πάγκο ενός κτηνιατρείου που παραδέχεται χαμηλόφωνα: «Είμαι πάνω από 40 και ακόμη ελπίζω να αποκτήσω παιδιά κάποια μέρα».

Παρόμοιες συζητήσεις έχουν επαναληφθεί πολλές φορές, με γυναίκες που αναζητούν ενδείξεις ότι μπορεί ακόμη να συμβεί.

Και μπορεί να συμβεί.

Οι πιθανότητες όμως λιγοστεύουν.

Η σύγχρονη ιατρική έχει παρατείνει τη γονιμότητα με αξιοσημείωτους τρόπους, αλλά δεν μπορεί να υπερκεράσει πλήρως τη βιολογία. Την ίδια στιγμή, εκτιθέμεθα διαρκώς σε ουσίες που διαταράσσουν το ενδοκρινικό σύστημα, επεξεργασμένα τρόφιμα, χρόνιο στρες, μικροπλαστικά, φυτοφάρμακα και άλλες χημικές ουσίες. Πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες συμβάλλουν στη μείωση της γονιμότητας τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

Με πολλούς τρόπους, επεκτείνουμε τεχνολογικά τη γονιμότητα ενώ ταυτόχρονα την υποβαθμίζουμε.

Η αλήθεια είναι ότι η βιολογία δεν προσαρμόζεται πλήρως στην ιδεολογία, στον χρονισμό της καριέρας, στην οικονομική ετοιμότητα ή στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Οι καλύτερες πιθανότητες εξακολουθούν γενικά να βρίσκονται στη νεότητα, ακόμη κι αν ο πολιτισμός μας αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερο τη νεότητα ως περίοδο αποκλειστικά αφιερωμένη στην ατομικότητα και την ανεξαρτησία.

Στους άνδρες επίσης παρατηρείται αυτή τη μετατόπιση. Η σύγχρονη ενήλικη ζωή περιστρέφεται ολοένα και περισσότερο γύρω από την προσωπική ελευθερία, την παρατεταμένη εφηβεία, την κατανάλωση, τις εμπειρίες και την αυτοπραγμάτωση, τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες.

Ο χρόνος που περνώ με τα ζώα ενισχύει αυτές τις παρατηρήσεις. Παρακολουθώντας τις αγελάδες χρόνο με τον χρόνο, βλέπω ότι ολόκληρος ο βιολογικός τους ρυθμός περιστρέφεται γύρω από την αναπαραγωγή, τη γέννηση, τη φροντίδα των μικρών και την επανεκκίνηση του κύκλου. Η ίδια η φύση προσανατολίζεται διαρκώς προς τη συνέχιση της ζωής.

Οι άνθρωποι ίσως είναι τα μόνα θηλαστικά που μπορούν να παρακάμψουν πλήρως αυτό το ένστικτο.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πού καταλήγει όλη αυτή η ενέργεια.

Συχνά, ιδιαίτερα ανάμεσα στους πιο προοδευτικούς φίλους μου, βλέπω αυτό το ένστικτο να ανακατευθύνεται προς τον ακτιβισμό, τα κοινωνικά ζητήματα και την προστασία των ευάλωτων ανθρώπων. Δεν αμφισβητώ ότι πολλές από αυτές τις προσπάθειες προέρχονται από γνήσια συμπόνια και καλές προθέσεις. Πιστεύω όμως επίσης ότι ένα μέρος αυτής της ενέργειας μπορεί να αποτελεί μια μορφή μητρικής ενέργειας αποκομμένης από την οικογένεια και κατευθυνόμενης προς την κοινωνία συνολικά.

Όταν το ένστικτο της φροντίδας, της προστασίας, της υπεράσπισης και της θυσίας δεν έχει πλέον στο επίκεντρό του τα παιδιά ή την οικογένεια, αυτή η ενέργεια δεν εξαφανίζεται. Συχνά επανεμφανίζεται πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά. Μερικές φορές με εποικοδομητικό τρόπο. Άλλες φορές με καταστροφικό. Και κάποιες φορές με τρόπους που μοιάζουν να αφορούν λιγότερο τη βοήθεια προς πραγματικά ευάλωτους ανθρώπους και περισσότερο την αναζήτηση σκοπού, ταυτότητας και ηθικού νοήματος σε έναν κόσμο που αποσυνδέεται ολοένα και περισσότερο από την οικογένεια και την κοινότητα.

Πρόσφατα φιλοξενήσαμε το δείπνο για την πρόβα γάμου ενός ζευγαριού 22 και 25 ετών, και οι δύο απόφοιτοι του Texas A&M, αφοσιωμένοι στην καθολική πίστη, ανοιχτά προσανατολισμένοι στην οικογένεια και αποφασισμένοι να χτίσουν τη ζωή τους γύρω από κοινές αξίες αντί για ατελείωτη αυτοβελτίωση. Τα διακοσμητικά στα τραπέζια ήταν μεταλλικά κουτιά γεμάτα με ζωντανά φυτά και εικόνες αγίων.

Όταν εγώ ήμουν 22 ετών, οι προτεραιότητές μου ήταν πολύ διαφορετικές. Αλλά πιστεύω ότι αυτά τα παιδιά ίσως είναι στον σωστό δρόμο.

Η κουλτούρα μας λέει στους νέους να καθυστερούν τον γάμο, να αποφεύγουν τη δέσμευση, να μεγιστοποιούν την ελευθερία τους, να ταξιδεύουν, να χτίζουν καριέρες και να απολαμβάνουν τη νεότητά τους όσο μπορούν. Τα παιδιά συχνά παρουσιάζονται ως περιορισμός και όχι ως ολοκλήρωση.

Όλο και περισσότερο αναρωτιέμαι μήπως η κουλτούρα μας έχει ταυτίσει την ελευθερία με την πληρότητα, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν πολλοί άνθρωποι πολύ αργά ότι τα δύο αυτά πράγματα δεν είναι πάντοτε το ίδιο.

Της Mollie Engelhart

Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην τις απόψεις της εφημερίδας The Epoch Times.

Η οικονομία της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας: Δύο κοντινοί κόσμοι, δύο διαφορετικά μοντέλα ανάπτυξης

Από

Η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία συχνά αντιμετωπίζονται ως ένα ενιαίο οικονομικό σύνολο της Ωκεανίας: δύο αγγλόφωνες δημοκρατίες, με ισχυρούς θεσμούς, στενή σχέση με τη Βρετανική Κοινοπολιτεία, ανοιχτό εμπόριο και βαθιά σύνδεση με την Ασία. Στην πραγματικότητα, όμως, οι δύο οικονομίες εκτός από τις ομοιότητες έχουν και αρκετές διαφορές.

Η Αυστραλία είναι μια μεγάλη ηπειρωτική οικονομία, πλούσια σε ορυκτούς πόρους, ενέργεια και πρώτες ύλες. Η Νέα Ζηλανδία είναι μικρότερη, πιο απομονωμένη γεωγραφικά, με παραγωγικό κορμό την αγροδιατροφή, τα γαλακτοκομικά, το κρέας, τον τουρισμό και σήμα κατατεθέν την ποιότητα και το φυσικό περιβάλλον. Τις ενώνει, ωστόσο, μια από τις στενότερες οικονομικές σχέσεις στον κόσμο: η συμφωνία για Στενότερες Οικονομικές Σχέσεις [Closer Economic Relations], που υπογράφηκε το 1983 και παραμένει, σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών της Νέας Ζηλανδίας, η πιο ολοκληρωμένη εμπορική συμφωνία της χώρας.

Η Αυστραλία, λόγω μεγέθους και φυσικού πλούτου, έχει οικοδομήσει την ευημερία της πάνω σε έναν συνδυασμό εξορύξεων, υπηρεσιών, εκπαίδευσης, τεχνολογίας, γεωργίας και χρηματοοικονομικών. Στα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία των εθνικών λογαριασμών, το αυστραλιανό ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 0,8% το τελευταίο τρίμηνο του 2025 και κατά 2,6% σε ετήσια βάση, ένδειξη ότι η οικονομία πέρασε από τη φάση της μεταπανδημικής επιβράδυνσης σε μια πιο σταθερή, αν και όχι ανέμελη, ανάκαμψη. Η αύξηση δεν προήλθε μόνο από έναν τομέα· η εσωτερική ζήτηση, η δημόσια δαπάνη και οι ιδιωτικές επενδύσεις συνέβαλαν όλες στην κίνηση της οικονομίας, ενώ το εξωτερικό εμπόριο είχε πιο σύνθετη εικόνα, καθώς οι εισαγωγές αυξήθηκαν ταχύτερα από τις εξαγωγές στο συγκεκριμένο τρίμηνο.

Η εξαγωγική ταυτότητα της Αυστραλίας παραμένει χαρακτηριστικά «βαριά»: σιδηρομετάλλευμα, άνθρακας, φυσικό αέριο, χρυσός, βοδινό κρέας, αλλά και υπηρεσίες εκπαίδευσης και τουρισμού. Στη λίστα των είκοσι πέντε μεγαλύτερων εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών για το 2024-25, το σιδηρομετάλλευμα και τα συμπυκνώματά του (δηλαδή οι επεξεργασμένες μορφές του μεταλλεύματος με υψηλότερη περιεκτικότητα σε σίδηρο) βρίσκονται στην κορυφή, με αξία 116,4 δισ. δολαρίων Αυστραλίας, ακολουθούμενα από τον άνθρακα, το φυσικό αέριο, τις εκπαιδευτικές ταξιδιωτικές υπηρεσίες και τον χρυσό. Αυτό δείχνει κάτι θεμελιώδες: η Αυστραλία είναι ταυτόχρονα οικονομία πόρων και οικονομία γνώσης. Πουλά στον κόσμο πρώτες ύλες για τη βιομηχανία και την ενέργεια, αλλά και πανεπιστημιακή εκπαίδευση, δεξιότητες, έρευνα και υπηρεσίες.

Αυτή η εξάρτηση από τις πρώτες ύλες είναι πηγή δύναμης, αλλά και ευπάθειας. Όταν η Κίνα, η Ινδία και οι οικονομίες της Ασίας αναπτύσσονται, η Αυστραλία ωφελείται από τη ζήτηση για σίδηρο, άνθρακα, φυσικό αέριο και αγροτικά προϊόντα. Όταν όμως η παγκόσμια ζήτηση επιβραδύνεται ή όταν οι τιμές των εμπορευμάτων πέφτουν, τα δημόσια έσοδα, οι επενδύσεις και η ισοτιμία του αυστραλιανού δολαρίου πιέζονται. Το 2025, πάντως, η συνολική εικόνα του εξωτερικού εμπορίου παρέμεινε ισχυρή: οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών αυξήθηκαν στα 665,2 δισ. δολάρια Αυστραλίας, ενώ οι εισαγωγές έφθασαν τα 658,3 δισ., αφήνοντας μικρό πλεόνασμα στο ισοζύγιο αγαθών και υπηρεσιών.

Το μεγάλο εσωτερικό πρόβλημα της Αυστραλίας δεν είναι η έλλειψη ανάπτυξης, αλλά το κόστος ζωής. Ο πληθωρισμός, ο οποίος υποχώρησε μετά την κορύφωση της μεταπανδημικής περιόδου, ξαναπίεσε τα νοικοκυριά στις αρχές του 2026. Τον Μάρτιο του 2026, ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή αυξήθηκε κατά 4,6% σε ετήσια βάση, με κύριους παράγοντες τη στέγαση, τις μεταφορές και τα τρόφιμα. Η αγορά εργασίας παραμένει σχετικά ανθεκτική, αλλά όχι άτρωτη: τον Απρίλιο του 2026, η ανεργία αυξήθηκε στο 4,5%, ενώ η απασχόληση μειώθηκε κατά 18.600 άτομα σε εποχικά προσαρμοσμένη βάση.

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστραλίας αντέδρασε σε αυτή την εικόνα αυξάνοντας το επιτόκιο-στόχο στο 4,35% τον Μάιο του 2026. Η απόφαση συνδέθηκε με την εκτίμηση ότι ο πληθωρισμός θα μείνει πάνω από τον στόχο για κάποιο διάστημα, ενώ η άνοδος στις τιμές της ενέργειας και των καυσίμων επιβάρυνε περισσότερο το περιβάλλον. Η Αυστραλία, επομένως, βρίσκεται σε ένα λεπτό σημείο: θέλει να συγκρατήσει τον πληθωρισμό χωρίς να σπάσει την αγορά εργασίας και χωρίς να καταπνίξει την ιδιωτική κατανάλωση.

Η Νέα Ζηλανδία έχει διαφορετικό οικονομικό χαρακτήρα. Είναι μια μικρή ανοιχτή οικονομία, με μικρότερο εσωτερικό πληθυσμό και ισχυρή εξάρτηση από τις εξαγωγές πρωτογενούς παραγωγής. Τα γαλακτοκομικά, το κρέας, τα φρούτα, το ξύλο, το κρασί και ο τουρισμός είναι οι κεντρικοί πυλώνες της. Το υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου της χώρας σημείωσε ότι οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 7,4% και έφθασαν τα 105 δισ. δολάρια Νέας Ζηλανδίας στο έτος, έως τον Μάρτιο του 2025, με τα γαλακτοκομικά, το κρέας, το ακτινίδιο και τον τουρισμό να δίνουν σημαντική ώθηση. Ιδιαίτερα ο τουρισμός επέστρεψε σε επίπεδα εσόδων προ πανδημίας, παρότι οι αφίξεις δεν είχαν ανακάμψει πλήρως.

Η Κίνα παραμένει κρίσιμος εμπορικός εταίρος για τη Νέα Ζηλανδία. Οι εξαγωγές προς την Κίνα περιλαμβάνουν κυρίως γαλακτοκομικά, κρέας, δασικά προϊόντα και φρούτα, ενώ οι υπηρεσίες προς την κινεζική αγορά συνδέονται κυρίως με τον τουρισμό, την εκπαίδευση και τις μεταφορές. Αυτό δίνει στη Νέα Ζηλανδία πρόσβαση σε μια τεράστια αγορά, αλλά δημιουργεί και συγκέντρωση κινδύνου: εάν η κινεζική ζήτηση εξασθενήσει ή εάν υπάρξουν πολιτικές εντάσεις, ο αντίκτυπος περνά γρήγορα στα αγροτικά εισοδήματα και στις περιφερειακές κοινότητες.

Η βραχυπρόθεσμη εικόνα της οικονομίας της είναι πιο εύθραυστη από της Αυστραλίας. Το ΑΕΠ αυξήθηκε μόλις 0,2% το τρίμηνο Δεκεμβρίου 2025, μετά από αύξηση 0,9% το προηγούμενο τρίμηνο, ενώ σε ετήσια βάση η οικονομία παρέμεινε σχεδόν στάσιμη. Ο πληθωρισμός ήταν 3,1% το πρώτο τρίμηνο του 2026, δηλαδή λίγο πάνω από το ανώτατο όριο του στόχου 1%-3% της κεντρικής τράπεζας. Η ανεργία διαμορφώθηκε στο 5,3% το τρίμηνο Μαρτίου 2026, ελαφρώς χαμηλότερα από το 5,4% του προηγούμενου τριμήνου, αλλά αρκετά υψηλή ώστε να δείχνει ότι η ανάκαμψη δεν έχει μετατραπεί ακόμη σε δυναμική αγορά εργασίας.

Η Reserve Bank of New Zealand έχει το επίσημο επιτόκιο OCR στο 2,25% από τον Απρίλιο του 2026, με στόχο τη σταθερότητα των τιμών και με μεσοπρόθεσμο πληθωριστικό στόχο 1%-3%. Η χαμηλότερη στάθμη επιτοκίων σε σχέση με την Αυστραλία αντανακλά τη διαφορετική κυκλική θέση της οικονομίας: η Νέα Ζηλανδία χρειάζεται στήριξη της ζήτησης, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει ότι ο πληθωρισμός παραμένει ενοχλητικά κοντά ή πάνω από το όριο ανοχής.

Στο βάθος, και οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν ένα κοινό πρόβλημα: την παραγωγικότητα. Η Αυστραλία έχει υψηλό βιοτικό επίπεδο, αλλά ο ΟΟΣΑ επισημαίνει ότι η οικονομία της υποφέρει από αδύναμη παραγωγικότητα, υψηλό κόστος στέγασης και μεγάλες εκπομπές άνθρακα. Η Νέα Ζηλανδία έχει ακόμη πιο έντονο διαρθρωτικό πρόβλημα παραγωγικότητας, το οποίο το ΔΝΤ συνδέει με τη μικρή αγορά, τη γεωγραφική απομόνωση, τα κενά στις υποδομές, τους περιορισμούς στη στέγαση και τη δυσκολία χρηματοδότησης καινοτόμων επιχειρήσεων.

Η μετανάστευση είναι ένας ακόμη καθρέφτης των διαφορών τους. Η Αυστραλία εξακολουθεί να προσελκύει μεγάλο αριθμό μεταναστών: στο οικονομικό έτος έως τον Ιούνιο 2025, η καθαρή μετανάστευση προσέθεσε 306.000 άτομα στον πληθυσμό, αν και ο αριθμός αυτός ήταν χαμηλότερος από τα μεταπανδημικά ρεκόρ. Η Νέα Ζηλανδία, αντίθετα, είχε καθαρό μεταναστευτικό κέρδος μόλις 14.200 ατόμων το 2025, το χαμηλότερο για ημερολογιακό έτος από το 2013, εξαιρουμένης της πανδημικής περιόδου. Για την Αυστραλία, η πρόκληση είναι πώς θα στεγάσει και θα ενσωματώσει τον πληθυσμό που προσελκύει. Για τη Νέα Ζηλανδία, η πρόκληση είναι πώς θα κρατήσει ταλαντούχους εργαζομένους και νέους ανθρώπους που συχνά κοιτούν προς την Αυστραλία για υψηλότερους μισθούς και περισσότερες ευκαιρίες.

Παρά τις δυσκολίες, οι δύο οικονομίες έχουν σημαντικά πλεονεκτήματα. Διαθέτουν σταθερούς θεσμούς, ισχυρά νομικά συστήματα, αξιόπιστες κεντρικές τράπεζες, φυσικό πλούτο, κοινωνική συνοχή και βαθιά σύνδεση με τις αγορές της Ασίας. Η Αυστραλία έχει το πλεονέκτημα της κλίμακας, των ορυκτών πόρων και των μεγάλων πανεπιστημίων. Η Νέα Ζηλανδία έχει το πλεονέκτημα της ποιότητας, της αγροδιατροφικής φήμης, της περιβαλλοντικής εικόνας και της ευελιξίας μιας μικρότερης οικονομίας. Η συμφωνία CER και η προσπάθεια για ενιαία οικονομική αγορά μειώνουν τα εμπόδια μεταξύ τους και δημιουργούν έναν χώρο όπου αγαθά, υπηρεσίες, επαγγέλματα και επιχειρηματικές πρακτικές μπορούν να κινούνται με λιγότερη γραφειοκρατία.

Το μέλλον τους θα κριθεί σε τρία πεδία. Πρώτον, στην ικανότητα να ελέγξουν τον πληθωρισμό χωρίς να θυσιάσουν την ανάπτυξη. Δεύτερον, στην επιτυχία τους να αυξήσουν την παραγωγικότητα μέσω τεχνολογίας, υποδομών, εκπαίδευσης και πιο αποτελεσματικών αγορών. Τρίτον, στη διαχείριση της πράσινης μετάβασης: η Αυστραλία πρέπει να μετατρέψει την εξάρτηση από άνθρακα και φυσικό αέριο σε ευκαιρία για κρίσιμα μέταλλα, ανανεώσιμες πηγές και βιομηχανική αναβάθμιση, ενώ η Νέα Ζηλανδία πρέπει να συνδυάσει την αγροτική της ισχύ με βιώσιμη παραγωγή, καθαρή ενέργεια και ανθεκτικότητα απέναντι στις διεθνείς κρίσεις. Ο ΟΟΣΑ ήδη τονίζει ότι η Νέα Ζηλανδία βρίσκεται στα πρώτα στάδια κυκλικής ανάκαμψης, αλλά με πιο αβέβαιο περιβάλλον, ενώ για την Αυστραλία υπογραμμίζει ότι η οικονομία ομαλοποιείται, χωρίς να έχουν λυθεί οι μακροχρόνιες αδυναμίες.

Έτσι, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία δεν είναι απλώς δύο απομακρυσμένες οικονομίες του Νότιου Ειρηνικού. Είναι δύο εργαστήρια για το πώς μια ανεπτυγμένη χώρα μπορεί να ζήσει μέσα σε έναν κόσμο ακριβότερης ενέργειας, γεωπολιτικών εντάσεων, ασιατικής ζήτησης, στεγαστικής πίεσης και τεχνολογικής αλλαγής. Η Αυστραλία δείχνει τη δύναμη της κλίμακας και των πόρων. Η Νέα Ζηλανδία δείχνει τη δύναμη της ποιότητας και της εξειδίκευσης. Και οι δύο, όμως, καλούνται να αποδείξουν ότι η ευημερία του αύριο δεν θα στηρίζεται μόνο σε όσα πουλά η γη τους, αλλά και σε όσα μπορεί να παράγει το ανθρώπινο κεφάλαιο, η καινοτομία και η κοινωνική τους αντοχή.

Η AUKUS ανακοινώνει πρόγραμμα υποβρύχιων μη επανδρωμένων σκαφών έως το 2027

Από

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν συνεργασία με την Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο για την ανάπτυξη υποβρύχιων μη επανδρωμένων σκαφών έως το 2027. Ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Πητ Χέγκσεθ ανακοίνωσε το σχέδιο κατά τη συνάντηση των υπουργών Άμυνας της AUKUS, η οποία πραγματοποιήθηκε στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Σιγκαπούρη στις 30 Μαΐου.

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου το Σάββατο, ο Χέγκσεθ δήλωσε ότι το εμβληματικό αυτό πρόγραμμα θα παραδώσει μια σειρά ιδιαίτερα προσαρμόσιμων ωφέλιμων φορτίων για υποβρύχια μη επανδρωμένα σκάφη πολλαπλών αποστολών, σχεδιασμένων να υποστηρίζουν υποθαλάσσιες επιχειρήσεις και να διατηρούν το συλλογικό πλεονέκτημα των εταίρων στον ναυτικό τομέα.

Η AUKUS είναι μια τριμερής αμυντική συμφωνία που δημιουργήθηκε το 2021 από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία, με στόχο την ανάσχεση της αυξανόμενης ισχύος του κομμουνιστικού καθεστώτος της Κίνας στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού.

Ο Χέγκσεθ σημείωσε ότι ναύτες του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ θα αρχίσουν να φθάνουν στην Αυστραλία, καθώς οι αυστραλιανές αρχές προετοιμάζονται να επενδύσουν έως και 5 δισεκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας (περίπου 3,1 δισεκατομμύρια ευρώ) στη βάση HMAS Stirling, μία από τις κύριες βάσεις του Βασιλικού Αυστραλιανού Ναυτικού.

Η Αυστραλία δεσμεύτηκε να επενδύσει 8 δισεκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας (περίπου 5 δισεκατομμύρια ευρώ) στα ναυπηγεία Henderson, στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, και επιπλέον 21 δισεκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας (περίπου 13,2 δισεκατομμύρια ευρώ) στα ναυπηγεία Osborne, στο νοτιοανατολικό τμήμα. Οι επενδύσεις αναμένεται να στηρίξουν την κατασκευή υποβρυχίων στο πλαίσιο της συνεργασίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δήλωσαν ότι επιθυμούν να κινηθούν «το συντομότερο δυνατόν» για την ενίσχυση της συνδυασμένης παρουσίας υποβρυχίων στην περιοχή του Ειρηνικού.

Η παράδοση των μη επανδρωμένων σκαφών θα αρχίσει το 2027.

Σύμφωνα με κοινή ανακοίνωση των υπουργών Άμυνας της AUKUS, το πρόγραμμα αποσκοπεί στη σημαντική ενίσχυση της ικανότητας των εταίρων να προστατεύουν κρίσιμες εθνικές υποθαλάσσιες υποδομές, να αναπτύσσουν προηγμένες δυνατότητες επιτήρησης, αναγνώρισης και κρούσης, να διεξάγουν επιχειρήσεις εφοδιαστικής υποστήριξης και να ενισχύουν την υπεροχή τους στις επιχειρήσεις κατά υποβρυχίων και πλοίων επιφανείας, στις επιχειρήσεις αντιμετώπισης ναρκών, στον ηλεκτρονικό πόλεμο και στους ελιγμούς σε αμφισβητούμενες παράκτιες περιοχές.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Αυστραλίας Ρίτσαρντ Μαρλς χαρακτήρισε τη συνεργασία ιστορική. Σε δηλώσεις του το Σάββατο, ο Μαρλς ανέφερε ότι το πρόγραμμα θα προσφέρει γρήγορα στις ένοπλες δυνάμεις των συμμετεχουσών χωρών τις πλέον προηγμένες τεχνολογίες πεδίου μάχης, καθώς οι εταίροι θα παράγουν από κοινού μια σειρά προηγμένων αισθητήρων και οπλικών συστημάτων για υποβρύχια μη επανδρωμένα οχήματα.

Μια τρίτη φάση της συνεργασίας αφορά την κατασκευή υποβρυχίων στην Αυστραλία, τα οποία αναμένεται να παραδοθούν στις αρχές της δεκαετίας του 2040.

Ο Μαρλς σημείωσε ότι βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη εργασίες για την κατασκευή Ναυπηγικού Συγκροτήματος Υποβρυχίων στα ναυπηγεία Osborne, το οποίο, όπως είπε, θα αποτελέσει το μεγαλύτερο μεμονωμένο βιομηχανικό έργο στην ιστορία της χώρας. Όλα αυτά συνιστούν τη μεγαλύτερη ενίσχυση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Αυστραλίας εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, ουσιαστικά από την ίδρυση του Ναυτικού της χώρας. Ανέφερε ότι αυτό καθίσταται δυνατό χάρη στη συνεργασία με το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες και εξέφρασε τη βαθιά ευγνωμοσύνη του προς τον Πητ Χέγκσεθ και τον Βρετανό υπουργό Άμυνας Τζον Χήλυ για τη σημαντική συμβολή τους στην υλοποίηση του προγράμματος.

Της Jacki Thrapp

Η Ταϊβάν προειδοποιεί για κινδύνους κυβερνοασφάλειας από τέσσερις κινεζικές εφαρμογές

Από

Τέσσερις εφαρμογές κινεζικής προέλευσης ενέχουν κινδύνους κυβερνοασφάλειας για τους χρήστες, καθώς συλλέγουν κρυφά δεδομένα από τις συσκευές τους, ανακοίνωσε το υπουργείο Ψηφιακών Υποθέσεων της Ταϊβάν έπειτα από σχετική έρευνα.

Σε συνέντευξη Τύπου, στις 27 Μαΐου, η Διοίκηση Κυβερνοασφάλειας (Administration for Cyber Security – ACS) του υπουργείου παρουσίασε τα ευρήματά της για την εφαρμογή πλοήγησης AMap, τις πλατφόρμες μετάδοσης βίντεο Bilibili και iQIYI, καθώς και την εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων BIMOBIMO. Οι τέσσερις εφαρμογές υποβλήθηκαν σε δοκιμές βάσει δεκαπέντε δεικτών σε τέσσερις κατηγορίες: παρακολούθηση σε πραγματικό χρόνο, πρόσβαση σε δεδομένα άλλων εφαρμογών, εξαγωγή πληροφοριών από τη συσκευή του χρήστη και μετάδοση ή διαμοιρασμός δεδομένων.

Η AMap, γνωστή και ως Gaode Maps, κρίθηκε η πιο επικίνδυνη από τις εφαρμογές που εξετάστηκαν, καθώς απέτυχε σε έντεκα δείκτες στην έκδοση Android και σε οκτώ στην έκδοση iOS.

Στα δύο λειτουργικά συστήματα, η εφαρμογή αποκτούσε πρόσβαση στα δεδομένα τοποθεσίας των χρηστών, στον ήχο, στις φωτογραφίες, στις ζωντανές ροές βίντεο, στις άδειες χρήσης μικροφώνου, στις επαφές, στα ημερολόγια, στις λίστες εργασιών, στα αρχεία υγείας και στα αναγνωριστικά συσκευών, ενώ παράλληλα μετέδιδε δεδομένα σε διακομιστές που βρίσκονται στην Κίνα.

Τα ευρήματα αποτελούν προειδοποίηση και πέρα από την Ταϊβάν. Πολλοί ξένοι ταξιδιώτες στην Κίνα, εξοικειωμένοι με την τεχνολογία, χρησιμοποιούν τοπικές εφαρμογές πλοήγησης για να αποφύγουν ανακρίβειες και τεχνικά προβλήματα στους χάρτες της Google και της Apple, γεγονός που ενδέχεται να τους εκθέτει σε κινδύνους κυβερνοασφάλειας.

Η AMap αναπτύσσεται από την εταιρεία AutoNavi Software με έδρα το Πεκίνο, η οποία ανήκει στον όμιλο Alibaba Group Holding.

Τον Μάιο του 2025, ομάδα νομοθετών ζήτησε από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ (Securities and Exchange Commission – SEC) να διαγράψει από τα αμερικανικά χρηματιστήρια είκοσι κινεζικές εταιρείες, μεταξύ αυτών και την Alibaba, υποστηρίζοντας ότι προωθούν τα συμφέροντα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (ΚΚΚ).

Ο Λι Γιου-γουέι, ανώτερος αξιωματούχος της ACS, δήλωσε ότι η πρόσβαση της AMap στα δεδομένα τοποθεσίας των χρηστών επιτρέπει τη δημιουργία λεπτομερών προφίλ για τις μετακινήσεις και τις καθημερινές τους συνήθειες. Όπως ανέφερε, αυτά θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν πρότυπα μετακίνησης, τοποθεσίες που επισκέπτονται συχνά, διαδρομές ταξιδιών, ώρες αναχώρησης και άφιξης, καθώς και τη διάρκεια παραμονής σε συγκεκριμένα σημεία.

Ο Λι Γιου-γουέι, ανώτερος αξιωματούχος της Διοίκησης Κυβερνοασφάλειας του υπουργείου Ψηφιακών Υποθέσεων της Ταϊβάν, δίνει συνέντευξη Τύπου στην Ταϊπέι. Ταϊβάν, 27 Μαΐου 2026. (Tai Te-man/The Epoch Times)

 

Σύμφωνα με τον Λι, αυτού του είδους το ψηφιακό αποτύπωμα ενέχει κινδύνους για την προσωπική ασφάλεια των χρηστών. Όπως εξήγησε, η πρόσβαση της εφαρμογής σε βίντεο και μικρόφωνα θα μπορούσε ουσιαστικά να τη μετατρέψει σε εργαλείο συλλογής ευαίσθητων προσωπικών πληροφοριών και εμπιστευτικών επιχειρηματικών δεδομένων.

Οι τρεις άλλες εφαρμογές που εξετάστηκαν — Bilibili, iQIYI και BIMOBIMO — απέτυχαν σε πέντε έως οκτώ δείκτες στις εκδόσεις Android και iOS. Και οι τρεις μετέδιδαν δεδομένα σε διακομιστές που εδρεύουν στην Κίνα.

Η κινεζική τεχνολογική εταιρεία Baidu είναι ο βασικός μέτοχος της iQIYI, μιας πλατφόρμας μετάδοσης περιεχομένου εισηγμένης στον Nasdaq.

Η Bilibili είναι πλατφόρμα διαμοιρασμού βίντεο, επίσης εισηγμένη στον Nasdaq, με την Tencent Holdings να συγκαταλέγεται στους σημαντικούς επενδυτές της. Το Πεντάγωνο έχει συμπεριλάβει την Tencent Holdings στον κατάλογο των «κινεζικών στρατιωτικών εταιρειών» που δραστηριοποιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Baidu δεν περιλαμβάνεται επί του παρόντος στον κατάλογο του Πενταγώνου. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2025, ο γερουσιαστής Ρικ Σκοτ (R-Fla.) απέστειλε επιστολή προς τον υπουργό Πολέμου Πητ Χέγκσεθ, υποστηρίζοντας ότι και η Baidu θα έπρεπε να προστεθεί στον κατάλογο. Στην επιστολή του χαρακτήρισε «εξίσου ανησυχητικούς» τους δεσμούς της εταιρείας με τον ηγέτη της Κίνας Σι Τζινπίνγκ, το ΚΚΚ και τον κινεζικό στρατό.

Ο γενικός διευθυντής της ACS, Τσάι Φου-λονγκ, δήλωσε ότι οι τέσσερις εφαρμογές εγείρουν ανησυχίες που είναι κοινές για τις εφαρμογές με έδρα στην Κίνα. Όπως εξήγησε, βάσει του Νόμου περί Εθνικών Πληροφοριών και του Νόμου περί Κυβερνοασφάλειας του Πεκίνου, οι διαχειριστές τους ενδέχεται να υποχρεωθούν να παραδώσουν δεδομένα χρηστών στις κινεζικές αρχές κατόπιν αιτήματος.

Ο Τσάι δήλωσε ότι η δυνατότητα της κινεζικής κυβέρνησης να αποκτά πρόσβαση σε εταιρικά δεδομένα και δεδομένα χρηστών για σκοπούς πληροφοριών και εθνικής ασφάλειας δημιουργεί σημαντικό κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια της Ταϊβάν.

Σύμφωνα με το υπουργείο Ψηφιακών Υποθέσεων της Ταϊβάν, απαγορεύεται στις κυβερνητικές υπηρεσίες να κατεβάζουν, να εγκαθιστούν και να χρησιμοποιούν εφαρμογές κινεζικής προέλευσης βάσει του Νόμου Διαχείρισης Κυβερνοασφάλειας της χώρας. Ο περιορισμός επεκτείνεται και στις ηλεκτρονικές συσκευές που παρέχονται από κρατικούς φορείς.

Σε ανακοίνωσή του, στις 27 Μαΐου, το υπουργείο κάλεσε το κοινό να απεγκαταστήσει οποιαδήποτε από τις τέσσερις εφαρμογές είναι ήδη εγκατεστημένη στις συσκευές του.

Ως γενικό κανόνα, το υπουργείο συνιστά στους πολίτες, πριν χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε εφαρμογή, να εξετάζουν την πολιτική απορρήτου της — ιδίως ως προς τον τρόπο συλλογής και διαμοιρασμού δεδομένων — να αξιολογούν τακτικά τα αιτήματα παροχής δικαιωμάτων πρόσβασης και να χρησιμοποιούν εργαλεία ασφάλειας κινητών συσκευών για τον αποκλεισμό κακόβουλων εφαρμογών και την προστασία από επιβλαβείς συνδέσεις ή κερκόπορτες.

Κολομβία: Σε δεύτερο γύρο οι προεδρικές εκλογές μεταξύ ντε λα Εσπριέγια και Σεπέδα

Από

Οι προεδρικές εκλογές στην Κολομβία, στις 31 Μαΐου, δεν ανέδειξαν ξεκάθαρο νικητή και οδηγούνται πλέον σε δεύτερο γύρο στις 21 Ιουνίου. Κανένας υποψήφιος δεν εξασφάλισε ποσοστό άνω του 50% στον πρώτο γύρο, με αποτέλεσμα οι δύο επικρατέστεροι να αναμετρηθούν εκ νέου, ενώ ο απερχόμενος αριστερός πρόεδρος Γκουστάβο Πέτρο αμφισβητεί τα αποτελέσματα.

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου έδειξαν ότι ο δεξιός πολιτικός και δικηγόρος Αμπελάρδο ντε λα Εσπριέγια, που εμφανίζεται ως εναλλακτική απέναντι στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα, προηγείται με περίπου 43,7%, ή 10,36 εκατομμύρια ψήφους, με καταμετρημένο το 99,9% των ψηφοδελτίων, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία που ανακοίνωσε το εθνικό ληξιαρχείο το βράδυ των εκλογών.

Στη δεύτερη θέση βρέθηκε ο σύμμαχος της Αριστεράς και του Πέτρο, γερουσιαστής Ιβάν Σεπέδα, με περίπου 40,9%, ή 9,69 εκατομμύρια ψήφους.

Η γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κέντρου Παλόμα Βαλένσια αποκλείστηκε από την κούρσα, συγκεντρώνοντας 6,9%, ή 1.639.683 ψήφους. Στην τέταρτη θέση ακολούθησε ο Σέρχιο Φαχάρδο Βαλδεράμα, του κεντρώου κόμματος Αξιοπρέπεια και Δέσμευση, με 4,2%, ή 1.009.069 ψήφους.

Η υποψήφια για την προεδρία της Κολομβίας Παλόμα Βαλένσια, του κόμματος Δημοκρατικό Κέντρο, μιλά δίπλα στον υποψήφιο αντιπρόεδρο Χουάν Ντανιέλ Οβιέδο μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων των προεδρικών εκλογών στην Μπογκοτά. Κολομβία, 31 Μαΐου 2026. (Daniel MUNOZ/AFP)

 

Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα θα περάσουν πλέον από διαδικασία ελέγχου από εκλογικές επιτροπές και δικαστές, ενώ τα επίσημα αποτελέσματα συνήθως ανακοινώνονται μέσα σε λίγες ημέρες. Στοιχεία του εθνικού ληξιαρχείου έδειξαν χαμηλή συμμετοχή, καθώς ψήφισε λίγο περισσότερο από το ήμισυ των 41 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.

Σε μήνυμά του στην πλατφόρμα X, ο Πέτρο υποστήριξε ότι ενδέχεται να έχει σημειωθεί νοθεία και δήλωσε ότι θα αποδεχθεί μόνο αποτελέσματα που θα προκύψουν από διαδικασία ελέγχου υπό την εποπτεία δικαστών. Ανέφερε ότι η λεγόμενη προκαταρκτική καταμέτρηση δεν έχει δεσμευτική ισχύ και ότι δεν θα αποδεχθεί την καταμέτρηση της βραδιάς των εκλογών, η οποία πραγματοποιήθηκε από ιδιωτική εταιρεία. Παράλληλα, κατηγόρησε την εταιρεία ότι προσέθεσε «800.000 ψηφοδέλτια για άτομα που δεν περιλαμβάνονται στην επίσημη απογραφή που παρουσιάστηκε». Ισχυρίστηκε επίσης ότι τα στοιχεία της εταιρείας δεν αποτελούν δημόσια διαθέσιμα στοιχεία.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Σεπέδα θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση στον δεύτερο γύρο, καθώς οι δεξιοί και κεντρώοι ψηφοφόροι δεν θα έχουν πλέον άλλες επιλογές και είναι πιθανότερο να στηρίξουν τον Ντε λα Εσπριέγια.

Η πολιτική κληρονομιά του Πέτρο

Οι προεδρικές εκλογές του 2026 θεωρούνται ευρέως δημοψήφισμα για την πολιτική κληρονομιά του Πέτρο, με τους ψηφοφόρους να καλούνται να αποφασίσουν αν θα συνεχιστεί η αριστερή πολιτική ατζέντα ή αν η χώρα θα στραφεί εκ νέου προς τα δεξιά.

Ο 63χρονος Σεπέδα, ο οποίος προηγούνταν στις δημοσκοπήσεις, είναι ο υποψήφιος του κύριου αριστερού κόμματος της Κολομβίας, του προοδευτικού και δημοκρατικού σοσιαλιστικού Pacto Historico, και γιος δολοφονημένου κομμουνιστή ηγέτη. Υπηρετεί στο Κογκρέσο εδώ και δεκαέξι χρόνια. Εξελέγη για πρώτη φορά το 2010 στη Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου υπηρέτησε μία θητεία, πριν εκλεγεί στη Γερουσία για τρεις συνεχόμενες θητείες.

Έχει δεσμευθεί να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις του Πέτρο για ειρηνευτικές συμφωνίες με παράνομες ένοπλες οργανώσεις, μια προσέγγιση που μέχρι στιγμής έχει αποφέρει περιορισμένα αποτελέσματα. Σχεδιάζει επίσης να προωθήσει περαιτέρω μεταρρυθμίσεις με στόχο τη μείωση των ανισοτήτων και της φτώχειας, μεταξύ άλλων μέσω αύξησης της φορολογίας στα υψηλά εισοδήματα, παραχώρησης ενός εκατομμυρίου εκταρίων γης (10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα) στα θύματα της εξηκονταετούς εσωτερικής σύγκρουσης της χώρας και επέκτασης της υγειονομικής κάλυψης.

Ο γερουσιαστής Ιβάν Σεπέδα, υποψήφιος του κόμματος Pacto Historico, εκφωνεί ομιλία στο ξενοδοχείο Tequendama. Μπογκοτά, Κολομβία, 31 Μαΐου 2026. (Andres Rot/Getty Images)

 

Ο 47χρονος ντε λα Εσπριέγια κατήλθε στις εκλογές με πλατφόρμα υπό τον τίτλο «Υπερασπιστές της Πατρίδας», προωθώντας πολιτικές περισσότερο προσανατολισμένες στην αγορά και αυστηρότερη πολιτική ασφαλείας. Υποστήριξε ότι η μείωση της φτώχειας πρέπει να επιτευχθεί μέσω μακροπρόθεσμων παρεμβάσεων, όπως η βελτίωση της εκπαίδευσης, της υγειονομικής περίθαλψης και της στέγασης για τους φτωχότερους πολίτες. Προειδοποίησε ότι η συνέχιση των οικονομικών πολιτικών του Πέτρο υπό μια ενδεχόμενη προεδρία Σεπέδα, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης νέων έργων εξόρυξης πετρελαίου, θα αποθαρρύνει τις επενδύσεις που έχει ανάγκη η χώρα.

Ο ντε λα Εσπριέγια είναι γνωστός και για τη σκληρή στάση του απέναντι στο έγκλημα. Έχει δεσμευτεί να προχωρήσει στην κατασκευή δέκα μεγάλων φυλακών στην Κολομβία, αντίστοιχων με εκείνες του Ελ Σαλβαδόρ, καθώς και να δώσει ευρύτερες εξουσίες στον στρατό προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα καρτέλ και οι παράνομες ένοπλες ομάδες στις προβληματικές αγροτικές περιοχές της χώρας.

Ο υποψήφιος για την προεδρία της Κολομβίας Αμπελάρδο ντε λα Εσπριέγια, του κινήματος Salvadores de la Patria, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του, Άνα Λουσία Πινέδα. Μπαρανκίγια, Κολομβία, 31 Μαΐου 2026. (Vanessa Romero/AFP μέσω Getty Images)

 

Ο ντε λα Εσπριέγια παρουσίασε τον εαυτό του ως ανεξάρτητο υποψήφιο, απαλλαγμένο από τα βάρη του πολιτικού κατεστημένου, και εξέφρασε τον θαυμασμό του για προσωπικότητες όπως ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ Ναΐμπ Μπουκέλε.

Το Σύνταγμα της Κολομβίας περιορίζει σήμερα τους προέδρους σε μία και μόνο τετραετή θητεία, χωρίς δυνατότητα επανεκλογής.

Της Melanie Sun

Με πληροφορίες από το Reuters

Τραμπ: Δεν υπάρχει βιασύνη για συμφωνία με το Ιράν

Από

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε, σε συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στις 30 Μαΐου, ότι δεν βιάζεται να συνάψει συμφωνία με το Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου, επισημαίνοντας ότι ούτε η Ουάσιγκτον ούτε η Τεχεράνη έχουν προχωρήσει μέχρι στιγμής σε υπογραφές.

Μιλώντας στο Fox News, ο Αμερικανός πρόεδρος ανέφερε ότι θα ήθελε να πει πως βιάζεται, επειδή οι τιμές των καυσίμων πρόκειται να υποχωρήσουν σημαντικά, παρατήρησε όμως ότι όταν κάποιος βιάζεται δεν πετυχαίνει μια καλή συμφωνία. Συμπλήρωσε ότι φαίνεται πως οι Ηνωμένες Πολιτείες πετυχαίνουν σταδιακά αυτό που επιδιώκουν και ότι, εάν δεν το καταφέρουν, θα τερματίσουν το ζήτημα με διαφορετικό τρόπο.

Εδώ και εβδομάδες, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν εργάζονται για την επίτευξη συμφωνίας που θα θέσει τέλος στον μεταξύ τους πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε τον Φεβρουάριο, έχοντας αναστείλει προσωρινά τις συγκρούσεις. Στις 29 Μαΐου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δημοσιοποίησε τους όρους μιας συμφωνίας με την Τεχεράνη και δήλωσε ότι θα λάβει σύντομα την τελική του απόφαση.

Εκτός από την απαίτηση να μην αποκτήσει το Ιράν πυρηνικό όπλο, ο Τραμπ ανέφερε σε ανάρτησή του στο Truth Social ότι τα Στενά του Ορμούζ πρέπει να ανοίξουν «και προς τις δύο κατευθύνσεις» και ότι η Τεχεράνη πρέπει να «ολοκληρώσει την άμεση απομάκρυνση ή/και εξουδετέρωση οποιωνδήποτε ναρκών έχουν απομείνει».

Από την έναρξη της σύγκρουσης, ο διάπλους από το Ορμούζ έχει ουσιαστικά ανασταλεί λόγω των επιχειρήσεων και των κινδύνων, με αποτέλεσμα απότομη άνοδο στις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου· από τον πορθμό διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου των δύο αυτών ενεργειακών προϊόντων.

Αξιωματούχος του Λευκού Οίκου δήλωσε στην εφημερίδα The Epoch Times, στις 29 Μαΐου, ότι συνεδρίαση στον Αίθουσα Διαχείρισης Κρίσεων του Λευκού Οίκου με θέμα το Ιράν διήρκεσε περίπου δύο ώρες. Δεν δόθηκαν περισσότερες λεπτομέρειες.

Στις 31 Μαΐου, το Ιράν ισχυρίστηκε ότι το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) κατέρριψε μη επανδρωμένο αεροσκάφος του αμερικανικού στρατού που εισήλθε στον εναέριο χώρο του, σύμφωνα με δηλώσεις που μετέδωσε το κρατικό πρακτορείο Tasnim News. Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) δεν έχει σχολιάσει δημοσίως το περιστατικό.

Ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου, Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, δήλωσε την ίδια ημέρα ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις της Τεχεράνης «απωθούν τον εχθρό σε έναν μεγάλο και ιστορικό πόλεμο», αναφερόμενος στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με κρατικά μέσα ενημέρωσης. Υποστήριξε ακόμη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποχωρήσει από τη σύγκρουση, ενώ παράλληλα προωθούν μήνυμα ενότητας στο ιρανικό καθεστώς.

Στην ανάρτησή του της 29ης Μαΐου στο Truth Social, ο Ντόναλντ Τραμπ έγραψε επίσης ότι οι νάρκες θα απομακρυνθούν από το Ορμούζ και ότι τα πλοία που έχουν εγκλωβιστεί εκεί ενδέχεται σύντομα να μπορέσουν να επιστρέψουν στους προορισμούς τους.

Στις 30 Μαΐου, ο υπουργός Πολέμου Πητ Χέγκσεθ δήλωσε ότι θα υπάρξουν νέες επιθέσεις κατά του Ιράν εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία και ότι τα αποθέματα πυρομαχικών του στρατού αναπληρώνονται. Μιλώντας σε δημοσιογράφους στη Σιγκαπούρη, ο Χέγκσεθ ανέφερε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη δυνατότητα να επαναλάβουν τις επιχειρήσεις εφόσον αυτό καταστεί αναγκαίο, σημειώνοντας ότι υπάρχει επάρκεια πυρομαχικών τόσο στην περιοχή όσο και παγκοσμίως και ότι η χώρα βρίσκεται σε πολύ καλή θέση.

Ο επικεφαλής του Πενταγώνου δήλωσε ακόμη ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δείχνει υπομονή, επιδιώκοντας να επιτύχει μια συμφωνία που θα διασφαλίζει ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Με πληροφορίες από το Reuters